Game over: Το story και το τέλος των υπογείων διαδρομών…

του Κωστα Καπνιση, απο το Periodista.gr...

Μιλώντας σε ρεαλιστική βάση δεν υπάρχει κάποιος δημοκρατικός – προοδευτικός πολίτης, ο οποίος δεν είχε καταλάβει από την αρχή ότι η Χρυσή Αυγή ήταν το μακρύ χέρι του συστήματος, μια παρακρατική ομάδα εγκληματιών από τα παλιά τα σκοτεινά τα χρόνια. Στην πολιτική ή στην «πολιτική» δεν δύναται να υπάρξει κενό. Το ίδιο ισχύει και για τις ιδεολογίες ή για τις «ιδεολογίες».
Το αυτό ισχύει και για τα κόμματα ή τα «κόμματα». Τα κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί. Γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν. Η επιτυχημένη ή όχι διαδρομή τους πάντοτε εξαρτάται από τις ιδέες και το ποιόν των ανθρώπων που τα υπηρετούν.
Η Χρυσή Αυγή ποτέ δεν ήταν κόμμα με την ακριβή έννοια του πολιτικού όρου. Ουσιαστικά ήταν η συνέχιση ή και το παρακλάδι της ΕΠΕΝ και ο σκληρός πυρήνας των αμετανόητων. Εκείνων δηλαδή που μετά τη λήξη του Β’ ΠΠ, και ενώ υπηρέτησαν τον Γερμανό κατακτητή, αρνήθηκαν να μπουν στη δημοκρατική – πολιτική διαδικασία όχι μόνο από δική τους επιλογή, αλλά και από τα λεγόμενα κλειστά – σκοτεινά συστήματα εξουσίας. Αρκετοί μάλιστα από εκείνους βρέθηκαν με αμύθητες περιουσίες, λόγω της συναλλαγής τους με τους Ναζί, αλλά και από την εκμετάλλευση του εξαθλιωμένου και πεινασμένου ελληνικού λαού, ο οποίος τους πουλούσε το σπίτι του για να αγοράσει λίγο ψωμί, ρύζι και μερικά σακιά αλεύρι για να καταφέρει να επιβιώσει.
Οι έχοντες ιστορική μνήμη θα θυμούνται τη δικαιολόγηση των αμύθητων περιουσιών. «Κερδίσαμε το λαχείο». Αυτή ήταν η χυδαία δικαιολόγηση των τότε «επιχειρηματιών». Χιλιάδες κερδισμένα λαχεία, αλλά ο κόσμος ήξερε. Γνώριζε, αλλά επειδή η δράση των ταγματασφαλιτών, των δωσίλογων και των λοιπών παρασίτων ήταν σχετικά πρόσφατη και η δύναμή τους αρκετά μεγάλη, φοβόταν να μιλήσει. Η Ιστορία συνεχίστηκε και πήγε από τον Εμφύλιο μέχρι την μαύρη επταετία της Χούντας των Συνταγματαρχών. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα τα παράσιτα είχαν αποκτήσει και πάλι πρόσβαση τόσο στο κεντρικό σύστημα εξουσίας όσο και στο παρασκήνιο και καθόριζαν ή προσπαθούσαν να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο στις εξελίξεις. Δυστυχώς για τον ελληνικό λαό τα κατάφεραν.

Η γελοιοποίηση και κατάρρευση της μιντιοκρατίας...

Του Κώστα Καπνίση, απο το  Periodista.gr...

Τόσα χρόνια αρκετοί μιλούσαν για τον ρόλο των ΜΜΕ στην Ελλάδα. Τα χρόνια όμως της σχετικής ευμάρειας, έκαναν πολλούς να μη δίνουν σημασία σε μια χούφτα ολιγαρχών, οι οποίοι «έκαναν την δουλειά τους» ανενόχλητοι και παίζοντας σκοτεινά παιχνίδια σε βάρος της χώρας. Τον τελευταίο καιρό, τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου είναι συνεχή και μιλούν για τον ρόλο της ολιγαρχίας και ειδικά για το τελευταίο χρονικό διάστημα από το 2010 και μετά, κατά το οποίο έχουν στηρίξει με πάθος τις μνημονιακές πολιτικές, προσπαθώντας ανά τακτά διαστήματα να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον φουκαριάρη τον λαό, ο οποίος καταστρέφεται και ισοπεδώνεται, αλλά αυτό γίνεται για «να σωθεί η πατρίδα»

Οι αποκαλύψεις, τα σκάνδαλα, η διαπλοκή, αφήνουν παγερά αδιάφορη την πτωχευμένη μιντιοκρατία, η οποία δεν ασχολείται καν με αυτά τα «ήσσονος» σημασίας ζητήματα, δεν κάνει την παραμικρή αναφορά για το πως και κυρίως ποιοι έφτασαν την χώρα ως εδώ. Το αντίθετο μάλιστα. Ρίχνουν τις ευθύνες στον ελληνικό λαό, μιλώντας για την φοροδιαφυγή του υδραυλικού, του ηλεκτρολόγου, του σουβλατζή. Αναμφίβολα, η παραοικονομία είναι υπαρκτή και είναι μια ανοιχτή πληγή πάνω στο σώμα της ελληνικής οικονομίας. Είναι εντελώς υποκριτικό, αν όχι προκλητικό να μη γίνεται αναφορά ή μια ουσιαστική δημοσιογραφική έρευνα από τα «μεγάλα» ΜΜΕ, για τα μεγάλα σκάνδαλα όπως αυτό του Χρηματιστηρίου, της Siemens, της λίστας Χριστοφοράκου, της λίστας Lagarde και άλλων χιλιάδων λιστών της ντροπής.

Το τρίτο «λάθος» της Γερμανίας...

Του Κώστα Καπνίση, Periodista...

Πριν από λίγες ημέρες, ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, προέβη σε μια εντυπωσιακή μονομερή κίνηση, μειώνοντας το ευρωπαϊκό επιτόκιο στο 0,25%. Η κίνηση αυτή ήταν αντίθετη στην πάγια τακτική της Γερμανίας της Μέρκελ και του Σόιμπλε, οι οποίοι κινούνται με βάση το δόγμα «Καλό είναι ότι συμφέρει την Γερμανία». Χαρακτηριστική ήταν άλλωστε η δυσφορία του διοικητή της Bundesbank, Γιενς Βάιντμαν, ο οποίος κατά την διάρκεια της συνεδρίασης αντέδρασε και ψήφισε αρνητικά σε αυτή την πρόταση. 
Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο Μάριο Ντράγκι, έπραξε το αυτονόητο, βλέποντας ότι οι επιχειρήσεις στην Ευρώπη βρίσκονται υπό το καθεστώς ασφυξίας με εντολή μάλιστα του Βερολίνου και του διευθυντηρίου της Φρανκφούρτης. Προχθές, ο Πίτερ Μπόφινγκερ, ένας εκ των «σοφών» και συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης, προέβη στην αποκάλυψη ότι η Γερμανία κερδίζει περί τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. Αυτό βέβαια πέρα από όλα τα υπόλοιπα, συμβαίνει διότι η Γερμανία είναι από τις ελάχιστες αν όχι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, η οποία δανείζεται με εξευτελιστικά και μερικές φορές με μηδενικά επιτόκια, προβαλλόμενη ως η μοναδική φερέγγυα οικονομία, η οποία εξακολουθεί να αναπτύσσεται.

Ιδιωτικοποιημένη κυβέρνηση ...

Του Κώστα Καπνίση, periodista.gr...

Νέο ταξίδι – αστραπή θα πραγματοποιήσει ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς στο Βερολίνο σε μια χρονική συγκυρία που παίζονται τα πάντα για το βραχυπρόθεσμο μέλλον της κυβέρνησής του. Την Πέμπτη, αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2014. Την ίδια ημέρα θα βρίσκεται, κατά πάσα πιθανότητα, στη Γερμανία και ο Αντώνης Σαμαράς.
Πέρα από τα δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία θα επιβληθούν από την τρόικα για το 2014, το ύψος των οποίων δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, αλλά όπως αναμενόταν, το υπουργείο Οικονομικών, έχει ήδη αρχίσει να κάνει «εκπτώσεις» ή ακριβέστερα ανατιμήσεις των οικονομικών του προβλέψεων, ανεβάζοντας το ποσό από τα 500 εκ στα 1,3 δισεκ. ευρώ στο Eurogroup της περασμένης Πέμπτης, υπάρχει και κάτι άλλο ακόμα πιο σοβαρό.
Πέρα από τον προϋπολογισμό του 2014, η κυβέρνηση καλείται να καταθέσει μέχρι το τέλος του έτους το νέο Μεσοπρόθεσμο (νέο Μνημόνιο δηλαδή) για την περίοδο 2015 – 2017. Ήδη, οι «εταίροι» μιλούν για ένα ποσό γύρω στα 4,5 δισεκ. ευρώ, τα οποία θα απαιτηθούν για το 2015 με την κυβέρνηση να κρατά σιγή ασυρμάτου. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δίνει πλέον πραγματική μάχη επιβίωσης, καθώς κοινωνικές ομάδες, οι οποίες είχαν έστω ανοχή στο κυβερνητικό «έργο», αρχίζουν να εγκαταλείπουν την επικίνδυνη αυτή κυβέρνηση, έχοντας πια κατανοήσει ότι η κυβέρνηση στρέφει τα «βέλη» της και στους ίδιους. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πλειονότητα των Κ.Ο. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, οι οποίες είχαν στήσει «αντάρτικο» για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, υποστηρίζοντας ότι είναι άδικο να πληρώσουν οι αγρότες για τις στάνες, τους σταύλους, τα θερμοκήπια, τις αποθήκες και οτιδήποτε άλλο, τώρα δηλώνουν ευχαριστημένοι που θα «χαρατσώσουν» τον ελληνικό λαό με γνώμονα τις αντικειμενικές αξίες του …2007!

Απομονωμένοι, γραφικοί και φοβισμένοι ...

Του Κώστα Καπνίση, απο το Periodista.gr...

Με τον «μαγικό» αριθμό 153, ο οποίος είναι και ο αριθμός «κλειδί» για το «πέρασμα» των Μνημονίων, καταψηφίστηκε τελικά, όπως αναμενόταν, παρά τις αμυδρές ελπίδες του ελληνικού λαού για το αντίθετο, η πρόταση δυσπιστίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά της επικίνδυνης πλέον για τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου. Οι δύο θλιβερές φιγούρες, οι οποίοι παριστάνουν τους ηγέτες των κομμάτων τους, «κατάφεραν» να... πείσουν την πλειονότητα των κοινοβουλευτικών τους ομάδων να τους στηρίξουν για μια ακόμα φορά, επαναφέροντας λογικές και πρακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές. «Όπλο» τους η κατασυκοφάντηση του ΣΥΡΙΖΑ και οποιουδήποτε άλλου τολμά να αμφισβητεί την καταστροφική κυβερνητική πολιτική.

