«Βοήθεια! Η κυβέρνηση με κρατά σε ομηρία!»...

Ιώ Φλώρου*, απο το barikat.gr...

Από μικροί μάθαμε να καταπίνουμε σιωπηρά την αδικία που μας κάνουν. Είναι μια «κακή συνήθεια», όπως είχε γράψει και ο Μπ. Μπρεχτ, περιγράφοντας τη σκηνή όπου ένας περαστικός είδε ένα μικρό παιδί να κλαίει και το ρώτησε τι συμβαίνει. Όταν εκείνο του αποκρίθηκε ότι ένα άλλο αγόρι του έκλεψε το ένα από τα δύο γρόσια που είχε για να πάει στον κινηματογράφο, εκείνος το ρώτησε αν φώναξε βοήθεια. Το παιδί απάντησε ότι φώναξε κι άρχισε να κλαίει περισσότερο. Κι όταν το ρώτησε αν μπορούσε να φωνάξει πιο δυνατά και το παιδί είπε όχι, ο περαστικός του είπε «τότε δώσε μου και τ’ άλλο». Και πήρε το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.

     
Έτσι και σήμερα. Αισθανόμαστε την αδικία που υπάρχει, μα δεν αντιδρούμε. Παρακολουθούμε τη ζωή μας σα να είναι ταινία κι εμείς είμαστε απλοί θεατές. Πόσες αποφάσεις έχουν παρθεί για εσένα, χωρίς εσένα; Τον τελευταίο καιρό εγώ νιώθω ότι κάποιος άλλος σχεδιάζει τη ζωή μου, ένα σχέδιο που δε μοιάζει με αυτό που εγώ φανταζόμουν. Εγώ φανταζόμουν Πανεπιστήμιο με εργαζόμενους (έτσι δε λειτουργούν  τα Πανεπιστήμια;), ένα Πανεπιστήμιο δημόσιο, για όλους, όπου δε θα χρειαστεί να πληρώσω(!) για να πάρω πτυχίο. Ένα Πανεπιστήμιο που σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς θα με στηρίζει υλικά, με σίτιση, στέγαση και μεταφορά. Αντ’ αυτού, η πραγματικότητα είναι άλλη.

Σκηνή 1^η: Συζητήσεις παντού, με τους φίλους μου, με τους γνωστούς μου. Όλοι με ρωτάνε αυτό το αδιάφορο, εκνευριστικό ερώτημα: «Μα τι θα γίνει επιτέλους; Θα ανοίξει το Πανεπιστήμιό σας;». Όλοι έμαθαν να μιλούν αδιάφορα, αγνοώντας το τι πραγματικά σημαίνει να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια τώρα. Όλοι έμαθαν να βγαίνουν στα κανάλια με το προσωπείο του «αγανακτισμένου», του «ανένταχτου φοιτητή» και να λένε ό,τι διψά να ακούσει το αυτί του πνιγμένου στα συμφέροντα μεγαλοδημοσιογράφου. Να φωνάζουν για το άνοιγμα των σχολών, σα να είναι κάτι εφικτό, σα να μην ξέρουν τι συνεπάγεται αυτό. Σα να μη γνωρίζουν ότι πίσω από το «αθώο» αυτό αίτημα βρίσκονται 1.349 διαθεσιμότητες ανθρώπων που τόσα χρόνια λειτουργούσαν το Πανεπιστήμιο.

Οι «διαθέσιμοι» ή οι ναυαγοί της «Μέδουσας»...

