2013, άλλη μια χρονιά εξαθλίωσης και παράνοιας;

απο τον Δρομο της Αριστερας...

Δεν έβγαινε με τίποτα φέτος από τα χείλη, τούτη η απλή, ανθρώπινη ευχή:

- Καλή χρονιά και του χρόνου.
Και αν η συνήθεια σε παρέσερνε, η πραγματικότητα σε προσγείωνε.
- Πού τη βλέπεις την καλή χρονιά φίλε;
Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είχα εγκλωβιστεί τόσο πολύ στην επιθυμία να φύγει το παρελθόν και να μην έλθει το μέλλον.
Ένα μεγάλο κενό και μια μεγαλύτερη αβεβαιότητα.
Νιώθεις πως είσαι σ’ ένα σταθμό που δεν ήθελες να βρίσκεσαι και δεν μπορείς να φύγεις, σε μια αναμονή για ένα τρένο που δε θέλεις να έρθει και όμως έρχεται και δεν μπορείς παρά ν’ ανέβεις.
Αιχμάλωτος σε μια «ζωή» που μια ζωή την αντιπάλευες και τώρα βλέπεις πως είναι το μόνο που σου επιτρέπουν να έχεις.
Το 2012 έφυγε.
Μια χρονιά της οφθαλμαπάτης, της σκέτης απάτης, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, του τρόμου της δόσης, της αριστερής αμηχανίας και της κοινωνικής αναδίπλωσης.
Μια χρονιά όπου είχαμε πια πλεόνασμα, όμως τα χρέη μεγάλωναν, όπου είχαμε σημάδια ανάκαμψης όμως οι νέοι μας μετανάστευαν, η ρευστότητα ερχόταν στην «αγορά» και οι καταστηματάρχες πήγαιναν στα συσσίτια του Δήμου, το κράτος ανασυγκροτείτο και η Βουλή καταργείτο, ο Πρόεδρος δάκρυζε για τα βάρη των εργαζόμενων και υπέγραφε διατάγματα για νέα βάρη.
Μια χρονιά όπου οι σπατάλες στην Παιδεία μειώθηκαν και οι λιποθυμίες μαθητών από την αφαγία, πολλαπλασιάστηκαν.
Μια χρονιά όπου η σωτηρία της πατρίδας δεν επέτρεπε τη μείωση του φόρου στο πετρέλαιο για τα νοικοκυριά, επέβαλλε όμως την κατάργηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης της πλουτοκρατίας.
Μια χρονιά όπου ο παππούς (για πρώτη φορά μετά την Κατοχή) κλέβει ξύλα από το δάσος για να ζεστάνει τα εγγόνια του και ο τηλεοπτικός εισαγγελέας μας κάνει μάθημα οικολογικής συμπεριφοράς.
Μια χρονιά που οι αστυνομικοί-διακινητές ναρκωτικών χειροκροτούνται από συναδέλφους τους και τα θέατρα κλείνουν από χρυσαυγίτες.
Μια χρονιά όπου η Εκκλησία των εκατομμυριούχων δεσποτάδων, επισκέπτεται τους εκατομμυριούχους έγκλειστους στον Κορυδαλλό και προσεύχεται για «τους αδύναμους».
Μια χρονιά όπου οι πλατείες άδειασαν από αγανακτισμένους και γέμισαν από άστεγους.
Μια χρονιά της διπλής πραγματικότητας.
Από τη μια αυτή των Μedia και από την άλλη αυτή που ζούμε. Και ανάμεσά τους ο φόβος και οι ψευδαισθήσεις και η «ανασυγκρότηση» της Αριστεράς.
Το 2012 έφυγε.
Και η ελπίδα του ερχομού του «νέου», έγινε απόγνωση.
Η λαϊκή οργή σιγά-σιγά γίνεται απελπισία.
Μια επικίνδυνη απελπισία, όχι κατ’ ανάγκη «δημιουργική απελπισία», εφαλτήριο ριζοσπαστικών κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών.
Τούτη η εφιαλτική πραγματικότητα, τούτη η πολιτική, έχει ονοματεπώνυμο:
Καπιταλισμός λέγεται και τα όποια προσδιοριστικά επίθετα, λίγη σημασία έχουν.
Προαιώνιος καπιταλισμός νέτα-σκέτα.
Όμως και η διέξοδος έχει ονοματεπώνυμο:
Αριστερά νέτα-σκέτα και τα όποια προσδιοριστικά της, με κοροϊδεύουν νομίζω και ας τ’ αφήσουμε στους «αναλυτές» και τους αγωνιούντες για την πολιτική τους επιβίωση.
Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν γρήγορα και με δραματικό τρόπο.
Ένας κόσμος -πολύς κόσμος-  «κρέμασε» τις ελπίδες του στο ΣΥΡΙΖΑ και ή το αποδέχεσαι ή λες «δεν το μπορώ».
Χωρίς μισόλογα και τερτίπια.
Λέω εγώ, να πούμε «ΝΑΙ» στην πρόκληση.
Να πούμε «ΝΑΙ», ξέροντας πως θα έχουμε να διαχειριστούμε απελπισία, φτώχεια και θανάτους, αλλά και κάτι άλλο.
Τον «επιθανάτιο ρόγχο» ενός συστήματος που δεν θα «ενταφιαστεί» αναίμακτα.
Ο σοσιαλισμός, νέτα-σκέτα, μας χτυπά την πόρτα και πρέπει τώρα να αποφασίσουμε αν θα την ανοίξουμε εμείς.
Ή θα περιμένουμε να μας αποσταλεί πρώτα το «πιστοποιητικό θανάτου» της κυβέρνησης;

Θα έρθεις, επιτέλους, πλεούμενο φως;

του κ. Νικου Ξυδακη απο το Βλεμμα...

