Οποιος πηγαίνει με όλους Σταύρε αλλιώς λέγεται και πάντως όχι πολιτικός...

Τρυπιο Ευρω...

Όλοι το πιάσαμε το μήνυμα από το πανηγυράκι που διοργάνωσε ο Στ. Θεοδωράκης στο Λαύριο: «οι ιδεολογίες έχουν τελειώσει, ζήτω στις εκθέσεις ιδεών γυμνασιόπαιδων». Ο νεόκοπος συνοδοιπόρος του Π. Τατσόπουλος το είπε κάπως διαφορετικά («πρέπει να επανενώσουμε το φιλελευθερισμό με το σοσιαλισμό, που κάπου στον 20^ό αιώνα χώρισαν οι δρόμοι τους»), αλλά το νόημα είναι ίδιο: η Αριστερά και η δεξιά είναι παρωχημένες έννοιες, υπολείμματα άλλων δεκαετιών που πρέπει να τα θάψουμε και να πορευτούμε στο μέλλον με ένα μεταμοντέρνο μείγμα εύηχων αοριστολογιών, το οποίο θα είναι και το καλύτερο όχημα για να κρατούμε τους λαούς αλυσοδεμένους, ταξικώς κοιμισμένους και νωχελικούς χειροκροτητές ενός συστήματος το οποίο αλλάζει απλώς φορεσιές για να παραμένει αναλλοίωτο…

 

Αν κάποιος αναζητά μια απόδειξη για το ότι οι ιδεολογίες δεν έχουν πεθάνει, δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά κι αρκεί να απαντήσει σε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα. Υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί σε αυτόν τον κόσμο, άρα κι άνθρωποι με διαφορετικά συμφέροντα που μόνο επιδερμικώς εφάπτονται; Πόσο εύκολο είναι για κάποιον που ξεκινά από χαμηλά να φτάσει ψηλά χωρίς να πατήσει επί πτωμάτων και δίχως να θυσιάσει τις αρχές του, αλλά στηριζόμενος στις απλόχερες ευκαιρίες που του δίνονται από τις κοινωνικές δομές; Η δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και η παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου δεν είναι λογικό να έχει νικητές και ηττημένους;

Ο καλοπροαιρετισμός....

Του Αριστείδη Μπαλτά, απο το Alter Thess...

Καλοπροαιρετισμός είναι μια ενδιαφέρουσα πολιτική ιδεολογία που αναδύθηκε από τα εδάφη μας. Εμφορούνται από καλοπροαιρετισμό όσοι κατόρθωσαν (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να αναγάγουν την καλή τους προαίρεση σε αποκλειστική πολιτική αρετή, τη μόνη που θεωρούν ότι ανταποκρίνεται στους καιρούς.

Τα χαρακτηριστικά του καλοπροαιρετισμού αναδίδουν την εσάνς της γαλλικής belle âme. Της ωραίας ψυχής που δεν μολύνεται από κοινωνικές διαιρέσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και πεζά επίδικα. Όπου το ωραίο ενδύεται τις αποχρώσεις του απαλού ροζ.
Ο καλοπροαιρετιστής (ο γλωσσοδέτης καραδοκεί: ας με συγχωρέσουν οι καλοπροαιρετίστριες) είναι άνθρωπος ήπιος. Χωρίς σφοδρούς έρωτες, μεγάλα πάθη, εσωτερικές εντάσεις ή εμμονές. Επιμελείται το σώμα του, αλλά, παραδόξως, όχι τον νου του: η εκγύμναση του νου φαίνεται πως ολοκληρώνεται με την καλή προαίρεση. Ντύνεται απλά, προτιμώντας το ποιοτικό επώνυμο ρούχο. Τον γοητεύει η φύση, απελπίζεται με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, καταπολεμά το κάπνισμα, θα ήθελε να κάνει ποδήλατο συχνότερα. Υποστηρίζει τα ατομικά δικαιώματα, τον μετρημένο φεμινισμό, την ελευθερία επιλογής ερωτικού συντρόφου, την καλή κουζίνα και βεβαίως την τέχνη. Ενδιαφέρεται για τους ανήμπορους, λυπάται τους άστεγους, χαϊδεύει τα αδέσποτα, αλλά δυστυχώς οι λαθρομετανάστες έχουν γίνει υπερβολικά πολλοί.
Τα μελήματα του υλικού βίου δεν τον απασχολούν ιδιαίτερα. Ένα επαρκές εισόδημα, ένα καλό σπίτι, ένα εξοχικό, ένα αξιοπρεπές αυτοκίνητο και πιθανόν ένα ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον του επιτρέπουν να διευρύνει ορίζοντες. Υπό τις αγαθότερες των προθέσεων.
Ο καλοπροαιρετιστής απεχθάνεται τον λαϊκισμό, τη βία (από όπου κι αν προέρχεται), τις πολιτικές συγκρούσεις. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνει πού αποσκοπούν. Ένα δεν είναι το εθνικό συμφέρον και το κοινό καλό; Γιατί τα κόμματα δεν κάθονται να τα βρούνε; Δεν μπορεί να πρυτανεύσει επιτέλους η καλή προαίρεση; Κι εφόσον πρυτανεύσει, δεν είναι όλα τα υπόλοιπα τελικά βαρετές λεπτομέρειες; Αρμοδιότητας μόνο τεχνοκρατών;

Συμβασεις Εργου...

Καρτέσιος...

Η σύμβαση έργου της ΔΗΜΑΡ τελειώνει. Άλλοι από νωρίς, άλλοι αργότερα κατάλαβαν το ρόλο της και τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει. Από δω και πέρα απομένει η αυτογελοιοποίησή της μέσα από διαδικασίες που θα ερευνήσουν τα αίτια της αποτυχίας της.
Θα έκαναν μια τελευταία χάρη στον εαυτό τους αν ησύχως έκλειναν το μνημονιακό τους παραμάγαζο και μοιράζονταν την αμοιβή για τις υπηρεσίες τους. Όμως η διαχείριση της όποιας αξιοπρέπειας απέμεινε στο κόμμα, είναι δικό τους θέμα.
Οι πολιτικές εξελίξεις μπορούν πάντα να διαμορφώνονται από διάφορες παραμέτρους. Όχι συγκυρίες, αλλά παραμέτρους που μπορούν να κατασκευαστούν ανά πάσα στιγμή και να διαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο. Αφέλεια συμμετοχής σε μία τέτοια παράμετρο που εξυπηρετεί διάφορα συμφέροντα δικαιούται να επικαλεστεί μόνο μικρό μέρος της βάσης και ουδείς άλλος. Σε αυτό το θέμα, η στάση των στελεχών της ΔΗΜΑΡ ομολογώ πως είχε μία εντιμότητα. Δεν έκρυψαν ποτέ τη διάθεση συναλλαγής τους.

Το ποτάμι...

αντιστροφη προοπτικης...

 

Σε μια συζήτηση σε φιλικό τραπέζι άκουσα να λένε πως “αν οι φασίστες καταλάβουν την εξουσία θα πρέπει όλοι να μεταναστεύσουμε στο εξωτερικό”. Αντέτεινα, πως σε αυτή την περίπτωση θα προσπαθήσω να τους πολεμήσω με όλα τα μέσα. “Εννοείς δηλαδή ένοπλο αγώνα; Μα, σε αυτή την περίπτωση, είμαστε χαμένοι” μου είπαν. Μετά από αυτό μερικοί προσπάθησαν να αποκλιμακώσουν τη συζήτηση επισημαίνοντας πως οι φασίστες δεν αποτελούν πλέον κίνδυνο γιατί όπως όλα δείχνουν το Ποτάμι τους υπερφαλαγγίζει εκλογικά και αναδεικνύεται έτσι σε ρυθμιστή των πολιτικών ισορροπιών.

 

Έμεινα σιωπηλός για να σκεφτώ τι θα μπορούσε να σημαίνει για τις ηθικές δεσμεύσεις ενός ελεύθερου ανθρώπου να καταλάβει την εξουσία αυτός ο “θίασος”. Γιατί το να δώσεις τη ζωή σου για την ελευθερία – όπως ειλικρινά θα το τολμούσα/τολμήσω παρά τον αδιαμφισβήτητο φόβο του θανάτου- είναι η αξιοπρεπέστερη ζωή που μπορεί να ονειρευτεί καθένας που "θέλει να λέγεται άνθρωπος". Όμως, πώς θα μπορούσα να δράσω σε μια κοινωνία που θα επέλεγε το στρουθοκαμηλισμό; Τι θα μπορούσα πω σε αυτούς που εθελόδουλα αποφάσιζαν να συγκαλύψουν την καθημερινή πολιτική του θανάτου πίσω από την εικόνα κάποιων ασυνείδητων στοιχείων του εξουσιαστικού διάκοσμου; Ποιο επιχείρημα θα μπορούσες να εγείρεις όταν η μεταμοντέρνα αφήγηση συγκαλύπτει εκ των προτέρων το νόημα;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και τα ΜΜΕ...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το  Red NoteBook...

Ακόμα κι αν απευθύνονται σε περισσότερους απ΄ ό,τι τα κόμματα, τα μέσα ενημέρωσης και οι άνθρωποί τους δεν είναι η Φωνή της Κοινωνίας. Είναι επιχειρήσεις που κάνουν πολιτική στο όνομα της Χώρας και του Πολίτη γενικώς, στην πραγματικότητα όμως εκλαϊκεύοντας την πολιτική του κράτους χάριν των ιδιοκτητών τους.