Του Γιώργου Μαργαρίτη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

Από τους περίπου 400 επιβαίνοντες στο πλοίο –πλήρωμα και επιβάτες- οι 147, μέλη του πληρώματος και επιβάτες, επιβιβάστηκαν σε μια αυτοσχέδια σχεδία που κατασκεύασαν από τα κομμάτια του ναυαγίου. Μέσα στην ταραχή των στιγμών και την απόλυτη ανικανότητα του άρχοντα-καπετάνιου ανοίχθηκαν στη θάλασσα χωρίς τρόφιμα και χωρίς νερό. Η σχεδία βρέθηκε από ένα άλλο πολεμικό στις 17 Ιουλίου. Μόλις 17 από τους επιβαίνοντες σε αυτήν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Και γι’ αυτούς όμως ήταν αργά. Οι περισσότεροι πέθαναν τις επόμενες ημέρες βαριά αφυδατωμένοι και με καταστρεπτικές τις επιπλοκές της ηλίασης. Στο παραλήρημά τους, πριν πεθάνουν, είπαν πράγματα φρικτά για όσα έγιναν στη σχεδία τις 15 ημέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα.

Πόσο ακόμα;

Της Μαριάννας Μπαγιαμπού, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Πόσο ακόμα θα παρακολουθούμε απαθείς τους διπλανούς μας να ωθούνται στην ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό;

Κι εμείς που ακόμα έχουμε δουλειά, πόσο ακόμα θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τα εργασιακά μας δικαιώματα να διαλύονται;

Πόσες ακόμα εκπτώσεις είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε στα θεμελιώδη μας δικαιώματα και αγαθά;

Πόσο ακόμα θα δεχόμαστε το ξεπούλημα της περιουσίας και του πλούτου της χώρας μας, που είναι δική μας  περιουσία και πλούτος;

Πόσα νοσοκομεία πρέπει να κλείσουν για να πούμε «φτάνει πια»;

Πόση ακόμη ανασφάλεια αντέχουμε να νιώθουμε στα χωριά μας και τις γειτονιές μας, ενώ η αστυνομία χρησιμοποιείται, σχεδόν αποκλειστικά, για να καταστέλλει διαδηλώσεις και να φυλάει μεγαλοεπιχειρηματίες;

Πόσα ακόμα σχολεία πρέπει να κλείσουν ή να συγχωνευτούν, πόσο να απαξιωθεί ακόμα η Δημόσια Παιδεία, από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο, για να αντιδράσουμε; Η Παιδεία γίνεται προσβάσιμη σε όλο και λιγότερους, το νέο νομοσχέδιο κάνει το γενικό Λύκειο και το Πανεπιστήμιο προνόμιο της ελίτ. Πόσο ακόμα θα μείνουμε αδρανείς;

Πόσοι ακόμα νέοι πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό προς αναζήτηση μιας αξιοπρεπούς ζωής για να πούμε «δεν πάει άλλο;»

Ψευτο-ορθολογικές αναθεσμίσεις...

του Γιωργου Παπασωτηριου...

