Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»...

Του Κώστα Βαξεβάνη...

Το 2010 ο Ηλίας Ψινάκης είχε αποκαλέσει τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια, «μωρή γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ».
Ο Άδωνις δεν κατέφυγε νομικά εναντίον του Ψινάκη. Δεν γνωρίζω αν ο λόγος είναι πως θεωρούσε πως θα δυσκολευόταν να αντικρούσει νομικά τις κατηγορίες ή αν αποφάσισε να δείξει κατανόηση απέναντι στον κατήγορό του.
Ήταν η εποχή που ο Ψινάκης είχε προταθεί να είναι υποψήφιος του ΛΑΟΣ και ο Γεωργιάδης θεωρούσε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το οραματικό κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν επίσης η εποχή, που ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως τηλε-βιβλιοπώλης και όχι ακόμη τηλε-υπουργός, έλεγε για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι «δεν είναι πατριώτης», ότι «παίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ», ότι έχει σχέση με την υπόθεση SIEMENS και πολλά άλλα. Είχε αποκαλέσει τον Προκόπη Παυλόπουλο «αχρηστότερο υπουργό που υπήρξε ποτέ» και τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Φαήλο Κρανιδιώτη ότι «έχει πολιτική σκέψη νηπίου». Η επίθεση μάλιστα στον Φαήλο ήταν γιατί είχε υποστηρίξει πως θα φύγει από το ΛΑΟΣ, πράγμα το οποίο φυσικά έγινε. Όσοι άλλοι υποστήριζαν ότι θα πάει στη ΝΔ, κατά τον Γεωργιάδη «έπαιρναν ναρκωτικά» όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια τηλεπώληση.
Σήμερα ο Άδωνις, είναι υπουργός του Σαμαρά, πολιτικός συνέταιρος με τον Βενιζέλο και αν πιστέψουμε τον απόμαχο της ανάλυσης του κλειτοριδικού οργασμού Πέτρο Κωστόπουλο, είναι και «ντόμπρος και εργατικός». Η ελληνική κοινωνία δείχνει να παραπέει ανάμεσα στην άποψη για το αν ο Γεωργιάδης είναι «γελοία πατσαβούρα» και την άποψη που τον θέλει χρήσιμη μονάδα της κυβέρνησης.

«Λίστες ντροπής» και Ούλοφ Πάλμε...

Στον Φίλιππο Συρίγο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Ποια χώρα θα έχετε ως πρότυπο, όταν και αν αναλάβετε την εξουσία;. ερωτήθηκε, την περασμένη Δευτέρα, ο Αλέξης Τσίπρας στην εξαντλητική μεσονύκτια εκπομπή «Στον ενικό» του Ν. Χατζηνικολάου (STAR). Οπου ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ τα πήγε μια χαρά, παρ' ότι κούρασε η μονομέρεια των ερωτήσεων. Ηταν από τις ελάχιστες φορές που κόμπασε: Κάποια, ίσως, από τις σκανδιναβικές. Τη Σουηδία, μάλλον - απάντησε, στο περίπου.

Απέφυγε, ευλόγως, να πει τη Δανία, αφού αρκετά τη γευθήκαμε με τον Γ. Παπανδρέου, εδώ στη... «Δανία του Νότου». Και η Νορβηγία κυβερνάται εσχάτως από τη Δεξιά - με τα φασιστικά παρακλάδια της, άρα δεν προσφέρεται για μοντέλο.
Δεν είπε, ωστόσο, «τη Σουηδία του Πάλμε», όπως θα περίμενα. Και θυμήθηκα πόσο με είχε εντυπωσιάσει αρνητικά, πριν από μερικούς μήνες, όταν ο Τσίπρας σε ομιλία του στη Μαδρίτη μνημόνευσε μόνο της Ιβηρικής σοσιαλιστές ηγέτες, συγκαιρινούς τού Ανδρέα Παπανδρέου: τον Μάριο Σοάρες και τον Φελίπε Γκονζάλες, με τα πολύ αχνά χνάρια στην Ιστορία. Σε μια περίοδο (τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα) όπου δέσποζαν στην Ευρώπη, αν όχι παγκοσμίως, σοσιαλιστές ηγέτες όπως ο Βίλι Μπραντ, ο Μπρούνο Κράισκι, ο Φρανουσά Μιτεράν και, βεβαίως, ο Ούλοφ Πάλμε. Ο κορυφαίος, κατ' εμέ, και συνεπέστερος εκφραστής σε ό,τι πιο θετικό χαρακτήρισε ιστορικά τη σοσιαλδημοκρατία, που εξάντλησε τα όριά της ακριβώς στη Σκανδιναβία.
Πριν από μία εβδομάδα (11-10-13) ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας εδέησε να απαντήσει στη Βουλή σε ερώτηση του Απ. Κακλαμάνη για την πορεία των ελέγχων στις περιβόητες λίστες με τα τέσσερα λάμδα (Λαγκάρντ, Λουξεμβούργο, Λιχτενστάιν, Λονδίνο) και τους χιλιάδες μεγαλολεφτάδες, πιθανούς φοροφυγάδες. Δεν είχε κοπάσει ακόμη ο θόρυβος από την προκλητική απόπειρα να θαφτούν μια για πάντα οι «λίστες της ντροπής». Απόπειρα που σκόνταψε στα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα της «Ε». Απτόητος ο Γ. Στουρνάρας παρέθεσε κυνικά τα εξοργιστικά νούμερα, που φανερώνουν ότι οι φοροφυγάδες και πάλι τη σκαπουλάρουν...

Τα 13 ονόματα της λίστας Λαγκάρντ που συνδέονται με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ...

Cynical...

Η περίπτωση του ερωτύλου Σίμου Κεδίκογλου, αν και ελαφριάς μορφής, συγκρινόμενη με τις διαχρονικά εγκληματικές συμπεριφορές σε βάρος του ελληνικού δημοσίου από την πλειονότητα των πολιτευτών της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αποκαλύπτει αν μη τι άλλο, τις νεκροφιλικές τάσεις της κυρίαρχης εδώ και δεκαετίες, πολιτικής τάξης που ελλείψει υγιούς πλέον σώματος, συνεχίζει να ασελγεί στο κοινωνικό πτώμα της σημερινής Ελλάδας, μιας χώρας που οι ίδιοι καθ’ έξιν, κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση κατακρεούργησαν.  

Τίποτε καλό δεν πρόκειται να συμβεί, όσο τα εν λόγω πολιτικά ρετάλια συνεχίζουν να στοιχειώνουν το δημόσιο χώρο μας, να εξάπτουν την οργή μας και να μας γυρίζουν τ’ άντερα από τη σιχασιά.

Η απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ δεν αποτελούσε πράξη ενός και μόνου κουτοπόνηρου υπουργίσκου, αλλά μια καλά οργανωμένη συμπαιγνία της κυρίαρχης πολιτικής μαφίας, η οποία γνωρίζοντας τα ονόματα που περιείχε, και υποπτευόμενη ότι κάποια από αυτά δεν μπορεί παρά να ήταν μπλεγμένα σε άνομες πράξεις, μιας και αυτό ήταν η νόρμα, έκανε το παν για να την αποσιωπήσει. 

Η λίστα Λαγκάρντ αποκαλύπτει ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι των ανομιών της πολιτικής τάξης, είναι μόνο ένα δείγμα που προδιαθέτει για το τι μπορεί να κρύβεται στα πολυπληθή καταστήματα και υποκαταστήματα όλων των τραπεζών του κόσμου και όχι μόνο της Ελβετίας. Μέσα στη συγκεκριμένη λίστα Λαγκάρντ βρίσκονται τουλάχιστον 13 πρόσωπα τα οποία είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όπως τα απαρίθμησε, ένα προς ένα, η Κωνσταντοπούλου κατά την αγόρευσή της στη βουλή, παρουσιάζοντας το πόρισμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά είναι:

1.  Η σύζυγος του πρώην υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Εθνικής Άμυνας, Γιάννου Παπαντωνίου

2.    Η θυγατέρα του πρώην Υπ της ΝΔ, του εκλιπόντος Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, η γνωστή ξαδέρφη Ελένη.

3.    Ο πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης, Πολιτισμού και Εμπορικής Ναυτιλίας της ΝΔ, Γ. Βουλγαράκης και η σύζυγός του

4.  Η σύζυγος και πεθερά του Μανόλη Κεφαλογιάννη, πρώην υπουργού ΝΔ και πρώην γραμματέως της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ.

5.    Ο νομικός σύμβουλος και προσωπικός φίλος του Σαμαρά, Σταύρος Παπασταύρου

6.    Ο πρώην βουλευτής Χρίστος Φύσσας

7. Η σύζυγος του νυν γενικού γραμματέως του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθανασίου Ανδρεουλάκου

8.   Ο πρώην γενικός γραμματέας του Υπ. Παιδείας επί ΝΔ, Δημήτρης Πλατής

9.   Η σύζυγος του συμβούλου του Σαμαρά και του Υπ. Ανάπτυξης, Βιδάλη.

10. Πρόσωπα του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος του Σαμαρά, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Ιωάννη Παγίδα

11. Εξ αίματος συγγενείς του πρώην αντιπροέδρου της επιτροπής και νυν Υπ. Ναυτιλίας, κ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη

12. Η σύζυγος του μέχρι πρότινος μέλους της επιτροπής διερεύνησης και νυν Υπ. Υγείας, Άδωνη Γεωργιάδη

13.  Πλήθος επιχειρηματιών που συνδέονται με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ

Αν είναι αθώα, ας βγούνε μπροστά και ας το αποδείξουν. Όσο δεν το πράττουν, θα θεωρούνται ένοχα.

Και να σκεφτείς, ότι όλος αυτός ο κατιμάς μάς στήνει καθημερινά στον τοίχο, για να μάς συμμορφώσει.

Πότε ο χείμαρρος της οργής μας θα σπάσει το φράγμα του φόβου μας?

My Pillow Book...

Με αφορμή τη λίστα Λαγκάρντ, λοιπόν, ο δρόμος για το Ειδικό Δικαστήριο έγινε διάπλατη λεωφόρος για τον αποκαθηλωμένο τσάρο της οικονομίας, που στις εποχές της δόξας του, με το σακίδιο στον ώμο, περιφερόταν για 618 ημέρες και νύχτες στα πέρατα της οικουμένης για να εισπράττει καρπαζιές από παντού.  

Για το γεγονός ότι η λίστα έμεινε τόσο καιρό στα συρτάρια, παραποιήθηκε, ενεχειριάστηκε αλλά δεν αξιοποιήθηκε φταίει, λοιπόν, μόνο ο καρπαζοεισπράκτορας... 

Αθώος ζητώντας και τα ρέστα από πάνω, ο ανεκδιήγητος παρασυνταγματολόγος με την ψυχογενή βουλιμία που πήρε τη λίστα στο σπίτι του με σκοπό να τη φάει κι αυτήν, ξεχνώντας να δώσει εντολές αξιοποίησής της. Μην ξεχνάμε ότι ο Μπένι-όχι-ο-Χιλ, ο άλλος, ο δικός μας, ο αστειότερος, αναγκάστηκε να παραδώσει τη λίστα μόνο όταν εκτέθηκε από τις δηλώσεις του Στουρνάρα, ο οποίος σε ερώτηση των New York Times είxε πει, για όσους θυμούνται, ότι τότε ήταν πρώτη φορά (sic) που άκουγε, από τον δημοσιογράφο, για την ύπαρξη της περιβόητης λίστας.

Απαλλαγμένος -και λόγω βλακείας- ο μεγάλος διανοητής Γιωργάγης Mind-the-GAP. Αμέτοχος κι ο άτεγκτος τεχνοκράτης Παπαδήμος. Αθώος κι ο προνομιακός συνομιλητής του Θεού, Αντωνάκης. Ανεπαρκής και σε αυτόν τον ρόλο κι ο τεχνοκράτης οικονομικός διευθυντής της Τρόικας Εσωτερικού, από τη στιγμή και μετά που... έμαθε για την ύπαρξή της. 

Όλοι τους ραντισμένοι με τα δάκρυα του πρώτου τη τάξει κρονόληρου, εξιλεωμένοι κι άσπιλοι.

Αναμάρτητοι, κατά τα φαινόμενα κι οι αδιάφθοροι κομματόσκυλοι των ελεγκτικών μηχανισμών.

"Πρωθυπουργοί", "ηγέτες"  και κολαούζοι συνοδοιπόροι, πρόθυμοι να βάλουν χέρι σε μισθούς και συντάξεις των μονίμων υποζυγίων και να επιβάλουν φόρους που δεν μπορούν να πληρώσουν οι ασθενέστεροι, αλλά άκρως κι επίμονα απρόθυμοι να παρενοχλήσουν τους χρυσοκάνθαρους του σιναφιού. 

Οι πρωταγωνιστές αυτού του σκανδάλου, "κατήγοροι" και κατηγορούμενοι μαζί, επιβεβαιώνουν με τη συμπεριφορά τους για άλλη μια φορά το ηθικό και αξιακό επίπεδο αυτών που έχομε εκλέξει για να μας κυβερνάνε, προσφέροντας ένα ευτελές θέαμα, που κάτω από τις σημερινές συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης, προκαλεί τη μέγιστη αηδία.

Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι, αν θέλανε, θα μπορούσαν να έχουν ελέγξει δεκάδες παρόμοιες λίστες από φοροκλέπτες και επίορκους δημόσιους "λειτουργούς" στις δεκάδες φιλόξενες γι' αυτούς τράπεζες και τους φορολογικούς παραδείσους, η αηδία γίνεται ορμητικός χείμαρρος εμετού. Να δούμε πότε αυτός ο χείμαρρος θα σπάσει το πελώριο φράγμα του φόβου μας για να τους πνίξει.

"Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία."

Βαγγελιώ μου παινεμένη...

απο τον Πιτσιρικο...