Το απύθμενο θράσος των δύο πολιτικών ανδρών, οι οποίοι έχουν πια συνειδητοποιήσει ότι έχει ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τους ίδιους στην ηγεσία των κομμάτων τους, περίσσεψε για άλλη μια φορά. Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όχι για αυτούς, αλλά για τον ελληνικό λαό και την ίδια την χώρα. Ενώ, η τριήμερη συζήτηση πρότασης μομφής, ήταν η απόλυτη ευκαιρία για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, να απαντήσουν όχι στην αντιπολίτευση, αλλά στην ελληνική κοινωνία για την πορεία καταστροφής της χώρας, εκείνοι προτίμησαν να υποδείξουν στους βουλευτές της συμπολίτευσης το μήνυμα «Η κυβέρνηση τα κάνει όλα καλά και σώζει την χώρα».

Το νέο «ποίημα» των πνευματικά συγχυσμένων...

Του Κώστα Καπνίση, Periodista.gr...

Μπορεί ο κόσμος γύρω τους να γκρεμίζεται και να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια τους αλλά αυτοί συνεχίζουν έναν επικοινωνιακό, άνευ προηγουμένου, «χαβά». Ισχυρίζονται οι «αγνοί» και «αμόλυντοι» κυβερνώντες ότι πολλοί έχουν εισέλθει σε δημόσιες θέσεις δηλώνοντας πλαστά πτυχία και προσόντα. Πρόκειται για το νέο «ποίημα» που σκάρωσαν, προκειμένου να κοροϊδέψουν (για μια ακόμα φορά) τον λαό.

Μέσα στην απελπισία τους και μπροστά στην επικείμενη κατάρρευση της πιο λαομίσητης κυβέρνησης που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος δεν ανακατεύουν απλά μια ξεθωριασμένη τράπουλα. Μιλούν για πράγματα και καταστάσεις που οι ίδιοι δημιούργησαν. Ας μιλήσουν. Δημοκρατία άλλωστε υπάρχει έστω και τυπικά σε αυτή τη χώρα. Το τραγικό είναι ότι καταγγέλουν κιόλας. Μιλούν για πελατειακές σχέσεις και άρρωστες καταστάσεις οι ίδιοι οι «άρρωστοι». Αυτοί που δημιούργησαν ένα «κράτος» - κομματικό στρατό.

«Το 10% αυτών που μπήκαν στη δημοτική αστυνομία, μπήκε με πλαστά πτυχία», δήλωσε η υφυπουργός και συνεργάτιδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, Εύη Χριστοφιλοπούλου. Ακόμα κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, που δεν είναι καθόλου απίθανο, δεν απαντούν στο κύριο ερώτημα. Ποιος τους διόρισε όλους αυτούς; Όχι μόνο στη δημοτική αστυνομία αλλά σε όλες τις δημόσιες θέσεις και τα αξιώματα. Ακόμα και τώρα όμως αποκαλύπτεται η καθαρά ξεδιάντροπη ταξική διαχώριση των πραγμάτων.

O κυβερνητικός θίασος οδεύει προς τη συντριβή...

Του Κώστα Καπνίση, απο το Periodista.gr...

Σαμαράς, Βενιζέλος, Στουρνάρας

Το ότι η κατάσταση πλέον είναι ανεξέλεγκτη σε ότι αφορά τον κυβερνητικό θίασο που κυβερνά την Ελλάδα, είναι εδώ και πολύ καιρό διαπιστωμένο από τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Φροντίζουν άλλωστε να το αποδεικνύουν καθημερινά. Τα παραδείγματα ακραίας σήψης των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια ξεπερνούν κάθε μορφή επιστημονικής φαντασίας.

Όλα δείχνουν πως ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Γιάννης Στουρνάρας μαζί με τα επιτελεία τους είναι οι μοναδικοί αμετανόητοι της όλης ιστορίας, αλλά και οι μοιραίοι αφού οδηγούν τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή. Ωστόσο οι βουλευτές  των κοινοβουλευτικών ομάδων «ΠΑΣΟΚ» και ΝΔ, αισθάνονται εγκλωβισμένοι. Έχουν καταστεί άβουλοι εντολοδόχοι, με αποτέλεσμα να γίνονται απολύτως διακριτές οι αντιδράσεις.  Χαρακτηριστικά είναι τα συνεχή «αντάρτικα» και οι «παντιέρες» που έχουν σηκώσει. Αυτό βέβαια καθόλου τυχαίο δεν είναι και εννοείται πως δεν το κάνουν για το καλό του ελληνικού λαού.

Δημοσιεύματα και διαρροές των τελευταίων ημερών κάνουν λόγο για προσπάθεια απόδρασης πολλών από αυτών από την κεντρική πολιτική σκηνή. Οι δημοσκοπήσεις που δε βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δείχνουν ότι οι περισσότεροι εξ΄ αυτών δύσκολα θα βρουν την ίδια τους την ψήφο (άντε και των συγγενών τους) στις κάλπες, όποτε κι αν αυτές στηθούν. «Πατώντας» σε αυτές τις πληροφορίες καταλαβαίνουν πως το «αντάρτικο» τα έχει όλα και συμφέρει, για αυτό και δε θα πρέπει να φανεί καθόλου παράξενο αν συνεχιστούν τα «χτυπήματα» και η αμφισβήτηση προς τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα.

Προς το παρόν, αυτός σηκώνει το μεγαλύτερο «βάρος» των «επιθέσεων» της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Όπως λέει και ο σοφός λαός, «χτυπούν το σαμάρι» για να τα ακούσει ο γάιδαρος. Παρόλα αυτά, η βουλευτής του «ΠΑΣΟΚ» Θεοδώρα Τζάκρη, πριν από λίγες μέρες είπε στη Βουλή, ότι ο πρωθυπουργός «ξεπουλά τη χώρα». Ο άμεσος κίνδυνος διαγραφής βέβαια, την ώθησε μετά από λίγη ώρα να ανασκευάσει εσπευσμένα τις δηλώσεις τις. Ο Κώστας Σκανδαλίδης, από την άλλη πλευρά, μίλησε ακόμα και για αλλαγή πρωθυπουργού, χωρίς να αλλάξει η παρούσα σύνθεση της Βουλής. Έχουν συνηθίσει βέβαια και το παράδειγμα του Γιώργου Παπανδρέου φαίνεται πως έχει δημιουργήσει «σχολή».

Στο ίδιο μήκος κύματος και βουλευτές της ΝΔ, όπως ο Νικήτας Κακλαμάνης και η Σοφία Βούλτεψη, οι οποίοι ωστόσο ρίχνουν τα «βέλη» τους προς τον Γιάννη Στουρνάρα, με την δεύτερη να "κόπτεται" δήθεν για τους πλειστηριασμούς των κατοικιών. Πολλοί ακόμα καραμανλικοί βουλευτές αλλά και η βάση της ΝΔ είναι «πυρ και μανία» με τον Αντώνη Σαμαρά για τη συρρίκνωση του κόμματος και για την ακροδεξιά στροφή που επέβαλε με το ζόρι στην παράταξή του. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ΝΔ σύντομα θα έχει την ίδια μοίρα που επεφύλαξε και για το «ΠΑΣΟΚ» ο ελληνικός λαός.

Οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ προετοιμάζουν μεθοδικά, (όσο μπορούν να το κάνουν αυτό) τις επόμενες κινήσεις τους και είναι βέβαιο ότι η εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Από τη μια οι βουλευτές θέλουν αυτή η κυβέρνηση να φτάσει μέχρι τις Ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές στα τέλη της άνοιξης του 2014 και να βρουν εκεί καταφύγιο, απομακρυνόμενοι από την «καυτή» κεντρική πολιτική σκηνή. Από την άλλη όμως, το φθινόπωρο και γενικότερα το επόμενο δίμηνο είναι πολύ κοντά και στα τέλη Σεπτέμβρη, μια εβδομάδα μετά τις γερμανικές εκλογές, καταφθάνει το κλιμάκιο της τρόικα με νέα άγρια μέτρα λιτότητας και το νέο Μνημόνιο. Με λίγα λόγια σκούρα τα πράγματα για την κυβέρνηση.

Όσοι «τολμηροί» έχουν απομείνει σε αυτή την κυβέρνηση και βγαίνουν δημοσίως να υπερασπιστούν το κυβερνητικό «έργο», «εισπράττουν από την εξέδρα βροχή δεκάρικα». Πρόσφατα παραδείγματα, οι έντονες αποδοκιμασίες της Φώφης Γεννηματά στην Τρίπολη και του «κόκκινου» Πάνου Παναγιωτόπουλου στο Ηρώδειο. Τα κυβερνητικά στελέχη δε μπορούν να σταθούν πουθενά και αυτό βέβαια μόνο τυχαίο δεν είναι, αφού είναι μέλη της χειρότερης και πλέον λαομίσητης κυβέρνησης από τη μεταπολίτευση και μετά.

Εδώ και τέσσερα χρόνια τσακίζουν, ισοπεδώνουν και καταστρέφουν τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Σα να μη φτάνει αυτό, βγαίνουν και πανηγυρίζουν κιόλας, λένε ότι σώζουν τη χώρα. Η αλαζονεία και η έπαρσή τους έχουν χτυπήσει «κόκκινο». Κάνουν πως δε βλέπουν την ανθρωπιστική καταστροφή που έχουν σπείρει. Όλα αυτά βέβαια δημοσίως γιατί πλέον σε ιδιωτικές συζητήσεις, εκφράζουν ανοικτά τον φόβο τους για αυτά που έρχονται και δε θα μπορούν με τίποτε να υπερασπιστούν. Οι άνθρωποι, ξεκάθαρα, ζουν σε άλλο πλανήτη.

Σε έναν χλιδάτο κόσμο και σε μια γυάλα που έφτιαξαν, αλλά τη βλέπουν να σπάει και ο θόρυβος να κάνει πάταγο. Ας κάνουν αυτό που πρέπει τώρα. Ας παραμερίσουν και η Ιστορία θα τους κρίνει. Αν παρατείνουν έστω και λίγο την παραμονή τους στην εξουσία, θα κάνουν την εκλογική «απόδραση» του Κώστα Καραμανλή το 2009 να μοιάζει με παραμύθι για μικρά παιδιά. Η εκλογική τους συντριβή θα είναι τέτοια που θα τους εξαφανίσει μια και για πάντα από τον πολιτικό χάρτη. Αυτό βέβαια δεν είναι κακό. Το χειρότερο για τον ελληνικό λαό θα είναι μέχρι να προκηρύξουν τις εκλογές να μην υπάρχει πια χώρα…

Η ελληνική κοινωνία σε διάταξη «μάχης»...

