Το άρθρο του Μανώλη Γλέζου στη γερμανική εφημερίδα «Die Welt»...

μεσω periodista.gr...

Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91. Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα.
Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων. Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες. Θα ήθελα να σας είχα κοντά μου, έναν-έναν, να σας μιλήσω γι' αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα. Θα αρκεστώ, ωστόσο, να μοιραστώ από εδώ, μαζί σας, μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να κοιταχτούμε αναμεταξύ μας με διαφορετικό βλέμμα...

Α. Η Μάχη της Κρήτης. Για τη Μάχη της Κρήτης έχουν γράψει πολλοί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και ραβδιά για όπλα, υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους. Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ. Και ο ουρανός έβρεχε αδιάκοπα αλεξιπτωτιστές... Όταν η Μάχη τέλειωσε, ο στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων, που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν: το έπλυναν και το έθαψαν, όπως του έπρεπε. Ο νεκρός δεν ήταν πια εχθρός. Ήταν ο άταφος αδελφός. Κι αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς. Την ίδια ώρα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο. Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ, πήραν μια πρωτοφανή ‒ακόμα και για καιρό πολέμου‒ απόφαση: σκότωσαν όσους από τους κατοίκους βρήκαν και ξεθεμελίωσαν το χωριό. Φεύγοντας, περήφανοι για το έργο τους, άφησαν και σχετικές πινακίδες! Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο...

Β. Καισαριανή, 10 Μάη 1944. Οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου. Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του εκτελούν άλλους ογδόντα έναν άντρες και δέκα γυναίκες. Στον ίδιο τόπο, εννιά μέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.

Γ. Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Τα γνωρίζετε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit, όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο.

Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα έλεγαν σήμερα τίποτα σε κανέναν. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπαγιατεύουν, που δεν παραγράφονται, που δεν γερνούν καν. Και το δίκαιο είναι ένα από αυτά. Αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη. Και προσέξτε κάτι. Δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Εμείς, που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε. Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους. Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή. Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη.

Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας. Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο. Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών.

Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη. Αυτή η Ευρώπη, άλλωστε, θα άρεσε και στον Σίλλερ και στον Γκαίτε και στον Μπρεχτ

Διασχίζοντας το άγνωστο: ξένοι εργάτες στα χωραφια της Κρήτης...

της Φραγκισκας Μεγαλουδη, απο το Ιστολογιο Ταξιδευοντας...

Μαζί με τον φωτογράφο Στέλιο Παπαρδέλα αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ερευνητικό project για τις συνθήκες εργασίας των μεταναστών στην Κρήτη. Με καταγωγή απο τη Σητεία εγώ και κρητικός ο Στέλιος, η ιδέα ηταν ενδιαφέρουσα. Η ερευνα έγινε απο κοινού, κράτησε δύο μήνες (Φεβρουάριος-Μάρτιος 2013) , ξεκινήσαμε μαζί και την ολοκλήρωσε ο Στέλιος. Επισκεφθήκαμε τα Ανώγεια, την Ιεράπετρα και το Ηράκλειο και μιλήσαμε με δεκάδες ανθρώπους-ξένους εργάτες, ντόπιους κατοίκους, εκπροσώπους της Δημοτικής Αρχής.

Στο μεταξύ μεσολάβησαν τα τραγικά γεγονότα της Μανωλάδας και η έρευνα μας έγινε πιο επίκαιρη απο ποτέ.

Το κείμενο δημοσιευθηκε στα αγγλικά στην Huffington Post με τον τίτλο

"Crossing into the unknown: The plight of migrants in the fields of Greece" και θα βρείτε την δημοσιέυση εδω .

Παρακάτω ακολουθεί η ελληνική μετάφραση του κειμένου. Δεν θα σχολιάσω αλλα θα περιμένω τα δικά σας σχόλια αφου διαβάσετε το κείμενο.