Στην Προανακριτική Επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ κατατέθηκε η αλληλογραφία ανάμεσα στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι και το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών. Σύμφωνα με τα έγγραφα, η λίστα Λαγκάρντ ήταν επίσημο έγγραφο, δεν ήταν προϊόν υποκλοπής και ο σκοπός του ήταν να χρησιμοποιηθεί για φορολογικούς λόγους.
Όπως είναι γνωστό, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Ιωάννης Διώτης υποστηρίζουν πως η λίστα Λαγκάρντ ήταν προϊόν υποκλοπής, δεν ήταν επίσημο έγγραφο και δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί για φορολογικούς ελέγχους.
Δηλαδή, οι δυο πρώην υπουργοί Οικονομικών, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος, και ο Ιωάννης Διώτης, λένε ψέματα.
Σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα, θα είχε επέμβει αμέσως ο εισαγγελέας αλλά η Ελλάδα είναι Μπανανία-προτεκτοράτο, οπότε μάλλον αθώοι όλοι.
Ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια να κρύψουν τον Βενιζέλο και να τον σώσουν.
Η επίθεση, απ’ όλες τις πλευρές, στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, και η προσπάθεια να την γελοιοποιήσουν και να την δαιμονοποιήσουν δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επιχείρηση διάσωσης του Ευάγγελου Βενιζέλου, ώστε να μην πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά.
Είναι προφανές πως ο Βενιζέλος μπορεί να πάρει μαζί του στη φυλακή όλη την πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας αλλά θα ήταν προτιμότερο να ψηφίσουν έναν νόμο που να λέει πως ο Βενιζέλος είναι αθώος –ακόμα κι αν σκοτώσει καμιά πενηνταριά νοματαίους-, παρά να μας πρήζουν τα συκώτια με τον Μαρκογιαννάκη, τον Άδωνι Γεωργιάδη, το Κασιδιάρη και άλλες τέτοιες εξέχουσες προσωπικότητες που συμμετέχουν στην Προανακριτική Επιτροπή και αναζητούν την …αλήθεια.
Αλλά να μην παρασυρόμαστε από τη λίστα Λαγκάρντ και αυτά τα ανούσια πράγματα: Ξεχάστε τον Βενιζέλο και πάμε τώρα όλοι μαζί να κάνουμε πως η χώρα και η δημοκρατία κινδυνεύουν από την Χρυσή Αυγή.
Και ο νόμιμος Βενιζέλος θα βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου.

Ειλικρινείς εν τη φαυλότητι...

Του κ. Νικου Ξυδακη...

Οσα ακούστηκαν στην προχθεσινή συνεδρίαση της Προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής για τη Λίστα Λαγκάρντ δείχνουν όχι μόνο το επίπεδο του δημόσιου λόγου και των δημοσίων ανδρών, αλλά και τον ολισθηρό κατήφορο που έχει πάρει ο κοινοβουλευτικός βίος. Δείχνουν τη Βουλή ανίκανη να αυτοπροστατευθεί, να προστατεύσει το κύρος της, το θεσμικό και συμβολικό βάρος της μες στην πολιτική κοινωνία, ένα νομοθετικό σώμα ανίκανο να εμπνεύσει σεβασμό και εμπιστοσύνη στους πολίτες που το εκλέγουν. Μια τυχαία συνάθροιση μελών συντεχνίας, με αντιζηλίες και προσωπικές διαμάχες, με ad hominem επιθέσεις και σεξιστικά υπονοούμενα, με αντιπαραθέσεις δια ψυχιατρικών διαγνώσεων, με μαγκιές καφενείου. Με ατάκες και εξυπνάδες αντλούμενες από τα απορριφθέντα του Μάρκου Σεφερλή.
Ιδού, παρασυρόμαστε. Και χάνουμε ήδη το ζητούμενο, όπως το χάνει διαρκώς και επιμόνως η Κοινοβουλευτική Επιτροπή: ήτοι τον εντοπισμό της αλήθειας και την απόδοση ευθυνών. Η Επιτροπή δεν ασχολείται πια με τη λίστα Λαγκάρντ, αλλά με τον εαυτό της· μάλλον, επιφορτισμένη με το βαρύ συμβολικό φορτίο της λίστας, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις ανυπέρβλητες αδυναμίες της, τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού προσωπικού, του ίδιου που παρήγαγε το σκάνδαλο της λίστας. Ανυποψίαστοι για τη συντελεσθείσα και συνεχιζόμενη ιστορική καταστροφή, οι πλείστοι των βουλευτών, αυτοί που ψηφίζουν για τη μοίρα γενεών αδιάβαστοι ή αγνοούντες, καλούνται να επανορθώσουν το κλονισμένο ηθικό υπόδειγμα. Εις μάτην.
Ισως να είναι και ειλικρινείς εν τη φαυλότητι: κατά βάθος δεν πιστεύουν ότι νομοθετούν, ότι ελέγχουν, ότι κυβερνούν. Εξ ου και συμπεριφέρονται σαν ντελίβερι μπόι, σαν αγυιόπαιδες, στη σκονισμένη αλάνα που ονομάζεται Hellas.

«Λιστο… συμμορίτες» της ΝΔ!

Του Γιωργου Δελαστικ απο το Πριν...

Απολαυστικό και άκρως διασκεδαστικό θα ήταν το πολιτικό σκηνικό αν δεν ήταν τραγικό το οικονομικό και κοινωνικό φόντο της Ελλάδας και του λαού της που εξοντώνονται κάτω από τον ζυγό του Μνημονίου.

Η διαρκώς εντεινόμενη απαξίωση των κομμάτων που συναπαρτίζουν την κυβέρνηση καθόλου βέβαια δεν εμποδίζουν τον Σαμαρά και το υπηρετικό προσωπικό του, τον εγωμανή Βενιζέλο και τον κατάπτυστο Κουβέλη, να εντείνουν τις αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις πολιτικές επιστρατεύσεις απεργών, τους ξυλοδαρμούς κρατουμένων κ.λπ. που παραβιάζουν ακόμη και το αστικό Σύνταγμα, το οποίο φυσικά έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια.

Δεν μπορεί όμως κανείς να μην σκάσει στα γέλια βλέποντας τους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που συμμετέχουν στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής να …αρνούνται να πάρουν στα χέρια τους το «στικάκι» με τα ονόματα και τις καταθέσεις στην τράπεζα HSBC που συμπεριλαμβάνονται στη διαβόητη πλέον λίστα Λαγκάρντ! Αυτοί προφανώς ξέρουν πόσα λαμόγια των κομμάτων τους κρύβονται πίσω από αχυρανθρώπους – βιτρίνες και τρέμουν στην ιδέα ότι όταν θα δημοσιευθούν τα στοιχεία αυτά, οι ίδιοι οι βουλευτές της προκαταρκτικής επιτροπής θα συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των υπόπτων για τη διαρροή, με αποτέλεσμα να θέλουν να τους κατασπαράξουν οι ηγέτες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και το άμεσο περιβάλλον τους. Είναι απίστευτη η αυτογελοιοποίηση του συστήματος αν το συνειδητοποιήσει κανείς: Οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που θα ερευνήσουν το σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ, αρνούνται να μάθουν …ποια ονόματα συμπεριλαμβάνει η λίστα που υποτίθεται ότι ερευνούν! Μιλάμε για έσχατο σκαλοπάτι των υπονόμων της πολιτικής αλητείας! Χάρη στην επιμονή της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, Ζωής Κωνσταντοπούλου, αποκαλύφθηκαν τα αίτια της προκλητικής στάσης του δεξιού προέδρου της επιτροπής Χρήστου Μαρκογιαννάκη.

Αυτός ο «αδάμας» της πολιτικής ζωής, «μεταμεληθέν» πρωτοπαλίκαρο της Ντόρας, είναι στην επαγγελματική του δραστηριότητα συνήγορος υπεράσπισης κατηγορουμένου που είναι ύποπτος συμμετοχής σε κύκλωμα, δύο μέλη του οποίου υπάρχουν στη λίστα Λαγκάρντ! Ακόμη χειρότερα, στη λίστα εμφανίζεται με κολοσσιαίο ποσό καταθέσεων ο Σταύρος Παπασταύρου, συνεργάτης απευθείας του …πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά!!! Να γιατί ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης, λοιπόν, ο οποίος την είχε κοπανήσει από την αίθουσα της επιτροπής για να απαξιώσει τις εργασίες της κατά τη διάρκεια της υποβολής ερωτήσεων στους μάρτυρες από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης, επέστρεψε πανικόβλητος στην αίθουσα ειδοποιημένος από αλλόφρονες βουλευτές της ΝΔ ότι η υπόθεση έφθασε στους στενούς συνεργάτες του Σαμαρά και διέκοψε (!) άρον άρον τη συνεδρίαση της επιτροπής για να μην αποκαλυφθούν και άλλες βρωμιές των ανθρώπων της ΝΔ. Την ώρα που η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη «αποθέωνε» μέσω αυτών των διαδικασιών την κοινοβουλευτική δημοκρατία των σκανδάλων και της συγκάλυψης των ενόχων, ο πρoαλειφόμενος για πρωθυπουργός μετά τον Σαμαρά, υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, έκανε νέα επίδειξη ισχύος. Οι αστυνομικοί έλιωσαν στο ξύλο τους τέσσερις νεαρούς που κατηγορούν ως μέλη της οργάνωσης Πυρήνες της Φωτιάς παρόλο που η οργάνωση το αρνείται, παραχάραξαν τις φωτογραφίες τους και επιχείρησαν έτσι να τρομοκρατήσουν όλους τους Έλληνες. «Να τι παθαίνει από εδώ και πέρα όποιος αντιστέκεται με “τσαμπουκά” στην κυβέρνηση!» είναι το μήνυμα που θέλησε να στείλει.

Παράλληλα, άρχισε πάλι ο Σαμαράς το παραμύθι με τον ανασχηματισμό για να περισπάσει την προσοχή του αφελούς κοσμάκη με τη βοήθεια των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης. Απο τη μια αδημονούν οι νεοδημοκράτες που ελπίζουν να γίνουν υπουργοί, γιατί καθόλου δεν είναι σίγουροι ότι η ΝΔ θα μακροημερεύσει στην εξουσία. Από την άλλη τα …«πολιτικά ρετάλια» που έχουν μείνει στο ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου τον πιέζουν να βάλει στην κυβέρνηση στελέχη για να διασωθούν οι ίδιοι προσωπικά, μεταπηδώντας σε ενδεχόμενο νέο κόμμα της Δεξιάς από καλύτερες θέσεις. Αφόρητες είναι οι πιέσεις που δέχεται και ο θλιβερός Φώτης Κουβέλης από τα πολιτικά λαμόγια της ΔΗΜΑΡ που θέλουν κι αυτά να προσκολληθούν στο νέο κόμμα της Δεξιάς ως «προσωπικότητες». Ιδίως τα πιο εκτεθειμένα δεξιά στελέχη (Λυκούδης, Μαργαρίτης, Μπίστης και όλο το κακό συναπάντημα) που αποκλείεται να τα δεχθεί ως συνεργάτες ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν να ενισχύσουν την προσωπική τους πολιτική θέση για να παραμείνουν όπως όπως στο πολιτική σκηνικό – ή τουλάχιστον να προλάβουν να «φτιαχτούν» για τα γεράματά τους! Μέσα σε όλο αυτό το πολιτικό αλαλούμ, επανεμφανίστηκαν και οι καραμανλικοί πρώην υπουργοί της ΝΔ, αλλά ακόμη και οι «κηπουροί» του Γιωργάκη Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ, όπως και κάποια απολειφάδια των «εκσυγχρονιστών» του Σημίτη, οι οποίοι φοβούνταν πρωτίστως μη γίνει καμιά στραβή και καταλήξουν στη φυλακή για λεφτά που φημολογείται ότι έχουν φάει…

Η τραγωδία έγκειται στο ότι αυτός ο αλληλοσπαρασσόμενος θίασος πολιτικών απατεώνων που υπηρετούν το σύστημα βυθίζει σχεδόν ανεμπόδιστα εκατομμύρια Έλληνες εργαζόμενους όλο και πιο βαθιά στη δυστυχία, χωρίς ο λαός να έχει ξεσηκωθεί μέχρι στιγμής για να εξαφανίσει όλα αυτά τα πολιτικά καθάρματα.

Έτσι είναι η Ζωή...

Θανάσης  Καρτερός, απο την Αυγη...

