Κεφαλοδιαπλοκή...

Ρεμπελισκος...

Το πρωί της Παρασκευής, στο πλατό του καναλιού του εργολάβου Μπόμπολα και της εκπομπής του δημοσιογράφου που πήρε δάνειο από τον Ρέστη (και ξέχασε να το αποπληρώσει αλλά δεν ξέχασε να υπερασπιστεί τον Ρέστη σε δικαστήριο για δημοσίευμα σε βάρος του)
και του δημοσιογράφου που έκανε πλάκα με το βίντεο Ζαχόπουλου, βρέθηκε ο ευρωβουλευτής και Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο ευρωβουλευτής τους ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Κατρούγκαλος, και ο Χρήστος Πρωτόπαπας.
Το βίντεο της “συζήτησης” μεταξύ Κεφαλογιάννη και Κατρούγκαλου, θα πρέπει να διδάσκεται σε πανεπιστήμια ψυχολογίας και κοινωνικών μελετών, γιατί δίνει μια μοναδική ευκαιρία κατανόησης της συμπεριφοράς των ανθρώπων που στελεχώνουν το προσωπικό της διαπλοκής.
Παρουσία των δύο δημοσιογράφων και των δύο εκπροσώπων των κυβερνήσεων των περασμένων δεκαετιών, ο συνταγματολόγος Κατρούγκαλος αναφέρθηκε στην κακή διοίκηση των δημοσίων επιχειρήσεων και τον ρόλο της διαπλοκής στην αποτυχία τους.
Τα μάτια του Κεφαλογιάννη πέταξαν σπίθες όταν άκουσε τον Κατρούγκαλο να μιλά για διαπλοκή, γεγονός που μας αναγκάζει να ξαναρίξουμε μια ματιά στην έννοια της “διαπλοκής”.
Σύμφωνα με τα ελληνικά λεξικά, τη διαπλοκή συνθέτουν “αθέμιτα αλληλοεξαρτώμενα συμφέροντα επιχειρηματιών και πολιτικών”. Αφού αντιπαρέρθω την αναφορά του πατέρα του Κεφαλογιάννη, που αν ήταν τόσο καθαρός μάλλον θα είναι παράδειγμα προς αποφυγήν για τον υιό, θα θυμηθώ το κορυφαίο κοινοβουλευτικό έργο του τα τελευταία χρόνια.

Ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση;

Ευθύμης Τσιλικίδης,  Ερανιστής...

Και πάλι στην επικαιρότητα αυτή η απίστευτη ιστορική διαστρέβλωση, ενόψει ευρωεκλογών. Σύμφωνα με τον κεντρικό άξονα του «επιχειρήματος», Αριστερά = κρατισμός, Κρατισμός = διαφθορά, άρα Διαφθορά = Αριστερά και, τέλος, φυσικά, Διαφθορά = Αριστερά = ΣΥΡΙΖΑ.

Με αυτό το απίστευτο λογικό άλμα, παπαγαλάκια του ιδεολογικού τομέα της συγκυβέρνησης προσπαθούν στα διάφορα ΜΜΕ να απαλλάξουν το δικομματισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 1974-2014 από τις πολιτικές του ευθύνες και να ισχυριστούν ότι είχαμε, δήθεν, ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα, όσο και αν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ήταν Νέα Δημοκρατία και ΠΑ.ΣΟ.Κ. με απόλυτη αυτοδυναμία και συνολικά ποσοστά του δικομματισμού άνω του 80%, στη χειρότερη περίπτωση.

Παραλείπουν βέβαια να μας πουν ότι:

α) η σοσιαλδημοκρατία ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ακριβώς Αριστερά (ακόμα και στην ιδρυτική διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη 1974 μόνον 3 φορές αναφέρεται η λέξη σοσιαλισμός)

β) η υπόλοιπη σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη που έζησε με τον κρατισμό πραγματική ευημερία (η περίοδος 1950-70 χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» από φιλελεύθερους ιστορικούς κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους οι Έλληνες μετανάστες), καθόλου δεν έφτασε στα δικά μας επίπεδα διαφθοράς, άρα δεν είναι ιδεολογικό το ζήτημα

γ) το ελληνικό κομματικό κράτος υπέθαλψε αφ’ ενός τη φοροδιαφυγή και αφ’ ετέρου την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους. Έτσι συντηρήθηκε άλλωστε η ηγεμονία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

δ) η αναξιοκρατία ήταν για πολύ καιρό βολική γιατί εξυπηρέτησε κομματικά και ιδιωτικά οφέλη των ελίτ, με το διορισμό στις υψηλές κρατικές θέσεις «έμπιστων» αξιωματούχων

Πολιτικό στριπτίζ...

απο το Tvxs...

 

Το ΠΑΣΟΚ έκανε ένα ουδέτερο σχόλιο για να σώσει τα προσχήματα, αλλά η ΝΔ δεν είπε λέξη. Το δημοσίευμα των Financial Times που αναφέρεται σε όσα συνέβησαν τον Νοέμβριο του 2011 στις Κάννες
αντιμετωπίστηκε από το Μέγαρο Μαξίμου σαν να αφορούσε ξένες υποθέσεις.
Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί είναι η πρώτη φορά που γίνεται γνωστό ότι -σύμφωνα με το ρεπορτάζ- πριν από τη συνάντηση με τον Παπανδρέου, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο είχε επικοινωνήσει με τον τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά, γνωρίζοντας πως εκείνος ήθελε να αποφύγει το δημοψήφισμα.
Τότε,  ο Αντ. Σαμαράς είπε στον Μπαρόζο ότι ήταν πια διατεθειμένος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με το ΠΑΣΟΚ, «κάτι που απέφευγε επί μήνες ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει ο ίδιος την πρωθυπουργία». Αυτό, δηλαδή, που δεν είχε πει στο κόμμα του και, το σημαντικότερο, στον ελληνικό λαό, ο Α. Σαμαράς το είχε πει στον πρόεδρο της Κομισιόν, ο οποίος άλλωστε πρότεινε -κατά το ίδιο ρεπορτάζ- τον Λουκά Παπαδήμο ως πιθανό ηγέτη μίας τεχνοκρατικής κυβέρνησης.

Πίσω από όλα, Βενιζέλος!

Στη Χώρα της Λήθης...

Η ερώτηση είναι πώς καταφέρνει να κρύβεται ένας τέτοιος ογκόλιθος. Η απάντηση είναι: χάρη στους πρετεντέρηδες και τη σύγχυση που προκαλούν κάθε βράδυ, 4 χρόνια τώρα, σε ευάλωτα μυαλά.
Λίγο-λίγο, όμως, οι ευθύνες του για εγκλήματα τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή το 1/3 του πληθυσμού αποκαλύπτονται.

Εκτός από το χαράτσι στο λογαριασμό ΔΕΗ, το νόμο περί ευθύνης υπουργών, την εκ των προτέρων αθώωση όσων τραπεζιτών δανειοδοτούν τα τέως μεγάλα κόμματα και τόσα άλλα, μαθαίνουμε τώρα από το Κουτί της Πανδώρας ότι:

• Ο Βενιζέλος αποφάσισε το PSI που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία και εξανέμισε τα αποθεματικά ΑΕΙ/ΤΕΙ,
• Ο Βενιζέλος αποφάσισε την υπαγωγή των νέων δανείων στο επάρατο αγγλικό δίκαιο, σύμφωνα με το οποίο οι δανειστές έχουν δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων ή εσόδων που θα προκύψουν στο μέλλον,
• Ο Βενιζέλος συμφώνησε το 2011 στις Κάννες με τον Μπαρόζο να αποκλείσουν το περίφημο δημοψήφισμα Γιωργάκη, καθώς και να καρατομήσουν τον τότε πρωθυπουργό και να δώσουν την εξουσία στον Παπαδήμιο. 

Εν ολίγοις, δεν τον ρίξαμε εμείς που ξενυχτούσαμε στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά ο Βαγγέλας, πίσω από την πλάτη ακόμα και του ίδιου του ΓΑΠ!

Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΨΟΦΟΥ...

kartesios...

Ενδιαφέρουσα και ενδεικτική της κυβερνητικής πολιτικής  η είδηση για τους «μνηστήρες» του «Ερρίκος Ντυνάν».

