Aρπακτικά της ελευθερίας...

Του Μαρκ Καρίγιο, El Pais, μεταφρασμενο απο την Αυγη...

Οι περιπτώσεις του Έντουαντ Σνόουντεν και του ιδρυτή του ιστότοπου WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάνζ έχουν πυροδοτήσει κάθε είδους συζητήσεις. Όμως οι νομικές πτυχές έχουν αγνοηθεί εν μέρει από τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης, ακόμα και όταν χρησιμοποιούνται σκληροί όροι για την διαπόμπευση των δύο προσωπικοτήτων. Συγκεκριμένα, κρίνοντας ότι οι πράξεις τους έχουν παραβιάσει την ιδιωτική ζωή των προσώπων που εμφανίζονται στα έγγραφα που διέρρευσαν, οι Σνόουντεν και Ασάνζ έχουν χαρακτηριστεί και "αρπακτικά της ελευθερίας "(Vargas Llosa, μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας).
Θεωρώ, ωστόσο, ότι αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως παραβιάζεται δεν είναι τόσο το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, όσο το δικαίωμα στο να υπάρχουν κρατικά μυστικά. Δηλαδή, αυτό που έχει (νομίμως) ταξινομηθεί ως απόρρητο και ως εκ τούτου αποκλείεται από το να είναι δημοσίως γνωστό, προκειμένου να διαφυλάξει τα έννομα «αγαθά» που θεωρούνται άξια προστασίας για το συμφέρον της κρατικής ασφάλειας.
Όσον αφορά τις πληροφορίες του ιστότοπου της WikiLeaks -περιφερειακού ενδιαφέροντος και μόνον - ή τις διαρροές του Σνόουντεν, πρόκειται για πληροφορίες διπλωματικές οι οποίες αποκαλύπτουν στον γενικό πληθυσμό θέματα που συχνά, αν και όχι πάντα, αφορούν ζητήματα ασφαλείας ή τον ρόλο που παίζουν ορισμένοι πολιτικοί παράγοντες. Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις οι ίδιες διαρροές παραβιάζουν επίσης την ιδιωτική ζωή των προσώπων που αναφέρονται σε αυτές. Αλλά το βασικό διακύβευμα είναι η ασφάλεια του κράτους, η οποία δεν τίθεται κατ 'ανάγκη σε κίνδυνο. Γι 'αυτό έχει ενδιαφέρον να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην ακριβή έννοια του όρου «κρατικά μυστικά", τουλάχιστον σε συστήματα που έχουν ως βάση τη δημοκρατία.
Το «Κρατικό μυστικό" είναι ένας περιορισμός που μπαίνει στη βασική αρχή της ελεύθερης δημοσιοποίησης όλων των δράσεων και ενεργειών της δημόσιας εξουσίας. Ανταποκρίνεται στην ανάγκη να αποκλείονται της δημοσιοποίησης κάποια ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια του ίδιου του κράτους. Είναι ένας περιορισμός του θεμελιώδους δικαιώματος αποστολής και λήψης πληροφοριών που αφορούν τον πολίτη, κυρίως σε ό,τι αφορά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ορισμένους δημόσιους υπαλλήλους.

Πληροφοριοδότες: οι νέοι ήρωες μας...

Του Slavoj Zizek,  Κοιτα τον ουρανο...

Όλοι θυμόμαστε το χαμογελαστό πρόσωπο του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, γεμάτο ελπίδα και εμπιστοσύνη, όταν διατύπωσε το σύνθημα της πρώτης εκστρατείας του: «Ναι, μπορούμε!». Μπορούμε να απαλλαγούμε από τον κυνισμό της εποχής Μπους και να φέρουμε δικαιοσύνη και ευημερία στον αμερικανικό λαό.

