Η εικονική πραγματικότητα της ελληνικής "ανάπτυξης"...

του Κυριακου Αγγελακου, απο  toportal...

Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Μελισσανίδης, Σάλλας, πρόστιμα εκατοντάδων εκατομμυρίων που διαγράφονται εν μία νυκτι, επιχειρήσεις, τράπεζες και οικιστικά φιλέτα που χαρίζονται κοψοχρονιά, μεθοδεύσεις σε διαγωνισμούς που θα ζήλευε και η μαφία.
Ελληνικό, Αγροτική Τράπεζα, ΟΠΑΠ, Eurobank, ΕΛΠΕ, Aegean Oil, Motor Oil... Το μεγάλο φαγοπότι με 142 βουλευτές-γκαρσόνια, Σαμαρά και Βενιζέλο σεφ, Στουρνάρα σομελιέ, υπουργούς στο βεστιάριο, menu από το ΤΑΙΠΕΔ, σκεύη προς εκποίηση και ο λογαριασμός δικος μας. Κάθε Έλληνας πολίτης χρεώθηκε από 5.830 ευρώ για να πάει η Eurobank στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ενώ ο Λάτσης όχι μόνο δεν έβαλε ούτε ένα ευρώ για την αύξηση του Μ.Κ. της τράπεζάς του, αλλά βρέθηκε να κατέχει το 11% της Εθνικής Τράπεζας χωρίς να έχει καταβάλει ούτε σεντς.
Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες φορολογούμενοι υποφέρουν από υψηλή φορολογία, παράλογα - τιμωρητικά και εντέλει ανείσπρακτα πρόστιμα, απειλούνται με κατασχέσεις ακινήτων και τραπεζικών καταθέσεων για χρέη προς το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Ζούμε στην εποχή της μεγαλύτερης ρεμούλας από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους κι αυτό στο όνομα της οικονομικής σωτηρίας της χώρας, των απαιτήσεων των δανειστών και με τις ευλογέες των "αντικρατιστών" νεοφιλελεύθερων.

Μικρό χρονικό για την 28η Οκτωβρίου...

Στάθης στον eniko...

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μεγάλος Πόλεμος, βρήκε τον κόσμο μέσα στην καλή χαρά της belle époque. Κανείς δεν περίμενε ότι θα ξεσπάσει. Ο καπιταλισμός με την πρώτη παγκοσμιοποίηση, laisser faire, μοίραζε παιχνίδι, ο πλούτος των εθνών αυξανόταν για τις άρχουσες τάξεις, την παλιά αριστοκρατία και την αστική, ενώ η εργατική τάξη ζούσε ακόμα σε συνθήκες Ντίκενς, προσπαθώντας να αναδυθεί κοινωνικά και να οργανωθεί πολιτικά.
Η γκέλα που οδήγησε στον πόλεμο, ανατρέποντας το ευγενικά παραδοσιακό και διπλωματικώς μάλλον ασφαλές modus vivendi μεταξύ των κρατών, δεν ήταν καν για τη μοιρασιά, παρά μάλλον μια τυχαιότητα η οποία εμπεριείχε την ειρωνεία μιας νομοτέλειας που δεν είχε γίνει ακόμα αντιληπτή.
Απ’ τη δολοφονία στο Σεράγιεβο ώς το Βερντέν ο κόσμος διήνυσε μια διαδρομή που ανέτρεψε ό,τι έως τότε κυριαρχούσε στην ανθρώπινη ιστορία -οι άνθρωποι οδηγήθηκαν κατά μάζες στο σφαγείο, κυρίως οι εργάτες και οι αγρότες, σε κλίμακα αδιανόητη-, ο δυτικός τρόπος πολέμου έφθασε στα έσχατα, μέσα απ’ τα χαρακώματα αναδύθηκε κατάφρακτος ο τρομερός 20ός αιώνας. Ολα είχαν αλλάξει. Οι τέχνες, η καθημερινότητα, οι προτεραιότητες, οι επικοινωνίες, ο τρόπος τού σκέπτεσθαι, όλα άλλαξαν. Και μ’ ένα γιγάντιο βήμα η ανθρωπότητα έφθασε στα Χειμερινά Ανάκτορα. Μια πολιτική πυρηνική έκρηξη είχε συμβεί! Η εργατική τάξη αποκτούσε και κατασκεύαζε το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο. Η αστική επανάσταση του 1789 έδινε τη σκυτάλη στην εργατική επανάσταση του 1917. Η ΕΣΣΔ είχε γεννηθεί. Με φριχτούς πόνους, με περικύκλωση γύρω της που προσπάθησε να τη στραγγαλίσει, με ιδρώτα και αίμα το νεαρό κράτος των κολασμένων στάθηκε στα πόδια του.