Η υπόθεση Σνόουντεν παραμένει αρκετές ημέρες στην επικαιρότητα, αλλά μόλις τώρα αποκτά διαστάσεις σκανδάλου. Μέχρι χθες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, προεξάρχουσας αυτής του Βερολίνου, πείθονταν από τις ΗΠΑ ότι η NSA παρακολουθούσε μόνο πρόσωπα που ήταν ύποπτα για εμπλοκή στην τρομοκρατία.
Τώρα, όμως, αποκαλύφθηκε ότι η NSA παρακολουθούσε ακόμα και την επιτροπή της ΕΕ στην Ουάσινγκτον! Η τρομοκρατία απεδείχθη, συνεπώς, πρόσχημα και η παγκόσμια κοινωνία είναι πασίδηλο πως συνιστά μία τυφλή ψευτο-ορθολογική αυτό-αναθέσμιση με την άνευ ορίων χρήση ψευτο-ορθολογικών μέσων προς επίτευξη ενός μόνο ψευτο-ορθολογικού σκοπού, της συσσώρευσης, της συνεχούς αύξησης του πλούτου για τον πλούτο.
Και η αύξηση αυτή πρέπει να γίνεται όλο και μεγαλύτερη με όλο και λιγότερο κόστος. Γι’ αυτό μειώνονται οι εργαζόμενοι(απολύσεις), μειώνονται οι μισθοί(ανταγωνιστικότητα), καταστρέφεται η φύση αλλά και οι παραδοσιακές αξίες. Στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο κυριαρχεί ο πολιτικός αγνωστικισμός, καθώς κυριαρχεί μία συλλογή από μισο-αλήθειες, που έγιναν στρατηγήματα διαφυγής.
Παντού η αυτοαναφορικότητα, η κατάτμηση και η διάλυση. Οι συγγραφείς (αυτοέγκλειστοι) στον κόσμο τους γράφουν για άλλους συγγραφείς προς χρήση άλλων συγγραφέων. Οι πολιτικοί μιλούν στα μίντια για τα λεγόμενα άλλων πολιτικών, που κρίνουν άλλους πολιτικούς(Στελέχη του ΠΑΣΟΚ μιλούν για τις δηλώσεις Βορίδη που μίλησε για τον Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την καταστροφή της Ελλάδας).
Επίσης, κοινωνικές ομάδες στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων, επαγγελματίες εναντίον άλλων επαγγελματιών, σ’ έναν αλληλοκανιβαλισμό μέχρις εσχάτων. Ποιος θα σωθεί απ’ αυτό το κανιβαλικό όργιο; Ο τελευταίος κανίβαλος. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία και, συνεπώς, οικονομία και τα λοιπά παρελκόμενα σ’ ένα πλαίσιο αρχών που παραπέμπει σε ζούγκλα.
Για ποιο ρατσισμό μιλάμε, λοιπόν, σ’ αυτό τον πόλεμο όλων εναντίον όλων; Εδώ ο ρατσισμός αφορά στους πάντες, αφορά στο διπλανό μας, στον ομοεθνή μας, δεν θα αφορά τους ξένους; Γιατί εν προκειμένω ο ρατσισμός είναι η αδυναμία να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας χωρίς τον αποκλεισμό των άλλων, χωρίς μίσος, χωρίς εχθρούς. Κι αφού δεν έχουμε τη δυνατότητα να αυτοκαθοριστούμε, ετεροκαθοριζόμαστε.
Αλλά και για να έχουμε ταυτότητα και να υπάρξουμε σαν κοινωνία έχουμε ανάγκη τους δικούς μας Κύκλωπες, τους δικούς μας Λαιστρυγόνες. Μάλιστα, ακόμα κι αν οι Κύκλωπες και οι Λαιστρυγόνες ήθελαν να γίνουν σαν κι εμάς, εμείς δεν θα τους επιτρέπαμε να εξομώσουν. Γιατί ο ρατσισμός δεν θέλει την αφομοίωση(ένταξη) των άλλων, θέλει το θάνατό τους.
Δείτε την περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούμπο, όπου οι χρυσαυγίτες είναι οι μόνοι Έλληνες που δεν χάρηκαν, γιατί κατ’ αυτούς ο άλλος, ο μετανάστης, ο «ξένος» είναι «αμετάστρεπτος». Εκατό ελληνικές σημαίες να ανέμιζε ο νεαρός μπασκετμπολίστας δεν θα γίνει Έλληνας ποτέ για τη Χρυσή Αυγή.
Σ’ αυτή την κοινωνία, συνεπώς, του μίσους(ακόμα και εναντίον του εαυτού μας) χρειάζεται η Αγάπη και η αγωνιστική αλληλεγγύη για να επανασυγκολλήσει τα θραύσματά της, απαιτείται η επαναθέσμιση και νέες παραστάσεις, μία νέα αισθητική κι ένας νέος τρόπος του υφίστασθαι συναισθηματικά. Αλλιώς θα χαθούμε ως κοινωνία.

'' Nα απολυθείτε, να το χαρώ''...

Διονύσης Ελευθεράτος, απο το Αριστερο Blog...