Αλλά καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν τις μυστικές επιχειρήσεις και επεκτείνουν το δίκτυο πληροφοριών τους, κατασκοπεύοντας ακόμη και τους συμμάχους τους, μπορούμε να φανταστούμε τους διαδηλωτές να φωνάζουν στον Ομπάμα: «Πώς μπορείς να χρησιμοποιείς μη επανδρωμένα αεροσκάφη για δολοφονίες; Πώς μπορείς να κατασκοπεύεις τους συμμάχους μας;». Ο Ομπάμα τους κοιτά και μουρμουρίζει με ένα σαρδόνιο χαμόγελο: «Ναι, μπορούμε».

Η ανομολόγητη βία του ιμπεριαλισμού...

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Χωρίς να περάσουν απαρατήρητα, δύο συμβάντα των τελευταίων εβδομάδων δεν έτυχαν της προσοχής και ιδίως της εμβάθυνσης που η σημασία τους απαιτεί. Το πρώτο αφορά το στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάνινγκ.

Επειτα από κράτηση τριών και πλέον ετών, εκ των οποίων ένα έτος σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης και μεταχείρισης που κρίθηκε από τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ ως «απάνθρωπη και εξευτελιστική» και αντίθετη με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, καταδικάστηκε σε 136 χρόνια φυλάκισης για «κατασκοπία». Το αδίκημά του; Σοκαρισμένος από όσα είδε ο ίδιος στο Ιράκ, όπου υπηρετούσε στις γραμμές των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής, ο Μάνινγκ δημοσιοποιεί το 2010 μέσω του ιστότοπου WikiLeaks εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά κρατικά ντοκουμέντα σχετικά με τη δράση των ΗΠΑ στο Αγφανιστάν και στο Ιράκ. Ενα μέρος τους αναδημοσιεύθηκε από τα μεγαλύτερα και θεωρούμενα πιο έγκυρα έντυπα διεθνώς, ενώ το σύνολό τους κυκλοφόρησε φυσικά ελεύθερα στο Διαδίκτυο.
Το δεύτερο συμβάν αφορά την οδύσσεια του Εντουαρντ Σνόουντεν, στον οποίο η Ρωσία έδωσε τελικά πολιτικό άσυλο έπειτα από πολύμηνη παραμονή στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου της Μόσχας. Ο Σνόουντεν καταζητείται επίσης για «κατασκοπία» από τις αρχές των ΗΠΑ γιατί, όπως και ο Μάνινγκ, έδωσε στη δημοσιότητα εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά ντοκουμέντα αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας, και ειδικότερα της NSA. Τα έγγραφα αυτά δεν αφορούν τους «βρόμικους πολέμους» των ΗΠΑ, αλλά μια άλλη πτυχή της αυτοκρατορικής τους κυριαρχίας: ένα ολικό σύστημα παγκόσμιας παρακολούθησης όλων των τηλεπικοινωνιών τόσο μεταξύ απλών πολιτών όσο και μεταξύ κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών. Ο Σνόουντεν κατέθεσε αιτήσεις ασύλου στις αρχές 20 χωρών, μεταξύ άλλων πολλών χωρών της Ε.Ε. και της Λατινικής Αμερικής, αλλά κατόπιν ανοιχτών εκβιασμών των ΗΠΑ οι περισσότερες απορρίφθηκαν.