Αντρεόττι, ο "φάρος της πολιτικής" (!)

Cogito ergo sum...

Ποιός θα το πίστευε ότι, επιστρέφοντας μετά το πασχαλιάτικο διάλειμμα, θα ασχολιόμουν με τον Αντρεόττι; Ας όψεται, όμως, ο χαρακτηρισμός που διάβασα για πάρτη του στην "έγκριτη" τοπική εφημερίδα Πελοπόννησος, σύμφωνα με το οποίο ο τεθνηκώς ήταν "φάρος της πολιτικής ζωής στην Ιταλία". Παράλληλα, είδα και φωτογραφίες από την κηδεία του, όπου μαζεύτηκε το πόπολο για να τον "ξεπροβοδίσει" (φυσικά, μαζί με τον Μόντι, τον Λέττα κλπ κλπ)... ε, πολύ ήθελα να φορτώσω; Άκου κόσμε! Άκου, χιλιάδες λαού στην κηδεία τού Αντρεόττι!

Θα μου πείτε, εδώ αγιοποιήθηκε (σχεδόν) εκείνη η σκατόψυχη η Θάτσερ, οι φιοριτούρες στον ψόφο τού Αντρεόττι μάς μάραναν; Ε, πώς; Σιγά μη δώσω συχωροχάρτι στους φρατέλλους, επειδή εκεί στην Εγγλεζία κάνανε την φασίστω την Θάτσερ εικόνισμα. Αυτό μας έλειπε, να αναγορεύσουμε σε "φάρο της πολιτικής" τον άνθρωπο που απεικόνισε κατά 50% την βρομιά τής ιταλικής αστικής εξουσίας (το άλλο 50% ανήκει δικαιωματικά στον αλήστου μνήμης "σοσιαλιστή" Μπεττίνο Κράξι). Αλλά, ποιός ήταν στ' αλήθεια ο Τζούλιο Αντρεόττι;

Αν ο Ιούλιος Καίσαρας απεκαλείτο Divus Iulius (Θεϊκός Ιούλιος), στον Τζούλιο Αντρεόττι "κόλλησε" το παρατσούκλι "Divo Guglio", προφανώς λόγω των άριστων σχέσεων που είχε πάντοτε με το Βατικανό και την παπική εξουσία γενικώτερα. Οι κινηματογραφόφιλοι μάλλον θα θυμούνται το -σχετικά πρόσφατο- φιλμ με τίτλο "Ιl Divo", το οποίο πραγματεύεται τις σχέσεις τού Αντρεόττι με την Μαφία. Σχέσεις με την Μαφία, είπα; Έλα ντε!

Ο Αντρεόττι δυο εμμονές είχε στην ζωή του: την θρησκεία και τον αντικομμουνισμό. Όπως έλεγε ο ίδιος, η ευτυχέστερη στιγμή του ως παιδί ήταν όταν, στην διάρκεια μιας σχολικής εκδρομής, ξέφυγε από τους συμμαθητές του και συνάντησε τον πάπα. Κι αν το να εκμεταλλευτεί την θρησκεία προκειμένου να προαγάγει τον αντικομμουνισμό του είναι προφανές, είναι εξ ίσου λογική η συνεργασία του με τους θρησκόληπτους μαφιόζους προκειμένου να χτυπήσει το -τότε πανίσχυρο- κομμουνιστικό κόμμα τής Ιταλίας, όσο κι αν το κόμμα τού ευρωπαϊστή Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ελάχιστη σχέση είχε με τον γνήσιο κομμουνισμό.