΄

Οι πρόσφατοι πυροβολισμοί εναντίον ξένων εργατών στη Μανωλάδα –όταν ζήτησαν να πληρωθούν τους μισθούς τους-μπορεί να σόκαρε τους Έλληνες αλλά κατέδειξε για άλλη μια φορά την μοίρα εκατοντάδων ξένων εργατών που έρχονται κάθε χρόνο να δουλέψουν στα ελληνικά χωράφια. Καθώς η Ελληνική οικονομία μπαίνει στον 5^ο χρόνο ύφεσης και οι Έλληνες υποφέρουν από περικοπές μισθών, βαριά φορολογία και την υψηλότερη ανεργία στην Ευρωζώνη, η ζωή για όλους και ακόμα πιο πολύ για τους μετανάστες γίνεται όλο και πιο σκληρή εν μέσω ρατσιστικών επιθέσεων και πτώση του βιοτικού επιπέδου.

Περίπου 550,000 εργαζόμενοι από τα 4 εκ. του εργατικού δυναμικού της χώρας απασχολείται στην γεωργία και το 95% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων της Ελλάδα ανήκει σε μικροκαλλιεργητές. Κάθε χρόνο χιλιάδες αλλοδαποί εργάτες προσλαμβάνονται στα χωράφια και τα θερμοκήπια της Ελλάδας η παραγωγή των οποίων αντιστοιχεί στο 3% του ΑΕΠ.

 Τα μισά από τα θερμοκήπια της χώρας-η έκταση των οποίων είναι 51.360 τμ-βρίσκονται στην Κρήτη και τα περισσότερα-κάπου 17.000 τμ- είναι συγκεντρωμένα στην Ιεράπετρα, μια μικρή πόλη 27,000 κατοίκων στα ΝΑ του νομού Λασιθίου.

 Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 10.000 ξένοι εργάτες απασχολούνται κάθε χρόνο σε γεωργικες εργασίες στο νομό Λασιθίου. Συχνά δεν έχουν χαρτιά και ζούνε σε πρωτόγονες συνθήκες.

 Ο Σαλίμ* είναι 25 χρονών. Ήρθε παράνομα από το Πακιστάν στην Ελλάδα το 2009, αφού πλήρωσε 2000 δολάρια σε Τούρκους λαθρεμπόρους.

Έφτασε στην Ιεράπετρα πριν 2 χρόνια για να δουλέψει στα θερμοκήπια. Όταν ξεκίνησε, κέρδιζε περίπου 17 ευρώ την ημέρα αλλά πλέον δυσκολεύεται να επιβιώσει. Το  αφεντικό του δεν τον έχει πληρώσει εδώ και 4 μήνες.

Μένει σε ένα παλιό σπίτι μαζί με άλλους δύο συμπατριώτες του. Η μυρωδιά από μούχλα και χαλασμένο φαγητό είναι έντονη. Δεν υπάρχει τουαλέτα στο σπίτι και οι 3 άντρες χρησιμοποιούν ως πρόχειρη τουαλέτα ένα ερειπωμένο κτίσμα.
Κάθε μήνα πληρώνουν 100 ευρώ ενοίκιο για να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες.

Ο Σαλίμ μας δείχνει έναν από τους συγκάτοικους του -ένα αδύνατο νεαρό άνδρα με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα.

«Το αφεντικό του υποσχέθηκε να τον πληρώσει 15 ευρώ την ημέρα για να δουλεύει στα θερμοκήπια. Δούλεψε ένα χρόνο και ακόμα δεν τον έχει πληρώσει. Όταν πήγαμε σπίτι του να ζητήσουμε τα λεφτά, φώναζε και απείλησε να φωνάξει την  Αστυνομία.»

Τα θερμοκήπια χρειάζονται φτηνό εργατικό δυναμικό για να λειτουργήσουν. Οι συνθήκες είναι σκληρές και οι θερμοκρασίες μέσα αγγίζουν τους 40-45 βαθμούς. Το νόμιμο μεροκάματο είναι 33 ευρώ αλλά οι αλλοδαποί εργάτες ποτέ δεν πληρώνονται πάνω από 15 ευρώ. Συχνά δεν πληρώνονται καθόλου. Ο εργοδότης αρνείται να δώσει μισθούς και απειλεί να φωνάξει την αστυνομία.

