Πείραμα μεταπολιτικής...

Τασία Χριστοδουλοπούλου, απο το Red NoteBook...

Ο αστισμός στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Παρακολουθούμε, όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, μια απίστευτη κινητικότητα του αστισμού, που με κάθε μέσο προσπαθεί να κρατήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε μια χώρα που αποτελεί και υπόδειγμα άγριας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης μέσω του χρέους και πείραμα αντοχής της κοινωνίας στην πολιτική του σοκ.

Το πρώτο μεγάλο σχέδιό του ήταν να εξαρθρωθεί η Χρυσή Αυγή, αφού δεν μπόρεσε να ενσωματωθεί, και να επιστρέψουν οι ψηφοφόροι της στην κοίτη τους, στη ΝΔ. Σε αντάλλαγμα τους χαρίζουν ακροδεξιά ατζέντα και φυλακή στους κλέφτες, που είναι το βασικό τους σύνθημα.

Η δικαιοσύνη δουλεύει στο φουλ, με  συνεχή «ανακάλυψη» σκανδάλων. Στην πραγματικότητα στέλνουν στη φυλακή το παλιό πολιτικό προσωπικό και διαλύουν μηχανισμούς διαπλοκής που δεν έχουν πλέον αξία χρήσης.

Ταυτόχρονα ανακηρύσσουν σε υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της κοινωνίας την τρομοκρατία. Καλλιεργούν το φόβο από αόριστες απειλές, συνεχίζουν τη ρατσιστική και αντιμεταναστευτική πολιτική, “αντιμάχονται” τον ρατσισμό χωρίς αντιρατσιστικό νόμο, για περισσότερο από ένα χρόνο πορεύονται έχοντας ακυρώσει ψηφισμένο νόμο για την ιθαγένεια των παιδιών χωρίς νέο νόμο, ενώ προς τέρψη ολόκληρης της δεξιάς πολυκατοικίας αφαιρούν το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες.

Δικαιοσύνη ή υπεράσπιση του κύρους του κράτους;

Της Τασίας Χριστοδουλοπούλου, απο το Red noteBook...

Τα κρούσματα του αυταρχικού κατήφορου και της υποδειγματικής καταστολής είναι πολλά για να τα παρακάμψει κανείς μιλώντας για μεμονώμενα περιστατικά. Οι  δικαστικές αρχές παρακολουθούμε να εργάζονται πυρετωδώς, ώστε με τις πρωτοβουλίες τους να  σηματοδοτήσουν πώς αντιλαμβάνονται τα όρια των ελευθεριών στην Ελλάδα του 2014.

* Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Πειραιά, δίνει εντολή στην αστυνομία για προκαταρκτική εξέταση, ενάντια σε ανήλικους μαθητές του Λυκείου Κερατσινίου για κατάληψη του 2013 στο σχολείο τους και η αστυνομία ρωτά τους μαθητές, τι ψηφίζουν οι γονείς τους και αν ξέρουν την πολιτική τοποθέτηση των καθηγητών τους.

* Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, καλεί σε προκαταρκτική εξέταση τη δημοσιογράφο Πόπη Χριστοδουλίδου, γιατί δημοσίευσε τροπολογία, που ψήφισε η Βουλή και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, παραβιάζοντας έτσι το στρατιωτικό…. απόρρητο.

* Ανακρίτρια της Κω, ζητά να μην μεταδοθεί τηλεοπτική εκπομπή για το έγκλημα στο Φαρμακονήσι, γιατί θα βλάψει τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.

Μπορούμε να (αντι)στρέψουμε το μεταναστευτικό εναντίον της Χρυσής Αυγής...

της Τασίας Χριστοδουλοπούλου απο τα Ενθεματα...

Κυριάκος Κατζουράκης, «Φυλακή 1», 2010. Λάδι σε πανί.
Η «αντιμνημονιακή» ρητορική της Χρυσής Αυγής, συνδυασμένη με τη φοβική επιθετικότητα συλλήβδην απέναντι στους ξένους, μαζί με την κατασκευασμένη αμεσότητα της καταγγελίας του πολιτικού συστήματος, βρίσκει  ευήκοα ώτα, σε τμήμα της κοινωνίας και του εκλογικού σώματος. Προνόμιο που έχασε ο ΛΑΟΣ και έμεινε εκτός Βουλής, μετά την είσοδο του στην κυβέρνηση Παπαδήμου, αφήνοντας ένα κενό χώρο, που ήλθε και κάλυψε η Χρυσή Αυγή.