 

Αν μέχρι σήμερα συγκροτούσαν από κοινού το πιο “πολιτικοποιημένο” τμήμα της Αγοράς, το Ποτάμι εγκαινιάζει την εποχή που τα ίδια τα μέσα κάνουν πια πολιτική με την πιο κυριολεκτική σημασία του όρου. Την ίδια στιγμή, και παρά το μελάνι που έχει χυθεί για το πόσο “διαφέρει από τα άλλα”, στην πραγματικότητα το δημιούργημα του Σταύρου Θεοδωράκη δεν είναι παρά συνδυασμός όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που τα ΜΜΕ (δηλαδή οι ιδιοκτήτες τους) επιζητούσαν, και ως ένα βαθμό επέβαλαν στα σημερινά κόμματα ήδη από τη δεκαετία του ΄90.

 

Ποτάμι και ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή τη σκοπιά, αποτελούν δυο ακραίες τάσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή:

 

* Το Ποτάμι αυτοτοποθετείται “πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς”, κυρίως όμως πολύ πέραν της Αριστεράς, ακριβώς όπως τα περισσότερα κόμματα από την Ακροδεξιά ως το Κέντρο, ενώ συρρικνώνεται δραματικά οτιδήποτε ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, είναι “της ριζοσπαστικής Αριστεράς” και τα μέλη του αυτοτοποθετούνται στις ακραίες τιμές της κλίμακας Αριστερά/Δεξιά.

Ποτέ τόσοι εγωισμοί δεν άθροιζαν ένα τόσο εκκωφαντικό τίποτα...

Τρυπιο Ευρω...

Ο εγωισμός δεν είναι ελάττωμα, με μια όμως πολύ σοβαρή προϋπόθεση: να βρίσκεται στα κατάλληλα χέρια, αυτά δηλαδή που μπορούν να τον αξιοποιήσουν ώστε να οδηγήσουν τον κόσμο ένα, έστω, βήμα πιο μακριά από ό,τι βλέπουν τα μάτια μας.
Αλίμονο αν κάποια στιγμή εκλείψει. Αυτός ο πλανήτης θα κατοικείται τότε από πρόβατα που απλώς περπατούν όρθια και παπαγαλίζουν αντί να μηρυκάζουν. Δυστυχώς, όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις ο εγωισμός κακοπέφτει, αφού καταλήγει σε εκείνους που δε διαθέτουν κανένα άλλο σοβαρό προσόν για το κοινωνικό σύνολο, αλλά αντιθέτως πιστεύουν ότι ο κόσμος τούς χρωστά γραμμάτια που πρέπει αργά ή γρήγορα να τους τα αποπληρώσει. Γι' αυτό και συγχέουν συχνά τη σκιά τους με το μπόι τους, ξανοίγονται στην ανοιχτή θάλασσα περισσότερο από όσο αντέχει η αναπνοή τους και ύστερα δεν αναλαμβάνουν ποτέ την ευθύνη για την οίησή τους. Πάντοτε είναι οι άλλοι που τους φταίνε, είτε γιατί δεν τους στήριξαν είτε διότι τους αποδοκίμασαν είτε επειδή, και κυρίως αυτό φοβούνται, δεν ασχολήθηκαν μαζί τους όσο εκείνοι θεωρούν πως θα όφειλαν...

Ο τρίτος δρόμος πνίγηκε στο Ποτάμι...

jungle report...
Κέρδισε τις εντυπώσεις η πρώτη ανοικτή συγκέντρωση του Σταύρου Θεοδωράκη στα Χανιά, με πρωτοφανή προσέλευση κόσμου. Περίπου 50 άτομα από τους οποίους οι 30 ήταν δημοσιογράφοι, τρεις τουρίστες και κάποιοι περαστικοί, χειροκροτούσαν και  φώναζαν συνθήματα όπως  “Megamou” , “Ψυχάρη θεέ, έλα επαέ” “Burak Hakki και ξερό ψωμί” και άλλα πολλά.

 Ο πρόεδρος Θεοδωράκης έλυσε πολλές από τις απορίες των παρευρισκομένων, όπως πχ τι θα κάνει με το ενάμιση εκατομμύριο άνεργους, την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας, το δημόσιο χρέος, τις χρεοκοπημένες τράπεζες, κλπ.

Ερωτήσεις στον πρόεδρο έκαναν τέσσερα ξαδέρφια και δύο θείοι του προέδρου, ενώ ένας εκτός οικογένειας που προσπάθησε να κάνει ενοχλητικές ερωτήσεις, πήρε την απάντηση που του άξιζε από τον πρόεδρο και το σόι του. 

Συγκεκριμένα ο πρόεδρος εξήγησε ότι ναι μεν το χρέος της χώρας μπορεί να  μην είναι βιώσιμο, αλλά η συζήτηση με τους δανειστές πρέπει να γίνει όταν η χώρα θα σταθεί στα πόδια της, δλδ περίπου το 2065.

Για τις τράπεζες ξεκαθάρισε ότι πρέπει να είναι στα χέρια των αγορών, αλλά με κοινωνικό έλεγχο!!!

(Ναι, μην γελάτε κάπως έτσι το είπε, στο 53 λεπτό του βίντεο.)

Το Ποτάμι: Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι...

projector revolt...

Ανακεφαλαιώνοντας. Μία εβδομάδα "To Ποτάμι" και ας δούμε μερικούς μόνο από αυτούς που εκφράστηκαν με ιδιαιτέρως θετικά σχόλια για το νέο πολιτικό κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη που θα φτιάξει την Ελλάδα του αύριο
και θα συγκρουστεί με την διαπλοκή και τα συμφέροντα που την κατέστρεφαν όλα αυτά τα χρόνια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

- Πάσχος Μανδραβέλης (του Αλαφούζου, των Τραπεζών και του Φρίντμαν)

- Άρης Πορτοσάλτε (του Αλαφούζου, των Τραπεζών και του Φρίντμαν)

- Γιώργος Λιάγκας (του Μπόμπολα, της Σκορδά, των πρωϊνάδικων και της ακροδεξιάς και lifestyle νοοτροπίας)

- Πέτρος Κωστόπουλος (του Νίτρο, του Λαλιώτη, του ΠΑΣΟΚ, της Μυκόνου και του "ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΩ ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ")

Θέλουν να περιορίσουν το ποτάμι της οργής στην καθεστωτική κοίτη...

του Γιωργου Παπασωτηριου...

Ο ματωμένος ευρωβουλευτής καταγγέλλει την αστυνομία, αλλά τα λαλίστατα κατά τα άλλα κυβερνητικά «ηχεία» καθεύδουν. Στη σκηνή του θεάτρου, αντίθετα, ένας νέος πολιτικός (δημοσιογράφος της τηλοψίας) τυγχάνει ευρύτατης τηλεοπτικής κάλυψης. Μιλάει για ιδέες. Στην πραγματικότητα προβάλλει τον εαυτό του ως «ιδέα»! Η φιλοδοξία του συναντάται με την επιδίωξη της καθεστηκυίας τάξης να χειραγωγήσει και να περιορίσει στην κοίτη της την οργή των εξαθλιωμένων, κυρίως των νέων ανέργων.

Το καινούργιο πολιτικό μόρφωμα επιχειρεί να επιτύχει εκεί που απέτυχαν τα άλλα πολιτικά σχήματα(«58», «Ελιά»). Έτσι, διαμορφώνεται μία συνδυασμένη λειτουργία εκμαυλισμών και εκφοβισμών, που παράγει την παραπλάνηση, ή τη συμμόρφωση και την υποταγή, νοθεύοντας σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας και επιβάλλοντας μία εικονική και συμβολική πολιτική που ως στρατηγική μορφή επικοινωνίας δεν αποσκοπεί στο περιεχόμενο αλλά στο φενακισμό των αισθήσεων και των συνειδήσεων.
Εδώ η πολιτική καθίσταται παράσταση και ακολουθία προσποιήσεων όπου με την κατάλληλη σκηνοθεσία δημιουργούνται οι εντυπώσεις νοήματος εκεί όπου δεν υπάρχουν παρά μόνο ιριδίζουσες σαπουνόφουσκες. Σ’ αυτό το περιβάλλον σύγχυσης ο πολίτης καλείται να βρει τη σχέση της πραγματικής πολιτικής και της παράστασης, προσφεύγοντας στο νόμο των πιθανοτήτων και βασιζόμενος σε διάφορες πληροφορίες, που διοχετεύονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ.
Με άλλα λόγια η όποια απόφασή του βρίσκεται ανάμεσα στην ορθολογική κρίση και τη ζαριά, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το παιγνίδι του «στοιχήματος». Μέσω αυτής της διαδικασίας οι πολίτες κατηγοριοποιούνται: Πρώτον, στους οπαδούς που αντλούν από το απόθεμα αφοσίωσης στο κόμμα και παρακολουθούν το θέαμα χωρίς να επηρεάζεται η σταθερή τους απόφαση. Δεύτερον, στους «ευαίσθητους ορθολογιστές» που υποστηρίζουν την ηθική της πολιτικής και οι οποίοι απαυδισμένοι από τη σκηνοθεσία καταφεύγουν στην αποχή και την ψήφο με «σφιγμένα δόντια».

Η Ελλάδα που μισούμε...

Παναγιώτης Σωτήρης, απο το Unfollow...