Δύο Φιλιππινέζες ανεβαίνουν τα σκαλιά του Αγίου Διονυσίου. Είναι προπαραμονή Πρωτοχρονιάς και ψιλοβρέχει. Στην εσοχή της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας ένας άνθρωπος ισχνός έχει κρύψει το πρόσωπό του ανάμεσα στα γόνατα. Στα πόδια του στέκεται ένα άδειο κύπελλο. Λίγο πιο πάνω, ένας παρόμοιος δεν έχει κρύψει το πρόσωπό του, το βλέμμα του είναι καρφωμένο σε μια ζελατίνα χάμω, με φωτογραφίες δύο παιδιών, ο τίτλος λέει «είμαι νηστικός, έχω παιδιά». Παραδίπλα, στην περίτεχνη αυλόθυρα της οικίας Σλίμαν, κόσμος μπαινοβγαίνει βιαστικά από το μπαζάρ του Νομισματικού Μουσείου. Στον γαλλικό φούρνο-καφέ οι προθήκες είναι στολισμένες με γκαλέτ ντυ ρουά, μπριός, κις, τάρτες. Είναι ζεστά και ήρεμα, οι πωλήτριες μιλούν ευγενικά, ζευγάρια με ψώνια πίνουν ζεστή σοκολάτα. Η λεωφόρος κοντοστέκεται ολιγόχρωμη λίγο πριν ανάψουν τα φώτα.
Την παραμονή ξυπνάω από ηλεκτρικά κάλαντα με beat box, μία-δύο-τρεις-τέσσερις φορές απανωτά, ύστερα το καλαντο-αυτοκίνητο μαρσάρει και κυλάει στην κατηφόρα. Στα αθηναϊκά στέκια τηρούνται οι παραδόσεις αλκοόλ και συναντήσεων· με κασκόλ και τραγιάσκες στα πεζοδρόμια. Ευχές, φίλοι από παλιά, τσουγκρίσματα, περιλήψεις βίων και προσδοκίες για το μέλλον, ευχές για υγεία και τύχη. Τύχη: φέτος την επικαλούνται όλοι παντού.
Το βαρύ παρόν τρυπώνει διαρκώς απ’ τις χαραμάδες: Αποκρύψεις, παραποιήσεις, τα γκόλντεν μπόις που ξιππάζονται, η αδικία και η ανισότητα. Ο περσινός θυμός κατασταλάζει φέτος σε ψυχρή, πικρή επίγνωση· σε ψυχρό μίσος, έλλογο σχεδόν, για το ψέμα, την κοροϊδία, την εξαπάτηση. Και σε περιφρόνηση, ανάμικτη με απελπισία, για την εθελοδουλία. Το παρατεταμένο σοκ, αφού περέλυσε τις πρώτες αντιστάσεις, τώρα παρέρχεται, αλλά εν τω μεταξύ πολλοί έχουν πληγεί καίρια, δεν ελπίζουν καν ότι θα βρεθούν στην προτέρα κατάσταση.
Οι πιο ψυχωμένοι, παρά τα πλήγματα, προσαρμόζονται και συνεχίζουν την ζωή τους εν ετέρα ισορροπία· μέρα τη μέρα, δημιουργοί και εφευρέτες του βίου, ακουμπώντας σε οικογένεια, αγαπημένα πρόσωπα, φίλους. Σκέφτονται πιο βαθιά, ποιητικά, χωρίς ποτέ να χάνουν την επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα. Ακούω έναν τέτοιο ψυχωμένο συνομήλικο, φίλο απ΄τα παλιά, κάτω απ’ το ουράνιο τόξο που στέφει τη σκυθρωπή Αθήνα και τη μεταμορφώνει. Η σκέψη του μεταμορφώνει και το δικό μου βλέμμα, φωτίζει το τούνελ του 2013, του πιο δύσκολου από τα δύσκολα χρόνια που σφράγισαν το δέρμα μας.
Στη βιαστική Σόλωνος ψιχαλίζει, στην Αλεξάνδρας όχι. Η φουρνάρισσα μαθαίνει ότι πάω για ένα τελευταίο τσούγκρισμα και κερνάει μια δεκάδα λαχταριστά κουλούρια και τέσσερις ελιόπιτες: «να τις ζεστάνετε λίγο, για το κρασί». Η παρέα ενθουσιάζεται, αναμίξ ηλικίες και γενεές, κρασιά τσουγκρίζουν με ξέχειλες μπίρες και βότκες, τελευταία νέα για μωρά και εφήβους. Ακόμη μια φορά παρατηρώ την εκλεπτυσμένη αισθητική της νεότερης γενιάς· δεν βλέπεις διαφορετικά πράγματα στα νεανικά μαγαζιά του Βίλατζ, του Μπρούκλιν, της Βαρκελώνης, το αθηναϊκό hippy chic έχει χαρακτήρα, ένταση, εύρος.
Αναρωτιέμαι: Πώς θα σταθούν όρθια αυτά τα παιδιά στα σκοτεινά χρόνια που έρχονται; Είναι στυλάτα, είναι και ανθεκτικά; Θα επινοήσουν νέους εαυτούς, θ’ αντέξουν, θα ανοίξουν παράπλευρους δρόμους. Ελπίζω μόνο να μη χάσουν τη γλώσσα, να μη φτωχύνουν μες στα κρεολικά αγγλικά, να ενσωματώσουν ποιήματα και τραγούδια στη φωνή τους. Οπως και να ‘χει, με εγκαρδιώνουν, αισθάνομαι ότι η ζωή κυλάει από γενιά σε γενιά, σαν το ουράνιο τόξο που ένωσε Λυκαβηττό και Ακρόπολη, τον Μιχαήλ Μητσάκη και τον Ταχτσή με τον Περικλή και τον Απόστολο Παύλο: συνέχειες, τομές, διάρκειες.
Αυτό που ζούμε τώρα είναι ρήξη, είναι γκρεμός, λυκόφως. Πώς θα είναι η απένταντι όχθη;
«Κερί,
να σφραγιστεί το άγραφο
που μάντεψε
το όνομά σου
που αποκρυπτογραφεί
το όνομά σου.
Θα έρθεις, επιτέλους, πλεούμενο φως;
Δάχτυλα, κερωμένα κι αυτά,
τραβηγμένα μέσα από ξένα
πονεμένα δαχτυλίδια.
Σαν το κερί λιώνουν τα άκρα τους.
Θα έρθεις, επιτέλους, πλεούμενο φως;
Κενές από χρόνο οι κερήθρες του ρολογιού,
γαμήλιο το σμάρι των μελισσών,
έτοιμο για ταξίδι.
Ελα, πλεούμενο φως.»
(Πάουλ Τσέλαν, Με γράμμα και ρολόι)
Δεν είναι οχτώ ακόμη, αλλά έχει νυχτώσει. Ανάμεσα σε αστράκια μπαρ και βιαστικούς τελευταίους, φρουροί με πλήρη εξάρτυση φυλάνε τα σβηστά γραφεία ενός άδειου κόμματος.