Ο ΛΑΟΣ το 2009 προ Μνημονίου και προτού η κρίση δείξει τα δόντια της, με τον ίδιο πολιτικό λόγο, απέσπασε το 5,63% του εκλογικού σώματος. Ας μην το ξεχνάμε, το ακροδεξιό πατριωτικό τόξο έχει την εκλογική πελατεία του στη χώρα.

Η Χρυσή Αυγή, εκτός από αντιμνημονιακή, πλασάρεται ως αντισυστημική δύναμη. Με αυτά τα όπλα, διεκδικεί να ηγεμονεύει στο πεζοδρόμιο, με την έμπρακτη προπαγάνδα της, το βίαιο ακτιβισμό της, ενώ δεν χάνει ευκαιρία να κατηγορεί το κοινοβούλιο, ως ανιαρό, καταθλιπτικό και σάπιο.

Κεντρικός πυρήνας της φασιστικής βίας της, είναι οι μετανάστες. Την ατζέντα της και τις θηριωδίες της, πρόβαλαν κατά κόρον όλα τα ΜΜΕ, ως «υπερβολή στην αντιμετώπιση κατά τα άλλα υπαρκτού προβλήματος». Τη νομιμοποίησε δε  και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, όταν βγήκε παγανιά για να γεμίσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είχαν προηγηθεί ο Χρυσοχοΐδης και ο Λοβέρδος. Τώρα που είδαν τα ποσοστά της να ανεβαίνουν και να τυγχάνει σημαντικής κοινωνικής αποδοχής, αναδιπλώθηκαν και θυμήθηκαν ότι υπάρχει κράτος και κανείς δεν θα το υποκαθιστά  και  ότι η αυτοδικία είναι κακό πράγμα. Για την ταμπακέρα, όμως, καμία συζήτηση. Η μεταναστευτική πολιτική που θεριεύει το φασισμό μένει στο απυρόβλητο. Στη θέση της μεταναστευτικής πολιτικής, υπάρχει η καταστολή της βιτρίνας, βορά στα πιο χυδαία ένστικτα.

Γι’ αυτό και η ανάγκη δημόσιου διαλόγου για το μεταναστευτικό είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ. Όχι μόνο γιατί ως κοινωνία αξιακά έχουμε εκπέσει, όχι μόνο γιατί οι μετανάστες συλλήβδην κατηγορούνται ως εγκληματίες και επικίνδυνοι, με όλες τις συνέπειες, αλλά και γιατί ο εκφασισμός της κοινωνίας μας, δεν ανατρέπεται μόνο με μια απεργία ή μια διαδήλωση, αλλά με μια συστηματική και πολύπλευρη κινητοποίηση για την αλλαγή συνειδήσεων. Η   πληροφόρηση, η γνώση και ο ορθολογισμός, μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά.

Φυσικά και πρέπει να καταγγείλουμε όλη αυτή η βαρβαρότητα και να αντισταθούμε. Όμως, για να είναι αποτελεσματική η παρέμβαση μας, είναι επείγουσα ανάγκη να ανοίξουμε εμείς διάλογο ως αριστερά, με τις αρμόδιες οργανώσεις (Γραφείο Ύπατης Αρμοστείας ΟΗΕ, Διεθνής Αμνηστία, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες κλπ.), με ειδικούς και  με τις Κοινότητες των μεταναστών. Να πάρουμε νομοθετικές και άλλες πρωτοβουλίες, ώστε να αναδείξουμε το πρόβλημα και την πολυπλοκότητα του, αντιπαλεύοντας τον ανορθολογισμό, που εμφανίζεται ως «κοινή λογική». Να ζητήσουμε την καταγραφή όλων των αλλοδαπών που βρίσκονται στη χώρα μας, κατά κατηγορία:

–Πόσοι είναι οι αιτούντες άσυλο, πόσοι είναι οι πρόσφυγες πολέμου, που τυγχάνουν διεθνούς προστασίας.