“Τα αφεντικά θέλουν εργάτες χωρίς χαρτιά», λέει ο Σαλίμ. «Όταν τελειώσει η δουλεία φωνάζουν την αστυνομία. Πρέπει να κρατάς το στόμα σου κλειστό αν θέλεις να επιβιώσεις.

 Ακόμα και σε εποχές κρίσης, οι νεαροί  Έλληνες προτιμούν να περιμένουν να βρουν εργασία σε κάτι που να ανταποκρίνεται στα προσόντα και στις σπουδές τους-ή ακόμα και να μεταναστεύσουν-παρά να δεχτούν κάποια κακοπληρωμένη δουλειά και χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα. Οι γεωργοί στηρίζονται στους χαμηλόμισθους  ξένους εργάτες για να δουλέψουν τα χωράφια τους.

Η οικονομική κρίση έχει κάνει την κατάσταση χειρότερη. Καθώς οι τιμές των λιπασμάτων και των καυσίμων τριπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια, και το κόστος μεταφοράς των προϊόντων είναι πολύ υψηλό, οι παραγωγοί ισχυρίζονται ότι για να επιβιώσουν πρέπει να κόψουν μισθούς. 

« Οι τιμές έχουν ανέβει πολύ τα τελευταία χρόνια και πλέον δύσκολα επιβιώνουμε, λέει ο Μανώλης, παραγωγός στην κεντρική λαϊκή αγορά της Ιεράπετρας. «Οι συνθήκες της δουλειάς στα θερμοκήπια είναι σκληρές και δεν βρίσκεις Έλληνα να δουλέψει εκεί για 20 ευρώ. Εγώ δουλεύω με ξένους και δεν έχω προβλήματα-αυτοί που έχουν προβλήματα είναι αυτοί που τους τρώνε τα λεφτά και δεν πληρώνουν».

 « Οι ξένοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι εδώ», λέει η Κατερίνα* μια γυναίκα γύρω στα 50 και ιδιοκτήτρια ταβέρνας στο κέντρο της Ιεράπετρας. Αν και η ίδια είναι εδώ και 20 χρόνια παντρεμένη με ξένο υπήκοο, ακόμα νιώθει τον ρατσισμό των ντόπιων καθώς όπως ισχυρίζεται όποιος μπλέκει με ξένους είναι δακτυλοδεικτούμενος στην Ιεράπετρα.   

Οι δύο κοινότητες –αλλοδαποί και ντόπιοι- παραμένουν αυστηρά χωρισμένες. Οι αλλοδαποί εργάτες –κυρίως από την Νότια Ασία- ζουν κρυμμένοι σε χαμόσπιτα και παράγκες έξω από την Ιεράπετρα και έρχονται  με το φως στης ημέρας στην πόλη ελπίζοντας να βρουν κάποια δουλειά.

Για την Κατερίνα, οι συνθήκες που εργάζονται ισοδυναμούν με σκλαβιά.

 «Όλοι γνωρίζουν τι γίνεται αλλά κανείς δεν μιλάει. Οι πακιστανοί εδώ ζουν χειρότερα και από τα ζώα», λέει. «Τους κυνηγάνε και τους βρίζουν. Τους κατηγορούν για τα πάντα, από το ότι βιάζουν γριές μέχρι το ότι τρώνε τους σκύλους. Είναι εύκολος στόχος, ένα κάποιος ντόπιος θέλει να διασκεδάσει πάει και δέρνει πακιστανούς».

Μόλις πριν 2 μήνες, στη Βάινα, ένα μικρό χωρίο βόρεια της Ιεράπετρας, μια συμμορία δέκα ανδρών επιτέθηκε με ξύλα και σιδερολοστούς σε τρεις Πακιστανούς εργάτες. Οι δράστες ανήκαν σύμφωνα με την αστυνομία στο νέο-ναζιστικό κόμμα της Χρυσής αυγής, που είχε κερδίσει 18 έδρες στις τελευταίες εκλογές του Ιουνίου. Το περιστατικό αυτό ήταν συνέχεια μιας σειράς από ρατσιστικές επιθέσεις που είχαν συγκλονίσει την κοινωνία του Λασιθίου τους τελευταίους μήνες.

