Τηλεοπτική Δημοκρατία...

the three mooges...

Τελειωμό δεν έχει η καταμέτρηση των σταυρών για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που αν συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς θα τελειώσει μετά τις ευρωεκλογές του 2019.
Το τοπίο πάντως έχει ξεκαθαρίσει. Ο σοφός ελληνικός λαός έστειλε στο ευρωκοινοβούλιο τους πιο αναγνωρίσιμους, αυτούς που παρήλαυναν καθημερινά κι επί μήνες
από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Και καλά έκανε. Γιατί να κάτσεις να ψάξεις τα ονόματα των ευρωψηφοδελτίων για να δεις ποιος αξίζει περισσότερο την ψήφο σου; Αφού έχουν έτοιμη την απάντηση για σένα η Όλγα Τρέμη κι ο Νίκος Χατζηνικολάου.

Ακόμα και στην εποχή του διαδικτύου, οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν αυτούς που τους είπε η τηλεόραση. Ψήφισαν δημοσιογραφική προπαγάνδα, μπάλα, τραμπουκισμό, ακαδημαϊκό συντηρητισμό, λαϊκισμό, τρολάρισμα του Συνταγματικού Δικαίου και φασισμό. Μέχρι και ηθοποιό διαφήμισης κόντεψαν να στείλουν στις Βρυξέλλες.

Από την άλλη, τίμησαν με την ψήφο τους και τον Μανώλη Γλέζο και την Κων/να Κούνεβα. Σε μια ευρωβουλή τίγκα στους εθνικιστές η Ελλάδα θα στείλει έναν ήρωα της Κατοχής και μια Βουλγάρα μετανάστρια που έφαγε βιτριόλι στο πρόσωπο. Κι αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.

Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα για να μην έχω καμία εξάρτηση...

Του Τάκη Καμπύλη, αναδημοσιευση, απο το Απεραντο Γαλαζιο...
σημ.Αμετανόητου: Ο Λάκης Σάντας δεν ζεί.Πέθανε το 2011 μέσα στα “χρόνια της ελληνικής χολέρας”.Ο Μανώλης Γλέζος όμως ζεί ακόμα και σήμερα και 73 χρόνια μετά το χουνέρι που έκανε στους Γερμανούς, ετοιμάζεται να πολεμήσει πάλι για την Ελλάδα, μέσα στο “άντρο” της Γερμανοκρατούμενης, σχεδόν φασιστικής, Ευρώπης του 2014…Τον στέλνει με την ψήφο του ο Ελληνικός Λαός.
Αυτό,από μόνο του, είναι μία τραγική ειρωνεία και για τον Γλέζο και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη…Αλλά και ένα γεγονός, που όμοιό του, ίσως να μην τύχει ξανά στην Παγκόσμια Ιστορία. Και είμαι σίγουρος, ότι και ο Σάντας θα είναι στις Βρυξέλλες…

Ο Λάκης Σάντας είναι ο ήρωας, που έγινε αντι-ήρωας όταν, το 1956, μετανάστευσε για τον Καναδά. Αφησε πίσω του μια σημαία, τη γερμανική, βαθιά στο ξεροπήγαδο του Εριχθόνιου στον Βράχο της Ακρόπολης -εκεί βρίσκεται ακόμη- και έναν αγώνα που είχε πιστέψει, τους φίλους του και συντρόφους του. Δεν ζήτησε ποτέ κάτι για εκείνη την τρέλα το βράδυ της 30ής Μαΐου 1941 όταν με τον Μαν. Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Ο ήρωας δένεται μια για πάντα με την πράξη του, όχι όμως και ο αντιήρωας. «Εγώ, τότε που αποφάσισα να πάμε στον Καναδά, είχα μια βαθιά οργή μέσα μου. Διότι ο αγώνας που έζησα στα ελληνικά βουνά χάθηκε, το λαϊκό κίνημα υπέστη μεγάλη ήττα δυστυχώς και με ευθύνες της δικής μας ηγεσίας. Πολλά λάθη. Οταν πήγα στην Αμερική, το 1956, δεν θέλησα να οργανωθώ ξανά, δεν αναζήτησα εκεί κομματικές επαφές και πυρήνες».
«Εκεί γνώρισα σοβαρούς ανθρώπους. Δεν πίστευαν αυτά που τους έλεγα ότι συνέβαιναν στην Ελλάδα, τους φαίνονταν τόσο αδιανόητα και εξωπραγματικά… Δεν πίστευαν ούτε για τη Μακρόνησο ούτε για άλλα. Τότε αποφάσισα να μην ξαναμιλήσω. Και δεν ξαναμίλησα.

Άνεμος Αντίστασης....

Του Θάνου Αθανασιάδη...

Η ανάλυση που ακολουθεί είναι αμιγώς πολιτική.Αφορά στα πεπραγμένα των ημερών, των πολιτών, των κομμάτων.

 

Αφορά, τόσο στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων των Αυτοδιοικητικών Εκλογών, όσο και στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων των Ευρωεκλογών του 2014.

 

Δεν είναι πρόχειρη, έλκει όμως, κατ' αρχήν, τα συμπεράσματά της από τη στάση ενός ανθρώπου.

 

Και εξάγει συμπεράσματα από τη στάση του Ελληνικού Λαού απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο.

 

Ο Μανώλης Γλέζος είναι γνωστός στο πανελλήνιο από την αντιπαράθεσή του προς τη γερμανική επικυριαρχία, στους παλαιότερους δε περισσότερο για το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας κατά το Β' Π.Π. 

 

92 ετών άνθρωπος, πώς να τα καταφέρει;

Πού να βρει ικμάδα, έστω, δύναμης, να σταθεί κόντρα στο θεριό;

Ποιον στέλνει ο Ελληνικός Λαός στο Ευρωκοινοβούλιο; Τον παππού; Γιατί;

Τι σημαίνει "Γλέζος στην Ευρωβουλή";

 

Πεθαίνοντας από αλληλεγγύη...

SotosBlog...

Πονάει, λέει, ο Γερμανός Πρόεδρος για όσα έκανε η Γερμανία στην Ελλάδα. Το είπε τούτο επί λέξει σε συνέντευξη που έδωσε ενόψει της προγραμματισμένης επίσκεψής του στην Αθήνα, και θα δημοσιευθεί αύριο.
Όταν λέει ο Γερμανός Πρόεδρος ότι πονάει, εννοεί φυσικά ότι πονάει για όσα έκανε η Γερμανία στην Ελλάδα κατά την Κατοχή. Δεν εννοεί τη στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα στην εποχή μας. Γι αυτήν δεν πονάει. Αυτήν την εγκωμιάζει. Τη θεωρεί υποδειγματική αλληλεγγύη –αλληλεγγύη προς μια χώρα που δεν είχε κάνει τα μαθήματά της, από μια χώρα που όχι μόνο τα είχε κάνει τα μαθήματά της, αλλά και είχε αριστεύσει στο διαγώνισμα, αναδείχθηκε πρώτος μαθητής κ.τ.λ. κ.τ.λ., τα γνωστά…
Το πόνο του για τα αποτελέσματα της αλληλεγγύης που έδειξε η Γερμανία προς την Ελλάδα στις μέρες μας θα μας τον εκφράσει ο Γερμανός Πρόεδρος του 2084. Διότι, να υπολογίζετε ότι, όπως προκύπτει, η ευαισθησία της Γερμανίας έχει χρονοκαθυστέρηση περίπου 74 χρόνων.