Πηγαδάκι» είχε σχηματίσει ο κόσμος έξω από το υποκατάστημα της ΔΕΗ, στην περιοχή της πλατείας Αμερι­κής. Σχόλια «έδιναν κι έπαιρναν» για τα κατεβασμένα ρολά στο ισό­γειο, εκεί όπου κατά το πρόσφατο παρελθόν οι ιδιοκτήτες ακινήτων πλήρωναν το περιβό­ητο χαράτσι. Ένα χαρτί, κολλημένο στα ρο­λά, ενημέρωνε ότι από τις 17 Δεκεμβρίου η είσπραξη του «ΕΕΤΗΔΕ» δεν γινόταν σε αυ­τόν το χώρο και ανέφερε εναλλακτικούς τρό­πους διεκπεραίωσης αυτής της δουλειάς (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι το οικονομι­κό και ψυχολογικό βασανιστήριο του χαρατσιού...). «Το ίδιο έχει γίνει και σε άλλες πε­ριοχές», είπε ένας. Άλλος πρόσθεσε: «Αν οι τράπεζες παίρνουν προμήθεια για αυτή την είσπραξη, εγώ σας το λέω, θέλουν να τις πρι­μοδοτήσουν και με αυτόν τον τρόπο».

Όλα αυτά δεν απασχολούσαν όσους και όσες υπαλλήλους των πάνω ορόφων του κτι­ρίου της ΔΕΗ εξυπηρετούσαν τους πελάτες-καταναλωτές, οι οποίοι είχαν σπεύσει για άλλους λόγους. Δεν τους απασχολούσαν, μέ­χρι τη στιγμή που μπήκε ένας τύπος, εξαγρι­ωμένος με την αναστολή της είσπραξης του χαρατσιού, στο συγκεκριμένο υποκατάστη­μα... Πρώτα πέρασε «γενεές δεκατέσσερις» τις υπαλλήλους που εργάζονταν εκεί, λες και κάποιος του είπε ότι αυτές έλαβαν τη σχετι­κή απόφαση, και κατόπιν... ευχήθηκε: «Να απολυθείτε όλοι, να το χαρώ»... Κάποιος (πε­λάτης) θυμήθηκε την τελική ατάκα του γνω­στού ανεκδότου και ψέλλισε: «Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Από τις αντιδράσεις όσων τον άκουσαν καταλάβαινες πως ορι­σμένοι συμφωνούσαν κι άλλοι διαφωνού­σαν με το πνεύμα του.
«Άχρηστοι, ρεμπεσκέδες, να σας πετάξουν από τη δουλειά, αυτό χρειάζεστε...». Δεύτε­ρη «ευχή», σε χρονικό διάστημα μιας ώρας, στην ίδια περιοχή, σου πέφτει κάπως «βαριά» όταν την ακούς. Πού; Σε κάποια άλλη δημό­σια υπηρεσία; Όχι. Στο υποκατάστημα μιας ιδιωτικής τράπεζας. Κάτι τα τέλη κυκλοφο­ρίας, κάτι η «ροή» του κόσμου που προς τις τράπεζες που δέχονταν και τις εκπρόθεσμες εξοφλήσεις λογαριασμών ΔΕΗ, η «ουρά» εί­χε μεγαλώσει πολύ. Κάποια στιγμή «βγήκε οφ» το μηχάνημα των αυτόματων συναλλα­γών κι ένας από τους πελάτες (που ως γνω­στόν έχουν πάντα δίκιο) έβγαλε το άχτι του ευχόμενος την απόλυση των τεχνικ..., ε, συγ­γνώμη, των υπαλλήλων που εκείνη την ώρα εξυπηρετούσαν υπομονετικά τον κόσμο.