Του Κώστα Καπνίση, απο το Periodista.gr...

Όσοι έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν τον «κόπο» είτε από επαγγελματική διαστροφή είτε από ειλικρινή αγάπη προς το αντικείμενο και μελετούν την Ιστορία, σίγουρα έχουν καταλάβει προς ποια κατεύθυνση πηγαίνει το πράγμα. Η Ιστορία λοιπόν μπορεί να διδάσκει αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι κοινωνίες την έχουν δα και σε καμιά ιδιαίτερη υπόληψη. Το γεγονός ότι επαναλαμβάνεται με τα πρόσωπα να αλλάζουν δεν είναι καμιά φοβερή και τρομερή διαπίστωση. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που προκύπτει λόγω της ανθρώπινης φύσης. Η δημιουργία άλλωστε βαδίζει μαζί με την καταστροφή και το αντίστροφο. Σε μια τέτοια αντίστροφη πορεία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα και η Ευρώπη. Στην πορεία της καταστροφής κοινωνικών κατακτήσεων ολόκληρων δεκαετιών.

Ιδιαίτερη «συμβολή» στην ανθρωπιστική καταστροφή που συντελείται λόγω της κατάρρευσης μιας ακόμα μεταμόρφωσης του καπιταλισμού έχουν τα γνωστά και ως καθεστωτικά ΜΜΕ. Το νέο μόρφωμα που ξεπροβάλλει και δεν είναι άλλο από τον υβριδιακό νεοφιλελευθερισμό των αγορών και των «αγορασμένων» δε θα μπορούσε να «παίξει» διαφορετικά το έργο. Χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ. Το μεγαλύτερο όπλο μαζικής καταστροφής του 21ου αιώνα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η συντριπτική πλειονότητα (αν όχι όλα) των ΜΜΕ ανήκει σε επιχειρηματίες και εφοπλιστές. Που βρίσκεται το κακό θα ρωτούσε κάποιος; Κι όμως βρίσκεται. Οι περισσότεροι εξ’ αυτών έχουν «αυγατίσει» την περιουσία τους μέσα από δουλειές με το Δημόσιο. Τώρα λοιπόν που αυτό χρεοκόπησε, λόγω των δουλειών που είχε μαζί τους, τους είναι παντελώς άχρηστο. Δεν έχει άλλα δανεικά λεφτά για να τους δώσει και να ταΐσει αυτούς και τους μισθοφόρους τους.

Μπορεί τα «μεγάλα» ονόματα, αυτοί οι τιτάνες της ενημέρωσης, να μαυρίζουν τα κορμιά τους σε ντόπιους και ξένους παραθαλάσσιους παραδείσους αλλά έχουν αφήσει άλλα «άξια» παιδιά στο πόδι τους για να «ενημερώνουν» τους πολίτες. Όλα αυτά πάντα με μια φιλοκυβερνητική ματιά. Εκεί είναι τα συμφέροντά τους και αυτούς στηρίζουν. Τη δουλειά τους κάνουν. Τα πάντα βέβαια έχουν ένα όριο. Αυτά τα νέα παιδιά, τα νέα φιντανάκια, θέλουν να αποδείξουν στα αφεντικά τους ότι μπορούν να «παίξουν» κι αυτά μπάλα. Έτσι λοιπόν καλούν εκπροσώπους των κοινωνικών τάξεων και αντί να τους ρωτούν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες τους λένε άλλα πράγματα. Περίεργα πράγματα. Η δουλειά άλλωστε του δημοσιογράφου είναι να αναδεικνύει τα κοινωνικά προβλήματα και να τα φωτίζει ώστε η εκάστοτε κυβέρνηση με τα στελέχη της να προσπαθούν να βρίσκουν λύσεις. Τίποτε όμως δεν είναι όπως φαίνεται και τίποτε δε λειτουργεί στη βάση του αυτονόητου σε τούτη την πολύπαθη χώρα.

Αυτοί οι φωστήρες επιτίθενται με όλα τους τα «όπλα» στις κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή λέγοντάς τους για το πόσο καλό είναι το έργο της κυβέρνησης και πόσο κακοί και δύσπιστοι είναι αυτοί που δεν το βλέπουν. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το κάνουν για το «μεροκάματο». Άλλος θα ισχυριζόταν ότι αυτά τους λένε να πουν και αυτό κάνουν αλλιώς η πόρτα εργασίας θα κλείσει και θα ανοίξει μια άλλη μεγάλη. Αυτή της ανεργίας. Θα μπορούσαν αυτές οι ενστάσεις να γίνουν δεκτές αν ήταν έτσι. Δεν είναι όμως. Προσπαθούν να «περάσουν» την κυβερνητική γραμμή. Δεκτό. Το να τα πιστεύουν όμως αυτά που λένε και κυρίως να ειρωνεύονται και να χασκογελούν με την εξαθλίωση και τη δυστυχία μεγάλων κομματιών της ελληνικής κοινωνίας είναι τραγικό, χυδαίο και προκλητικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, υπηρετώντας τυφλά τα αφεντικά τους και μη βλέποντας πέρα από τη μύτη τους, δε μπορούν να δουν αυτό που έρχεται και είναι και οι ίδιοι συμμέτοχοι σε αυτό. Την άνοδο των φασιστών στους κόλπους της ελληνικής αλλά και ευρωπαϊκής κοινωνίας. Πιστεύουν ότι με αυτά που λένε προσφέρουν καλές υπηρεσίες στην κυβέρνηση.

Η υπάρχουσα κυβέρνηση, συνονθύλευμα απομειναριών αυτών που κατέστρεψαν τη χώρα έχει ήδη καταρρεύσει. Υφίσταται για δύο και μόνο λόγους. Η «στήριξη» της τρόικα είναι ο ένας και ο άλλος τα ντόπια καθεστωτικά ΜΜΕ. Η μισή και πλέον ελληνική κοινωνία γονατισμένη, έχοντας εδώ και καιρό χάσει οποιοδήποτε όριο αντοχής, αντίστασης και αντίδρασης στα μνημονιακά μέτρα της πιο λαομίσητης κυβέρνησης οδηγείται ως αμνός επί σφαγή από τους μπράβους του συστήματος. Η κυβέρνηση με τις αποφάσεις της αντάμα με τα ΜΜΕ σπρώχνουν την ελληνική κοινωνία στους σφαγιαστές της που δεν είναι άλλοι από τους νεοναζί. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί με άσχημο φινάλε. Μπορεί στο τέλος οι δημοκρατικές δυνάμεις να νίκησαν κατά κράτος τους φασίστες και τους φαύλους πολιτικούς πρωταγωνιστές που παραδόθηκαν σε αυτούς προκειμένου να κρατήσουν τις καρέκλες τους, αλλά αυτό το πλήρωσε με πολύ αίμα.

Η ελληνική κοινωνία, σύσσωμες οι δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, οφείλουν τώρα να μπουν σε διάταξη «μάχης» και να είναι έτοιμες για κάθε ενδεχόμενο. Ας μη συνεχίσουν να δίνουν την εικόνα στον αντίπαλο ότι είναι σκορποχώρι που θα δέχεται συνεχώς τα χτυπήματα χωρίς να αντιδρά. Ας μην επαναληφθεί η Ιστορία με νέους φόρους αίματος. Ο ελληνικός λαός ενωμένος πρέπει να στείλει ειρηνικά το μήνυμα σε αυτή την κυβέρνηση και τον συρφετό της ότι είναι ώρα να φύγει. Αρκετό κακό έκανε. Ας μη φτάσει στα άκρα θυσιάζοντας μια ολόκληρη χώρα προς όφελος κάποιων δεκάδων χιλιάδων ξεδιάντροπων τυχοδιωκτών και αρπακτικών…

Υπάρχουν εξωγήινοι;

Του Κώστα Καπνίση, periodista.gr...

Εξωγήινοι;

Η στιγμή της δικαίωσης όλων όσων δήλωναν φανατικοί των ταινιών επιστημονικής φαντασίας επιτέλους έφτασε. Τελικά υπάρχουν εξωγήινοι. Δεν εξηγείται αλλιώς η μανία των απανταχού νεοφιλελεύθερων υβριδίων που κάποτε πίστευαν στον καπιταλισμό. Το καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται σε ένα σταθερό και διαρκές αξίωμα. Την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γύρω από αυτόν τον άξονα στήθηκε ένα ολόκληρο σύστημα που επιβλήθηκε και κυριάρχησε τα τελευταία 200 περίπου χρόνια.

Ακόμα όμως και αυτό δεν ήταν αρκετό από ότι φαίνεται. Ήταν προφανώς λίγο μπροστά στη λύσσα για διαρκή υπερκέρδη και καταχώνιασμα των συσσωρευμένων κεφαλαίων τα οποία προέκυπταν από τη δουλειά και τον ιδρώτα των εργαζομένων. Κάπως έτσι τα τελευταία χρόνια σχεδιάστηκε και τώρα μπαίνει στην τελική ευθεία υλοποίησης ένα ακόμα σχέδιο οικονομολόγων και οικονομολογούντων. Αυτά τα «λαμπρά» μυαλά προσπαθούν να βρουν λύσεις στην κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Η ανασύνταξη και η αναπλήρωση των «χαμένων» κεφαλαίων που τόσα χρόνια έδιναν έστω και ένα κομμάτι ψωμιού σε αυτούς που πραγματικά μοχθούσαν για την παραγωγή εθνικού πλούτου έρχεται να δώσει τη λύση. Η όλη λύση συνοψίζεται στην ύπαρξη εξωγήινων δυνάμεων που θα έλθουν να αντικαταστήσουν τον κόσμο της εργασίας και κατά συνέπεια τους λαούς. Άλλη λογική ή λογικοφανής ερμηνεία στον τρόπο που αυτοί οι άνθρωποι σκέπτονται δε μπορεί να δοθεί.