Αστοχία υλικού...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Η γελοιωδέστατη Χρυσή Αυγή βάζει τους σμπίρους της να κόπτονται στο διαδίκτυο, ότι λογοκρίνεται η οργάνωσή τους και ότι η δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία (λες και οι φασίστες θα ήθελαν η δημοκρατία να είναι δημοκρατία). Την ίδια στιγμή οι υποκριτές αυτοί καταφεύγουν στο ΕΣΡ απαιτώντας τη φίμωση των ραδιοτηλεοπτικών μέσων εις ό,τι τους αφορά διότι έτσι... παραβιάζονται τα... προσωπικά τους δεδομένα. Προσωπικό δεδομένο δηλαδή ο αγκυλωτός σταυρός στον ώμο του κ. Κασιδιάρη, προσωπικό δεδομένο να πυροβολεί (ο αρχαιολάτρης) αρχαιολογικές πινακίδες, προσωπικό δεδομένο αξιωματικός του στρατού (ο αδελφός του κ. Κασιδιάρη) να χαιρετά με τον προδοτικό για Ελληνα και για αξιωματικό ναζιστικό χαιρετισμό.
Η γελοιότης και η δειλία αυτών των τύπων δεν έχει τέλος. Η αμάθειά τους, οι αρλουμπολογίες τους όπως ότι ο ναζιστικός χαιρετισμός είναι αρχαιοελληνικός (που τον είδαν; σε ποιο αγγείο ζωγραφισμένο, σε ποιο άγαλμα; σε ποιο κείμενο μαρτυρείται;) έχουν ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής. Ψευταράδες από ιδεολογία («θα λέμε ψέματα ώσπου να πετύχουμε τον σκοπό μας»), δεν διστάζουν να απαρνηθούν την ιδεολογία τους προκειμένου να ξεφύγουν τις συνέπειες των έργων τους.
Απ’ την αρχή της ανάδυσης αυτών των παράσιτων στον αφρό της λάσπης που αναμόχλευσε η κρίση, είχαμε την άποψη ότι τα έργα τους και τα λόγια τους έπρεπε να βγαίνουν στο φως για να καούν.

Σκέψεις με αφορμή την κριτική του Μανώλη Γλέζου...

Των Δημήτρη Γιατζόγλου - Τάκη Κατσαρού, απο την Αυγη...

Η δημόσια κριτική του Μανώλη Γλέζου στην οικονομική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ έγινε δεκτή με κακεντρέχεια, χλευασμό και πανηγυρισμούς από το κυβερνητικό στρατόπεδο. Πολιτικά στελέχη και σχολιαστές συστημικών ΜΜΕ έσπευσαν να αξιοποιήσουν τη «ρωγμή» των ερωτημάτων, προκειμένου να επιβεβαιώσουν την πολεμική τους: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κυβερνητική πρόταση για την οικονομία. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπατά την κοινωνία όταν διαβεβαιώνει για τις δυνατότητες ενός οικονομικού προγράμματος, που μπορεί να σταματήσει την καταστροφή και να αποτελέσει διέξοδο από τη διαρκώς αναπαραγόμενη κρίση.
Ήταν μια αναμενόμενη αντίδραση. Όπως αναμενόμενο είναι και το μούδιασμα ενός κόσμου που προσβλέπει στη ριζοσπαστική Αριστερά.
Αλλά, η πολεμική των αντιπάλων και η αυθόρμητη τάση υπεράσπισης του ΣΥΡΙΖΑ δεν νομιμοποιούν τη σιωπή, τις αμήχανες υπεκφυγές και την αμυντική αναδίπλωση. Στον βαθμό που ο προβληματισμός Γλέζου συνοψίζει την αγωνία και τα ερωτήματα του κόσμου της Αριστεράς και της κοινωνίας ευρύτερα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να απαντήσει αναλυτικά και συγκεκριμένα και προφανώς να απορρίψει το στερεότυπο «η δημόσια διαφωνία ωφελεί τον αντίπαλο». Η δική μας Αριστερά ξέρει και μπορεί να αξιοποιεί τις διαφωνίες, ώστε να γίνεται πλουσιότερη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεσία του μόνο ωφελημένοι μπορούν να βγουν αν διακηρύξουν με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ότι, είναι έξω από την αντίληψή τους και τις προθέσεις τους η επιστροφή ή η αναπαλαίωση τού προ κρίσης προτύπου «ανάπτυξης» και αν συνεχίσουν να παίρνουν σαφείς αποστάσεις από την παλαιοκομματική αντιπολιτευτική πρακτική της δημαγωγίας και του «δώσε και σε μένα μπάρμπα». Μια εντελώς διαφορετική κατανομή των βαρών (και είναι επικίνδυνη αυταπάτη να θεωρούν ορισμένοι ότι δεν υπάρχουν βάρη), με στόχο το μεγαλύτερο μέρος τους να επιρριφθεί στους έχοντες και κατέχοντες και η σκληρή διαπραγμάτευση με ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, ώστε, η αποπληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας να συνδεθεί με ρήτρες ανάπτυξης και επιβίωσης του πληθυσμού από την ανθρωπιστική κρίση, είναι η μόνη «υπόσχεση» που μπορεί να δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό –που σε άλλες περιόδους θα φάνταζε ως ήπιος ρεφορμισμός- στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση συνιστά μείζονα ρήξη με το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα και τις καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων.

"Unsere Mutter, unsere Vater"...

Πέτρος Κατσάκος, απο την Αυγη...