Ποιος είπε ότι η ιδιότητα του εργαζόμε­νου στον δημόσιο τομέα σε προφυλάσσει από τον κανιβαλισμό του «να πεθάνει η κα­τσίκα του άλλου»; Για τον κανίβαλο αυτού του τύπου, ο «άλλος» είναι πάντα.... άλλος. Παράδειγμα: πάνε αρκετές εβδομάδες από τότε που «κυκλοφόρησε» στα ΜΜΕ η είδηση ότι οι συγχωνεύσεις των τραπεζών θα «φέ­ρουν» 20.000 απολύσεις. Ε, αν έριχνε κά­ποιος μια ματιά σε διάφορα «μπλογκς» θα ανακάλυπτε αρκετά χαιρέκακα σχόλια του τύπου «καλά να πάθουν», ακολουθούμενα από απίστευτες «αιτιολογήσεις». Μερικές από αυτές, σχεδόν σε έπειθαν ότι οι συντά­κτες τους στα σοβαρά πίστευαν κάτι: πως η μόνη διαφορά του Προβόπουλου, του Σάλλα και του Κωστόπουλου από τον υπάλληλο που συναντάς μόλις μπεις σε κάποιο τραπε­ζικό υποκατάστημα είναι ότι ο τελευταίος εί­τε δεν φορά κουστούμι είτε φορά κουστούμι φθηνότερο από τα δικά τους...
Κάποτε ο Ρέππας τον βάφτισε «κοινωνι­κό αυτοματισμό». Τώρα, υπό τις σημερινές συνθήκες κι ενώ είναι πλέον πασιφανές τι -και σε βάρος ποιών- «παίζεται», ο χθεσινός «κοινωνικός αυτοματισμός» καταντά «κοι­νωνικός κρετινισμός»: υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, αν δουν πχ να «μπαίνει λουκέτο» στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς της περιοχής τους, θα χαμογελάσουν στη σκέψη πως χάνουν τη δουλειά τους μερικοί δημόσι­οι υπάλληλοι! Αλλά, είπαμε: όπου και να ερ­γάζεσαι, ο «κανιβαλισμός» σε βρίσκει, υπο­βοηθούμενος από πολλούς και πολλά.
Ψάχνεις άλλοθι για τη δική σου υποταγή; Βρες και το συμπλήρωμα του, στον κανιβαλι­σμό: αν το «μαζί για κάτι καλύτερο» είναι ζό­ρικο, το «μαζί στον Καιάδα» μπορεί να σου προσφέρει μια κάποια λύση. Και επειδή ανέ­καθεν οι «βάρβαροι» ήταν «μια κάποια λύσις», φρόντισε να βρίσκεις συνεχώς βαρβά­ρους, δίπλα σου. Τι στην ευχή, δύσκολο εί­ναι; Από το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου έως το «ήμασταν τζίτζικες» του Στουρνάρα, ένας ολόκληρος κόσμος «προσφέρεται» να διαδραματίσει ρόλο του δικού σου, ψυχολο­γικού σάκου του μποξ. Να νιώσεις ότι είσαι ο μοναδικός «εντάξει» μέσα σε έναν ωκεα­νό διαφθοράς ή τεμπελιάς - άσε που δεν εί­ναι καν απαραίτητο να εξαιρεθείς: αν έτσι νιώθεις ότι προσωπικά αδικείσαι κατάφω­ρα και... τρελαίνεσαι, άσε και λίγο την ενο­χή να καταπραΰνει τον πόνο σου. Να ξεσπάς, όμως, σταθερά εναντίον των άλλων. Ξέρεις, κι ο άνεργος που ακόμη παίρνει επίδομα, στα μάτια εκείνου που έχασε και δουλειά και επίδομα μπορεί να φαντάζει «προνομι­ούχος» (άρα και στόχος). Άσε που μπορεί να είναι όντως «προνομιούχος», για τα μέτρα και τα σταθμά της συγκεκριμένης «ανάπτυ­ξης» που επίκειται...
«Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτάζει το δάχτυλο»... Κι όμως, υπάρχει και χειρότερος βαθμός ηλιθιότη­τας: το δάχτυλο του «συστημικού κανιβαλισμού» σου δείχνει τον «εχθρό» σου κι εσύ του επιτίθεσαι, σκούζοντας. Την ίδια στιγ­μή ολόκληρο το άλλο «συστημικό» χέρι έχει μπει... μέσα σου, έχει  φτάσει στο έντερο σου, αλλά εσύ νομίζεις ότι σκούζεις από τη μα­γκιά που «πουλάς».