Πρώτο ενδιαφέρον σημείο: Το «Ερρίκος Ντυνάν» διεκδικείται από το «Ιατρικό Αθηνών» του Αποστολόπουλου, το «Υγεία» που ανήκει στον όμιλο της MIG, το πολυμετοχικό «ΙΑΣΩ», το «Μετροπόλιταν» του οποίου βασικοί μέτοχοι είναι ο εφοπλιστής Περικλής Παναγόπουλος και ο επιχειρηματίας Β. Θεοχαράκης και η «Ευρωκλινική» συμφερόντων της Global Finance του Αγγέλου Πλακόπητα.
Δεύτερο ενδιαφέρον σημείο: Το διαγωνισμόγια το «Ερρίκος Ντυνάν» ανέλαβε η Τράπεζα Πειραιώς καθώς είναι ο βασικός πιστωτής του Ιδρύματος.Η Τράπεζα Πειραιώς, όμως, δεν ήταν εξ αρχής πιστωτής του «Ερρίκος Ντυνάν», αλλά έγινε από τη στιγμή που ανέλαβε το δάνειο που είχε πάρει το «Ερρίκος Ντυνάν», ύψους 96 εκατομμυρίων, από τη Marfin Popular Bank στην Κύπρο. Και τώρα ας ξαναδούμε ποιοι διεκδικούν το «Ερρίκος Ντυνάν».  Το «Υγεία» που ανήκει στον όμιλο της MIG κτλ, κτλ…
Τρίτο ενδιαφέρον σημείο: Οι «μνηστήρες» του «Ερρίκος Ντυνάν» σφάζονται για την απόκτηση του συγκεκριμένου χρεωμένου νοσηλευτικού Ιδρύματος καθώς λόγω του κοινωφελούς του χαρακτήρα απαλλάσσεται από το ΦΠΑ ύψους 13% που ισχύει σε όλες τις υπόλοιπες ιδιωτικές κλινικές και  δεύτερον, έχει έκπτωση προς τον ΕΟΠΥΥ μόλις 5%, ενώ οι υπόλοιποι 15%. Οπότε όποιος αναλάβει το «Ντυνάν» θα έχει τα μεγαλύτερα περιθώρια κερδοφορίας.

Η σκηνοθεσία μιας ανάστασης...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

«Νηστεία τέλος» ήταν ο διθυραμβικός τίτλος του πρωτοσέλιδου της καθημερινής εφημερίδας του ΔΟΛ την περασμένη (Μεγάλη) Δευτέρα. Ακολούθησε χοντρό δούλεμα, τόσο ώστε την επομένη η εφημερίδα αποφάσισε να το ρίξει στην «αντιπολίτευση». Ανακάλυψε «κρυφά χαράτσια» στα μέτρα για τα φάρμακα, για να λάβει τελικά την καθησυχαστική, ευγενική διάψευση του Αδώνιδος.

Γενικώς, όλες οι συνιστώσες του «συστήματος» ρισκάρουν τα τελευταία ψήγματα σοβαρότητας και αυτοσεβασμού προκειμένου να στηρίξουν με φανατισμό το νεκραναστημένο "success story" της κυβέρνησης. Όταν, για παράδειγμα, το απολωλός συγκρότημα, το οποίο μεταπολιτευτικά έχει ταυτιστεί με εκδοχές του κέντρου και της Κεντροαριστεράς, αδιαφορεί για το αν η θερμή στήριξή του στην Ακροδεξιά του Σαμαρά το οδηγεί σε ρήξη με τους παραδοσιακούς αναγνώστες του, τότε γίνεται φανερό ότι κάτι μεγάλο διακυβεύεται εδώ. Κάτι μεγαλύτερο από τα 20 εκατ. ενός γκρίζου δανείου που δίνει μια κοντή ανάσα σε ακόμη έναν κρίκο της προβληματικής αλυσίδας της διαπλοκής.
«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» θα μπορούσε να είναι το σχόλιο για την υστερική επιχείρηση εξωραϊσμού της κατάστασης από τη μιντιακή διαπλοκή και για την επιθετικότητα των λειτουργών της απέναντι και στην πιο μετριοπαθή αμφισβήτησή της. Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα καθεστωτικά ΜΜΕ που συνεργούν με αυτοεξευτελιστική εμμονή στη σκηνοθεσία της «ανάστασης». Είναι ο Σαμαράς που απευθύνει διαγγέλματα με συχνότητα νεοφώτιστου πραξικοπηματία για ψύλλου πήδημα. Είναι η αφελής, μέχρι βλακείας, καθημερινή προπαγάνδα για τη διανομή του «κοινωνικού μερίσματος». Είναι η συστηματική προβολή από τον Τύπο λεπτομερειών για τους δικαιούχους των ψιχίων που θυμίζουν το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων. Είναι η πύκνωση των αποφάσεων και κινήσεων για τη δωρεάν επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Είναι η επίσπευση της ιδιωτικοποίησης στρατηγικής σημασίας δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Είναι η προσπάθεια να μοχλευθεί στο έπακρο η «επιτυχής» έξοδος στις αγορές. Είναι οι χαμηλές πτήσεις κερδοσκοπικών ιεράκων πάνω από τα υπολείμματα του κοινωνικού πλούτου. Είναι τα επιδεικτικά χειροκροτήματα του ευρωπαϊκού Τύπου. Είναι οι αδιάλειπτες θερμές δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που αντιμετωπίζουν το μέχρι πρότινος απολωλός πρόβατο της τρόικας σαν μόλις αναστάντα Λάζαρο...

Η άκαρπη ΕΛΙΑ, ο Θ. Πάγκαλος και το ΠΟΤΑΜΙ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Αντί να εκκλησιάζεται, σαν καλός χριστιανός, το πρωί της περασμένης Κυριακής, ο Θ. Πάγκαλος (δεν τον είχε ακόμη ανασύρει από τη ναφθαλίνη ο ανεξίκακος «κύριος τίποτα» Δ. Αβραμόπουλος για να τον στείλει... ένστολο στις Βρυξέλλες) ξαναβρέθηκε πρωταγωνιστής σε εκπομπή του MEGA.

Και λίγες ώρες αργότερα, αντί να προστρέξει στην «ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ»,
ήτοι στην αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ υπό νέα επωνυμία (μπας και γλιτώσουν, λένε οι κακεντρεχείς, τα 150 εκατομμύρια των χρεών του στις τράπεζες, φορτώνοντάς τα και αυτά στους φορολογούμενους), στρογγυλοκάθισε ορεξάτος ανάμεσά μας: Σε συνεστίαση στο «Τιτάνια» των πάλαι ποτέ συμφοιτητών, που μπήκαμε στη Νομική της Αθήνας το... 1956 (πριν από 58 ολόκληρα χρόνια, Θεέ μου...).
Λοξοδρόμησε, κυριακάτικα, ο Θόδωρος; Οχι, βέβαια. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι βρέθηκε στη σωστή γι' αυτόν θέση. Μακάρι, μάλιστα, οι παλαιοί στους υπουργικούς θώκους σύντροφοί του (μαζί τα φάγανε, κυριολεκτικά), που πασχίζουν αμετανόητοι να μας ξανασώσουν, να άραζαν, επιτέλους, σε ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν και θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχουν συνθέσεις προσώπων, όπως στο περίφημο «έτος του 1956» της Νομικής...
Κορυφαία, αναμφίβολα, προσωπικότητα ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (χαραγμένο στη μνήμη μας το στρουμπουλό αγόρι να ακολουθεί κατά πόδας τον καθηγητή Πράτσικα, κουβαλώντας του, αγκομαχώντας, την ογκώδη και βαρύτατη τσάντα...).
Ευλογημένο, άρα, το φοιτητικό έτος του 1956; Δεν θα το 'λεγα: Εκείνα τα πέτρινα χρόνια, για τους ηττημένους του Εμφυλίου και τις φαμίλιες τους, συμφοιτητής μας ήταν ο αρχηγός τότε της νεοφασιστικής ΕΚΟΦ Π. Μανωλόπουλος, μετέπειτα υπουργός Εργασίας της χούντας (κάπου μισόν αιώνα είχα να τον δω και έτσι, που οι δεκαετίες καταλαγιάζουν τα πάθη, μόνο που δεν φιληθήκαμε...).
Τραγική φιγούρα, από την άλλη όχθη, ο ισοβίτης τώρα... «πρόεδρος της εταιρείας δολοφόνων» Χρ. Παπαδόπουλος -συμφοιτητής μας κι αυτός.

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο είναι αθώο. H Hellenic Postbank όμως;

του Μιχαλη Νικολακακη, απο τα Ενθεματα...

