Παιδιά ενός ένστολου θεού...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Ένα παλιό σύνθημα τώρα δικαιώνεται: το Συμβούλιο της Επικρατείας δίνει πίσω τα κλεμμένα -λάθος, τα κομμένα,  κρίνοντας αντισυνταγματικές τις μνημονιακές περικοπές στους μισθούς και τα επιδόματα των ενστόλων.

Στρατιωτικοί, αστυνομικοί, λιμενικοί και πυροσβέστες θα λάβουν αναδρομικά ό,τι τους έχουν κόψει και ο μισθός τους θα επανέλθει στα επίπεδα του 2012. Και τούτο γιατί οι ένστολοι ανήκουν στο «σκληρό πυρήνα του κράτους» και αποτελούν ειδική κατηγορία δημόσιων υπαλλήλων αφού δεν μπορούν ούτε να απεργήσουν ούτε να εργαστούν αλλού.

Δύσκολο να χαρούμε και να πιστέψουμε ότι το μνημονιακό πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται. Η αδικία που αποκαταστάθηκε είναι μόνο μια πτυχή της μεγάλης αδικίας, της μισθολογικής συρρίκνωσης που ζει και βασιλεύει στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Διευκρινίζεται ότι η απόφαση αυτή του ΣτΕ δε δημιουργεί προηγούμενο, δε θα ισχύσει για άλλες κατηγορίες εργαζομένων του δημοσίου που ζητούν μισθολογική επαναφορά στο 2012  (π.χ., γιατροί του ΕΣΥ, πανεπιστημιακοί, διπλωματικοί υπάλληλοι).

Το οικονομικό υπόβαθρο της πολιτικής αναταραχής...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Ήταν βαθύτατη η πολιτική αναταραχή που προέκυψε το Σεπτέμβριο, αν και η πορεία της αποδείχτηκε απρόβλεπτη. Η ίδια όμως η αναταραχή ήταν απολύτως προβλέψιμη, αρκεί κανείς να μην έκλεινε τα μάτια του στις εξαιρετικά τεταμένες κοινωνικές συνθήκες που έχουν από καιρό φέρει την πολιτική ζωή σε κατάσταση ανωμαλίας. Η ομαλότητα που διακηρύσσει ο κ. Σαμαράς δεν υπάρχει, ούτε και θα επιστρέψει εύκολα. Στη ρίζα της αναταραχής είναι η οικονομική καταστροφή που έχουν προκαλέσει τα Μνημόνια.  

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, κατά το γνωστό απόφθεγμα. Κοιτάξτε λοιπόν το διάγραμμα που δείχνει τη μεταβολή των μισθών στην ελληνική οικονομία συνολικά.

Ελληνικών μισθών συνέχεια...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε νέο δείκτη μισθών για την ελληνική οικονομία. Ο δείκτης καλύπτει ουσιαστικά ολόκληρο τον ιδιωτικό τομέα, εκτός από τον πρωτογενή τομέα και τους τομείς υγείας και εκπαίδευσης. Περιλαμβάνει το σύνολο των ακαθάριστων αμοιβών των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και σχηματίζεται στη βάση διεθνών προδιαγραφών, άρα μάλλον έχει αξιοπιστία.

Στο διάγραμμα φαίνονται οι ετήσιες μεταβολές του δείκτη (τρίμηνο προς τρίμηνο) μετά το 2006. Χρειάζεται προσοχή στην ερμηνεία του γιατί δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί εποχικές προσαρμογές, ούτε προσαρμογές ως προς τον αριθμό των εργάσιμων ημερών. Δεδομένου δε ότι διάφορες αμοιβές καταβάλλονται συνήθως το τέταρτο τρίμηνο κάθε έτους, οι μεταβολές εκείνου του τριμήνου είναι διογκωμένες.

Ετήσιες Μεταβολές Δείκτη Μισθών Ιδιωτικού Τομέα (τριμηνιαία βάση, %)

 

Πηγή: Ελ.Στατ.

Υπήρξε σταθερή, αλλά μέτρια, αύξηση μισθών το δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, καθώς η πλασματική ευμάρεια της περιόδου πλησίαζε προς το τέλος της. Οι μισθοί μειώθηκαν λίγο το πρώτο τρίμηνο του 2009, όταν η παγκόσμια ύφεση χτύπησε τη χώρα μας. Αυτό όμως που κατόπιν ακολούθησε ήταν εντυπωσιακό: εκτίναξη των μισθολογικών αυξήσεων του ιδιωτικού τομέα μέχρι και το πρώτο τρίμηνο του 2010.

Πρόκειται για την εποχή της ‘θωρακισμένης οικονομίας’ στο απάνεμο λιμάνι του ευρώ, όταν ελάχιστοι στη χώρα είχαν αντίληψη του τι πραγματικά συνέβαινε. Ακριβώς τότε η ελληνική αστική τάξη, λειτουργώντας μέσα σε πλαίσιο εύκολης πίστωσης, εν μέρει από το εξωτερικό, έχασε τον έλεγχο των μισθολογικών αυξήσεων. Από την άλλη, η κυβέρνηση Καραμανλή με τη χαρακτηριστική της δειλίααλλά και η κυβέρνηση Παπανδρέου με το ‘λεφτά υπάρχουν’, είχαν από καιρό χάσει τον έλεγχο του μισθολογικού κόστους στο δημόσιο τομέα. Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας μέσα στα πλαίσια της ΟΝΕ καταρρακώθηκε τελειωτικά.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα όσον αφορά την ελληνική κρίση. Δεν είναι αλήθεια ότι στον ιδιωτικό τομέα υπήρχαν σκληρές συνθήκες αποτελεσματικότητας και περιορισμού του κόστους σε αντίθεση με τον σπάταλο δημόσιο τομέα. Ούτε φταίνε φυσικά οι εργαζόμενοι οι οποίοι κάλυψαν κάποια από τη μισθολογική απόσταση από τους εργαζόμενους της υπόλοιπης Ευρώπης. Υπάρχει συνολική αποτυχία της ελληνικής αστικής τάξης όσον αφορά το μισθολογικό κόστος και του ιδιωτικού αλλά και το δημόσιου τομέα. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός υπεύθυνος της κρίσης.

Και μετά ήρθε το Μνημόνιο που 'έσωσε' την Ελλάδα κρατώντας τη στο ευρώ. Ακολούθησε πραγματική συντριβή των μισθών του ιδιωτικού τομέα (και του δημόσιου που όμως δε φαίνεται εδώ), η οποία μάλιστα επιταχύνθηκε χρόνο με το χρόνο. Το 2013 - αν και τα στοιχεία βασίζονται ακόμη σε εκτιμήσεις - προδιαγράφεται ως το χειρότερο της μνημονιακής εποχής. Τα αίτια είναι ξεκάθαρα: μείωση του βασικού μισθού, κατάλυση οποιασδήποτε έννοιας συλλογικότητας στις διαπραγματεύσεις και, πάνω από όλα, τεράστια ανεργία που συνθλίβει τις αντιστάσεις και τρομοκρατεί τους εργαζόμενους.