Δεν ξέρω εάν ο Σταύρος Θεοδωράκης συνειδητά επέλεξε για το περιβόητο «Ποτάμι» του να συγκεντρώσει ό,τι χειρότερο περιφέρεται στην ελληνική κοινωνία, αλλά σίγουρα τα κατάφερε.

  Η ανακοίνωση των υποστηρικτών της κίνησής του θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα tableau vivant της Ελλάδας του κυνισμού, της πολιτικής, δημοσιογραφικής και ακαδημαϊκής αρπαχτής, του μνημονιακού χατζηαβατισμού, αυτού του εσμού καθεστωτικών τυχοδιωκτών που αρέσκονται να (αυτο)παρουσιάζονται ως η φωτισμένη ελίτ του τόπου…

Μέσα σε αυτή την πραγματική λίστα της ντροπής μπορεί κανείς να βρει: Τον εθνικό μας διαφημιστή που χρόνια τώρα αρέσκεται να πλασάρεται ως διανοούμενος με βάθος, ενώ δεν ξέφυγε ποτέ από τα πνευματικά όρια της διαφήμισης της Κόκα Κόλα. Το άκρον άκρον άωτον του ακαδημαϊκού κυνισμού, τη μοναδική περίπτωση φιλοσόφου όπου το απόλυτα αβαθές της σκέψης πάει χέρι-χέρι με τον πιο σκληρό αυταρχισμό που θεωρεί τους φοιτητές πεδίο εξάσκησης για τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Μια εντυπωσιακή περίπτωση εξωμότη που, αφού εξαργύρωσε τα αρχικά διαπιστευτήριά του ως ιστορικού της Αριστεράς, σήμερα έχει αναχθεί σε πρωταθλητή της αντικομμουνιστικής ηλιθιότητας, ένα σκαλοπάτι πάνω από τις αλήστου μνήμης φωτογραφίες με τα κονσερβοκούτια και τους κουβάδες με τα μάτια. Έναν καθηγητή δημόσιας διοίκησης που περιφέρεται ως ο «καλύτερος δημόσιος υπάλληλος της χώρας» χωρίς να έχει εργαστεί ούτε μια ώρα στο γκισέ μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Η δικτατορία της βλακείας...

Endotheasis by Pablito...

Έχω ανακαλύψει ένα πολύ ωραίο παιχνίδι τελευταία. Προσπαθώ να φτιάξω τις ιστορίες που αφορούν τα συμβάντα πριν από την γνωστοποίηση μιας απόφασης προς τα έξω. Δικές μου ιστορίες, στο δικό μου κεφάλι.

Γιατί ο Σταύρος Θεοδωράκης αποφάσισε να φτιάξει κόμμα; Τον πήρε π.χ ο Ψυχάρης και του είπε να κατέβει για αντιπερισπασμό; Δεν πάει καλά το προπαγανδιστικό του site και είπε να βγάλει κάνα φράγκο; Ενημερώθηκε για κάποια επερχόμενη στρατιωτική δικτατορία και βγήκε τώρα για να χει ευκαιρία να το παίξει επαναστάτης πριν αυτοεξοριστεί στις Μαλβίδες; Μήπως ο predator θα κάνει επιδρομή στον πλανήτη με την φυλή του και ο Αντώνης αποφάσισε οτι μόνο οι πολιτικοί αρχηγοί θα μπουν στην κάψουλα που θα τους εκτοξεύσει μακριά από τον πλανήτη; Μήπως αποφάσισαν να τον διορίσουν οι Ελ; Αμείλικτα τα ερωτήματα

Το ίδιο κάνω με κάθε ευκαιρία τελευταία. Ως παλιός φίλος των θεωριών συνωμοσίας φτιάχνω εύκολα πολλά σενάρια μπαμ μπαμ.

Μόλις όμως μου περάσει η έξαψη της δημιουργίας, ανακάθομαι για να καταλήξω εκεί που καταλήγω πάντα.

Δεν υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας και σκοτεινά κέντρα που ελέγχουν τις τύχες του πλανήτη μέσα από βαθιά σπήλαια που η είσοδο τους βρίσκεται στο κέντρο της ανταρκτικής. Η κάθε απόφαση είναι πολύ πιο βαθιά ανθρώπινη απ όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Ίσως γιατί δεν βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του πρωταγωνιστή.

Ο Σταύρος στα ίχνη της Ντόρας...

του Τασου Κωστοπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Τι ακριβώς προτείνει για τα βασικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας το νέο «κόμμα Θεοδωράκη»; Διαβάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του πρωταγωνιστή της κίνησης, διαπιστώνεις ότι, παρ’ όλο που αυτή θυμίζει περισσότερο γλυκανάλατη έκθεση ιδεών παρά πολιτικό κείμενο, περιέχει ωστόσο μια σειρά προγραμματικά στοιχεία που αποκαλύπτουν και το πραγματικό κοινωνικοπολιτικό και ιδεολογικό προφίλ του «Ποταμιού» – το προφίλ μιας ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης, δεξιάς κίνησης. Αν παραμερίσουμε κάποια πιασάρικα αλλά άχρωμα λαϊκιστικά πυροτεχνήματα (μείωση του αριθμού των βουλευτών, «την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα»), τα απλώς αυτονόητα (περισσότερα λεωφορεία το πρωί, ανακύκλωση των σκουπιδιών αντί για το ρίξιμό τους στα δάση και τη θάλασσα) ή ακόμη και φαιδρά (περισσότεροι εθελοντές αιμοδότες – με ποια μέθοδο άραγε;), οι συγκεκριμένες προτάσεις που προκύπτουν είναι οι εξής:

● «Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια», ώστε οι κυβερνήσεις «να μη φοβούνται το πολιτικό κόστος» των αντιδημοφιλών επιλογών τους.
● Απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο.
● Δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ.
● Να πάψουμε ν’ «αναμασάμε τις ίδιες και τις ίδιες ιστορίες φοροδιαφυγής», που παρεμποδίζουν την οικονομική δραστηριότητα.
● Να καταργήσουμε (;) τις γεννήσεις με καισαρική, για να πάψουμε να «έχουμε τις περισσότερες στον δυτικό κόσμο» – ή μήπως να μην καλύπτονται πλέον αυτές από τα ασφαλιστικά ταμεία;
● Για το ζήτημα του χρέους, η διακήρυξη περιορίζεται στην αφ’ υψηλού διαβεβαίωση ότι «θα στείλουμε τους καλύτερους διαπραγματευτές – αυτό είναι εύκολο», συνδέει όμως αυτό το «εύκολο» με την αδιαπραγμάτευτη αποδοχή των επιταγών της Ε.Ε.: «Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας», εξ ου και θα πρέπει «να παρουσιαστούμε πιο Ευρωπαίοι από τους Ευρωπαίους».
● Η οικονομική πολιτική, τέλος, εξισώνεται με απλή ικανοποίηση των επενδυτών: «Πώς θα ξαναχτίσεις την οικονομία; Ποιοι θα επενδύσουν; Πώς θα έρθουν πίσω τα λεφτά; Ποιοι θα πάρουν το ρίσκο και πώς θα τους κάνεις να σε εμπιστευτούν; Αυτοί που κυβερνούν φοβίζουν κάθε μέρα όσους ακόμα επενδύουν σε αυτή τη χώρα και αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν τρομοκρατούν και τους επόμενους».

Πείραμα μεταπολιτικής...

Τασία Χριστοδουλοπούλου, απο το Red NoteBook...

Ο αστισμός στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Παρακολουθούμε, όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, μια απίστευτη κινητικότητα του αστισμού, που με κάθε μέσο προσπαθεί να κρατήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε μια χώρα που αποτελεί και υπόδειγμα άγριας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης μέσω του χρέους και πείραμα αντοχής της κοινωνίας στην πολιτική του σοκ.

Το πρώτο μεγάλο σχέδιό του ήταν να εξαρθρωθεί η Χρυσή Αυγή, αφού δεν μπόρεσε να ενσωματωθεί, και να επιστρέψουν οι ψηφοφόροι της στην κοίτη τους, στη ΝΔ. Σε αντάλλαγμα τους χαρίζουν ακροδεξιά ατζέντα και φυλακή στους κλέφτες, που είναι το βασικό τους σύνθημα.

Η δικαιοσύνη δουλεύει στο φουλ, με  συνεχή «ανακάλυψη» σκανδάλων. Στην πραγματικότητα στέλνουν στη φυλακή το παλιό πολιτικό προσωπικό και διαλύουν μηχανισμούς διαπλοκής που δεν έχουν πλέον αξία χρήσης.

Ταυτόχρονα ανακηρύσσουν σε υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της κοινωνίας την τρομοκρατία. Καλλιεργούν το φόβο από αόριστες απειλές, συνεχίζουν τη ρατσιστική και αντιμεταναστευτική πολιτική, “αντιμάχονται” τον ρατσισμό χωρίς αντιρατσιστικό νόμο, για περισσότερο από ένα χρόνο πορεύονται έχοντας ακυρώσει ψηφισμένο νόμο για την ιθαγένεια των παιδιών χωρίς νέο νόμο, ενώ προς τέρψη ολόκληρης της δεξιάς πολυκατοικίας αφαιρούν το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες.

ΦΕΥΓΑΤΕ ΡΕ! ΜΗ ΜΑΣ ΞΕΦΤΥΛΙΖΕΤΕ ΑΛΛΟ !

Χειμωνιάτικη Λιακάδα...