Πρόβλημα κι αυτό του Μαρκογιαννάκη! Μυρμηγκιάζει ο εγκέφαλός του κάθε φορά που ακούει τη φωνή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ. Και εξομολογείται τον πόνο του σε συναδέλφους του και δημοσιογράφους, οι οποίοι δείχνουν μεγάλη προθυμία να εμφανίσουν την εν λόγω Ζωή ως σαδίστρια, που σκοπός της ζωής της είναι να τον βασανίζει.
Κατ’ αρχήν εκφράζουμε την κατανόησή μας στον παθόντα.
Κάτι ξέρουμε κι εμείς από μυρμήγκιασμα εγκεφάλου και άλλων μερών του σώματος. Το παθαίνουμε συνεχώς. Όταν ακούμε τον Στουρνάρα να προβλέπει ανάπτυξη στο τέλος του χρόνου, όταν ακούμε τον Σαμαρά να εκφράζει τη χαρά του γιατί γίναμε αξιόπιστοι, όταν ακούμε τον Δένδια να αθωώνει τους αστυνομικούς του και τους αστυνομικούς του να αθωώνουν τον εαυτό τους για την κακοποίηση κρατουμένων. Και σε χίλιες δυο άλλες περιπτώσεις. Εν γένει μάθαμε να ζούμε με το μυρμήγκιασμα. Το αυτό λοιπόν απαιτούμε και από τον κύριο Μαρκογιαννάκη, ο οποίος στο κάτω - κάτω έχει μια δουλειά να κάνει ως πρόεδρος της επιτροπής. Και η δουλειά του είναι ακριβώς αντίθετη από τη δουλειά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Εκείνος θέλει να κρατήσει την έρευνα σε πλαίσια ευπρεπή και κόσμια -μην πάρουμε αμπάριζα πρόσωπα υπεράνω υποψίας. Κι εκείνη θέλει να πάει την έρευνα ακριβώς εκεί που δεν θέλει ο Μαρκογιαννάκης. Να χώσει, κατά το κοινώς λεγόμενο, τη μύτη της εκεί που δεν έχει θέση καμιά αριστερή μύτη.
Να, για παράδειγμα, την τελευταία φορά που τον έζωσαν τα μυρμήγκια ήταν όταν η Κωνσταντοπούλου άρχισε να ρωτάει για τον Σταύρο Παπασταύρου, σύμβουλο του πρωθυπουργού, που το όνομά του περιλαμβάνεται στη λίστα Λαγκάρντ. Όχι απλά μυρμήγκια, αλλά και σαρκοφάγοι τερμίτες δικαιολογείται να κάνουν την εμφάνισή τους στον εγκέφαλο του Μαρκογιαννάκη στην περίπτωση αυτή. Διότι δεν μπορεί οποιαδήποτε Ζωή να κάνει πατίνι τη ζωή τέτοιων και τόσο εκλεκτών τέκνων της ελληνικής Δεξιάς και των ελβετικών τραπεζών. Έτσι δεν είναι;
Αυτά είναι τα δεδομένα. Αν προσθέσουμε μάλιστα και το δεδομένο ότι ένας κόσμος εύχεται: Ζωή να 'χεις Ζωή μας, μην τους αφήσεις να κουκουλώσουν τίποτε, τότε καταλαβαίνετε ότι τα μυρμήγκια θα εξακολουθήσουν να κάνουν κατοχή στον εγκέφαλο του Μαρκογιαννάκη. Τι να του πούμε για παρηγοριά; Κουράγια πρόεδρε. Έτσι είναι η Ζωή...

HSBC (Η τράπεζα του οπίου)...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το μελετημένο σχέδιο καταστροφής αυτής της χώρας σε όλα τα επίπεδα μόνο από μια φασίζουσα κυβέρνηση θα μπορούσε να γίνει. Αυτήν την αλήθεια δεν μπορεί να την καταλάβει η Αριστερά και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χαράξει πολιτική που να ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και να δημιουργήσει έναν πόλο έλξης που να εκφράζει την κοινωνία. Ο φασισμός είναι ένα περίπλοκο επεξεργασμένο πολιτικό σύστημα, αντιχριστιανικό και αντιανθρώπινο.
Εχθρός είναι πάντα ο άλλος που πρέπει να συντριβεί και όχι να αγαπηθεί. Η αγάπη προς τον άλλον είναι ταυτόχρονα και έκφραση πίστης προς τον θεό, σύμφωνα με τους θεολόγους. Για να μισηθεί ο άλλος, πρέπει πρώτα να χάσει την ανθρώπινη υπόστασή του. Ο Εβραίος, ο Αφρικανός, ο Ασιάτης, με μια λέξη ο διαφορετικός, πρέπει να περιοριστεί στην ύπαρξη του ζώου για να αναδειχτεί η ανώτερη φυλή του φασίστα.
Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειάζεται μια τεράστια μηχανή ψεύδους και προπαγάνδας, εκτός βέβαια από τη βία και την καταστολή, που να ανατρέπει την ιεραρχία των αξιών. Το ασήμαντο θεοποιείται και το σημαντικό εξαφανίζεται. Το ψέμα θα γίνει επιστημονική και ιστορική αλήθεια και η επιστήμη και η Ιστορία θα ρίχνονται στην πυρά. Αλλά οι φασίζουσες συμπεριφορές δεν είναι μόνο προνόμιο των φασιστών. Ενα μικρό παράδειγμα από ένα θέαμα που παίζεται αυτές τις μέρες στη Βουλή είναι η περίφημη λίστα Λαγκάρντ. Η «Εφ.Συν.» (28/1/13) είχε μια δισέλιδη έρευνα για τον χειρισμό της λίστας σε όλη την Ευρώπη. Οι εταίροι μας μόλις παρέλαβαν τη λίστα Φαλσιανί, του υπαλλήλου της HSBC, που υπέκλεψε τα αρχεία της τράπεζας, άρχισαν αμέσως την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Η Ελλάδα έχει τα ονόματα της λίστας των φοροφυγάδων από τον Οκτώβριο του 2010. (Ετσι μάς λένε. Οι άλλες χώρες την είχαν στην κατοχή τους από την άνοιξη του 2010). Και οι καλοί συνάδελφοι θέτουν το ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα αρνήθηκε να εισπράξει έστω και ένα ευρώ;

Η απάντηση είναι εύκολη για τον καθένα. Ηθελαν να καλύψουν τη φοροδιαφυγή. Η τυχόν πάταξη της φοροδιαφυγής μπορεί να δημιουργούσε τεράστιο σκάνδαλο με μη υπολογίσιμο πολιτικό κόστος. Και αυτό είναι το θέμα. Εντούτοις μηντιακά δεν παίζει. Το σίριαλ που βλέπουμε είναι η κολοκυθιά για να δούμε ποιο κολοκύθι αλλοίωσε τη λίστα. Και ας υποθέσουμε πως βρεθεί ο πλαστογράφος και την πληρώσει. Δεδομένης της χρονοβόρας διαδικασίας της προκαταρκτικής επιτροπής της Βουλής, το σκάνδαλο της κάλυψης της φοροδιαφυγής μπορεί να εξαερωθεί.

Η γνωστή ελβετική τράπεζα HSBC είχε κατηγορηθεί πρόσφατα για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, φοροδιαφυγή, σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις, με καρτέλ ναρκωτικών και όπλων. Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου και ο γενικός διευθυντής απάντησε πως όλες οι καταγγελίες θα ερευνηθούν και αν βρεθούν ένοχοι, θα τιμωρηθούν. Και η υπόθεση έκλεισε. Λίγοι ήταν οι άνθρωποι που έψαξαν να βρουν ποια είναι αυτή η τράπεζα με τα μυστηριώδη αρχικά. Το πραγματικό όνομα της τράπεζας είναι HONGKONG & SHANGHAI BANKING CORPORATION και είχε την έδρα της στο Χονγκ-Κονγκ, μέχρι που τη μετέφερε το 1993 στο Λονδίνο, λίγα χρόνια πριν ενωθεί πάλι η περιοχή με την Κίνα. Ιδρύθηκε το 1865, πέντε χρόνια μετά τη λήξη του Δεύτερου Πολέμου του Οπίου, που τελείωσε με την κατάληψη της Κίνας από τις βρετανικές και γαλλικές δυνάμεις.

Αιτία του πολέμου ήταν το δικαίωμα της Μεγάλης Βρετανίας να επιβάλει την ελεύθερη αγορά και το ελεύθερο εμπόριο στις χώρες που δεν συμμορφώνονταν με τα συμφέροντά της. Η βασίλισσα Βικτορία ήταν ο μεγαλύτερος έμπορος ναρκωτικών όλων των εποχών. Η βρετανική Ινδία ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός οπίου σε όλο τον κόσμο. Και η μεγαλύτερη αγορά ήταν η Κίνα. Το 70% των φορτίων που έρχονταν από τις Ινδίες στην Κίνα ήταν όπιο που το πουλούσαν σε Βρετανούς εμπόρους. Αλλά η Κίνα είχε απαγορέψει το όπιο που ήταν συμφορά για τον πληθυσμό της. Η μικρή αυτή διαφορά λύθηκε με έναν περίπου εικοσαετή πόλεμο και η Κίνα καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Η ελευθερία του εμπορίου και της αγοράς θριάμβευσαν, μαζί και η HSBC. Για τους Κινέζους οι συνέπειες ήταν ένας παρατεταμένος λιμός και μια επιδημία αυτοκτονιών, που απέδωσε εκατομμύρια νεκρούς. Σήμερα η HSBC έχει 10.000 παραρτήματα σε 83 χώρες. Το 2007 είχε κέρδη 24 δισ. δολάρια. Το 60% προέρχονταν από ανερχόμενες χώρες. Η κομμουνιστική Κίνα αυτή τη φορά έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της στον καπιταλισμό και η HSBC, από το εκεί παράρτημά της, κέρδισε 1 δισ. δολάρια. Περασμένα-ξεχασμένα, που λένε και οι παλιοί καλοί φίλοι. Και μπορεί οι 120.000 φοροφυγάδες από τις 180 χώρες που βρέθηκαν στη λίστα Φαλσιανί να διέπραξαν ποινικά αδικήματα, δεν παύουν όμως να είναι πελάτες της HSBC. Με άλλα λόγια, έχουν γερές πλάτες.
perkor29@gmail.com

Ο πολιτικός μιθριδατισμός του Βαγγολέοντος Βεναπάρτη...

Του Πρόδρομου Σεϊτανίδη, Red NoteBook...

Εάν ως ευφυία ορίζεται η ικανότητα ενός ατόμου να προσλαμβάνει επαρκώς και να ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στις απαιτήσεις του περιβάλλοντός του, τότε η πολυθρύλητη ευφυία του Ευάγγελου Βενιζέλου τον έχει εγκαταλείψει. Εκτός εάν αυτή υπηρετεί την επιβίωση και μόνο, οπότε ο άνθρωπος είναι τσακάλι!

Παρακολούθησα εμβρόντητος τη χειμαρρώδη ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου πριν την ψηφοφορία για τη λίστα Λαγκάρντ και έμεινα βέβαιος πως ο άνθρωπος ζει σε άλλη χώρα, σε άλλο σύμπαν. Από τη στιγμή, δε, που ύστερα από μια ριπή «εγώ» πρόσθεσε «Τα έφερε έτσι η μοίρα να είμαι ο υπουργός που μείωσε το χρέος κατά 110 δισεκατομμύρια», αναρωτήθηκα αν στη χώρα που ζει ο ταλαντούχος συνταγματολόγος οι άνθρωποι αναζητούν στους ροδώνες το τελειότερο τριαντάφυλλο για να το χαρίσουν στους αγαπημένους τους ή στις γαλάζιες αμμουδιές το συμμετρικότερο κοχύλι για να στολίσει το τζάκι τους. Γιατί στη χώρα που ζώ εγώ και όλοι μας, απλώς ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή.

Δεν θα αναφερθώ στο «χιούμορ» του περί φύλαξης στο σπίτι του αντιγράφων διαφόρων απόρρητων από το ΓΕΕΘΑ. Αυτό το χιουμοράκι ήταν γνωστό από την εποχή που ήταν καθηγητής στο ΑΠΘ και μετά Υπουργός Πολιτισμού, όλος ο κόσμος το ξέρει. Θυμόμαστε, άλλωστε, όλοι και όλες με πόσο χιούμορ αντιμετώπισε ο Μπένι τον καφέ που του έριξε ένας καθ΄ έξιν φραπεδορίπτης έξω απ΄ το παλιό ΠΑΣΟΚ στη Χαριλάου Τρικούπη, καθώς και την αφελή ερώτηση ενός θεατή στη συνέντευξη με το Νίκο Χατζηνικολάου. Τόσο χιούμορ είχαμε να δούμε από την εποχή του Νέρωνα.

Μου έκανε εντύπωση πως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε έναν καταιγισμό 4.500 λέξεων δεν περιέλαβε μια στοιχειώδη αναφορά -έστω και με κροκοδείλια δάκρυα- σε όσους συμπολίτες μας χειμάζονται από την κρίση. Γι΄ αυτόν δεν υπάρχει κρίση, άνεργοι, άστεγοι: υπάρχει μόνο ο Εαυτός του, ο οποίος βάλλεται πανταχόθεν. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση, φυσικά, μου έκανε η ταύτιση του προσώπου του με την ασφάλεια και την ευμάρεια του κράτους. Σε τόσο έντονο βαθμό, μάλιστα, που θα έλεγες ότι  πίστευε πως και η προσωπική του ασφάλεια και ευμάρεια είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένες με εκείνη του κράτους. Που είναι, δηλαδή. Και ενώ διατυμπάνιζε αυτά, καταφανώς έκανε πως δεν βλέπει ότι η ΝΔ δεν τον επιθυμεί ως εταίρο για τα μπιρμπιλωτά του ματάκια ή τη βεργολυγερή κορμοστασιά του αλλά για τον διαρκώς φθίνοντα αριθμό βουλευτών του, ο οποίος της εξασφαλίζει τη διάσωση της κυβέρνησής της επί λίγους ακόμα μήνες.

Η τακτική του θιγμένου, κατάλληλη για αγοράκια της Δ΄ Δημοτικού, ήταν πολύ λίγη για να συγκαλύψει την αμηχανία του Βενιζέλου. Θυμόμαστε, άλλωστε, ότι την ίδια τακτική είχε χρησιμοποιήσει όταν έγινε γνωστό πως εκτός από το στικάκι της λίστας Λαγκάρντ είχε κληρονομήσει από τον Παπακωνσταντίνου και μια θωρακισμένη BMW, αξίας 750.000 ευρώ, προορισμένη για την ασφάλεια του εκάστοτε υπουργού Οικονομικών. Την οποία συνέχιζε να χρησιμοποιεί, ακόμα κι όταν δεν κατείχε πλέον το πόστο. Απλά, δεν του την ζήτησε κανείς.

Και φυσικά, παρακολουθώντας τον παραληρηματικό «υπέρ -όχι και τόσο- αδυνάτων» μονόλογο του Βαγγέλη, δεν μπόρεσα να μην καγχάσω όταν αναφέρθηκε στα ταξίδια Τσίπρα σε Λατινική Αμερική, στα (ανύπαρκτα) σκαλιά του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών και στις ΗΠΑ, για να μάθει να διαπραγματεύεται, όπως υπογράμμισε με το γνωστό του πλέον χιούμορ ο Μπένι. Ε, ναι, μερικοί τουλάχιστον δεν αφήνονται να βυθιστούν αδιαπραγμάτευτοι, όπως κάνει μέχρι τώρα η Τρόικα Εσωτερικού.