Δε χρειάζονται κροκοδείλια δάκρυα από πλευράς κυβερνώντων για την ‘κακιά ύφεση’ που προέκυψε αναπάντεχα. Η μείωση των μισθών ζητήθηκε ανοιχτά από την Τρόικα ως ο μόνος τρόπος για να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας δεδομένου ότι δε μπορούσε να γίνει υποτίμηση. Αυτό ακριβώς ήταν το περιεχόμενο της ‘εσωτερικής υποτίμησης’ την οποία υπερασπίζονταν τόσοι και τόσοι το 2010-11. Η ελληνική αστική τάξη τη δέχτηκε ασμένως γιατί αυτές είναι οι παραδόσεις της: άγρια μισθολογική εκμετάλλευση με σκοπό την αύξηση του κέρδους.

Μόνο που η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας με αυτόν τον τρόπο συντρίβει την εγχώρια ζήτηση και άρα επιτείνει τις τραγικές συνθήκες ύφεσης που βιώνει η κοινωνία. Κι επειδή συμβαίνει αργά και μέσα στα πλαίσια της ΟΝΕ, όπου τον τόνο θέτει το χαμηλό γερμανικό κόστος, δε βελτιώνει ουσιαστικά τη διεθνή θέση της χώρας. Η Ελλάδα είναι πιασμένη στο δόκανο της ‘εσωτερικής υποτίμησης’.

Το επόμενο διάστημα θα έχουμε εκ νέου ένταση της προπαγάνδας περί ελληνικού θαύματος την οποία κυνικά καλλιεργεί η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Η σκληρή πραγματικότητα είναι αυτή που μας δείχνουν τα μισθολογικά στοιχεία. Να δούμε πόσο θα αντέξει η ελληνική κοινωνία.

Νομοθετώντας τη φρίκη...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Πέρσι το Γενάρη, απαντώντας σε ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, ο αλήστου μνήμης Λουκάς Παπαδήμος προειδοποιούσε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να μην εξετάσει το ρόλο του μισθολογικού κόστους». Θυμάστε το ακαταμάχητο σκεπτικό: «Οι άνεργοι δεν έχουν κατώτατο μισθό, ούτε 13ο και 14ο μισθό, και πρέπει να νοιαστούμε και γι΄αυτό». Εξάλλου, όπως το έθετε ο ίδιος, «είναι προτιμότερο να υπάρχουν ανοιχτές επιχειρήσεις με λίγο χαμηλότερες αποδοχές, αντί κλειστές επιχειρήσεις και περισσότεροι άνεργοι». Σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας: από την επανεξέταση των στρεβλώσεων (sic) θα εξαιρούνταν οι χαμηλόμισθοι, σε μια εποχή που ο ελάχιστος μισθός, τουλάχιστον στα χαρτιά, βρισκόταν στα 876,62 (βλ. εδώ).

Δεκαπέντε μήνες μετά ο κ. Παπαδήμος είναι παρελθόν. Είναι απών, όμως δεν έφυγε ποτέ. Ενώ λοιπόν οι περιττοί μισθοί καταργήθηκαν, ενώ ο ελάχιστος ελαχιστοποιήθηκε περαιτέρω, κι ενώ η ανεργία αντί να πέσει εκτινάχτηκε, η διαδικασία ψήφισης του πολυνομοσχεδίου έδειξε για μια ακόμα φορά με πόση ευχέρεια μπορεί η φρίκη να επιβάλλεται ως ευαισθησία. Με μια αιφνιδιαστική τροπολογία, κερασάκι στην τούρτα της διαδικασίας-εξπρές με την οποία ο «ναός της Δημοκρατίας» ξαναέγινε υποχείριο της πλειοψηφίας, ο κατώτατος μισθός καταργήθηκε. 170 βουλευτές υπερψήφισαν, ως μέσο αντιμετώπισης της ανεργίας, την λειτουργία προγραμμάτων στην Τοπική Αυτοδικοίκηση με μισθούς 490 ευρώ, φροντίζοντας μάλιστα οι μηνιαίες απολαβές για εργαζόμενους κάτω των 25 ετών να μην ξεπερνούν τα 427 ευρώ. Μικρή λεπτομέρεια: Στους κοινωνικά ευαίσθητους εκατόν εβδομήντα, καταμετρήθηκαν υπερηφάνως και αυτοί της Δημοκρατικής Αριστεράς. Κι ας ήταν οι ίδιοι που, μόλις πριν από λίγους μήνες, είχαν αρνηθεί να ψηφίσουν τα εργασιακά του τρίτου Μνημονίου...

Χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να αποτιμήσει κανείς με νηφαλιότητα αυτό που συνέβη το βράδυ της Κυριακής -και δεν αναφερόμαστε καν στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, τη διατήρηση του χαρατσιού, την απελευθέρωση επαγγελμάτων ή την επίσπευση των απολύσεων στο Δημόσιο, με την οποία επιστρέφουν οι φρονηματικές διώξεις. Χρειάζεται τόση νηφαλιότητα, όσος αντίστοιχα είναι και ο κυνισμός με τον οποίο επιβάλλεται, ως μέσο υπέρ των ανέργων, η επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων και η κρατική χορηγία της εργασίας τους στο αφεντικό-δουλοκτήτη. Χρειάζεται τόση νηφαλιότητα, όση και η εγκληματική ανοησία που προϋποθέτει το να θεωρείς το τσάκισμα του κατώτατου μισθού μέσο συγκράτησης της ανεργίας, στήριξης των επιχειρήσεων, αύξησης της κατανάλωσης, ώθησης της ανάπτυξης ή ενίσχυσης των εσόδων. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι ούτε αυτά δεν σκέφτονται. Το θέμα είναι να συνεχιστεί η κοινωνική μηχανική του Μνημονίου, μήπως και σε μισθολογικές συνθήκες Ανατολικής Ευρώπης πειστούν να έρθουν επιτέλους οι επενδυτές. Αλλά με τι θα αγοράζουν τα προϊόντα τους οι εργαζόμενοι των 427 ευρώ; Άδηλον.

Επιμένω: Θέλει πολλή προσπάθεια, και άλλο τόσο αμοραλισμό, για να εξωραϊσει κανείς τη φρίκη, όσο στενό κοινοβουλευτικό κορσέ κι αν της φόρεσε η πλειοψηφία αυτής της Βουλής. Τόσο αμοραλισμό, όσο και το να λες σε έναν άνθρωπο 25 χρονων ότι θα δουλεύει για έναν μισθό ίσο με το επίδομα ανεργίας μέχρι πρότινος. Τόσο αμοραλισμό, όσο και το να αντιμετωπίζεις την ανεργία φτιάχνοντας στρατούς ανθρώπων που αρκούνται στην επιβίωση, και που γι΄ αυτήν θα επιστρατεύσουν λυτούς και δεμένους: Δεν είναι καλύτερο από το τίποτα ένα προγραμματάκι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, έστω και για 400 τόσα ευρώ;

Το μέτρο σύγκρισης γι΄ αυτό που ψήφισε την Κυριακή το βράδυ η Βουλή, το έδωσε με ένα σχόλιο στη σελίδα του στο fb ο Βασίλης Παπαστεργίου: «Το 2008 η απεργία των εργατών γης στη Μανωλάδα είχε ως αποτέλεσμα το μεροκάματο να ανέβει στα 23,50 ευρώ τη μέρα. Τότε μιλάγαμε για "σύγχρονους σκλάβους". Σήμερα η Βουλή ψήφισε το ημερομίσθιο των 19,60 ευρώ». Άλλοι, στο ίδιο μήκος κύματος, συνέκριναν το νέο ημερομίσθιο με τα 15 ευρώ μεροκάματο που προβλέπει ο χρυσαυγίτικος ΟΑΕΔ «μόνο για Έλληνες».