Ο Αντρεόττι μπήκε στην πολιτική με το πατρονάρισμα του Αλσίντε ντε Γκάσπαρι, του εθνικιστή βουλευτή που το 1926 έμεινε 18 μήνες στην φυλακή λόγω των βίαιων εθνικιστικών ταραχών τού Τρέντο. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο ντε Γκάσπαρι αποφυλακίστηκε με ανοιχτή παρέμβαση τού Βατικανού και έμελλε, πολλά χρόνια αργότερα, να υπογράψει ως υπουργος εξωτερικών την ένταξη της Ιταλίας τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην -τότε- Ε.Ο.Κ. Τέλος πάντων, ο Αντρεόττι  πρωτοεκλέχτηκε το 1946 και εξακολούθησε να εκλέγεται ίσαμε το 1991, οπότε ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσσίγκα τον διόρισε ισόβιο γερουσιαστή.

Ο πολιτικός βίος τού "φάρου τής πολιτικής" είναι γεμάτος μελανές σελίδες. Για παράδειγμα, στις 14 Απριλίου 1986 (ως υπουργός εξωτερικών τότε) ειδοποίησε κρυφά τον Καντάφι ότι την επομένη οι ΗΠΑ θα χτυπούσαν την Λιβύη, όπως και έγινε. Δεν λέω ότι έκανε καλώς ή κακώς. Λέω ότι ενήργησε ερήμην της επίσημης ιταλικής κυβερνήσεως, η οποία είχε συμπαραταχυεί με τις ΗΠΑ.

Το 1979 ερευνήθηκε ο ρόλος του Αντρεόττι στην δολοφονία του Μίνο Πεκορέλλι, ενός δημοσιογράφου ο οποίος κατηγορούσε ευθέως τον Αντρεόττι ότι διατηρούσε σχέσεις με τη Μαφία και ενεχόταν στην απαγωγή του πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Όταν η -υπό τον δικαστή Ντι Πιέτρο- επιχείρηση "Καθαρά Χέρια" (η οποία διερευνούσε τις σχέσεις πολιτικών με την Μαφία) έφτασε στον Αντρεόττι, ο "Θεϊκός Τζούλιο" έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Μετά από δίκη που διήρκεσε τρία χρόνια, το δικαστήριο τον απάλλαξε από τις κατηγορίες το 1999. Ακολούθησε έφεση και τον Νοέμβριο του 2002 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 24 ετών. Ο τότε ογδόντα τριών ετών Αντρεόττι άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Στις 30 Οκτωβρίου 2003, το εφετείο αθώωσε τον Αντρεόττι από την κατηγορία του φόνου. Το ίδιο έτος, το δικαστήριο του Παλέρμο τον απάλλαξε από τις κατηγορίες για σχέσεις του με την Μαφία, αλλά μόνο λόγω παραγραφής. Το δικαστήριο βεβαίωσε ότι ο Αντρεόττι είχε πράγματι ισχυρούς δεσμούς με τη Μαφία μέχρι το 1980, την οποία χρησιμοποίησε για την προώθηση της πολιτικής του καρριέρας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται και ο ίδιος όργανο της Μαφίας.

Ως επιχείρημα υπεράσπισης, ο Αντρεόττι πρόβαλε τα σκληρά μέτρα που πήρε κατά της Μαφίας. Οπωσδήποτε, αυτά τα μέτρα δεν αμφισβητούνται. Μόνο που ήρθαν όταν ο Μπερλινγκουέρ και το κομμουνιστικό κόμμα τής Ιταλίας είχαν εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη, τα σοσιαλιστικά καθεστώτα στην ανατολική Ευρώπη βρίσκονταν υπό κατάρρευση (ήδη βρισκόταν στην εξουσία ο Γκορμπατσόφ, ένας από τους δυο καλύτερους πολιτικούς φίλους τού Αντρεόττι - ο δεύτερος ήταν ο Χέλμουτ Κολ), η πολιτική καρριέρα τού ίδιου του Αντρεόττι κλυδωνιζόταν επικίνδυνα και χρειαζόταν ένα δραστικό τονωτικό, ενώ και οι νεόκοποι ηγέτες τής Μαφίας είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Επίσης, το 1990, κάτω από την πίεση δημοσιογραφικών αποκαλύψεων, ο Αντρεόττι υποχρεώθηκε να παραδεχτεί την ύπαρξη της διαβόητης Operazione Gladio (Επιχείρηση Ξίφος), μιας συνωμοτικής αντικομμουνιστικής οργάνωσης η οποία προέβλεπε μέχρι και επιβολή δικτατορίας σε περίπτωση που οι κομμουνιστές έπαιρναν ποτέ την πλειοψηφία. Να σημειώσουμε εδώ, ότι τέτοιες οργανώσεις είχαν στηθεί σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο από τις ΗΠΑ, ενώ το ελληνικό παρακλάδι τους είχε την ονομασία "Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά".