Πιθανότατα όλα αυτά ακούγονται κάπως «ελαφρά» ή και χιουμοριστικά αλλά στο παράλογο δε μπορεί κάποιος να αντιπαρατίθεται με λογικά επιχειρήματα. Οι άνθρωποι είναι καθαρά κυνηγοί κεφαλών και οι καθημερινές τους πράξεις το αποδεικνύουν. Αφανίζουν ολόκληρους λαούς πίσω από μερικούς υπολογιστές ή υποτιθέμενες αντικειμενικές οικονομικές μελέτες. Την ίδια στιγμή οι περισσότεροι από αυτούς ελέγχονται από τη Δικαιοσύνη των δικών τους κρατών αλλά για το «καλό» της ανθρωπότητας. Πρώτη και καλύτερη η επικεφαλής του Δ.Ν.Τ Κριστίν Λαγκάρντ και πρώην Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας στην κυβέρνηση Σαρκοζί. Η εμπλοκή της στην υπόθεση Ταπί που συντάραξε την Γαλλία και όχι μόνο, είναι κάτι παραπάνω από προφανής και τα γαλλικά δικαστήρια προς το παρόν ούτε την αθωώνουν μα ούτε και την ενοχοποιούν. Απλώς τη θέτουν υπό παρακολούθηση με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο Σαρκοζί ελέγχεται και επίσημα πια για την υπόθεση Μπετανκούρ. Στην Ισπανία πάλι ο Ισπανός Πρωθυπουργός Ραχόι καλείται να δώσει εξηγήσεις για τις σχέσεις που είχε με τον ήδη προφυλακισμένο πρώην ταμία του Λαϊκού κόμματος. Τα στοιχεία που βγαίνουν στην επιφάνεια «καίνε» τον Ραχόι που δυσκολεύεται να δώσει πειστικές απαντήσεις αλλά συνεχίζει απτόητος να κυβερνά για το «καλό» του ισπανικού λαού αλλά και για τα περίπου 100 δισεκατομμύρια ευρώ που έλαβαν ως στήριξη οι ισπανικές τράπεζες από την Ευρώπη.

Στην Πορτογαλία, η κυβερνητική συνοχή δοκιμάζεται επικίνδυνα λόγω της εξαθλίωσης που έχουν προκαλέσει οι λαοκτόνες μνημονιακές πολιτικές που ακολουθεί πιστά ως «καλός» μαθητής αλλά παρόλη την προπαγάνδα περί ανάπτυξης η Πορτογαλία βυθίζεται όλο και περισσότερο στην καταστροφική ύφεση. Στην Ελλάδα τώρα ξεκινά η τελική επίθεση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Δίκες δε γίνονται γιατί σε τούτο το τόπο δεν ευθύνεται κανείς και όλοι όσοι άσκησαν εξουσία είχαν «καλές» προθέσεις. Ο νόμος περί (μη) ευθύνης υπουργών το «αποδεικνύει» άλλωστε. Τα νομοσχέδια, πολυνομοσχέδια και τροπολογίες πηγαίνουν και έρχονται και αλλάζουν κάθε λίγο.

Επιχειρήθηκε μάλιστα να «περάσει» σε αθόρυβη λειτουργία και μια τροπολογία περί μη ποινικών ευθυνών για τις όποιες αποφάσεις των μελών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Η τροπολογία αυτή φαίνεται να αποσύρεται αλλά μια εξήγηση για αυτόν που το σκέφτηκε είναι ότι δε θα ήθελε να κουράσει τη Δικαιοσύνη από πιθανές μελλοντικές δίκες. Η Ελλάδα άλλωστε είναι πολιτισμένη χώρα και οι κυβερνήσεις της δε θέλουν να ασχολούνται με τέτοια «ήσσονος» σημασίας θέματα. Η «ανάπτυξη» άλλωστε βρίσκεται προ των πυλών και ποιος θα ήθελε να ανακόψει αυτή την πορεία προς τον Μεσαίωνα; Κατά τα άλλα το ΤΑΙΠΕΔ πάντα με χρήση της αγγλικής γλώσσας (πολιτισμένη χώρα γαρ) κάνει ότι περνά από το χέρι του για να πουλήσει την δημόσια περιουσία αλλά σκοντάφτει πάνω στους ξένους «κομμουνιστές» που δεν κάνουν καλές οικονομικές προτάσεις. Αλήθεια που είναι οι περίφημοι ιδιώτες ξένοι επενδυτές; Μέχρι τώρα ξένες κρατικές εταιρείες έρχονται να «επενδύσουν» στην Ελλάδα.

Η κινητικότητα και η ευελιξία στον ιδιωτικό τομέα καλά κρατεί γιατί σύμφωνα και με τον Υπουργό Εργασίας οι προσλήψεις τον Μάιο ήταν περισσότερες από τις απολύσεις αλλά η ανεργία εξακολουθεί να ανεβαίνει. Προφανώς οι όμηροι «εργαζομενοάνεργοι» πηγαίνουν πέρα δώθε στις εταιρείες και παίζουν το παιγνίδι «προσλαμβάνομαι – απολύομαι» με ταχύτητα αστραπής αφού σε αυτό βοηθούν και οι νόμοι που έχουν ψηφιστεί για την κατάργηση πάσης φύσεως εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τη δική τους μεριά τα 2 εκατομμύρια μόνιμων ανέργων αρνούνται πεισματικά να πεθάνουν και να διευκολύνουν επιτέλους την κυβέρνηση προκειμένου να αποδείξει ότι υπάρχει «success story». Οι συνταξιούχοι το ίδιο. Οι όποιοι εργαζόμενοι έχουν απομείνει έχουν το θράσος να ζητούν και αμοιβή για την εργασία τους αντί να είναι ευχαριστημένοι με το ότι έχουν δουλειά.

Το περίφημο «δίκαιο» φορολογικό νομοσχέδιο που ο ΥΠΟΙΚ είχε υποσχεθεί για τον Μάιο τελικά είναι άδικο και έρχεται τώρα ως ένθετο στο πολυνομοσχέδιο, το οποίο η τρόικα έθεσε ως προαπαιτούμενο για να παρθεί η δόση της δόσης αλλά ο Γιάννης Στουρνάρας καθησυχάζει τους φορολογούμενους αφήνοντας να εννοηθεί ότι τον Σεπτέμβρη θα έρθει άλλο «δίκαιο» φορολογικό νομοσχέδιο που θα διευρύνει την φορολογική βάση και θα «πατάξει» την περίφημη φοροδιαφυγή. Οι τραπεζίτες από τη δική τους μεριά αφού εξασφάλισαν την ανακεφαλαιοποίηση των μαγαζιών τους με ζεστό χρήμα που πέφτει ως χρέος στις πλάτες μόνο των Ελλήνων φορολογουμένων, ζητούν τώρα από την κυβέρνηση που τους έκανε όλα τα χατίρια να προχωρήσει στις «μεταρρυθμίσεις». Προφανώς μια από αυτές είναι να απολυθούν περίπου 10.000 τραπεζικοί υπάλληλοι που τώρα μάλλον είναι αχρείαστοι για αυτούς αφού τραπεζικά προϊόντα δεν υφίστανται.

Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στην Ευρώπη αλλά και το νούμερο ένα πειραματόζωό της την Ελλάδα. Ήρθε η ώρα να απολυθούν όλοι και καλείται ο ελληνικός λαός αλλά και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί να εκκενώσουν επιτέλους τις χώρες τους προκειμένου οι τράπεζες, τα ξένα και ντόπια συμφέροντα και οι εγκατεστημένες κυβερνήσεις τους να προχωρήσουν απρόσκοπτα προς την «ανάπτυξη» που τόσο ονειρεύονται. Αν αυτή έρθει τότε οι εξωγήινοι θα κληθούν και να την απολαύσουν. Ας μη ξεχνούν κάποιοι ότι οι εξωγήινοι δε νιώθουν την αίσθηση της πείνας, δε ζητούν εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματα (αφού δεν είναι άνθρωποι) αλλά και δεν τους αρέσουν οι εκλογές. Οι εξωγήινοι άλλωστε δεν πιστεύουν στη Δημοκρατία αλλά στους νόμους του σύμπαντος. Αναμφίβολα, τούτη τη στιγμή το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ των εξωγήινων και των κυβερνήσεων. Οι γήινοι θα αντιδράσουν για να ματαιώσουν τα σχέδιά τους; Αυτό είναι το μέγα ζητούμενο…

Που θα κάτσει η μπίλια;

του Κωστα Καπνιση, απο το periodista.gr...

Φαίνεται και είναι πια κωμικοτραγικό αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούσαν πριν έναν χρόνο την αξιωματική αντιπολίτευση για λογικές πόκερ και ζαριάς κάνουν ακριβώς αυτό που χλεύαζαν. Έκαναν τους μικροκομματικούς τους υπολογισμούς και είδαν ότι το σενάριο εκλογών θα ήταν ολοκληρωτικά καταστροφικό για τους ίδιους και όχι για τη χώρα όπως διατυμπάνιζαν.
Σε μια ατελείωτη πλην σημαδεμένη παρτίδα κακοπαιγμένου πόκερ διάλεξαν πλευρά. Αποφάσισαν να κρατήσουν την εξουσία για τον εαυτό τους και επεφύλαξαν για τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού την απόλυτη εξαθλίωση. Τα νέα μέτρα και το νέο Μνημόνιο είναι προ των πυλών.Το φανέρωσε το περίφημο «δίκαιο» φορολογικό νομοσχέδιο που όλο τον χειμώνα το έκλωθαν και το έκρυβαν για να μη τους το ματιάσουν ή για να μη το αντιγράψει ο «κακός» και «λαϊκιστής» ΣΥΡΙΖΑ. Η «δικαιοσύνη» τους μίλησε για άλλη μια φορά. Όσοι είναι άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι ή έχουν μια μικρή επιχείρηση ανάγονται εκ νέου στον εχθρό της πατρίδας ή της δικής τους ερμηνείας για το τι είναι πατρίδα που υπηρετούν πιστά. Είναι άλλωστε γνωστή η αντίληψή τους για το ποια είναι η «υγιής» επιχειρηματικότητα που είναι το «μέλλον» της χώρας.

Η πρόσφατη απόδειξη ήταν άλλη μια συνάντηση «κορυφής» με τέτοιους «υγιείς» επιχειρηματίες όπου και τους επιβράβευσαν για όλα όσα «πολύτιμα» συνεισέφεραν στον τόπο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Προφανώς το να διαλύσουν τα όποια εργασιακά δικαιώματα είχαν απομείνει όρθια ήταν ένα από τα δωράκια τούτης της κυβέρνησης. Παλαιότερες κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας σε συνεργασία με τον τραπεζικό κλάδο φρόντισαν να τους δανειοδοτήσουν μέχρι σκασμού για να επενδύσουν αυτοί οι «πατριώτες» προκειμένου να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους, να δημιουργήσουν βιώσιμες θέσεις εργασίας και να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία. Το «ευχαριστώ» τους ήταν οι μαζικές απολύσεις, οι εικονικές πλην νομιμότατες «πτωχεύσεις» τους αλλά και η μεταφορά της έδρας των επιχειρήσεών τους στο εξωτερικό. Αυτή είναι η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται για το «καλό» της πατρίδας πάνω από όλα.