Είναι δυσοίωνο, αλλά δυστυχώς περί αυτού πρόκειται: Από την Κυριακή το βράδυ, τα κόμματα της (αστικής, έστω) δημοκρατίας, απέχουν από τους νεοναζί κατά 4 ευρώ και 60 λεπτά.

Και πάλι για τους μισθούς και τον ΣΥΡΙΖΑ...

Του Ηλία Ιωακείμογλου, απο την Εποχη...

Απο­τε­λεί κοι­νή πε­ποί­θη­ση των α­στι­κών πο­λι­τι­κών δυ­νά­μεων ό­τι κά­θε αύ­ξη­ση των μι­σθών εί­ναι ε­πι­ζή­μια για την οι­κο­νο­μία, ό­τι ο­δη­γεί σε μείω­ση των ε­πεν­δύ­σεων και της πα­ρα­γω­γής, σε ε­πι­δεί­νω­ση της α­ντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και σε αύ­ξη­ση της α­νερ­γίας.
Απέ­να­ντι σε αυ­τόν τον ι­σχυ­ρι­σμό, δια­κρί­νου­με τρεις προ­βλη­μα­τι­κές α­πα­ντή­σεις της Αρι­στε­ράς: Σύμ­φω­να με την πρώ­τη, ο κα­πι­τα­λι­σμός «πράγ­μα­τι έ­τσι εί­ναι», δεν μπο­ρεί να α­πο­δεχ­θεί αυ­ξή­σεις μι­σθών στην πα­ρού­σα συ­γκυ­ρία ά­ρα πά­με τώ­ρα για συ­νο­λι­κή α­να­τρο­πή του ε­νι­σχύο­ντας την πο­λι­τι­κή πρω­το­πο­ρία της ερ­γα­τι­κής τά­ξης. Η δεύ­τε­ρη α­πά­ντη­ση, που εί­ναι μια με­τριο­πα­θής πα­ρέκ­κλι­ση προς το Κέ­ντρο, α­μή­χα­νη μπρο­στά στις υ­πο­τι­θέ­με­νες βλα­βε­ρές αυ­ξή­σεις των μι­σθών θα πει ό­τι ο­φεί­λου­με να δε­σμευ­τού­με ό­χι για την αύ­ξη­ση των μι­σθών, αλ­λά για τη στα­θε­ρο­ποίη­σή τους και τη στα­δια­κή αύ­ξη­σή τους υ­πό την αί­ρε­ση να υ­πάρ­ξει πρώ­τα οι­κο­νο­μι­κή α­νά­πτυ­ξη. Έχει εμ­φα­νι­στεί και μια α­ρι­στε­ρί­στι­κη πα­ρέκ­κλι­ση, η ο­ποία συμ­φω­νεί και αυ­τή ό­τι κά­θε αύ­ξη­ση του μι­σθού ση­μαί­νει αυ­το­μά­τως μείω­ση των κερ­δών, αλ­λά α­πα­ντά ό­τι αυ­τό δεν εί­ναι δι­κό μας πρό­βλη­μα και ό­τι η αύ­ξη­ση του ει­σο­δή­μα­τος της ερ­γα­σίας δεν θα γί­νει για α­να­πτυ­ξια­κούς λό­γους, αλ­λά για να πλη­ρώ­σουν οι πλού­σιοι, α­γνοώ­ντας την α­πό­κρι­ση του συ­στή­μα­τος στην δι­κή μας ε­πί­θε­ση.

Αύ­ξη­ση μι­σθών δεν ση­μαί­νει αυ­τό­μα­τη μείω­ση κερ­δών

Η κοι­νή πα­ρα­δο­χή των κα­θε­στω­τι­κών οι­κο­νο­μι­κών και των τριών πο­λι­τι­κών κα­τευ­θύν­σεων που προ­τεί­νουν δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς, δη­λα­δή ό­τι κά­θε αύ­ξη­ση των μι­σθών, σε κά­θε δυ­να­τή συ­γκυ­ρία, σε ο­ποιο­δή­πο­τε ση­μείο του οι­κο­νο­μι­κού κύ­κλου, μειώ­νει τα κέρ­δη, εί­ναι ε­σφαλ­μέ­νη. Ξε­κι­νώ­ντας α­πό έ­να ση­μείο βα­θιάς ύ­φε­σης υ­πάρ­χουν τα πε­ρι­θώ­ρια να αυ­ξη­θούν οι μι­σθοί και πα­ράλ­λη­λα με αυ­τούς να αυ­ξη­θούν ή έ­στω να μη μειω­θούν τα κέρ­δη. Πώς γί­νε­ται, ό­μως, αυ­τό, δη­λα­δή να υ­πάρ­χει μια φά­ση του οι­κο­νο­μι­κού κύ­κλου, ό­που η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­ρα­γω­γή ξε­κι­νά­ει α­πό έ­να χα­μη­λό ση­μείο και αυ­ξά­νε­ται με πα­ράλ­λη­λη αύ­ξη­ση της α­πα­σχό­λη­σης, μείω­σης της α­νερ­γίας, ε­πα­κό­λου­θης αύ­ξη­σης των πραγ­μα­τι­κών μι­σθών αλ­λά και των κερ­δώ­ν; Πώς γί­νε­ται οι μι­σθοί να μη με­τα­τρέ­πο­νται αυ­το­μά­τως σε μείω­ση των κερ­δώ­ν;
Για να συμ­βαί­νει αυ­τό, πρέ­πει να πλη­ρού­ται μια βα­σι­κή προϋπό­θε­ση, στην ο­ποία α­να­φέ­ρε­ται ο Μαρξ στον τρί­το τό­μο του Κε­φα­λαίου: πρέ­πει η πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα της ερ­γα­σίας να προο­δεύει μα­ζί με τον ό­γκο της πα­ρα­γω­γής, να αυ­ξά­νε­ται κα­θώς αυ­ξά­νε­ται ο ό­γκος του πα­ρα­γό­με­νου προϊό­ντος. Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι κά­θε πρό­σθε­τος ερ­γα­ζό­με­νος που προσ­λαμ­βά­νε­ται, αυ­ξά­νει τον ό­γκο του προϊό­ντος πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό τον προ­η­γού­με­νο ερ­γα­ζό­με­νο. Άρα, για στα­θε­ρό μέ­σο μι­σθό, το κό­στος ερ­γα­σίας α­νά μο­νά­δα προϊό­ντος θα μειώ­νε­ται και το κέρ­δος θα αυ­ξά­νε­ται, έως ό­του η πα­ρα­γω­γή φτά­σει στο ση­μείο της πλή­ρους ε­ξάν­τλη­σης του αρ­γού­ντος πα­ρα­γω­γι­κού δυ­να­μι­κού. Αυ­τή η αύ­ξη­ση του κέρ­δους α­φή­νει πε­ρι­θώ­ρια και για την αύ­ξη­ση του μέ­σου πραγ­μα­τι­κού μι­σθού.