«Οι ξένοι αποκλείονται από ότι έχει σχέση με την τοπική κοινότητα είτε μένουν εδώ χρόνια με χαρτιά είτε παράνομα,», λέει η Αλεξία μια δασκάλα που ζει στην Ιεράπετρα εδώ και 5 χρόνια. «Πριν τρία χρόνια ξεκινήσαμε ένα στέκι μεταναστών όπου διδάσκαμε ελληνικά και οργανώναμε δραστηριότητες. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή των αλλοδαπών, αναγκαστήκαμε να κλείσουμε γιατί η τοπική κοινωνία ήταν πολύ εχθρική απέναντι στο εγχείρημα».

 “Η Ελλάδα δεν έχει δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα ασύλου. Υπάρχει μια πολυνομία –εδικά σε ότι αφορά τους αλλοδαπούς και οι προϋποθέσεις για τις άδειες είναι τόσο πολύπλοκες και ασαφείς που ακόμα και εμείς οι δικηγόροι δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε»,   λέει ο Εμμανουήλ Ανδρουλιδάκης, δικηγόρος στο Ηράκλειο που ασχολείται με το δίκαιο αλλοδαπών. «Οι υπηρεσίες έχουν ένα υφέρποντα ρατσισμό από το πώς θα συμπεριφερθούν στον αλλοδαπό μέχρι το πόσο θα τον εξυπηρετήσουν».

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, από τις 45,089 αιτήσεις ασύλου που κατατέθηκαν στην τριετία 2009-2012, μόνο 1545 έγιναν δεκτές. Διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν συχνά καταδικάσει την Ελλάδα για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους αλλοδαπούς μετανάστες και τους πρόσφυγες.  

«Σίγουρα παρατηρείται αύξηση ρατσισμού και επιθέσεων στην Ελλάδα αλλά εδώ στην Κρήτη η ρατσιστική βία είναι περιθωριακό φαινόμενο», υποστηρίζει η Εμμανουέλα Τσατσάκη, κοινωνικός λειτουργός του Δήμου του Ηρακλείου.

« Σε επίπεδο δημοτικής αρχής κάνουμε πολλές προσπάθειες να συμπεριλάβουμε τους αλλοδαπούς που διαμένουν νόμιμα στη χώρα στα κοινά-όπως για παράδειγμα μέσω του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών ή με την παροχή υπηρεσιών σε όσους έχουν ανάγκη, ασχέτως της καταγωγής τους».

Η κ. Τσατσάκη επιμένει πως μπορεί η οικονομική κρίση να έκανε τον κόσμο καχύποπτο απέναντι στους ξένους αλλά η αλληλεγγύη είναι ακόμα ισχυρή.

«Σίγουρα θα ακούσεις ανθρώπους να λένε ότι όταν ο Δήμος μοιράζει τρόφιμα στους φτωχούς, αυτά θα πρέπει να διανέμονται μόνο σε Έλληνες, αλλά αν πας στις γειτονιές θα δεις ότι ο ένας βοηθάει τον άλλο».

Αυτό φαίνεται να συμβαίνει στα Ανώγεια-ένα ορεινό χωριό 36 χλμ δυτικά του Ηρακλείου, όπου το 2000 το Κέντρο υποδοχής Ασυνόδευτων Ανήλικων προσφύγων άνοιξε τις πόρτες του, χρηματοδοτούμενο από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων.