Την ίδια στιγμή μιλούν για μεγάλες επενδύσεις, λιβανίζουν την ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά οι όποιες «επενδύσεις» είτε έχουν καταρρεύσει είτε προέρχονται από τον δημόσιο τομέα ξένων χωρών. Ποιες αλήθεια είναι οι ξένες εταιρείες οι οποίες όλο έρχονται και όλο σκαλώνουν ή συναντούν εμπόδια στον δρόμο; Ποιος ξένος μα και Έλληνας ιδιώτης επενδυτής θα τολμήσει να βάλει έστω και ένα ευρώ σε μια χώρα στην οποία τα καρτέλ και οι συμμορίες κάνουν πάρτι; Η χώρα πλέον θυμίζει Μπανανία και όχι μια χώρα δυτικού τύπου. Η κατάσταση έχει αρχίσει πια να εκνευρίζει ακόμα και τους μεγαλύτερους θιασώτες του καπιταλισμού. Ακόμα και προηγμένες χώρες δυτικού τύπου έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά με τα όσα τραγελαφικά βλέπουν να εκτυλίσσονται στην Ελλάδα. Έχει άλλωστε γραφτεί και ειπωθεί πολλές φορές και ίσως όχι άδικα ότι αυτό που επικρατεί στη χώρα δεν είναι καπιταλισμός αλλά κατσαπλιαδισμός.

Πολιτικά κόμματα – απομεινάρια του χθες εμποτισμένα με την πελατειακή αντίληψη εννοιών Κράτους – πολίτη και της λογικής Κράτος – λάφυρο αδυνατούν ή ακριβέστερα αρνούνται να δεχτούν ότι ο χρόνος τους τελείωσε. Όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τους έλεγε «Τελειώσατε. Καληνύχτα σας» εκείνοι πεισματικά επεδίδοντο σε επικοινωνιακά παίγνια επιπέδου νηπιακής ηλικίας και συμπεριφοράς. Έφτασαν μέχρι εδώ τη χώρα και τους πολίτες και συνεχίζουν να ασχολούνται με την εικόνα τους και μόνον. Βαφτίζουν εθνικό το προσωπικό τους συμφέρον και τίποτε παραπάνω. Είναι δήμιοι της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων και βιαστές της κοινής λογικής και αυτοπροσδιορίζονται ως «σωτήρες». Η αλήθεια βέβαια είναι ότι κανείς πια δεν τους πιστεύει. Από την άλλη μεριά όμως μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας τους φοβάται ή τουλάχιστον αυτό της έμαθαν. Να τους φοβάται.

Αρκετοί είναι όσοι υποστηρίζουν ότι μπροστά στην επικείμενη πτώση τους, την οποία βλέπουν και οι ίδιοι είναι ικανοί από εκδικητικότητα να κάνουν τα πάντα. Είναι αδίστακτοι. Δεν έχουν καμιά αναστολή να τιμωρήσουν τους πολίτες προκαλώντας μια εθνική καταστροφή. Ένα πρωτόφαντο κυβερνητικό συνονθύλευμα εθελόδουλο, μοιραίο και άβουλο κρατά τις τύχες της χώρας την πλέον κρίσιμη στιγμή. Ετοιμάζονται για νέα μέτρα που θα δώσουν τη χαριστική βολή σε μια κοινωνία που έτσι και αλλιώς σβήνει. Παίζουν πάλι μπροστά στα μάτια όλων και μάλιστα με έναν ξεδιάντροπο και χυδαίο τρόπο άλλο ένα στημένο «θρίλερ» της δόσης ή της δόσης των δόσεων. Ο κόσμος όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού τους έχει πια πάρει χαμπάρι. Οι περισσότεροι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές μιλούν για κανονικό τούτη τη φορά κούρεμα του χρέους αλλά η ελληνική κυβέρνηση μαζί με τη γερμανική (τι σύμπτωση αλήθεια) είναι οι μόνες που δεν κάνουν καν κουβέντα για αυτό. Κι όμως αυτά τα «καλά» και υπάκουα παιδιά κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς τη «δόση» τους.

Ποιον αλήθεια απειλούν; Τους ίδιους; Ποιον αλήθεια νομίζουν πως φοβίζουν και τρομοκρατούν; Οι επόμενοι τρεις μήνες θα είναι αυτοί που θα ανοίξουν τις πύλες της κόλασης αν αυτή η αρρωστημένη και διαστροφική κατάσταση συνεχιστεί. Οι διεθνείς εξελίξεις είναι ραγδαίες. Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας ήδη βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το έργο πάλι γνωστό. Οι Γερμανοί θεωρούν και εκεί τις εκλογές «καταστροφικές». Προφανώς οι κάστες αυτών των αλαλαζόντων Αλλαρίχων - νεοφιλελεύθερων που έχουν αλώσει την άλλοτε Ευρώπη των λαών, του Διαφωτισμού και της Δημοκρατίας, είναι έτοιμες να καταργήσουν άπαξ και δια παντός σε μια επόμενη Σύνοδο «Κορυφής» και την εκλογική διαδικασία για να δρουν ανενόχλητοι.

Η Ευρώπη οδεύει με γοργό βηματισμό προς τον Μεσαίωνα. Το κατάμαυρο σκοτάδι τους είναι σήμα κατατεθέν. Οι στρατιές της νέας ακροδεξιάς που καλά μελετημένα έχουν προετοιμάσει τα τελευταία χρόνια και έχουν εγκαθιδρύσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε ποσοστά γύρω στο 20% είναι έτοιμες να ξεχυθούν στους δρόμους της ευρωπαϊκής ηπείρου για να μακελέψουν τους λαούς και να υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό. Προς το παρόν δείχνουν τα δόντια τους και περιμένουν κρυμμένοι στα σκοτάδια. Εκεί που πάντα ήταν κρυπτόμενοι. Πρωτεργάτης και ενορχηστρωτής για τρίτη φορά μέσα σε 100 χρόνια είναι η Γερμανία. Που θα κάτσει αυτή τη φορά η μπίλια; Βρισκόμαστε πια στον 21ο αιώνα. Ούτε στον Μεσαίωνα μα ούτε και στον 20ο αιώνα.

Οι λαοί της Ευρώπης καλούνται και πάλι να δώσουν την απάντησή τους. Η Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια έγινε το πειραματόζωο. Μπορεί να γίνει και η απαρχή θετικών και ιδιαίτερα αισιόδοξων εξελίξεων που θα ανάψουν τη σπίθα της ελπίδας. Μια κυβέρνηση της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης της Αριστεράς η οποία θα πορευτεί μαζί με έναν αποφασισμένο για λευτεριά και αξιοπρέπεια λαό είναι μια καλή αρχή και ένα καλό κίνητρο για τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης που θα αναθαρρήσουν. Ιστορικά άλλωστε η Ελλάδα απέδειξε έμπρακτα στον Β’ ΠΠ ότι οι δυνάμεις του Άξονα δεν ήταν ανίκητες.

Η ώρα του προσκλητηρίου και της συμπαράταξης των υγιών, δημοκρατικών και προοδευτικών είναι τώρα. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει. Αν πραγματικά οι ευρωπαϊκοί λαοί θέλουν να ξαναπάρουν στα χέρια τους τις τύχες της Ευρώπης και να μην αφανιστούν ή να ζήσουν ως ανδράποδα οφείλουν τώρα να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει αλλά μόνο με αγώνες κατακτάται. Την ίδια την Δημοκρατία και ότι καλό από αυτή απορρέει…

Όλοι μαζί με ποιον;

Του Κώστα Καπνίση, Periodista...

Όλοι μαζί;

Τον τελευταίο καιρό ακούγεται όλο και πιο συχνά το επιχείρημα ότι όλη η κοινωνία πρέπει να ξεχάσει τι έγινε και πως έφτασε η χώρα ως εδώ και να προχωρήσει όλη μαζί. Αυτό που παραλείπουν να πουν όσοι μπαίνουν σε αυτή τη λογική του παραλόγου είναι να πάνε όλοι μαζί με ποιους;

Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα γελοίο επιχείρημα, εντελώς ξεδιάντροπο που δεν έχει άλλο στόχο παρά τον αποπροσανατολισμό των μαζών. Η ελληνική κοινωνία έχει γονατίσει μπαίνοντας στον έκτο χρόνο οικονομικής ύφεσης με επίσημη ανεργία που ξεπερνά το 27%, και πραγματική που ξεπερνά το 30%. Ειδικότερα στους νέους ο δείκτης ξεπερνά το 60%. Με απλά λόγια, η μισή και πλέον Ελλάδα αδυνατεί να επιβιώσει.

Την ίδια στιγμή στο υπόλοιπο μισό η κατάσταση είναι πάλι διαιρεμένη. Οι μισοί των μισών το μόνο που καταφέρνουν είναι να βγάζουν οριακά πέρα τις υποχρεώσεις τους. Συνολικά, αν ήθελε κάποιος να καταλήξει σε ένα ρεαλιστικό συμπέρασμα θα έλεγε ότι πρόκειται για μια εντελώς κατεστραμμένη χώρα του ¼. Τούτη η χώρα υπομένει το Σισύφειο μαρτύριο για να καλοπερνά ένα 25%. Η όλη κατάσταση βέβαια δε θυμίζει ούτε για αστείο μια χώρα από αυτές που έχει επικρατήσει να λέγονται κράτη δυτικού τύπου. Περισσότερο μοιάζει με τριτοκοσμική χώρα με μια διαφορά. Εκεί τουλάχιστον οι πολίτες δεν πληρώνουν για υπηρεσίες που δεν τους παρέχονται. Απολαμβάνουν την όποια βοήθεια από διεθνείς οργανισμούς που φροντίζουν να μετριάσουν στο βαθμό που μπορούν και είναι εφικτό την ανθρωπιστική καταστροφή.