Τελικά, ο "φάρος της πολιτικής" κατάφερε με τα απανωτά σκάνδαλά του να οδηγήσει σε διάλυση το κόμμα του: το 1992 ο ίδιος γκρεμίστηκε από την πρωθυπουργία και δυο χρόνια αργότερα έσβηνε για πάντα από τον πολιτικό χάρτη της χώρας το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανέλιξη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Μπερλουσκόνι δεν ξέχασε το "δώρο" τού Αντρεόττι και το 2006 τον πρότεινε για πρόεδρο της γερουσίας. Ο γλοιώδης 87χρονος Τζούλιο δεν βρήκε το σθένος να απορρίψει την πρόταση του Μπερλουσκόνι αλλά η υποψηφιότητά του καταψηφίστηκε.

Η τελευταία "επιτυχία" τού ισόβιου γερουσιαστή Αντρεόττι ήρθε το 2008, όταν έρριξε με την ψήφο του την κυβέρνηση Πρόντι, προκειμένου να επανέλθει στην εξουσία ο Μπερλουσκόνι. Λέγεται ότι ο Αντρεόττι ενήργησε καθ' υπόδειξη του Βατικανού, το οποίο ήταν χολωμένο με τον Πρόντι επειδή η κυβέρνησή του προωθούσε νομοσχέδιο νομιμοποίησης τόσο των ανύπαντρων όσο και των ομόφυλων ζευγαριών.


Αυτά τα ολίγα. Κι όποιος έχει διάθεση, ας ψάξει στο διαδίκτυο για περισσότερα. Υπάρχει θησαυρός από στοιχεία. Ενδεικτικά, δείτε το άρθρο τής Wikipedia για τον περιβόητο νονό τής μαφίας Σαλβατόρε (Τοτό) Ρίινα και απολαύστε την σκηνή όπου ο αρχιμαφιόζος υποδέχεται τον Αντρεόττι με το γνωστό "μαφιόζικο φιλί".

Για τέτοιον "φάρο" μιλάμε. Να τον χαίρονται όσοι φόρεσαν πλερέζες τώρα που ψόφησε.

Το εξαγώγιμο βουλγαρικό μοντέλο διοίκησης...

Cynical...

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στη Βουλγαρία είναι λίγο πολύ γνωστά. Με αφορμή  τις υπέρογκες αυξήσεις ρεύματος, αλλά κατ’ ουσίαν εξοντωμένοι από τη σκληρή λιτότητα, την ανέχεια, και την εκτεταμένη διαφθορά, δεκάδες χιλιάδες εξαγριωμένοι πολίτες, όλων των ηλικιών ξεχύνονται στους δρόμους 20 διαφορετικών πόλεων της χώρας, απαιτώντας ανάμεσα στα άλλα, παραίτηση της κυβέρνησης και επανεθνικοποίηση της ενέργειας. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν τρεις ιδιωτικές εταιρίες ηλεκτρικής ενέργειας, δυο τσέχικες και μια αυστριακή, στην πραγματικότητα δρουν ως μονοπώλια καθ’ ότι κάθε πάροχος δραστηριοποιείται και σε μια διαφορετική περιοχή.