Δεκάδες αρνητικά σχόλια Γερμανών αναγνωστών συγκέντρωσε η επιστολή του Μ. Γλέζου με τίτλο "Τι χρωστάει ακόμη η Γερμανία στη χώρα μου", στην οποία περιγράφει βιώματα και σκηνές από την κατοχή. Μεταξύ αυτών, ένας έγραψε: "Οι φόροι που πληρώνουμε φεύγουν στην Ελλάδα, για να μπορούν οι ντόπιοι να απολαμβάνουν το ουζάκι τους στο Αιγαίο, στον ήλιο του μεσημεριού, ενώ εμείς βουλιάζουμε στη συλλογική ευθύνη... Ε, λοιπόν, το υλικό μας χρέος το ξεπληρώνουμε στην Ελλάδα με τη σημερινή οικονομική βοήθεια. Αλλά ηθικά δεν μπορεί κανείς να μας τιμωρήσει για τις πράξεις των προγόνων μας".
«Οι πράξεις των προγόνων μας...», μια φράση που στοιχειώνει τη Γερμανία που εσχάτως εμφανίζεται κουρασμένη να μετανοεί και προσπαθεί να απαλλαγεί από το αίσθημα ενοχής που την κατατρέχει δεκαετίες τώρα. Πριν λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό ZDF, η προβολή μιας μίνι σειράς με τίτλο «Unsere Mütter, unsere Väter» που αφορούσε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ιδωμένο μέσα από τα μάτια πέντε νεαρών Γερμανών στρατιωτών, οι μοίρες των οποίων χωρίστηκαν από το πολεμικό μέτωπο. Σύμφωνα με την υπόθεση, για τον καθένα από αυτούς ο πόλεμος γίνεται μια σκληρή ψυχολογική και ηθική δοκιμασία και στην οθόνη εμφανίζονται Σοβιετικοί βιαστές, Πολωνοί αντισημίτες και Ουκρανοί σαδιστές. Μέσα από την τηλεοπτική σειρά «Οι μητέρες μας, οι πατέρες μας», επιχειρείται μία νέα ανάγνωση του πολέμου, σύμφωνα με την οποία τα εγκλήματα των Γερμανών ισοσταθμίζονται με εκείνα των Ρώσων του Κόκκινου Στρατού, που στην πορεία τους προς το Βερολίνο δολοφονούν, βιάζουν και λεηλατούν.
Στη γερμανική κοινωνία βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη μια προσπάθεια «συμφιλίωσης με το παρελθόν» καθώς και να δικαιολογηθούν οι πράξεις των πατεράδων και των παππούδων τους στο έδαφος της ΕΣΣΔ αλλά και στην υπόλοιπη κατακτημένη Ευρώπη στα χρόνια του μεγάλου πολέμου. Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας θεώρησε τη σειρά «Οι μητέρες μας, οι πατέρες μας» απαράδεκτη. Απέστειλε nota στον πρεσβευτή της Γερμανίας, στο οποίο τονίζεται «η απόρριψη της σειράς αυτής από την απόλυτη πλειονότητα των Ρώσων θεατών που την παρακολούθησαν», ενώ ακόμη αναφέρονται ως «απαράδεκτες οι προσπάθειες να εξισωθούν οι μαζικές θηριωδίες που διέπραξαν στο έδαφος της ΕΣΣΔ τα χιτλερικά στρατεύματα με τις μεμονωμένες υπερβολές που σημειώθηκαν από πλευράς Ρώσων στρατιωτών, και οι οποίες τιμωρούνταν αυστηρά από τη στρατιωτική ηγεσία». Στην επιστολή εκφράζεται επίσης και η προσδοκία οι μελλοντικές γερμανικές παραγωγές με περιεχόμενο τον πόλεμο να διατηρήσουν το ιστορικό περίγραμμα των γεγονότων του Β' Παγκοσμίου πολέμου.
Η διεύθυνση του ZDF από την πλευρά της αποκάλεσε το σίριαλ «αντιπολεμικό» και θεωρεί ότι οι σκηνές βίας σε αυτό δεν έχουν σκοπό τη δημιουργία συγκεκριμένων εντυπώσεων.
Πέρασαν 68 χρόνια από την ήττα του ναζισμού και είναι προφανές ότι πολλοί Γερμανοί δεν προσπαθούν να ξεχάσουν τα όσα έπραξαν «οι πατέρες και οι μητέρες τους», αλλά επιχειρούν να εισάγουν τη «θεωρία των άκρων» στην ανάγνωση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας αναγνώστης της Welt απαντά στον Μανώλη Γλέζο: «ο γερμανικός στρατός δεν έκανε τίποτε άλλο από το να τιμωρεί τα εγκλήματα των κομμουνιστών στην Ελλάδα».

Το άρθρο του Μανώλη Γλέζου στη γερμανική εφημερίδα «Die Welt»...

μεσω periodista.gr...

Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91. Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα.
Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων. Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες. Θα ήθελα να σας είχα κοντά μου, έναν-έναν, να σας μιλήσω γι' αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα. Θα αρκεστώ, ωστόσο, να μοιραστώ από εδώ, μαζί σας, μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να κοιταχτούμε αναμεταξύ μας με διαφορετικό βλέμμα...

Α. Η Μάχη της Κρήτης. Για τη Μάχη της Κρήτης έχουν γράψει πολλοί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και ραβδιά για όπλα, υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους. Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ. Και ο ουρανός έβρεχε αδιάκοπα αλεξιπτωτιστές... Όταν η Μάχη τέλειωσε, ο στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων, που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν: το έπλυναν και το έθαψαν, όπως του έπρεπε. Ο νεκρός δεν ήταν πια εχθρός. Ήταν ο άταφος αδελφός. Κι αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς. Την ίδια ώρα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο. Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ, πήραν μια πρωτοφανή ‒ακόμα και για καιρό πολέμου‒ απόφαση: σκότωσαν όσους από τους κατοίκους βρήκαν και ξεθεμελίωσαν το χωριό. Φεύγοντας, περήφανοι για το έργο τους, άφησαν και σχετικές πινακίδες! Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο...

Β. Καισαριανή, 10 Μάη 1944. Οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου. Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του εκτελούν άλλους ογδόντα έναν άντρες και δέκα γυναίκες. Στον ίδιο τόπο, εννιά μέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.

Γ. Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Τα γνωρίζετε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit, όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο.

Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα έλεγαν σήμερα τίποτα σε κανέναν. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπαγιατεύουν, που δεν παραγράφονται, που δεν γερνούν καν. Και το δίκαιο είναι ένα από αυτά. Αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη. Και προσέξτε κάτι. Δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Εμείς, που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε. Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους. Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή. Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη.

Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας. Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο. Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών.

Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη. Αυτή η Ευρώπη, άλλωστε, θα άρεσε και στον Σίλλερ και στον Γκαίτε και στον Μπρεχτ

Προς τη Χάγη οι γερμανικές αποζημιώσεις...

Του Γιωργου Βοτση, απο την ελευθεροτυπια...

«Οι Γερμανοί πήραν από τους Ελληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Μπενίτο Μουσολίνι