Από τότε, σχεδόν 300 ανήλικοι πρόσφυγες –κυρίως από το Αφγανιστάν αλλά τελευταία και από το Πακιστάν, Συρία και αφρικανικές χώρες-έχουν περάσει από το Κέντρο όπου μαθαίνουν ελληνικά, πάνε σχολείο και τους παρέχεται ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

Η ιστορία του Αχμέτ είναι χαρακτηριστική χιλιάδων ανηλίκων, όταν -οκτώ χρόνια πριν- στην ηλικία των 14 ετών, εγκατέλειψε το Αφγανιστάν για μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Η οικογένεια του δανείστηκε απο τοκογλύφους 3000 δολάρια τα οποία πλήρωσε σε ντόπιους λαθρεμπόρους για να περάσει ο Αχμέτ  μέσω Ιραν στην Τουρκία με τα πόδια. Όταν έφτασαν στην Τουρκία, οι λαθρέμποροι τον έβαλαν σε μια φουσκωτή πλαστική βάρκα και μαζί με άλλους πέντε πρόσφυγες ξεκίνησαν για τη Χίο. Ύστερα από τρεις μέρες στα παγωμένα νερά του Αιγαίου χωρίς τροφή και νερό, τους συνέλαβαν οι ελληνικές αρχές. Μετά από μια σύντομη παραμονή στη φυλακή, αφέθηκε ελεύθερος με διαταγή να εγκαταλείψει την χώρα σε ένα μήνα. Ο Αχμέτ ήρθε στην Αθήνα όπου επί οκτώ μήνες κοιμόταν στο Πεδίο του Άρεως και έτρωγε στα συσσίτια της Εκκλησίας.

Με τη βοήθεια του Ελληνικού Τμήματος της Ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ, έκανε αίτηση ασύλου και στάλθηκε στο Κέντρο Ανηλίκων στα Ανώγεια.

«Όταν πρωτοήρθα εδώ, δεν έβγαινα από το δωμάτιο μου. Καθόμουν όλη μέρα μέσα και κοιτούσα το ταβάνι», θυμάται ο Αχμέτ, 23 ετών σήμερα. Τελικά με τη βοήθεια του ψυχολόγου του Κέντρου, ξαναβρήκε την όρεξη για ζωή.

«Εδώ έχω φίλους και η ζωή μου δεν είναι άσχημη αν και υπάρχουν και εδώ άνθρωποι που δεν θέλουν να βλέπουν ξένους να προοδεύουν», λέει και διηγείται πως μια παρέα ντόπιων από το χωριό του έσκισε τα λάστιχα στο μεταχειρισμένο αυτοκίνητο που μόλις είχε αγοράσει.

Το παλιό του αφεντικό σε ένα ντόπιο τυροκομείο, ακόμα του χρωστάει μισθού 8000 ευρώ για τα 4 χρόνια που εργάστηκε εκεί.

Παρόλα αυτά ο Αχμέτ δεν θέλει να φύγει από την Ελλάδα. Το όνειρο του είναι να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Όμως κάθε επαφή με τα κορίτσια του χωριού απαγορεύεται αυστηρά, καθώς οι ντόπιοι δεν επιτρέπουν στους ξένους να πλησιάζουν τα κορίτσια. Ο Αχμέτ ακόμα περιμένει την απάντηση της πολιτείας για την αίτηση χορήγησης πολιτικού ασύλου.

Ο Γιάννης, ένας 24χρονος Αφγανός που θέλει να τον φωνάζουν με το ελληνικό του όνομα, έφτασε στα Ανώγεια πριν 7 χρόνια. Πλήρωσε λαθρέμπορους στο Ιράν για να τον κρύψουν στο χώρο αποσκευών ενός λεωφορείου που θα διέσχιζε την Τουρκία. Από κει τον στοίβαξαν μαζί με δέκα ακόμα άτομα και τρία ανήλικα παιδιά, σε ένα παλιό ψαροκάικο με προορισμό την Μυτιλήνη. Όπως και ο Αχμέτ, κατέληξε τελικά να κοιμάται στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα και να τρώει από τα συσσίτια. Τελικά με τη μεσολάβηση του ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, ήρθε στο κέντρο των Ανωγείων.

Υποστηρίζει ότι η ζωή στα Ανώγεια είναι πολύ καλύτερη σε σχέση με τις  άλλες πόλεις της Κρήτης. «Ο δήμαρχος μας προσέχει και οι κάτοικοι ακολουθούν το παράδειγμα του».