Ένα χέρι που τοποθετεί ένα νόμισμα σε ένα γουρουνάκι-κουμπαρά: αυτή ήταν η κυρίαρχη αναπαράσταση του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου για δεκαετίες. Τις τελευταίες μέρες όμως, το ΤΤ εμφανίστηκε ξανά στη δημόσια συζήτηση. Αυτή τη φορά ως αντικείμενο διαπλοκής και διαφθοράς, επιβεβαιώνοντας διαδεδομένες αντιλήψεις για την έκταση της διαφθοράς και επικυρώνοντας αντιπολιτικές απόψεις αναφορικά με τη «φυσική» και «αναπόφευκτη» ταύτιση συμφερόντων ανάμεσα στην πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας. Χωρίς να αρνούμαι τις ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες που επενεργούν στην περίπτωση της ελληνικής κοινωνίας, θεωρώ ότι η τύχη του θεσμού και οι σημερινές εξελίξεις δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές έξω από τις κυρίαρχες οικονομικές αντιλήψεις που επικράτησαν στην Ελλάδα την περίοδο των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, του εγχειρήματος του εκσυγχρονισμού και των παρεπομένων τους.

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ξεκίνησε και λειτούργησε ως θεσμός  κεντρικά ενθαρρυνόμνης και κατευθυνόμενης λαϊκής αποταμίευσης. Ως γνωστόν, ιδρύεται το 1900 στην Κρητική Πολιτεία.

Αρχισε να γέρνει η εκλογική ζυγαριά...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Επειτα από 18 μήνες αμφίρροπου εκλογικού συσχετισμού δυνάμεων, είναι σαφές ότι η ζυγαριά έχει ήδη αρχίσει να γέρνει. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί και διαφορετικά, όταν η κυβερνητική πολιτική συσσωρεύει συνεχώς ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια.
Η απορία, λοιπόν, δεν είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει πλέον καθαρά κεφάλι. Είναι γιατί αυτό καθυστέρησε τόσο πολύ να συμβεί. Προφανώς, έχουν παίξει ρόλο και οι εδραιωμένες ιδεολογικοπολιτικές προκαταλήψεις. Η βασική αιτία, όμως, είναι οι δικαιολογημένες επιφυλάξεις ακόμα και των κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να οδηγήσει με ασφάλεια και ομαλότητα την Ελλάδα εκτός μνημονίου και να στήσει την οικονομία στα πόδια της.

Υπενθυμίζουμε ότι πριν από τις εκλογές του Μαΐου και κυρίως του Ιουνίου 2012, η «παράταξη του μνημονίου», με την αμέριστη βοήθεια του ευρωιερατείου, είχε προπαγανδιστικά πείσει την πλειοψηφία ότι νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ισοδυναμούσε με έξοδο από την Ευρωζώνη, κατάρρευση και πρόκληση χάους.

Ένας άνθρωπος, μία λέξη...

Του Antistachef, απο το Red NoteBook...

Η ζωή, η κοινωνία και η πολιτική σπάνια μας κάνoυν την χάρη να μας προσφέρουν τις καθαρές φόρμες που μας βοηθάνε να παίρνουμε καθαρές θέσεις απέναντι σε καθαρά φαινόμενα. Συνήθως οι καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι σύνθετα, αντιφατικά, πολυσήμαντα. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν και διαπλέκονται, κι εκεί που νομίζουμε ότι έχουμε μια καθαρή άποψη, ένα δαιμόνιο την αμφισβητεί, την αποδυναμώνει. Υπάρχουν όμως που και που και στιγμές που όχι απλώς τα πράγματα και τα πρόσωπα χωράνε γάντι στις αναλύσεις και τις φόρμες αναφοράς μας, αλλά είναι και σύμβολά τους.

Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης. Μια καθαρή περίπτωση, ένας άνθρωπος σύμβολο, ένας άνθρωπος μία λέξη. Μια προπαγανδιστική μηχανή, ασταμάτητη, αδίστακτη, χωρίς προσχήματα, έτοιμη για τα πάντα. Στην δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα, στον τηλεοπτικό και τον φυσικό χρόνο, πάντα σταθερός, χωρίς περιστροφές χωρίς αστερίσκους. Ένας ακούραστος εργάτης και βασιλιάς του συστήματος.

Ένα ορφανό κείμενο...

Του Κιμπι...

… Ορφανό, με την έννοια ότι τα κείμενα που κατά κανόνα δημοσιεύονται σ’ αυτό το μπλογκ προορίζονται για δημοσίευση σε έντυπη εκδοχή, στην εφημερίδα «Επενδυτής», κάθε Σάββατο, στη στήλη «Ελεύθερος Σκοπευτής». Ορφανό, επίσης, από την άποψη ο προορισμός ενός κειμένου για εφημερίδα επιβάλλει συνήθως μια κάποια εναρμόνιση με την ατζέντα της, με το όλο «πακέτο» ειδήσεων, ρεπορτάζ, αναλύσεων, στηλών, απόψεων που αυτή περιλαμβάνει. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα ορφανό κείμενο γιατί ο «Επενδυτής» δεν κυκλοφόρησε αυτό το Σάββατο, γιατί οι συντελεστές του, δημοσιογράφοι και τεχνικοί, απεργούν και το γιατί μάλλον ήδη το γνωρίζετε-  γιατί απεργούν τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι στις εφημερίδες και τα άλλα ΜΜΕ; Γιατί είναι απλήρωτοι και γιατί οι ιδιοκτήτες τους προσπαθούν να επιβεβαιώσουν το πείραμα του Χότζα με τον γάιδαρό του. Εν πάση περιπτώσει, αναλυτικά το γιατί αυτής της απουσίας, αυτής της απεργίας κι αυτού του ορφανού κειμένου μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Μ Μ Ε: Το βαθύ πέος της διαπλοκής ...

Στέλιος Ελληνιάδης - "Δρόμος της Αριστεράς", μεσω  Βαθυ κοκκινο..

«Ο πιο ασφαλής δρόμος προς τα μεγάλα κέρδη περνούσε μέσα από τον εκφυλισμό του πνευματικού επιπέδου...», γράφει στο «Εκδότες χωρίς εκδότες» (εκδ. Πόλις) ο Αντρέ Σίφριν, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, αναλύοντας με παραδείγματα και ονόματα την κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Αμερική όταν οι μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και οι «βαρόνοι» των ΜΜΕ, έβαλαν χέρι στο βιβλίο. Επενδυτές σαν τον Murdoch και τον Newhouse, ιδιοκτήτες -ταυτόχρονα- εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, εταιριών παραγωγής βιντεοταινιών, κινηματογραφικών στούντιο, δισκογραφικών εταιριών, βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων, οι οποίοι, μέσα από τον έλεγχο της γνώσης, της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας και κάθε σχετικής συζήτησης στο δημόσιο χώρο, όχι μόνο στηρίζουν τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές και τους πιο αντιδραστικούς πολιτικούς, από την Θάτσερ και τον Μπλερ ως τον Κλίντον και τον Γκίνγκριτς, αλλά διαμορφώνουν και την κουλτούρα των πολιτών προκειμένου να αποδέχονται ως «φυσικό» και «μοναδικό» το καθεστώς διαφθοράς και να εκλέγουν ως εκπροσώπους τους αυτούς που απεργάζονται την εκμετάλλευση και ισοπέδωση τους, την καταστροφή του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας και τη διεύρυνση του χάσματος των ανισοτήτων!

Γύρω τους, ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς, φέρνει σε πέρας αυτή την «αποστολή», με προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς. Στον αντίποδα, ο Σίφριν, εκδότης-μεταξύ άλλων- του Νόαμ Τσόμσκι, της Χάνα Αρεντ και του Χάουαρντ Ζιν, αναφέρει συγγραφείς που αρνήθηκαν να δώσουν τα βιβλία τους στους εκδοτικούς κολοσσούς, χάνοντας πολλά εκατομμύρια από προκαταβολές και δικαιώματα, και, επίσης, απέφυγαν να τα παρουσιάσουν στις μεγάλες αλυσίδες προτιμώντας τα μικρότερα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία που συμπιέζονται αφόρητα από τα τραστ.

Δύο αντίθετοι κόσμοι...

Νικος Φιλης, απο την Αυγη...

Κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής, συγκρούστηκαν όχι μόνο δύο διαμετρικά αντίθετες πολιτικές για το παρόν και το μέλλον της χώρας, αλλά και δύο αντίθετοι κόσμοι ως προς τις αξίες και το ήθος τους. Ο Σαμαράς επιχείρησε να προσωποποιήσει την πολιτική αντιπαράθεση, κολακεύοντας τον εαυτό του, ειρωνευόμενος τον αντίπαλό του, ελεεινολογώντας τον λαό ως "κοσμάκη", δείχνοντας το απεχθές πρόσωπο μιας αυταρχικής εξουσίας. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να ισχυρίζεται ότι δεν πάει στη Βουλή, δηλαδή απεκδύεται του κοινοβουλευτικού καθήκοντός του, επειδή, λέει, δεν του μιλάει καλά ο Τσίπρας!
Ο Σαμαράς συμπεριφέρεται ως πορφυρογέννητος, επισείοντας την "ανώτερη ταξική καταγωγή του" και την ανατροφή του μέσα στα σκοτεινά δώματα του παλατιού. Ξεχνάει ότι είναι ο μοναδικός υπουργός Εξωτερικών τον οποίο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (και, μάλιστα, ο πατριάρχης της παράταξής του, Κων. Καραμανλής) απέπεμψε από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για το Μακεδονικό. Επίσης, είναι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός ο οποίος μεταπολιτευτικά έχει κατηγορηθεί για συνεργασία με επιχειρηματικά συμφέροντα ώστε να ανατραπεί (οποία ειρωνεία!) η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μετά από όλα αυτά, κατόρθωσε να ξαναβγεί στην επιφάνεια, εκμεταλλευόμενος την κρίση της παράταξής του και ψευδόμενος ασύστολα με συνθήματα κατά του Μνημονίου.

Από μηχανής προβοκάτορας...

Γελωτοποιος...

Όχι! Οι χρεοκοπημένες κυβερνήσεις δεν πέφτουν.

Δεν πέφτουν από μόνες τους όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, δεν πέφτουν όπως τα ώριμα σύκα τον Αύγουστο, δεν πέφτουν με προσευχές και λιτανείες, δεν πέφτουν με απεργίες συγκαταβατικές και με διαδηλώσεις ατροφικές.

Τα ρούχα μας μπορεί να πέσουν, τα δόντια μας μπορεί να πέσουν, εμείς μπορεί να πέσουμε, αλλά οι χρεοκοπημένες κυβερνήσεις δεν πέφτουν.

-

Τις χρεοκοπημένες κυβερνήσεις τις διαχειρίζονται άνθρωποι με χρεοκοπημένες συνειδήσεις.

Αυτοί οι χρεοκοπημένοι άνθρωποι δεν πρόκειται να σταματήσουν.

Είναι αδίστακτοι, είναι ψυχροί επαγγελματίες, είναι πληρωμένοι δολοφόνοι.

Είναι ιδεολόγοι, με την πιο βρώμικη ιδεολογία, εκείνη των ελεύθερων αγορών, εκείνη της διαπόμπευσης του ατόμου για την ευημερία των αριθμών.

Δεν υπάρχει όριο στην εγκληματική τους δράση.

Τα όρια τα βάζουν οι λαοί, μόνο αυτοί.

Κανουλομαχίες...

Sotosblog...

Ανάμεσα στις χρυσές κάνουλες που έχει η εκάστοτε κυβέρνηση στη διάθεσή της για να χρηματοδοτεί πάθη και αδυναμίες της, εξέχουσα θέση κατέχει εκ παραδόσεως με τον πακτωλό του ο Ο.Π.Α.Π.
–εξυπηρετεί από μικρά πάθη μέχρι μεγάλες αδυναμίες. Μικρά πάθη: Το ιστορικό των Διοικητικών Συμβουλίων του σφύζει από εκλεκτούς υπουργών Πολιτισμού και Πρωθυπουργών –από ανεπάγγελτους μπιστικούς που πρέπει να καλοβολευτούν, μέχρι συγγραφείς διδακτορικών διατριβών που είναι διατεθειμένοι να χαρίσουν ένα κείμενο τους πάνω από μιαν άλλη υπογραφή που το έχει περισσότερη ανάγκη στο προφίλ της· και άλλα τέτοια πολλά, με το αζημίωτο φυσικά. Μεγάλες αδυναμίες: Χορηγίες σε Ιδρύματα, Μ.Κ.Ο. κ.τ.λ. κ.τ.λ., καθώς επίσης και διαφημιστικές καταχωρίσεις σε Μ.Μ.Ε.
Εδώ και λίγες ημέρες ο Ο.Π.Α.Π. όμως έχει περάσει στα χέρια ιδιώτη, και υπακούει πλέον στις… αδιάφθορες αρχές της ελεύθερης αγοράς –εκείνες ντε, τις οποίες προσκυνούν σαν Θεό ο κύριος Μπάμπης, η παρέα του στο Νέο Φάληρο, καθώς και οι εγκληματίες που διαχειρίζονται τις τύχες τις χώρας, μαζί με το κοπάδι των αφελών που τους ακολουθεί. Έτσι, δεν υπάρχει πια υπουργός να σηκώσει με την ίδια ευκολία όπως παλιά το τηλέφωνο, και να κάνει υποδείξεις στον Ο.Π.Α.Π. για το πού πρέπει να διοχετευθούν κονδύλια. Υπάρχει βέβαια για λογαριασμό του Μαξίμου ο Φαήλος Κρανιδιώτης, που μπορεί να δεχτεί τηλεφώνημα και να μεταφέρει τα δέοντα –δεν μείναμε δα και ορφανοί!.. Αλλά τι θα κάνει, λ.χ., το Βήμα που καίγεται για κάτι τέτοια ζεστά-ζεστά ψωμάκια αυτήν την εποχή; Θα σας πω τι μπορεί να κάνει:

Έμβλημά τους το λίαρ τζετ...

απο την Αυγη...

Δεν χρειαζόταν ειδική πληροφόρηση για να αντιληφθεί κανείς ότι η επιχείρηση "αποκρατικοποιήσεις" θα κατέληγε σε ένα πάρτι του ιδιωτικού κεφαλαίου εις βάρος της δημόσιας περιουσίας. Η υπόθεση Σταυρίδη διαψεύδει και τους πλέον ανυπόμονους επικριτές των ιδιωτικοποιήσεων. Δεν είναι αφελής ο αποπεμφθείς πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Το πιθανότερο είναι να λειτούργησε, τόσο γρήγορα και τόσο βιαστικά, με τον συνήθη κυνισμό και την αλαζονεία όσων πιστεύουν, με δογματικό τρόπο, ότι η Αγορά (για την ακρίβεια, η Θεία Πρόνοια της Αγοράς) σκέπει τα πάντα...
Ο ΟΠΑΠ είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση. Πουλήθηκε με διαβλητή κατ' ουσίαν διαδικασία. Ο αγοραστής ήταν γνωστός πριν προκηρυχθεί ο διαγωνισμός. Και όσοι άλλοι ενδιαφέρθηκαν αποσύρθηκαν εγκαίρως, ώστε να μείνει μόνο ένας ενδιαφερόμενος. Ο αγοραστής ανήκει στο στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Ακόμη και στην Παναγιά μαζί προσεύχονται!
Ο ίδιος είχε ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη. Γι' αυτό χρησιμοποιεί για τις συναλλαγές του με το Δημόσιο οικογενειακά ή άλλα παρένθετα πρόσωπα. Διαθέτει και τη νομική κάλυψη στελεχών του περιβάλλοντος Σαμαρά. Με ό,τι σημαίνει αυτό... Αν και πήρε τον ΟΠΑΠ, πήρε (χωρίς τα χρέη) την ΑΕΚ και ο περιφερειάρχης Αττικής Σγουρός του χαρίζει 20 εκατ. ευρώ για να χτίσει γήπεδο. Κι όλα αυτά όταν η περιφέρεια δεν είχε κονδύλια για να κάνει ψεκασμό για τα κουνούπια...

Το σύστημα κι ο βάτραχος...

Του Κιμπι...

(Επενδυτής, 19/1/2013)

Τι εννοούμε όταν λέμε «σύστημα»; Στην καθομιλουμένη ο όρος δηλώνει το καθεστώς, τον μηχανισμό εξουσίας, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής. Σ’ αυτή τη χρήση του όρου, στον οποίο υποβόσκει και η αποδοκιμασία, οι περισσότεροι από μας κατά κανόνα εξαιρούμε τους εαυτούς μας. Ωστόσο, αν θέλαμε να είμαστε ακριβείς, θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε και τους εαυτούς μας ως μέρος του «συστήματος», όσο αντισυστημικοί κι αν νιώθουμε. Ακόμα και η πιο λυσσαλέα αντίθεσή μας στο «σύστημα» είναι μια σχέση που μας καθιστά αναγκαστικά μέρος του. Επιστημολογικά, σύστημα είναι οποιοδήποτε σύνολο από οντότητες ή υλικά αντικείμενα καθένα από τα οποία βρίσκεται σε αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση τουλάχιστον με ένα ακόμη στοιχείο του συνόλου. Ένα σύστημα μπορεί να απαρτίζεται από επιμέρους στοιχεία, αλλά και από υποσυστήματα. Σχεδόν όλες οι επιστήμες αντιμετωπίζουν τα πολυσύνθετα αντικείμενά τους ως συστήματα. Η βιολογία αντιμετωπίζει ως σύστημα κάθε σύνολο εμβίων και αβίων όντων, αλλά και ένα μεμονωμένο ον ή τα επιμέρους συστήματα του οργανισμού του. Η οικολογία μελετά με ανάλογο τρόπο τα οικοσυστήματα, η κυβερνητική και η πληροφορική βάζουν στα μικροσκόπιά τους τα αντίστοιχα τεχνικά συστήματα, και το ίδιο κάνουν από τη σκοπιά των ανθρώπινων σχέσεων όλες οι κοινωνικές επιστήμες. Ακόμη και η επιχειρησιακή έρευνα αντιμετωπίζει την επιχείρηση σαν έναν ενιαίο οργανισμό που συγκροτείται από εκατοντάδες επιμέρους στοιχεία, υποσυστήματα και δομές. Έναν οργανισμό ζωντανό, που αναπτύσσεται διαρκώς και «μαθαίνει», χάρη στα ενιαία συστήματα σκέψης που αποκτούν σταδιακά οι επιμέρους συντελεστές του. Η θεωρητική αντίληψη που ανέπτυξε τη δεκαετία του ’90 ο καθηγητής του MIT Peter Senge (Η Πέμπτη Αρχή) γύρω από την ικανότητα των ανθρωπογενών συστημάτων-οργανισμών να μαθαίνουν αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμη για τις πολυσχιδείς πολυεθνικές της λεγόμενης νέας οικονομίας και της μετα-φορντικής εποχής.