Ο πρωθυπουργός Μπορίσoφ, που στην αρχή τούς παίρνει αψήφιστα, -την Κυριακή μάλιστα που οι δρόμοι στη Σόφια έχουν πάρει φωτιά, αυτός συνεχίζει να παίζει αμέριμνος μπάλα σε γήπεδο της πόλης-, αναγκάζεται τη Δευτέρα να απολύσει τον υπουργό του των οικονομικών, πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πολύ αγαπητό στις Βρυξέλες και ΔΝΤ, μπας και εκτονώσει τα πλήθη.
Πάνω στη σαστιμάρα του, υπόσχεται επιπλέον μείωση των τιμολογίων και ανάκληση της άδειας λειτουργίας της τσέχικης εταιρίας ηλεκτρισμού, για να τα αναιρέσει, όμως την επομένη.

Η κίνηση αυτή εξαγριώνει ακόμα περισσότερο τον κόσμο, ο οποίος επανέρχεται στους δρόμους δριμύτερος, οι συγκρούσεις με την αστυνομία κορυφώνονται, με αποτέλεσμα ο Μπορίσοφ να πάρει την Τετάρτη, την έσχατη απόφαση της παραίτησης, μέσα σ’ ένα επικολυρικό χείμαρρο δηλώσεων, όπως «Έχουμε αξιοπρέπεια και τιμή», «Είναι ο κόσμος αυτός που μας έδωσε την εξουσία, και θα του τη δώσουμε πίσω», «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία», και άλλα τέτοια συναφή.

Είναι εύκολο κάποιος απ’ έξω να συγκινηθεί και να τού χρεώσει φιλευσπλαχνία και φιλολαϊκή πρόθεση. Πιθανόν και να ίσχυε, αν οι εκλογές δεν ήταν τόσο κοντά, τον Ιούλιο, και αν το προφίλ του δεν είχε τόσο πολύ τακιστεί από τα μηδενικά του επιτεύγματα ως προς την πάταξη της διαφθοράς και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Με μια θεατρική παραίτηση, η οποία θα επισπεύσει τις εκλογές κατά μερικούς μήνες, και με ωραία λόγια συμπάθειας, ο Μπορίσοφ έχει λόγους να ελπίζει σε κάποιο ανέλπιστα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.

Η Βουλγαρία μπήκε τα τελευταία χρόνια στη ζωή μας ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κύρια αιτία, η φτώχεια και οι υπερβολικά χαμηλοί μισθοί. Αν παρατηρήσει όμως κανείς τους μακροοικονομικούς δείκτες, βλέπει ότι η Βουλγαρία από το 2001 μέχρι το 2009 παρουσιάζει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, κοντά στο 6%, βασισμένους κυρίως στην κερδοσκοπία γης και τα χρηματο-οικονομικά, το 2009 βυθίζεται σε προσωρινή ύφεση, στο -5.5%, για να επανέλθει από την επομένη χρονιά στην ανάπτυξη, αν και αναιμική, στο 0.4% το 2010 και 1.7% το 2011.
Το εξωτερικό της χρέος όλα αυτά τα χρόνια βαίνει μειούμενο, από 44% του ΑΕΠ το 2004, στο μόλις 16.3% το 2012. Κι όμως ο Μπορίσοφ, με πρόσχημα την κρίση, και έχοντας ως αντιπαράδειγμα την Ελλάδα, -«να μην γίνουμε σαν την Ελλάδα» είναι το μότο που επαναλαμβάνει συχνά-, επιβάλει πολιτικές σκληρής λιτότητας, μειώνοντας τις δημόσιες δαπάνες, μόνο για το 2010, κατά 20%. Με ποιο στόχο; Μα να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα από το 2%  του ΑΕΠ που ήταν προ κρίσης, στο 0.5%, ενέργεια για την οποία εισπράττει τα εύσημα από τους παράφρονες των Βρυξελών, του Βερολίνου και του ΔΝΤ. «Η Βουλγαρία θα είναι σύντομα σε θέση να εξάγει το πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας που κατάρτισε και στην υπόλοιπη Ευρώπη», επαίρεται ο ΥΠΟΙΚ Ντιάνκοφ σε παρουσίαση του σχεδίου του στο Business School του Harvard.