Περιμένοντας την εξέγερση ...

Του Κώστα Καπνίση, periodista.gr...

Το 2012 ανήκει πια και επίσημα στο παρελθόν και μια καινούρια χρονιά ήρθε να πάρει τη θέση της στο καλεντάρι της σύγχρονης νεοελληνικής Ιστορίας. Πολλές ευχές ακούστηκαν και πάλι. Οι μέρες που πέρασαν ήταν γεμάτες από αυτές. Σε αυτές είμαστε πάμπλουτοι. Η αλήθεια είναι ότι έστω και υποσυνείδητα πολλοί έχουν κατανοήσει ότι οι «γιορτινές» μέρες πέρασαν σα νεράκι και η ώρα της αναμέτρησης με τα προβλήματα είναι και πάλι στο προσκήνιο ενός θλιβερού παρασκηνίου. Η νέα χρονιά δεν άλλαξε κάτι.



Δε βιαζόμαστε να κρίνουμε το 2013 αλλά το ξημέρωμά του κάθε άλλο παρά αισιόδοξο μπορεί να είναι. Γιατί να είναι άλλωστε; Σε όσους αρέσκονται να κάνουν μια βόλτα έξω από το σπίτι λίγα λεπτά πριν αλλάξει το έτος και να μπαίνουν λίγα λεπτά μετά και πάλι μέσα είναι σίγουρο ότι διαπίστωσαν για άλλη μια φορά ουρλιαχτά ευχαρίστησης, πυροτεχνήματα και μουσική στη διαπασών, άνοιγμα φελλών κρασιού από τους έχοντες την αυτή ιδιότητα ιδιοκτήτες τους. Πέρα από όλα αυτά τα τραγελαφικά που βλέπουμε και θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε από τις τελευταίες (θέλουμε να ελπίζουμε) παραστάσεις του θλιβερού θιάσου της τρικομματικής που σύντομα γίνεται μονοκομματική και «μπετοναρισμένη» για την αποφυγή τυχόν ατυχημάτων, έρχεται άλλο ένα κακόγουστο θέατρο σχετικά με τις λίστες των ληστών. Η «υπεύθυνη» συγκυβέρνηση του 48% (τόσοι την ψήφισαν, ας μη το ξεχνάμε αυτό) φαίνεται να βρίσκει άλλο ένα τέχνασμα επιβίωσής της στο πρόσωπο του πρώην «τσάρου» Γ. Παπακωνσταντίνου.