Ανά­πτυ­ξη διά των μι­σθών

Η α­ρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση μπο­ρεί να αυ­ξή­σει τον ε­λά­χι­στο μι­σθό στο προ­η­γού­με­νο ε­πί­πε­δό του και να κα­ταρ­γή­σει τους α­ντερ­γα­τι­κούς μνη­μο­νια­κούς νό­μους, να προ­σφέ­ρει συν­δι­κα­λι­στι­κή, νο­μι­κή, ι­δε­ο­λο­γι­κή και πο­λι­τι­κή κά­λυ­ψη στους ερ­γα­ζό­με­νους που θα χρεια­στεί να δώ­σουν σκλη­ρές μά­χες με την ερ­γο­δο­σία για το μι­σθό. Το πρώ­το κύ­μα μι­σθο­λο­γι­κών αυ­ξή­σεων, που θα έ­χει προέλ­θει α­πό την αύ­ξη­ση του ε­λά­χι­στου μι­σθού και τη με­ταρ­ρύθ­μι­ση των θε­σμών της α­γο­ράς ερ­γα­σίας, θα προ­κα­λέ­σει (εν­δε­χο­μέ­νως σε συν­δυα­σμό και με άλ­λες α­πο­φά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης) αύ­ξη­ση της ι­διω­τι­κής κα­τα­νά­λω­σης, της ε­σω­τε­ρι­κής ζή­τη­σης, της πα­ρα­γω­γής, της α­πα­σχό­λη­σης, των κερ­δών. Επο­μέ­νως, ε­δώ η αύ­ξη­ση των μι­σθών τί­θε­ται ως προϋπό­θε­ση της αύ­ξη­σης του Α­ΕΠ (wage-led growth), σε α­ντί­θε­ση με την άλ­λη α­ντί­λη­ψη που θεω­ρεί την αύ­ξη­ση του Α­ΕΠ ως προ­α­παι­τού­με­νο για την αύ­ξη­ση των μι­σθών. Η μείω­ση της α­νερ­γίας που θα προέλ­θει στα πρώ­τα στά­δια της α­νά­καμ­ψης, θα ε­νι­σχύ­σει α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο τους μι­σθούς και την α­πα­σχό­λη­ση και ο ε­νά­ρε­τος κύ­κλος της α­νά­πτυ­ξης θα συ­νε­χί­ζε­ται έως ό­του ε­ξαν­τλη­θεί το α­χρη­σι­μο­ποίη­το πα­ρα­γω­γι­κό δυ­να­μι­κό. Για ό­σο και­ρό θα διαρ­κεί αυ­τή η δια­δι­κα­σία, η α­νερ­γία θα μειώ­νε­ται και θα πα­ρα­τη­ρού­με μια στα­δια­κή, πλην ό­μως γε­νι­κή ά­νο­δο των πραγ­μα­τι­κών μι­σθών στον ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κό το­μέα.
Στο ση­μείο αυ­τό δια­τυ­πώ­νο­νται μια σει­ρά α­ντιρ­ρή­σεων, ό­πως ό­τι οι αυ­ξή­σεις των μι­σθών θα προ­κα­λέ­σουν αυ­ξή­σεις των τι­μών ή ό­τι θα α­πο­τρέ­ψουν τις ε­πεν­δύ­σεις ή ό­τι θα ο­δη­γή­σουν σε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρη μαύ­ρη ερ­γα­σία. Ωστό­σο, γνω­ρί­ζου­με ό­τι ξε­κι­νώ­ντας α­πό έ­να ση­μείο βα­θιάς ύ­φε­σης, ό­που οι ε­πι­χει­ρή­σεις δια­θέ­τουν ά­φθο­νο α­χρη­σι­μο­ποίη­το πα­ρα­γω­γι­κό δυ­να­μι­κό, τις συμ­φέ­ρει να αυ­ξή­σουν τον ό­γκο πα­ρα­γω­γής για να μειώ­σουν το κό­στος, α­πο­κο­μί­ζο­ντας έ­τσι έ­να με­γα­λύ­τε­ρο ό­φε­λος α­πό μιαν αύ­ξη­ση των τι­μών που θα μείω­νε τις πα­ραγ­γε­λίες. Όσο για τις  ε­πεν­δύ­σεις, δεν ε­ξαρ­τώ­νται α­πό τους μι­σθούς: με­σο­πρό­θε­σμα ε­ξαρ­τώ­νται α­πό την ζή­τη­ση, την κερ­δο­φο­ρία, και τα ε­πι­τό­κια. Μια α­νο­δι­κή φά­ση του κύ­κλου θα βελ­τιώ­σει την ζή­τη­ση και δεν θα μειώ­σει την κερ­δο­φο­ρία, κα­θώς στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία οι μειώ­σεις των μι­σθών α­ντι­σταθ­μί­ζο­νται α­πό τις αυ­ξή­σεις των πω­λή­σεων. Να θυ­μη­θού­με στο ση­μείο αυ­τό ό­τι στην Ελλά­δα οι ε­πι­χει­ρή­σεις έ­χουν, κα­τά μέ­σο ό­ρο, τα υ­ψη­λό­τε­ρα πε­ρι­θώ­ρια κέρ­δους με­τα­ξύ των α­να­πτυγ­μέ­νων χω­ρών της Ευ­ρώ­πης.
Εάν δεν θέ­λουν οι κα­πι­τα­λι­στές μας να δου­λέ­ψουν με πε­ρι­θώ­ρια κέρ­δους που σε άλ­λες α­να­πτυγ­μέ­νες χώ­ρες θεω­ρού­νται λο­γι­κά, μπο­ρού­με ε­μείς. Για τον λό­γο αυ­τό, η κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς θα πρέ­πει να αλ­λά­ξει την νο­μο­θε­σία ώ­στε οι ε­πι­χει­ρή­σεις να περ­νά­νε στα χέ­ρια των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ό­ταν τα α­φε­ντι­κά θέ­λουν να στα­μα­τή­σουν τη λει­τουρ­γία της ε­πι­χεί­ρη­σης. Τέ­λος, η αύ­ξη­ση των μι­σθών θα μπο­ρού­σε να ο­δη­γή­σει σε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρη μαύ­ρη και α­δή­λω­τη ερ­γα­σία ή ει­κο­νι­κές μι­σθο­λο­γι­κές κα­τα­στά­σεις, μό­νον εάν ε­μείς α­δρα­νή­σου­με. Η ε­πα­νί­δρυ­ση της Επι­θεώ­ρη­σης Εργα­σίας θα πρέ­πει να εί­ναι έ­να α­πό τα πρώ­τα, ά­με­σα κα­θή­κο­ντα μιας α­ρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης. Θα πρέ­πει να φρο­ντί­σου­με και ε­μείς, στη βά­ση, να α­πο­τρέ­ψου­με τις πα­ρά­νο­μες πρα­κτι­κές των ερ­γο­δο­τών ξε­ση­κώ­νο­ντας τον κό­σμο της ερ­γα­σίας να διεκ­δι­κή­σει τα δι­καιώ­μα­τά του και ρί­χνο­ντας στον α­γώ­να τις α­ξιό­λο­γες τα­ξι­κές συν­δι­κα­λι­στι­κές μας δυ­νά­μεις.