–Πόσοι είναι  αυτοί για τους οποίους έχει εκδοθεί απόφαση απέλασης και δεν μπορεί να εκτελεστεί η απέλαση, γιατί δεν υπάρχει προξενική αρχή στη χώρα μας ή δεν έχουμε υπογράψει διακρατική συμφωνία με τις χώρες τους.

–Πόσοι είναι οι μετανάστες με άδεια εργασίας και παραμονής.

–Πόσοι είναι αυτοί που είχαν άδεια εργασίας και παραμονής και δεν τους ανανεώθηκε, γιατί δεν είχαν τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων.

–Πόσοι είναι αυτοί που έχουν έλθει στην Ελλάδα μετά το 2005, που έγινε η τελευταία νομιμοποίηση και ζουν και εργάζονται εδώ χωρίς χαρτιά, για πολλά χρόνια.

–Πόσοι είναι αυτοί που είναι εγκλωβισμένοι στη χώρα μας, γιατί θέλουν να πάνε σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

Οι αριθμοί και οι διαφορετικές κατηγορίες που ανήκει ο κάθε μετανάστης, θα επιτρέψει ή θα διευκολύνει να διεξαχθεί μια συζήτηση που δεν θα καλλιεργεί το μίσος και τη ξενοφοβία, αλλά την ιδιαίτερη αντιμετώπιση της κάθε κατηγορίας με βάση τους νόμους και τη διεθνή εμπειρία.

Οι μετανάστες δεν είναι αόρατοι, ανύπαρκτης ταυτότητας άνθρωποι. Γιατί τότε, η παρουσία τους αξιοποιείται ως «ασύμμετρη απειλή».

Η συζήτηση αυτή, συστηματική και με συνέπεια, θα αποκαλύψει την υποκρισία της κυβέρνησης, που αφού δημιούργησε το πρόβλημα, στέλνοντας εκατοντάδες  μετανάστες στα λιμάνια και στα κέντρα των πόλεων, επενέβη δήθεν για να το διαχειριστεί, με αυτό τον άθλιο τρόπο.

Θα αποκαλύψει τους φρικαλέα ανέξοδους λεονταρισμούς  της Χρυσής Αυγής, που υπόσχεται απελάσεις, όταν οι απελάσεις στην πλειοψηφία τους είναι ανέφικτες και ιδιαίτερα σε χώρες όπως Αφγανιστάν, Σομαλία, Σουδάν, Μαυριτανία, Σιέρα Λεόνε και άλλες, είναι δε εξαιρετικά δαπανηρές, γιατί δεν υπάρχει απευθείας πτήση από Ελλάδα.

Είναι επείγον να καταλάβουμε κι εμείς, αλλά και να εξηγήσουμε, ότι το μεταναστευτικό δεν είναι ελληνικό ζήτημα, ούτε καν ευρωπαϊκό, είναι παγκόσμιο. Αυτό δεν είναι μια ακαδημαϊκή διαπίστωση από απόσταση. Είναι η καρδιά της πραγματικότητας και η απολύτως αναγκαία αφετηρία για κάθε προσέγγιση που επιδιώκει να δώσει πραγματικές και εφικτές λύσεις. Πολύ περισσότερο δημοκρατικές λύσεις.

Οι μεταναστευτικές ροές, που προκάλεσε ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός με τους πολέμους, τη διάλυση δεκάδων χωρών και τις πολιτικές της φτώχειας, την εξώθηση εκατομμυρίων ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, θα είναι φαινόμενο μόνιμο για πολλά χρόνια, όσο δεν αλλάξουν τα πράγματα.