Και μέσα στην καθολική μαυρίλα, που την κάνουν πιο ζοφερή οι τρομοκρατικές επιδόσεις (στην Ιερισσό, αλλά, προφανώς, ελλαδικής εμβέλειας) του Ν. Δένδια, με αντιλήψεις του για τη νομιμότητα άκρως επικίνδυνες για την ήδη ακρωτηριασμένη «δημοκρατία» μας, να και δύο φωτεινά μαντάτα προερχόμενα από την κυβέρνηση.
Και τα δύο από το υπουργείο Εξωτερικών, που κατακλύσθηκε από συγχαρητήρια μηνύματα (πάνω από 3.000 τα e-mailς από κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και από τη Γερμανία).
* Πρώτον (και ασυγκρίτως σημαντικότερο), η για πρώτη φορά από το 1995 επίσημη ανακίνηση του τεράστιου θέματος των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, που λιμνάζει απαραδέκτως σε κυβερνητικό επίπεδο επί δεκαετίες από ατολμία και ολιγωρία των πολιτικών ηγεσιών. Ο Δ. Αβραμόπουλος στις αρχές της εβδομάδας έστειλε προς γνωμοδότηση στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους την απόρρητη (κατά το υπουργείο Οικονομικών) έκθεση 80 σελίδων ομάδας εργασίας του Γενικού Λογιστηρίου, που ερεύνησε για τις γερμανικές οφειλές στη χώρα μας από τον Α' και κυρίως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (στην έκθεση εκτιμάται, κατά το γερμανικό Τύπο, ότι ξεπερνούν τα 162 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους).
* Συναφές και το δεύτερο φωτεινό μαντάτο: Υπήρξε, επιτέλους, άμεση, σοβαρή και αυστηρή κυβερνητική απάντηση σε προχθεσινές ιταμές δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών. Ο συνηθέστατα και αλαζονικά αμετροεπής Β. Σόιμπλε δεν αρκείται να επαναλαμβάνει την πάγια θέση του Βερολίνου ότι δεν υφίσταται θέμα απζημιώσεων γιατί τάχα έχει διευθετηθεί από καιρό. Προχωρεί θρασύτατα και σε συστάσεις να μην αποπροσανατολίζονται με ανεύθυνες δηλώσεις οι Ελληνες από το δρόμο των μεταρρυθμίσεων... Λιτή και αυστηρή -δηλαδή, αξιοσημείωτα αξιοπρεπής- η αυθημερόν απάντηση του Δ. Αβραμόπουλου, υπογραμμίζει:
«Κανένας συσχετισμός δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις που γίνονται στην Ελλάδα και στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. (...) Το αν έχει λήξει ή όχι η υπόθεση αυτή, το καθορίζει η διεθνής Δικαιοσύνη, καθώς από τη φύση του το θέμα αυτό άπτεται του διεθνούς δικαίου και των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων...».
Από την τελευταία παράγραφο συνάγεται ευθέως ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, αν όντως προτίθεται σοβαρά να ανακινήσει το μέγα θέμα γράφοντας Ιστορία, έχει ήδη επιλέξει τη δικαστική διεκδίκηση και όχι τις απ' ευθείας διαπραγματεύσεις με τη γερμανική κυβέρνηση. (Φαντασθείτε συνομιλητές της μία Μέρκελ και έναν Σόιμπλε...)
Το δρόμο προς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υπαινίχθηκε ο Δ. Αβραμόπουλος και στη συνάντησή του, την περασμένη Τετάρτη, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: «Για να προχωρήσουμε, πρέπει να έχουμε ισχυρή νομική βάση».
Ο Κάρ. Παπούλιας είχε μόλις υπενθυμίσει ότι δική του ήταν η τελευταία επίσημη ανακίνηση του θέματος: Ως υπουργός Εξωτερικών το 1995 με ρηματική διακοίνωση (νότα) ζήτησε άμεσες διαπραγματεύσεις με τη γερμανική κυβέρνηση. Κάποιος υφυπουργός Εξωτερικών Χάρτμαν απάντησε ορθά κοφτά ότι για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν υπάρχει αντικείμενο συνομιλιών, αφού «μετά 50 έτη από το τέλος του πολέμου το πρόβλημα των επανορθώσεων απώλεσε τη δικαιολογητική του βάση».
Η κυβέρνηση του γερμανοδίαιτου Κ. Σημίτη, που ακολούθησε, δεν έδωσε συνέχεια, με πρόσχημα τη δυσμενή συγκυρία, καθότι η κυβέρνηση του Χ. Κολ ήταν... χολωμένη, λέει, από την αμετροέπεια του τότε υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου.
Εκτοτε, ήτοι επί δύο δεκαετίες, υπήρξαν κυβερνητικές διακηρύξεις (απαντητικές, κυρίως, σε ερωτήσεις στη Βουλή του ΣΥΝ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ) ότι «το θέμα παραμένει ανοιχτό» - πλην... ακίνητο.
Και στο Βερολίνο κάτι ψέλλισε προ διετίας ως πρόεδρος της Βουλής ο Φ. Πετσάλνικος. Και πολύ περισσότερα έθεσε ευθέως ο Αλ. Τσίπρας στον Β. Σόιμπλε, που υποθέτω θα τον αντιμετώπισε με ειρωνικά μειδιάματα, αν και θα 'πρεπε να πλένει δέκα φορές το στόμα του όποτε μιλάει για την Ελλάδα την καθημαγμένη, λεηλατημένη και ρημαγμένη, αλλά ανυπόκτακτη και με ρωμαλέα Εθνική Αντίσταση στην τριπλή Κατοχή...
«Ανιστόρητο», «αγνώμονα» και «εκδικητικό» χαρακτήρισε προχθές τον Σόιμπλε ο Μανώλης Γλέζος, που, ακαταπόνητος, κράτησε πράγματι ανοικτό το θέμα με την «Κίνηση για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας».
Από το βιβλίο του «Και ένα μάρκο να ήταν...», πολύτιμο εγχειρίδιο για τα μαθήματα Ιστορίας, αντιγράφω τι ακριβώς «απαιτούμε και δεν επαιτούμε» από τη Γερμανία, βασισμένοι σε διεθνείς συμβάσεις:
1. Να επιστρέψει τους αρχαιολογικούς θησαυρούς και τα έργα τέχνης που μας λήστεψε.
2. Να καταβάλει τα 7,1 δισ. δολάρια (σημερινή αξία 108 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους) που επιδίκασε στην Ελλάδα ως πολεμική αποζημίωση το 1946 στο Παρίσι η Διασυμμαχική Επιτροπή.
3. Να αποζημιώσει τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Και, κυρίως,
4. Να εξοφλήσει το υπόλοιπο του «κατοχικού δανείου», ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, σημερινής αξίας 54 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους.
Το τελευταίο είναι και το ρεαλιστικά πιο διεκδικήσιμο. Κατά την κυβέρνηση, βεβαίως, που οφείλει δύο τινά:
Να αποδείξει εμπράκτως ότι δεν ανακινεί το θέμα απλώς για εσωτερική κατανάλωση.
Και να αξιώσει από το Βερολίνο μία επίσημη εξήγηση γιατί η Γερμανία στις πολεμικές αποζημιώσεις απ' όλες τις κατακτημένες από τους ναζί χώρες εξαιρεί μόνο την Ελλάδα...

O Δεκέμβρης ανάποδα…

Inprecor...

newsnow.gr

Πως μπορεί να εξηγήσει κάποιος ότι στα κεντρικά γραφεία του μεγαλύτερου και μάλιστα του βασικότερου κυβερνητικού κόμματος έχουν τόσο εύκολη πρόσβαση άνθρωποι με καλάσνικοφ; Και μάλιστα έχουν τη δυνατότητα να πυροβολούν γνωρίζοντας το γραφείο του προέδρου του κόμματος και πρωθυπουργού; Έτσι απλά αναρωτιόμαστε όπως κάθε λογικός άνθρωπος που διαθέτει ακόμα κοινό νου γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει ότι το γραφείο της Λεωφόρου Συγγρού που «αναπαύονται»  δύο σφαίρες ήταν του πρωθυπουργού που δήλωνε με στόμφο και αποφασιστικότητα ότι η Ελλάδα δε θα γίνει ξέφραγο αμπέλι. Πως το διατρανώνει με τέτοια βεβαιότητα και δεν μπορεί να φυλάξει ούτε τα γραφεία του κόμματός του; «Κάτι λάκκο έχει η φάβα».