Εν τω μεταξύ η Βουλγαρία συνεχίζει να παραμένει η φτωχότερη χώρα της Ευρώπης, με μέση ωριαία αποζημίωση στα 3.5 ευρώ και μέσο μισθό στα 360 ευρώ. Για τις συντάξεις, ούτε λόγος. Η μέση σύνταξη είναι κάτω από τα 200 ευρώ. Οι μισθοί των γιατρών δεν υπερβαίνουν τα 500 ευρώ, γεγονός που τους αναγκάζει να εγκαταλείπουν τη χώρα για αλλού. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Υπολογίζεται ότι άλλο ένα εκατομμύριο, σε πληθυσμό 7.5 εκατομμυρίων, έχει πάρει το δρόμο της μετανάστευσης, διατηρώντας, έτσι, την ανεργία σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, γύρω στο 11%-13%. Σε αντίθετη κατεύθυνση με την πτώση των μισθών, ειδικά στον δημόσιο τομέα, οι τιμές τραβάνε την ανηφόρα.
Τα βασικά είδη διατροφής ανέβηκαν κατά 50%, ενώ η άνοδος της τιμής της πατάτας, κατά 200%, ανάγκασε τον πρωθυπουργό να ζητήσει από τους πολίτες, δια διαγγέλματος, να καλλιεργούν πλέον τα δικά τους ζαρζαβατικά! Πέρα από τις αυξήσεις ρεύματος, αυξήσεις κατά 9% παρατηρήθηκαν και στην τιμή του νερού, από τη στιγμή που τη διανομή στη Σόφια ανέλαβε η γνωστή εταιρία Veolia.

Για προσέλκυση ξένων επενδύσεων, και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων των όποιων δημόσιων επιχειρήσεων έχουν ακόμα απομείνει, όπως τρένα και αμυντική βιομηχανία, η κυβέρνηση εισήγαγε το 2008 οριζόντιο φόρο 10%, ενιαίο για φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις. Ποιο το αποτέλεσμα; Ενώ οι εισροές για το 2008 ήταν στα 6.5 δις ευρώ, το 2009 μειώθηκαν στο μισό, στα 3.28 δις, το 2010 στα 1.36 δις, και το 2011 στα 1.6 δις. Και σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, αυτά δεν ήταν παρά επαναπατρισμός βουλγαρικών κεφαλαίων που είχαν μυστηριωδώς πετάξει σε προηγούμενους καιρούς στην Ολλανδία και Ελβετία. Αντιθέτως παρατηρείται αποχώρηση σημαντικών Γερμανικών κεφαλαίων.

Παρά τις υποσχέσεις για την πάταξη της διαφθοράς, αυτή ζει και βασιλεύει. Με διαλυμένη τη δημόσια διοίκηση, οι Βούλγαροι για κάθε μήνα του 2010 φέρεται να έδωσαν 150,000 φακελάκια σε γιατρούς, αστυνομικούς, τελωνιακούς, και δικαστές, δηλαδή ένας στους τέσσερις. Όπως, όμως είναι ο κανόνας, η διαφθορά αυτή δεν αντανακλά παρά τη διαφθορά στα υψηλότερα κλιμάκια, αρχής γενομένης από το κοινοβούλιο και τον ίδιο τον Μπορίσοφ, για τον οποίο υπάρχουν αποδείξεις, από τα Wikileaks, για  συμμετοχή του σε καρτέλ λαθρεμπορίας πετρελαίου, και σε κυκλώματα trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Από πίσω του συντάσσεται στρατιά ολιγαρχών και επιχειρηματικά λόμπυ που υπαγορεύουν τους νόμους που τους βολεύουν.
Κι επειδή η αφορμή των κινητοποιήσεων ήταν η τσέχικη εταιρία ηλεκτρισμού CEZ, ας αναφέρουμε ότι στο διοικητικό της συμβούλιο υπάρχει εγκατεστημένος με μισθό 17,000 ευρώ το μήνα (!) ο Mitko ο «Karate Man», ο οποίος κάνει σκοτεινές δουλειές με τον Nikolov τον «Πασά», ο οποίος αποδεδειγμένα ήταν παλιός συνεταίρος του Μπορίσοφ,  επονομαζόμενου και «Βούδας», από τις εποχές που εξασκούσε το επάγγελμα του πληροφοριοδότη. Έκτακτα!

Όταν ο νεοφιλελευθερισμός συναντιέται με τη μαφία, όπως είδαμε, μεγαλουργεί!