Ή θα βρεθεί διεθνής λύση ή εθνική λύση δεν θα υπάρξει, ειδικά σε μια χώρα, σαν την Ελλάδα, που έχει τόσο ευάλωτα σύνορα και αποτελεί πύλη εισόδου για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ούτε αποτελεί λύση η μεγαλύτερη φρούρηση των συνόρων. Τα σύνορα μας, χερσαία και θαλάσσια, είναι 14.500 χιλιόμετρα. Οι δουλέμποροι βρίσκουν πάντα μονοπάτια και περάσματα. Σε κάθε περίπτωση όλες οι χώρες είναι υποχρεωμένες, να έχουν ελεύθερη λωρίδα εισόδου για τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο. Κατά την είσοδο όμως δεν μπορεί να διαπιστωθεί η προσφυγική ιδιότητα.

Η αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να σιωπά για το μεταναστευτικό, ούτε πολύ περισσότερο να αισθάνεται αμήχανη ή ένοχη. Αντίθετα έχει όλους τους λόγους να το ανοίξει. Εκεί είναι πιο ρεαλιστικό, να ανακτήσουμε ενός είδους ιδεολογική ηγεμονία και να αποδομήσουμε τον πολιτικό λόγο της Χρυσής Αυγής.

Μονοσήμαντα  στο αντιμνημονιακό, αν δεν  διευρύνουμε την ατζέντα μας, αν δεν σταματήσουμε να μιλάμε μόνο για τους κακούς Γερμανούς, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις αστικές δυνάμεις του τόπου μας και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις και όχι μόνο ότι αναφέρεται στους τραπεζίτες, θα είναι πολύ αργά, για να αποτρέψουμε τη διάλυση της κοινωνίας. Και οι αριστερές ιδέες δεν καρπίζουν στη διάλυση, αλλά στη σύνθεση και στην αλληλεγγύη.

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι δικηγόρος, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η πλατεία...

Red NoteBook...

Της Τασίας Χριστοδουλοπούλου

Μίλησα σαν υποψήφια της Α΄Αθήνας, σε δημόσια εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Εξαρχείων, μαζί με τον Τάσο Κορωνάκη. Κατακλύστηκα από μνήμες για την πλατεία αυτή, όπου ξεκίνησα στη μεταπολίτευση την πολιτική μου περιπέτεια στην αριστερά. Όταν η πλατεία έσφυζε από ριζοσπαστισμό και επαναστατικότητα. Εκεί ήταν τα γραφεία όλων των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, τα στέκια των φοιτητών, οι χώροι της αντιπαράθεσης. Εκεί διεξάγονταν οι ζωηρές συζητήσεις για το χαρακτήρα της επανάστασης, που πιστεύαμε ότι ήταν προ των πυλών. Το Πολυτεχνείο δίπλα μας, χώρος-σύμβολο, χώρος αντιπαράθεσης με τη ρεφορμιστική αριστερά, χώρος ελευθερίας. Μετά, τα χρόνια της κρίσης, της μαζικής  αποστράτευσης, της μοναχικής πορείας των