Το έχουμε ξαναγράψει ότι το διαπλεκόμενο σύστημα μιντιοκρατίας – πολιτικής- επιχειρηματικής ελίτ θα «δώσει» πολλούς δικούς του αρκεί να εξασφαλίσει με κάθε κόστος και με κάθε τίμημα την εξουσία. Το γεγονός αυτό βέβαια από μόνο του μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Το θέμα είναι ότι κοντά σε αυτούς την πληρώνουν και οι μισοί και πλέον Έλληνες. Ξεκίνησαν πάλι οι «πληρωμένες» αναλύσεις των «αυθεντιών» της τηλε – ζούγκλας περί κάθαρσης του πολιτικού συστήματος και άλλων τέτοιων αστείων που αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή θα μας είχαν κάνει να πέσουμε κάτω ξεκαρδισμένοι από τα γέλια. Το «πολιτικό» προσωπικό της χώρας μόλις πριν λίγες ημέρες «έχασε» μια ακόμα ευκαιρία καταψηφίζοντας την πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το μνημόνιο και το πώς φτάσαμε ως εδώ. Τώρα αυτό το «πολιτικό» σύστημα βγήκε ξανά στο σεργιάνι για να πείσει τους χαχόλους ότι πρέπει να γίνει προανακριτική η οποία θα επικεντρώνει τα «πυρά» του σε ένα και μόνο πρόσωπο. Η περίπτωση του Α. Τσοχατζόπουλου πάλιωσε βλέπετε και χρειάζεται νέο κούτσουρο στη φωτιά. Είναι αλήθεια. Η «αιθαλομίχλη» που πρωταγωνιστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια πάνω από τα κεφάλια μας ετοιμάζεται να «γυρίσει» νέα επεισόδια «κάθαρσης». Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι το «κοινό» θα είναι και πάλι ο λαός. «Τηλεθεατές» υπάρχουν βλέπετε και είναι παντός καιρού. Κοντά στα τούρκικα και στις ατελείωτες εκπομπές μαγειρικής θα πάρουν και ένα «καθαρτικό» έτσι για να υπάρχει και ποικιλία. Χρόνος βέβαια δεν υπάρχει και τα πράγματα είναι ελαφρώς στριμωγμένα.



Ο Ιανουάριος είναι εδώ και οι νέες περικοπές μπροστά μας. Με τόσο «μαγείρεμα» βέβαια υπάρχουν πιθανότητες να γίνει για άλλη μια φορά ένα μεγάλο τίποτε και το πιάτο να παραμείνει άδειο. Θεάματα χωρίς άρτο και όποιος αντέξει. Υπάρχει και το άλλο που «έσκασε» το γνωστό και ως σκάνδαλο ΕΟΤ. Εκεί και αν θα δούμε «κάθαρση». «Επιταγές» των καιρών βλέπετε. Τίποτε δεν έχει μείνει όρθιο. Κι όμως αυτή η «κυβέρνηση» είναι ακόμα εκεί. «Αγέρωχη» και στη θέση της. Ο επονομαζόμενος και ως πρωθυπουργός είπε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του: «Δουλειά στους άξιους και ικανούς και οι υπόλοιποι θα απολαύσουν ένα δίκτυ προστασίας». Σαφέστατος και ξεκάθαρος. Τις δουλειές θα παίρνουν οι δικοί μας και οι υπόλοιποι τραβάτε στο «νοιάζομαι – μοιράζομαι». Το αξιοπερίεργο είναι ότι πολλοί ανταποκρίνονται σε αυτό το κάλεσμα ξεχνώντας ότι πολύ εύκολα μπορεί να γίνει αυτό που απεύχονται και ο τροχός να γυρίσει. Αλήθεια αν η κατάσταση ανατραπεί και αλλάξει πως θα τους φανεί αν οι ίδιοι και τα δικά τους παιδιά πηγαίνουν στα συσσίτια και στις «φιλανθρωπίες»; Δε μιλάμε για τους «πολιτικούς». Αυτοί το έχουν κάνει το κουμάντο τους. Μιλάμε για αυτούς που στηρίζουν ακόμα και τώρα αυτή την επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας «κυβέρνηση». Πρέπει να φτάσουμε εκεί ως κοινωνία για να ξυπνήσουμε; Τι άλλο πρέπει να γίνει; Να φτάσει η ανεργία στο 40%; Να χάσουν και άλλοι τα σπίτια τους; Να μεταναστεύσουν και άλλοι στο εξωτερικό; Να χάσουμε ακόμα και εδαφική κυριαρχία; Γιατί; Τι θα έχουμε επιτύχει τότε; Τι θα πούμε; Ότι κάναμε λάθος; Ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη; Όταν θα είναι αργά; Πρέπει να επέλθει κοινωνική ή εθνική καταστροφή για να συνειδητοποιήσουμε το βάρος της ατομικής μας ευθύνης; Κάποιος είπε ότι αυτή η χώρα έχει πολλούς ήρωες γιατί πάντα αυτός ο λαός ήταν δειλός και περίμενε από λίγους «τρελούς» να βάλουν το στήθος μπροστά και να θυσιαστούν κυριολεκτικά για τους πολλούς. Τι πρέπει να γίνει; Εμφύλιος; Ως πότε θα κοιτάζει ο καθένας το προσωπικό του όφελος μπροστά στο κοινό καλό; Δε βλέπουμε το γκρεμό μπροστά μας;