Εκείνο, όμως, που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η απόλυτη αδιαφορία του ομιλητή για το περιβάλλον και η απόλυτη εστίασή του στον εαυτό του. Σαν τον παλιό ηγεμόνα Μιθριδάτη, που για να μην πέσει θύμα δηλητηριασμού από τον περίγυρό του, έπαιρνε εκουσίως μικρές αλλά όλο και αυξανόμενες ποσότητες δηλητηρίου, προκειμένου να αυξήσει τις αντοχές του, ο Βενιζέλος επέδειξε καταπληκτική αντοχή και ανοσία: οπότε, ίσως να πέφτω έξω και όντως να είναι ακόμα ευφυής, αφού αξιοποιεί τα πάντα για την επιβίωσή του.

[Η φωτογραφία είναι δημιουργία του antistachef]

Η Ιφιγένεια έμεινε μόνη...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Διέσωσε τελικά ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο από την προσωπική πολιτική ατίμωση της παραπομπής του σε προανακριτική επιτροπή της Βουλής για τυχόν ποινικές ευθύνες του εξαιτίας των χειρισμών του στην όζουσα υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Μπορεί να διεσύρθησαν βεβαίως συλλήβδην οι νεοδημοκράτες βουλευτές για τις απίθανες μεθοδεύσεις της ηγεσίας τους με στόχο την ντε φάκτο κατάλυση της μυστικότητας της ψήφου προκειμένου να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις από «απείθαρχους» δεξιούς συναδέλφους τους που δελεάζονταν από την ιδέα ψήφου παραπομπής του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, αλλά τα οφέλη για τον πρωθυπουργό και τη ΝΔ ήταν απείρως περισσότερα. Η παραμονή στην εξουσία είναι το υπέρτατο ιδανικό για τους πολιτικούς. Αν αυτό συνεπάγεται και απαξίωση της Βουλής, αυτό είναι ασήμαντο.
Ούτε σε άλλη κάλπη δεν τόλμησαν να πάνε να ψηφίσουν, έστω και προς το θεαθήναι, 38 βουλευτές της ΝΔ. Ο Ευ. Βενιζέλος είχε πάρει πρώτος τα μέτρα του, μην αφήνοντας κανέναν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ να πάει να ψηφίσει σε καμία «ύποπτη» κάλπη εκτός από την κυβερνητική. Μπορεί να είναι ο αρχηγός τους, αλλά απολύτως καμία εμπιστοσύνη δεν τους έχει - και δικαίως!
Ελάχιστοι βουλευτές της ΝΔ τελικά κατόρθωσαν ή τόλμησαν να ψηφίσουν στη «ζούλα» υπέρ της παραπομπής Βενιζέλου, όπως αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας οι αριθμοί. Χρειάζονταν 27 ψήφοι ακόμη για να παραπεμφθεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Υπέρ της παραπομπής του ψήφισαν 124. Με δεδομένο ότι η σημε?ρινή δύναμη και των τεσσάρων κομμάτων της αντιπολίτευσης ανέρχεται σε 119 βουλευτές, οι απώλειες της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ήταν μηδαμινές. Σε βαθμό που μπορούν μάλιστα να ισχυριστούν ότι κανένας νυν νεοδημοκράτης βουλευτής δεν ψήφισε κατά του Βενιζέλου, αλλά μόνο κάποιοι από τους ανεξάρτητους.
Ολοι είναι ικανοποιημένοι από την έκβαση της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γιατί τη γλίτωσε από την παραπομπή, έστω και αν βγήκε από τη διαδικασία αυτή σαφώς πληγωμένος και αποδυναμωμένος. Ο Αντώνης Σαμαράς γιατί ενίσχυσε θεαματικά την πρωτοκαθεδρία του στην τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Ο Αλέξης Τσίπρας γιατί προκάλεσε σοβαρή φθορά της κυβέρνησης μέσα από την αποκάλυψη πληθώρας ψεμάτων και φυσικά υπεράνω όλων μέσω της παραπομπής του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Ο μόνος ηττημένος και μάλιστα κατά κράτος είναι ο αλαζονικός πρώην «τσάρος» της οικονομίας. Μόνο αυτός ρίχτηκε αδίστακτα στην αρένα για να κατασπαραχθεί χάριν περισπασμού της προσοχής της κοινής γνώμης από την κυβερνητική πολιτική. Δεν τον λυπάται φυσικά κανένας. Το γελοίο όμως έγκειται στο ότι, αντί να τιμωρηθεί αυστηρότατα ως κορυφαίος συνένοχος της υπαγωγής της χώρας μας σε καθεστώς υποτέ?λειας μέσω του Μνημονίου, παραπέμπεται για να διαπιστωθεί γιατί έσβησε ίσως τα ονόματα των εξαδέλφων του ή δεν αξιοποίησε τη λίστα Λαγκάρντ για να πιαστούν ενδεχόμενοι φοροφυγάδες. Πολιτικά τελείωσε, δικαστικά όμως αμφιβάλλουμε αν θα καταδικαστεί.
Μάθημα περί «Ιφιγένειας» και μάλιστα σκληρό πήρε ήδη ο Γ. Παπακωνσταντίνου. «Δεν θα γίνω η πρόθυμη Ιφιγένεια κανενός» διακήρυττε με αυτοπεποίθηση ο πρώην υπουργός προ εικοσαημέρου. «Η κυβέρνηση θέλει να μείνει, όχι όμως να πάω εγώ φυλακή για να διατηρηθεί» επαναλάμβανε μία εβδομάδα αργότερα σε συνέντευξή του στη ΝΕΤ. Νόμιζε ακόμη ότι τα πάμπολλα άπλυτα του συστήματος που γνώριζε ήταν αρκετά για να εκβιάσει την ατιμωρησία του. Ηταν βαθιά νυχτωμένος. Διαπίστωσε ότι μόνος του οδηγείται προς πολιτική σφαγή.
Πάντα μόνες τους οδηγούνται στο θυσιαστήριο οι πάσης φύσεως Ιφιγένειες του κόσμου τούτου - ιδίως στον ανελέητο και δίχως ηθικούς φραγμούς κόσμο της πολιτικής. Το διασκεδαστικό είναι ότι δεν τον συνοδεύει στα Τάρταρα που τον πέταξε πανηγυρικά η Βουλή ούτε καν ο κατεξοχήν ένοχος του Μνημονίου από πολιτική σκοπιά Γιώργος Παπανδρέου, παρόλο που υπήρχε η δυνατότητα να γίνει κάτι τέτοιο, έστω και σε συμβολικό επίπεδο.
Από τους 265 της Βουλής που ψήφισαν υπέρ της παραπομπής του Γ. Παπακωνσταντί?νου, μόνο 80 ψήφισαν υπέρ της παραπομπής στην προκαταρκτική επιτροπή του πρώην πρω?θυπουργού Γ. Παπανδρέου! Μόνο το ένα τρίτο, καθώς οι κυβερνητικές πολιτικές σκοπιμότητες υπαγόρευαν να μείνει σε αυτή τη φάση -και πιθανόν για πάντα- εκτός κάδρου ο πρωτερ?γάτης της εθνικής συμφοράς. Η εξουσία είναι το παν για τους κυβερνώντες. Ολα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για λαϊκή κατανάλωση.

Κάθε αποκάλυψη έχει και μια συγκάλυψη...

του Πιτσιρικου...

Μετά από μια πολύ διασκεδαστική συνεδρίαση, η Βουλή ψήφισε την παραπομπή σε Προανακριτική Επιτροπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου -αφού σε κάθε υπόθεση υπάρχει ένα κορόιδο- αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, μια και ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει διευκρινίσει πως δεν θα πληρώσει μόνο αυτός για όλες τις λαμογιές και τα σκάνδαλα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, οπότε αντιλαμβανόμαστε πως, μέσα στη συμφωνία για να μην παραπεμφθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι και η αθώωση του Παπακωνσταντίνου.
Η ψηφοφορία θα έπρεπε να ολοκληρωθεί νωρίς αλλά η κυβέρνηση αφενός αναζητούσε έναν σίγουρο τρόπο για να μην παραπεμφθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος -αφού αυτό θα σήμαινε την ανατροπή της-, και αφετέρου επιθυμούσε να τελειώσει η ψηφοφορία τα ξημερώματα, ώστε τα καθεστωτικά ΜΜΕ να παρουσιάσουν όλους αυτούς που πάνε το πρωί στις δουλειές τους ως πολίτες που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν για την αθώωση του λαοφιλούς και λαοπρόβλητου Βενιζέλου.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, συγκρούστηκαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ευάγγελος Βενιζέλος αλλά νικητής αναδείχτηκε η Χρυσή Αυγή που ωφελήθηκε από την προσπάθεια της τρικομματικής κυβέρνησης να παραβιαστεί η μυστικότητα της ψηφοφορίας, ώστε να συγκαλύψει τις ευθύνες του Ευάγγελου Βενιζέλου για την απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε στις κατηγορίες του Αλέξη Τσίπρα με τρελή υστερία, πετώντας συνέχεια την μπάλα στην εξέδρα, και χάρισε άφθονο γέλιο στους βουλευτές και τους τηλεθεατές, αν και όλοι μας –βλέποντας το μάτι του να γυαλίζει- περιμέναμε πότε θα μπουν μέσα οι άνθρωποι με τα άσπρα για να του φορέσουν τον ζουρλομανδύα.
Στην κατηγορία του Αλέξη Τσίπρα πως οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν πάρει πια χαμπάρι τους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και της Νέα Δημοκρατίας και πως τους έχουν στο χέρι επειδή ήταν στις λίστες Χριστοφοράκου στις λίστες της Siemens και σε όποια άλλη λίστα υπάρχει, o Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε πως ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να ετοιμαστεί να βάλει την υπογραφή που θα του ζητήσουν, και πως οι Ευρωπαίοι δεν εμπιστεύονται πολιτικούς σαν τον Τσίπρα που δεν έχουν πάρει ακόμα μίζες, όπως κάθε πολιτικός του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας που σέβεται τον εαυτό του.
Ο Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε τον Ευάγγελο Βενιζέλο που ανέφερε πως έχει στο σπίτι του το αρχείο με θέματα του υπουργείου Άμυνας αλλά είναι καλό που ο Βενιζέλος έχει στο σπίτι του το αντίγραφο του αμυντικού δόγματος της Ελλάδας και δεν χάθηκε κι αυτό όπως η λίστα Λαγκάρντ.
Πάντως, δεν θα πρέπει να ανησυχούμε που ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει στο σπίτι του το αντίγραφο του αμυντικού δόγματος της Ελλάδας γιατί είναι βέβαιο πως το έχουν στα χέρια τους οι Τούρκοι και όλοι οι προαιώνιοι εχθροί της περήφανης χώρας μας, αφού, ακόμα κι αν δεν κατάφεραν να το προμηθευτούν μέσω κατασκοπείας, είναι σίγουρο πως βρέθηκε κάποιος βρομερός πασόκος ή νεοδημοκράτης να το πουλήσει στους Τουρκαλάδες.
Ο Αντώνης Σαμαράς απουσίαζε κατά τη διάρκεια της συζήτησης και δεν τοποθετήθηκε –όπως και ο Φώτης Κουβέλης- γιατί ξέρει πως είναι δεμένος σφιχτά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος δεν είναι διατεθειμένος να πάει στο κελί που του αξίζει χωρίς να πάρει μαζί του τους πάντες• από πολιτικούς μέχρι μεγαλοεκδότες και εφοπλιστές.
Ο χρόνος για τους Έλληνες τελειώνει αλλά ο χρόνος τελειώνει και για την τρισάθλια συμμορία του δικέφαλου κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν την χώρα, για να επιζήσουν αυτοί.
Όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο πιθανό το ενδεχόμενο η λύση να μην έρθει μέσα από τη Βουλή.
Δυστυχώς.

Σκορδαλιά Κουβέλη...

Του Θανάση Καρτερού, απο την Αυγη...
Ο Φώτης Κουβέλης ανακατεύτηκε με τα πίτουρα του Σαμαρά, με ό,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται για την αριστερή ψυχή του από τις κάθε λογής κότες. Στηρίζει μια δεξιά κυβέρνηση και μια δεξιά πολιτική. Συνεργάζεται με τον Δένδια, τον Βορίδη και τον Άδωνι. Πρέπει όμως να ομολογήσουμε κάτι που τον τιμά ιδιαιτέρως: Διατηρεί αλώβητη μια τουλάχιστον από τις αξίες της Αριστεράς - την αξία της αλληλεγγύης. Κι αυτό φαίνεται ανάγλυφα στη στάση του απέναντι στον Βενιζέλο.
Το στήθος του έχει προτάξει για να προστατέψει από κάθε κακό τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Και πρώτος έσπευσε να οδηγήσει στον βωμό τον αποδιοπομπαίο Παπακωνσταντίνου. Και την νήσσα εποίησε για τις ενδείξεις κατά του Βενιζέλου. Και κουβέντα δεν είπε εναντίον του. Αλλά σήμερα καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Θα υιοθετήσει και το κόλπο με τις τρεις κάλπες για να μη γίνει καμιά στραβή; Αν το κάνει, θα μιλάμε πια για πραγματική αυτοθυσία.
Γιατί αυτοθυσία; Μα γιατί ο Κουβέλης ήταν πάντα ο απόλυτος υπέρμαχος της θεσμικής τάξης και της κοινοβουλευτικής νομιμότητας. Θεσμομέτρης, πώς το λένε. Ως δικηγόρος, ως υπουργός Δικαιοσύνης, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του επί θεσμικών. Κουβέλης και απαρέγκλιτη τήρηση των κανόνων, ένα και το αυτό. Με αποτέλεσμα, μάλιστα, ορισμένες φορές να ενοχλεί κάποιους από τους παλιούς του συντρόφους - μας έπρηξε με τη θεσμολαγνεία του ο Φώτης.
Λέτε τώρα να τα αφήσει αυτά στην άκρη και να φλερτάρει με τη λοβιτούρα επειδή βρέθηκε ο Βενιζέλος στη μέση; Να θυσιάσει όχι μόνο το άψογο θεσμομετρικό παρελθόν του, όχι μόνο τις κρυστάλλινες περί νομιμότητας αντιλήψεις του, όχι μόνο την αφοσίωσή του στην κοινοβουλευτική τάξη, αλλά, από μια άποψη, και τον ίδιο του τον εαυτό; Διότι Κουβέλης χωρίς προσήλωση στους θεσμούς ίσον σκορδαλιά χωρίς σκόρδο - ούτε μυρωδιά, ούτε γεύση, ούτε καν σκορδοκαΐλα.
Αφού όμως τον βλέπουμε με γουδί και γουδοχέρι στο χέρι, όλα μπορούμε να τα περιμένουμε - ακόμα και τον θεσμικό πολτό που θα αναδείξει μια πράξη αλληλεγγύης, ένα σκορδόπιστο πολιτικό έρωτα. Και αν αυτό γίνει, όλοι εκείνοι που ζητούν να λειτουργήσουν οι θεσμοί στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, θα τη φάνε κατά πώς φαίνεται τη σκορδαλιά Κουβέλη. Η οποία δεν χωνεύεται δυστυχώς με τίποτε...