- Mάνα θα κάνω κόμμα!   ...      -Σακίδιο να πάρεις! 
Να πώς γίνονται τα κόμματα!

Μεταξύ σιγγαρίλος Havana, βότκας – λεμονάδας και συσσωρευμένης μ@κ@κί@ας,  πετάει την ιδέα ο … δεξιός και σκάει στα γέλια ο  δήθεν αριστερός!

-Γιατί όχι ?

-Που ξέρεις !

- Αν έχω ρεύμα ίσως … ισως  κατέβει και ο Παπανδρέου  μαζί με το κανώ του στο Ποτάμι

-Με φαντάζεσαι  μετά να μιλάω με Ευρωπαίο αξιωματούχο.. ! Ντυμένος σπορτίφ. Παντελόνι τζην …  Υφος μαγκιά.. Τον πλησιάζω  … αφήνω το  σακκιδιάκι χαμέ, τσιγάρο αναμένο  και   του πετάω  ανέμελα  :

- Τι λέει; Έχει ψάρι; Πίνεις καιρό πρέζα; Θα την κόψεις; Άντε γεια. Τα λέμε!

.

.

Δημοσιογραφίλα σκέτη! Δημοσιο- ΚΑΦΡΙΛΑ!

Εκαναν τη ΔΗΜΑΡ, δεν έκατσε, έκαναν τους Λοβέρδους, δεν έκατσαν, έκαναν τους 58, δεν εκατσαν! Τωρα #topotami !!

Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών...

Του Φέλιξ, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Τώρα που το ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη πήρε την Ελιά της κεντροαριστεράς την οποία έφαγε ο δάκος Βενιζέλος, θυμήθηκα ένα τηλεφώνημα το οποίο μου είχε γίνει πριν από μήνες. Στο τηλεφώνημα αυτό ο συνομιλητής μου, ο οποίος ποτέ δεν μου έχει μεταφέρει κάτι που δεν έχει επαληθευτεί, επέμενε πως όλα είναι έτοιμα στην Ελλάδα για να δημιουργηθεί ένα κεντροαριστερό κόμμα (όπως θα έλεγαν ότι είναι οι ιδρυτές του), με αρχηγό τον Σταύρο Θεοδωράκη. Το σενάριο ήταν πολύ τραβηγμένο για να το πιστέψω. Nα αφήσει τώρα ο Σταύρος Θεοδωράκης το σακίδιο με το οποίο περιφέρεται στις αποστολές του στο Κέντρο της Αθήνας για να ηγηθεί κόμματος; Γιατί;
Και να που ο Θεοδωράκης θα αφήσει και το σακίδιο και το Mega και το Protagon, για να αποκαταστήσει την χαμένη τιμή του Κώστα Σημίτη. Πριν προλάβω να τα επεξεργαστώ όλα αυτά, και κυρίως το γεγονός ότι η ανακοίνωση του νέου κόμματος έγινε μέσα από τις σελίδες του ΒΗΜΑΤΟΣ, ακόμη και η ονοματοδοσία, το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. «Θυμάσαι που στα έλεγα;» μου είπε ο φίλος που το είχε προαναγγείλει. «Θυμάμαι» είπα και αφέθηκα στην ιστορία του την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Δεν παίρνω όρκο για το πόσο αληθινή είναι αλλά ούτε και όταν μου λεγε για το Σταύρο πριν μήνες έπαιρνα.
Το προηγούμενο καλοκαίρι λοιπόν, ο Κώστας Σημίτης, φαίνεται ότι είχε αναρρώσει από μια πολιτική κατάθλιψη, την οποία είχε εξομολογηθεί σε όλους. Ο πρωην πρωθυπουργός δεν μπορούσε να ανεχθεί πως η κοινή γνώμη τον είχε απαξιώσει θεωρώντας τον τη διακυβέρνηση της διαφθοράς. Έτσι άρχισε τις συναντήσεις για να πάρει την πολιτική ρεβάνς.

Είστε αχάριστοι...

paratiritis.gr...

Ε λοιπόν , είστε αχάριστοι και αυτό αποδείχθηκε για μία ακόμα φορά χθές. Αντί , να γκρεμίσουμε τα τείχη για να περάσουν ανάμεσα τους δαφνοστεφανωμένοι ο κ Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος εμείς εξακολουθούμε να τους αναθεματίζουμε και να τους περνάμε γενεές δεκατέσερεις. Οι άνθρωποι αυτοί έκαναν ενα τιτάνιο άθλο. Κατάφεραν να μας απαλλάξουν μέσα σε μία μέρα απο το 50% του χρέους και εμείς ως γνήσιοι έλληνες όχι μόνο δεν ...σημάναμε χαρμόσυνα τις καμπάνες όπως έκαναν οι παππούδες όταν απελευθερώθηκαν απο τους γερμανούς αλλά σηκωθήκαμε σήμερα το πρωί έχοντας το ίδιο ακριβως βάρος στο στήθος που είχαμε χθές , προχθές και τα τελευταία τέσσερα χρόνια που οι αξιότιμοι κυβερνήτες μας ,  κουβάλησαν την Μέρκελ, τον Σόιμπλε , τον Φούχτελ και τους κολαούζους τους.  Δεν τα μάθατε έλληνες ; Απο χθές  χρέος ...καπουτ!  Γλυτώσαμε , απαλλαχθήκαμε απο τον βραχνά του . Εκατόν πενήντα ζεστά δισεκατομύρια μας περιμένουν. Το μόνο που απομένει είναι να πάμε εκεί, στην Δυτική Ελλάδα, να σκάψουμε και να τα πάρουμε. Μας  το είπε ο πρωθυπουργός : βρήκαμε πετρέλαιο 150 δισ. Ετσι απο τα 321 που χρωστάμε πέφτουμε στα 170 δισ. και τερμα οι φόροι , οι θυσίες και η λιτότητα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Απο χθές θα πρέπει να αισθανόμαστε λιγότερο ανασφαλείς  αφού ένας άξιος άνθρωπος αποφάσισε να θέσει τις υπηρεσίες του στην διάθεση μας. Ο κ. Θεοδωράκης , έγκριτος τηλεοπτικός αστέρας με ειδικότητα στην γνώση του ανθρώπινου πόνου ,  ανακοίνωσε  και αυτός ότι  επιθυμεί να γίνει πρωθυπουργός και σωτήρας.  Το είπα και στην γριά μάνα η οποία δεν πολυκαταλαβαίνει απο την πολιτική . "Μάνα, είναι σπουδαίος άνθρωπος. Είναι σαν να λέμε ότι ο Ξανθόπουλος , ο ηθοποιός των κατατρεγμένων της δεκαετίας του ΄60 ήθελε να γίνει πρωθυπουργός. Τι θα έκανες δεν θα τον ψήφιζες;" Και αυτή η αχάριστη  ξέρεις τι μου απάντησε: "Αν είναι σαν τον Ξανθόπουλο σωθήκαμε. Αυτοί παιδί μου , δεν βοηθάνε τους κατατρεγμένους αλλά βγάζουν λεφτά απο την δυστυχία τους..."

ΠΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ...

Του ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΠΟΥΖΑΝΗ,  Ισκρα...

Το έκανε πάλι το θαύμα της η σύγχρονη ελληνική διανόηση. Το γνωρίζαμε, το είχαμε δει σε διάφορες περιστάσεις κατά καιρούς.Από το ‘Τολμήστε’ της Κικής Δημουλά και του Θάνου Βερέμη μέχρι την πρόσφατη εμφάνιση του καθηγητή Γραμματικάκη στη εκπομπή του ‘αντικειμενικού’ δημοσιογράφου Σταυρου Θεοδωρακη, οι ακαδημαϊκοί, οι καλλιτέχνες και γενικότερα οι άνθρωποι των ‘γραμμάτων και των τεχνών’ (όπως συχνά τους αποκαλούν) αυτού του τόπου – σε γενικές γραμμές και με ελάχιστες εξαιρέσεις – έχουν πέσει εδώ και τρία χρόνια σε ένα απίστευτο παραλήρημα δήθεν αυτοκριτικής διάθ

εσης με πρόσχημα το ευφυολόγημα ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι κοιτάζουν πρώτα τα λάθη τους και μετά ασχολούνται με τα σφάλματα των άλλων. Πολύ ‘πιασάρικη’ και ερεθιστική προσέγγιση, ιδιαιτέρως όταν το κοινό στο οποίο απευθύνεσαι περιμένει από εσένα κάτι παραπάνω – μια πιο σοβαρή και ψύχραιμη γνώμη – ενώ βρίσκεται σε απόγνωση, κάτω από το όριο της φτώχειας και ‘ευάλωτο’ σε λαϊκίστικες συμβουλές από ‘πεφωτισμένους’ του στυλ ‘ο μονός που σου φταίει είναι ο εαυτός σου’.