Τι συνδέει αυτές τις δύο περιπτώσεις; Κατ' αρχάς το κοινό τεχνολογικό μέσο και η μέθοδος που ακολούθησαν οι δύο πρωταγωνιστές: η μαζική διαρροή εμπιστευτικών εγγράφων στο Διαδίκτυο, που βραχυκυκλώνει κάθε απόπειρα. Με αυτή την έννοια, ο Μάνινγκ και ο Σνόουντεν ανήκουν στους ηρωικούς πρωτοπόρους της διαδικτυακής εποχής στην οποία ζούμε. Και τούτο διότι «αναποδογυρίζουν» κατά έναν τρόπο τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και αναδεικνύουν την «άλλη» πλευρά της. Οτι μπορεί δηλαδή από μέσο ολικής παρακολούθησης να γίνει μέσο διαφάνειας, που βγάζει στην επιφάνεια με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο τις πιο σκοτεινές πλευρές της εξουσίας, επί του προκειμένου του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας που έχουν οικοδομήσει οι ΗΠΑ.
Εξ ου και το δεύτερο κοινό στοιχείο αυτών των δύο προσωπικότητων: πρόκειται για «μοναχικούς ήρωες», για ατομικές συνειδήσεις που εξεγείρονται ενάντια στη βαναυσότητα των εξουσιαστικών μηχανισμών τους οποίους αμφότεροι έζησαν εκ των ένδον. Κατ' εξοχήν όπλο τους είναι το Διαδίκτυο, με την αμεσότητά του και τον φαινομενικά τουλάχιστον αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα του. Οσο για τη δράση τους, δεν την τοποθετούν στα πλαίσιο του οποιουδήποτε οργανωμένου κινήματος ενώ, απ' όσα ξέρουμε, η ιδεολογία τους φαίνεται να περιορίζεται στο δικαίωμα του ατόμου να αντιστέκεται στην καταπιεστική εξουσία και να την καταγγέλλει.
Κάθε καλοπροαίρετος θα σκεφτόταν ότι όσοι πρεσβεύουν τις φιλελεύθερες αξίες στις οποίες βασίζονται τα κράτη της «πεφωτισμένης Δύσης» θα έβλεπε με συμπάθεια τέτοιους ήρωες. Ειδικά όταν, για παράδειγμα, στο παρελθόν στεκόταν με ενθουσιασμό αλληλέγγυος με τους «διαφωνούντες» του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού», τους οποίους θεωρούσε ήρωες του αγώνα ενάντια τον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό». Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Καμιά δυτική χώρα δεν διαμαρτυρήθηκε για την απάνθωπη μεταχείριση που υπέστη ο Μάνινγκ, καμιά δεν προσέφερε άσυλο στον Σνόουντεν, ενώ ο «σοσιαλιστής» Ολάντ απαγόρευσε τη διέλευση από το γαλλικό εναέριο χώρο του αεροπλάνου του προέδρου της Βολιβίας Μοράλες, γιατί οι ΗΠΑ είχαν αφήσει να διαρρεύσει (ψευδώς) ότι σ' αυτό επέβαινε ο κατηζητούμενος πρώην υπάλληλος της NSA.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική σημασία αυτών των υποθέσεων: οι Μάνινγκ και Σνόουντεν δεν είναι αγαπητοί στη φιλελεύθερη δυτική συνείδηση ακριβώς γιατί είναι οι διαφωνούντες στη σημερινή παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Γιατί φέρνουν στο φως με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την απεριόριστη, ολοκληρωτικού χαρακτήρα βία στην οποία θεμελιώνεται αυτή η τάξη, που περισσότερο από ποτέ πρέπει να αποκαλείται με τον όρο που παραδοσιακά φωτίζει την πραγματική της φύση: ιμπεριαλισμός.
* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου

Γεια σας, το όνομά μου είναι Έντ Σνόουντεν...

απο το The Press Project...

γεια σας, το όνομά μου είναι Έντ Σνόουντεν. Πριν από ένα μήνα είχα οικογένεια, ένα σπίτι στον παράδεισο και ζούσα με μεγάλη άνεση. Επίσης, είχα την δυνατότητα χωρίς να χρειάζεται οποιοδήποτε ένταλμα να αναζητήσω και να διαβάσω τις επικοινωνίες σας. Την επικοινωνία οποιουδήποτε, για οποιονδήποτε χρόνο. Αυτή είναι μια δύναμη που μπορεί να αλλάζει τις μοίρες των ανθρώπων.

Είναι επίσης μια σοβαρή παραβίαση του νόμου. Η 4η και η 5η τροποποίηση του Συντάγματος της χώρας μου, το 12ο άρθρο της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών), καθώς και πολλά ακόμα καταστατικά και συνθήκες, απαγορεύουν τέτοια συστήματα μαζικής παρακολούθησης. Κι ενώ το αμερικανικό Σύνταγμα αναγορεύει τέτοια συστήματα ως παράνομα, η κυβέρνησή μου υποστηρίζει ότι κρυφές αποφάσεις δικαστηρίων, που το κοινό δεν έχει πρόσβαση με κάποιο τρόπο, νομιμοποιούν παράνομες πράξεις. Αυτές οι αποφάσεις απλά καταστρατηγούν την πιο βασική έννοια της δικαιοσύνης: ότι πρέπει να δρα υπό το φώς της ημέρας. Το ανήθικο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ηθικό μέσω μυστικών νομικών αποφάσεων.

Πιστεύω στην αρχή όπως διακηρύχτηκε στην Νερεμβέργη το 1945: «Τα άτομα έχουν διεθνή καθήκοντα που υπερβαίνουν τις εθνικές υποχρεώσεις της υπακοής. Συνεπώς, οι πολίτες έχουν το καθήκον να παραβιάζουν τους εθνικούς νόμους για την πρόληψη εγκλημάτων κατά της ειρήνης και της ανθρωπότητας».

Σύμφωνα με αυτό έκανα ό,τι πίστεψα σωστό και ξεκίνησα μια καμπάνια για να διορθώσω αυτό που γινόταν λάθος. Δεν προσπάθησα να πλουτίσω. Δεν προσπάθησα να πουλήσω τα μυστικά των ΗΠΑ. Δεν συνεργάστηκα με καμία ξένη κυβέρνηση για να εξασφαλίσω την ασφάλειά μου. Αντίθετα, δημοσίευσα στο κοινό αυτό που ήξερα, ώστε αυτό που μας επηρεάζει όλους να συζητηθεί από όλους στο φως της ημέρας, και ζήτησα δικαιοσύνη από τον κόσμο.

Διαβαστε τη συνεχεια στο....  The Press Project...

Ψευτο-ορθολογικές αναθεσμίσεις...

του Γιωργου Παπασωτηριου...