Το μπαράζ των τρομοκρατικών ενεργειών που διενεργούνται τις τελευταίες μέρες έχουν μια ενδιαφέρουσα αλληλουχία και μια κλιμάκωση εξίσου αξιοπρόσεκτη. Το πιο ενδιαφέρον πάντως ότι είναι η απελπιστική μονοτονία με την οποία η κυβέρνηση χειρίζεται επικοινωνιακά το θέμα. Θέτει στο στόχαστρο το ΣΥΡΙΖΑ, εξαπολύει σε βάρος του μια επίθεση που θα ζήλευε και ο Γκαίμπελς αντιμετωπίζοντάς το συγκεκριμένο κόμμα περίπου ως την 17Ν! Η επίθεση όμως ξεπερνάει τόσο τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ και φυσικά κάθε εξωκοινοβουλευτική ομάδα της Αριστεράς ή του (πραγματικού) αναρχικού χώρου. Η «επικοινωνιακή» επίθεση των κυβερνητικών επιτελείων και των media ξεπερνάει αυτούς τους χώρους γιατί ζητάει καταδίκη της βίας γενικά και αξιώνει να το κάνουν απερίφραστα τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσα και τα άλλα της ίδιας συνομοταξίας κόμματα. Μάλιστα η εμμονή με την οποία ζητείται απ’ το ΣΥΡΙΖΑ αυτό δίνει την αίσθηση ότι οι τύποι με τα Καλάσνικοφ στη Συγγρού ήταν ο Λαφαζάνης με το Στρατούλη. Ότι ο Μανώλης Γλέζος μένει στη βίλα Αμαλίας και ότι ο Παναγιώτης Κουρουπλής έβαζε βόμβες και γκαζάκια στο σπίτι του Οικονομέα και του αδερφού του κυβερνητικού εκπροσώπου. Και ο Αλέξης Τσίπρας μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου γράφουν τις προκηρύξεις «τύπου Βίλα Αμαλίας».

Στην πραγματικότητα η άρχουσα τάξη διακρίνει ότι παρά τις όποιες «ανάσες» έδωσε προσωρινά η δόση το ζήτημα της κοινωνικής έκρηξης δεν ξεπερνιέται εύκολα. Είναι ζήτημα που έχει μπροστά της. Και σκέφτεται πολύ απλά, πρακτικά και αρκετά επιστημονικά. Επαναλαμβάνει το Δεκέμβρη του 2008 «από την ανάποδη». Προσπαθεί να προλάβει τα γεγονότα, αφενός μεν τρομοκρατώντας τον κόσμο που ασφυκτιά απ’ την αντιλαϊκή πολιτική, αφετέρου δε πιέζοντας γενικά την Αριστερά ώστε να ελεγχθεί το έδαφος και να μείνει εκ των προτέρων ορφανό ότι προκύψει σε κοινωνικό επίπεδο. Και κάτι παραπέρα: Η άρχουσα τάξη παίζει με την κοινωνική και πολιτική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Επιχειρεί να στριμώξει συνολικά το ΣΥΡΙΖΑ για να τον σπρώχνει δεξιότερα, να φιμώσει και να ευνουχίσει ότι ριζοσπαστικό έχει στις γραμμές του και κυρίως να παίξει με το φόβο των μικροαστών που τον ακολουθούν για να επιστρέψουν «στο μαντρί» του συστήματος. Ενδεχομένως και να το καταφέρνει.

Είναι αδιέξοδη η τοποθέτηση του ΚΚΕ που περίπου ή σχεδόν περίπου εξισώνει την κυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ σε ότι αφορά την αντιπαράθεσή τους στο συγκεκριμένο θέμα, παραβλέποντας παράλληλα το πώς παίζει με την κοινωνική και πολιτική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ η άρχουσα τάξη.

Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα στο βαθμό που θα βγαίνει αυτή η στρατηγικής της έντασης και της όξυνσης απ’ την πλευρά της άρχουσας τάξης θα δημιουργείται το εξής πολύ απλό δεδομένο: Απ’ τη μια είτε κόσμος θα επαναπατρίζεται προς τη ΝΔ και γενικότερα τον αστικό χώρο, είτε ο πολύς φόβος που δημιουργεί αυτό το «εκρηκτικό κοκτέιλ» ενδεχομένως να στέλνει νέες δυνάμεις προς τη Χρυσή Αυγή απ’ τη στιγμή που ο αστικός κοινοβουλευτικός χώρος είναι «ανίκανος» να «επιβάλλει την τάξη». Γι’ αυτό σε κάθε περίπτωση είναι τουλάχιστον υποκρισία ή ανοησία να υποστηρίζει κανείς τη θεωρία των δύο άκρων βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι το φασισμό με την Αριστερά και το κίνημα.

Ο Μανώλης Γλέζος έθεσε με τον καλύτερο τρόπο το θέμα στη βουλή όταν και κάλεσε τη ΝΔ να «ψάξει» μήπως οι επιθέσεις με μολότοφ, γκαζάκια και Καλάσνικοφ οφείλονται σε φίλιες παρακρατικές ομάδες…

Οι «εσχατόγεροι» του Σαράντα...

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Ούτε ο Μανώλης Γλέζος ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης χρειάζονται υπεράσπιση από τις επιθέσεις της Χ.Α. Για να σταθεί δίπλα τους κανείς δεν υποχρεούται να προσυπογράψει όλες τις πράξεις και τα λόγια του βίου τους, που, σαν βίος ανθρώπων, έχει τις αντιφάσεις του.
Αχρείαστη τιμή τούς περιποιούμε πάντως όταν τους στριμώχνουμε στον ρόλο του συμβόλου, σαν να τους θέτουμε εκτός ιστορίας, όχι μόνον όσον αφορά το παρόν αλλά και αναδρομικά. Ο Θεοδωράκης και ο Γλέζος (οι «εσχατόγεροι», κατά τον χυδαίο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Χ.Α.) ήταν εκεί, στο πόστο τους, όταν άλλοι κρύβονταν ή υπηρετούσαν τυράννους, Γερμανούς ή χουνταίους.
Ηταν εκεί όχι επειδή έτυχε, επειδή το ’φερε μια στιγμή που δεν ξανάρθε, αλλά επειδή έτσι εννόησαν το διαρκές χρέος τους να πολεμούν για την ελευθερία.
Λέμε ψέματα, στον εαυτό μας και στα παιδιά μας, όταν λέμε πως «όλοι οι Ελληνες με ένα σώμα και μία ψυχή» κτλ. Ας αφήσουμε κάποτε τη ρητορεία για να δούμε την Ιστορία. Ποτέ δεν ήμασταν «ένα σώμα, μία ψυχή», από την αρχαιότητα ώς τώρα. Τρέσαντες και μηδίσαντες υπήρχαν πάντα. Και στις κορυφαίες στιγμές.
Ζουν ακόμα πολλοί «εσχατόγεροι» στη χώρα, εκτός από τους δύο κατά των οποίων ξοδεύει άδικα τη χολή της η Χ.Α. Ζουν Ελληνες που πορεύτηκαν προς την τιμή και την πεποίθησή τους, στην Αλβανία, στην Αντίσταση, στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας.
Και θα φρίττουν τώρα βλέποντας τα ναζιστόπουλα νέας εσοδείας να χαιρετάνε σαν Ες Ες, ενόσω μάλιστα ακούγεται ο εθνικός ύμνος, που υβρίζεται έτσι κι αυτός και μαγαρίζεται. Θα ντρέπονται οι «εσχατόγεροι», οι παππούδες μας δηλαδή, για λογαριασμό των αναιδών μιχαλολιακιστών. Θα ντρέπονται για λογαριασμό του σιναφιού όσων ανακαλύπτουν τις «αρετές» του φασισμού και του ναζισμού μέσα στο απέραντο μνήμα που άφησαν πίσω τους.
Ηθικολογίες και συναισθηματολογίες; Ισως. Αλλά άντε τώρα να εξηγήσεις αυτά τα πολυσύλλαβα στους ανώνυμους «εσχατόγερους», που έδωσαν αίμα και ψυχή για μια πατρίδα που και αδίκησε έπειτα πολλούς και τώρα μιλούν στο όνομά της τα χιτλεροφιντάνια, που διεκδικούν μάλιστα την αποκλειστικότητα του πατριωτισμού.
Αντε να τους εξηγήσεις ότι το 2012 βρέθηκε η Χ.Α. να πει ότι ορθώς καταδικάστηκε ο Γλέζος σαν κατάσκοπος και εθνοπροδότης από το μετεμφυλιακό κράτος. Θα απαιτήσουν άραγε να εκτίσει τώρα το υπόλοιπον της ποινής του;

