Το επίκεντρο της κρίσης...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Επειτα από 4ετία πρωτοφανούς κρίσης που μαστίζει τη χώρα, με θύματα εκατομμύρια εργαζομένους και επιχειρήσεις, εξακολουθεί να αγνοείται το επίκεντρό της. Στη διάρκεια της 4ετίας κατασκευάστηκε η ιδέα ότι πρόκειται για «κρίση δημόσιου χρέους», με συνέπεια τη γενική κατακραυγή κατά του «υπερτροφικού, σπάταλου και διεφθαρμένου κράτους» και την αξίωση δραστικών περικοπών στις δημόσιες δαπάνες προς ισοσκέλιση των δημόσιων οικονομικών.

Ωστόσο, με την αναντίστοιχη συνταγή, η ελληνική οικονομία και κοινωνία συνεχίζουν μέχρι σήμερα στην πορεία προς την κόλαση, χωρίς ορατότητα, ακόμη και για το απώτερο μέλλον. Η ελληνική «ερμηνεία» επιβλήθηκε διεθνώς για την κατανόηση της κρίσης που μεταφέρθηκε στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης.
Ωστόσο, όπως επισήμανε πρόσφατα το «τρομερό παιδί» της οικονομικής επιστήμης, ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν στην ετήσια διάσκεψη του ΔΝΤ, η ευρωπαϊκή και παγκόσμια κρίση ξεκίνησαν ως κρίσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα και της μαζικής ανεργίας. Στη συνέχεια, από το 2010, υπό το φως της ελληνικής ερμηνείας, η αφήγηση της διεθνούς κρίσης «ελληνοποιήθηκε», προκειμένου να ενοχοποιηθούν τα κράτη και να εξαπολυθεί εκστρατεία προς συρρίκνωση των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών, πράγμα που δεν ελαφρύνει την κρίση, αλλά συνεχίζει αναπότρεπτα να την επιδεινώνει, ιδίως στις χώρες της Ευρωζώνης. Ενώ προ του 2010 η κρίση εστιαζόταν στην ασυδοσία του εικονικού χρήματος, στη χρηματοπιστωτική υπερεπέκταση, στη μαζική ανεργία, σήμερα η τελευταία καταλήγει υψηλότερη, όχι τόσο λόγω της αρχικής κρίσης, όσο κυρίως λόγω των μέτρων που λαμβάνονται προς υποθετική διαχείρισή της, χωρίς όμως να θεωρείται «σκάνδαλο», αφού επισκιάζεται από αυτό του «νοσηρού κράτους» και των «πελατειακών σχέσεων» των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους. Η «αφήγηση» της κρίσης έχει μεταλλαχθεί και οι πραγματικοί ένοχοι μεταβάλλονται σε κατήγορους των θυμάτων τους.

Ο δημόσιος τομέας ως δούρειος ίππος...

του Γαβριηλ Σακελλαριδη, απο την Αυγη...
Η μνημονιακή πολιτική εδώ και τρεισήμισι πλέον χρόνια αδιαμφισβήτητα έχει βάλει στο στόχαστρο όλες τις κατηγορίες των εργαζομένων. Και αυτό το κάνει μεθοδικά, είτε επιτεθέμενη στους δημοσίους υπαλλήλους στο όνομα των ιδιωτικών υπαλλήλων, είτε επιτιθέμενη στους ιδιωτικούς υπαλλήλους στο όνομα των ανέργων. Αυτή η μεθοδολογία δεν αποτελεί απλώς για μία επικοινωνιακή πολιτική που προσπαθεί -μέσω της ρητορικής της υπεράσπισης όσων βρίσκονται «εκτός συντεχνιών»- να διευκολύνει την προώθηση των μέτρων. Αποτελεί κυρίως ένα βασικό ιδεολογικό όπλο του νεοφιλελευθερισμού, στην εποχή της κρίσης του, για να κρατήσει διαιρεμένους τους εργαζομένους και να ενισχύσει τα ιδεολογήματα περί «μη κοινών συμφερόντων» της εργατικής τάξης.
Πώς εξειδικεύεται το παραπάνω ιδεολόγημα στον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης και των δορυφόρων της; Τα επιχειρήματα που ακούμε και διαβάζουμε είναι κοινά. «Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους στον ιδιωτικό τομέα, και εσάς σας νοιάζουν οι βολεμένοι του Δημοσίου», «η παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι σαφώς υποδεέστερη των ιδιωτικών», «ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει τις αμαρτίες του Δημοσίου, αφού ο τελευταίος δανειζόταν αφειδώς και μας έχει φέρει στη σημερινή κατάσταση». Χαρακτηριστικό δείγμα, το άρθρο της Μιράντας Ξαφά στην Καθημερινή (15/9/2013) με τίτλο «Να κλείσουν οι αμυντικές βιομηχανίες», όπου αναφέρει: «Τη στιγμή που έχουν χάσει τη δουλειά τους σχεδόν 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, η αγωνία των πολιτικών και συνδικαλιστών για τους 928 εργαζόμενους στα ΕΑΣ και τις θυγατρικές τους και τους 361 της ΕΛΒΟ αποτελεί υποκρισία».

Τοπικό, ιδιωτικό, δημόσιο...

του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...

Η εικόνα των τουριστικών νησιών είναι αμβλυμένη η εικόνα της χώρας: πορεία στον αυτόματο, ή στα τυφλά. Κάποια αόρατος χειρ, της θεάς Αγοράς ίσως ή του θεού της Ελλάδος, κρατάει ακόμη όρθιο τον τόπο, έστω ετοιμόρροπο, έστω σαν σκηνικό πόλης του Φαρ Ουέστ σε σπαγγέτι γουέστερν. Προσόψεις μαγαζιών, προσόψεις επιχειρήσεων, και από πίσω πρόχειρα υποστυλώματα.
Σε πολλούς τουριστικούς προορισμούς οι διαλυμένοι ή υποστελεχωμένοι ή υποχρηματοδοτημένοι δήμοι έχασαν τη μάχη της καθαριότητας και του ευπρεπισμού. Τα σκουπίδια υψώνονται βουνά γύρω από τoυς κάδους, τα σκουπίδια στολίζουν τους δρόμους του επαρχιακού δικτύου, τα σκουπίδια στροβιλίζονται από το μελτέμι στα σοκάκια, τα σκουπίδια αυτοαναφλέγονται σε κάδους και ΧΥΤΑ. Τα νησιά γονατίζουν υπό την πίεση του πλήθους, μένουν ανυπεράσπιστα, ντροπιασμένα. Οι δημοτικές αρχές έχουν γονατίσει κι αυτές υπό το βάρος των δικών τους σκανδάλων, της διαφθοράς και της ανικανότητας, αλλά και υπό τα νέα βάρη της οικονομικής ασφυξίας και της υποστελέχωσης λόγω συνταξιοδότησης και διαθεσιμότητας. Και λόγω της γραφειοκρατικής κατάψυξης, η οποία απαιτεί περίπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες για να προσληφθούν πεντέξι εποχικοί εργάτες καθαριότητας. Από το ένα άκρο, στο άλλο: από το πελατειακό και σπάταλο κράτος, στο συρρικνωμένο και χρεοκοπημένο. Και εντέλει, στο μη λειτουργικό.
Η οικονομική χρεοκοπία έδειξε μεγεθυμένη, τρομακτική, και την άλλη χρεοκοπία, την πολιτική. Οι επί δεκαετίες διαχειριστές του κράτους, κεντρικά και τοπικά, φάνηκαν αίφνης ελάχιστοι και ανίκανοι· σε πολλές περιπτώσεις ανάλογοι των προσδοκιών των ψηφοφόρων τους. Αιρετοί άρχοντες ανίκανοι να υπηρετήσουν τον δημόσιο χώρο, αλλά ικανοί να υπηρετήσουν τις επιθυμίες της εκλογικής τους πελατείας. Η αμοιβαία εξαχρείωση φαίνεται πιο καθαρά από ποτέ στην τοπική αυτοδιοίκηση, τώρα που απογυμνώθηκε από πόρους και δυνατότητες δανεισμού. Η χαμηλή ή ανύπαρκτη διοικητική ικανότητα, συνδυαζόμενη με τη συνεχιζόμενη αποστελέχωση και τη διακοπή χρηματοδότησης, απειλεί τους δήμους με κατάρρευση και τις τοπικές κοινωνίες με πολλαπλά αδιέξοδα.

Μονομάχοι στο Κολοσσαίο του μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού...

Δημήτρης Παπαθανασίου απο την Αυγη...