Άσχετα από το πώς διαβιώνει ο καθένας χωριστά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είμαστε όλοι επιβάτες στο ίδιο τρένο και η γέφυρα μπροστά είναι κομμένη. Έχει καμιά σημασία το αν θα είναι κάποιος επιβάτης στην Α’ ή στην Β’ ή στην Γ’ θέση; Το τέλος θα είναι ίδιο για όλους και αυτό θα επέλθει πολύ πιο σύντομα από όσο πιστεύουν κάποιοι. Δε μας αξίζει αυτό. Δε μιλάμε απλά για μια κρίση αλλά για μια παρακμή της κοινωνίας μας. Είναι κάτι πολύ πιο άσχημο. Η κρίση κάποια στιγμή θα περάσει. Οι αξίες όμως, τα όνειρα, τα ιδανικά, η ίδια η ζωή δε θα μπορούν να γυρίσουν πίσω. Θα έχουν χαθεί στο βωμό του εκάστοτε προσωπικού συμφέροντος. Δε μπορεί να μη γνωρίζουμε την Ιστορία μας. Αυτό δε μπορεί να γίνει αποδεκτό σε καμιά περίπτωση. Δε μπορεί να μη διδασκόμαστε από τα θλιβερά λάθη του παρελθόντος. Αυτό που έρχεται δε θα έχει καμιά σχέση με όσα δεινά έζησε τούτος ο τόπος στο παρελθόν. Δε θα υπάρχει επιστροφή. Αν αυτή η κατάσταση δεν αλλάξει δεν έχουμε γυρισμό. Δε μπορεί οι χρήσιμοι ηλίθιοι να είναι περισσότεροι από αυτούς που έχουν την κοινή έστω λογική. Είναι παρανοϊκό. Δε μπορεί να συμβαίνει αυτό σε εμάς. Δεν είναι δυνατόν αυτή η χώρα που έβγαλε τόσους ποιητές, που έδωσε νικηφόρα τόσους πολέμους, που πέρασε τόσα δεινά αλλά άντεξε να πέφτει τώρα αμαχητί. Να παρακολουθεί με καρτερία και παγερά αδιάφορη τον αφανισμό και εξανδραποδισμό της. Δε μπορεί να το χωνέψει ο κοινός ανθρώπινος νους. Ξεπερνά κάθε φαντασία αλλά ταυτόχρονα δείχνει και μια τραγική ασέβεια προς τις γενιές που πέρασαν και κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο.



Η καινούρια χρονιά που ξημέρωσε οφείλει να ανατρέψει όλο το φαύλο σύστημα αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει με ευχολόγια, δε μπορεί να γίνει με λόγια του αέρα αλλά με πράξεις. Δεν είναι δυνατόν να παρέχουμε νομιμοποίηση και κάλυψη σε όσους μας καταστρέφουν τις ζωές. Δε μπορεί στον τόπο που γέννησε την Δημοκρατία να κυβερνά η μιντιοκρατία. Δε γίνεται στη χώρα που γέννησε μεγάλους φιλόσοφους, ποιητές και πολιτικούς να κυβερνούν σήμερα κάποια καλοπληρωμένα ανδρείκελα. Δε γίνεται το θύμα να δίνει στον δολοφόνο το όπλο του εγκλήματος. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι ο κόσμος άλλαξε με κουβέντες ή προσευχές. Πάνω από όλα δε μπορούμε να καμωνόμαστε πια ότι δεν ξέρουμε την αλήθεια. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό δεν είναι απλά καλοπληρωμένοι ηλίθιοι αλλά κινούνται και πράττουν με δόλο είτε είναι πολίτες είτε κυβερνήτες. Ας μην περιμένουμε λοιπόν να έρθει κάποιος άλλος ήρωας να μας σώσει. Κανείς δεν πρόκειται να μας δώσει ότι αξίζουμε ως αξιοπρεπής και έντιμη κοινωνία αν εμείς δεν το διεκδικήσουμε δυναμικά και ανυποχώρητα. Δε μπορούμε άλλο πια να περιμένουμε την εξέγερση αλλά να την κάνουμε οι ίδιοι ο καθένας ατομικά και όλοι μαζί στους δρόμους. Έτσι κερδίζεται ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια. Έτσι κάνουν οι ελεύθεροι άνθρωποι όταν τους σκλαβώνουν. Σπάνε τις αλυσίδες. Έτσι μόνο έχουν μέλλον και προκοπή. Σε αντίθετη περίπτωση η ύπαρξή τους είναι απλά μια επιβεβαίωση της μίζερης, δυστυχισμένης και χωρίς κανένα νόημα ζωής τους και αυτό μπορεί να είναι δική τους επιλογή αλλά μέχρι του σημείου που δεν καταδικάζουν και τους άλλους ανθρώπους να ζήσουν έτσι.