Και κάπου εκεί έρχονται και οι δυο λέξεις κλειδιά του σύγχρονου (ή ‘εκσυγχρονισμένου’) ‘πεφωτισμένου’ που μάλλον,

κρίνοντας από το διδακτικό του ύφος, απευθύνεται σε αφελείς γηγενείς που πρέπει να αρχίσουν να ‘ανοίγουν’ τα μάτια τους πριν είναι πολύ αργά: ‘θεωρίες συνομωσίας’. Μα είναι δυνατόν, ρώτησε ο δημοσιογράφος, με περισσή δόση ειρωνείας, τον διανοούμενο, να πιστεύουν κάποιοι ακόμα σε θεωρίες συνομωσίας; Υδρογονάνθρακες, αεροψεκασμοί, ευθύνες της Ε.Ε. για την κρίση, προπολεμικοί, λαϊκοί και άλλοι αστικοί μύθοι, όλα μαζί σε ένα τσουβάλι που σκοπό έχει την προσβολή του ελληνικού λαού. Το μήνυμα, απλό. Είναι το ίδιο μήνυμα του ‘μαζί τα φάγαμε’ του κυρίου Πάγκαλου, αλλά και το ίδιο μήνυμα του ντοκιμαντέρ ‘1821’ που προβλήθηκε, υπό την επιτήρηση του καθηγητή Βερέμη – ο οποίος έχει προσομοιάσει τα πανεπιστήμια με περίπτερα στο παρελθόν – πριν από λίγα χρόνια: η καλή και σύγχρονη Ευρώπη θα σας δώσει μια τελευταία ευκαιρία να κατεβείτε από τα δέντρα, να εκσυγχρονιστείτε και να σταματήσετε τις ταχτικές του Αλή Πάσα, τακτικές που κληρονομήσατε από τους συμφεροντολόγους αρματολούς πρόγονούς σας που επαναστάτησαν αποκλειστικά για φορολογικούς λόγους. Δεν σας φταίει κανείς, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε η παγκόσμια πλασματική οικονομία. Ούτε καν η Πασοκοδημοκρατία που διέφθειρε τον δημόσιο τομέα με τόσα σκάνδαλα. Σταματήστε να φαντάζεστε συνομωσίες εκεί που δεν υπάρχουν και γίνετε ‘πιο ευρωπαίοι’!

Οι ‘πεφωτισμένοι’ ακαδημαϊκοί του εκσυγχρονισμού, αγαπητέ κύριε Γραμματικάκη, όμως, ξεχνούν να μας πουν για το σκάνδαλο με την Siemens. Υπήρξαν συνομωσίες πίσω από αυτή την υπόθεση ή μήπως όλα έγιναν με διάφανο και ανιδιοτελή τρόπο; Σε πόσα σκάνδαλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής συμμετείχαν, κυρίως ως διαφθορείς, ευρωπαϊκοί και διεθνείς κολοσσοί; Τα περισσότερα από αυτά τα σκάνδαλα, αγαπητέ κύριε Γραμματικάκη, μας κληροδοτήθηκαν από την ‘εκσυγχρονιστική’ διακυβέρνηση Σημίτη. Του Κωνσταντίνου Σημίτη των swaps. Μήπως και για τα swaps φταίνε οι φαντασιόπληχτοι έλληνες; Για τις καταγγελίες φουσκώματος του ελλείμματος που ποτέ δεν ερευνήθηκαν γιατί προσεβλήθη ο κύριος Βενιζέλος; Για τις αποκαλύψεις του Strauss-Kahn ότι δούλευαν υπογείως για μήνες με τον Παπανδρέου για να φέρουν το ΔΝΤ στην Ελλάδα; Αλήθεια, αγαπητέ κύριε Γραμματικάκη, εσείς που έχετε πλέξει το εγκώμιο του Λουκά Παπαδήμου, τα ΜΜΕ λειτουργούν με διαφάνεια; Όλα λοιπόν στο παγκόσμιο κοινωνικό σύστημα που ζούμε, για εσάς, λειτουργούν ‘ορθολογικά’ και δυστυχώς υπάρχουν κάποιοι φαντασιόπληχτοι σε μια χώρα που χρήζουν παρακολούθησης, αν όχι ιατρικής, σίγουρα οικονομικής ώστε να γίνουν πιο ‘ορθολογικοί’.

Ήμουν πιτσιρικάς, πρωτοετής στην ΑΣΟΕΕ, όταν διάβασα πρώτα την ‘Κόμη της Βερενίκης’, έπειτα την ‘“Ορθολογικότητα” του Καπιταλισμού’ του Κορνήλιου Καστοριάδη και το ‘Γιατί Σοσιαλισμός;’ του Albert Einstein. Κείμενα που τότε με βοήθησαν πολύ σε εσωτερικές αναζητήσεις. Και, όντως, οι μεγάλοι φυσικοί αλλά και οι ριζοσπαστικοί φιλόσοφοι όπως ο Καστοριάδης αποτελούν πρότυπα για νέα παιδιά που έχουν την αναζήτηση της γνώσης ως κύριο άξονα προσανατολισμού των σπουδών τους. Και πόση χαρά ένιωσα όταν σας είδα με τον Καστοριάδη, κύριε καθηγητά, να μιλάτε, σε ένα ολιγόλεπτο βιντεάκι, ενάντια στην θεωρία της ‘ανθρωπικής αρχής’: Φιλοσοφία, Θεωρητική φυσική και κοινωνικές αντιλήψεις! Όμως, οι εξωπλανήτες, τα νετρίνα και οι μαύρες τρύπες δεν θα μπορέσουν ποτέ να νιώσουν και να κατανοήσουν την αγανάχτηση μου, κύριε καθηγητά, όταν ακούω ‘εκσυγχρονιστές’ όπως ο κύριος Βερέμης να ‘ασελγούν’ θεωρητικά στην έννοια του ‘κοινωνικού φαντασιακού’ του Καστοριάδη. Ο Καστοριάδης πρότεινε την φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας με όρους κοινωνικής οντολογίας που θα βοηθούσε στην κατανόηση (και όχι της ειρωνικής απαξίωσης) της αυτο-θέσμισης των ανθρώπινων κοινωνιών. Αντ’αυτού, κάποιοι ακαδημαϊκοί στην Ελλάδα χρησιμοποίησαν τον όρο ‘εθνικό φαντασιακό’ για να δείξουν πως κάποιοι φαντασιόπληχτοι νομίζουν ή νόμιζαν ότι αποτελούν έθνος ή ότι είναι απόγονοι του Περικλή και του Πλάτωνα. Και ξέρετε, κύριε καθηγητά, για αυτούς τους ακαδημαϊκούς, είναι οι ίδιοι αυτοί φαντασιόπληχτοι που τα ‘έφαγαν όλοι μαζί’ και τώρα φαντασιώνονται ότι έχουν πετρέλαια και θα σωθούν.

Μόνο που ξεχάσατε να μας πείτε στην εκπομπή που πήγατε, κύριε καθηγητά, ποιος – πέρα από κάτι περιέργους τύπους σε εντελώς αστείες εκπομπές – μας πρωτόβαλε τέτοιες ελπίδες στο φτωχό μυαλό μας. Ήταν όμως μια έκθεση της Deutsche Bank τον περασμένο Δεκέμβριο που μιλούσε για υπερκέρδη από την εξόρυξη υδρογονανθράκων. Και κάθε δεκαπενθήμερο, όλο και κάποιο ερευνητικό ινστιτούτο κάπου στον ‘σύγχρονο’ κόσμο θα τονώσει τέτοιες προσδοκίες. Δεν ήταν λοιπόν οι γηγενείς φαντασιόπληχτοι, οι απολίτιστοι αυτού του τόπου, που το φαντάστηκαν αλλά κάποιοι πιο πολιτισμένοι που παίζουν με τις ελπίδες ενός εξαθλιωμένου λαού, ίσως άθελά τους πολλές φορές και όχι κατόπιν συνομωσίας, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όσο για τις ‘θεωρίες συνομωσίας’; Περίμενα από έναν ευφυή άνθρωπο, όπως εσείς, κύριε καθηγητά, να είναι πιο προσεκτικός και να μην ‘τσουβαλιάζει’ διαφορετικές ιστορίες και υποθέσεις, να προσέχει πιο πολύ με τις γενικεύσεις αλλά και να μην συμμετάσχει σε μια τόσο ειρωνική και απαξιωτική εκπομπή. Όπου υπάρχουν συμφέροντα, θα υπάρχουν συνομωσίες συμφερόντων. Και όπου υπάρχει καπιταλισμός, πιστέψτε με κύριε καθηγητά, θα υπάρχουν οργανωμένες ομάδες κερδοσκόπων, συνωμότες, ΜΜΕ που εξυπηρετούν αντιλαϊκά συμφέροντα αλλά και δημοσιογραφίσκοι που στην προσπάθεια προσβολής της νοημοσύνης μας – και για να νομιμοποιήσουν το όλο εγχείρημα – ζητούν την βοήθεια σαφώς πιο καταξιωμένων και ευφυών ανθρώπων από τους ίδιους, αλλά και λιγότερο κουτοπόνηρων. Και αυτά δεν τα θα παρατηρήσετε πουθενά στην άγρια αναρχία του σύμπαντος, κύριε καθηγητά, ούτε στην ακαταστασία ενός εργαστηρίου, αλλά στην άγρια ασυδοσία του καπιταλισμού.

*Ο Χριστοφόρος Μπουζάνης είναι διδάκτορας κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Η Φάβα της Προπαγάνδας ή η Ρητορική Περί Ανομίας από τον Δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη...

Intellectum...