Η πολυετής στόχευση των νεοφιλελεύθερων ταγών εναντίον του δημόσιου τομέα τελικά επιτεύχθηκε, με «όχημα» την έλευση του Μνημονίου και την πλήρη υιοθέτησή του από τις κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας.  Για τα δεινά της ελληνικής οικονομίας, ως βασική αιτία συχνά προβάλλονταν «υπερμέγεθες» Δημόσιο και οι «κηφήνες» κρατικοί υπάλληλοι. Ανά καιρούς, βέβαια, αναφέρονταν και άλλες επαγγελματικές ομάδες, π.χ. ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ως συνεπεύθυνες για την τραγική οικονομική κατάσταση, με διαφορετικές κατηγορίες. Ο επικοινωνιακός ορυμαγδός, που συνοψίστηκε στην έκφραση «μαζί τα φάγαμε», ξεδιπλώθηκε με αριστοτεχνικό τρόπο, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος στον ατομικισμό και τη λογική της «ανάθεσης», που καλλιεργήθηκαν τεχνηέντως και υιοθετήθηκαν άκριτα ως κυρίαρχη ιδεολογία από την κοινωνία κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Παρά το γεγονός ότι τα επίσημα στοιχεία¹ αποδείκνυαν ότι το μέγεθος και οι δαπάνες² του ελληνικού Δημοσίου δεν ξεπερνούσαν τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, η καλλιέργεια του μύθου ενός υπερτροφικού κράτους και η δαιμονοποίηση των εργαζομένων σε αυτό συνεχίσθηκαν με αμείωτο ρυθμό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι κρυφός απώτερος στόχος ήταν και παραμένει η μεταφορά υπηρεσιών του κράτους προς τους ιδιώτες, και κυρίως εκείνων (των υπηρεσιών) που πρόκειται να προσδώσουν σίγουρα και γρήγορα κέρδη³.

Μπορεί ο Δημόσιος Τομέας να είναι κερδοφόρος;

Cynical...

Τι σημαίνει η περισπούδαστη ρήση: «Το κράτος οφείλει να παράσχει μόνο εκείνες τις υπηρεσίες, τις οποίες δεν μπορεί να παράσχει ο ιδιωτικός τομέας»;

Τι  όμως δεν μπορεί να παράσχει ο ιδιωτικός τομέας;

Προφανώς, τις υπηρεσίες εκείνες που δεν τού αποφέρουν αρκετό κέρδος.

Επομένως, οι μόνες υπηρεσίες που απομένουν στον δημόσιο τομέα είναι οι υπηρεσίες εκείνες οι οποίες είναι ζημιογόνες, διότι διαφορετικά, αν ήταν κερδοφόρες, θα τις είχε καπαρώσει ο ιδιωτικός τομέας. Αν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν κερδοφόρες, τότε ο δημόσιος τομέας θα καταργούνταν αυτόματα, μιας και θα περνούσε εξ ολοκλήρου στα χέρια του ιδιωτικού.

Ας δεχτούμε ότι το σενάριο αυτό είναι πραγματοποιήσιμο, κι ας εξετάσουμε το παρακάτω. 

Τι σημαίνει η φράση «ο δημόσιος τομέας του Χ. κράτους είναι αντιπαραγωγικός και αναποτελεσματικός»;

Σημαίνει ότι οι υπηρεσίες που παρέχει κοστίζουν περισσότερο από τα έσοδα που επιστρέφουν στα ταμεία του, δηλαδή ότι ο Χ. δημόσιος τομέας παρουσιάζει ζημιές, δηλαδή ελλείμματα.

Πώς όμως συμβιβάζεται ο δημόσιος τομέας του Χ. κράτους να είναι ταυτόχρονα και δημόσιος και κερδοφόρος, αφού η μια έννοια αποκλείει την άλλη;

Αν πάμε πίσω λοιπόν, στην αρχική Μανιτάκειο ρήση, που τόσο πολύ τη λιβάνισε απόψε ο Βορίδης στη βουλή,  θα καταλάβουμε το πώς η ιδεολογία μπορεί να ανοίγει ρήγματα στη λογική, ακόμα και σεβάσμιων καθηγητών πανεπιστημίου. Με τον άλλον, τον ρήτορα που τα λέει τσεκουράτα, δεν σκοπεύω να ασχοληθώ.

Ευρωπαϊκή δυσανεξία...

Του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε κάθε εποχή παρακμής εμφανίζεται ως ακράδαντο δόγμα η ιδεολογία τού δήθεν τέλους όλων των ιδεολογιών. Η ανθρωπότητα ορφανή από ιδεολογίες. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα ανάγονται σε ιδεολογικά αίτια από τις περιόδους που έχουν προηγηθεί και που η διαχείρισή τους εναποτίθεται σε «τεχνοκράτες», δήθεν απαλλαγμένους από ιδεολογικές παρωπίδες και με υποθετικό γνώμονα την «ωμή πραγματικότητα».

 Ωστόσο, τι ακριβώς συνιστά «παρακμή»; Από τα τέλη του 19ου αιώνα καταδείχθηκε ότι αυτή δεν προκύπτει τόσο από τα πράγματα καθεαυτά, όσο κυρίως από την άρνηση των ελίτ, αλλά και της κοινωνίας, να αντιμετωπίσουν και να υπερβούν την νοσηρότητά τους. Η αίσθηση της «παρακμής» δεν συνιστά αντικειμενικό γεγονός, αλλά υποκειμενικό, που επισύρει αντικειμενικές συνέπειες. Ωστόσο, εάν ιδεολογικές αιτίες ευθύνονται για τη σημερινή κατάπτωση, η υποθετική «αποϊδεολογικοποίηση» στη διαχείρισή τους συνιστά ακόμη μεγαλύτερη απογείωση από την πραγματικότητα και με ακόμη πιο ολέθριες συνέπειες.
Οταν απλά τεχνικά προβλήματα, που θα μπορούσαν να επιλύονται άμεσα, οδηγούνται εκ των άνω σε μοιραία, αλλά και ιδιοτελή, υποτροπή, με συνέπεια την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, οι ισχυροί του μεγάλου χρήματος επωφελούνται πάντα με αρπακτικό τρόπο, για να ενισχύουν αθέμιτα τη θέση τους εις βάρος των κοινωνικά αδύναμων και να επιβάλουν μονόπλευρα τους όρους τους για το μέλλον. Τουλάχιστον, η κατίσχυσή τους ας μην παρουσιάζεται ως δήθεν «μονόδρομος» για την απεμπλοκή από την κρίση ούτε ως δήθεν σύμφωνη με το συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας, αλλά απλά και μόνον ως αυτό που πράγματι είναι: μονομερής αρπακτική συσσώρευση κοινωνικού πλούτου σε τιμές ευκαιρίας, με συνέπεια την ακόμη βαθύτερη ευθραυστότητα των κοινωνικών σχέσεων και την αύξουσα αδυναμία αναπαραγωγής τους, ακόμη και στο άμεσο μέλλον. Σε εποχές που ενισχύεται η αρπακτική διάσταση του συστήματος, εξασθενεί η αναπαραγωγική του ικανότητα.
Στη χώρα μας, ενώ εκ των άνω διοργανώνεται αύξουσα κοινωνική κατεδάφιση, εκ των άνω επίσης δεν παύει να διακηρύσσεται ότι δι' αυτού του τρόπου μια «νέα Ελλάδα» οικοδομείται. Ενώ η χώρα καταγράφει τις δραματικότερες στην Ευρώπη επιδόσεις σε όρους ύφεσης και ανεργίας, εν τούτοις οι κυβερνήσεις διαβεβαιώνουν ότι αυτός είναι ο απαράκαμπτος δρόμος για την ανάκαμψη. Κατά κόρον προβάλλεται ως προϋπόθεση για την ανάκαμψη η αποκατάσταση του «κλίματος εμπιστοσύνης» των επενδυτών. Ωστόσο, με τις περικοπές δαπανών, η ύφεση και η ανεργία δεν μειώνονται, αλλά εκτινάσσονται ακόμη περισσότερο προς τα βάθη η μεν, προς τα ύψη η δε. Με τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα δεν αναχαιτίζεται η ύφεση, αλλά επισπεύδεται και μάλιστα επεκτείνεται με πολλαπλασιαστικά αρνητικά και μοιραία αποτελέσματα στον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη μία φορά, η επίσημη προσέγγιση προβάλλεται αντεστραμμένα και απατηλά.
Το Δημόσιο λειτουργεί κανονικά ως αμορτισέρ κραδασμών του ιδιωτικού τομέα, όχι το αντίστροφο. Οταν προς υποθετική «εξυγίανση» του πρώτου περικόπτονται τα εισοδήματα, με συνέπεια τη συρρίκνωση και κατάρρευση της αγοράς, τότε το αδιέξοδο είναι πλήρες. Οταν οποιαδήποτε «εξυγίανση» προτάσσεται της ανάκαμψης, τότε όχι μόνον η τελευταία παραπέμπεται σε άδηλο μέλλον, αλλά επίσης η πρώτη μένει μετέωρη, αφού σε συνθήκες συρρίκνωσης ουδέν εξυγιαίνεται, ενώ όλα επιδεινώνονται. Οταν το Δημόσιο αποπληρώνει τα χρέη του ξεζουμίζοντας δημόσια υγεία, εκπαίδευση, πολιτισμό, τότε όχι μόνον το κοινωνικό κόστος είναι μεγαλύτερο από το οικονομικό όφελος, αλλά και το τελευταίο παραμένει «άπιαστος στόχος», αφού με την ύφεση τα δημόσια έσοδα συρρικνώνονται και οι μαύρες τρύπες προβάλλουν ανεξίτηλες.
Το ζητούμενο «κλίμα εμπιστοσύνης» δεν αποκαθίσταται, αλλά επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο με την κλιμάκωση της ύφεσης και της ανεργίας. Οταν η ανεργία σήμερα στην Ευρωζώνη ανέρχεται σε 20 εκατομμύρια εργαζομένους και χωρίς από την άλλη πλευρά τα δημοσιονομικά ισοζύγια να τίθενται εντός ελέγχου, το κλίμα εμπιστοσύνης δεν βελτιώνεται, αλλά υποσκάπτεται, με ευθύνη φυσικά όχι των θυμάτων, αλλά των θυτών. Εάν σήμερα το κλίμα και οι ρυθμοί ανάπτυξης βελτιώνονται ή συγκρατούνται στην Αμερική και την Ιαπωνία, αυτό δεν οφείλεται στην πρότερη εξισορρόπηση του ισοζυγίου, που παραμένει ευρύτατα ελλειμματικό, ούτε στον έλεγχο του χρέους, που διατηρείται σε εκρηκτικά επίπεδα, αλλά απλά και μόνον στην επέκταση της δημόσιας δαπάνης, που, σε στιγμές κρίσης, αναπληρώνει την ανεπάρκεια της ιδιωτικής.
Το κλίμα εμπιστοσύνης δεν αποτελεί ψυχολογικό πρόβλημα, αλλά οικονομικό και δεν βελτιώνεται με τις περικοπές δαπανών και ζήτησης, αλλά με την επέκταση αυτών. Η ευρωπαϊκή και ιδίως η γερμανική δυσανεξία στα διδάγματα της οικονομικής θεωρίας, ιστορίας και εμπειρίας από το πρόσφατο παρελθόν παραδίδει σήμερα τη χώρα μας -και μαζί της την Ευρώπη- στο βωμό του πιο άγριου, απεγνωσμένου και αποτυχημένου οικονομικού φονταμενταλισμού.
kvergo@gmail.com