Με αυτόν τον τρόπο οι κάτοικοι καταφέρνουν έστω και υποτυπωδώς να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, φαγητό, νερό και παιδεία. Η κατάσταση στην Ελλάδα εδώ και αρκετό καιρό έχει αρχίσει να οδηγείται σε τέτοια πια μονοπάτια. Εκεί την έφτασαν οι πολιτικοί φωστήρες που εδώ και είκοσι χρόνια κρατούν τις τύχες του λαού στα χέρια τους. Το περίεργο δεν είναι αυτό. Δεν πήραν άλλωστε την εξουσία με πραξικόπημα. Με εκλογές την πήραν. Το πώς βέβαια κατόρθωναν να εξασφαλίζουν τις εκλογικές νίκες και τωρινές συνεργασίες τους είναι ένα άλλο θέμα για το οποίο έχει και η κοινωνία το δικό της μερίδιο ευθύνης.

Το τι ήταν και τι είναι αυτοί που κυβέρνησαν τούτο τον ταλαίπωρο τόπο το απέδειξαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές όπου δε δίστασαν να ενωθούν προκειμένου να συνεχίσει ένα σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που εκπροσωπούν να κρατά με νύχια και με δόντια την εξουσία. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το ποσοστό που συγκέντρωναν και οι δύο «αντίπαλοι» μαζί που άγγιζε το 85%. Τον Ιούνη του 2012 το ποσοστό αυτό έπεσε στο μισό παρόλο που προστέθηκε και ένας τρίτος πόλος που δεν ήταν άλλος από αυτόν της «υπεύθυνης αριστεράς». Οι άνθρωποι ήταν ξεκάθαροι. Είδαν φως και ψητό και βούτηξαν με τα μούτρα. Ο θυμόσοφος λαός βέβαια έχει και μνήμη και κρίση και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις λέει το περίφημο «έχουν γνώση οι φύλακες». Για αυτό τον λόγο άλλωστε και εκδιώχθηκαν από τη σημερινή Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη της Αριστεράς.

Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, το «ΠΑΣΟΚ» και η ΝΔ έτριβαν τα χέρια τους πέρυσι τέτοιον καιρό από αυτό το απρόσμενο δώρο. Αντιμετώπισαν βέβαια κάποια μικροπροβλήματα στο μοίρασμα των θέσεων γιατί ο τρίτος πόλος ήταν ιδιαίτερα απαιτητικός αλλά και πάλι κατάφεραν και καταφέρνουν να κρατούν τις «ισορροπίες». Αυτές βέβαια μοιάζουν με «ισορροπίες» του τρόμου αλλά μπροστά στο «ψητό» μικρή σημασία έχει. Καρέκλες να υπάρχουν και όλα βρίσκονται. Από την άλλη μεριά η ντόπια επιχειρηματική ελίτ κάνει πάρτι ανενόχλητη και ανερυθρίαστα πια.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι βρίσκονται επίσημα σε αναστολή ή και καταστολή. Όπως το πάρει κάποιος. Η χώρα είναι ένα πτώμα σε προχωρημένη σήψη και τα ντόπια κοράκια έχουν κάνει και κάλεσμα σε ξένα αρπακτικά για τη νομή της πίτας. Το έκαναν όχι γιατί το ήθελαν. Δεν έχουν συνηθίσει να μοιράζονται τα κέρδη τους άλλωστε. Προχώρησαν σε αυτή την κίνηση γιατί τους ήταν απαραίτητη για να επιβιώσουν. Με αυτόν τον τρόπο έδωσαν τα διαπιστευτήριά τους στους Γερμανούς «φίλους» μας και συνεχίζουν ακάθεκτοι να πρωταγωνιστούν σε ένα έργο γνωστό πια ακόμα και σε αυτούς που έλεγαν ότι δεν ήξεραν τι πραγματικά συνέβαινε. Ήξεραν αλλά κάτι οι γνωριμίες με τους τοπικούς βουλευτές, κάτι τα ρουσφέτια, κάτι οι άλλες μικροεξυπηρετήσεις και η κατάσταση έφτασε μέχρι εδώ.

Αν το δει κάποιος από ιστορικής πλευράς θα θυμηθεί την Ελλάδα που έβγαινε μέσα από 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Οθωμανούς και έπεφτε πάνω σε μια νέα παρόμοια περίοδο. Απλώς έτυχε το τουρκικό φέσι να αντικατασταθεί από το ευρωπαϊκό και «πολιτισμένο» φράκο. Αυτό βέβαια δεν περιποιεί τιμή για τη χώρα. Τουναντίον. Περισσότερο θυμίζει προτεκτοράτο παρά ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα. Για αυτό άλλωστε φρόντισαν και οι «φίλοι» ευρωπαίοι εταίροι να μπουν οι ανάλογες υπογραφές. Απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας, αναστολή συνταγματικών διατάξεων, λύση των διεθνών διαφορών σε επίπεδο χρέους σε αγγλικό δίκαιο και άλλα τινά. Καθόλου τυχαία.

Ακόμα και για τις περίφημες γερμανικές αποζημιώσεις έχει μπει ρήτρα στα Μνημόνιά τους ότι δε θα γίνει δεκτός οποιοσδήποτε συμψηφισμός με το ελληνικό χρέος προς τους δανειστές. Αυτό βέβαια από μόνο του δικαιώνει ανθρώπους όπως ο Μανώλης Γλέζος και αρκετών άλλων που χρόνια μάχονται για το ζήτημα των αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Όλο αυτό το συρφετό των ανεπάγγελτων, των παιδιών του κομματικού σωλήνα, των επαγγελματιών κηφήνων μαζί με τη διαπλεκόμενη μιντιοκρατία έχουν ξεχυθεί τον τελευταίο καιρό στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μη μπορώντας πια να πείσουν τον λαό με τα ξεπερασμένα πια ψέματά τους για την «ανάπτυξη» που έρχεται έχουν βρει ένα άλλο σύνθημα – τέχνασμα. Το περίφημο «πάμε όλοι μαζί» ή αλλιώς «κομμάτι της κοινωνίας και εμείς και συμπάσχουμε».

Τα πράγματα πια είναι απλά και ξεκάθαρα. Ο ελληνικός λαός τόλμησε να απεμπλακεί σε ένα σχετικά ικανοποιητικό ποσοστό από αυτούς τους βασανιστές. Οφείλει να κάνει και το επόμενο βήμα που θα τον λυτρώσει οριστικά και αμετάκλητα από τους τυράννους που τον εξουσιάζουν. Δεν πρέπει να πιστέψει για κανέναν λόγο αυτούς που αποδεδειγμένα όχι μόνο του λένε ψέματα αλλά βουλιάζουν μέσα στα χιλιάδες σκάνδαλα και τη διαφθορά τους. Είναι σάπιοι μέχρι τα οστά. Είναι επικίνδυνοι. Το «όλοι μαζί» που εκπέμπουν απευθύνεται στο 25% της ελληνικής κοινωνίας. Όταν το 75% συνειδητοποιήσει τη δύναμή του τότε θα μιλάμε για μια πραγματική αλλαγή που είναι προαπαιτούμενο για να ανατραπούν τα δεδομένα. Ενωμένος ο λαός ποτέ δεν έχασε και από κανέναν στην Παγκόσμια Ιστορία.

Αυτό πρέπει να γίνει κτήμα και συνείδηση του καθενός. Αλλαγή πορείας με αυτούς τους επαίσχυντους στο τιμόνι της χώρας και στα καίρια πόστα δε γίνεται. Ξεκάθαρα πράγματα και καθαρές κουβέντες. Οι συγκεκριμένοι πρέπει να ξηλωθούν το γρηγορότερο δυνατό και χωρίς περιστροφές. Κάθε προσπάθεια συναλλαγής ή συζήτησης μαζί τους είναι ανάχωμα στη προσπάθεια εξόδου της χώρας από το σκοτάδι. Τούτο οφείλει να γίνει κατανοητό σε όλους τους τόνους. Άλλος χρόνος για πειράματα και υπομονή δεν υπάρχει. Το νέο Κράτος που θα ξεπηδήσει και θα αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του θα πρέπει να εφαρμόσει την πεπατημένη. Κανένα Κράτος που σέβεται τον εαυτό του δε συναλλάσσεται με εγκληματίες, κανένας λαός δε ξεχνά ποιοι ήταν αυτοί που τον έφτασαν μέχρι την καταστροφή…

Υπάρχει πρόβλημα (;)

Του Κώστα Καπνίση, periodista.gr...

Τελικά μετά από πολλές σκέψεις θα οδηγηθούμε σε συμπεράσματα που είτε θα μας στείλουν στο ψυχιατρείο είτε στο Μαρόκο – όπως θα έλεγε και ένας καλός φίλος – να κοιτάμε αν έχει καλή παραγωγή χουρμάδων. Ο ελληνικός λαός είναι περικυκλωμένος από παντού και φως στο τούνελ δεν προβλέπεται όπως λέγαμε και στον στρατό. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη και μόνο έτσι δεν αντιμετωπίζεται. Πολλές οι απορίες αλλά ακόμα πιο δύσκολες οι απαντήσεις. Μοιάζει κάποιοι να μην καταλαβαίνουν ή εσκεμμένα να μη θέλουν να καταλάβουν το τι ακριβώς παίζεται αυτή τη στιγμή. Ποιο είναι το διακύβευμα; Η ίδια μας η ύπαρξη πια.
Σε ότι αφορά όλους εμάς, τον απλό λαό τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι άνεργοι μαζί με τους απλήρωτους εργαζόμενους είναι κοντά στα 2 εκατομμύρια. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βρίσκονται αντιμέτωποι με συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα. Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα βλέπουν καθημερινά τις αποδοχές τους να συρρικνώνονται και ο φόβος και η αγωνία τους έχουν οδηγήσει σε διάλυση του κρατικού μηχανισμού. Σχεδόν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν. Δημόσια Παιδεία, Υγεία, ελεγκτικοί μηχανισμοί καταρρέουν. Όλα είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το να περιγράψουμε για άλλη μια φορά το τι γίνεται και τι επικρατεί έξω στην κοινωνία ίσως καταντά και γραφικό. Αυτό που έχει όλη την ουσία είναι το αν μπορούμε να δώσουμε λύσεις. Ένα άλλο ερώτημα είναι αν θέλουμε. Κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.