Ο Γλέζος για την Merkel: Ο λαός μας δεν έχει ξεχάσει και δεν πρέπει να ξεχάσει...

ΠΗΓΗ: inews.gr...

Σχετικά με την επικείμενη άφιξη της καγκελαρίου της Γερμανίας, Angela Merkel ο Μανώλης Γλέζος αναφέρει:
«Ενόψει της επίσκεψης της Καγκελαρίου της Γερμανίας στην Ελλάδα θεωρούμε χρέος μας να υπενθυμίσουμε τόσο σε εκείνη όσο και στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι:
1. Η μεγάλη και ισχυρή Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αυτοεξαιρείται από τις υποχρεώσεις της, στερώντας από την Ελλάδα όσα βάσει του Διεθνούς Δικαίου δικαιούται, ενώ και η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να απεμπολεί τα δικαιώματά της.
2. Οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου και των πανανθρώπινων αρχών της τιμής και της ηθικής εγκυμονούν τον κίνδυνο επανάληψης φαινομένων που αιματοκύλησαν την Ευρώπη. Η αναγνώριση των ναζιστικών εγκλημάτων αποτελεί στοιχειώδη εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθούν στο μέλλον παρόμοια ανοσιουργήματα.
Ο λαός μας δεν έχει ξεχάσει και δεν πρέπει να ξεχάσει. Σήμερα δεν επιζητεί εκδίκηση, αλλά δικαίωση. Ευχόμαστε και οι Γερμανοί να μην έχουν ξεχάσει. Γιατί λαοί που αρνούνται την ιστορική τους μνήμη είναι καταδικασμένοι να υποπέσουν στα ίδια λάθη. Και σε αυτόν ακριβώς τον ολισθηρό δρόμο φαίνεται να οδηγεί η Άγκελα Μέρκελ τη χώρα της και μάλιστα το πιο ευαίσθητο κομμάτι του λαού, τη νεολαία, αφού, σε ομιλία της προς τους νέους του κόμματός της δεν δίστασε να πει ότι «η βοήθεια προς την Ελλάδα πρέπει να συνδέεται με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας». Και οι υποχρεώσεις της Γερμανίας;
Θα περιμέναμε η Καγκελάριος να επιδείξει συμπεριφορά ανάλογη αυτής των Συμμάχων προς τη Γερμανία, όταν, το 1953, με το χρεοστάσιο και την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν, συντέλεσαν στην ανάπτυξη και την ανοικοδόμηση της Γερμανίας. Από αυτή την προσπάθεια δεν έλειψε, τότε, η καθημαγμένη Ελλάδα.
Εμείς δεν έχουμε την πρόθεση να καλέσουμε σε γεύμα την Καγκελάριο. Την προσκαλούμε όμως να επισκεφθούμε μαζί το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για να δει ότι ακόμα και σήμερα, 67 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, το χορτάρι δεν φυτρώνει εκεί όπου χύθηκε τόσο αίμα. Η γη δεν λησμονεί. Δεν δικαιούνται, λοιπόν, να λησμονούν και οι άνθρωποι.
Είναι ώρα να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή του προέδρου του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) Β. Rixingker, που καλεί την Άγκελα Μέρκελ, ερχόμενη στην Ελλάδα, να ακούσει και τη φωνή της αντίστασης στις ωμές περικοπές που απειλούν να εντείνουν την πόλωση στη χώρα και προειδοποιεί ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να έρθει αντιμέτωπη με μια ανθρωπιστική καταστροφή.
Την πόλωση στη χώρα την πληρώνουμε ήδη με την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής. Θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας να δούμε και τις επιπτώσεις της ανθρωπιστικής καταστροφής; Τότε θα είναι πολύ αργά όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη».

ΜΑΚΑΡΙ

Καρτεσιος...