Φοροφυγάδες και ευθύνες πρωθυπουργών...

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη* απο την εφημεριδα των Συντακτων...

Εδώ και πάνω από δύο χρόνια «σέρνεται», κατά απίθανο τρόπο, η λίστα Λαγκάρντ. Τους τελευταίους, όμως, μήνες, αυτά που συμβαίνουν ακούγονται και υπονοούνται είναι πραγματικά πρωτοφανή.
Τα γεγονότα είναι γνωστά: Τη διαβόητη λίστα παραλαμβάνει ο τότε Υπουργός Οικονομικών από τη Γαλλίδα συνάδελφό του, χάνει το πρωτότυπο (!), αφού έχει βγάλει ένα αντίγραφο, το οποίο και παραδίδει στον διάδοχό του, ο οποίος, αντί να το αξιοποιήσει, το «καταχωνιάζει» σε ένα συρτάρι του ως ιδιοκτησία του (!!!) επί πάνω από έναν χρόνο και αναγκάζεται να το παραδώσει στον σημερινό Πρωθυπουργό πριν από λίγους μήνες. Δεν αξιοποιείται αμέσως αλλά μόνο πριν από λίγες μέρες αρχίζει η πλήρης διερεύνησή του από το ΣΔΟΕ. Από το αντίγραφο, όμως, λείπουν τρία ονόματα, συγγενικά πρόσωπα του πρώτου υπουργού.

Είναι σαφές ότι η απώλεια του πρωτοτύπου της λίστας βαρύνει τον υπουργό που το παρέλαβε. Το πότε, όμως, έχει γίνει η διαγραφή των τριών ονομάτων και ποιος διέγραψε τα τρία ονόματα, είναι προς διερεύνηση. Τα θέματα αυτά θα εξετάσει η αρμόδια επιτροπή στην οποία παρέπεμψε τον υπουργό που παρέλαβε το πρωτότυπο η τρικομματική κυβέρνηση. Είναι, όμως, προφανές ότι σχετικά με το θέμα της διαγραφής των τριών ονομάτων πρέπει να εξετασθεί και ο διάδοχός του, αν διαπιστωθεί ότι η διαγραφή έγινε αφότου εκείνος παρέλαβε τη λίστα.

Τα παραπάνω είναι πολύ σοβαρά. Δεν είναι, όμως, το κύριο πρόβλημα με τη διαβόητη λίστα; Η λίστα παραδόθηκε από την υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας στον Ελληνα συνάδελφό της προκειμένου να τον βοηθήσει στην πάταξη της φοροδιαφυγής, για την οποία μέχρι τότε κανένας φοροφυγάς δεν είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί. Αυτός, όμως, συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο που στέρησε το Δημόσιο από έσοδα που θα εισπράττονταν από όσους στη λίστα θα αποδεικνυόταν ότι ήταν φοροφυγάδες. Είναι, επομένως, προφανές ότι έχει τεράστια ευθύνη για την απώλεια των εσόδων αυτών. Και η ευθύνη αυτή δεν είναι, φυσικά, μόνο πολιτική. Την ίδια ακριβώς ευθύνη έχει και ο διάδοχός του, και μάλιστα αυξημένη, διότι απέκρυψε τη λίστα επί πάνω από έναν χρόνο.

Τι ισχυρίζονται τώρα οι δύο υπουργοί για όλα αυτά;

Ο μεν υπουργός που παρέλαβε την πρωτότυπη λίστα προβάλλει αστείες δικαιολογίες για την ανεύθυνη και επιζήμια για το Δημόσιο συμπεριφορά του, ο δε διάδοχός του, που παρέλαβε το αντίγραφο, προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον εαυτό του, προβάλλοντας έωλα επιχειρήματα. Ενα από τα επιχειρήματά του είναι ότι η λίστα ήταν προϊόν υποκλοπής, το οποίο, όμως, δεν μπορεί να σταθεί, δεδομένου ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών πήραν λίστες με ονόματα συμπατριωτών τους από τον ίδιο από τον οποίο προερχόταν και η λίστα Λαγκάρντ, τις αξιοποίησαν και εισέπραξαν δισ. ευρώ από τους φοροφυγάδες που περιέχονταν στις λίστες αυτές. Και αυτός, όπως και ο προκάτοχός του, δεν εισέπραξαν ούτε ένα ευρώ από τους φοροφυγάδες της λίστας.

Από τα όσα προαναφέρθηκαν είναι προφανές ότι οι δύο υπουργοί (και όχι μόνο ο ένας) οφείλουν να απολογηθούν για την κάλυψη φοροφυγάδων και την απώλεια πολύτιμων δημόσιων εσόδων. Πολύ περισσότερο οφείλουν να λογοδοτήσουν όταν στο διάστημα που υπηρέτησαν, στο υπουργείο Οικονομικών, υπέγραψαν τα Μνημόνια, η εφαρμογή των οποίων από τους ίδιους έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάντια και ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της στα όρια της εξαθλίωσης.

Σε όλο αυτό το διάστημα των τριών τελευταίων ετών όλοι οι πρωθυπουργοί, ακολουθώντας το «παράδειγμα» των προκατόχων τους, είτε σιωπούν είτε δηλώνουν ότι «όλοι όσοι έχουν ευθύνες πρέπει να τιμωρηθούν», εξαιρώντας τους εαυτούς τους. Σύμφωνα, όμως, με το Σύνταγμα, έχουν την κύρια ευθύνη των πεπραγμένων των κυβερνήσεών τους, των οποίων μέλη ήταν οι δύο υπουργοί Οικονομικών.

Θα είναι τραγικό, η τρικομματική κυβέρνηση, που κόπτεται για τη διαφάνεια, να συγκαλύψει την ευθύνη του υπουργού που παρέλαβε το αντίγραφο της λίστας. Και τα μεν δύο κόμματα, που κυβέρνησαν και εξακολουθούν να κυβερνούν και ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα της χώρας, έχουν κάθε λόγο να συμπεριφέρονται με τον τρόπο αυτό, όπως, άλλωστε, το έπραξαν για όλα τα προηγούμενα σκάνδαλα, προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Η ΔΗΜΑΡ όμως;

Αν τελικά η πλειοψηφία που διαθέτει στη Βουλή η τρικομματική κυβέρνηση προχωρήσει στη συγκάλυψη της τεράστιας ευθύνης του πρώην υπουργού Οικονομικών και σημερινού αρχηγού τού ενός από τα κόμματα που τη στηρίζουν, τότε, τόσο ο υπουργός που δεν θα παραπεμφθεί όσο και η κυβέρνηση στο σύνολό της θα είναι συνένοχοι για τη συνέχιση της πολιτικής «κουκουλώματος» όλων των σκανδάλων που ακολούθησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αυτή, όμως, η προκλητική τους συμπεριφορά εξοργίζει περισσότερο τη ήδη εξοργισμένη και δεινοπαθούσα πλειονότητα του λαού. Θα έρθει η ώρα –και δεν αποκλείεται να έρθει σύντομα– που ο εξοργισμένος αυτός λαός θα ανατρέψει με την ψήφο του το σάπιο αυτό σύστημα.

________

* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Χαμένοι στη μεταγραφή

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Με τη μετάφραση δεν υπήρχε πρόβλημα. Οι αριθμοί στη λίστα Λαγκάρντ (τα ποσά δηλαδή), στην οικεία αραβική γραφή τους, μιλούσαν μόνοι τους. Οσο για τα ονόματα, γραμμένα στα οικουμενικά αγγλικά, εύκολα αναγνωρίζονταν και ταυτίζονταν· αν βέβαια κάποια στιγμή τα ελληνικά κεφάλαια (τον λειψό πατριωτισμό των οποίων έψεξε και ο κ. Γιουνκέρ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του, ανήμπορος να διακρίνει τον ευγενή διεθνισμό τους) αναζητήσουν ζεστασιά σε τράπεζες κινεζικές ή αραβικές, τότε ναι, οι λίστες θα διαβάζονται δυσκολότερα.
Πρόβλημα, ωστόσο, υπήρξε με τη μεταγραφή του σιντιδίου σε στικάκιον (καιρός να εντάξουμε στο κλιτικό μας σύστημα αυτά τα εξωτικά, που έχουν υποτάξει το πολιτικό μας σύστημα). Προφανώς, επειδή είμαστε έθνος λόγιον εκτός από ανάδελφον, θέλαμε να επιβεβαιώσουμε πως είχε δίκιο ο Σεφέρης που διαφοροποιούσε τη μετάφραση από τη μεταγραφή. Οπως πάντα, όλα έγιναν με αγαθές προθέσεις: Η μεταγραφή αποφασίστηκε λέει για να διασφαλιστεί η ευκολότερη μεταφορά των ηλεκτρονικών στοιχείων. Και πάνω στη μέθη της μεταφοράς, που ζαλίζει και γερούς ποιητές, έχασε ο υπουργός το σιντί κι ο ΣΔΟΕ το στικάκι. Προέκυψαν έτσι αντίγραφα ανεξακρίβωτου αριθμού, κανένα τους όμως δεν χρησιμοποιήθηκε για τον υποτιθέμενο σκοπό: για να διερευνηθεί ποιοι και ποια ποσά είχαν εξαγάγει λαθραία στην Ελβετία, ώστε επιτέλους να φορολογηθούν.
Αδράνεια δύο, δυόμισι χρόνων -τόσο διευκολυντική για τους ανομήσαντες, που φρόντισαν να επαναπατρίσουν τα κεφάλαιά τους και να ξαναφορέσουν τον χιτώνα του ευπατρίδη- είναι αδικαιολόγητη ακόμα και για ΠΑΣΟΚ. Εξ ου και οι «αντικειμενικές πολιτικές ευθύνες» όχι μόνο του κ. Παπακωνσταντίνου (που, αν όντως αλλοίωσε τη λίστα, το έκανε επειδή είμαστε και έθνος εξάδελφον), αλλά και του κ. Βενιζέλου, όπως αναγνώρισε στη συνέντευξή του στην «Κ» ο συγκυβερνήτης κ. Κουβέλης, πάντοτε ακριβολόγος, αν και σπανίως λακωνικός. Αυτό είναι το ζήτημα. Αυτό θα έπρεπε να είναι. Οι εξόφθαλμες πολιτικές ευθύνες, δηλαδή, θα έπρεπε να έχουν πείσει όσους έσφαλαν ότι (άσχετα αν υπάρχει ή όχι και διαπλοκή με ποινικές ευθύνες) δεν δικαιούνται πια να είναι τόσο ορμητικοί στην αυτοδικαιωτική ρητορική τους. Γιατί έχει γίνει ολοφάνερο ακόμα και στα μάτια των κυβερνητικών εταίρων τους ότι δεν είναι αυτό που προσπαθούν να δείξουν πως είναι, ανελέητοι τιμωροί της φοροδιαφυγής και λάτρεις της ισοτέλειας.
Εφόσον ουδέποτε μετέφρασαν σε πράξη τα δημαγωγικά τους περί πατάξεως της φοροδιαφυγής, είναι έκθετοι, κατακριτέοι, κατώτεροι της πολιτικής ευθύνης που γενναιόδωρα τους ανέθεσε ο λαός· είναι «ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες», που θα ’λεγε πάλι ο Σεφέρης. Τα υπόλοιπα, τα περί συνωμοσίας εις βάρος τους, ας τα πουν πρώτα στον καθρέφτη τους, αφού οι ίδιοι σκευώρησαν κατά του εαυτού τους. Γι’ αυτό τώρα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο «να χυθεί άπλετο φως» στις πράξεις τους και «να φτάσει το μαχαίρι ώς το κόκαλο» της αμέλειάς τους. Οπως ακριβώς συνέβη και με το σκάνδαλο Siemens δηλαδή...

"Δυναμεις ανομιας και χαους"...

Dies brumalis...