Ένας καλός μαθηματικός αν του δείξεις ένα πρόβλημα θα το θεωρήσει υποχρέωσή του να το λύσει. Ένας καλός ιστορικός αν του δείξεις ένα πρόβλημα θα σου κάνει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση για το τι συνέβη στο παρελθόν και το τι έγινε για να λυθεί. Ένας πολιτικός θα σου μιλήσει για την τέχνη του εφικτού και θα σου πει ότι το γνωρίζει το πρόβλημα αλλά η λύση του θα βρεθεί στο «μεσομακροπρόθεσμο» μέλλον προσπαθώντας βέβαια να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή με το όλο θέμα. Που να χαλάει καρδιές και να χάνει ψήφους; Θα το δούμε, θα το εξετάσουμε. Πολλά «θα» και καθόλου ουσία. Είναι τυχαία όλα αυτά; Μήπως δε γνωρίζουμε το τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα; Μήπως δεν ξέρουμε ποιοι οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ; Μήπως δεν ξέρουμε ποιοι έχουν σήμερα στα χέρια τους το τιμόνι της χώρας; Κι αυτά γνωστά. Οι κύριοι πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος που κατέρρευσε με πάταγο αρνούνται να παραδώσουν το τιμόνι. Μήπως ο λαός δεν έχει τις ευθύνες του που τόσα χρόνια ήξερε και δεν εξέφραζε την αντίθεσή του; Τις έχει αλλά δε μπορούμε να ζητάμε ευθύνες από τον λαό. Για το τι κοινωνία φτιάχνεις την απόλυτη ευθύνη έχουν οι πολιτικές ηγεσίες. Αυτές οδηγούν. Δε μπορείς ποτέ να κατηγορήσεις τον συνεπιβάτη σε ένα ατύχημα. Δεν ευθύνεται αυτός για τους λανθασμένους ή ριψοκίνδυνους ελιγμούς του οδηγού. Ένας οδηγός αυτή την υποχρέωση έχει. Να πάει με ασφάλεια και όσο το δυνατό μεγαλύτερη άνεση τους επιβάτες στον προορισμό τους.



Η χώρα μας τη δεδομένη στιγμή βρίσκεται ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Από τη μια πλευρά είναι η διεθνής οικονομική κρίση με επίκεντρο τη γερμανοκρατούμενη ευρωπαϊκή ήπειρο και από την άλλη πλευρά η κατάρρευση του κοινωνικού μοντέλου της Ελλάδας που μέσα στην κρίση φανέρωσε όλο αυτό που επιμελώς και τεχνητά κρυβόταν τόσα χρόνια τώρα. Τον άκρατο ατομικισμό γνωστό και ως «παρτακισμό» στην καθομιλουμένη. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές ένας πολύ σημαντικός αριθμός πολιτών αποφάσισε να κάνει ένα μεγάλο βήμα. Να δώσει φωνή σε ένα κόμμα της Αριστεράς. Του έδωσε τόσο ισχυρή φωνή που λίγο έλειψε να πάρει την πρωτιά, ενώ ήταν ένα κόμμα που στις εκλογές του 2009 είχε καταγράψει ποσοστό της τάξης του 4,5%. Από τότε μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ εισήλθε σε τροχιά κυβερνητισμού, άρα άρχισε να ωριμάζει. Αυτό έχει ενοχλήσει πολλούς. Φαίνεται από μακριά. Έκανε την πανελλαδική του συνδιάσκεψη και έδωσε λόγο στους πολίτες. Άκουσε, αφουγκράστηκε τις αγωνίες και τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου. Ετοιμάζεται μέσα στην Άνοιξη να κάνει και το Συνέδριό του που θα βάλει και την τελική σφραγίδα στο κυβερνητικό του πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα ρεαλιστικό, ένα πρόγραμμα που θα βάλει μπροστά στα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Που θα βάλει μπροστά τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Που θα αποκαλύψει τελικά το ποια είναι η λεγόμενη πίτα και θα την διανείμει σωστά και δίκαια.



Στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια δε γνωρίζουμε ένα πολύ σημαντικό πράγμα. Δε γνωρίζουμε ποιο είναι το προϊόν που παράγει αυτή η χώρα και ποιος το καρπώνεται. Υποψιαζόμαστε αλλά δεν το ξέρουμε. Έχουν φροντίσει βέβαια οι κρατούντες για αυτό. Τίποτε δεν αποκαλύπτεται και όταν κάτι πάει να γίνει πάντα κουκουλώνεται και αποσιωπάται. Η ηγετική ομάδα φαίνεται ότι έχει αντιληφθεί το τι πραγματικά χρειάζεται για να μπορέσει όχι απλά πια να διαπιστώνει τα προβλήματα αλλά για να δώσει και τις λύσεις. Οι τελευταίες κινήσεις ήταν απόλυτα επιτυχημένες όχι σε επικοινωνιακό επίπεδο αλλά σε ουσιαστικό. Το ταξίδι του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Γερμανία, η συνάντηση με φορείς αλλά και τον ίδιο τον Σόιμπλε ήταν χρήσιμες όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά για τη χώρα. Για πρώτη φορά τέθηκε το σοβαρό θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, αλλά και της υπόθεσης Χριστοφοράκου. Το ταξίδι στη Λατινική Αμερική έδειξε ότι ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να βρει συμμάχους της χώρας παντού. Ειδικά η επίσκεψή του στη Βραζιλία που έχει σοβαρό λόγο μέσα στο ΔΝΤ ήταν σημαντικότατη. Αμέσως μετά το ταξίδι στις ΗΠΑ. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν σαφής και ξεκάθαρος. Εξήγησε απλά και κατανοητά το ποιος είναι και το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα. Η χώρα και όχι ο ίδιος ο Τσίπρας κέρδισε πολλούς πόντους από αυτά τα ταξίδια και τις επαφές. Στην Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της όμως ακόμα και τώρα, αυτές τις πραγματικά κρίσιμες στιγμές πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνουμε με την υποκρισία και τον ατομικισμό. Καθαρές κουβέντες.



Η κυβέρνηση και τα κόμματα που την απαρτίζουν έχουν οποιοδήποτε έννομο συμφέρον να κρίνουν και να κατακρίνουν την αντιπολίτευση. Δεν είναι βέβαια αυτή η δουλειά της αλλά είναι θεμιτό και μπορεί κάποιος να κατανοήσει γιατί το κάνει. Δε μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα της κοινωνίας και αυτό είναι ξεκάθαρο. Δεν επιτελεί σωστά το κυβερνητικό έργο γιατί είναι εγκλωβισμένη στις αποτυχημένες μνημονιακές πολιτικές της και επιλέγει να βρει διέξοδο στο να κάνει αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Ολισθηρός και λανθασμένος δρόμος αλλά είναι μια επιλογή. Αυτό που είναι πραγματικά ανησυχητικό και περίεργο είναι οι τυχαίες(;) δηλώσεις κάποιων ανθρώπων που κινούνται μέσα ή έξω ή είναι στην κατηγορία «wannabe» στελέχη ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι δείχνουν να μη τους ενδιαφέρουν τα πραγματικά προβλήματα αλλά κάτι άλλο. Δεν ξέρουμε τι να υποθέσουμε αλλά το παρακολουθούμε και είμαστε περίεργοι να δούμε τι στόχο έχει. Είναι απλά μια «καρεκλομαχία»; Είναι μια μάχη δικής τους προσωπικής ανάδειξης; Είναι απλά μια αφέλεια; Είναι αδιαφορία μπροστά στα πραγματικά προβλήματα και θέληση ανάδειξης «σοβαρών» προβλημάτων όπως το τι τρώει σε κάποιο μέρος του πλανήτη το πουλάκι τσίου; Είναι μήπως μια επίλυση διαφωνιών σε συζήτηση «αυθεντιών» πριν εκατοντάδες χρόνια; Είναι μήπως το άλλο το γνωστό που μας «δέρνει» σε αυτή τη χώρα; Ότι από τα παραπάνω και να είναι δεν προσφέρει καλή υπηρεσία πάντως. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Όσο συμβαίνει πάντως αυτό και η ηγετική ομάδα του κόμματος της Κουμουνδούρου δέχεται «πυρά» από παντού ένα πράγμα δείχνει. Ότι βαδίζει σε καλό δρόμο και ενδιαφέρεται να πάρει την κυβέρνηση και όχι την εξουσία. Ενδιαφέρεται να υπηρετήσει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και όχι τίποτε άλλο και αυτό επιτυγχάνεται με το να πάρεις την κυβέρνηση για να υλοποιήσεις το πρόγραμμά σου. Αν αυτό είναι συμβιβασμός τότε ας πουν τον Τσίπρα συμβιβασμένο. Αν είναι να απαλλάξει τον λαό από οτιδήποτε τον πληγώνει και τον καταστρέφει χαλάλι. Ας πάει και το παλιάμπελο. Τίτλος τιμής θα είναι για εκείνον. Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Θα επανέλθουμε…

Περιμένοντας την εξέγερση ...

Του Κώστα Καπνίση, periodista.gr...

Το 2012 ανήκει πια και επίσημα στο παρελθόν και μια καινούρια χρονιά ήρθε να πάρει τη θέση της στο καλεντάρι της σύγχρονης νεοελληνικής Ιστορίας. Πολλές ευχές ακούστηκαν και πάλι. Οι μέρες που πέρασαν ήταν γεμάτες από αυτές. Σε αυτές είμαστε πάμπλουτοι. Η αλήθεια είναι ότι έστω και υποσυνείδητα πολλοί έχουν κατανοήσει ότι οι «γιορτινές» μέρες πέρασαν σα νεράκι και η ώρα της αναμέτρησης με τα προβλήματα είναι και πάλι στο προσκήνιο ενός θλιβερού παρασκηνίου. Η νέα χρονιά δεν άλλαξε κάτι.



Δε βιαζόμαστε να κρίνουμε το 2013 αλλά το ξημέρωμά του κάθε άλλο παρά αισιόδοξο μπορεί να είναι. Γιατί να είναι άλλωστε; Σε όσους αρέσκονται να κάνουν μια βόλτα έξω από το σπίτι λίγα λεπτά πριν αλλάξει το έτος και να μπαίνουν λίγα λεπτά μετά και πάλι μέσα είναι σίγουρο ότι διαπίστωσαν για άλλη μια φορά ουρλιαχτά ευχαρίστησης, πυροτεχνήματα και μουσική στη διαπασών, άνοιγμα φελλών κρασιού από τους έχοντες την αυτή ιδιότητα ιδιοκτήτες τους. Πέρα από όλα αυτά τα τραγελαφικά που βλέπουμε και θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε από τις τελευταίες (θέλουμε να ελπίζουμε) παραστάσεις του θλιβερού θιάσου της τρικομματικής που σύντομα γίνεται μονοκομματική και «μπετοναρισμένη» για την αποφυγή τυχόν ατυχημάτων, έρχεται άλλο ένα κακόγουστο θέατρο σχετικά με τις λίστες των ληστών. Η «υπεύθυνη» συγκυβέρνηση του 48% (τόσοι την ψήφισαν, ας μη το ξεχνάμε αυτό) φαίνεται να βρίσκει άλλο ένα τέχνασμα επιβίωσής της στο πρόσωπο του πρώην «τσάρου» Γ. Παπακωνσταντίνου.