Που πά­με α­πό ’δω, σύ­ντρο­φε;

Μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή α­νά­καμ­ψης της οι­κο­νο­μίας θα ό­φει­λε να πε­ρι­λαμ­βά­νει και μια σει­ρά συ­νο­δευ­τι­κών μέ­τρων, ό­πως η αύ­ξη­ση της ρευ­στό­τη­τας, το κού­ρε­μα στα χρέη των νοι­κο­κυ­ριών, η νο­μο­θε­τι­κή και διοι­κη­τι­κή προώ­θη­ση συ­νερ­γα­τι­κών μορ­φών ορ­γά­νω­σης της πα­ρα­γω­γής κλπ. Ο κοι­νω­νι­κός α­ντα­γω­νι­σμός για την αύ­ξη­ση του μι­σθού, δεν ε­ξαρ­τά­ται μό­νο α­πό το πο­σο­στό α­νερ­γίας, αλ­λά και α­πό τους θε­σμούς που ο­ρί­ζουν το πλαί­σιο του τα­ξι­κού α­ντα­γω­νι­σμού. Ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία έ­χουν οι θε­σμοί της α­γο­ράς ερ­γα­σίας, οι ο­ποίοι α­πο­τε­λούν α­πο­κρυ­στάλ­λω­ση του πα­ρελ­θό­ντος τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης που έ­χει εν­σω­μα­τω­θεί στις σχέ­σεις ε­ξου­σίας, και για αυ­τό πρέ­πει να τους αλ­λά­ξου­με.
Στο τέ­λος μιας τέ­τοιας πο­ρείας με προ­φα­νές α­ρι­στε­ρό πρό­ση­μο και σο­σια­λι­στι­κή προο­πτι­κή, το πο­σο­στό α­νερ­γίας θα εί­χε μειω­θεί, εν­δε­χο­μέ­νως και με τη βοή­θεια άλ­λων πλευ­ρών της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής, οι μι­σθοί θα εί­χαν αυ­ξη­θεί, το πα­ρα­γω­γι­κό δυ­να­μι­κό θα εί­χε ε­ξαν­τλη­θεί, οι ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις θα εί­χαν με­γα­λύ­τε­ρη συ­νεί­δη­ση του ε­αυ­τού τους, ι­σχυ­ρές πο­λι­τι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις, και τό­τε πια η κερ­δο­φο­ρία θα άρ­χι­ζε να μειώ­νε­ται (ό­πως μας το ε­ξή­γη­σε τό­σο υ­πο­μο­νε­τι­κά ο Μαρξ στο Κε­φά­λαιο). Αυ­τή προ­φα­νώς θα εί­ναι μια δια­φο­ρε­τι­κή συ­γκυ­ρία, ό­που θα δού­με τη βα­σι­κή α­ντί­θε­ση της κοι­νω­νίας μας, δη­λα­δή την α­ντί­θε­ση κε­φα­λαίου και ερ­γα­σίας, να πη­δά­ει γυ­μνή στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκη­νή και να ρω­τά­ει: «Ποιος ορ­γα­νώ­νει και διευ­θύ­νει την πα­ρα­γω­γή;»

Το εξαγώγιμο βουλγαρικό μοντέλο διοίκησης...

Cynical...

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στη Βουλγαρία είναι λίγο πολύ γνωστά. Με αφορμή  τις υπέρογκες αυξήσεις ρεύματος, αλλά κατ’ ουσίαν εξοντωμένοι από τη σκληρή λιτότητα, την ανέχεια, και την εκτεταμένη διαφθορά, δεκάδες χιλιάδες εξαγριωμένοι πολίτες, όλων των ηλικιών ξεχύνονται στους δρόμους 20 διαφορετικών πόλεων της χώρας, απαιτώντας ανάμεσα στα άλλα, παραίτηση της κυβέρνησης και επανεθνικοποίηση της ενέργειας. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν τρεις ιδιωτικές εταιρίες ηλεκτρικής ενέργειας, δυο τσέχικες και μια αυστριακή, στην πραγματικότητα δρουν ως μονοπώλια καθ’ ότι κάθε πάροχος δραστηριοποιείται και σε μια διαφορετική περιοχή.

Ο πρωθυπουργός Μπορίσoφ, που στην αρχή τούς παίρνει αψήφιστα, -την Κυριακή μάλιστα που οι δρόμοι στη Σόφια έχουν πάρει φωτιά, αυτός συνεχίζει να παίζει αμέριμνος μπάλα σε γήπεδο της πόλης-, αναγκάζεται τη Δευτέρα να απολύσει τον υπουργό του των οικονομικών, πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πολύ αγαπητό στις Βρυξέλες και ΔΝΤ, μπας και εκτονώσει τα πλήθη.
Πάνω στη σαστιμάρα του, υπόσχεται επιπλέον μείωση των τιμολογίων και ανάκληση της άδειας λειτουργίας της τσέχικης εταιρίας ηλεκτρισμού, για να τα αναιρέσει, όμως την επομένη.

Η κίνηση αυτή εξαγριώνει ακόμα περισσότερο τον κόσμο, ο οποίος επανέρχεται στους δρόμους δριμύτερος, οι συγκρούσεις με την αστυνομία κορυφώνονται, με αποτέλεσμα ο Μπορίσοφ να πάρει την Τετάρτη, την έσχατη απόφαση της παραίτησης, μέσα σ’ ένα επικολυρικό χείμαρρο δηλώσεων, όπως «Έχουμε αξιοπρέπεια και τιμή», «Είναι ο κόσμος αυτός που μας έδωσε την εξουσία, και θα του τη δώσουμε πίσω», «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία», και άλλα τέτοια συναφή.

Είναι εύκολο κάποιος απ’ έξω να συγκινηθεί και να τού χρεώσει φιλευσπλαχνία και φιλολαϊκή πρόθεση. Πιθανόν και να ίσχυε, αν οι εκλογές δεν ήταν τόσο κοντά, τον Ιούλιο, και αν το προφίλ του δεν είχε τόσο πολύ τακιστεί από τα μηδενικά του επιτεύγματα ως προς την πάταξη της διαφθοράς και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Με μια θεατρική παραίτηση, η οποία θα επισπεύσει τις εκλογές κατά μερικούς μήνες, και με ωραία λόγια συμπάθειας, ο Μπορίσοφ έχει λόγους να ελπίζει σε κάποιο ανέλπιστα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.

Η Βουλγαρία μπήκε τα τελευταία χρόνια στη ζωή μας ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κύρια αιτία, η φτώχεια και οι υπερβολικά χαμηλοί μισθοί. Αν παρατηρήσει όμως κανείς τους μακροοικονομικούς δείκτες, βλέπει ότι η Βουλγαρία από το 2001 μέχρι το 2009 παρουσιάζει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, κοντά στο 6%, βασισμένους κυρίως στην κερδοσκοπία γης και τα χρηματο-οικονομικά, το 2009 βυθίζεται σε προσωρινή ύφεση, στο -5.5%, για να επανέλθει από την επομένη χρονιά στην ανάπτυξη, αν και αναιμική, στο 0.4% το 2010 και 1.7% το 2011.
Το εξωτερικό της χρέος όλα αυτά τα χρόνια βαίνει μειούμενο, από 44% του ΑΕΠ το 2004, στο μόλις 16.3% το 2012. Κι όμως ο Μπορίσοφ, με πρόσχημα την κρίση, και έχοντας ως αντιπαράδειγμα την Ελλάδα, -«να μην γίνουμε σαν την Ελλάδα» είναι το μότο που επαναλαμβάνει συχνά-, επιβάλει πολιτικές σκληρής λιτότητας, μειώνοντας τις δημόσιες δαπάνες, μόνο για το 2010, κατά 20%. Με ποιο στόχο; Μα να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα από το 2%  του ΑΕΠ που ήταν προ κρίσης, στο 0.5%, ενέργεια για την οποία εισπράττει τα εύσημα από τους παράφρονες των Βρυξελών, του Βερολίνου και του ΔΝΤ. «Η Βουλγαρία θα είναι σύντομα σε θέση να εξάγει το πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας που κατάρτισε και στην υπόλοιπη Ευρώπη», επαίρεται ο ΥΠΟΙΚ Ντιάνκοφ σε παρουσίαση του σχεδίου του στο Business School του Harvard.