Η υπόθεση Σνόουντεν παραμένει αρκετές ημέρες στην επικαιρότητα, αλλά μόλις τώρα αποκτά διαστάσεις σκανδάλου. Μέχρι χθες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, προεξάρχουσας αυτής του Βερολίνου, πείθονταν από τις ΗΠΑ ότι η NSA παρακολουθούσε μόνο πρόσωπα που ήταν ύποπτα για εμπλοκή στην τρομοκρατία.
Τώρα, όμως, αποκαλύφθηκε ότι η NSA παρακολουθούσε ακόμα και την επιτροπή της ΕΕ στην Ουάσινγκτον! Η τρομοκρατία απεδείχθη, συνεπώς, πρόσχημα και η παγκόσμια κοινωνία είναι πασίδηλο πως συνιστά μία τυφλή ψευτο-ορθολογική αυτό-αναθέσμιση με την άνευ ορίων χρήση ψευτο-ορθολογικών μέσων προς επίτευξη ενός μόνο ψευτο-ορθολογικού σκοπού, της συσσώρευσης, της συνεχούς αύξησης του πλούτου για τον πλούτο.
Και η αύξηση αυτή πρέπει να γίνεται όλο και μεγαλύτερη με όλο και λιγότερο κόστος. Γι’ αυτό μειώνονται οι εργαζόμενοι(απολύσεις), μειώνονται οι μισθοί(ανταγωνιστικότητα), καταστρέφεται η φύση αλλά και οι παραδοσιακές αξίες. Στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο κυριαρχεί ο πολιτικός αγνωστικισμός, καθώς κυριαρχεί μία συλλογή από μισο-αλήθειες, που έγιναν στρατηγήματα διαφυγής.
Παντού η αυτοαναφορικότητα, η κατάτμηση και η διάλυση. Οι συγγραφείς (αυτοέγκλειστοι) στον κόσμο τους γράφουν για άλλους συγγραφείς προς χρήση άλλων συγγραφέων. Οι πολιτικοί μιλούν στα μίντια για τα λεγόμενα άλλων πολιτικών, που κρίνουν άλλους πολιτικούς(Στελέχη του ΠΑΣΟΚ μιλούν για τις δηλώσεις Βορίδη που μίλησε για τον Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την καταστροφή της Ελλάδας).
Επίσης, κοινωνικές ομάδες στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων, επαγγελματίες εναντίον άλλων επαγγελματιών, σ’ έναν αλληλοκανιβαλισμό μέχρις εσχάτων. Ποιος θα σωθεί απ’ αυτό το κανιβαλικό όργιο; Ο τελευταίος κανίβαλος. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία και, συνεπώς, οικονομία και τα λοιπά παρελκόμενα σ’ ένα πλαίσιο αρχών που παραπέμπει σε ζούγκλα.
Για ποιο ρατσισμό μιλάμε, λοιπόν, σ’ αυτό τον πόλεμο όλων εναντίον όλων; Εδώ ο ρατσισμός αφορά στους πάντες, αφορά στο διπλανό μας, στον ομοεθνή μας, δεν θα αφορά τους ξένους; Γιατί εν προκειμένω ο ρατσισμός είναι η αδυναμία να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας χωρίς τον αποκλεισμό των άλλων, χωρίς μίσος, χωρίς εχθρούς. Κι αφού δεν έχουμε τη δυνατότητα να αυτοκαθοριστούμε, ετεροκαθοριζόμαστε.
Αλλά και για να έχουμε ταυτότητα και να υπάρξουμε σαν κοινωνία έχουμε ανάγκη τους δικούς μας Κύκλωπες, τους δικούς μας Λαιστρυγόνες. Μάλιστα, ακόμα κι αν οι Κύκλωπες και οι Λαιστρυγόνες ήθελαν να γίνουν σαν κι εμάς, εμείς δεν θα τους επιτρέπαμε να εξομώσουν. Γιατί ο ρατσισμός δεν θέλει την αφομοίωση(ένταξη) των άλλων, θέλει το θάνατό τους.
Δείτε την περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούμπο, όπου οι χρυσαυγίτες είναι οι μόνοι Έλληνες που δεν χάρηκαν, γιατί κατ’ αυτούς ο άλλος, ο μετανάστης, ο «ξένος» είναι «αμετάστρεπτος». Εκατό ελληνικές σημαίες να ανέμιζε ο νεαρός μπασκετμπολίστας δεν θα γίνει Έλληνας ποτέ για τη Χρυσή Αυγή.
Σ’ αυτή την κοινωνία, συνεπώς, του μίσους(ακόμα και εναντίον του εαυτού μας) χρειάζεται η Αγάπη και η αγωνιστική αλληλεγγύη για να επανασυγκολλήσει τα θραύσματά της, απαιτείται η επαναθέσμιση και νέες παραστάσεις, μία νέα αισθητική κι ένας νέος τρόπος του υφίστασθαι συναισθηματικά. Αλλιώς θα χαθούμε ως κοινωνία.