Βεβαίως, το τι μπορεί να σημαίνει αυτή η «μαθησιακή» διαδικασία για τους συντελεστές ενός κοινωνικού, οικονομικού, πολιτικού συστήματος, βίαιη, καταναγκαστική ή εκμαυλιστική, το αφηγείται η ιστορία του βραστού βατράχου (την παραθέτουμε δίπλα, στην εκδοχή του Daniel Quinn). Κάπως έτσι ο μέσος άνθρωπος καταδικάζεται σχεδόν να απολαμβάνει τον διά βρασμού θάνατό του -οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό- στο τσουκάλι του συστήματος. Το οποίο παραμένει μέχρι τέλους ένας πολυσύνθετος, μυστηριώδης και εκ πρώτης όψεως ακατανίκητος οργανισμός, κυριαρχούμενος από ολιγάρχες με τεράστιο πλούτο και επιρροή σε όλα τα άλλα επί μέρους συστατικά του συστήματος. Το ελληνικό «σύστημα» περιγράφεται σαν μια πανευρωπαϊκή, αν όχι και παγκόσμια, ιδιαιτερότητα. Την τριετία του μνημονίου απασχόλησε ιδιαίτερα τον διεθνή Τύπο και κορυφαίους πολιτικούς εκπροσώπους των πιστωτών της χώρας το φαινόμενο μιας αχάριστης, διεφθαρμένης και άπληστης οικονομικής ελίτ, που δεν είχε την ευαισθησία να συμβάλει με οποιονδήποτε τρόπο στην αποτροπή της κατάρρευσης της χώρας. Η ιθύνουσα τάξη της χώρας επικρίνεται για φοροδιαφυγή, για διακίνηση μαύρου χρήματος, για διασπάθιση κοινοτικών και κρατικών πόρων, για σκανδαλώδη διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα και για εξίσου σκανδαλώδη χειραγώγηση των ΜΜΕ τα οποία ελέγχει. Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε μια «αναβάθμιση» των επιθέσεων στην ελίτ του ελληνικού «συστήματος». Διεθνή ΜΜΕ στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, κατονομάζοντας και «στολίζοντας» με ποικίλες αποκαλύψεις και απαξιωτικές αναφορές τον «ανθό» της εγχώριας επιχειρηματικότητας.

Πριν από λίγες εβδομάδες, το γερμανικό περιοδικό «Stern» φιλοξένησε ένα εκτενέστατο και γλαφυρότατο ρεπορτάζ για τους άρχοντες της ελληνικής διαπλοκής. Παρήλαυναν εκεί οι κορυφαίοι των επιχειρηματικών ομίλων, με τα ονόματα, τον βίο και την πολιτεία τους: Μπόμπολας, Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Αγγελόπουλος κ.ά. Η περιγραφή της δράσης τους, διόλου κολακευτική. Βεβαίως, το «Stern», αν και θεωρείται αριστερόστροφο περιοδικό, ανήκει το ίδιο σε έναν κολοσσιαίο γερμανικό όμιλο, τον Bertelsmann, κάτοχο δεκάδων ΜΜΕ σε 50 χώρες, που απασχολεί πάνω από 100.000 άτομα και με αρκετά σκιώδες παρελθόν. Η οικογένεια Mohn που ίδρυσε τον όμιλο, μεταξύ άλλων, έχει κατηγορηθεί ότι έβγαλε τρελά λεφτά διεκπεραιώνοντας εκδοτικά και επικοινωνιακά την προπαγάνδα του ναζιστικού καθεστώτος. Απ’ αυτή την άποψη, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ένα γνήσιο συστατικό του γερμανικού «συστήματος» διαπλοκής, όπως είναι η Siemens, η Deutsche Bank κι άλλοι γερμανικοί πολυεθνικοί όμιλοι που δεν ξεχειλίζουν άλλωστε από… πνεύμα και ηθική. Ωστόσο, οι αναφορές αυτές στην «ιδιαίτερη ανηθικότητα» της ελληνικής ολιγαρχίας και στην «εξοργιστική» της απαίτηση να διατηρεί προνόμια, πολιτική ηγεμονία και απρόσκοπτη πρόσβαση στους πόρους της πτωχοποιημένης Ελλάδας προδίδουν την πρόθεση του γερμανικού -πρωτίστως- και άλλων «συστημάτων» να προωθήσουν κάποιου είδους «κούρεμα», μια ελεγχόμενη «κάθαρση» στην κορυφή της ελληνικής πυραμίδας, στο πλαίσιο μιας πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής «μηχανικής». Η ρητορική της Μέρκελ, οι εκμυστηρεύσεις του Σόιμπλε ακόμη και στον «ενοχλητικό» Τσίπρα, τα καρφιά του Γιούνκερ και των κοινοτικών επιτρόπων για τη φάμπρικα της φοροδιαφυγής των πλουσίων Ελλήνων, η βροχή από λίστες κατόχων του πλούτου δεν είναι, προφανώς, μια ηθική αφύπνιση της γερμανικής ελίτ και της ευρωκρατίας για την απαλλαγή της αναξιοπαθούσας ελληνικής κοινωνίας από την άθλια ελίτ της. Αλλά μια εξόφθαλμη πρόθεση να καταστήσουν το ελληνικό «σύστημα» «υποσύστημα» του γερμανικού και άλλων ευρωπαϊκών «συστημάτων».