Εν τω μεταξύ η Βουλγαρία συνεχίζει να παραμένει η φτωχότερη χώρα της Ευρώπης, με μέση ωριαία αποζημίωση στα 3.5 ευρώ και μέσο μισθό στα 360 ευρώ. Για τις συντάξεις, ούτε λόγος. Η μέση σύνταξη είναι κάτω από τα 200 ευρώ. Οι μισθοί των γιατρών δεν υπερβαίνουν τα 500 ευρώ, γεγονός που τους αναγκάζει να εγκαταλείπουν τη χώρα για αλλού. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Υπολογίζεται ότι άλλο ένα εκατομμύριο, σε πληθυσμό 7.5 εκατομμυρίων, έχει πάρει το δρόμο της μετανάστευσης, διατηρώντας, έτσι, την ανεργία σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, γύρω στο 11%-13%. Σε αντίθετη κατεύθυνση με την πτώση των μισθών, ειδικά στον δημόσιο τομέα, οι τιμές τραβάνε την ανηφόρα.
Τα βασικά είδη διατροφής ανέβηκαν κατά 50%, ενώ η άνοδος της τιμής της πατάτας, κατά 200%, ανάγκασε τον πρωθυπουργό να ζητήσει από τους πολίτες, δια διαγγέλματος, να καλλιεργούν πλέον τα δικά τους ζαρζαβατικά! Πέρα από τις αυξήσεις ρεύματος, αυξήσεις κατά 9% παρατηρήθηκαν και στην τιμή του νερού, από τη στιγμή που τη διανομή στη Σόφια ανέλαβε η γνωστή εταιρία Veolia.

Για προσέλκυση ξένων επενδύσεων, και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων των όποιων δημόσιων επιχειρήσεων έχουν ακόμα απομείνει, όπως τρένα και αμυντική βιομηχανία, η κυβέρνηση εισήγαγε το 2008 οριζόντιο φόρο 10%, ενιαίο για φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις. Ποιο το αποτέλεσμα; Ενώ οι εισροές για το 2008 ήταν στα 6.5 δις ευρώ, το 2009 μειώθηκαν στο μισό, στα 3.28 δις, το 2010 στα 1.36 δις, και το 2011 στα 1.6 δις. Και σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, αυτά δεν ήταν παρά επαναπατρισμός βουλγαρικών κεφαλαίων που είχαν μυστηριωδώς πετάξει σε προηγούμενους καιρούς στην Ολλανδία και Ελβετία. Αντιθέτως παρατηρείται αποχώρηση σημαντικών Γερμανικών κεφαλαίων.

Παρά τις υποσχέσεις για την πάταξη της διαφθοράς, αυτή ζει και βασιλεύει. Με διαλυμένη τη δημόσια διοίκηση, οι Βούλγαροι για κάθε μήνα του 2010 φέρεται να έδωσαν 150,000 φακελάκια σε γιατρούς, αστυνομικούς, τελωνιακούς, και δικαστές, δηλαδή ένας στους τέσσερις. Όπως, όμως είναι ο κανόνας, η διαφθορά αυτή δεν αντανακλά παρά τη διαφθορά στα υψηλότερα κλιμάκια, αρχής γενομένης από το κοινοβούλιο και τον ίδιο τον Μπορίσοφ, για τον οποίο υπάρχουν αποδείξεις, από τα Wikileaks, για  συμμετοχή του σε καρτέλ λαθρεμπορίας πετρελαίου, και σε κυκλώματα trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Από πίσω του συντάσσεται στρατιά ολιγαρχών και επιχειρηματικά λόμπυ που υπαγορεύουν τους νόμους που τους βολεύουν.
Κι επειδή η αφορμή των κινητοποιήσεων ήταν η τσέχικη εταιρία ηλεκτρισμού CEZ, ας αναφέρουμε ότι στο διοικητικό της συμβούλιο υπάρχει εγκατεστημένος με μισθό 17,000 ευρώ το μήνα (!) ο Mitko ο «Karate Man», ο οποίος κάνει σκοτεινές δουλειές με τον Nikolov τον «Πασά», ο οποίος αποδεδειγμένα ήταν παλιός συνεταίρος του Μπορίσοφ,  επονομαζόμενου και «Βούδας», από τις εποχές που εξασκούσε το επάγγελμα του πληροφοριοδότη. Έκτακτα!

Όταν ο νεοφιλελευθερισμός συναντιέται με τη μαφία, όπως είδαμε, μεγαλουργεί!

Πρότυπο ανάπτυξης; «Βου- Βου- Βούλγαροι»...

του Διονυση Ελευθερατου, απο το Αριστερο Βημα...

Τα παραμύθια για τις επενδύσεις μεταξύ Σαμαρά, Μέργου, Κρεμαστινού, αλλά και ενός ενημερωτικού σημειώματος του Υπουργείου Εξωτερικών
(Δημοσιεύθηκε στο «Πριν», την Κυριακή 17 Φερβρουαρίου 2013)

Εάν οι κυβερνώντες και τα ε-ΜΜΕ- τικά «παπαγαλάκια» τους ήταν γιατροί, θα είχαν μονιμοποιήσει μια απέριττη συμβουλή: «Ψήνεσαι» στον πυρετό; Σπάσε το θερμόμετρο. Έχεις υψηλή πίεση; Σπάσε το πιεσόμετρο. Μόνο πάψε να «μας τη σπας»... Ανάλογη «λογική» διέπει τα απίστευτα «ηθικά διδάγματα» των ημερών: προτού προλάβουμε να αφομοιώσουμε το δόγμα που θεωρεί «εθνική ντροπή» το ταξίδι των εγχώριων εικόνων της εξαθλίωσης ανά τον κόσμο κι όχι την ίδια την απόγνωση όσων περιμένουν επί ώρες σε ουρά για τρία ραπανάκια, μας χτύπησε κατακέφαλα ο Σαμαράς: στο 30% η ανεργία; Θα... πατάξομεν όσους «διώχνουν επενδύσεις» κλείνοντας δρόμους, διαδηλώνοντας, απεργώντας. Δεν υπάρχουν εν προκειμένω θερμόμετρα και πιεσόμετρα, άρα θα σπάσουμε τα κεφάλια όσων έχουν τον «επενδυτοδιώχτη».

Ας αρχίσουμε λοιπόν να φτύνουμε ο ένας τον άλλον. Όλοι, όμως. Οι (συχνά ή σποραδικά) κινητοποιούμενοι, αλλά και οι αδρανείς που δεν έχουν επιστρατεύσει ακόμη επαρκή, αντίστοιχο των περιστάσεων, «κοινωνικό αυτοματισμό». Ας το ομολογήσουμε. Εμείς κάναμε τους μισθούς χαρτζιλίκια. Εμείς αποφασίσαμε την απονέκρωση των δημόσιων επενδύσεων. Εμείς βάζουμε λουκέτα, αφού προηγουμένως βγάζουμε δια της βίας από τα μαγαζιά τα πλήθη που διερωτώνται πώς να ξοδέψουν το άφθονο περίσσευμά τους. Ολοκληρώνοντας την αποστολή μας, τώρα διαγωνιζόμαστε για το ποιος θα διώξει περισσότερους επιχειρηματίες. Κατά προτίμηση ξένους, από αυτούς που εγγυώνται οικονομική αναθέρμανση. Να, όπως ο Λιβανέζος Σάφα των «αναγεννημένων» Ναυπηγείων Σκαραμαγκά...