Η άρνηση του απλού...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Εξωνημένος κατάσκοπος ή ανιδιοτελής ρομαντικός; Προδότης της πατρίδας του ή πολίτης του κόσμου που για να προστατέψει το σύνολο αδιαφορεί για τη ζημιά που ίσως υποστεί το μερικό; Διπλός ή τριπλός πράκτορας ή μήπως ένας μετανιωμένος άνθρωπος, που είδε με τα μάτια του πόσο προσβάλλει την προσωπική ζωή και τις πολιτικές ελευθερίες ο πλανητικός Μεγάλος Αδερφός με πρόσχημα κάποιον «πατριωτικό νόμο» ή τον «αντιτρομοκρατικό σχεδιασμό»; Καλύτερα απ’ όλους, μετά τον ετάζοντα καρδίας και νεφρούς, το γνωρίζει ο ίδιος ο κ. Εντουαρντ Σνόουντεν. Αμερικανός πολίτης μέχρι προχθές, είναι πλέον ανέστιος και φυγάς, διωκόμενος επειδή αποκάλυψε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα παρακολούθησης τηλεφωνικών και διαδικτυακών συνομιλιών. Το ξέρουν ίσως και οι συνάδελφοί του στις μυστικές υπηρεσίες, ιδίως αν παρακολουθούσαν και τις κρυφές σκέψεις του. Εμείς, μακριά από κέντρα και παράκεντρα, μένουμε με τις υποθέσεις μας, που σίγουρα δεν θα γίνουν σενάρια για πλουτοφόρες κατασκοπευτικές ταινίες του Χόλιγουντ, σαν αυτές που θα δούμε οπωσδήποτε του χρόνου, άντε του παραχρόνου.
Τα λίγα λεπτά, πάντως, που είδαμε στην τηλεόραση τον κ. Σνόουντεν, να εξηγεί το διάβημά του, τι τον έσπρωξε να παίξει τη ζωή του κορόνα-γράμματα, όσα είπε δηλαδή αλλά και όσα διαγράφονταν στο βλέμμα του, έδωσαν την εντύπωση ενός ανθρώπου που είχε σκεφτεί καλά όσα είχε να πει και τα είπε ήρεμα και μετρημένα, δίχως παλικαρισμούς ή μελoδράματα: «Η δουλειά μου ήταν αυτή, την έκανα ευσυνείδητα και με τη σιγουριά ότι προσφέρω υπηρεσία στην πατρίδα μου, ώσπου...». Ωσπου «άστραψε φως και γνώρισε ο νιος τον εαυτό του»; Ισως. Καθόλου δεν αποκλείεται να ισχύει αυτό το σενάριο, το απλούστερο όλων, και να μη χρειάζεται να στύψουμε τη φαντασία μας ή τις αναμνήσεις μας από τα αστυνομικά και τα κατασκοπευτικά που διαβάσαμε ή παρακολουθήσαμε παλιότερα.
Η αλήθεια είναι ότι ο έρωτας της συνωμοσιολογίας εκτοπίζει συνήθως στο περιθώριο την πιο απλή υπόθεση. Επιλέγουμε λοιπόν άλλες, πολύπλοκες, με μυστικές υπηρεσίες, σκοτεινές δυνάμεις, απόκρυφες λέσχες, ιλουμινάτους, Εψιλον, μασόνους, Μπίλντεμπεργκ, Πρωτόκολλα της Σιών κ.τ.λ. Ο κ. Ερντογάν λ.χ., αντί να δει το εξόφθαλμο, ανακαλύπτει μέσα στον μεγαλοϊδεατισμό του ολόκληρη οικουμενική συνωμοσία εις βάρος του, με την καθοδήγηση κάποιου «λόμπι των επιτοκίων». Τόσο ισχυρού, που μπορεί να κινητοποιεί χιλιάδες Τούρκους πολίτες σε δεκάδες πόλεις και επί εβδομάδες.
Εδώ κάποια στιγμή ανακαλύψαμε το «κόμμα της δραχμής» για να του φορτώσουμε όλες τις αστοχίες μας, επειδή δεν αντέχαμε το απλό σενάριο (αυτό που αναδεικνύει και τις δικές μας ευθύνες) και προτιμούσαμε να κρυβόμαστε πίσω από μυθεύματα και φαντάσματα. Και τώρα ακόμα βασανιζόμαστε να βρούμε ποια δεύτερη και τρίτη περίπλοκη σκέψη οδήγησαν τον πρωθυπουργό στη φίμωση της ΕΡΤ, όταν την απλούστατη εξήγηση την έχει δώσει ήδη ο Καβάφης: αλαζονεία και μέθη.