Ήμασταν τόσο βέβαιοι για τη σταθερότητα της κατάστασης που ζούσαμε στον καιρό της ευμάρειας,  που δεν πήραμε κανένα μέτρο για άμυνα και  ξυπνήσαμε νικημένοι πριν πολεμήσουμε. Η όψη της χώρας  όμως έχει πια αλλάξει.  Τα πάντα, όλες οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος,  μεθοδικά γκρεμίζονται. Ντροπές και εξευτελισμοί, δουλικές και ταπεινωτικές εργασίες αποτελειώνουν τη συντριβή και των πιο περήφανων ακόμη ψυχών. Για τους περισσότερους σύγχυση, ταραχή, αγανάκτηση, αμηχανία. Κινδυνεύουμε  να πεθάνουμε από καταπίεση και αθλιότητα.  Προηγουμένως  όμως σίγουρα θα έχει αποκαλυφτεί ποιος αλλοίωσε τη λίστα Λαγκάρντ  και θα έχει εκκενωθεί  η «βίλα Αμαλία» και κάθε άλλο κατειλημμένο κτίριο, για να αξιοποιηθεί από το  δημόσιο, όπως υπόσχονται  οι κυβερνώντες, διαπρύσιοι κήρυκες της δικαιοσύνης, της ασφάλειας και της  τάξης.     
Τις τελευταίες μέρες η επικαιρότητα, εκτός από την προβολή των προσκυνημάτων του Σαμαρά στη Μέκκα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το Βερολίνο, κινείται ανάμεσα στο στικάκι του Παπακωνσταντίνου και τις καταλήψεις, ανακαταλήψεις της «βίλλας Αμαλία». Και τα δυο ζητήματα έχουν τη βαρύτητά τους, μόνο που έτσι χάνουμε το δάσος απομονώνοντας τα, χωρίς να τα συνδέουμε μεταξύ τους και με την ευρύτερη πολιτικοκοινωνική κατάσταση.         
Η λίστα Λαγκάρντ και η όποια αλλοίωση στα στοιχεία αποδεικνύει περίτρανα ότι η κρατική μηχανή, το πολιτικό  κατεστημένο είναι με παντοίους τρόπους μπλεγμένα με όλη την οικονομική  δραστηριότητα της χώρας, αφού όλο το  μεταπρατικό, υπεργολαβικό κλπ οικονομικό οικοδόμημα  της χώρας δεν μπορούσε να υπάρχει χωρίς τη στήριξή τους. Σίγουρα, διάφορα οικονομικά και πολιτικά κέντρα, κάποια κομμάτια τους,  μπορεί να επιθυμούν μια κάποια  διαλεύκανση σε υποθέσεις σκανδάλων, σαν αναγκαία για τη σταθεροποίηση των συμφερόντων γενικά του συστήματος, αφού μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να προκύψουν νέες αστικές εφεδρείες, οι παλιές μοιάζει να έχουν εξαντληθεί, και ειδικά εκείνες οι μερίδες που κρίνουν πως θα παραμείνουν αλώβητες από το ανακριτικό έργο και θα αναβαθμιστούν.  Γι’  αυτό και … η κόσμια συζήτηση για διαλεύκανση της υπόθεσης και τιμωρία των ενόχων το μόνο που ουσιαστικά προσπαθεί να  κάνει είναι να δίνει πιστοποιητικά ουδετερότητας και κύρος στους θεσμούς του σημερινού  κράτους και πιστοποιητικά εξυγίανσης του δημόσιου βίου. Είναι τουλάχιστον αφέλεια να πιστεύει κανείς  ότι θα δημιουργηθούν θεσμοί και δομές που θα περιορίζουν τις αποδοτικές δραστηριότητες της αστικής τάξης που είναι εγγενείς του συστήματος  είτε ότι η τιμωρία ακόμη και των πιο ξεκάθαρων  περιπτώσεων που ενέχονται στα σκάνδαλα εξαρτάται από την εκκίνηση των σχετικών διαδικασιών στη βουλή.             
Αν λοιπόν τον κομμουνιστικό λόγο ενδιαφέρει όλη αυτή η παραφιλολογία για τη λίστα Λαγκάρντ, και όλες τις παρεμφερείς, είναι για τη σήψη που αποπνέουν  αυτά τα σκάνδαλα, είναι για την ευκαιρία που προσφέρουν να   χρησιμοποιηθούν  σαν  απτό επιχείρημα για τον επιζήμιο  και ολέθριο ρόλο της κυρίαρχης τάξης. Ίσως κάπως έτσι να  αρχίζει να προβληματίζεται και ίσως τελικά και να  πειστεί μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων  ότι δεν έχει καθόλου ανάγκη την αστική τάξη,  που είναι μέχρι τον λαιμό βουτηγμένη στον παρασιτισμό και τις κομπίνες, κι ίσως να  ξεφύγει από την επιρροή της.          
Και φυσικά  τον κομμουνιστικό λόγο ενδιαφέρει και η εκκένωση της «βίλας Αμαλία» και μόνο από το γεγονός της επίδειξης δύναμης των  κρατικών δυνάμεων καταστολής και των συνεπειών  της, που δεν περιορίζονται απλώς στο επίπεδο της καταστολής, αλλά οριοθετούν την ελευθερία που επιτρέπεται, σε μια αστική δημοκρατία που όλο και συρρικνώνεται.           
Οι καταλήψεις, κληρονομιά των κινημάτων του ’60, ξεκίνησαν για να λειτουργήσουν σαν χώροι οργάνωσης ενός άλλου τρόπου ζωής και σαν πόλοι παρέμβασης και κριτικής στην κοινωνική ζωή, από ένα σύνολο ανθρώπων που η συνοχή τους  περισσότερο στηρίζεται σε μια γενική και αφηρημένη αντιεξουσιαστική, ελευθεριακή βάση ενάντια σε ένα κράτος που σπάνια όμως κριτικάρεται  στις ουσιαστικές λειτουργίες του. Οι καταλήψεις στηρίζονται  στη συλλογιστική να οργανωθεί, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος,  μέσα στο χώρο της κατάληψης μια νησίδα ενός εναλλακτικού  τρόπου  ζωής, με άλλο περιεχόμενο και  ποιότητα, που να έχει και μια παρέμβαση κριτική  στο κοινωνικό σύνολο. Τους  περισσότερους που συμμετέχουν σε τέτοιες καταλήψεις τους συνδέουν  μια πρώτη άρνηση για την κοινωνία της εκμετάλλευσης και του ανταγωνισμού και συγχρόνως και  οι ιδέες, αρκετά νεφελώδεις, για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς αλλοτρίωση, εκμετάλλευση, χωρίς ιεραρχίες και καταναγκασμούς. Όλες αυτές οι απόπειρες   για εναλλακτική οργάνωση της ζωής, ήδη έχουν δείξει τις αντοχές τους και τα όρια τους  από τη δεκαετία του ’80. Δεν μπόρεσαν να στηριχτούν σε ευρύτερες συμμαχίες πολιτικών υποκειμένων, κινήθηκαν έξω από τους χώρους  της παραγωγικής διαδικασίας και διατήρησαν έναν λίγο πολύ περιθωριακό χαρακτήρα και  τελικά δεν μπόρεσαν να παρέμβουν καθοριστικά στην κοινωνία.          
Οι επιχειρήσεις λοιπόν της αστυνομίας για εκκένωση κατειλημμένων κτιρίων δεν επιδιώκουν τόσο να διαλύσουν ένα  κίνημα που είναι άλλωστε αναιμικό και περιθωριοποιημένο όσο να μονιμοποιήσουν και να νομιμοποιήσουν τις παντός τύπου επεμβάσεις της. Και η εκκένωση της  «βίλλας Αμαλία» όπως και οι επιχειρήσεις της  αστυνομίας με το κατ’ ευφημισμό όνομα «Ξένιος Δίας», εντάσσονται στην προετοιμασία της   γενικευμένης επίθεσης, ιδεολογικής και κατασταλτικής,   της κυρίαρχης τάξης, εναντίον των υποτελών τάξεων. Οι επιθέσεις ξεκινούν στοχευμένα,  σε χώρους  και κοινωνικές κατηγορίες που αφήνουν αδιάφορα η είναι και εχθρικά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, πριν γενικευθούν.          
Κι έτσι πριν το καταλάβουμε καλά καλά, ενώ νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι θα καταλήξουμε το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε να είναι τον κύκλο του φράχτη. Η ελευθερία  σταδιακά θα μαντρώνεται  σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, σε κελιά φυλακών αυτών που θα κατηγορούνται σαν «δυνάμεις της ανομίας και του χάους».       
Αδιαμφισβήτητα όμως ο καπιταλιστικός κόσμος θα συνεχίσει να προσφέρει  την ελευθερία να πουλιέται,  και σε φτηνή τιμή, το εμπόρευμα εργατική δύναμη...

Προστατεύει κάποιους και ο Βενιζέλος;

Cynical...

Αν η απόκρυψη της λίστας Lagarde από τον κ. Παπακωνσταντίνου είχε ως ευλογοφανές κίνητρο την προστασία των δυο του εξαδέλφων, ανοιχτό παραμένει το ερώτημα για το ποιο ήταν το κίνητρο του κ. Βενιζέλου ώστε να την κρατά κι αυτός κρυφή για ένα και πλέον χρόνο σε εφτασφράγιστο συρτάρι του γραφείου του.

Μια και οι δυο περιπτώσεις έχουν ως κοινό τους σημείο την ίδια πράξη, δηλαδή την απόκρυψη, είναι εξ ίσου εύλογο να υποθέσουμε ότι συμπίπτουν και ως προς τα κίνητρα, δηλαδή την προστασία κάποιων που δεν έπρεπε να έρθουν στο φως της δημοσιότητας, πιθανόν διότι τότε θα προκαλούσαν δυσάρεστους συνειρμούς, έρευνες και αποκαλύψεις, τόσο για τον κ. Βενιζέλο προσωπικά, όσο και για το ασθενικό του κόμμα.

Για τον κ. Παπακωνσταντίνου ξέρουμε ήδη αρκετά. Για τον κ. Βενιζέλο όμως, τι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε; Αν αφήσουμε στην άκρη εικασίες για άμεση εμπλοκή συγγενικών του προσώπων, δεν μπορούμε όμως να κάνουμε το ίδιο και για την πιθανή εμπλοκή ατόμων της λίστας σε υπόγειες χρηματοδοτήσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν του κόμματος στο οποίο αρχηγεύει. Αυτό θα ήταν και μια εύλογη απάντηση στο ερώτημα του γιατί ο κ. Βενιζέλος κρατούσε τόσο καιρό τη λίστα μυστική. Το κεφάλαιο μυστικές χρηματοδοτήσεις, αν και καθόλου μυστικό μετά από μαρτυρίες Τσουκάτου και Χριστοφοράκου, εν τούτοις παραμένει ακόμα στα ανέγγιχτα και ανεξερεύνητα.

Τις απορίες μου για το ποιους θέλει πιθανόν να προστατεύσει ο Βενιζέλος, και τους εύλογους συνειρμούς ότι πρόκειται μάλλον περί άνομων χρηματοδοτών του κόμματος, τις είχα διατυπώσει πολλές φορές χθες στο twitter.

Η απάντηση ήρθε γρήγορα και τυχαία σήμερα.

Σύμφωνα λοιπόν με δημοσίευμα της "Εφημερίδας των Συντακτών", την χρονική περίοδο που οι κυβερνητικοί παράγοντες κρατούσαν τη λίστα Λαγκάρντ ερμητικά κλεισμένη στα συρτάρια τους, μην τυχόν και προκύψει νομικό ζήτημα με την αξιοποίησή της, ορισμένα πρόσωπα, που αναφέρονται ονομαστικά, και εταιρείες τους ελέγχονταν για την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο της Siemens. Στους λογαριασμούς της HSBC βρίσκονται πρόσωπα γνωστά από την εμπλοκή τους  με τις μίζες της γερμανικής εταιρείας. Συγκεκριμένα, από τα 15 πρόσωπα  που βρέθηκαν να πρωταγωνιστούν, τα 5  έχουν ονομαστική παρουσία στη λίστα Λαγκάρντ. Πρόκειται για τους επιχειρηματίες Μ. Κάτσικα, Π. Βοιλή, Σ. Πρινιωτάκη, Δ. Σιαφάκα, Μαρία Χριστίνα Μακροδήμου, ενώ ερευνάται και η χρηματιστηριακή εταιρεία "Πήγασος", της οποίας  επικεφαλής τότε ήταν ο Α. Ράμμος.

Να, που όλα τα μυστήρια έχουν από πίσω τους και κάποια κίνητρα και αιτίες. Και τι κίνητρα!

Αν (...τολμούσαν αυτοί που ψηφίζουν)...

Jungle-Report...

Πόσες φορές αλήθεια, μία υπόθεση που βλέπουμε να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, σε μία θεατρική σκηνή, σε μία κινηματογραφική οθόνη, σε ένα πεζοδρόμιο, αναπαράγεται στη μνήμη μας και νοερά αλλάζουμε τις συνθήκες, φτιάχνοντας έτσι εναλλακτικά σενάρια για την κατάληξη της σκηνής, του περιστατικού που μόλις είδαμε. Μη μου πείτε πως δεν το κάνετε γιατί θα σας προκαλέσω να θυμηθείτε κάποιες εξετάσεις που δεν γράψατε και λίγο μετά την παράδοση του γραπτού σας, σκεφτόσασταν …»Αν;»


Φανταστείτε το έργο «Λίστα Λαγκάρντ» που βγήκε στο θέατρο της μίζερης πια,  πολιτικής μας σκηνής, να παίζεται με άλλους όρους.  Και πρωταγωνιστές να είναι οι ίδιοι. Να είναι οι ίδιοι, αλλά σε μία άλλη εποχή. Την εποχή προ συγκυβέρνησης. Δηλαδή μόλις 15 μήνες πριν. Τον Οκτώβριο του 2011.  Να μου πείτε πως μπαίνουν και άλλοι πρωταγωνιστές στη σκηνή αλλά αυτό δεν είναι κατανάγκη κακό. Άλλωστε οι ίδιοι πρωταγωνιστούν ακόμα στην υπόθεση της «Λίστας Λ.».  Δεδομένα: Δεν υπάρχει συγκυβέρνηση των τριών, ο Σαμαράς είναι ακόμα  στην παιδική χαρά του Ζαππείου , δηλαδή γιαλαντζί αντιμνημονιακός ή απλά Ο(που) Φ(φυσάει) ο  Α(νεμος), ο Βενιζέλος έχει ήδη πάρει τη λίστα Λ. στα χέρια από τις 16/6 ή περίπου εκεί, μετά την άνοδο του στον τσαρικό θρόνο, ο έκπτωτος σήμερα Παπακωνσταντίνου είναι στο υπουργείο Περιβάλλοντος, ο δον κυρΦώτης υπνωτίζει τα πλήθη, μιλώντας για την Αριστερά της Ευθύνης (δηλαδή  την «Αριστερά του Ζαππείου νο.Χ») με πλήρη ομάδα.