Δημόσιες επενδύσεις και εγκληματική ηλιθιότητα...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

Πόσες φορές το τελευταίο διάστημα τα εγχώρια γεράκια της ελεγχόμενης ενημέρωσης μάς βομβάρδισαν με θεωρίες περί «κακού» Δημοσίου και με την «ανάγκη» να παραδοθούν τα πάντα στον ιδιωτικό τομέα; Πόσες μπουρδολογίες ακούσαμε για την Ελλάδα ως «το τελευταίο κομμουνιστικό κράτος στην Ευρώπη»; Απειράριθμες.

Εκτός Ελλάδος, όμως, ακόμη και σε κλίμα πλήρους επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δοξασιών, ενίοτε λέγονται και γράφονται κείμενα που τοποθετούν την πράγματα στη θέση τους. Ένα τέτοιο διαβάσαμε χθες στην ιστοσελίδα Euro2day, το οποίο είναι γραμμένο από την οικονομολόγο Mariana Mazzucato, καθηγήτρια επιστήμης και τεχνολογικών πολιτικών στο πανεπιστήμιο του Σάσεξ και συγγραφέα του ολοκαίνουργιου βιβλίου «The Entrepreneurial State: debunking private vs public sector myths».

Ας πάμε κατευθείαν στην αναφορά της στην Ελλάδα:

«Η Ελλάδα έχει προβλήματα επειδή ο δημόσιος τομέας της είναι πολύ μεγάλος ή επειδή ο τομέας αυτός δεν κάνει αρκετά;

● Είναι η Γερμανία και η Δανία από τις ισχυρότερες χώρες στην Ευρώπη επειδή έσφιξαν το ζωνάρι ή επειδή οι κυβερνήσεις τους έχουν ξοδέψει περισσότερα από ό,τι οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε τομείς όπως η έρευνα και η ανάπτυξη;

● Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι η έλλειψη του risk capital ή ενός κύματος κρατικής χρηματοδότησης ώστε με αυτήν τη βάση να απογειωθεί το ιδιωτικό κεφάλαιο;

Τα στοιχεία δείχνουν ως σωστότερη τη δεύτερη άποψη».

Η άποψη της Mariana Mazzucato συμπυκνώνεται στη θέση ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο σπανίως χρηματοδοτεί την επιχειρηματική και τεχνολογική καινοτομία, που αποτελεί την «ατμομηχανή» της ανάπτυξης. Το κράτος είναι αυτό που παίρνει το πραγματικό ρίσκο και εν συνεχεία έρχονται οι ιδιώτες να δρέψουν τα σίγουρα πλέον κέρδη.

Αρχικά επικαλείται το αμερικανικό μοντέλο, το οποίο, κατά την άποψη του συρμού, «είναι πιο “επιχειρηματικό” από ό,τι σε άλλα μέρη του κόσμου λόγω της κυριαρχίας των venture capitalists, που παρέχουν υψηλού ρίσκου χρηματοδότηση σε ιδιοφυείς “εφευρέτες του γκαράζ” βοηθώντας τους να καινοτομήσουν».

Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, την προσέγγισή της για το μοντέλο των ΗΠΑ:

«Εντός των ίδιων των ΗΠΑ οι μάχες που δίνονται στο Κογκρέσο συχνά σχετίζονται με πώς το μεγάλο κράτος απειλεί να εξαλείψει το πνεύμα καινοτομίας στην οικονομία. Φυσικά, οι οικονομολόγοι καταλαβαίνουν ότι η αγορά πολλές φορές αποτυγχάνει, αλλά τελικά το κράτος θεωρείται – ακόμα και από προοδευτικούς οικονομολόγους – ότι δίνει τις οδηγίες από το πίσω κάθισμα. Είναι λοιπόν σημαντικός ο ρόλος του για να διορθώνει τις αποτυχίες της αγοράς, αλλά όχι και για να διαμορφώνει ενεργά τις αγορές αυτές, καθοδηγώντας την καπιταλιστική μηχανή.

● Πόσο πιθανό είναι όμως η εικόνα με την οποία μας βομβάρδισαν – ενός δυναμικού ιδιωτικού τομέα που αντιδιαστέλλεται στην απαραίτητη, αλλά δυσκίνητη γραφειοκρατία και το συχνά παρεμβατικό κράτος – να είναι εντελώς λάθος;

● Είναι πιθανόν οι πιο ριζοσπαστικές και επαναστατικές αλλαγές στον καπιταλιστικό κόσμο να προέρχονται τελικά όχι από το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά από το πολύ απτό χέρι του κράτους;».

Ύστερα από τη διατύπωση των βασικών ερωτημάτων, περνά στις δικές της απαντήσεις και μάλιστα αρχίζοντας από το κορυφαίο αμερικανικό παράδειγμα, αυτό που τόσοι και τόσοι ανόητοι και απατεώνες στην Ελλάδα επικαλούνται για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της κατεδάφισης του κράτους και της παράδοσης των πάντων στους ιδιώτες – κατά κανόνα αυτούς για τους οποίους δουλεύουν οι συγκεκριμένοι «ειδικοί» της συμφοράς:

«Όντως. Η αληθινή ιστορία πίσω από τη Silicon Valley δεν είναι αυτή του κράτους που φεύγει από τη μέση ώστε οι ριψοκίνδυνοι venture capitalists – και οι “εφευρέτες των γκαράζ” – να μπορέσουν να κάνουν τα δικά τους. Από το Internet έως τη νανοτεχνολογία, οι περισσότερες δομικές πρόοδοι τόσο στη βασική έρευνα όσο και στην εμπορευματοποίησή της χρηματοδοτήθηκαν από κρατικά κεφάλαια και οι επιχειρήσεις μπήκαν στο παιχνίδι μόνο όταν τα κέρδη ήταν σίγουρα.