ΠΡΙΝ 5/1/12

Άνεργος εναντίον ανέργου: Η γοητεία του κοινωνικού κανιβαλισμού...

Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, απο το Κοκκινο σημειωματαριο...

Αργά το βράδυ της Δευτέρας κατατέθηκαν με Σχέδιο Νόμου τα περίφημα μέτρα τα οποία μας στοιχειώνουν εδώ και πολλούς μήνες. Ήδη από τον Μάρτιο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προειδοποιήσει για αυτά, αφού διατυπωνόταν ρητώς στο Μνημόνιο 2 ότι μέχρι τον Ιούνιο έπρεπε να ληφθούν νέα μέτρα στα πλαίσια ενός νέου Μεσοπρόθεσμου για την περίοδο 2013-2016. Παρόλο που τα μέτρα δεν προκαλούν έκπληξη σε κανέναν, είναι κυριολεκτικά γελοιοποίηση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας να κατατίθεται ένα σχέδιο νόμου -που μαζί με τα συνοδευτικά κείμενα προσεγγίζει τις 1000 σελίδες- Δευτέρα βράδυ, Τρίτη πρωί να μπαίνει στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής και Τετάρτη να ψηφίζεται στην Ολομέλεια, καθορίζοντας τους βίους και τις πολιτείες εκατομμυρίων πολιτών[1].

Και ενώ υπάρχουν δεκάδες ζητήματα για τα οποία θα μπορούσε να αναφερθεί κάποιος, νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον να σταθούμε σε ένα από τα πολλά: Στις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, που στην οργουελιανή διάλεκτο του κ. Μανιτάκη ονομάζονται «μετακινήσεις, διαθεσιμότητα, αργία λόγω πειθαρχικών παραπτωμάτων, καταργήσεις οργανικών θέσεων».

Το επιχείρημα της κυβέρνησης για αυτές τις απολύσεις, διατυπωμένο από τον Πρωθυπουργό μας, τον κ. Σαμαρά[2], συνίσταται στο εξής: «Δεν μπορούμε να υποχρεωνόμαστε να κόβουμε μισθούς και συντάξεις, ενώ κρατάμε υπεράριθμους και ακατάλληλους στο Δημόσιο, τη στιγμή που στον ιδιωτικό τομέα έχει εκτοξευθεί η ανεργία».

Ένα βιαστικό συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από μία τέτοια διατύπωση –που επαναλαμβάνεται διαρκώς από τα κυβερνητικά στελέχη στα ΜΜΕ– είναι η εκδικητικότητα με την οποία απευθύνονται στους δημόσιους υπαλλήλους. «Αφού υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα, η δουλειά της κυβέρνησης είναι να δημιουργήσει άνεργους και από το δημόσιο τομέα, για να μην αισθάνονται μειονεκτικά οι πρώτοι». Αυτό θα μπορούσε κάποιος να διαγνώσει πίσω από τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών. Η ομολογία της αποτυχίας της πολιτικής λιτότητας που έχει προκαλέσει την εκτόξευση της ανεργίας, προσπαθεί να καλλωπιστεί, υποσχόμενοι στους άνεργους του ιδιωτικού τομέα, όχι θέσεις εργασίας αλλά ανέργους και από το δημόσιο τομέα. Αν αυτό δεν είναι κοινωνικός κανιβαλισμός, τότε πραγματικά τι είναι;

Κάποια –πιο διαβασμένα– κυβερνητικά στελέχη εξηγούν τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα με πιο σοφιστικέ οικονομικά επιχειρήματα: «Οι απολύσεις στο δημόσιο, μειώνουν τις δημόσιες δαπάνες, μειώνουν το δημόσιο έλλειμμα με αποτέλεσμα να βελτιώνονται οι προσδοκίες, να μειώνονται τα επιτόκια, να αυξάνονται οι επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και δημιουργούνται θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα». Είναι το θαύμα που προκαλεί η «καλή νεράιδα της αξιοπιστίας» (confidence fairy) με το μαγικό της ραβδάκι, κατά τον Κρούγκμαν.