Αυτό μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι οι Γερμανοί ηγεμόνες και η τρόικα σε τελική ανάλυση μπορούν να προσφέρουν και κάτι καλό στις υποτελείς τάξεις της ελληνικής κοινωνίας που υφίστανται τα δεινά του μνημονίου. Μια εφαρμογή, μάλιστα, της λογικής «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» μπορεί να καταλήξει στην προσδοκία πως οι Γερμανοί και λοιποί τροϊκανοί «φίλοι» μας θα πετύχουν τη νίκη που δεν πέτυχε εδώ και δεκαετίες το προλεταριάτο και η Αριστερά εις βάρος της ιθύνουσας τάξης. Μη φάτε, θα έχουμε… βατραχόσουπα. Πρόκειται για μαγική εικόνα και, ενδεχομένως, για μια πολύ βολική θέση για τους Έλληνες Κροίσους -με 6, με 10 ή με 12 γράμματα- που από διώκτες εμφανίζονται διωκόμενοι. Επίσης, είναι μια βολική εικόνα για την τρόικα, η οποία εμφανίζεται ως Εξολοθρευτής Άγγελος έτοιμος να αποδώσει οδυνηρή δικαιοσύνη. Η πραγματικότητα είναι πως η εγχώρια ολιγαρχία, επώνυμη ή αφανής, ουδέποτε ενοχλήθηκε ιδιαίτερα από τον ρόλο του υποτελούς, του πελάτη, του προμηθευτή ή του υπεργολάβου των ελίτ των χωρών που έριχναν τη βαριά σκιά της επιρροής τους στη χώρα. Κι αν με το ένα χέρι φρόντιζε να εξασφαλίζει την ευμένεια και τις εξυπηρετήσεις του ελλαδικού πολιτικού προσωπικού, το άλλο χέρι λάδωνε τις πολιτικές και οικονομικές «μηχανές» των μεγάλων «συμμάχων» που χρησιμοποιούν το ελληνικό κράτος σαν σούπερ μάρκετ των υπηρεσιών τους. Γι’ αυτό και η ελληνική επιχειρηματική αφρόκρεμα εμφανίζεται κατακερματισμένη σε σφαίρες γερμανικής, αμερικανικής, γαλλικής ή ρωσικής επιρροής. Ο ρόλος του ντίλερ ήταν έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά προσοδοφόρος για να προσβλέπουν σε κάτι καλύτερο.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το απειλούμενο σήμερα ελληνικό «σύστημα» διαπλοκής στην πραγματικότητα απαρτίζεται από «υποσυστήματα» ξένων «συστημάτων». Ως εκ τούτου, ένα ριζικό κούρεμα της «άπληστης» ελληνικής ελίτ θα είχε νόημα μόνον εφόσον οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Αμερικανοί, οι Άραβες, οι Ισραηλινοί ή οι Ρώσοι «φίλοι» μας είχαν αποφασίσει να τους υποκαταστήσουν και στον πλούτο που κατέχουν και στις δουλειές που διεκπεραιώνουν. Πράγμα δαπανηρό και ασύμφορο. Αφήστε δε που, προηγούμενα, θα πρέπει να ξεπεράσουν διόλου αμελητέους δικούς τους ανταγωνισμούς και να καταλήξουν σε μια Γιάλτα για τη νομή του ελληνικού οικοπέδου. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι οι Γερμανοί και οι άλλοι ηγεμόνες της χώρας, με την πληθωρική τους ηθικολογία κατά των Ελλήνων ολιγαρχών, εφαρμόζουν τη διαδικασία εκπαίδευσης του «συστήματος» και των επιμέρους συντελεστών του, σύμφωνα με τις Πέντε Αρχές του Peter Senge που προαναφέραμε και την «παιδαγωγική» του βατράχου. Κατά την οποία ο βάτραχος, αντί να πεταχτεί στο κοχλαστό νερό, με κίνδυνο να πηδήξει αυτομάτως από το τσουκάλι, τοποθετείται σε χλιαρό νερό για να εξοικειωθεί με τη σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας του. Είναι πλέον ή βέβαιον ότι οι τροϊκανοί προστάτες μας θα αποσύρουν εγκαίρως το τσουκάλι απ’ τη φωτιά, πριν η ψυχρόαιμη σαν τους βατράχους ελληνική ελίτ γίνει θερμόαιμη και πριν γίνει κυριολεξία το παλιό αναρχοχαρούμενο σύνθημα: «Βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς και τους γραφειοκράτες στον φούρνο με πατάτες». Είπαμε, μη φάτε, έχουμε βατραχόσουπα.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ Οι μελετητές των συστημάτων μάς έδωσαν μια χρήσιμη αλληγορία για ένα είδος ανθρώπινης συμπεριφοράς, το φαινόμενο του βρασμένου βατράχου. Το φαινόμενο έχει ως εξής:  Αν πετάξεις έναν βάτραχο σε βραστό νερό, αυτός φυσικά θα προσπαθήσει μανιωδώς να πεταχτεί έξω. Όμως, αν τον βάλεις απαλά σε μια κατσαρόλα με χλιαρό νερό, για κάμποση ώρα θα κολυμπήσει εκεί αρκετά ήρεμα. Καθώς η θερμοκρασία του νερού θα ανεβαίνει, το βατραχάκι θα βυθίζεται σε έναν ήρεμο λήθαργο, ακριβώς όπως αντιδρούμε εμείς στο ζεστό μπάνιο. Και σε λίγο, μ’ ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, θα εγκαταλειφθεί στον βρασμό του μέχρι θανάτου.
Γνωρίζουμε όλοι ιστορίες βατράχων που πετάχτηκαν στο βραστό νερό. Για παράδειγμα, ένα νεαρό ζευγάρι που βυθίστηκε σε καταστροφικό χρέος από μια απρόβλεπτη περιπέτεια υγείας. Το αντίθετο παράδειγμα, του βατράχου που βράζεται χαμογελαστός, είναι το νεαρό ζευγάρι που χρησιμοποιεί σταδιακά την πιστοληπτική του αξιοπιστία και δανείζεται μέχρι να βυθιστεί σε ένα εξίσου καταστρεπτικό χρέος.

Daniel Quinn, «Η Ιστορία του Β»

Η διαπλοκή, της διαπλοκής, την διαπλοκή, ώ διαπλοκή!!

Αναδημοσιεύει ο Παύλος, απο σχολιαστες χωρις συνορα...

Αυτή τη φορά η πηγή μου δεν είναι κάποια έγκυρη ιστοσελίδα. Πρόκειται για ακραίο αριστερίστικο, σχεδόν αναρχικό δημοσίευμα. Αφού φτύσετε στον κόρφο σας για να απομακρυνθούν οι κακές επιρροές των Εξαρχείων μαζί με τους καλικαντζαραίους, διαβάστε το και ίσως το βρείτε χρήσιμο. Όπως άλλωστε έχω επανειλημμένα δηλώσει, πρέπει να δημοσιεύουμε τα πάντα ακόμη και αν η προέλευση τους είναι ακραία αναρχική…