Την κίνηση Ε.ΛΑ.Δ.Α. παρουσίασαν το απόγευμα της Τετάρτης στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος και ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης. Ο Μίκης Θεοδωράκης έκλεισε την ομιλία του λέγοντας: «Βοηθήστε μας. Δεν έχουμε πολύ χρόνο ο Μανώλης κι εγώ. Εβδομήντα χρόνια πολεμάμε».
Και τι θέλετε να κάνουμε εμείς κ. Θεοδωράκη μας; Εμείς ούτε μια μέρα πολεμήσαμε. Κι ας έγιναν τόσοι πόλεμοι. Ένα όπλο δεν πήραμε. Κι ας μας βίαζαν τη συνείδηση κι ας μας βιάζουν σήμερα την αξιοπρέπεια.
Μάθαμε να μη ντρεπόμαστε ούτε τον εαυτό μας, σιγά μη ντραπούμε εσάς και τον κ. Γλέζο. Εδώ δε ντρεπόμαστε να σας βρίζουμε, να σας γελοιοποιούμε, να επιτρέπουμε στον κάθε φλώρο να σας αποκαλεί «ξεμωραμένο», να αφήνουμε τον Μπουτάρη να σας φέρεται σαν πλανόδιο σουβλατζή.
Τι κι αν τραγουδήσαμε τα τραγούδια σας κ. Θεοδωράκη; Αρνηθήκαμε να πονέσουμε. Φυλάξαμε το τροφαντό μας σώμα και θυσιάσαμε την ψυχή. Φτιάξαμε καινούρια όνειρα εμείς, πιο λαμπερά.
Τι κι αν εσείς ονειρευόσασταν την ελευθερία και τη δημοκρατία; Εμείς ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αυτοκίνητο, ένα μεγαλύτερο σπίτι, έχουμε άλλες ανάγκες και όνειρα.
Εμείς κάναμε τον Τσε ακριβό ρολόι, αφίσα, μπλουζάκι, αναπτήρα, ταινία και ξεμπερδέψαμε με την επαναστατικότητά μας. Τη δημοσιοποιήσαμε όσο πιο ακίνδυνα μπορούσαμε, άραγε δεν αρκεί αυτό;
Εσείς κ. Θεοδωράκη συνεργαστήκατε και με το διάολο για να σταθείτε απέναντι σε μεγαλύτερους διαόλους. Και σας βάφτισαν και προδότη και ξεπουλημένο. Πού πάτε να μας μπλέξετε σε αυτά;
Καμία ευθύνη δεν αποποιούμαι. Κι εγώ σας έβρισα όταν υπερβήκατε τα «εσκαμμένα» που καθορίζουν οι «άμεμπτοι» και ζήσατε την «κορύφωση των παθών σας» συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ήμουν τότε κι εγώ ένας γνήσιος Αριστερός, πρότυπο ιδεολογικής πειθαρχίας.
Τελικά, έπρεπε να μεγαλώσω αρκετά για να καταλάβω ότι υπάρχουν προδοσίες που γίνονται και δε λέγονται και προδοσίες που λέγονται, αλλά δε γίνονται. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι η δική σας «προδοσία» ειπώθηκε αλλά δεν έγινε. Δεν την αντέξατε. Φύγατε.
Υπάρχουν όμως προδοσίες που γίνονται καθημερινά στην πολιτική και στη ζωή μας, αλλά δε λέγονται επειδή είναι ταμπού και τα τοτέμ της αριστεροσύνης προστατεύονται από αγκυλωμένες πεποιθήσεις περί του ορθού.
Τους τρέμω τους «αρχάγγελους της κάθαρσης και της καθαρότητας». Ειδικά της ιδεολογικής. Δε συγχωρούν ποτέ το παραμικρό λάθος στους άλλους, παρά χτίζουν όλη μέρα επιχειρήματα για να υπερασπιστούν τα δικά τους συνειδητά λάθη. Δεν είμαι εναντίον των λαθών, θέλω να παραμείνω άνθρωπος και να μην αναβαθμιστώ σε πνεύμα αλάνθαστο.
Το όνομα «Ε.ΛΑ.Δ.Α.» που δώσατε στο κίνημά σας δε μου αρέσει. Περισσότερο επειδή πάλι παραπέμπει σε συμβολισμό κι έχω βαρεθεί τους συμβολισμούς και τα συμβολικά. Κοντεύω να πάω από υπερβολική δόση συμβολισμού και πλήρη έλλειψη ουσιαστικού.
Μου άρεσε, όμως, που είπατε ότι «όλοι αυτοί, τρόικα, Μνημόνιο, δωσίλογοι, υποτακτικοί, πουλημένοι, όλοι θα πάνε στη θάλασσα». Μου άρεσε που το πιστεύατε όταν το λέγατε και δεν αφήνατε περιθώρια για ουτοπιστικές ή μεσοβέζικες εναλλακτικές.
Εύχομαι να γίνει έτσι όπως το είπατε. Να τους πετάξουμε στη θάλασσα και να είναι τα δικά σας χέρια και του Μανώλη Γλέζου εκείνα που θα τους σπρώξουν πρώτα. Το δικαιούστε. Μακάρι να γίνει, όμως δυστυχώς δε μπορεί να γίνει από μόνο του. Κάποιοι πρέπει να το κάνουμε. Κι αυτοί οι «κάποιοι» είμαστε εμείς. Με κάθε τρόπο.
Μακάρι, λίγο ν’ αλλάξουμε. Να αρχίσουμε να ντρεπόμαστε εμάς και τα παιδιά μας. Αλλά, κυρίως, να καταλάβουμε ότι δεν είστε μόνο εσείς και ο κ. Γλέζος που δεν έχετε πολύ χρόνο. Ούτε εμείς έχουμε πολύ χρόνο. Κανείς μας δεν έχει πολύ χρόνο. Τελειώνει. Και μαζί με το χρόνο, τελειώνουμε κι εμείς σα λαός, σαν πολίτες, σαν ελεύθεροι άνθρωποι.

μία μέρα μετά ...