«Τα παιδιά είναι ενταγμένα στην τοπική κοινωνία», λέει η Μαρίνα Σταυρακάκη, προϊσταμένη της μονάδας των Ανωγείων. « Μαθαίνουν ελληνικά, κάποια παρακολουθούν το τοπικό λύκειο και άλλα μαθαίνουν τέχνες. Δουλεύουν και δεν ενοχλούν κανέναν. Όμως το κράτος αρνείται να τους παράσχει άσυλο». Από τα 280 παιδιά που έχουν μείνει στο Κέντρο από την αρχή της λειτουργίας του, μόνο σε πέντε έχει χορηγηθεί άσυλο.

Σήμερα ο Μοχάμεντ είναι 22 ετών. Ύστερα από ένα μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι με τα πόδια, έφτασε από την Συρία στην Τουρκία και από κει στην Ελλάδα. Αφού έμεινε δυο μήνες σε κέντρο κράτησης έφτασε στα Ανώγεια. .

« Εδώ έχω φίλους, καλό αφεντικό και ο κόσμος με αγαπάει και με προσέχει. Δεν θέλω να γυρίσω στη Συρία, εδώ είναι το σπίτι μου», λέει.

Αλλά ο Μοχάμεντ δεν μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον. Χωρία χαρτιά κινδυνεύει να απελαθεί οποιαδήποτε στιγμή.

«Τα παιδιά έρχονται εδώ ταλαιπωρημένα και με πολλές τραυματικές εμπειρίες. Συχνά έχουν κατάθλιψη και πολλά συναισθηματικά προβλήματα εξαιτίας όσων έχουν περάσει-πόλεμος, ορφάνια, εκμετάλλευση», λέει η κ. Σταυρακάκη.

«Τα βοηθάμε να χτίσουν μια νέα ζωή, αλλά  χωρίς χαρτιά τι επιλογές  έχουν;»

Και ‘μεις φωνάζαμε, ζήτω και γεια…

του Μαριου Διονελλη...

Διαβάζαμε χαρούμενοι στην Κρήτη για τη έκθεση της Deutsche Bank, σχετικά με τα κοιτάσματα του φυσικού αερίου. Διαβάζαμε τους τίτλους των εφημερίδων που αυτοθαυμάζονταν επειδή πρώτες τα είχαν προβλέψει. Έρχονταν και από τη Γερμανία να το επιβεβαιώσουν…
Διαβάζαμε: «…από τα χρήματα του φυσικού αερίου η Ελλάδα θα δικαιούται περίπου τα μισά. Τα άλλα μισά στο κόστος των εξορύξεων και στο κέρδος των επενδυτών». Πανηγυρίζαμε: Τα «μισά» είναι 214 δις. Μου φτάνουν.
Διαβάζαμε: «…τη χρονική στιγμή που τα κοιτάσματα θα αρχίσουν να εισρέουν στην αγορά, θα κάνουν πολύ πιο διαχειρίσιμα τα δανειακά βάρη της Ελλάδας».
Πανηγυρίζαμε: Και τα λεφτά του αερίου στους δανειστές μας θα πάνε. Κι έτσι δεν είχαμε αυταπάτες για ξεροκόμματα σε υγεία και παιδεία…
Διαβάζαμε: «…η αποκλιμάκωση του εργατικού κόστους και οι καθοδικές πιέσεις και σε άλλα κόστη στην ελληνική οικονομία προσφέρουν βελτιωμένα λειτουργικά περιθώρια στις εταιρείες που θα αποφασίσουν να επενδύσουν».
Πανηγυρίζαμε: Άφθονος υπόγειος πλούτος με φτηνά εργατικά χέρια, προσεχώς δουλειά για όλους με μισθό Ινδίας.
Διαβάζαμε: «…υπάρχει κίνδυνος να εκτροχιαστεί η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας από την ευφορία που μπορεί να προκαλέσουν τα ευρήματα».
Πανηγυρίζαμε: Τα μέτρα και τα μνημόνια για την «ανάταξη της οικονομίας» θα είναι εδώ, με ή χωρίς φυσικό αέριο…
Διαβάζαμε: «…οι εταιρείες ερευνών πετρελαίου και αερίου είναι συνηθισμένες να λειτουργούν σε καθεστώτα που χαρακτηρίζονται από αυξημένη πολιτική αβεβαιότητα».
Πανηγυρίζαμε: Και Λιβύη να γίνουμε, και Ιράκ να γίνουμε, το αέριο και το πετρέλαιο θα βγαίνουν. Οι εταιρίες ξέρουν, είναι συνηθισμένες, δεν ανησυχούν.
Μας τα έγραφαν και διαβάζαμε.
Και ‘μεις φωνάζαμε, ζήτω και γεια… 