Εργα και ημέρες της οικογένειας Παπακωνσταντίνου

H Ελένη Παπακωνσταντίνου με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Την παραίτησή της υπέβαλε από το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) η κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου, πρώτη εξαδέλφη του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, μετά την κατακραυγή που υπήρξε από την αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ. Είχε προσληφθεί, τον περασμένο Φεβρουάριο ως εμπειρογνώμονας, ειδικός για τις συγχωνεύσεις εταιριών και στο εταιρικό δίκαιο, με μηνιαίο μισθό περί τις 3.000 ευρώ και παραιτήθηκε την Τετάρτη το πρωί, με επιστολή που έστειλε στον Πρόεδρο του Ταμείου κ. Τάκη Αθανασόπουλο.Τα ονόματα της κυρίας Ελένης Παπακωνσταντίνου του συζύγου της επιχειρηματία κ. Σ. Σικιαρίδη, της αδελφής της Μαρίνας και του συζύγου της κ. Α. Ρωσσώνη ( ή Rossonis- όπως ήταν το εμπορικό του όνομα στις πωλήσεις όπλων), περιλαμβάνονται στο πρωτότυπο της λίστας Λαγκάρντ, αλλά- όπως αποδείχθηκε- εξαφανίσθηκαν  όταν η λίστα είχε αλλοιωθεί, προκαλώντας πολιτική και δικαστική θύελλα.Η παραιτηθείσα Ελένη Παπακωνσταντίνου διατέλεσε πρόεδρος των αποφοίτων του Χάρβαντ και συμμετείχε ως ενεργό μέλος σε μια πλειάδα πολυεθνικών επιχειρήσεων, όπως της Toyota, της Philip Morris, της Swarowski, προωθούσε τη δραστηριότητα πολλών μη κυβερνητικών οργανώσεων που είχαν σχέση με την Παιδεία αλλά και με την εξωτερική πολιτική.Μ΄ αυτή τη δραστηριότητά της, λέγεται ότι γνώρισε και τον κ. Γ. Παπανδρέου. Εντοπίζεται επίσης ως μέλος της S&Β Βιομηχανικά Ορυκτά του πρώην Προέδρου του ΣΕΒ κ. Οδ. Κυριακόπουλου με τα γνωστά περιβαλλοντικά προβλήματα στη Μήλο. Όποια πέτρα και να σήκωνες που είχε σχέση με πολυεθνικές εταιρίες και συγχωνεύσεις εύρισκες τη δραστήρια δικηγόρο κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου, κόρη του εκλιπόντος Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, υπουργού στην κυβέρνηση του κ. Κ. Μητσοτάκη. Παντρεύτηκε με τον κ. Σ. Σικιαρίδη, της γνωστής οικογενείας με το ίδρυμα, το οποίο σήμερα κινδυνεύει με κλείσιμο, λόγω έλλειψης πόρων και για τον οποίο θα αναφερθούμε παρακάτω. Ίσως το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο είναι ο σύζυγος της αδελφής της Μαρίνας, κ. Α. Ρωσσώνης ο αποκαλούμενος και… «Mr OTO Melαra» αφού αντιπροσώπευε για πολλά χρόνια τον ομώνυμο ιταλικό οίκων πυροβόλων και σήμερα δεν υπάρχει πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού χωρίς να είναι εφοδιασμένο μ΄ αυτόν τον τύπου πυροβόλου, ακόμα και στις φρεγάτες, τις πυραυλακάτους, τις κανονιοφόρους και τώρα τελευταίως στα…αρματαγωγά κλάσης «Ιάσων».
Το όνομα Rossonis, είναι αλήθεια ότι κυριαρχούσε στις προμήθειες όπλων του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνον, με πολλές αντιπροσωπείες που περιελάμβαναν ακόμα και την προμήθεια τορπιλών βαρέως τύπου Balckshark («Μαύρος Καρχαρίας») καθώς και ανάμειξη του στην αγορά φιάσκο της Πολεμικής Αεροπορίας των μέσων μεταγωγικών Allenia C-27j (ή «Σπαρτιάτης»).
Τον διαγωνισμό για τη προμήθεια 12 μέσων μεταγωγικών αεροσκαφών, κέρδισε το 2010 η ιταλική εταιρεία Allenia την οποία αντιπροσώπευε ο κ. Θ. Ασημακόπουλος (το όνομά του οποίου έχει εμπλακεί στο σκάνδαλο της Proton). Τότε με υπουργό τον κ. Ευ. Βενιζέλο  και αναπληρωτή υπουργό κ. Π. Μπεγλίτη η Πολεμική Αεροπορία είχε διαπιστώσει ένα σωρό τεχνικά προβλήματα στα αεροσκάφη αυτά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από αυτά στις δοκιμαστικές πτήσεις που έκαναν οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας διαπίστωσαν πέραν των όλων άλλων ότι το αεροσκάφος έμπαζε… νερά στο πιλοτήριο. Η ηγεσία του υπουργείου επιβάλλει ρήτρες καθυστέρησης αλλά το δίδυμο Ρωσσώνης- Ασημακόπουλος καταφέρνουν, όπως ειπώθηκε, να υπάρξει παραλαβή των αεροσκαφών. Όχι όλων αλλά μερικών απ΄ αυτών. Σήμερα, για την ιστορία πετάει μόνον ένα τέτοιου τύπου αεροσκάφος, το οποίο να σημειωθεί η παραγγελία του έγινε από το ΚΥΣΕΑ επί εποχής Α. Τσοχατζόπουλου.
Αυτό που γνωρίζουν όλοι στο Πεντάγωνο είναι ότι το μονοπώλιο με τα πυροβόλα που επέβαλε ο κ. Ρωσσώνης στο Πολεμικό Ναυτικό αποφέρει σημαντικά κέρδη, για τον γαμπρό του πρώην υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη και συγγενή εξ αγχιστείας του τότε πανίσχυρου τσάρου της Οικονομίας κ. Γ. Παπακωνταντίνου.
Λέγεται μάλιστα ότι η εταιρία του κ. Ρωσσώνη είχε και εμπλοκή στη ναυπήγηση πετρελαιοφόρου του Πολεμικού Ναυτικού από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, αντιπροσωπεύοντας τα ιταλικά ναυπηγεία Fincantieri τα οποία ήταν συνεργάτες στη ναυπήγηση. Και το κερασάκι στην τούρτα ήρθε, για τους γνωρίζοντας, με την αναθεώρηση της σύμβασης για την προμήθεια της κλάσης υποβρυχίων «214», λόγω της επαγγελματικής του σχέσης που είχε με τον νέο ιδιοκτήτη των ναυπηγείων κ. Ισκαντάρ Σάφα. Τότε, όπως θυμάστε, το υπουργείο Άμυνας σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομικών (υπουργός ήταν ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου) παραγγέλθηκαν ακόμα δύο υποβρύχια επιπλέον 480 εκατ. ευρώ, ενώ η χώρα μας εισήλθε στο Μνημόνιο.
Ο κ. Σ. Σικιαρίδης σύζυγος της Ελένης Παπακωνσταντίνου, το όνομα του οποίου επίσης αναφέρεται στην περιβόητη πρωτότυπη λίστα Λαγκάρντ είναι ένας οικονομολόγος με έντονη επιχειρηματική δράση. Ξεκίνησε τη δραστηριότητά του ως διευθυντικό στέλεχος της ΑΓΕΤ Ηρακλής, ενώ όταν αποχώρησε από την εταιρία υπήρξε σύμβουλος διαφόρων εταιρειών που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την αγορά του και συμμετείχε ενεργά στην εμπορία τσιμέντων και άλλων αδρανών υλικών. Από το 1987 εργάζεται ως σύμβουλος στην υλοποίηση συγχωνεύσεων και εξαγορών εταιριών, παρέχει συμβουλές για αύξηση του μετοχικού ταμείου διαφόρων εταιριών.

Το Ίδρυμα Σικιαρίδη (ή «Σικιαρίδειον Ίδρυμα») στο οποίο μετέχει και διοικείται από απόγονους του Σικιαρίδη κινδυνεύει να κλείσει, παρά την ετήσια κρατική επιχορήγηση που λαμβάνει. Ηδη υπήρξαν απολύσεις και το ΚΚΕ με ερώτησή του στη Βουλή καταγγέλλει αυθαιρεσίες και προβλήματα στο παρελθόν με τη λειτουργία του.
Η επιστολή παραίτησης της κυρίας Ελένης Παπακωνσταντίνου
Στην επιστολή παραίτησης που πρωτοκολλήθηκε η κ. Παπακωνσταντίνου αναφέρει ότι είναι αστήριχτη η δημόσια μνεία του ονόματός της και πως είναι γνωστή η επαγγελματική της πορεία.
Αναφορικά με την κατάθεση στην τράπεζα HSBC σημειώνει ότι είναι «νόμιμη περιουσία εμού και τους συζύγου μου».
«Ωστόσο» καταλήγει «υποβάλω την παραίτησή μου από το Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ, προκειμένου να μην δημιουργήσω προσκόμματα στη λειτουργία του Ταμείου».
Η κ. Παπακωνσταντίνου κατείχε τη θέση τον Φεβρουάριο του 2012, αντικαθιστώντας το μέλος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών.

Ένα συμπέρασμα (ανάμεσα σε άλλα) του Παύλου:
ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΥΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ και η παρουσία μας τους ενοχλεί – αν και κάποιους χρειάζονται για να τους εκμεταλλεύονται…
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=491065

Viva Alexis!...

απο τον Πιτσιρικο...

Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να επισκεφτεί την Βραζιλία και την Αργεντινή και οι συναντήσεις του με πολιτικούς των δυο χωρών τυγχάνουν λυσσαλέας επίθεσης από τα χρεοκοπημένα εκδοτικά συγκροτήματα αλλά και από ανεξάρτητα σάιτ με διαφημίσεις τραπεζών.
Κρίνοντας από το ποιοι είναι αυτοί που ενοχλούνται, φτάνω στο συμπέρασμα πως η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Λατινική Αμερική είναι μια σωστή και πετυχημένη κίνηση.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θεωρούσαν πολύ σημαντικά για τη χώρα τα εκατοντάδες ταξίδια αναψυχής των πασόκων και των νεοδημοκρατών στο εξωτερικό.
Αυτοί τους τάιζαν, αυτών τα ταξίδια έβρισκαν σημαντικά.
Είναι πολύ ωραίο να αναρωτιούνται με τι χρήματα ταξιδεύει ο Αλέξης Τσίπρας στη Λατινική Αμερική δημοσιογράφοι που θεωρούν πως η λίστα Λαγκάρντ δεν είναι κάτι σημαντικό.
Ακόμα πιο ωραίο είναι να γράφουν εναντίον του Αλέξη Τσίπρα δημοσιογράφοι που το 2004 κουβαλούσαν τις τσάντες και τα σακάκια της Γιάννας. Με το αζημίωτο.
Αλήθεια, τι γίνεται με τις λίστες με τα ονόματα δημοσιογράφων που ήταν στο Payroll;
Τι γίνεται με τα ονόματα των δημοσιογράφων που εξαγόρασε ο Λαυρεντιάδης;
Δεν έχουμε πάθει αμνησία όλοι.
Με την ευκαιρία, οι «πολιτικοί αναλυτές» που έχουν λυσσάξει με το ταξίδι του Τσίπρα στη Λατινική Αμερική έχουν ξεχάσει να γράψουν πως ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να απουσιάζει τα Χριστούγεννα από την Ελλάδα για να μην δώσει χαρτζιλίκι στα παιδιά που θα του έλεγαν τα κάλαντα.
Μόνο αυτό δεν έχουν γράψει. Ακόμα.

Δημοσιογραφία, pay rolls και copy paste ...