Τα λόγια του Μπρεχτ μας δείχνουν αναμφίβολα τον δρόμο: «Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι. Φίλος σας είναι η αλλαγή, η αντίφαση σύμμαχός σας. Από το τίποτα πρέπει κάτι να κάνετε μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτε. Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το και πάρτε αυτό που σας αρνιούνται»…

2013. Αρώματα. Οράματα...

pnevmantilogias...

Χρονιά με τη χρονιά αποκαλύπτεται σε όλο το μίζερο μεγαλείο της η βρώμα μέσα στην οποία ζούσαμε χωρίς να είναι αφόρητη, αφού την καλύπταμε δεξιοτεχνικά με καταναλωτικά, εκλογικά, ρουσφετικά αρώματα.
Τα αγοράζαμε ακριβά  τότε που πουλούσαμε το τομάρι μας φτηνά.
Παρφουμαρισμένοι πόλεμοι, λεηλασίες , εγκλεισμοί, καταναγκασμοί το δίχτυ που μας ψάρευε σαν χάνους.
Μεθυσμένοι στα αρώματα, τοξικομανείς της πλάνης, εραστές της απάτης θάψαμε κάτω από τόνους αρωμάτων τα οράματα. Το αρωματισμένο σύννεφο έβρεξε καταστροφή. Πέσαμε από το σύννεφο. Ζαλισμένοι από την πτώση, εξαρτημένοι από το άρωμα, εξαντλημένοι από ιδέες οι μισοί από μας κοπανάμε έξαλλοι στρώματα και καναπέδες να σηκωθεί το σύννεφο της πλάνης. Να σνιφάρουμε λίγη ακόμη καταστροφή. Να κρυφτούμε και να κρύψουμε μέσα του όλη την τρομερή αλήθεια. Να την φυλακίσουμε και να φυλακιστούμε.
Άλλοι  δεν αντέξαμε την πνιγηρή μπόχα. Παραιτηθήκαμε. Πηδήξαμε από μπαλκόνια. Κρεμαστήκαμε από ταβάνια.
Κάποιοι σκάβουμε να βρούμε τα θαμμένα οράματα και κάποιοι πλάθουν με τα χέρια, μυαλό και την καρδιά τους νέα.
Οραματικό το νέο έτος!

Θα επαναστατήσουμε το 2013;

noumero11...

Πολλοί αναρωτιούνται τι έφταιξε και φτάσαμε ως εδώ και γιατί καθόμαστε και ανεχόμαστε όλα αυτά τα απίστευτα που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια. Κάποιοι θα πούνε πως είμαστε ιδεολογικά χωρισμένοι σε δεξιά και αριστερά στρατόπεδα-ασχέτως αν στις κινητοποιήσεις και τις απεργίες η αριστερά δείχνει να κυριαρχεί, το πλήθος δεν παύει να είναι ιδεολογικά ετερόκλητο - χωρίς ποτέ να μας ξεκαθαρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό το άγνωστο, το ιδεολογικά ουδέτερο, κάτω από την στέγη του οποίου θα βρούμε τον επαναστατημένο μας εαυτό. Κάποιοι άλλοι θα πούνε πως είμαστε κοπάδι  που άγεται και φέρεται από τα εξουσιαστικά κέντρα, κάποιοι θα ανατρέξουν σε γνωστούς πολιτικούς επιστήμονες (Μαρξ,Ντουρκχάιμ κ.α) και τέλος, κάποιοι άλλοι θα επισημάνουν πως γίναμε ιδιώτες, ξεχνώντας πως να συνυπάρχουμε - αν ποτέ το γνωρίζαμε - σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο στο οποίο οι αποφάσεις του ενός , επηρεάζουν την ζωή του άλλου.

Δεν είμαι κοινωνιολόγος ή  φιλόσοφος,  ούτε δογματισμένος για να έχω έτοιμες τις απαντήσεις. Ψάχνομαι διαρκώς στα μεταβαλλόμενα δεδομένα όπως ψάχνεται  ο οποιοσδήποτε.  Αυτό που με καίει είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής. Για μένα τα δεδομένα είναι ιστορικά διάσπαρτα, δυσοίωνα και αιματηρά.  Ένα οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εντατική εκμετάλλευση ανθρώπων και περιβάλλοντος, έχοντας ως αδιαπραγμάτευτες συνθήκες την αδιάκοπη ανάπτυξη και την αγεφύρωτη ανισότητα, είναι καταδικασμένο σε θάνατο. Είτε το περιβάλλον θα εξαντληθεί και θα μολυνθεί ανεπανόρθωτα, είτε θα εξαντληθούν οι εκμεταλλευόμενοι ή και τα δυο ταυτόχρονα. Ένα πολίτευμα που ονομάζεται στις επικεφαλίδες δημοκρατία, αλλά βασίζεται στην ετερονομία που με τη σειρά της τρέφεται από την άμεση εξυπηρέτηση των συμφερόντων· κακά τα ψέματα οι περισσότεροι νόμοι φτιάχνονται για να προστατέψουν τα συμφέροντα της μειοψηφίας, σε περιόδους καπιταλιστικών κρίσεων θα προκαλεί πάντα το κοινό αίσθημα της αδικίας αλλά και της αυτοσυντήρησης, οδηγώντας στον εκφασισμό. Μπορεί οι κυβερνήσεις να είναι εκλεγμένες (μετά το περσινό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, η δυνατότητα μας να εκλέγουμε, μπορεί να παρακαμφθεί ) αλλά είναι και ανεξέλεγκτες.

Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης μια μεγάλη μερίδα «πολιτών» άρχισε να σχηματίζει την πολυδιαφημισμένη μεσαία τάξη της χώρας. Αυτό ήταν αποτέλεσμα των Κευνσιανών οικονομικών μοντέλων που ακολουθήθηκαν στην μεταπολεμική Ευρώπη. H απόκτηση περιουσιακών στοιχείων από κοπανιστό αέρα, ρουσφέτια, σκληρή εργασία, αλλά και δανεικά, έφερε στο φως τον άνθρωπο ιδιώτη. Τον άνθρωπο που από βιοπαλαιστής γίνεται ιδιοκτήτης. Εκτός από την ιδιωτεία, στο προσκήνιο ήρθε και ο μικροαστισμός. Δεν ήταν μόνο η μεσαία τάξη που άρχισε να αποκτάει υλικά αγαθά, αλλά και οι προλετάριοι, οι οποίοι μόνο ενωμένοι δεν υπήρξαν στα χρόνια της ανάπτυξης.  Η τηλεόραση και το αυτοκίνητο έγιναν άκρως απαραίτητα αποκτήματα σε βαθμό φετιχιστικό. Τα σπίτια ανακαινίστηκαν και απέκτησαν κεντρική θέρμανση εντοιχιζόμενες συσκευές και πολυτελέστατες μπανιέρες. Δεν ήταν όμως μόνο τα υλικά αγαθά, αλλά και η μίμηση του τρόπου ζωής των αστών. Με την έλευση της ­ «παραλληλόγραμης πλύσης εγκεφάλου»αρχίσαμε να συχνάζουμε στα ίδια κέντρα διασκέδασης με τους αστούς, να παραθερίζουμε στα ίδια νησιά με τους αστούς , να κάνουμε σκι στα ίδια χιονοδρομικά κέντρα με τους αστούς , να ψωνίζουμε στα ίδια πολυκαταστήματα με τους αστούς, να διαβάζουμε μετα μανίας τα έντυπα των αστών, να αδιαφορούμε εντελώς για την πολιτική σε αντίθεση δυστυχώς με τους αστούς.

Η τεχνολογική πρόοδος συνείσφερε τα μέγιστα και στην αλλαγή του τρόπου της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής.  Τίποτα σήμερα δεν θυμίζει τα μουντά βιομηχανικά Νταχάου, ούτε χρειάζονται τα ζώα για να οργώνονται τα χωράφια. Ο καπιταλισμός έφερε και πρόοδο· με δυσβάσταχτο για τον υπόλοιπο κόσμο κόστος, άλλωστε χωρίς την καπιταλιστική ανάπτυξη, η διάδοχη κατάσταση ο κομμουνισμός, είναι αδύνατο να καρποφορήσει(σήμερα ξέρουμε τι είδους  κομμουνισμός μπορεί να υπάρξει σε υπανάπτυκτες χώρες και άγνωστο αν θα υπάρξει ποτέ στις αναπτυγμένες). Τις βαριές χειρωνακτικές εργασίες τις ανέλαβαν οι αλλοδαποί, όχι γιατί ο ημεδαπός ήταν τεμπέλης όπως διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους τα διάφορα φερέφωνα, αλλά γιατί τα εξευτελιστικά μεροκάματα βόλεψαν αφάνταστα την κερδοφορία των μεγάλων  και μικρών ιδιοκτητών.Το σύστημα είχε προλάβει να μετατρέψει τους περισσότερους από εμάς σε ακατάδεκτους μικροαστούς, με τραπεζικές καταθέσεις ή και χωρίς, με την γαλανόλευκη στο δόξα πατρί, ή το ευαγγέλιο του φιλελευθερισμού, αναλόγως την εποχή.

Πως λοιπόν  κάποιοι ανυπομονούν να τους ανταμώσουμε στους δρόμους για να γκρεμίσουμε όλοι μαζί το σάπιο κατεστημένο, όταν έχουμε κάνει σημαία τον κομφορμισμό και σχεδόν κανένας μας δεν αντιλαμβάνεται πως το κανονικό εμπόρευμα που πουλιέται και αγοράζεται στις αγορές, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός; Ακόμα και άνθρωποι που χάνουν τα πάντα, το πιο πιθανό είναι να το ρίξουν στον φασισμό (ο καλλιεργημένος συντηρητισμός από τους νικητές-εγκληματίες του εμφυλίου και η θρησκοληψία, ευκολότερα θα οδηγήσουν σε περισσότερη συντήρηση παρά στον επαναπροσδιορισμό των εννοιών όπως η δημοκρατία, η πολιτικοποίηση, κτλ) ή να βγουν εκτός κοινωνικών δομών, παρά να ξεσηκωθούν. Ενδιαφέροντα στοιχεία για μελέτη παρουσιάζει το μαύρο κίνημα των ΗΠΑ. Επαναστάτες μέχρι κάπου εκεί στην δεκαετία του ριγκανισμού , μετέπειτα έφαγαν και αυτοί το παραμύθι του αμερικάνικου ονείρου και των δημοκρατικών πιλαφιών, αφού πρώτα κέρδισαν με αγώνες τα στοιχειώδη δικαιώματα που υπόσχέθηκε ο φιλελευθερισμός δύο αιώνες πριν. «Πλούτισε, ή πέθανε προσπαθώντας» αντί «πολέμησε την εξουσία».