Καλώς ήρθε το πετρέλαιο;;;;

του Μαριου Διονελλη απο τον Δρομο της Αριστερας...

Εμπόριο ελπίδας με τα ορυκτά καύσιμα στην πλάτη των Ελλήνων;

Μια εσωκομματική αντιπαράθεση και ακόμα ένα επεισόδιο στα συντροφικά μαχαιρώματα του ΠΑΣΟΚ ήταν αρκετά για να αποκαλύψουν την εξαπάτηση εις βάρος των Ελλήνων σχετικά με τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας. Η καταγγελία του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Κρίτωνα Αρσένη για την παραβίαση των περιβαλλοντικών όρων στις σεισμικές έρευνες που πραγματοποιούνται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα προκάλεσε ένα ιδιαίτερα κακεντρεχές «τιτίβισμα» στο twitter του πρώην υφυπουργού Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή...

Ο καβγάς για τις φάλαινες
Ο Κρίτωνας Αρσένης ζήτησε να τηρηθούν οι ευρωπαϊκοί νόμοι και να υπάρχουν οι απαιτούμενοι παρατηρητές θαλάσσιας ζωής στο νορβηγικό πλοίο που κάνει αυτή την περίοδο έρευνες στο Ιόνιο Πέλαγος, ακριβώς στην περιοχή όπου βρίσκονται τα περάσματα των κητωδών (φάλαινες και δελφίνια της περιοχής). Ο Γ. Μανιάτης απάντησε πως «ο ευρωβουλευτής πρέπει να είναι σίγουρος ότι τα θαλάσσια κήτη του Ιονίου κινδυνεύουν λιγότερο από τις σεισμικές έρευνες, απ’ ό,τι κινδυνεύουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας από ορισμένες πρωτοβουλίες Ελλήνων ευρωβουλευτών».
Με βάση τα παραπάνω θα περίμενε κανείς ο Κρίτων Αρσένης να αναδιπλωθεί. Εξάλλου ο κ. Μανιάτης εκφράζει πλέον το σκληρό πυρήνα του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ όντας στενός συνεργάτης του προέδρου και πρόσφατα διορισθείς ως γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ωστόσο, ο ευρωβουλευτής επέστρεψε με πολύ σοβαρότερη καταγγελία, ανοίγοντας για τα καλά ένα θέμα που μέχρι στιγμής δεν έχει συζητηθεί σοβαρά στην Ελλάδα.