Βαγγέλης Ιντζίδης
 

(Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σπουδών της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης ο κριτικός γραμματισμός, η κριτική ανάγνωση των κειμένων είναι πλέον στόχος – και ορθώς- της βασικής εκπαίδευσης.)
Ο κύριος Σταύρος Θεοδωράκης επιχειρεί να κατασκευάσει μια πραγματικότητα και να αποδώσει κατηγορικά χαρακτηριστικά σε πολιτικές απόψεις και επαγγελματικές κατηγορίες. Λυπάμαι αλλά -είτε ηθελημένα είτε όχι- ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης όταν δημοσιογραφεί φαίνεται, στο άρθρο που θα εξετάσουμε παρακάτω, πως δημοσιολογεί και προπαγανδιστικά.
Η προπαγάνδα είναι ένα αμάρτημα, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να μελοποιηθεί και να στιχουργηθεί – ως όγδοο ή/και ως συνέπεια των υπολοίπων επτά – από τους δημιουργούς του έργου, Τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα [Die sieben Todsünden], Μπέρτολτ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ, που βίωσαν με τον πιο δραματικό τρόπο τις συνέπειες από τέτοιου είδους ρητορικές.
Το άρθρο με τίτλο «Πόσους λάκκους έχει η φάβα;» δημοσιεύθηκε στις 23-07-2012, στον ιστότοπο του protagon.gr.
Eκεί διαβάζουμε για τη νοθεία της φάβας που πωλείται ως «Φάβα Σαντορίνης» από ορισμένες εταιρίες, ενώ κατόπιν ελέγχου αποδείχτηκε ότι «τέσσερις από τις πολυδιαφημισμένες «φάβες Σαντορίνης» ήταν κτηνοτροφικά μπιζέλια Αγγλίας! Αυτά που τρώνε δηλαδή τα γουρούνια στην Αγγλία εδώ τα τρώμε ως φάβες Σαντορίνης»!
Σίγουρα αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Θεοδωράκη για την αποκάλυψη αυτή, ο οποίος μέσα από την τηλεοπτική του εκπομπή «Πρωταγωνιστές» έχει προβεί και σε άλλες επιτυχίες. Αλλά κοιτάξτε τώρα τι γράφει παρακάτω. Και μην μου πείτε ότι αποκόπτω το επίμαχο απόσπασμα γιατί αν το εντάξετε στα συμφραζόμενα το πράγμα γίνεται περισσότερο προβληματικό. Πριν ολοκληρώσει το άρθρο του, ο Σταύρος Θεοδωράκης γράφει:
«Και μετά και μετά τι έκανε η Αρχή; Τιμώρησε τις εταιρίες που παραπλανούν τον κόσμο; Τους έριξε πρόστιμα; Τις έκλεισε μήπως; Δεν θέλω υστερίες. Οι οκτώ πλαστές φάβες Σαντορίνης συνεχίζουν να κυκλοφορούν ως «φάβες Σαντορίνης» και να εξαπατούν τους έλληνες καταναλωτές. Άλλωστε, όπως μονολόγησε το στέλεχος της Αρχής που μου αφηγήθηκε στην ιστορία, η αξιολόγηση είναι φράση απαγορευμένη στην αντιμνημονιακή, αδούλωτη Ελλάδα. Εδώ δεν την δέχονται οι δάσκαλοι θα την δεχτούν τα… όσπρια;».
Στη δημοσιογραφική φωνή απηχείται η φωνή της Αρχής. Ο Θεοδωράκης δημιουργεί έτσι μια σύγχυση φωνών πριν αποδώσει τα όσπρια στους δασκάλους!
Για να μπούνε έτσι και οι δάσκαλοι στη σειρά τους αλλά να μην διευκρινίζεται ποιος τους βάζει στη θέση τους. Η Αρχή ή ο δημοσιογράφος;
Έτσι η διαλογικότητα ως συνύπαρξη επιμέρους φωνών (για να θυμηθούμε και τον Μπαχτίν) υποκαθίσταται από μια «γλώσσα της επικύρωσης/εγκυρότητας λόγω ισχύος». Για να αποδοθεί κύρος σε αυτό που λέγεται και δια της αναγωγής στην αυθεντία εκείνου που το λέει, δηλαδή του εκπροσώπου της Αρχής (αρκεί ο αναγνώστης να το διαβάσει κι έτσι).
Η αξιολόγηση εννοιολογημένη μόνον ως έλεγχος και όχι ως βελτίωση. Αλλά πριν την περίοδο «Άλλωστε…Ελλάδα» έχουμε σαφέστατα τη φωνή του δημοσιογράφου. Μπορούμε κάλλιστα να διαβάσουμε και μετά από αυτή την περίοδο (που αποτελεί συμπερασματικό κλείσιμο των πρώτων ερωταποκρίσεων του Θεοδωράκη) την επόμενη περίοδο ως να απηχεί τη φωνή του δημοσιογράφου και πάλι (διαβάζεται και έτσι).
Σε επίπεδο ακόμη και μιας πρώτης ανάγνωσης προκύπτει πως ο Σταύρος Θεοδωράκης επιχειρεί – έμμεσα και άμεσα- έναν ιδεολογικό σχηματισμό λόγου που συγκροτείται στη συνάρθρωση ανομία (η ατιμωρησία των εταιριών από τις Αρχές και οι εταιρίες που πλαστογραφούν το προϊόν «Φάβα Σαντορίνης») – μνημόνιο – αξιολόγηση – εκπαίδευση.
Σε αυτόν τον ιδεολογικό – σχεδόν ιδεοληπτικό – σχηματισμό η εξίσωση είναι προφανής. Γύρω από τη λέξη μνημόνιο – δια της έμφασης στο αντίθετό του, αντιμνημόνιο – συναρθρώνονται η ανομία, η αξιολόγηση και ο δάσκαλος.
Συνακόλουθα, η ταυτότητα που επιχειρεί ο Σταύρος Θεοδωράκης είναι προφανής: αντιμνημόνιο= ανομία= άρνηση της αξιολόγησης= δάσκαλοι.
Αλλά το απόσπασμα αναγνωσμένο αυτή τη φορά εντός του κειμένου δημιουργεί ένα επιχειρηματολογικό σχήμα που νομιμοποιεί έναν τόπο κινδύνου. Στον επιχειρηματολογικό αυτό τόπο, όταν προκύπτει μια απειλή τότε κανείς πρέπει να κάνει κάτι για την αντιμετώπισή της.
Ποια είναι αυτή η απειλή; Η νόθευση της τροφής μας και επομένως η βλάβη της υγείας μας. Γιατί υπάρχει και πραγματώθηκε αυτή η απειλή; Μα γιατί δεν έγινε έλεγχος από τις Αρχές ή ακόμη χειρότερα επειδή οι Αρχές επιτρέπουν ακόμη στις εταιρίες νόθευσης της φάβας να τη διακινούν στο εμπόριο. Μέχρις εδώ καλώς τα θέτει ο Σταύρος Θεοδωράκης.
Στη συνέχεια όμως η απειλή διευρύνεται. Γίνεται απειλή ισοδύναμη της διατροφικής με άμεσες συνέπειες στη βιολογική υγεία μας. Η απειλή σωματοποιείται. Είναι η απειλή που επιτρέπει τη νοθεία και τη βλάβη.
Είναι το αντιμνημόνιο, το οποίο όπως και με τη φάβα αρνείται την αξιολόγηση και έτσι οι δάσκαλοι δηλητηριάζουν με νοθευμένα προϊόντα τους μαθητές τους. Οι δάσκαλοι είναι φορείς, επομένως, μιας ασθένειας, της αντιμνημονιακότητας, που είναι και η αιτία του νοσηρού συμπτώματος της άρνησης αξιολόγησης.