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Πόσο περήφανοι είναι οι Έλληνες δημοσιογράφοι για την εικόνα που μερίδα τους (όχι μικρή) παρουσιάζει; Το ρεπορτάζ του Reuters για τη διαπλοκή εξουσίας - ΜΜΕ (πέσαμε από τα σύννεφα), ο τρόπος παρουσίασης του σίριαλ της προφυλάκισης Λαυρεντιάδη και το πέταγμα στα ψιλά έως τη σχεδόν αποσιώπηση του πνιγμού 25 ανθρώπων στα νερά της Λέσβου, είναι τρεις μόνον ενδεικτικές περιπτώσεις της τελευταίας εβδομάδας.
Θυμάμαι, τότε, τις έξαλλες κραυγές παραγόντων της ενημέρωσης για την επέλαση του Κοσκωτά στον χώρο των ΜΜΕ.
Τώρα, το «Βήμα της Κυριακής» (που και τότε είχε πρωταγωνιστήσει στις αποκαλύψεις) γράφει για λίστες με ονόματα πολιτικών και δημοσιογράφων που βρέθηκαν ανάμεσα στα έγγραφα τα οποία κατασχέθηκαν στο σπίτι του κ. Λαυρεντιάδη. Υπάρχουν λοιπόν pay rolls; Μένω ενεός!
Τότε, στο Ειδικό Δικαστήριο, όλοι οι μεγαλοεκδότες έκαναν μεγαλοπρεπείς κωλοτούμπες και κατέθεταν τα αντίθετα από αυτά που έγραφαν οι υποτακτικοί τους, διότι ήθελαν πια να αθωωθεί ο παρών - απών Αντρέας Παπανδρέου (μιας και είχαν εξασφαλίσει ότι ο ενοχλητικός Κοσκωτάς θα επανερχόταν στα κιλά του).
Διαπιστώνεται εκ των υστέρων ότι ο ομογενής τραπεζίτης, πρώην καλλιτέχνης ελαιοχρωματιστής, ήταν συγκριτικά ένας φουκαράς που πλήρωσε με πολύχρονη φυλάκιση τα 41 δισ. δρχ. τα οποία λείπανε από το ταμείο της Τράπεζας Κρήτης (ενώ μόνον ένα τμήμα πήγε στην τσέπη του).
Αλλά ακόμη και τα 41 δισ. δρχ., 120 περίπου εκατομμύρια ευρώ, φαντάζουν ψίχουλα μπροστά στα ποσά που αποκαλύπτονται καθημερινά ότι κυκλοφορούν ποικιλοτρόπως στα φιλικά προς την εκάστοτε εξουσία ΜΜΕ. Και ωχριούν μπροστά στα ποσά (700 εκατ. ευρώ) που φέρεται ότι διακινούσε ο Λ. Λαυρεντιάδης από την  Proton Bank προς ανενεργές εταιρείες δικών του συμφερόντων ή για την  αγορά του όλου ή μέρους μέσων ενημέρωσης, με τη συνέργεια του καταζητούμενου (υποτίθεται) Πέτρου Κυριακίδη και συγγενών του.

Το χρυσό ράντσο
Και νά που η περήφανη ελληνική δημοσιογραφία, κυρίως η τηλεοπτική, παρουσιάζει τον κ. Λαυρεντιάδη περίπου ως έναν άνθρωπο που η ελληνική Δικαιοσύνη αλλά και το ΕΣΥ δεν αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Κι έτσι, παραθέτουν τις εκούσιες μετακινήσεις του συλληφθέντος Λαυρεντιάδη ως μια ταλαιπωρία (από τον Ευαγγελισμό στο Ψυχιατρείο και από το Ψυχιατρείο στον Ερυθρό Σταυρό και πάλι πίσω στον Ευαγγελισμό όπου «δεν του δώσανε και κρεβάτι και τον είχανε σε ράντσο»).

Ένας βασιλιάς των ΜΜΕ σε ράντσο;
Απορείτε; Για να θυμίσω πού κινήθηκε ο κ. Λαυρεντιάδης (ο οποίος  είχε βραβευτεί κιόλας από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία για τις οικονομικές του επιτυχίες), παραθέτω την παρουσία του μαζί με την οικογένεια Κυριακίδη -μόνο στα ΜΜΕ- έως και πρόσφατα:
Στον «Πήγασο» της οικογένειας Μπόμπολα (12,22%), στο 33,3% του «Ποντικιού», στην «Ελευθεροτυπία» προτού κλείσει (9,62%), στις εφημερίδες «Athens News», «Espresso», «Espresso Κύπρου», «Σφήνα», «City Press», «Ισοτιμία», στα περιοδικά «Free», «Jolie», «Olive», στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Flash (100%), Σκάι 100,3 (10%) και  RED (10%), στον ιστότοπο flash.gr, στους τηλεοπτικούς σταθμούς Sport TV ΔΕΚΑ, Σκάι TV (10%), και στο 50% του περιοδικού «Επίκαιρα».
Όταν η ιστορία άρχισε να κακοφορμίζει, άλλα μέσα τα πούλησαν κοψοχρονιά, άλλα τα έκλεισαν και σε άλλα αγνοείται απλώς η τύχη τους…
Και ρωτώ ως γραφικός και απροσάρμοστος:
Για τα πλείστα ΜΜΕ το μόνο που έκανε εντύπωση ήταν το ράντσο;
Θα συνέβαινε το ίδιο με οποιονδήποτε κρατούμενο ακόμη και για πλημμέλημα; ‘Η ο μέτοχος, τέως ή νυν, έχει ασυλία;
Βεβαίως, να είστε σίγουροι ότι θα βρεθεί «παράθυρο» και έτσι σύντομα* θα έχουμε πάλι ανάμεσά μας (στον πλανήτη Γη) τον κ. Λαυρεντιάδη, ελεύθερο, όπως ο κ. Χριστοφοράκος και οι εταίροι του κ. Ψωμιάδη στην Aspis Bank και πάει λέγοντας. Ήδη, με το που πάτησε το πόδι του στον Κορυδαλλό, κατέθεσε αίτηση αποφυλάκισης, διότι «τα σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετωπίζει καθιστούν αδύνατη την επιβίωσή του στο κελί»!

Η έρευνα του Ρόιτερς
Είναι λοιπόν ν’ απορείς που δεν απήντησε στην έρευνα του Reuters για τη διαπλοκή ο κ. Ψυχάρης (στον οποίο δεν είχε επενδύσει ο κ. Λαυρεντιάδης) ή που η άποψη της οικογένειας Μπόμπολα είναι πως ποτέ δεν ζήτησαν χάρες από τις ελληνικές κυβερνήσεις;
Ίσως να είναι κι έτσι αν κρίνουμε από το πώς οι εκτελεστές των Μνημονίων (Παπανδρέου, Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς και Κουβέλης) τρέχουν να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία δανειστών, αλλά και ντόπιων επιχειρηματιών προτού καν το ζητήσουν. Το είπε δυστυχώς γι’ αυτούς έως και η τρόικα.
Φυσικά, θα μάθουμε ότι «το Ρόιτερς εξυπηρετεί ανθελληνικά συμφέροντα, που στόχο έχουν να βυθίσουν στην ανυποληψία τη χώρα» κ.λπ. κ.λπ. Άργησε κιόλας ο Σίμος.
Τέλος -αλλά όχι έσχατο-, το ρεζιλίκι, η χυδαία απανθρωπιά των μεγαλύτερων ιδιωτικών μέσων της χώρας. Ατέλειωτα ρεπορτάζ (δανεικά ή κλεψιμαίικα) για την τραγωδία στις ΗΠΑ με τον ψυχάκια που, αφού σκότωσε την οπλομανή μάνα του, δολοφόνησε 20 παιδιά και 6 δασκάλες.
Εντάξει, δεν περίμενα να στείλουν δημοσιογράφους στις ΗΠΑ να δουν με την ελληνική ματιά την παράνοια της οπλοκατοχής και των συνεχών ομαδικών σφαγών συνήθως ανυπεράσπιστων παιδιών.
Αλλά ώς τη Λέσβο κόστιζε πολύ να πάνε; Κατά σύμπτωση, κι εκεί χάθηκαν, πνίγηκαν, 25 ψυχές, αλλά τα παιδιά ήταν μόνο δύο.
Τούτοι, όμως, οι δικοί μας νεκροί δεν ήταν άριοι, καλοταϊσμένοι Δυτικοί που παίζουν με όπλα αντί με κούκλες ή με μπάλες. Ήταν, όπως είπε η παρουσιάστρια των ειδήσεων στην ΕΤ 3, «λαθρομετανάστες».
Όχι, δεν μπορεί να ήταν πολιτικοί πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, έστω οικονομικοί πρόσφυγες από μια πατρίδα που τα παγκόσμια αφεντικά την έκαναν λιώμα, τόσο που η σφαγή στο Κονέκτικατ να μοιάζει πταίσμα για τους εραστές της στατιστικής.
Όχι, αυτοί οι μεγάλοι δημοσιογράφοι ξέρουν: είναι λαθρομετανάστες.  Και θαρρείς και η άποψη πέρασε σχεδόν παντού με copy paste…

* Αυτές οι γραμμές γράφονται Τετάρτη μεσημέρι