Άνθρωποι ταϊσμένοι με εθνικιστικά χάπια από πολύ μικρή ηλικία, μαθημένοι από το σπίτι από το σχολείο από το κράτος απ’ ό,τι θέλετε τέλος πάντων, να κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους και να φοβούνται το διαφορετικό, το πιο πιθανό είναι να γλείψουν εκεί που σήμερα φτύνουν ή να ανεβάσουν στον θρόνο τον επόμενο μεγαλόσχημο απατεώνα,παρά να προβούν σε πράξεις ριψοκίνδυνες ως προς τα ολοένα και μικρότερα εισοδήματά τους. Άλλωστε τα ρεπορτάζ των καναλιών με τους διάφορους περαστικούς είναι ξεκάθαρα. Καλύτερα να σφίγγω το ζωνάρι μέχρι να το τυλίξω γύρω απ’ το λαιμό μου, καλύτερα να εφευρίσκω συνεχώς νέους τρόπους επιβίωσης σε αυτόν τον άνισο αγώνα με αντίπαλο το κράτος, καλύτερα να μεταναστεύσω, καλύτερα να αγαπήσω τον μισητό νταβατζή μου, παρά να κατέβω στους δρόμους. Και να κατεβούμε στους δρόμους να κάνουμε τι ακριβώς. Δεν είμαστε οι κουρελήδες εργάτες του χτες με τις αλυσίδες ως μοναδικό περιουσιακό στοιχείο, είμαστε οι καταναλωτές του σήμερα γεμάτοι ακόμα με αυταπάτες και αδιέξοδες φιλοδοξίες.  Ο φόβος της ξαφνικής φτωχοποίησης, της ζωής χωρίς υλικά όνειρα, χωρίς διακοπές το καλοκαίρι, χωρίς τους λαρυγγισμούς του Κιάμου, λειτουργούν εντελώς ανασταλτικά στην ψυχοσύνθεση της μάζας παρά τις ανιδιοτελείς προσπάθειες διάφορων πολιτικών χώρων να εμφυσήσουν την ιδέα της αλληλεγγύης και της πολιτικοποίησης.

Το σύστημα σήμερα μας χοροπηδάει σε πολλά ταψιά. Την Δευτέρα μας αντιμετωπίζει σαν ένα κοπάδι πρόβατα ταΐζοντας μας με ιστορικές μνήμες. Την Τετάρτη σπέρνει συλλογικές ευθύνες προβάροντας επάνω μας το τέρας του ναζισμού. Την Παρασκευή απευθύνεται στον κάθε ένα από εμάς προσωπικά (οι διαφημιστές έχουν πάει το θέμα μακρύτερα χρησιμοποιώντας  ονόματα)με τους όρους: πολίτης, μαγαζάτορας, εργαζόμενος, καταναλωτής. Το ασήμαντο πλήθος που λαικίζει, τα σπάει, κλείνει τους δρόμους, γίνεται σημαίνον άτομο με δικαιώματα, όνειρα, άποψη και το αντίστροφο.

Τελικά τι ακριβώς είμαστε. Μια κοινωνία ηλιθίων - όχι φυσικά με την έννοια του διανοητικά προβληματικού (δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά), αλλά με την έννοια του ευκολόπιστου, του αφελή, του απαίδευτου που τσιμπάει το τυράκι από τις φάκες του κάθε αυτόκλητου σωτήρα - ένα «υπερήφανον έθνος», αντίπαλα ταξικά στρατόπεδα, ή ιδιώτες συμφεροντολόγοι; Στην διάρκεια της μεταπολίτευσης οι διάφορες ιδεολογικές ταυτότητες κουβαριάστηκαν, τα ταξικά συμφέροντα αλληλοκαλύφθηκαν και η ψυχοπαθολογία του ατόμου παίζει  κυρίαρχο  ρόλο, καθιστώντας ιδιαίτερα δύσκολη την νοηματοδότηση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.  Η μάζα είναι ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο. Το χειρότερο το είδαμε ελπίζω ,δεν ήρθε η ώρα να δούμε και το καλύτερο; Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά μέχρι να έρθει η λυτρωτική επανάσταση. Αλληλεγγύη αντί για ελεημοσύνη. Συνεργασία αντί για ανταγωνισμό. Αγάπη αντί για μίσος. Μέλλον αντί για παρελθόν.

Τι να ευχηθώ για το 2013; Να κρατήσουμε τουλάχιστον όσοι και για όσο μπορούμε  την ανθρωπιά μας.