Φούμαρα τα νούμερα;
Στη νεότερη παρέμβασή του ο Κρίτων Αρσένης άφησε κατά μέρους τις φάλαινες και μίλησε για «εμπόριο ελπίδας» που έχει στηθεί εις βάρος του ελληνικού λαού γύρω από τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Μιλώντας στον Δρόμο ο ευρωβουλευτής τονίζει πως «δημιουργείται ένας τεχνητός παράδεισος για τους Έλληνες. Τα νούμερα που ακούγονται είναι αστρονομικά και δεν έχουν καμία απολύτως βάση εφόσον δεν έχουν γίνει ακόμα οι έρευνες. Οι έρευνες θα πάρουν πολλά χρόνια και δεν μπορεί να αποτελούν απάντηση στο τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας», λέει ο κ. Αρσένης.
Ακόμα και αν βρούμε πετρέλαιο, το όποιο όφελος θα έρθει πολύ μετά, λέει ο κ. Αρσένης: «Αυτή τη στιγμή κάνουμε έρευνες για να δούμε αν υπάρχει πιθανότητα κοιτασμάτων στις περιοχές αυτές. Αν διαπιστώσουμε την πιθανότητα, τότε θα έρθουν άλλες εταιρίες να δουν αν μπορούν να τα εξορύξουν και αν μπορούν να το εξορύξουν θα πάρει αρκετά χρόνια για να γίνει η εξόρυξη. Κάποιοι στην Ελλάδα μιλούν ήδη για έσοδα 150 δισεκατομμυρίων, ενώ μόλις πριν από μία εβδομάδα ξεκινήσαμε την έρευνα. Απλά υποσχόμαστε παραδείσους σε εξαθλιωμένους πολίτες και σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο».
Στη δημόσια συζήτηση για τα ελληνικά πετρέλαια ο κ. Αρσένης θυμίζει πως το 20% του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από τον τουρισμό. Αν οι εξορύξεις βάλουν σε κίνδυνο την εικόνα μας ως τουριστικό προορισμό (με την πιθανότητα π.χ. ενός ατυχήματος), τότε θα πρέπει να συνυπολογίσουμε το κόστος και τα οφέλη, λέει ο ίδιος. «Αν είμαστε έτοιμοι να βάλουμε σε κίνδυνο περίπου μία στις τέσσερις θέσεις στον τουρισμό, τότε ας το αποφασίσουμε στο πλαίσιο ενός δημόσιου διαλόγου στην κοινωνία. Δεν είναι εσωκομματικό ζήτημα αν και έγινε μεγάλη προσπάθεια να παρουσιαστεί ως τέτοιο» αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ χαρακτηρίζει μύθο και τη φιλολογία περί φτηνών καυσίμων σε μια μελλοντική Ελλάδα που θα παράγει πετρέλαιο. «Οι τιμές των καυσίμων καθορίζονται στα διεθνή χρηματιστήρια και είναι αστείο να πιστεύουμε ότι θα έχουμε φθηνότερη βενζίνη. Η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες του κόσμου, εντούτοις οι πολίτες τους πληρώνουν πανάκριβα το πετρέλαιο…»

Η συζήτηση φουντώνει στην Κρήτη
Η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο στελεχών του ΠΑΣΟΚ και η συντονισμένη επίθεση των ΜΜΕ εις βάρος του κ. Αρσένη άνοιξαν τη σχετική συζήτηση και στην Κρήτη, η οποία έχει άμεσο ενδιαφέρον για το θέμα, το οποίο έφτασε και στο περιφερειακό συμβούλιο με παρέμβαση της παράταξης «Μία Κρήτη» (Οικολόγοι – ΔΗΜΑΡ) η οποία υπενθύμισε πως εκτός από τον Κρ. Αρσένη, έχουν μιλήσει για σοβαρές περιπλοκές που συνεπάγεται η προοπτική της Κρήτης ως πετρελαιοπαραγωγού ο π. Υπουργός ΥΠΕΚΑ καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Πρύτανης Παντείου Γρηγόρης Τσιάλτας και ο συνεργάτης του Γεράσιμος Ροδοθέατος σε σχετική ημερίδα του ΕΛΚΕΘΕ.
Στην παρέμβασή του ο επικεφαλής της παράταξης Αντώνης Ανηψητάκης ζητά να ενημερωθεί αν έχει ζητηθεί η γνώμη της Περιφέρειας Κρήτης για τις έρευνες που θα διεξαχθούν, αν έχει ζητηθεί σχετική γνωμοδότηση από το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών που εδρεύει στην Κρήτη, αλλά και αν υπάρχει στα χέρια της Περιφέρειας κάποια αξιόπιστη οικονομοτεχνική μελέτη που να αποτιμά τις οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις αυτού του εγχειρήματος.

Μάριος Διονέλλης