Συνεπώς τέτοιοι που είναι οι δάσκαλοι πρέπει να τιμωρηθούν από τις Αρχές. Ακριβώς όπως οι Εβραίοι στα κινηματογραφικά επίκαιρα της ναζιστικής Γερμανίας είναι άνθρωποι- φορείς της ασθένειας, αιτίες της μόλυνσης, και πρέπει να απομονωθούν και να εξοντωθούν.
Σε αυτή την κατεύθυνση μας οδηγεί – αναγκαστικά πλέον – και η αναφορά του Σταύρου Θεοδωράκη στο Ντι Εν Έι των Ελλήνων «γιατί ως γνωστόν και τα όσπρια (εκτός από τους Έλληνες) έχουν το DNA τους» (ας θυμηθούμε εδώ και το «αστείο» της Παπαχρήστου με τα κουνούπια).
Πριν, δηλαδή, ο κύριος Θεοδωράκης βυθίσει τους δασκάλους εντός της προπαγανδιστικής φάβας του,  πρόλαβε να συγκρίνει το Ντι Εν Έι του ελληνικού λαού μ’ αυτό των οσπρίων.
Ο Θεοδωράκης αναλαμβάνοντας την ανάδυση ενός – μέχρι πρότινος  ξεπερασμένου- ρατσιστικού λόγου δεν αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχουν εθνικά Ντι Εν Έι, πως υπάρχει ΤΟ Ντι Εν Έι και πως αυτού του τύπου οι συσχετισμοί και οι μεταφορές είναι λόγος μνησίκακος.
Από πού συμπεραίνει ο Θεοδωράκης είναι ότι οι δάσκαλοι ως όσπρια νοθευμένα (όπως οι Εβραίοι ως ποντίκια-φορείς των μολυσματικών ασθενειών στα τότε κινηματογραφικά επίκαιρα) είναι όλοι τους συλλήβδην εναντίον του μνημονίου;
Από πού συμπεραίνει πως όλοι οι δάσκαλοι δεν ψηφίζουν και τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο;
Από πού συμπεραίνει πως δεν υπάρχουν δυνάμεις εναντίον του μνημονίου που θέλουν την αξιολόγηση (γιατί υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που δεν ψήφισαν τα Μνημόνια αλλά έχουν προτείνει και μεταρρυθμίσεις και προτάσεις για την αξιολόγηση στο χώρο της εκπαίδευσης);
Και τέλος από πού συμπεραίνει πως η αξιολόγηση στην εκπαίδευση για να είναι υγιής πρέπει να γίνεται με όρους αξιολόγησης της οικονομίας των ανοιχτών αγορών; Γιατί, ο κύριος Θεοδωράκης δεν αποδίδει την ανομία στην απάτη της «φαβικής» οικονομίας, σύμφωνα με την οποία η νοθεία γίνεται με μόνον κίνητρο την μεγέθυνση του κέρδους;
Ποια είναι η θέση του, άραγε, για τη φιλομνημονιακή γερμανική οικονομία όταν κι αυτή με τη σειρά της αντιμετώπισε το διατροφικό σκάνδαλο του αγγουριού και της ντομάτας που έστειλε αρκετούς ευρωπαίους συμπολίτες μας στο θάνατο (αφού φρόντισε πριν, ανεπιτυχώς, να τη χρεώσει στους Ισπανούς ή μήπως το ξεχάσαμε);
Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε καταθέσει προτάσεις για αξιολόγηση, ενώ έχουν ήδη λειτουργήσει πιλοτικά προγράμματα αυτοαξιολόγησης στα σχολεία. Οι δάσκαλοι προτείνουν και μέσω των συλλογικών τους οργάνων συστήματα αξιολόγησης εκπαιδευτικού έργου.
Είναι άγνωστο όμως σε ποιους δασκάλους αναφέρεται ο κ. Θεοδωράκης,  δηλαδή σε ποια βαθμίδα εκπαίδευσης.
Αλλά γιατί το αντιμνημόνιο είναι φορέας της νοθείας και όχι το άλογο, ανεξέλεγκτο πάθος των αγορών για κέρδος; Και όχι η ευθύνη της πολιτείας που δεν αντιμετωπίζει στο δημοκρατικό, πάντα, πλαίσιο τα προβλήματα; Η αξιολόγηση δεν είναι μια διαπίστωση-ρεπορτάζ φάβας. Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση είναι μια διαδικασία που εντοπίζει δυσλειτουργίες, περιγράφει τα αίτια και προτείνει λύσεις.
Στην εκπαιδευτική αξιολόγηση -ειδικός τομέας των επιστημών της αγωγής- αξιολογούνται οι πάντες, κύριε Θεοδωράκη. Αξιολογείται και το πώς αξιολόγησαν οι αξιολογητές (κατ’ επέκταση, κύριε Θεοδωράκη, αξιολογούνται και τα στελέχη του ΔΝΤ που παραδέχτηκαν πως έδωσαν λάθος «φάρμακα», όπως η Σχολή του Σικάγο και ο von Hayek στη Χιλή του Πινοσέτ).
Σε πολλές χώρες η αξιολόγηση αφορά και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού σχεδιασμού αλλά και εκείνων που τον προτείνουν, όπως και του τρόπου που τον προτείνουν. Αξιολογούνται όλοι και από όλους. Αλλά όχι με τον τρόπο που μας την σερβίρετε, κύριε Θεοδωράκη, ύπουλα ως νοθευμένη φάβα, που ορθώς καταγγέλλετε.
Με τις δυνάμεις και τους τρόπους του χτες, λυπάμαι, αλλά δεν θα αξιολογήσουμε τους θεσμούς που πρέπει να μετασχηματισθούν για να συναντηθούν με τις δυνάμεις αλληλέγγυας μέριμνας για τον άλλο, στις κοινωνίες του αύριο.
Στη δική σας ανάγνωση, κύριε Θεοδωράκη, αξιολόγηση σημαίνει μια κάθετη από τα πάνω προς τα κάτω διαδικασία σύμφωνα με την οποία δεν αξιολογείται το πώς και οι Αρχές κάνουν τη δουλειά τους. Αλλά το ανησυχητικότερο όλων είναι πως κάθε κριτική στο μνημόνιο γίνεται συνώνυμη (με την τεχνική της κειμενικής ενδοαναφοράς) της βλάβης των πολιτών.
Τα ανθρώπινα σώματα, οι πολίτες, ασθενούν όταν κρίνουν διαρκώς και να αναστοχάζονται την πορεία τους. Μια πορεία, την οποία ειρωνεύεστε ως «αδούλωτη Ελλάδα», αποδίδοντας έμμεσα τον κατηγορικό προσδιορισμό σε δασκάλους και πολιτικές δυνάμεις που δεν ψήφισαν τα μνημόνια (φαντάζομαι και τη ΝΔ που είπε όχι στο πρώτο Μνημόνιο!) του νεοεθνικισμού.
Αλλά ότι οι δάσκαλοι θα καταλήγαμε όσπρια στη φάβα που μας ετοιμάσατε, εσείς, κύριε Θεοδωράκη, εσείς που κάποτε υπηρετήσατε στη λαϊκή επιμόρφωση και υποθέτω γνωρίζατε κάτι έστω από την εκπαίδευση του καταπιεσμένου του Φρέιρε, με εκπλήσσει δυσάρεστα. Το σωματικό σύμπτωμα που νιώθω από μια τέτοια σερβιρισμένη φάβα είναι αηδία.
Πρέπει να σας πω πως οι δάσκαλοι δεν είναι όσπρια για να τους μαγειρέψετε και κυρίως πως η δημοσιογραφία δεν είναι κανιβαλισμός. ΄Η μήπως είναι, κύριε Θεοδωράκη;