Στην πραγματικότητα όλες οι ρηξικέλευθες τεχνολογίες, πίσω φερ’ ειπείν από το iPhone, χρηματοδοτήθηκαν από κρατικά κονδύλια: το Internet, το GPS, η τεχνολογία touchscreen, ακόμα και το Siri, το νέο σύστημα προσωπικής βοηθού που λειτουργεί με φωνητικές εντολές.

Το δημόσιο χρήμα μάλιστα δεν εξασφάλισε στις επενδύσεις αυτές μόνο τα βασικά, όπως π.χ. η έρευνα. Κρατικό χρήμα χρηματοδότησε τόσο την αρχική όσο και την εφαρμοσμένη έρευνα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις προχώρησε τόσο ώστε να παρέχει risk finance στο πρώτο στάδιο προς εταιρείες που είχαν χαρακτηριστεί υπερβολικά ριψοκίνδυνες για τα ιδιωτικά κεφάλαια. Η Apple αρχικά έλαβε 500.000 δολ. από το Small Business Investment Corporation, έναν κυβερνητικό βραχίονα χρηματοδοτήσεων. Παρομοίως, η Intel και η Compaq πήραν δάνεια όχι από venture capitals, αλλά από το κρατικό πρόγραμμα Small Business Innovation Research.

Αν και πολλά από τα παραδείγματα μοιάζουν να είναι στρατιωτικά projects, στην πραγματικότητα σχετίζονται με διάφορα αντικείμενα, όπως η υγεία και η ενέργεια. Πράγματι, το 75% των πιο καινοτόμων φαρμάκων οφείλουν τη χρηματοδότησή τους όχι στις μεγάλες φαρμακευτικές ή σε κάποιο venture capital, αλλά στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, το οποίο έχει την τελευταία δεκαετία επενδύσει περισσότερα από 600 δισ. δολάρια στις ανακαλύψεις βιοτεχνολογίας και φαρμακευτικής. Από αυτά, τα 32 δισ. δολάρια επενδύθηκαν μόνο το 2012.

Αν και τα venture capitals μπήκαν στον χώρο της υγείας μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, όλες οι μεγάλες επενδύσεις στον κλάδο αυτό έγιναν στις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970».

Όμως τα παραδείγματα της Mariana Mazzucato δεν εξαντλούνται στις ΗΠΑ, αλλά επεκτείνονται και στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο και, φυσικά, στην Ευρώπη:

«Βλέπουμε το ίδιο να ισχύει στην “καθαρή” τεχνολογία. Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Σιγκαπούρη, η Γερμανία, η Φινλανδία και η Δανία το κράτος χρηματοδοτεί τους απαιτητικούς τομείς που χαρακτηρίζονται από υψηλή ένταση κεφαλαίου, τεχνολογική και εμπορική αβεβαιότητα».

Στην Ελλάδα των μνημονίων όμως;

● Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι σε τομείς όπως η τηλεφωνία και η ενέργεια το κράτος είναι αυτό που επένδυσε και έφτιαξε όλες τις υποδομές και τα δίκτυα για να έλθουν οι ιδιώτες εν συνεχεία να επενδύσουν εκ του ασφαλούς και να κερδίσουν, χωρίς μάλιστα, παρότι «πάτησαν» πάνω στις κρατικές επενδύσεις, να επιτύχουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι;

● Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι στις έτοιμες υποδομές και την τεχνογνωσία – ενέργεια, τζόγος, λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, εταιρείες ύδρευσης κ.λπ. – έρχονται σήμερα να επενδύσουν οι ιδιώτες όχι για να στήσουν τα δικά τους μαγαζιά και υποδομές, αλλά για να πάρουν κοψοχρονιά και εκ του ασφαλούς όσα έχουν πληρώσει με τα λεφτά τους οι Έλληνες φορολογούμενοι;

● Πού ακριβώς βρίσκεται η «ιδιωτική πρωτοβουλία», η οποία θα ρισκάρει χρήμα, θα πρωτοπορήσει και θα ανοίξει νέους δρόμους στην οικονομία και την ανάπτυξη;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν. Το μέλλον είναι ήδη γνωστό και η παγκόσμια πείρα το υποδεικνύει. Όπου οι ιδιώτες στέρησαν από το κράτος τις υποδομές του και τη δυνατότητά του να επενδύει, ξεζούμισαν τη δυνατότητα κέρδους και ύστερα παρέδωσαν ξανά στους φορολογούμενους τα κουφάρια για να τα αναστήσουν με τα δικά τους λεφτά.

Αυτός είναι ο λόγος που επιχειρήσεις ηλεκτρισμού και υδάτων επιστρέφουν σε κράτη ή οι Ευρωπαίοι και άλλοι πολλοί, αν και «άνοιξαν» τις οικονομίες τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία, ουδέποτε παραχώρησαν στην κερδοσκοπία το δημόσιο μερτικό. Γι’ αυτό πολλές ξένες δημόσιες επιχειρήσεις περιλαμβάνονται στους σημαντικότερους και πιο ισχυρούς ενδιαφερόμενους για τις ελληνικές δημόσιες υποδομές και επιχειρήσεις. Διότι είναι άκρως επιτυχημένες στους τομείς δραστηριότητάς τους. Και «ατμομηχανές» της ανάπτυξης και παραγωγοί πλούτου.

Οι εν Ελλάδι καραγκιόζηδες του χυδαίου πολιτικαντισμού, λοιπόν, οι οποίοι διαλύουν ακόμη και την... ιδέα περί δημοσίων επενδύσεων, ας ξανασκεφτούν μήπως η εγκληματική ηλιθιότητά τους συμβάλει τελικά περισσότερο από την (οφειλόμενη στους ίδιους άλλωστε) «κρατική διαφθορά» στη διάλυση και της οικονομίας – δημόσιας και ιδιωτικής – και της ίδιας της χώρας.

Ελληνικών μισθών συνέχεια...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε νέο δείκτη μισθών για την ελληνική οικονομία. Ο δείκτης καλύπτει ουσιαστικά ολόκληρο τον ιδιωτικό τομέα, εκτός από τον πρωτογενή τομέα και τους τομείς υγείας και εκπαίδευσης. Περιλαμβάνει το σύνολο των ακαθάριστων αμοιβών των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και σχηματίζεται στη βάση διεθνών προδιαγραφών, άρα μάλλον έχει αξιοπιστία.

Στο διάγραμμα φαίνονται οι ετήσιες μεταβολές του δείκτη (τρίμηνο προς τρίμηνο) μετά το 2006. Χρειάζεται προσοχή στην ερμηνεία του γιατί δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί εποχικές προσαρμογές, ούτε προσαρμογές ως προς τον αριθμό των εργάσιμων ημερών. Δεδομένου δε ότι διάφορες αμοιβές καταβάλλονται συνήθως το τέταρτο τρίμηνο κάθε έτους, οι μεταβολές εκείνου του τριμήνου είναι διογκωμένες.

Ετήσιες Μεταβολές Δείκτη Μισθών Ιδιωτικού Τομέα (τριμηνιαία βάση, %)

 

Πηγή: Ελ.Στατ.

Υπήρξε σταθερή, αλλά μέτρια, αύξηση μισθών το δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, καθώς η πλασματική ευμάρεια της περιόδου πλησίαζε προς το τέλος της. Οι μισθοί μειώθηκαν λίγο το πρώτο τρίμηνο του 2009, όταν η παγκόσμια ύφεση χτύπησε τη χώρα μας. Αυτό όμως που κατόπιν ακολούθησε ήταν εντυπωσιακό: εκτίναξη των μισθολογικών αυξήσεων του ιδιωτικού τομέα μέχρι και το πρώτο τρίμηνο του 2010.

Πρόκειται για την εποχή της ‘θωρακισμένης οικονομίας’ στο απάνεμο λιμάνι του ευρώ, όταν ελάχιστοι στη χώρα είχαν αντίληψη του τι πραγματικά συνέβαινε. Ακριβώς τότε η ελληνική αστική τάξη, λειτουργώντας μέσα σε πλαίσιο εύκολης πίστωσης, εν μέρει από το εξωτερικό, έχασε τον έλεγχο των μισθολογικών αυξήσεων. Από την άλλη, η κυβέρνηση Καραμανλή με τη χαρακτηριστική της δειλίααλλά και η κυβέρνηση Παπανδρέου με το ‘λεφτά υπάρχουν’, είχαν από καιρό χάσει τον έλεγχο του μισθολογικού κόστους στο δημόσιο τομέα. Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας μέσα στα πλαίσια της ΟΝΕ καταρρακώθηκε τελειωτικά.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα όσον αφορά την ελληνική κρίση. Δεν είναι αλήθεια ότι στον ιδιωτικό τομέα υπήρχαν σκληρές συνθήκες αποτελεσματικότητας και περιορισμού του κόστους σε αντίθεση με τον σπάταλο δημόσιο τομέα. Ούτε φταίνε φυσικά οι εργαζόμενοι οι οποίοι κάλυψαν κάποια από τη μισθολογική απόσταση από τους εργαζόμενους της υπόλοιπης Ευρώπης. Υπάρχει συνολική αποτυχία της ελληνικής αστικής τάξης όσον αφορά το μισθολογικό κόστος και του ιδιωτικού αλλά και το δημόσιου τομέα. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός υπεύθυνος της κρίσης.