πολλών, της σιωπής. Η πλατεία άλλαξε μορφή. Εγκαταστάθηκαν οι έμποροι ναρκωτικών. Μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη: ήταν ένα σύνθημα που ξάφνιασε την Ελληνική κοινωνία. Η πλατεία άρχισε να γίνεται πείραμα για την εξουσία στις σύγχρονες μεθόδους κοινωνικού ελέγχου. Εδώ ζούσαν και κυκλοφορούσαν τα θύματα τους. Όλοι  οι μηχανισμοί του κράτους παρόντες με όλες τους τις μορφές, ψάχνοντας υπόπτους, ενόχους, επικίνδυνους. Και τα Εξάρχεια να αντιστέκονται, αλλά κα να δυσφημούνται. Τα ΜΜΕ να μιλάνε για άβατο, που πρέπει να καταργηθεί. Δεν θα ασχοληθώ με τις υπερβολές των εντός, που συνεχίζονται. Εξάλλου ο ανορθολογισμός είναι πανταχού παρών. Τότε ξεκίνησε η απόπειρα να δημιουργήθεί γύρω από την πλατεία μια ζώνη επιτήρησης. ΜΑΤ, δακρυγόνα, καθημερινή καταστολή, για να εξοργίσουν τους κατοίκους, να σπάσουν κοινωνικές συμμαχίες, να κερδίσουν συναινέσεις. Είναι όμως εδώ ακόμα γραφεία νεολαιών, κινήσεων, εφημερίδων, παρατάξεων και ο πολιτικός πλουραλισμός δρα σαν ασπίδα προστασίας. Εδώ εμφανίζονται τον τελευταίο χρόνο οι πρώτες κινήσεις κοινωνικής αλληλεγγύης, κινήματα Δεν Πληρώνω, νέες δράσεις για καταλήψεις, αλλά και για διάσωση νεοκλασικών, πρωτοβουλίες  για το μεταναστευτικό και τους μετανάστες στον καιρό της κρίσης. Η πλατεία και πάλι αντιστέκεται. Από εδώ ξεκίνησε το σχέδιο επιτήρησης του κέντρου της Αθήνας, το σχέδιο της δημιουργίας μιας υγειονομικής ζώνης που ονειρεύεται ο δήμαρχος, μαζί με το Χρυσοχοϊδη και τη Χρυσή Αυγή. Χωρίς ζωντάνια, χωρίς χρώματα, χωρίς πλουραλισμό, χωρίς νέους, χωρίς τα θύματα του νεοφιλελευθερισμού παρόντα και σε κοινή θέα. Αυτή την εφιαλτική εικόνα των πόλεων που σχεδιάζουν για εμάς χωρίς εμάς, ποντάροντας στο φόβο και την ανασφάλεια των ανθρώπων, πρέπει να την έχουμε ψηλά στην ατζέντα μας. Όχι υποχωρώντας στο γενικό κλίμα, αλλά θέτοντας κόκκινες γραμμές απέναντι στους εμπόρους του φόβου και τα οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν. Ας μην ξεχνάμε ότι σε μια  φοβική κοινωνία, η αριστερά δεν έχει καμία ελπίδα να αναπτύξει καμία ριζοσπαστική πολιτική. Κι αν πρέπει κάτι να διασώσουμε σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, είναι την πολιτική μας ταυτότητα, που με τόσο κόπο όλα αυτά τα χρόνια συγκροτήσαμε. H Taσία Χριστοδουλοπούλου είναι υποοψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α΄ Αθήνας