Όχι άλλο λαϊκισμό Σταύρο μου...

 Clopy...

Όπως μας ενημερώνει ο Σταύρος Θεοδωράκης στο άρθρο του “Όχι άλλα μπλα-μπλα”, την Κυριακή που μας πέρασε έγινε η ιδρυτική συνδιάσκεψη της νέας πολιτικής κίνησης  «Δημιουργία Ξανά». Μας παραθέτει λοιπόν ο δημοσιογράφος τις δέκα βασικές θέσεις του “αρχηγού” με τις οποίες δε συμφωνεί σε όλα, αλλά όπως λέει είναι “Απλές και συγκεκριμένες”.  Σας προτείνω να τις διαβάσετε. Δύσκολα θα βρει κανείς πιο άχρηστες και μικρές αλλαγές για να αντιμετωπίσει μια τόσο σημαντική κοινωνική κατάσταση. Από το να γίνονται εκλογές σε συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε 4 χρόνια, μέχρι το να απαιτούνται πέντε χρόνια εργασιακής προϋπηρεσίας για να βάλει κανείς υποψηφιότητα για βουλευτής κι από τα αριστεία για τους μαθητές μέχρι την επιτροπή 7 σοφών για την Παιδεία. Λες και είναι δύσκολο να παρουσιάσεις πέντε χρόνια πλασματικής εργασίας όταν είσαι από “τζάκι”. Θα σε βάλει ο μπαμπάς σου να “δουλεύεις” πέντε χρονάκια στο δικηγορικό του γραφείο ή θα σου ανοίξει ένα γραφείο και έγινες προλετάριος που δουλεύεις απ τα είκοσί σου.
Βέβαια, μιλάει και για αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Προς το χειρότερο. Να γίνουν 200 μονοεδρικές. Όπως αμερική δηλαδή. Να εκπροσωπούνται ακόμα πιο άνισα οι πολίτες. Μόνο η πλειοψηφία κάθε περιοχής να εκλέγει αντιπρόσωπο. Μμμμ για να σκεφτώ πώς θα ήταν τώρα το ελληνικό κοινοβούλιο με αυτό το σύστημα. Α ναι, μόνο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα είχε. Και θα ταν και σχεδόν αδύνατο να αλλάξει αυτό. Αυτά είναι που λέμε διαρθρωτικές αλλαγές και σοβαρές προτάσεις. Ψηφίστε μας για κυβέρνηση και εμείς θα καταργήσουμε 1000 άχρηστες συντάξεις. Δε λέω, να τις καταργήσουν αλλά αυτές είναι όλες κι όλες οι βασικές τους προτάσεις για τις οποίες κάνανε και κόμμα;
Θα μου πεις ρε clopy, και συ γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι με ένα ιδρυτικό συνέδριο που την ύπαρξή του δεν  έμαθε ούτε ο θυρωρός του συνεδριακού χώρου; Τον τελευταίο καιρό εξάλλου άμα δεν είσαι ιδρυτής κόμματος δεν είσαι τίποτα. Μέχρι κι η Κατσέλη με τον Καστανίδη κάνανε κόμμα σήμερα. Δίκιο έχεις θα σου πω, οπότε προχωράω παρακάτω. Γράφει λοιπόν παρακάτω ο εξαίρετος δημοσιογράφος:
Και καλό θα ήταν και οι άλλοι «αρχηγοί» να μιλήσουν το ίδιο συγκεκριμένα αυτή την εποχή. Και οι δημοσιογράφοι να απαιτήσουμε και εμείς, συγκεκριμένες απαντήσεις. Να σταματήσουμε πια τα ευχολόγια και τις γενικότητες. Μπλα μπλα Δημοκρατία μπλα μπλα Ανάπτυξη. Μπλα μπλα Μνημόνιο μπλα μπλα αντιμνημόνιο. Μπλα μπλα Φιλελευθερισμός μπλα μπλα Σοσιαλισμός.  Άλλωστε παραφράζοντας τον Πλαντί –τον γελοιογράφο της Le Monde – θα έλεγα ότι «όλοι  αντικαπιταλιστές είμαστε, είναι βολικό, κουλ, ησυχία, βόλεμα». Η κρίση όμως απαιτεί λύσεις.
Σταύρο μου, μάλλον δεν τα χεις καταλάβει καλά. Οι “συγκεκριμένες λύσεις” από τους πολιτικούς του εφικτού μας φέρανε ως εδώ. Αν δεν έχεις δει συγκεκριμένες “λύσεις”, πάρε να διαβάσεις το μνημόνιο Ι και ΙΙ (η επιστροφή). Πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Τόσα θα πουληθούν, τόσο θα πέσουν οι μισθοί, τόσο θα αυξηθεί η ύφεση, τα τάδε επιδόματα θα κοπούν κ.ο.κ. Σαν τον “αρχηγό”, όλοι έχουν να προτείνουν μια συγκεκριμένη και “απλή” λύση. Κανείς δεν λέει ποιο είναι το πρόβλημα όμως. Γιατί φτάσαμε ως εδώ εμείς, οι ιταλοί, οι ισπανοί, οι ιρλανδοί, οι πορτογάλοι και (σύντομα) οι γάλλοι; Οι βουλευτικές συντάξεις έριξαν όλες αυτές τις οικονομίες έξω;
Η κρίση απαιτεί λύσεις δε διαφωνώ, αλλά ο λαϊκισμός δε βγάζει πουθενά. Αν θες συγκεκριμένες απαντήσεις, να κάνεις συγκεκριμένες ερωτήσεις. Ανήκει η πλειοψηφία των πολιτικών στην πιο μειοψηφική οικονομική τάξη; Γιατί υπάρχει τόση διαπλοκή ανάμεσα σε τράπεζες, funds και πολιτικούς σε όλες σχεδόν τις χώρες τις τελευταίες δεκαετίες; Δούλεψε ποτέ η πολιτική εξουσία για το καλό των πολιτών και αν ναι, γιατί σε τόσο λίγες περιπτώσεις; Μήπως λοιπόν το πρόβλημα Σταύρο μου είναι δομικό; Μήπως δεν θα λυθεί με τα αριστεία στους μαθητές; Μήπως είναι πρόβλημα έλλειψης δημοκρατίας όταν μια πλούσια και βολεμένη μειοψηφία (και αργότερα τα παιδιά τους) αποφασίζει για τις τύχες όλων των υπολοίπων;  Ανέφερα πάλι τις λέξεις δημοκρατία και μνημόνιο και θα στεναχωρηθεί ο Σταύρος. Εντάξει, ας κάνω μια εποικοδομητική πρόταση. Τι θα λεγες, αντί να ψηφίζουμε άτομα, να ψηφίζουμε μόνο προτάσεις και αυτοί που θα κληθούν να τις εφαρμόσουν να είναι κληρωτοί και ανακλητοί;  Να μην έχουν ούτε να σκεφτούν την επανεκλογή τους ούτε το πώς θα εξυπηρετήσουν την τάξη τους και τους φίλους τους. Τι θα λεγες να γινόταν αναδιανομή του πλούτου στην ελλάδα, και να ξεκινούσαμε μειώνοντας το πραγματικό μας έλλειμμα στο μηδέν (κοντά είμαστε εξάλλου) ώστε να σταθεί η οικονομία στα πόδια της χωρίς να χρειαστεί να πεθάνουν από τη φτώχεια και την έλλειψη υποδομών δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι (όπως συμβαίνει τώρα); Θα μου πεις, σιγά τις πρωτότυπες και καινοτόμες προτάσεις. Ε ναι, υπάρχουν και καλύτερες αλλά σ αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται τα αριστεία στους μαθητές.
Α και Σταύρο, πού σαι. Όχι δεν είμαστε όλοι αντικαπιταλιστές ρε συ. Αν ήμασταν, δεν θα είχαμε καπιταλισμό. Κι αυτοί που είμαστε, δεν γίναμε γιατί είναι βολικό και κουλ. Βολικό και κουλ ήταν να διαβάζεις Πέτρο Κωστόπουλο και να μην ασχολείσαι με “τα πολιτικά”. Βολικό και κουλ είναι να θεωρείς οτι βάζοντας αριστεία στους μαθητές προτείνεις σοβαρές λύσεις για την κρίση (και μπορείς να το κάνεις αφού η κρίση και η φτώχεια στην τελική είναι έξω απ το δικό σου κώλο). Βολικό και κουλ, είναι να γλύφεις την εξουσία και να προπαγανδίζεις το εφικτό για να διατηρήσεις τη θεσούλα σου και την καβάντζα σου όταν οι γύρω σου ένας ένας πέφτουν. Αντικαπιταλιστές γίναμε γιατί θεωρούμε αυτό το σύστημα άδικο και πιστεύουμε οτι μπορούμε να σκεφτούμε καλύτερους τρόπους για να οργανώσουμε τις κοινωνίες μας. Γιατί οι κοινωνίες που αρνούνται να εξελίξουν τις δομές τους επικαλούμενες την “πολιτική του εφικτού” είναι κοινωνίες στάσιμες. Και η στασιμότητα φέρνει την παρακμή.

O νέος «αιώνας των άκρων»

kathimerini.gr ...

O νέος «αιώνας των άκρων»

Tης Mαριαννας Tζιαντζη
Ο δημοσιογράφος μπαίνει στο γραφείο του υπουργού. Φιλικός χαιρετισμός, χωρίς τυπικότητες.
«Μεγάλο γραφείο», παρατηρεί ο πρώτος.
Ο υπουργός συμφωνεί. Πολλά χαρτιά πάνω στο τραπέζι. Ο δημοσιογράφος τούς ρίχνει μια βιαστική ματιά. «Τίποτα απόρρητο;» ρωτάει εύθυμα.
Mπα, διαφάνεια παντού.
«Πάμε», λέει αποφασιστικά ο δημοσιογράφος.
«Πού θα πάμε; Δεν θα καθίσουμε εδώ;» ρωτάει απορημένος ο υπουργός.
«Πάμε κάπου αλλού».
Προπορεύεται ο δημοσιογράφος, ακολουθεί ο υπουργός.
Μα πού θα τον πάει; Αναρωτιόμαστε. Πού βρίσκεται το αλλού; Σε ένα παγκάκι στο πάρκο, σε σουβλατζίδικο, σε μπαρ;
Oχι, δεν θα απομακρυνθούν από το κτίριο του υπουργείου. Απλώς η συνέντευξη θα πραγματοποιηθεί σε έναν εσωτερικό εξώστη, έναν χώρο με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον στον οποίο επιτυγχάνεται καλύτερος, δραματικός φωτισμός και πιο «θεατρική» τοποθέτηση των προσώπων. Και οι δύο στέκονται όρθιοι. Στο φως λουσμένος ο υπουργός όταν ομιλεί, στο ημίφως ο δημοσιογράφος. Φως και σκιά. Σκούρο κοστούμι και γκρίζα γραβάτα ο ένας, πέτσινο μπουφάν ο άλλος.
Είναι προφανές ότι έχει προηγηθεί κάποια σκηνική προσυνεννόηση. Η εξουσία από τη μια, ο έλεγχός της από την άλλη. Εξάλλου, έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε τον κάθε υπουργό πίσω από ένα βαρύ γραφείο (στο φόντο μια βιβλιοθήκη, ασημένια εικονίσματα στα ράφια, σημαίες της Ε.Ε. και της Ελλάδας) και τον δημοσιογράφο στην απέναντι πλευρά του επίπλου, καθισμένο σε ένα καρεκλάκι. Ενώ εκεί, στον εξώστη, με τους καθαρούς γεωμετρικούς όγκους και γραμμές, η ιεραρχία καταργείται.
Ο υπουργός είναι ο Μάκης Βορίδης, ο δημοσιογράφος ο Σταύρος Θεοδωράκης. Είναι αλήθεια ότι η σκηνοθεσία είναι ένα από τα δυνατά σημεία των «Πρωταγωνιστών» (Mega), μιας εκπομπής που δεν προκαλεί πλήξη στον τηλεθεατή – και αυτό δεν το οφείλει μόνο στη μορφή, αλλά και στο περιεχόμενό της.
Δύσκολες, σκληρές οι ερωτήσεις; Μάλλον αβρές και αναμενόμενες – εννοώ από την πλευρά του τηλεθεατή. Αποκαλυπτικές οι απαντήσεις; Αναμενόμενες ήταν και αυτές, καθώς τις δίνει ένας πολιτικός με πλούσια τηλεοπτική πείρα αφού τον βλέπουμε στα πάνελ εδώ και χρόνια, από την προ ΛΑΟΣ εποχή. Ο κ. Βορίδης αυτο-αγιογραφήθηκε αλλά με προσεκτικές και όχι έξαλλες, ακραίες πινελιές.
Πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι από την εποχή τού «δεν συνεργαζόμαστε με τα άκρα» του Κώστα Καραμανλή. Ακραίος σήμερα είναι όποιος δεν στηρίζει τα ακραία (αλλιώς, «αυστηρά και αναγκαία») μέτρα, όποιος δεν στηρίζει τα άκρα. Και τη στιγμή που το υπαρκτό ή κατά φαντασίαν ακραίο γίνεται αποδεκτό από σοσιαλιστές και νεοδημοκράτες, τράπεζες και Ευρωπαϊκή Ενωση, ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε ότι είναι ακραία η τηλεοπτική του παρουσία;