Και μετά ήρθε το Μνημόνιο που 'έσωσε' την Ελλάδα κρατώντας τη στο ευρώ. Ακολούθησε πραγματική συντριβή των μισθών του ιδιωτικού τομέα (και του δημόσιου που όμως δε φαίνεται εδώ), η οποία μάλιστα επιταχύνθηκε χρόνο με το χρόνο. Το 2013 - αν και τα στοιχεία βασίζονται ακόμη σε εκτιμήσεις - προδιαγράφεται ως το χειρότερο της μνημονιακής εποχής. Τα αίτια είναι ξεκάθαρα: μείωση του βασικού μισθού, κατάλυση οποιασδήποτε έννοιας συλλογικότητας στις διαπραγματεύσεις και, πάνω από όλα, τεράστια ανεργία που συνθλίβει τις αντιστάσεις και τρομοκρατεί τους εργαζόμενους.

Δε χρειάζονται κροκοδείλια δάκρυα από πλευράς κυβερνώντων για την ‘κακιά ύφεση’ που προέκυψε αναπάντεχα. Η μείωση των μισθών ζητήθηκε ανοιχτά από την Τρόικα ως ο μόνος τρόπος για να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας δεδομένου ότι δε μπορούσε να γίνει υποτίμηση. Αυτό ακριβώς ήταν το περιεχόμενο της ‘εσωτερικής υποτίμησης’ την οποία υπερασπίζονταν τόσοι και τόσοι το 2010-11. Η ελληνική αστική τάξη τη δέχτηκε ασμένως γιατί αυτές είναι οι παραδόσεις της: άγρια μισθολογική εκμετάλλευση με σκοπό την αύξηση του κέρδους.

Μόνο που η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας με αυτόν τον τρόπο συντρίβει την εγχώρια ζήτηση και άρα επιτείνει τις τραγικές συνθήκες ύφεσης που βιώνει η κοινωνία. Κι επειδή συμβαίνει αργά και μέσα στα πλαίσια της ΟΝΕ, όπου τον τόνο θέτει το χαμηλό γερμανικό κόστος, δε βελτιώνει ουσιαστικά τη διεθνή θέση της χώρας. Η Ελλάδα είναι πιασμένη στο δόκανο της ‘εσωτερικής υποτίμησης’.

Το επόμενο διάστημα θα έχουμε εκ νέου ένταση της προπαγάνδας περί ελληνικού θαύματος την οποία κυνικά καλλιεργεί η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Η σκληρή πραγματικότητα είναι αυτή που μας δείχνουν τα μισθολογικά στοιχεία. Να δούμε πόσο θα αντέξει η ελληνική κοινωνία.

Περί ιδιώτη, ιδιωτικών συμφερόντων και ιδιωτικοποίησης...

Αλληλέγγυα Δύναμη...

αρχαία πινακίδα

Aς δούμε την ετοιμολογία της λέξης ιδιώτης (απ'όπου προκύπτει και το επίθετο ιδιωτικός/ή/ό, που συνοδεύει ουσιαστικά όπως η λέξη συμφέρον/οντα):
" Η λέξη "idiot" που στα αγγλικά σημαίνει "ηλίθιος", χαρακτηρίζει όπως και στην Ελληνική τα άτομα χαμηλού νοητικού επιπέδου και προέρχεται από την Ελληνική λέξη Ιδιώτης.

Η λέξη "ιδιώτης" προέρχεται από τη λέξη "ίδιος" που σήμαινε στην αρχαιότητα ότι και σήμερα. Στα λατινικά μεταφέρθηκε ως "idiota" και αρχικά σήμαινε "μέσος άνθρωπος" ενώ αργότερα "αμόρφωτος, απαίδευτος άνθρωπος". Την ίδια σημασία (του αμόρφωτου ανθρώπου) είχε η λέξη αρχικά και στην Αγγλική γλώσσα, ενώ σήμερα σημαίνει απλώς ηλίθιος, δηλαδή άτομο πολύ χαμηλού νοητικού επιπέδου ενώ η ηλιθιότητα (idiocy) χαρακτηρίζει το προσόν του ηλίθιου δηλαδή τη μεγάλη βλακεία.

Ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του χρησιμοποίησε τoν όρο "ιδιωτικός" για να περιγράψει τις προσωπικές υποθέσεις των πολιτών σε αντιδιαστολή με τον όρο "πολιτικός" που χρησιμοποίησε για να περιγράψει τις δημόσιες υποθέσεις (του δήμου, αυτό που ονομάζουμε σήμερα "τα κοινά").

Στην αρχαία Αθήνα σημαντικότερη αποστολή της πολιτείας ήταν η μετατροπή των ιδιωτών (των εγωκεντρικών ατόμων που ασχολούνταν με τις προσωπικές τους υποθέσεις) σε πολίτες (σε άτομα που ασχολούνται και συμμετέχουν στα κοινά). Θεωρούσαν ότι η ιδιότητα του ιδιώτη είναι μια φυσική ιδιότητα την οποία διαθέτουν όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους, ενώ η ιδιότητα του πολίτη είναι επίκτητο χαρακτηριστικό που διαμορφώνεται μέσω της παιδείας που παρέχει η πολιτεία. Συνεπώς το άτομο που παρέμενε "ιδιώτης" ήταν άτομο απαίδευτο και αμόρφωτο, αφού δεν είχε εκπαιδευτεί επαρκώς στην ενασχόληση με τα κοινά." (το διαβάσαμε ΕΔΩ )

Και μια και μας μιλάνε συχνά, από την μαθητική ηλικία, για την αμεσοδημοκρατική αρχαία Αθήνα ως το πρότυπο της ορθής διακυβέρνησης και της γαλούχησης ενσυνείδητων δημοκρατικών πολιτών, η σημερινή ιδιωτικοποίηση των πάντων στη χώρα (μόνο ο αέρας που αναπνέουμε δεν υπάρχει σκέψη, ακόμα τουλάχιστον, να πάει στο ΤΑΙΠΕΔ), σημαίνει, όπως τα εννοούν και τα προωθούν οι σύγχρονες κεφαλές της κοινωνίας, τα εξής:

ατομικισμός σε βαθμό κοινωνικής συμφοράς, κέρδη και προσωπικά οφέλη μόνο για τους λίγους κι άσε τους άλλους να λιμοκτονούν και να αυτοκτονούν κι επικράτηση της αμάθειας, βλακείας και απαιδευσιάς...

Οι λέξεις είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς, μεστές νοημάτων όταν τις αναλύεις κι ετοιμολογείς και οι αναφορές σε αρχαία ελληνικά πρότυπα, σε βαθμό...ιδιωτικοποίησής τους, ας καταργηθεί επίσημα, ως ...ύβρις!

ανιχνευτής

Άνεργος εναντίον ανέργου: Η γοητεία του κοινωνικού κανιβαλισμού...

Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, απο το Κοκκινο σημειωματαριο...

Αργά το βράδυ της Δευτέρας κατατέθηκαν με Σχέδιο Νόμου τα περίφημα μέτρα τα οποία μας στοιχειώνουν εδώ και πολλούς μήνες. Ήδη από τον Μάρτιο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προειδοποιήσει για αυτά, αφού διατυπωνόταν ρητώς στο Μνημόνιο 2 ότι μέχρι τον Ιούνιο έπρεπε να ληφθούν νέα μέτρα στα πλαίσια ενός νέου Μεσοπρόθεσμου για την περίοδο 2013-2016. Παρόλο που τα μέτρα δεν προκαλούν έκπληξη σε κανέναν, είναι κυριολεκτικά γελοιοποίηση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας να κατατίθεται ένα σχέδιο νόμου -που μαζί με τα συνοδευτικά κείμενα προσεγγίζει τις 1000 σελίδες- Δευτέρα βράδυ, Τρίτη πρωί να μπαίνει στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής και Τετάρτη να ψηφίζεται στην Ολομέλεια, καθορίζοντας τους βίους και τις πολιτείες εκατομμυρίων πολιτών[1].