«Τω καιρώ εκείνω» βέβαια δεν υπάρχει «κυβέρνηση» Παπαδήμου. Η ΝΔ, δια στόματος Μιχελάκη μάλιστα, λέει «Η δημοσιοποίηση στο παρά πέντε της ψηφοφορίας στη Βουλή των επιστολών που έστειλαν ίδιος ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Βενιζέλος στην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προς την κ. Λαγκάρντ αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά την αναξιοπιστία και τις εκβιαστικές μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούν σε βάρος της Βουλής και της Κοινωνίας».  Μπλοφαδόρος και εκβιαστής λοιπόν ο κατά Σαμαρά 2012 «άμεμπτος και σοβαρός» Βενιζέλος. Βέβαια αναφέρεται στις επιστολές-δηλώσεις υποταγής Παπανδρέου και Βενιζέλου, την ίδια ώρα που «διαπραγματεύονταν» και «μάτωναν». Τι σημασία έχει; Οι ψεύτες και οι κλέφτες….. Άλλωστε μετά και ο Σαμαράς υπέγραψε τέτοιες εξευτελιστικές δηλώσεις Μόνο ο Αλέκος Αλαβάνος είχε φτιάξει το σωστό και ακριβές πορτρέτο και μάλιστα δίχως να συσχετίζει τα πρόσωπα με τη Λίστα Λ. Τέλος πάντων.

Οι «φωτοτυπίες» του Άδωνη.

Την εποχή εκείνη ο Άδωνις-τι-είναι-ο-Άδωνις,  βρίσκεται σε παροξυσμό. Από τον αδελφό του που «τον έβγαλαν ζευγάρι» με την Πέπη Τσεσμελή και τον εμπρησμό του βιβλιο-λέμε τώρα-πωλείου  του, είναι και τσατισμένος με τους «δύο συμφοιτητές». Μετά άλλαξε γνώμη. Από τη ζαλάδα με τα τόσα που του έτυχαν (μαζί και η οργή του για τη Βάσω Παπανδρέου) δεν κατάλαβε ότι ο Αθώος Αμνός Βενιζέλος είχε καταρτίσει και στείλει λίστες «φοροφυγάδων» που είχε βάλει μέσα οφειλέτες του Δημοσίου, τις οποίες μετά από επερώτηση βολευτή του κόμματος του, έθεσε στη διάθεση όλων των βουλευτών αλλά διευκρινίζοντας ότι η λίστα θα είναι στην ευχέρεια του κάθε βουλευτή, χωρίς όμως να μπορεί να λάβει αντίγραφα. Αλλά με χαρακτηριστικλη ευκολία «φωτοτύπησε» τη λίστα Λ. και αυτό για τον Άδωνι, αθωώνει τον Βενιζέλο. Μάλιστα επί του θέματος «Είχε προηγηθεί η έκδοση γνωμοδότησης της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, με την οποία έμπαινε μια σειρά προϋποθέσεων για τη δημοσιοποίηση των καταλόγων με τα στοιχεία των μεγαλο-οφειλετών του Δημοσίου.» (στο ίδιο κείμενο-link)
Βρείτε τις διαφορές
Η διαφορά στη μεταχείριση κάθε λίστας οφειλόταν στο ότι τη μία την έφτιαξε το ΥΠΟΙΚ του Βενιζέλου (προέκταση της λίστας Κουσελά-που τον θυμήθηκα!) και ανάφερε τους οφειλέτες του Δημοσίου ενώ η άλλη (που ήδη βρισκόταν στο συρτάρι του αλλά όχι στα χέρια του) ήταν κατασκευασμένη από αγνώστους (ή πειραγμένη από άγνωστους)  και κατά συνέπεια δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ούτε σαν αφετηρία ουσιαστικής έρευνας. Φαίνεται λογικό. Είναι όμως;
Απότι φαίνεται, δεν είναι αφού σύμφωνα με ανώτατες εισαγγελικές πηγές το ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο επιτρέπει την αξιοποίηση της λίστας, παρότι είναι προϊόν υποκλοπής, καθώς ενδέχεται να περιλαμβάνει και καταθέτες που ελέγχονταν για φοροδιαφυγή σε βαθμό κακουργήματος. Υπάρχουν αποφάσεις του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με τις οποίες η λίστα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Είναι κρίμα για τον Αθώο Αμνό και Έγκριτο(;) Νομικό να μη το γνωρίζει. Γιατί αν δεν το γνώριζε τότε δεν είναι έγκριτος και αν το γνώριζε τότε είναι ψεύτης. Τουλάχιστον μπορεί να διαλέξει τι είναι.
Ας πάμε όμως και στους άλλους του θιάσου. 
Ο αρχοντοχωριάτης συμφοιτητής (κατά Άδωνι) έχει ακόμα Ζαππειάδα στο κεφάλι του και κάνει οργισμένες δηλώσεις.  Δε συγκυβερνούμε (sic) στο λάθος, φωνάζει με σθένος. Εννοώντας μάλλον πως  δε συγκυβερνούνε (sic) στο λάθος του άλλου. Θέλει το λάθος να είναι όλο δικό του. Χώρια που τον ήθελε ο ΓΑΠ και παρέα για την επερχόμενη –τότε- σύνοδο στις Κάννες, εκεί που ο Σαχινίδης έτρεμε κάθε φορά που ερχόταν ο βούρδουλας.  (ΣτSky: Ωραία διαπραγμάτευση έκαναν, με βούρδουλα και λερωμένα εσώρουχα ).
Παράλληλα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι σίγουρα πως: «Ο Σαµαράς στοχοποιεί τον Βενιζέλο αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του τον βασικό του αντίπαλο στις προσεχείς εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές». Έβλεπαν μακριά, δεν υπάρχει αμφιβολία  Επίσης  την αντιπαράθεση ενθαρρύνουν και οι συνεργάτες του κ. Σαµαρά σηµειώνοντας:  «Αν τελειώσουµε τον Βενιζέλο, τελειώσαµε και το ΠΑΣΟΚ»! Άλλοι προφήτες αυτοί….
Ο δε Αθώος και Σοβαρός λέει:  «η στάση του κ. Σαµαρά δεν είναι πρόβληµα για την κυβέρνηση αλλά πρόβληµα για τη χώρα, καθώς στη δική του επιχειρηµατολογία βασίζονται οι ευρωπαίοι εταίροι για να υποστηρίζουν ότι δεν µπορούν να γίνουν συµφωνίες που να αντέχουν στον χρόνο και τις οποίες θα σεβαστεί και η επόµενη κυβέρνηση.» . Απότι φαίνεται, η σημερινή στάση Σαμαρά είναι πρόβλημα για τη χώρα. Και η στάση του δον κυρΦωτη επίσης. Αλλά ο δον κυρΦώτης ποτέ δεν ήταν αιχμηρός με το συνεταιράκι του. Ούτε το ένα ούτε το άλλο συνεταιράκι οπότε, δεν περιμένει κανείς από ένα έντομο κραυγή.
Μετά από την υπενθύμιση όλων εκείνων των ωραίων στιγμών και προσθέτοντας επίσης κάτι λίστες  Κουσελά (θυμάστε τους 3.000 φοροφυγάδες;) κάτι αναφορές σε «σχέσεις» Εθνικής Τράπεζα και Goldman Sachs, που ήταν της μόδας εκείνη την εποχή, φτάνουμε στο σήμερα όπου ο Πασοκοφάγος Σαμαράς και το ψιθυρίζον ον της Ζαππειακής Αριστεράς στηρίζουν τον πολιτικό που:
-έκρυψε στο συρτάρι του ένα ντοκουμέντο για όσο μπόρεσε ώστε να επηρεάσει 2 εκλογικά αποτελέσματα -χρησιμοποίησε νομικίστικα επιχειρήματα για τη μη αξιοποίηση της λίστας ενώ τα ανώτατ δικαστήρια είχαν αποφασίσει πως η λίστα μπορεί να αξιοποιηθεί -δεν παρέδωσε το ντοκουμέντο στον επόμενο υπουργό οικονομικών -διαχειρίστηκε μόνος του ένα ντοκουμέντο και παρεμπόδισε το έργο της Δικαιοσύνης η οποί α ήταν μάλλον αρμοδιότερη και υπήρχε και γνωμοδότηση της.
Και για να μη ξεχνιόμαστε, ο Βενιζέλος ήταν ο πολιτικός που μας φόρεσε το PSI, που σακάτεψε τα ασφαλιστικά ταμεία που κρέμασε τους μικροεπενδυτές ελληνικών ομολόγων, που η υπογραφή του κυριαρχεί στο δεύτερο και μακάβριο 2^ο μνημόνιο. Και οι μέχρι πριν πολιτικοί του αντίπαλοι, τον στηρίζουν. Γιατί είναι τελικά, όλοι τους βουτηγμένοι στο ίδιο αίμα.
Για σκεφτείτε να είχε αποκαλυφθεί το ότι ο Βενιζέλος είχε τη λίστα Λ. και δεν την  παρέδωσε και να αναγκάζονταν να  παραδώσει  (και μάλιστα πιθανόν με πίεση Σαμαρά λόγω μη συνεννόησης με τα αφεντικά του) τη λίστα τον Οκτώβριο του 11 αντί του Οκτωβρίου του 12. Αν και τα αφεντικά τους δεν θα άφηναν να γίνει κάτι τέτοιο, όπως δεν το αφήνουν και τώρα αφού ο ελληνικός λαός εμπιστέυεται τους τσοπάνηδες του, σκεφτείτε τι τροπή θα είχαν πάρει τα πράγματα.
Έστω και σαν όνειρο, καλό φαίνεται. Γιατί να μη γίνει τώρα; Τουλάχιστον ηθικά, ο και εμπνευστής του νόμου περί μη ευθύνης υπουργών πρέπει να νιώσει τις συνέπειες της απανθρωπιάς του. Αλλά τα αδελφά του τέρατα τον στηρίζουν….
Αν όμως  ;;;;

Τα αδικήματα Βενιζέλου σύμφωνα με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ...

απο το Κουτι της Πανδωρας...

Για τον πρώην υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο και νυν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αφορά τα αδικήματα της υπεξαγωγής εγγράφου, απιστίας και παράβασης καθήκοντος.
Μάλιστα η Κουμουνδούρου αναφέρει στην πρότασή της ότι ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών «είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση, κατά την έννοια του άρθρου 15 Π.Κ., να αποτρέψει τα ζημιογόνα για το ελληνικό Δημόσιο οικονομικά αποτελέσματα, αλλά και τα περαιτέρω βλαπτικά σε επίπεδο διατάραξης της εννόμου τάξεως αποτελέσματα, που αναλυτικώς περιγράφονται ανωτέρω, έτσι ώστε η εκ μέρους του μη αποτροπή των αποτελεσμάτων αυτών ισοδυναμεί με από μέρους του πρόκληση των ιδίων αξιοποίνων αποτελεσμάτων με ενέργεια».
Αναλυτικότερα η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τον κ. Βενιζέλο έχει ως εξής:
«α) Υπεξαγωγή εγγράφου από υπάλληλο (άρθρο 242 παρ. 2 και 3 Π.Κ., σε συνδ. με άρθρα 94 και 98 Π.Κ.) :
Από το σύνολο των μέχρι τώρα συγκεντρωθέντων στοιχείων προκύπτουν ενδείξεις για την εκ μέρους του τέλεση του εγκλήματος της υπεξαγωγής εγγράφου από υπάλληλο, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Ειδικότερα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ενώ παρέλαβε τα έγγραφα (U.S.B. και εκτυπώσεις) από τον Ιωάννη Διώτη, ήδη από τα τέλη Ιουλίου- αρχές Αυγούστου 2011, απέκρυψε την ύπαρξή τους επί μακρόν, και μάλιστα και μετά το πέρας της θητείας του και μέχρι τις 2-10-2012, ήτοι επί δεκατέσσερις μήνες. Δεν κατέγραψε την παράδοση του εγγράφου προς τον ίδιο σε κανένα εκ του νόμου προβλεπόμενο και δημοσίως τηρούμενο πρωτόκολλο ή άλλο έγγραφο, και δεν το παρέδωσε ούτε στον διάδοχό του Φ. Σαχινίδη, μολονότι έχει και επικαλείται μακρά εμπειρία από παράδοση- παραλαβή Υπουργείων.
Περαιτέρω, παρέλειψε να δώσει οιαδήποτε εντολή στον Ειδικό Γραμματέα του ΣΔΟΕ Ιωάννη Διώτη για την περαιτέρω διερεύνηση και αξιοποίηση των σχετικών στοιχείων, αλλά αμφότεροι όχι μόνο παρέλειψαν, αλλά και απέφυγαν, να παρέχουν, όπως υποχρεούντο, κατά το άρθρο 17 Α Ν.2523/1997 όπως ισχύει, τις σχετικές πληροφορίες και αντίγραφα στον αρμόδιο προς τούτο Εισαγγελέα Οικονομικών Εγκλημάτων.
Η δε επίκληση αμφοτέρων περί υποτιθέμενης απροσφορότητας του επίδικου εγγράφου (USB, εν προκειμένω) να αξιοποιηθεί αποδεικτικά επειδή το θεωρούσαν παράνομο, δεν βρίσκει έρεισμα στο νόμο, την πρακτική και την κοινή λογική, με δεδομένο ότι αμφότεροι απέκρυψαν το συγκεκριμένο έγγραφο από τις αρχές που ήταν αρμόδιες να το αξιοποιήσουν και να αξιολογήσουν τη νομιμότητά του.
Κατά τον τρόπο αυτό, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αν και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, ενήργησε εξωθεσμικά, πέραν και εκτός της προβλεπόμενης στο νόμο διοικητικής διαδικασίας, παραλείποντας, την πρωτοκόλληση, καταχώριση και διαβίβαση του συγκεκριμένου εγγράφου (USB), του οποίου ήταν πλέον αδιαμφισβήτητα κάτοχος.
Ομοίως δεν διαβίβασε ούτε ηλεκτρονικό αντίγραφο ή εκτύπωση των περιεχομένων στο U.S.B. αρχείων, στους αρμόδιους υπαλλήλους του ΣΔΟΕ, την Αρχή για το Ξέπλυμα και στον αρμόδιο Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος. Ως αποτέλεσμα, δεν αξιοποιήθηκε το περιεχόμενο των εγγράφων κατά το νόμο, προς αναζήτηση διαφυγόντων φόρων και διερεύνηση ποινικών ευθυνών.
Ο διατυπωθείς ισχυρισμός του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι δεν έλαβε γνώση του περιεχομένου του συγκεκριμένου εγγράφου ανοίγοντας το καταρρίπτεται τόσο από το γεγονός ότι είχε στη διάθεσή του και εκτυπώσεις όσο και από τις παραδοχές του ιδίου στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας.
Ο ισχυρισμός ότι «για λόγους αρχής» δεν ρώτησε ποτέ το ΣΔΟΕ ή άλλη ελεγκτική υπηρεσία του Υπουργείου για την πορεία συγκεκριμένης υπόθεσης «προς αποφυγή παρεξηγήσεων» δεν είναι πειστικός, αφενός διότι οι συγκεκριμένες ενέργειες αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ στοιχεία επιμελούς άσκησης των υπηρεσιακών του καθηκόντων, αφετέρου διότι στη δικογραφία περιέχεται πλούσια αλληλογραφία με εντολές του προς το Σ.Δ.Ο.Ε..
β) Απιστία στην υπηρεσία (άρθρο 256 περ. γ’ υποπερ. β’ Π.Κ.) :
Υπό την ιδιότητά του ως Υπουργού Οικονομικών, κατά τον προσδιορισμό φόρων και εσόδων, και ειδικότερα κατά την παροχή του πληροφοριακού υλικού για τον προσδιορισμό τους, με πράξεις αλλά και παραλείψεις του, προκύπτουν ενδείξεις ότι ελάττωσε εν γνώσει του και για να ωφεληθεί ο ίδιος ή άλλοι, δηλαδή οι αναγραφόμενοι καταθέτες στην λίστα Λαγκάρντ, την δημόσια περιουσία, της οποίας η διαχείριση ήταν εμπιστευμένη στον ίδιο, ως εποπτεύοντα τις αρμόδιες για τον προσδιορισμό και την είσπραξη δημοσίων εσόδων φορολογικές αρχές.
Με την ανωτέρω συμπεριφορά του, προκάλεσε ζημία στο Δημόσιο η οποία υπερβαίνει κατά πολύ το ποσό των 120.000 ευρώ, σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα εκτιμήσεις που περιέχονται στην συναφή ποινική δικογραφία, ζημία η οποία αντιστοιχεί σε φόρους οι οποίοι δεν έχουν εισπραχθεί μέχρι σήμερα.