arkoudos.com...
Η οθόνη, και ένα πληκτρολόγιο.
Όλοι στο σπίτι, κοιμούνται. Εγώ, γράφω. Ξημερώνει Σάββατο, 12 Νοεμβρίου του 2011, μία μέρα μετά. Όχι, δεν ξημερώνει τίποτα. Θα αργήσει να ξημερώσει.
Μέχρι τώρα, η τηλεόραση έπαιζε. Κοιμήθηκα λίγο, όσο χρειαζόταν για να ξυπνήσω να ταΐσουμε την μικρή. Άλλες φορές τρώει εύκολα, άλλες δύσκολα. Βγάζει και γουλίτσες, παίρνει και σιρόπι, σαν την μεγάλη της αδελφή.
Φοβάσαι μην χάσεις όσα αγαπάς μόνο όταν γίνει κάτι που σου στερεί την ασφάλεια ότι θα τα έχεις για πάντα. Όπως την ανθρωπιά σου, ξερώ γω. Ή την τιμή σου.
Δάκρυσα σήμερα.
Ήμουν στο γραφείο, και, κάποιοι άνθρωποι χαμογελούσαν. Νικητές. Όχι γύρω μου: στο γυαλί, στις δηλώσεις. Με νίκησαν. Μου είπαν “κοίτα, η απόλαυση να χτυπήσεις έναν άνθρωπο, η απόλαυση να τον πονέσεις, να τον διώξεις, να τον ξεριζώσεις, να τον κοιτάξεις σαν κατώτερο ον, σήμερα, μόλις τώρα, σε εξουσιάζει. Θα αναφέρεσαι σε αυτήν ως Κύριε Υπουργέ μου. Θα την πληρώνεις, θα την τιμάς, θα την σέβεσαι.”
Αλλιώς; Αλλιώς θα χάσω κάτι από μένα.
Την αξιοπρέπειά μου, την ελευθερία μου, τα παιδιά μου το φαγητό τους, η γυναίκα μου τον άντρα της, ο πατέρας μου τον γιο του.
Νίκησαν.
Πονάει λίγο το συκώτι μου. Δεν είναι η πρώτη φορά, με πονάει μέρες τώρα, μάλλον, μήνες τώρα. Πρέπει να πάω να το κοιτάξω, το αμελώ. Να το σημειώσω στο κινητό μου, απέκτησε ημερολόγιο, καλεντάρι. Όμορφο. Τίποτα πια όμως δεν είναι τόσο αθώα όμορφο.
Πονάει το χαμόγελό τους.
Γιατί μου είπαν, κοίτα, μικρέ μου. Δεν χρειαζόμαστε τανκς. Διάολε, δεν χρειάζεται ΚΑΝ να είμαστε ψεύτες! Μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ακροδεξιοί, ότι μισούμε όποιον δεν είναι έλληνας, ότι θεωρούμε έναν συνάνθρωπό μας κατώτερο – και πάλι να μπούμε στην κυβέρνηση! Τα κανάλια που μας φώναζαν τόσο καιρό σε όλα τα παράθυρά τους δικαιώνονται, και δεν θα τα ξεχάσουμε. Σήμερα, η ανάγκη της πατρίδας απαιτεί να μας πουν ήρωες – και εσύ, μικρέ μου, μπορείς μόνο να κοιτάς.
Αλλιώς θα γίνεις σαν και μας. Θα λύνεις τις διαφορές σου με γροθιές.
Κάνει λίγο κρύο. Τα κοινόχρηστα ήταν πολύ ακριβά ήδη, φέτος θα μας γονατίσουν. Χοντρότερα ρούχα, και κάλτσες. Θα μπορούσαμε να μετακομίσουμε, και ίσως χρειαστεί να το κάνουμε – αλλά το σπίτι μας αρέσει, έχει χώρο για τα παιδιά, τώρα που είναι μικρά. Ίσως μετά.
Ότι τους έβαλε το ΠΑΣΟΚ, με γονατίζει. Δεν ξαφνιάζομαι για την σύμφωνη γνώμη της Νέας Δημοκρατίας, ξέρω τι θα πεις, αυτοί είναι οι βασικοί εχθροί τους – ποτέ δεν το χώνεψα πλήρως αυτό, αλλά το ΠΑΣΟΚ με γονάτισε. Δεν ήμουν ποτέ ΠΑΣΟΚ, δεν το ψήφισα ποτέ, δεν ήμουν ποτέ κανένα κόμμα άλλωστε, είχα πάντα πολιτική ιδεολογία που δεν καλουπώνεται σε κόμματα, δεν χωράει σε στεγανά. Το είπε το κόμμα και παπαριές – στα αρχίδια μου. Αλλά βλέπεις τους ανθρώπους. Σου πουλάνε έναν σοσιαλισμό. Δεν τους εμπιστεύεσαι αρκετά για να τους ψηφίσεις – αλλά τους εμπιστεύεσαι αρκετά για να τους ακούσεις. Να ψάξεις, ανάμεσά τους, έναν καλό, ίσως τίμιο. Που πάει να αλλάξει κάτι. Εκατον πενήντα τρεις από αυτούς λοιπόν, όσοι παρέμειναν σταθεροί στο “ψηφίζω για τελευταία φορά”, δικαίωσαν το σίχαμα της ακροδεξιάς, του παρέδωσαν, ανίκανοι, ανήμποροι να κάνουν αλλιώς, την εξουσία, όσο μικρή και να είναι, ή όσο μεγάλη, την τιμή, την αξιοπρέπειά τους. Εκατόν πενήντα τρεις μικροί άνθρωποι, που θέλουν να λέγονται αριστεροί.
Πες ότι θέλεις, έχε ότι γνώμη θέλεις. Τίποτα αξιοπρεπέστερο για μένα στην βουλή, τίποτα πιο ελπιδοφόρο, από την απόλυτη άρνηση της αριστεράς να συμμετέχει σ’ αυτήν την κυβέρνηση. Τίποτα πιο ελπιδοφόρο.
Δάκρυσα σήμερα.
Μία φίλη, ας την πούμε Δανάη, μου είπε μία ιστορία. Η γιαγιά της, αυτόν τον μήνα, παρέλαβε δύο φακέλους. Στην μία επιστολή, γράφει την σύνταξή της: Τετρακόσια ευρώ. Στην άλλη, έχει την ΔΕΗ. Τριακόσια ενενήντα. “Τι να της πω;” μου λέει.
Τι να της πει;
Στο twitter, πασχίζω να γράψω.
Συνήθως όταν θυμώνω, ξεκινάω και ξεχνάω να σταματήσω. Δέκα, είκοσι, τριάντα tweets συνεχόμενα. Λέω, λέω λέω – μέχρι να νιώσω ότι είπα αυτό που ήθελα, όπως ήθελα να ακουστεί.
Σήμερα, πασχίζω να γράψω. Πασχίζω να ψελλίσω. Πασχίζω να εξωτερικεύσω.
Σε ένα από αυτά, γράφω: “Ευτυχώς μαλάκα μου να λες που το παιδί μου δεν καταλαβαίνει. Ευτυχώς μαλάκα μου να λες που δεν έχω να γυρίσω σπίτι να του εξηγήσω.” Μια κοπέλα μου απαντά: “Εγώ τι εξήγηση και τι διαβεβαίωση για το μέλλον να δώσω στο παιδί μου, που είναι και παιδί μεταναστών;”
Της απαντώ “δύναμη και κουράγιο. Δεν είναι η εικόνα μας αυτή. Συγνώμη.”
Μετά, αφαιρώ ότι δεν είναι απαραίτητο, μένω στην ουσία. Απαντώ: “Συγνώμη.”
Αυτό λέω στην φίλη μου την Δανάη να πει στην γιαγιά της. Συγνώμη.
Έχουμε δακρύσει και οι δύο, και εγώ και η Δανάη – από απόγνωση. Αυτό να της πεις, της λέω. Συγνώμη.
Αυτή η συγνώμη, έχει πατέρα. Έναν φίλο, που ξέρω ότι ψήφισε ΠΑΣΟΚ, που ξέρω ότι είναι τίμιος, που ξέρω ότι τα όχι που έχει πει έκτοτε του έχουν κοστίσει πάρα πολλά, που στις 16:06 μου έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό.
“Τι να πω… Συγνώμη”
Σκέφτομαι τον Γλέζο, συχνά. Έχω μεγάλη εκτίμηση, μπορεί να μην συμφωνώ πάντα μαζί του, αλλά είναι άνθρωπος αξιοπρεπής, σπάνια εικόνα. Δίπλα δε στους άλλους, ακτινοβολεί.
Θυμάμαι ότι τον ψέκασαν, ανθρωπάκια, σε μία πορεία που εγώ δεν ήμουν εκεί, και ήταν εκείνος.
Θυμάμαι πόσες ιστορίες έχω ακούσει για όλα εκείνα που εκείνος θυσίασε, και εγώ όχι.
Θα δει τον Βορίδη υπουργό. Αυτός ο άνθρωπος, που του χρωστάω πολλά για την ελπίδα, θα δει τον Βορίδη υπουργό.
Πως να τον κοιτάξω στα μάτια;
Με τι μούτρα να του ζητήσω συγνώμη;
Τηλεοπτικό παράθυρο. Ο Αθανάσιος Πλεύρης γειτονιάζει τον Σπηλιωτόπουλο. Στην μέση, η Στάη. μοιάζει θυμωμένος – δεν πήρε, φαίνεται τίποτα. Αδικήθηκε. Δεν ακούω τι λέει, είμαι πολύ θυμωμένος. Μοιάζει με παιδάκι, σκέφτομαι τον πατέρα του, σκέφτομαι τον Γλέζο.
Είμαι πολύ θυμωμένος, ναι. Αλλά είμαι απόλυτα απογοητευμένος.
Ο βουλευτής, ο πράσινος, ο μπλε, στις 19 Φεβρουαρίου, αν έχουμε Ελλάδα μέχρι τότε, αν έχουμε Ευρώπη, αν έχουμε Σύνταγμα, αν έχουμε βουλή, αν έχουμε δουλειά, αν έχουμε ευρώ ή αν έχουμε δραχμή, στις 19 Φεβρουαρίου ο βουλευτής θα απλώσει το υπέροχο προσωπάκι του, φωτοσοπιασμένος, τριάντα χρόνια νεότερος, με άψογο σακάκι και χτένισμα, και θα γράψει από κάτω κάτι σαν “για να ξαναβρούμε την ελπίδα”, ή “για την Ελλάδα”, και θα εμφανιστεί, χάρτινος, μονοδιάστατος, στο γυαλί, στην αφίσα,
…και γω θα θυμάμαι την έκφραση του Βέγγου, όταν βλέπει ότι το παιδί του είναι ναζί.
Την πλήρη, απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη απογοήτευσή του.
Θα αργήσει να ξημερώσει.