Και ενώ υπάρχουν δεκάδες ζητήματα για τα οποία θα μπορούσε να αναφερθεί κάποιος, νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον να σταθούμε σε ένα από τα πολλά: Στις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, που στην οργουελιανή διάλεκτο του κ. Μανιτάκη ονομάζονται «μετακινήσεις, διαθεσιμότητα, αργία λόγω πειθαρχικών παραπτωμάτων, καταργήσεις οργανικών θέσεων».

Το επιχείρημα της κυβέρνησης για αυτές τις απολύσεις, διατυπωμένο από τον Πρωθυπουργό μας, τον κ. Σαμαρά[2], συνίσταται στο εξής: «Δεν μπορούμε να υποχρεωνόμαστε να κόβουμε μισθούς και συντάξεις, ενώ κρατάμε υπεράριθμους και ακατάλληλους στο Δημόσιο, τη στιγμή που στον ιδιωτικό τομέα έχει εκτοξευθεί η ανεργία».

Ένα βιαστικό συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από μία τέτοια διατύπωση –που επαναλαμβάνεται διαρκώς από τα κυβερνητικά στελέχη στα ΜΜΕ– είναι η εκδικητικότητα με την οποία απευθύνονται στους δημόσιους υπαλλήλους. «Αφού υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα, η δουλειά της κυβέρνησης είναι να δημιουργήσει άνεργους και από το δημόσιο τομέα, για να μην αισθάνονται μειονεκτικά οι πρώτοι». Αυτό θα μπορούσε κάποιος να διαγνώσει πίσω από τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών. Η ομολογία της αποτυχίας της πολιτικής λιτότητας που έχει προκαλέσει την εκτόξευση της ανεργίας, προσπαθεί να καλλωπιστεί, υποσχόμενοι στους άνεργους του ιδιωτικού τομέα, όχι θέσεις εργασίας αλλά ανέργους και από το δημόσιο τομέα. Αν αυτό δεν είναι κοινωνικός κανιβαλισμός, τότε πραγματικά τι είναι;

Κάποια –πιο διαβασμένα– κυβερνητικά στελέχη εξηγούν τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα με πιο σοφιστικέ οικονομικά επιχειρήματα: «Οι απολύσεις στο δημόσιο, μειώνουν τις δημόσιες δαπάνες, μειώνουν το δημόσιο έλλειμμα με αποτέλεσμα να βελτιώνονται οι προσδοκίες, να μειώνονται τα επιτόκια, να αυξάνονται οι επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και δημιουργούνται θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα». Είναι το θαύμα που προκαλεί η «καλή νεράιδα της αξιοπιστίας» (confidence fairy) με το μαγικό της ραβδάκι, κατά τον Κρούγκμαν.

Το παραπάνω επιχείρημα ακούγεται πιο πειστικό από την «εκδικητικότητα» όμως πολύ απλά δεν δουλεύει στον πραγματικό κόσμο της βαθιάς ύφεσης. Και αυτό για δύο λόγους:

1. Έστω ότι ο Σπύρος είναι εργαζόμενος σε ένα ΝΠΔΔ, το οποίο καταργείται με τα μέτρα αυτά, και αυτόματα τίθεται σε διαθεσιμότητα. Για τον πρώτο χρόνο το εισόδημα του μειώνεται αισθητά και το δεύτερο χρόνο λήγει η σύμβαση εργασίας του και πλέον είναι απολυμένος (αυτό προβλέπεται για όσους τίθενται σε διαθεσιμότητα από τα «μέτρα»). Η οικογένεια του Σπύρου, εκτός από την αυξημένη φορολογία εισοδήματος, την αύξηση στους έμμεσους φόρους, την αύξηση στην τιμή του πετρελαίου και το μειωμένο μισθό ή επίδομα ανεργίας της συζύγου του Σπύρου, θα πρέπει να αντεπεξέλθει και στις νέες συνθήκες της διαθεσιμότητας του Σπύρου. Αυτό σημαίνει ότι το διαθέσιμο οικογενειακό εισόδημα μειώνεται κι άλλο, επομένως μειώνεται η κατανάλωση, μειώνονται τα φορολογικά έσοδα και επομένως τα ελλείμματα να μην μειώνονται. Και η «καλή νεράιδα» που τόσο την περιμένει ο κάθε κ. Στουρνάρας να μην φαίνεται στον ορίζοντα.

2. Έστω ότι η Έλενα είναι λογίστρια που εργάζεται σε ένα δημόσιο φορέα που καταργείται και αυτοδίκαια χάνει τη θέση της. Ταυτόχρονα, ο Αλέξης είναι ένας άνεργος λογιστής, απολυμένος εδώ και 9 μήνες από το λογιστικό γραφείο που εργαζόταν εδώ και 8 χρόνια. Για τον Αλέξη, η απόλυση της Έλενας από το δημόσιο τομέα δεν σημαίνει καμία ηθική ικανοποίηση. Το μόνο που πρακτικά σημαίνει για αυτόν είναι ότι προστέθηκε ακόμα ένας ανταγωνιστής του στον αγώνα του για να βρει δουλειά ως λογιστής! Όσο μεγαλώνει το απόθεμα ανέργων –ανεξάρτητα αν προέρχονται από τον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα-, τόσο πιο δύσκολο καθίσταται για αυτούς να βρουν εργασία.

Επομένως, κανένας άνεργος του ιδιωτικού τομέα δεν κερδίζει από τις απολύσεις του δημόσιου τομέα, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε το εξής: Το πρώτο Μνημόνιο που αποτελούσε μία επίθεση στο δημόσιο τομέα περιτυλίχθηκε με τη δικαιολογία ότι πρέπει επιτέλους ο δημόσιος τομέας να σταματήσει να επιβαρύνει τον ιδιωτικό. Το δεύτερο Μνημόνιο που μείωσε τους κατώτατους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα περιτυλίχθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν μπορεί όταν υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, οι προνομιούχοι που εργάζονται να μην αποδέχονται μειώσεις μισθών[3]. Η λογική της μίας κοινωνικής κατηγορίας ενάντια στην άλλη ήταν διάχυτη. Και πλέον αυτά τα μέτρα αποτελούν μία ευθεία επίθεση και στο δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό αλλά και τους ανέργους.


_____________________________

Σημειώσεις


[1] Δείτε εδώ
[2] Συνέντευξη σε Καθημερινή, 14/10/2012
[3] Θυμηθείτε τι έλεγε ο κ. Παπαδήμος στη Βουλή

Ένας ελληνικός τύπος ηλιθίου...

Παραλληλογραφος...

Aλιευμένο από την σελίδα του Αδάμ Γιαννίκου στο Facebook

Υπάρχει ένας ιδιαίτερος τύπος ηλιθίου στην Ελλάδα. Είναι ο τριαντάρης ιδιωτικός υπάλληλος των 700 ευρώ που καθημερινά νομίζε ότι είναι προνομιακός συνομιλητής κάποιας ελίτ επειδή ακούει το αφεντικό στο διάλειμμα (του αφεντικού) να αναλύει την τρέχουσα επικαιρότητα και ότι ξέρει από οικονομία επειδή διαβάζει capital.gr και ακούει Μπάμπη.