Το κράτος των εθνικοφρόνων επιστρέφει...

Η Αυγή online...

ΤΗΣ ΤΑΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ*
Το PSI τελείωσε. Τα προβλήματα τώρα αρχίζουν. Όσα, υποτίθεται, ανέλαβε να ρυθμίσει, ήλθαν πιο κοντά. Η πλήρης χρεωκοπία, η έξοδος από το ευρώ, η εκτόξευση του χρέους, η περαιτέρω ύφεση, η μείωση κρατικών εσόδων. Ταυτόχρονα δε, νέο πακέτο 11,4 δισ. ετοιμάζεται να πληρώσει η ελληνική κοινωνία, ενώ τα περιθώρια περαιτέρω αφαίμαξής της έχουν τελειώσει προ πολλού.
Παρά τις περί του αντιθέτου θριαμβολογίες της Ε.Ε. και της κυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε απόλυτο αδιέξοδο. Έτσι, εφόσον δεν μπορεί να αποφύγει τις εκλογές, θα δώσει τη μάχη, με στόχο να έχει τις λιγότερες απώλειες. Υποσχέσεις δεν μπορεί να δώσει ούτε η Ν.Δ. ούτε το ΠΑΣΟΚ. Το μετεκλογικό κυβερνητικό πρόγραμμα για τα κόμματα του συστήματος είναι δεσμευτικό. Ακόμα και η ΔΗΜ.ΑΡ., δεν χάνει ευκαιρία να το επισημαίνει. Η εκστρατεία αποπροσανατολισμού, με την επιτυχία του «κουρέματος» και της ανάπτυξης που έρχεται, δεν είναι πειστική, αφού ακόμα και τα μνημονιακά ΜΜΕ ζητούν εξηγήσεις.
Η νέα μεταπολίτευση, που επιδιώκεται να οργανωθεί με φτώχεια, ανεργία, αυταρχισμό, κράτος έκτακτης ανάγκης, δεν μπορεί να είναι θελκτική παρά μόνο σε μια μικρή πολιτική και κοινωνική ελίτ. Εξάλλου, η κοινωνική ρευστότητα και η αναζήτηση πολιτικής εκπροσώπησης από ποικίλα και αντιφατικά κοινωνικά στρώματα εμποδίζει και την ανεύρεση πιο στρατηγικών επιλογών σε συνθήκες κρίσης. Σε κάθε περίπτωση, το σύστημα είναι υποχρεωμένο να αναβάλει τους φιλόδοξους στόχους του και αναζητά για την επιβίωσή του τρόπους από το παλιό και δοκιμασμένο οπλοστάσιο του μετεμφυλιακού κράτους των εθνικοφρόνων.
Όσο οι σφυγμομετρήσεις επίμονα ανεβάζουν τα ποσοστά της Αριστεράς και εμποδίζουν το πολιτικό σύστημα να αναδιαταχθεί, το αντιαριστερό μέτωπο ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. θα δυναμώνει, ως μονόδρομος. Η προσπάθεια που καταβάλλεται είναι να φοβίσουν ένα τμήμα του εκλογικού σώματος με την ακυβερνησία, τις ταραχές και την αβεβαιότητα. Γι’ αυτό η Ν.Δ. επιμένει στην αυτοδυναμία και το ΠΑΣΟΚ καθησυχάζει με κυβέρνηση συνεργασίας.
Σε ένα άλλο μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος, καταβάλλεται η προσπάθεια να πειστεί ότι και η Αριστερά είναι εντός του πολιτικού συστήματος διαχείρισης, με τις ευθύνες που της αναλογούν, ώστε μπαίνοντας και η Αριστερά στο κάδρο, όπως τον πρώτο καιρό των αντιδράσεων, να ενισχύσουν το ρεύμα της αποχής, που ωφελεί στην αυτοδυναμία. Παράλληλα, θα εξαντληθεί ό,τι συκοφαντικό και κυπατζίδικο διαθέτουν, με προβοκάτσιες σε πρόσωπα και πρακτικές, ώστε να δυσφημήσουν τον χώρο της Αριστεράς.
Απέναντι σε αυτές τις προσπάθειες, η Αριστερά πρέπει να δώσει τη μάχη χωρίς υποστολή λόγων και έργων, με πλήρη επίγνωση του σχεδίου που βρίσκεται σε εξέλιξη. Κάθε υποστολή σημαίνει ότι πέτυχαν στο σημερινό σχέδιο και άρα και στο αυριανό, που ακόμα δεν γνωρίζουμε. Η προεκλογική περίοδος αποτελεί για την Αριστερά προνομιακή περίοδο για να βρεθεί και στο τελευταίο χωριό. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, που τον τελευταίο χρόνο βρέθηκε παντού και ενίσχυσε τους δεσμούς του με όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, οι οποίες πλήττονται από την κυβέρνηση και τα Μνημόνια. Κάθε αυθεντική κοινωνική διαμαρτυρία που θα διεξαχθεί σε αυτό το διάστημα πρέπει να έχει την άμεση στήριξη και συμμετοχή των δυνάμεων της Αριστεράς.
Ταυτόχρονα, ο διαχωρισμός από διαμαρτυρίες εθνικο-πατριωτικές, ακροδεξιού χαρακτήρα και αρώματος, ανεξάρτητα πόσους συγκεντρώνουν, πρέπει να είναι κάθετος. Η τάση μετατόπισης της πολιτικής σκηνής όλο και πιο δεξιά δεν θα είναι μόνο προεκλογική. Δεν θα είναι για να πάρει ο Σαμαράς τις ψήφους του Καρατζαφέρη και ο Καρατζαφέρης τις ψήφους της Χρυσής Αυγής.
Η υποτίμηση του ακροδεξιού κινδύνου σήμερα και η πολιτική ανοχής που απολαμβάνει πρέπει να μετατραπεί σε πολιτική απονομιμοποίησής του, ιδιαίτερα όταν η αντιαριστερή ρητορική θα αποτελέσει κεντρικό περιεχόμενο του προεκλογικού αγώνα.

* Η Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι δικηγόρος, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