Το παραπάνω επιχείρημα ακούγεται πιο πειστικό από την «εκδικητικότητα» όμως πολύ απλά δεν δουλεύει στον πραγματικό κόσμο της βαθιάς ύφεσης. Και αυτό για δύο λόγους:

1. Έστω ότι ο Σπύρος είναι εργαζόμενος σε ένα ΝΠΔΔ, το οποίο καταργείται με τα μέτρα αυτά, και αυτόματα τίθεται σε διαθεσιμότητα. Για τον πρώτο χρόνο το εισόδημα του μειώνεται αισθητά και το δεύτερο χρόνο λήγει η σύμβαση εργασίας του και πλέον είναι απολυμένος (αυτό προβλέπεται για όσους τίθενται σε διαθεσιμότητα από τα «μέτρα»). Η οικογένεια του Σπύρου, εκτός από την αυξημένη φορολογία εισοδήματος, την αύξηση στους έμμεσους φόρους, την αύξηση στην τιμή του πετρελαίου και το μειωμένο μισθό ή επίδομα ανεργίας της συζύγου του Σπύρου, θα πρέπει να αντεπεξέλθει και στις νέες συνθήκες της διαθεσιμότητας του Σπύρου. Αυτό σημαίνει ότι το διαθέσιμο οικογενειακό εισόδημα μειώνεται κι άλλο, επομένως μειώνεται η κατανάλωση, μειώνονται τα φορολογικά έσοδα και επομένως τα ελλείμματα να μην μειώνονται. Και η «καλή νεράιδα» που τόσο την περιμένει ο κάθε κ. Στουρνάρας να μην φαίνεται στον ορίζοντα.

2. Έστω ότι η Έλενα είναι λογίστρια που εργάζεται σε ένα δημόσιο φορέα που καταργείται και αυτοδίκαια χάνει τη θέση της. Ταυτόχρονα, ο Αλέξης είναι ένας άνεργος λογιστής, απολυμένος εδώ και 9 μήνες από το λογιστικό γραφείο που εργαζόταν εδώ και 8 χρόνια. Για τον Αλέξη, η απόλυση της Έλενας από το δημόσιο τομέα δεν σημαίνει καμία ηθική ικανοποίηση. Το μόνο που πρακτικά σημαίνει για αυτόν είναι ότι προστέθηκε ακόμα ένας ανταγωνιστής του στον αγώνα του για να βρει δουλειά ως λογιστής! Όσο μεγαλώνει το απόθεμα ανέργων –ανεξάρτητα αν προέρχονται από τον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα-, τόσο πιο δύσκολο καθίσταται για αυτούς να βρουν εργασία.

Επομένως, κανένας άνεργος του ιδιωτικού τομέα δεν κερδίζει από τις απολύσεις του δημόσιου τομέα, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε το εξής: Το πρώτο Μνημόνιο που αποτελούσε μία επίθεση στο δημόσιο τομέα περιτυλίχθηκε με τη δικαιολογία ότι πρέπει επιτέλους ο δημόσιος τομέας να σταματήσει να επιβαρύνει τον ιδιωτικό. Το δεύτερο Μνημόνιο που μείωσε τους κατώτατους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα περιτυλίχθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί όταν υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, οι προνομιούχοι που εργάζονται να μην αποδέχονται μειώσεις μισθών[3]. Η λογική της μίας κοινωνικής κατηγορίας ενάντια στην άλλη ήταν διάχυτη. Και πλέον αυτά τα μέτρα αποτελούν μία ευθεία επίθεση και στο δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό αλλά και τους ανέργους.


_____________________________

Σημειώσεις


[1] Δείτε εδώ
[2] Συνέντευξη σε Καθημερινή, 14/10/2012
[3] Θυμηθείτε τι έλεγε ο κ. Παπαδήμος στη Βουλή