Αυτός ο μεταλλαγμένος τύπος σήμερα Σάββατο ονειρεύεται ότι τη Δευτέρα θα απολυθούν 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι, πεπεισμένος ότι μόνο έτσι θα ανέβουν οι αποδοχές του και θα σωθεί η χώρα. Ο άνθρωπος αυτός θεωρεί ότι όλοι όσοι στο δημόσιο είναι τεμπέληδες αμόρφωτοι και πως σε αντίθεση μ’ αυτούς ο ίδιος αξίζει μέχρι τελευταίας δεκάρας τον μισθό του γιατί δουλεύει περισσότερο και καλύτερα, γιατί έτσι είναι στον ιδιωτικό τομέα, γιατί στη δική του δουλειά υπάρχει αξιοκρατία. Τον τελευταίο καιρό μαλιστα ο άνθρωπός μας έχει αρχίσει να πιστεύει ότι είναι και πολιτισμικά ανώτερος γιατί στο δικό του πρόσωπο εκφράζονται οι ευρωπαϊκές δυτικές αξίες της κοινωνίας (ασχέτως βέβαια αν στη φράση δεν περάσαμε Διαφωτισμό ο ίδιος για κάποιο καιρό καταλάβαινε ότι δεν περάσαμε στους ομίλους του Champions League). Θεωρεί ότι πληρώνουμε τα λάθη μας και καταλαβαίνει ότι όλοι οι συμπολίτες του και κυρίως οι δημόσιοι υπάλληλοι στα χρόνια των λαθών ξόδευαν όπως αυτός. Όμως, αυτός έχει συνειδητοποιήσει τα ατομικά του λάθη και με σκληρή δουλειά θα προστατεύσει την περιουσία του και θα επανέλθει στις επιτυχίες. Αρκεί να πάψουν να τον εμποδίζουν όλοι αυτοί οι τεμπέληδες αμόρφωτοι κατώτεροι που δεν ξέρουν από οικονομία και θέλουν να παρασύρουν τη χώρα στην άβυσσο, αρνούμενοι κάθε προσπάθεια χωρίς να έχουν καμία άλλη πρόταση. Ειδικά, τον τελευταίο καιρό ο άνθρωπός μας έχει εκνευριστεί ιδιαίτερα με την ηλιθιότητα των δήθεν αριστερών, των παλαβών που επιμένουν να αντιδρούν και να κλείνουν δρόμους. Απορεί πού βρίσκουν τη δύναμη να επιμένουν, πώς τους βγαίνει τόσο μίσος. Είναι πεπεισμένος ότι αυτή η δύναμη πίσω τους δεν μπορεί να είναι άλλη από το βρωμερό δημόσιο, το πελατειακό κράτος που λεει και ο Μπάμπης. Όλοι αυτοί οι βάρβαροι αντιδρούν όχι γιατί έχουν προβλήματα αλλά γιατί δεν θέλουν να χάσουν το βόλεμά τους και, ακριβώς επειδή προστατεύονται, μπορούν και τα κάνουν, ενώ αυτός φοβάται κάθε μέρα μη χάσει τη δουλειά του και παρόλα αυτά δεν χάνει τη διάθεσή του. Όμως, το αφεντικό αναγνωρίζει την αξία του και στο τέλος θα τα καταφέρει. Ας έρθει τότε κανείς να του ζητήσει μερίδιο απ’ τον κόπο του, απ’ τον ιδρώτα του. Ε, ρε Χρυσή Αυγή που θέλουν όλοι αυτοί. Οι μετανάστες, εξάλλου, δεν είναι το πρόβλημα. Εμείς είμαστε πολιτισμένοι και ο μεροκαματιάρης που δεν κάνει φασαρίες δεν μας ενοχλεί. Αλλά, θα ευχόμουν κάποια στιγμή να τους πιάσουν όλους αυτούς που κάνουν κακό στην Ελλάδα και να τους πετάξουν σε ένα ξερονήσι και να τους δέρνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για παραδειγματισμό. Έτσι.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, απο τα απλά. Ας εξηγήσει κάποιος πρώτα σ’ αυτόν τον ηλίθιο ότι αν απολυθούν 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι, όπου κατα μέσον όρο το 40% είναι πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με μεγαλύτερη προϋπηρεσία από τον ίδιο, όχι μόνο δεν θα απελευθερωθούν οι παραγωγικές δυνάμεις που υποτίθεται θα αυξήσουν τον μισθό του αλλά πολύ σύντομα το αφεντικό του θα μιλάει για μπάλα με κάποιον απ’ αυτούς. Στη θέση του. Στην καλύτερη περίπτωση να μιλάνε και οι δύο, έχοντας, όμως, μοιραστεί τα 700.

Για την μεταφορά, Back Door Man

Μισθωτοι Ιδιωτικου Τομεα...

Ιστοριες συνωμοσιας - εναντια στο σκοταδισμο...

Ας με συγχωρήσουν σήμερα οι υπόλοιπες κατηγορίες εργαζομένων αλλά είπα επί τέλους να κάνω ένα μίνι αφιέρωμα στη κατηγορία εκείνη που δεν έχει καμιά ανάγκη ούτε από μνημόνια, ούτε από παλιά και νέα μέτρα, ούτε από τίποτα, γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

Είναι η κατηγορία - μοντέλο - της σιωπηλής σφαγής. Της αυτονόητης σφαγής. Οι μισθοσυντήρητοι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα είναι αυτό που λέμε, ξεχασμένοι από θεούς κι ανθρώπους. Απολύσεις αυθαίρετες κατά χιλιάδες που χωρίς κανένα σενάριο εξόδου, χωρίς συζήτηση, χωρίς καμιά έστω υποτυπώδη δικαιολογία. Εργασία υπό καθεστώς εκβιασμού, τρομοκρατίας, απόλυτης ασυδοσίας.

Ο ιδιωτικός τομέας, των πολυεθνικών, εργοστασίων, σουπερ μάρκετ, καταστημάτων, αλυσίδων, κολοσσών και νάνων και οποιαδήποτε άλλη σχετική κατηγορία, είναι η πλέον ατόφια μορφή σύγχρονων σκλαβοπάζαρων, απόλυτου ελέγχου, στυγνής εκμετάλλευσης των πάντων. Από τις πιο ασήμαντες θέσεις μέχρι τα χρυσά παιδιά του, ο εργαζόμενος είναι απλά ένα προϊόν. Ένα ξερό προϊόν. Χρήσιμο ή άχρηστο.

Έχω σταματήσει πλέον να κοιτάζω τα δράματα που παίζονται γύρω μου, γιατί δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου. Την ώρα που γίνεται μια ατέλειωτη συζήτηση σχετικά με τους υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, των ΔΕΚΟ κλπ για το τι ακριβώς θα απογίνουν οι εργαζόμενοι τους, στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχουν πλέον εργαζόμενοι. Υπάρχει μια εργασιακή ζούγκλα που ο καθένας προσπαθεί να επιβιώσει με οποιοδήτε τρόπο. Υπακούοντας σε εξοντωτικά ωράρια, σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι καν επιχειρησιακή ανάγκη, απλά επιβολή δύναμης και υποταγής απάνθρωπων διοικήσεων. Υπερωρίες? ανέκδοτο. Μισθοί σύμφωνοι με εργατικές νομοθεσίες? Ανέκδοτο. Απολύσεις κατόπιν συγκεκριμένων κριτηρίων? Ανέκδοτο. Αξιοκρατία? ανέκδοτο. Ασφάλεια, σύνταξη κλπ? ανέκδοτο.

Μια τεράστια κρεατομηχανή που μετράει αυτή τη στιγμή χιλιάδες σκλάβους αφημένους στη κυριολεξία στο στόμα των λύκων. Συνδικαλισμός? Κινητοποιήσεις? Αντίδραση? Ανέκδοτο. Δεν ανασαίνει ψυχή. Τσιμουδιά. Κιχ. Στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα. Είναι το λιγότερο τραγικό και φτύσιμο στα μούτρα χιλιάδων ανθρώπων όχι απλά να σφαγιάζονται χωρίς έλεος, αλλά να μην είναι αφιερωμένο ούτε ένα πεντάλεπτο εις μνήμην τους από το σύνολο της υποτιθέμενης ενημέρωσης.

ΟΛΟΙ χωρίς καμιά εξαίρεση , στον ιδιωτικό τομέα, βιώνουμε την μεγαλύτερη επιδρομή ασυδοσίας που έχει γίνει ποτέ. Κάθε μέρα δουλειάς είναι υποψήφια να είναι η τελευταία, χωρίς ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ με το θέμα. Άνθρωποι που δουλεύουν με τρία με τέσσερα κατοστάρικα, άνθρωποι που δουλεύουν δέκα και δώδεκα ώρες, άνθρωποι που στα πτυχία τους συμπεριλαμβάνεται από το να προσφέρουν τις γνώσεις τους μέχρι να κατεβάζουν τα σκουπίδια καθώς κατεβαίνουν. Μέχρι το καφεδάκι για το αφεντικό, τα ρούχα του από το καθαριστήριο, το κλείσιμο θέσης στα πολυτελείας ρεστοράν το βράδυ.

Σφηκοφωλιές όπου σαν σκλάβοι υποταγμένοι δουλεύουν όλοι σε ότι παραλογισμό τους ζητηθεί, σε ότι βίτσιο, κομπίνα ή ασυδοσία φαντασιωθεί ο κάθε εργοδότης. Οι υπαλληλίσκοι και τα golden boys, εθισμένοι σε μια συνεχή υποχρέωση εξυπηρέτησης και αποδοτικότητας όπου το σύνθημα είναι ένα. Οι υποχρεώσεις στην επιχείρηση είναι πάνω από οικογένεια, ζωή, υγεία. Βλέπεις ανθρώπους με σαράντα πυρετό να είναι σκυμμένοι στα γραφεία τους καταπίνοντας ασπιρίνες, ανθρώπους που παρακαλάνε να μην αρρωστήσουν, ανθρώπους που δεν μπορούν ποτέ να πάνε στις συγκεντρώσεις γονέων στα σχολεία, που δεν προλαβαίνουν να επισκεφτούν το πατέρα τους στο νοσοκομείο, που δεν μπορούν να οργανώσουν τίποτα γιατί η δουλειά τους στο ξαφνικό μπορεί να τους χρειάζεται να καθίσουν μέχρι τις δέκα το βράδυ, ή να πάνε από τα ξημερώματα.