γ) Παράβαση Καθήκοντος (άρθρο 259 Π.Κ.) :
Πέραν των ανωτέρω αδικημάτων και επικουρικώς, προκύπτουν ενδείξεις ενοχής του Ε. Βενιζέλου για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, εφόσον με πρόθεση παρέβη, κατά τα ανωτέρω, τα καθήκοντα της υπηρεσίας του, με σκοπό να προσπορίσει σε άλλον, ήτοι σε πρόσωπα που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα, παράνομο όφελος (ήτοι αποφυγή φορολογικής επιβάρυνσης και επιβολής ποινικών κυρώσεων εις βάρος τους), με την εκ παραλλήλου εν γνώσει του βλάβη του Ελληνικού Δημοσίου.
Σημειώνουμε ότι, συναφώς, πρέπει να εξετασθεί εάν συντρέχουν για τον Ε. Βενιζέλο, οι προϋποθέσεις διερεύνησης και άλλων αδικημάτων ή περιστάσεων τέλεσης, σε συνάρτηση με τα στοιχεία και τις ενδείξεις που ενδεχομένως θα προκύψουν ή θα ενισχυθούν από την προκαταρκτική εξέταση»

Οι Λιστοπαρέες (και οι παρίες)...

Στάθης στον eniko...

Εφυγε ο κ. Βενιζέλος απ’ το Υπουργείο Οικονομικών και πήρε τη λίστα μαζί του!!!
Κι ύστερα, όταν «έσφιξαν τα γάλατα», την έστειλε στον κ. Σαμαρά πεσκέσι. Θεσμικά πράγματα. Βεβαίως ο κ. Σαμαράς δεν άνοιξε το «παγιδευμένο δεματάκι», αλλά το πάσαρε αρμοδίως στον εισαγγελέα.
Παρά ταύτα, σήμερα ο κ. Σαμαράς υπερασπίζεται τον κυβερνητικό του συνέταιρο, Βενιζέλο, τον οποίον καταγγέλλει ακόμα κι ο κυρ Πάγκαλος. «Ομορφος κόσμος ηθικά, αγγελικά πλασμένος» που έλεγε και ο ποιητής, πριν να βελτιωθεί αυτός ο κόσμος ακόμα περισσότερο.
Η υπόθεση Παπακωνσταντίνου βγάζει στο φως ένα αξεδιάλυτο κουβάρι τη γνωστή διαπλοκή όπου εμπλέκονται πολιτικοί, συγγενείς, κολλητάρια, κόμματα, δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, με μαύρο χρήμα, off shore, ΜΚΟ, διασυνδέσεις με ξένα κέντρα, άσκηση επιρροής σε κρίσιμους τομείς όπως η Παιδεία και η εξωτερική πολιτική, με εμπόρους όπλων, δάνεια, θέσεις σε ΔΣ κρατικών εταιρειών, σχέσεις με κρατικοδίαιτες ιδιωτικές εταιρείες, ένας «θαυμαστός γενναίος κόσμος»  ο κόσμος του εκσυγχρονισμού, ο κόσμος του Γιωργάκη, όπου, όποιο σκάνδαλο κι αν ανοίξεις, μέσα θα βρεις ΜΚΟ, offshore, διαύγεια, τυχάρπαστους τύπους, τυχοδιώκτες  κι όλα τα άλλα λουλούδια του συστήματος. Τα άνθη του σοσιαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού.
Αίφνης νομική σύμβουλος στο ΤΑΙΠΕΔ η κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου – εκεί που κόβεται η χώρα σε φιλέτα! – τυχαίο;
Εμποροι όπλων, εξαδέλφες, μίζες οπλικών συστημάτων, Υπουργός Οικονομικών ο ένας, Αμύνης ο άλλος, άκρες της μιας   κυρίας με το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ, μαραζωμένα τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, αεροπλάνα που δεν πετάνε, υποβρύχια που γέρνουν και στο τέλος, ως αποτέλεσμα, ένα στράτευμα που διαθέτει βενζίνη μόνον για τα ποδήλατα.

Κι όμως ο λαμπρός αυτός κόσμος  έχει αξιοθαύμαστη δικτύωση.
Διαθέτει πλάτες που ανοίγουν όλες τις πόρτες.
Κι εσένα ο υιός σου μνέσκει άνεργος. Διότι «μαζί τα φάγατε»! Μαζί με τον αξιότιμο κύριο Ρωσσώνη (της εξαδέλφης Μαρίνας), μαζί με τον Γιωργάκη που σε έλεγε διεφθαρμένο και τεμπέλη,  μαζί με τον κ. Παπακωνσταντίνου που αποκάλεσε τη χώρα «Τιτανικό» και την «έβγαλε» απ’ τις αγορές, για να τη σκλαβώσουν στα Μνημόνια,  αυτός κι όλο μαζί το παρεάκι όσων ακολούθησαν, Σαμαράς – Βενιζέλος – Κουβέλης.
Εκατομμύρια τα Ευρώ σε Ιδρύματα (και πάντα σε ΜΚΟ) κι εσύ, αν πεις κρυώνω, είσαι λαϊκιστής και θα σε βάλει στη θέση σου το όποιο Mega, σκάσε και κρύωνε, σκάσε και πλήρωνε,  για να θρέψεις τους λογαριασμούς όχι μόνον της Λίστας Λαγκάρντ, αλλά μιας ολόκληρης κάστας που ζει σε πενήντα τέτοιες λίστες κι απομυζά τη χώρα χρόνια τώρα. Διότι  «σόι πάει το βασίλειο».
Ο παππούς Παπακωνσταντίνου, δωσίλογος και γερμανοντυμένος, γνωστός στην εποχή του ως «μποτάκιας», πήρε άδεια απ’ την «κυβέρνηση» Τσολάκογλου για εκμετάλλευση ηλεκτρικού σταθμού (τον οποίον αργότερα εθνικοποίησε μέσω ΔΕΗ ο πρεσβύτερος Κωνσταντίνος Καραμανλής).
(σημείωσις: Ω ναι! οι...ιδιωτικοποιήσεις ανθούσαν κι επί Κατοχής!) – όμως θα παραδεχθώ ότι δεν υπάρχει «οικογενειακή ευθύνη» (παρά μόνον στη ναζιστική ιδεολογία και πρακτική), συνεπώς δεν φταίει ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου για τις βρωμοδουλειές του δωσίλογου και γερμανοντυμένου παππού του. Φρόντισε να έχει  ο ίδιος τις ίδιες εαυτού ευθύνες για την υπαγωγή της Ελλάδας σε μια νέα κατοχή.
(Δεν πρόκειται περί τραγικής ειρωνείας, αλλά λογικής αλληλουχίας).
Μέρκελ – Παπακωνσταντίνου.
Μέρκελ – Βενιζέλος.
Μέρκελ – Σαμαράς.
Μέρκελ – Κουβέλης,
αυτός ο «θαυμαστός κόσμος», ο «όμορφα κι αγγελικά πλασμένος» ο «νόμιμος και ηθικός», αυτός ο «χορός των καταραμένων» που «υμνεί της πατρίδας τον χαμό» με ψεύτικα λόγια, με δουλικές συνθήκες (όπως τα Μνημόνια), με αποτρόπαιους εφαρμοστικούς «νόμους», αυτοί που έχουν κάνει τη διάκριση ανάμεσα σε πολιτικές και ποινικές ευθύνες τσιγαρόχαρτο ή μάλλον, συγκοινωνούν δοχείο, αυτοί που έσπρωξαν το ένα τρίτον του εργατικού δυναμικού στην ανεργία, αυτοί που κλείνουν μαγαζιά και σπίτια,  αυτοί που διέσυραν και σκλάβωσαν τη χώρα, οι ίδιοι που ακόμα χαλκεύουν δεσμά για το μέλλον, οι ίδια που χαμογελούν στις κοσμικές φωτογραφίες, που έχουν βίλες (με μισθό βουλευτή μόνον για τους κηπουρούς τους), αυτοί που βγαίνουν στις οθόνες μας, μας κοιτούν ανερυθρίαστοι στα μάτια και μόνον μαλάκες δεν μας λένε, τι ευθύνες έχουν;
Τι ευθύνες έχει η πολιτική Στουρνάρα για τις αυτοκτονίες που συνεχίζονται; Τι ευθύνες έχουν αυτοί που δεν πιάνουν το λαθρεμπόριο καυσίμων και βάζουν τον κοσμάκη να πληρώσει την ανικανότητα ή τον δόλο τους;
Ποιος ευθύνεται για έναν πολίτη (δηλαδή εκατομμύρια πολιτών) που είναι σήμερα 25-30 χρονώ και σε δέκα χρόνια θα του έχει «φύγει» η ζωή με άλλο τρένο;
Που κατοικούν αυτές οι ευθύνες;
Μόνον στη Λίστα Λαγκάρντ ή και στα Πρωθυπουργικά γραφεία; Δεν ήξερε τίποτα ο κ. Καραμανλής, παρά μόνον να αποκαλεί «αρχιερέα της Διαπλοκής» τον κ. Σημίτη, για να κάνει στη συνέχεια η Ν.Δ. ακριβώς τα ίδια με τον σημιτισμό; Ο οποίος
τώρα μάλιστα μεταμορφίζεται σε Στουρνάρα! Μεταμορφίζεται και επανέρχεται στο στρατηγικό (τρομάρα του) σχέδιο Σαμαρά για αναδιάταξη των «αστικών δυνάμεων» της χώρας.
Ποιων «αστικών δυνάμεων»; των εφοπλιστών που δεν δίνουν δίφραγκο για την Ψωροκώσταινα; Των Τραπεζιτών που τη βυζαίνουν; Των κομπραδόρων που βγάζουν μίζες απ’ τα οπλικά συστήματα; Των φοροφυγάδων; - ποιων «αστικών δυνάμεων»;
 Η φάρσα έχει λάβει τέλος! Ολοι αυτοί οι καλοί σοσιαλιστές, Γιάννος, Ακης, Γιωργάκης, Πάγκαλος, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδος, Σημίτης και λοιποί ερίτιμοι, έφαγαν τα ψωμιά της χώρας έως ψίχουλου.
Το ίδιο και οι νεοφιλελεύθεροι, Μητσοτάκης, Ντόρα, Καραμανλής, Αλογοσκούφης, Σαμαράς κι άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός – πιράνχας.
Ή θα αλλάξει σελίδα η Ελλάδα, έστω με κόπους, ρίσκα και θυσίες, ή αυτοί οι τύποι θα της γράψουν την τελευταία σελίδα. Σε έναν πρόχειρο τάφο (χαμηλού κόστους), με ένα άδοξο επιτύμβιο, πείτε το επίγραμμα: Ενθάδε κείται η Ελλάς, εκτός Λίστας Λαγκάρντ – άστεγη στα στερνά της η φτωχοπουτάνα...
email: stathis@enikos.gr