Το έχουμε ξαναγράψει ότι το διαπλεκόμενο σύστημα μιντιοκρατίας – πολιτικής- επιχειρηματικής ελίτ θα «δώσει» πολλούς δικούς του αρκεί να εξασφαλίσει με κάθε κόστος και με κάθε τίμημα την εξουσία. Το γεγονός αυτό βέβαια από μόνο του μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Το θέμα είναι ότι κοντά σε αυτούς την πληρώνουν και οι μισοί και πλέον Έλληνες. Ξεκίνησαν πάλι οι «πληρωμένες» αναλύσεις των «αυθεντιών» της τηλε – ζούγκλας περί κάθαρσης του πολιτικού συστήματος και άλλων τέτοιων αστείων που αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή θα μας είχαν κάνει να πέσουμε κάτω ξεκαρδισμένοι από τα γέλια. Το «πολιτικό» προσωπικό της χώρας μόλις πριν λίγες ημέρες «έχασε» μια ακόμα ευκαιρία καταψηφίζοντας την πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το μνημόνιο και το πώς φτάσαμε ως εδώ. Τώρα αυτό το «πολιτικό» σύστημα βγήκε ξανά στο σεργιάνι για να πείσει τους χαχόλους ότι πρέπει να γίνει προανακριτική η οποία θα επικεντρώνει τα «πυρά» του σε ένα και μόνο πρόσωπο. Η περίπτωση του Α. Τσοχατζόπουλου πάλιωσε βλέπετε και χρειάζεται νέο κούτσουρο στη φωτιά. Είναι αλήθεια. Η «αιθαλομίχλη» που πρωταγωνιστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια πάνω από τα κεφάλια μας ετοιμάζεται να «γυρίσει» νέα επεισόδια «κάθαρσης». Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι το «κοινό» θα είναι και πάλι ο λαός. «Τηλεθεατές» υπάρχουν βλέπετε και είναι παντός καιρού. Κοντά στα τούρκικα και στις ατελείωτες εκπομπές μαγειρικής θα πάρουν και ένα «καθαρτικό» έτσι για να υπάρχει και ποικιλία. Χρόνος βέβαια δεν υπάρχει και τα πράγματα είναι ελαφρώς στριμωγμένα.



Ο Ιανουάριος είναι εδώ και οι νέες περικοπές μπροστά μας. Με τόσο «μαγείρεμα» βέβαια υπάρχουν πιθανότητες να γίνει για άλλη μια φορά ένα μεγάλο τίποτε και το πιάτο να παραμείνει άδειο. Θεάματα χωρίς άρτο και όποιος αντέξει. Υπάρχει και το άλλο που «έσκασε» το γνωστό και ως σκάνδαλο ΕΟΤ. Εκεί και αν θα δούμε «κάθαρση». «Επιταγές» των καιρών βλέπετε. Τίποτε δεν έχει μείνει όρθιο. Κι όμως αυτή η «κυβέρνηση» είναι ακόμα εκεί. «Αγέρωχη» και στη θέση της. Ο επονομαζόμενος και ως πρωθυπουργός είπε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του: «Δουλειά στους άξιους και ικανούς και οι υπόλοιποι θα απολαύσουν ένα δίκτυ προστασίας». Σαφέστατος και ξεκάθαρος. Τις δουλειές θα παίρνουν οι δικοί μας και οι υπόλοιποι τραβάτε στο «νοιάζομαι – μοιράζομαι». Το αξιοπερίεργο είναι ότι πολλοί ανταποκρίνονται σε αυτό το κάλεσμα ξεχνώντας ότι πολύ εύκολα μπορεί να γίνει αυτό που απεύχονται και ο τροχός να γυρίσει. Αλήθεια αν η κατάσταση ανατραπεί και αλλάξει πως θα τους φανεί αν οι ίδιοι και τα δικά τους παιδιά πηγαίνουν στα συσσίτια και στις «φιλανθρωπίες»; Δε μιλάμε για τους «πολιτικούς». Αυτοί το έχουν κάνει το κουμάντο τους. Μιλάμε για αυτούς που στηρίζουν ακόμα και τώρα αυτή την επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας «κυβέρνηση». Πρέπει να φτάσουμε εκεί ως κοινωνία για να ξυπνήσουμε; Τι άλλο πρέπει να γίνει; Να φτάσει η ανεργία στο 40%; Να χάσουν και άλλοι τα σπίτια τους; Να μεταναστεύσουν και άλλοι στο εξωτερικό; Να χάσουμε ακόμα και εδαφική κυριαρχία; Γιατί; Τι θα έχουμε επιτύχει τότε; Τι θα πούμε; Ότι κάναμε λάθος; Ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη; Όταν θα είναι αργά; Πρέπει να επέλθει κοινωνική ή εθνική καταστροφή για να συνειδητοποιήσουμε το βάρος της ατομικής μας ευθύνης; Κάποιος είπε ότι αυτή η χώρα έχει πολλούς ήρωες γιατί πάντα αυτός ο λαός ήταν δειλός και περίμενε από λίγους «τρελούς» να βάλουν το στήθος μπροστά και να θυσιαστούν κυριολεκτικά για τους πολλούς. Τι πρέπει να γίνει; Εμφύλιος; Ως πότε θα κοιτάζει ο καθένας το προσωπικό του όφελος μπροστά στο κοινό καλό; Δε βλέπουμε το γκρεμό μπροστά μας;



Άσχετα από το πώς διαβιώνει ο καθένας χωριστά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είμαστε όλοι επιβάτες στο ίδιο τρένο και η γέφυρα μπροστά είναι κομμένη. Έχει καμιά σημασία το αν θα είναι κάποιος επιβάτης στην Α’ ή στην Β’ ή στην Γ’ θέση; Το τέλος θα είναι ίδιο για όλους και αυτό θα επέλθει πολύ πιο σύντομα από όσο πιστεύουν κάποιοι. Δε μας αξίζει αυτό. Δε μιλάμε απλά για μια κρίση αλλά για μια παρακμή της κοινωνίας μας. Είναι κάτι πολύ πιο άσχημο. Η κρίση κάποια στιγμή θα περάσει. Οι αξίες όμως, τα όνειρα, τα ιδανικά, η ίδια η ζωή δε θα μπορούν να γυρίσουν πίσω. Θα έχουν χαθεί στο βωμό του εκάστοτε προσωπικού συμφέροντος. Δε μπορεί να μη γνωρίζουμε την Ιστορία μας. Αυτό δε μπορεί να γίνει αποδεκτό σε καμιά περίπτωση. Δε μπορεί να μη διδασκόμαστε από τα θλιβερά λάθη του παρελθόντος. Αυτό που έρχεται δε θα έχει καμιά σχέση με όσα δεινά έζησε τούτος ο τόπος στο παρελθόν. Δε θα υπάρχει επιστροφή. Αν αυτή η κατάσταση δεν αλλάξει δεν έχουμε γυρισμό. Δε μπορεί οι χρήσιμοι ηλίθιοι να είναι περισσότεροι από αυτούς που έχουν την κοινή έστω λογική. Είναι παρανοϊκό. Δε μπορεί να συμβαίνει αυτό σε εμάς. Δεν είναι δυνατόν αυτή η χώρα που έβγαλε τόσους ποιητές, που έδωσε νικηφόρα τόσους πολέμους, που πέρασε τόσα δεινά αλλά άντεξε να πέφτει τώρα αμαχητί. Να παρακολουθεί με καρτερία και παγερά αδιάφορη τον αφανισμό και εξανδραποδισμό της. Δε μπορεί να το χωνέψει ο κοινός ανθρώπινος νους. Ξεπερνά κάθε φαντασία αλλά ταυτόχρονα δείχνει και μια τραγική ασέβεια προς τις γενιές που πέρασαν και κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο.



Η καινούρια χρονιά που ξημέρωσε οφείλει να ανατρέψει όλο το φαύλο σύστημα αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει με ευχολόγια, δε μπορεί να γίνει με λόγια του αέρα αλλά με πράξεις. Δεν είναι δυνατόν να παρέχουμε νομιμοποίηση και κάλυψη σε όσους μας καταστρέφουν τις ζωές. Δε μπορεί στον τόπο που γέννησε την Δημοκρατία να κυβερνά η μιντιοκρατία. Δε γίνεται στη χώρα που γέννησε μεγάλους φιλόσοφους, ποιητές και πολιτικούς να κυβερνούν σήμερα κάποια καλοπληρωμένα ανδρείκελα. Δε γίνεται το θύμα να δίνει στον δολοφόνο το όπλο του εγκλήματος. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι ο κόσμος άλλαξε με κουβέντες ή προσευχές. Πάνω από όλα δε μπορούμε να καμωνόμαστε πια ότι δεν ξέρουμε την αλήθεια. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό δεν είναι απλά καλοπληρωμένοι ηλίθιοι αλλά κινούνται και πράττουν με δόλο είτε είναι πολίτες είτε κυβερνήτες. Ας μην περιμένουμε λοιπόν να έρθει κάποιος άλλος ήρωας να μας σώσει. Κανείς δεν πρόκειται να μας δώσει ότι αξίζουμε ως αξιοπρεπής και έντιμη κοινωνία αν εμείς δεν το διεκδικήσουμε δυναμικά και ανυποχώρητα. Δε μπορούμε άλλο πια να περιμένουμε την εξέγερση αλλά να την κάνουμε οι ίδιοι ο καθένας ατομικά και όλοι μαζί στους δρόμους. Έτσι κερδίζεται ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια. Έτσι κάνουν οι ελεύθεροι άνθρωποι όταν τους σκλαβώνουν. Σπάνε τις αλυσίδες. Έτσι μόνο έχουν μέλλον και προκοπή. Σε αντίθετη περίπτωση η ύπαρξή τους είναι απλά μια επιβεβαίωση της μίζερης, δυστυχισμένης και χωρίς κανένα νόημα ζωής τους και αυτό μπορεί να είναι δική τους επιλογή αλλά μέχρι του σημείου που δεν καταδικάζουν και τους άλλους ανθρώπους να ζήσουν έτσι.

Τα λόγια του Μπρεχτ μας δείχνουν αναμφίβολα τον δρόμο: «Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι. Φίλος σας είναι η αλλαγή, η αντίφαση σύμμαχός σας. Από το τίποτα πρέπει κάτι να κάνετε μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτε. Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το και πάρτε αυτό που σας αρνιούνται»…