Και η απόλυση? Ένα κλωτσίδι χωρίς προειδοποίηση, πολλές φορές επακόλουθο όχι μιας κακής απόδοσης αλλά γιατί απλά δεν γουστάρει κάποιος τη φάτσα σου, αντιμίλησες, ή δεν ήσουν αρκετά γλύφτης ή καρφί για να επιβιώσεις ανάμεσα στα υπόλοιπα όρνια.

Δεν υπάρχει κανένα αφιέρωμα για όλα αυτά τα πλήθη, γιατί δεν ανήκουν στο κράτος. Δεν ανήκουν στους πολιτικούς. Δεν ανήκουν στο πελατειακό κράτος. Ανήκουν ξεκάθαρα στο αφεντικό τους. Που είναι ο νόμος τους. Ο κυρίαρχος της ζωής τους και σε μια τέτοια εποχή που η ανεργία μαστίζει αλύπητα, είναι ο Θεός! Συρτάρια γεμάτα βιογραφικά που περιμένουν να δουλέψουν με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΘΗΚΗ, με ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟΔΟΧΕΣ, με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ. Μακριά από μνημόνια, συζητήσεις και προβληματισμούς με άμεση εφαρμογή ενός προσωπικού μνημονίου για το καθένα, αυθαίρετο, ασύδοτο, στυγνό για να το νιώθεις κάθε λεπτό που περνάς τη πόρτα της δουλειάς.

Σε πλήρη ασυλία όλα αυτά τα καθάρματα που στοιχειώνουν την ιδιωτική εργοδοσία, σε πλήρη ασυλία οι χιλιάδες αυθαίρετες απολύσεις, οι χιλιάδες αδικαιολόγητες μειώσεις μισθών, σε πλήρη ασυλία η ανασφάλιστη εργασία, η νέοι σκλάβοι - το χειρότερο από όλα τα νέα παιδιά - που στις περισσότερες περιπτώσεις πλέον δεν προσλαμβάνονται από μια συνηθισμένη αγγελία, αλλά από γραφεία κορακιών που παραδίνουν σκλάβους σε καλές τιμές, πρόθυμους, εργατικούς και υπάκουους.

Απεργία μεθαύριο? Ανέκδοτο. Δεν θα πάνε στην απεργία. Ούτε οι υπάλληλοι των πολυεθνικών, ούτε τα παιδιά των σούπερ μάρκετ, ούτε οι σκλάβοι των αλυσίδων (κάθε είδους) ούτε τα υπαλληλάκια των διαφόρων επιχειρήσεων, ούτε οι εργάτες από τα εργοστάσια, ούτε οι καθαρίστριες, ούτε οι κούριερ, οι ντελιβεράδες. Δεν θα πάνε οι υπάλληλοι κι οι εργάτες γενικότερα. Αναζητούν ήδη αγωνιωδώς να μάθουν αν θα έχουν απεργία εκείνη την ημέρα τα μέσα μαζικής μεταφοράς μη τυχόν και δεν μπορούν να φτάσουν στην ώρα τους στη δουλειά τους. Στη περασμένη απεργία συνάδελφοι που δεν είχαν λεφτά για ταξί κι αυτοκίνητο έφτασαν με τα πόδια.....

ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΙΕΤΑΙ ΚΑΝ το θέμα θα απεργήσουμε. Όποιος θέλει το δέχεται όπως το λέω. Όποιος θέλει μπορεί να φαντασιώνεται ότι ηλιθιότητα ελπίζει για να επαναλαμβάνει συνέχεια "όλοι τώρα κάτω" Το όλοι δεν περιλαμβάνει τον ιδιωτικό τομέα παρά μια ελάχιστη αντιπροσώπευση σωματείων, συγκεκριμένων ομάδων εργαζομένων, τους συνδικαλιστές, και φυσικά μερικούς άνεργους που έτσι κι αλλιώς στη ζητιανιά έχουν βγει. Ο σκλάβος δεν κατεβαίνει όχι γιατί θα χάσει ένα μεροκάματο αλλά γιατί έτσι και τολμήσει και κάνει τη μαγκιά να κατεβεί, τέλος το μεροκάματο γενικότερα. Μπορεί να μην του έρθει αμέσως - για να μη βγάλουμε και μάτι - αλλά θα του ρθει σε μια δυο βδομάδες με μια ηλίθια δικαιολογία. Παρακολουθούσαμε όλοι την εξοντωτική απεργία των μεταλλουργών και σκεφτόμασταν πότε θα έρθει η στιγμή που θα τους τσεκουρώσουν. Πόσοι θα φτάσουν ζωντανοί μέχρι το τέλος.... και ήμουν σίγουρη πως θα αργήσει πολύ να επαναληφθεί το "πείραμα" ή για να το πω καλύτερα τα κεφάλια είναι ακόμα περισσότερο χωμένα μέσα τώρα συνειδητοποιώντας πως δεν υπάρχει έλεος κανένα.

Συγχωρήστε μου αυτό το μίνι αφιέρωμα στις στρατιές των δούλων, ούτε έχω καμιά διάθεση να ξεχωρίσω την εξαθλίωση ανά κατηγορίες πληθυσμού, αλλά κάπου έχει αρχίσει και με εκνευρίζει το θέμα της απόλυτης εγκατάλειψης του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού που αυτή τη στιγμή ήδη κατακρεουργείται, είναι αντικείμενο απόλυτης εκμετάλλευσης και εξαθλιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο και που φυσικά είναι το 25% ανεργίας που τα κανάλια της συμφοράς αναφέρουν σαν νούμερο, απρόσωπο, ένα νούμερο που κρύβεται πίσω του όλη η αληθινή μνημονιακή επέλαση. Εκείνο το χώρο που τα μέτρα δεν "συζητούνται" αλλά ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ όχι απλά πιστά, αλλά με υπερβάλλοντα ζήλο. Εκεί που δεν υπάρχει σκέψη απόλυσης απλά αλλά κλωτσιά από το παράθυρο. Εκεί που δεν υπάρχει σκέψη μείωσης μισθών αλλά άμεση εφαρμογή τσεκουρώματος χωρίς να ρωτήσει κανείς κανέναν. Εκεί που πλέον οι εργαζόμενοι που αποκαλούνται "απασχολούμενοι" πάνε με το κιλό. Στη κυριολεξία. ΟΤΙ ΠΑΡΕΙΣ ΕΝΑ ΦΡΑΓΚΟ.

Εκεί που έχει πέσει το γελοίο επιχείρημα της ανταγωνιστικότητας, όπου στα μυαλά των αρπακτικών έχει μία μόνο έννοια. Φτηνιάρικο μεροκάματο, χωρίς ωράριο, με ελάχιστη ασφάλιση, και τσιμουδιά. Σκάσε, δούλευε, πάρε κι ένα κομμάτι ψωμί να φας. Κι τα ανώτερα στελέχη? Ίδιοι και χειρότεροι υποταγμένοι δούλοι που σαν φίδια τσιμπάνε ο ένας τον άλλον, υποκλίνονται μέχρι τα πόδια, γλύφουν τα παπούτσια των μεγάλων αφεντικών για να επιβιώσουν και να αναρριχηθούν σε θέσεις που τελικά θα τους αποφέρουν αγαθά και λούσα που θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις λίγες ώρες που τα μεγάλα αφεντικά θα τους επιτρέπουν να ζουν....

Όταν το μεγάλο ξεπούλημα τελειώσει, τα φιλέτα θα έχουν περάσει σε ικανά χέρια ξένων φυσικά, και το δώρο των μνημονιακών ξεπουλημένων κυβερνήσεων είναι που μαζί με το φιλέτο θα τους έχουν δώσει bonus και τις μάζες των σκλάβων που θα τους αγοράζουν στη κυριολεξία για ένα κομμάτι ψωμί. Εκείνους τους σκλάβους που δεν έχουν ούτε επιδόματα, ούτε υπερωρίες, ούτε συνθήκες εργασίας ελεγχόμενες, ούτε ωράριο, ούτε συγκεκριμένο αντικείμενο εργασίας, με μηδέν απαιτήσεις, και μηδέν αντίδραση. Τόσο απλά. Η μόνη λεπτομέρεια που έχουν ακόμα να χειριστούν είναι αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα δουλεύουν μέχρι τα 67 ή τα 80? Και όσους αρρωσταίνουν ή παρουσιάζουν κάποιο ελάττωμα να τους απολύουν απλά ή να τους εκτελούν επί τόπου για να μη κυκλοφορεί σκάρτο προϊόν στην αγορά εργασίας?


Καληνύχτα σας...