Επί τέσσερα χρόνια, η ελληνική κοινωνία υποτίθεται ότι απωθείται στη Σκύλλα για να αποφύγει τη Χάρυβδη. Μας έχουν κατασπαράξει αμφότερες. Δεν συγκαλύπτεται, πλέον, η σαθρότητα του ισχυρισμού πως η μισθολογική καταβαράθρωση θα ενίσχυε την απασχόληση. Επειδή είναι παταγώδης η διάψευση του προαναφερθέντος άθλιου φληναφήματος, μάλλον θα πρέπει να αναμένουμε την τόνωση της... διεθνούς εκδοχής του. Διότι όσα συμβαίνουν εδώ είναι οδυνηρά βιώματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, αλλά τα έξω «σηκώνουν» κάμποσο θόλωμα.

Το έχουμε άλλωστε ακούσει ήδη: « Η ανεργία θα χτυπηθεί όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα των διαρθρωτικών αλλαγών (σ. σ. που προβλέπουν ή συνεπάγονται νέες απολύσεις!) και φορολογικών κινήτρων, ώστε να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις. Όπως στη Βουλγαρία. Εκεί άλλωστε η Ελλάδα είναι η τρίτη, σε επενδύσεις, χώρα». Αυτό το τελευταίο, βεβαίως, στην πραγματικότητα υπογραμμίζει πόσο λίγες είναι οι ξένες επενδύσεις στη Βουλγαρία, της οποίας οι αρχές δυσκολεύονται να κρύψουν την απογοήτευσή τους! Αλλά τι περιμένεις...

Ποιοι ενσαρκώνουν, λοιπόν, το ενδεδειγμένο... πρότυπό μας; «Βου- Βου- Βούλγαροι»!! Οι ιεροκήρυκες των Μνημονίων ηχητικά θυμίζουν τους «σκληροπυρηνικούς» οπαδούς των αθλητικών ομάδων της Νότιας Ελλάδας, όταν θέλουν να πικάρουν τους «ομολόγους» των συλλόγων της Θεσσαλονίκης. Το «βουλγαρικό μοντέλο» είχε την τιμητική του από την προεκλογική περίοδο. Ακριβώς τότε, στις 4 Μαΐου 2012, ένα σημείωμα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (Β2 Διεύθυνση Οικονομικών Σχέσεων), ανέφερε για τη Βουλγαρία όσα ήδη γνώριζαν εκείνοι που δεν εναποθέτουν την ενημέρωσή τους στα χλωροφόρμια των βραδινών δελτίων: «Συνεχίστηκε και το 2011 η φθίνουσα πορεία των τελευταίων ετών, με πτώση των καθαρών άμεσων ξένων επενδύσεων της τάξης του 40%, έναντι του 2010». Συγκεκριμένα: Από 9 δισ. ευρώ το 2007, σε 1,06 ευρώ το 2011. Αυτά τόνιζε το σημείωμα του Υπουργείου Εξωτερικών. Το επιλέξαμε ανάμεσα σε πολλές πηγές, ελπίζοντας ότι δεν θα βρεθεί... φωστήρας να μας πει πως πρόκειται για «χαλκεύματα αριστερών»...

Μήπως, τουλάχιστον, αντέχουν οι επενδύσεις σε γη; Όχι. Να τι έγραφε η «Ημερησία», στις 5 Νοεμβρίου 2012: «Βουτιά της τάξης του 60% σημειώνει η επενδυτική δραστηριότητα στον χώρο του real estate της Βουλγαρίας, από τις αρχές του έτους κι εντεύθεν, έναντι της αντίστοιχης περιόδου πέρσι». Επίσης: «Η κίνηση που καταγράφεται οφείλεται κατά τεκμήριο σε αγορές από ντόπιους ή επενδυτικά ταμεία της χώρας, που πωλούν ακίνητά τους, με σκοπό να αγοράσουν κάποια άλλα. Αντίθετα οι ροές κεφαλαίων από το εξωτερικό είναι ελάχιστες».

Μάλιστα. Όλα αυτά στη χώρα φορολογική- Εδέμ. Χώρα του κατώτατου μισθού των 158,5 ευρώ και του τραγικού βιοτικού επιπέδου, όπως μαρτυρούν τα πρόσφατα (Ιανουάριος 2013) στοιχεία της έρευνας, την οποία διενήργησαν το Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών και η Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Εργατικών Συνδικάτων: Οκτώ στους δέκα ζουν υπό συνθήκες φτώχειας, το 45% των νοικοκυριών διαθέτει τα μισά χρήματα από όσα απαιτούνται για αξιοπρεπή διαβίωση...

Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος σημειώματος η αναφορά στις πραγματικές παραμέτρους που κρίνουν την ποσότητα, την προέλευση και τον τύπο των επενδύσεων σε μία χώρα. Προς το παρόν, ας συγκρατήσουμε πως η εξωφρενική νουθεσία να γίνουμε κάτι σαν Βουλγαρία είναι και απύθμενα απατηλή, σε ό,τι αφορά τα υποσχόμενα «αντίτιμα».

Η «γραμμή» αυτή, βεβαίως, δεν εκπορεύεται μόνο από στόματα διάφορων Μέργων. «Δυστυχώς, όπως έχει πει Ράιχενμπαχ, για να αρχίσουμε να ανακάμπτουμε θα πρέπει πρώτα να φθάσουμε στον πάτο- άλλη λύση δεν υπάρχει». Τάδε έφη μεσοβδόμαδα, σε τηλεοπτική εκπομπή, ένας κύριος – πραγματικός Μέργος σε «πολλαπλασιαστή». Όχι, δεν ήταν κανένας στενός συνεργάτης του Στουρνάρα, ούτε στέλεχος τράπεζας. Ο... Δ. Κρεμαστινός ήταν, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά, ξεχάσαμε... Θα σώσει την τιμή της Κεντροαριστεράς η ΔΗΜΑΡ, συνεχίζοντας να θέτει στο κυβερνητικό (Μ)έργο «αστερίσκους», που μοιάζουν πλέον με κουδούνια κρεμασμένα στη μύτη της...

Το ψέμα και το αίμα...

Στάθης στον eniko...

Ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου (για τους φίλους, τους κηπουρούς και την Κομαντατούς Μέρλιν, Γιωργάκης) εψεύδετο ασυστόλως.
Εψεύδετο γενικώς, αλλά ενώπιον του Κοινοβουλίου εψεύδετο με την ευκολία του βλακός. Διότι οι πράξεις του διέψευδαν διαρκώς όσα έλεγε, πριν καν παρέλθουν οι τρεις μέρες που θεωρούνται απαραίτητες για τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια ενός ψεύτη. Εκείνην δηλαδή που του δίδει την δυνατότητα να ψευσθεί ξανά με κάποια αποτελεσματικότητα. Είναι γνωστόν ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, αλλά σε περιπτώσεις όπως του Γιωργάκη έχει και μακρύ χέρι.
Εν προκειμένω, αυτό το μακρύ χέρι έχει πιάσει τους Ελληνες, πλην Δυνατών, Διαπλεκόμενων και «νταβατζήδων», σε ένα σημείο του σώματος πολύ ευαίσθητο – εκτός για τους χοντρόπετσους.
Ο κ. Σαμαράς δεν εψεύδετο τόσον. Τουλάχιστον όσον ήταν ή έδειχνε πως ήταν αντιμνημονιακός. Ομως απ’ όταν έκανε το Ζάππειο Ενα αιθέριον έλαιον για πικραμένους νεοδημοκράτες, το Ζάππειο Δύο τυρί τριμμένο και τα 18 Σημεία, σημεία και τέρατα, ο κ. Σαμαράς μπήκε με αξιώσεις στο κλαμπ των δημαγωγών, και του είπα – ξείπα δίχως τσίπα.
Μάλιστα, καθ’ οδόν προς το Βερολίνο, ως άλλος Σαούλ καθ’ οδόν προς τη Δαμασκό, είδε φως κι ανέβλεψε, δηλώνοντας ενώπιον της φράου φύρερ Μέρκελ, «ουδείς αναμάρτητος»!!
Ως φαίνεται, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος έλαβε έκτοτε από τη σεβαστή Ανωτάτη ημών Διοίκηση «συγχωροχάρτι» διαρκείας για όσα ψέματα πλέον το βαρύ φορτίο των Εδίκτων της Τρόικας θα τον ανάγκαζε να πει και να λέει.
Ετσι ο κ. Σαμαράς δήλωσε στη συνέντευξή του στη Real News ότι ο κατώτατος μισθός δεν πρόκειται να γίνει κατώτερος από όσον είναι σήμερα. Περί τα 500 Ευρώ. Ενώ γνωρίζει ότι στην τρέχουσα έκθεση του ΔΝΤ ο κ. Τόμσεν εισηγείται τη μείωση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα στο ίδιο επίπεδο με τον κατώτατο μισθό στην Πορτογαλία. Ητοι 400 προς 350 Ευρώ.
Θα μου πείτε: ο Σαμαράς, εντολές του Τόμσεν εκτελεί; Εκτιμώ το χιούμορ σας, αλλά για τέτοιες ερωτήσεις έχετε τον κ. Κουβέλη να σας απαντάει ή τον (ο Θεός μαζί σας) κ. Βενιζέλο.
Με την ίδια ευκολία που η κυβέρνηση αυτή ψεύδεται όχι μόνον για τις ντιρεκτίβες που δέχεται, αλλά και για την πραγματικότητα που διαμορφώνει (ήδη πολλοί εργάζονται για λιγότερα από 500 Ευρώ τον μήνα), με την ίδια ευκολία ψεύδεται και για όσα είναι ακόμα ανύποπτη ότι λέει ψέματα.

Η καταφυγή στους ευφημισμούς έχει κάποια όρια. Για την ώρα ονομάζουν τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων με πέντε – έξι ορισμούς λούφας και παραλλαγής. Οταν συμβούν, πώς θα τις ονομάζουν; Οταν εκπνεύσει η μετενέργεια και 600.000 ιδιωτικοί υπάλληλοι (τουλάχιστον) βρεθούν αντιμέτωποι με μείωση (κι άλλη μείωση) των αποδοχών τους, ακόμα και κατά 30% - αυτό πως θα το ονομάσουν; βάρκα γιαλό;

Η μήπως θα συνεχίσουν να λένε αυτό το φρικτό που μηρυκάζουν τα παπαγαλάκια τους συχνά στον Τύπο, ότι δηλαδή «η κοινωνία έχει ακόμα λίπος για κάψιμο».
Τι λέτε, βρε μακάβριοι; τι είναι οι άνθρωποι; ύλη για κρεματόρια των τοκογλύφων;
Σε ποιο ποσοστό η ανεργία καίει το «λίπος» των νέων; Στο 67%; στο 80%; Αυτοί που αγωνιούν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ, πόσο «λίπος» ακόμα διαθέτουν για τους γελοίους και τους χορτάτους που μιλούν με τέτοια άνεση τη γλώσσα του Μολώχ;

Αποτρόπαιοι, μακάβριοι και θεοστυγείς, για ανθρώπους μιλάτε! Για ανθρώπους που τους πίνουν το αίμα! Το αίμα τους πίνετε και για το λίπος τους αναίσχυντα μιλάτε;
email: stathis@enikos.gr

Επίδραση του κατώτατου μισθού στην απασχόληση...

Cynical..

Σε αντίθεση με δημοσκοπήσεις και ενδελεχείς εμπειρικές μελέτες από επιστημονικούς και επιχειρηματικούς φορείς ότι το κόστος εργασίας είναι το τελευταίο από το οποίο δελεάζεται ο υποψήφιος επενδυτής, καθώς προηγούνται άλλοι σημαντικότεροι παράγοντες, όπως το φορολογικό, η πολιτική σταθερότητα, η εκπαίδευση του εργατικού δυναμικού, οι υποδομές κ.α., στη χώρα μας η επιμονή στον συγκεκριμένο παράγοντα, σαν να πρόκειται για τη σημαντικότερη προωθητική μηχανή για την ανάκτηση της υπολείπουσας ανταγωνιστικότητας, μπορεί να ερμηνευτεί, αν αποκλείσουμε την άγνοια, μόνο με όρους κανιβαλισμού και μισανθρωπίας.

Παρ' όλα αυτά θα επιχειρήσουμε να αγγίξουμε το θέμα για άλλη μια φορά, υπό το φως μιας νέας (Φεβρουάριος 2013) έρευνας, μετα-έρευνας ουσιαστικά, η οποία διεξήχθη από τον οικονομολόγο John Schmitt στο Κέντρο Έρευνας για την Οικονομία και την Πολιτική (CEPR) στην Ουάσιγκτον.

Η εργασία με τον τίτλο “Γιατί ο κατώτατος μισθός δεν έχει ορατή επίδραση στην εργασία”, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία στις ΗΠΑ από το 2000 και μετά, επανεξετάζει την επίδραση που έχει η αύξηση του κατώτερου μισθού σε έντεκα διαφορετικούς τομείς, όπως οι τιμές, η ανεργία, η κερδοφορία, τα κοινωνικά επιδόματα, οι ώρες απασχόλησης, η αποτελεσματικότητα κ.α. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που αποτυπώνεται και στον τίτλο: Μηδαμινό έως κανένα.

Το κεντρικό συμπέρασμα της εργασίας είναι ότι οι πιο σημαντικές επιδράσεις εντοπίζονται 1) στην αύξηση του κύκλου εργασιών, 2) στη βελτίωση της οργάνωσης, 3) στη μείωση των μισθών των υψηλόμισθων και 4) σε μικρές αυξήσεις των τιμών. Όπως γράφει και ο Schmitt αύξηση του ωρομίσθιου από $7.25 σε $9, όπως προτείνει ο Ομπάμα, ενώ είναι πολύ σημαντικό για τον εργαζόμενο, καμιά ένδειξη δεν υπάρχει που να δείχνει ότι αυξάνει την ανεργία.

Όταν για 44 χρόνια, από το 1947 ως το 1969 ο κατώτατος μισθός συμβάδιζε με την παραγωγικότητα, η ανεργία ήταν μικρότερη του 4%, όσο και ο ρυθμός ανάπτυξης. Όπως είδαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, από το 1970 και μετά η παραγωγικότητα και ο κατώτατος μισθός παίρνουν διαζύγιο. Αν συμβάδιζαν, τότε ο κατώτατος μισθός θα πρέπει να ήταν στα $16.54. Παρ' όλη την καθήλωση για δεκαετίες του πραγματικού κατώτατου μισθού, η ανεργία διπλασιάστηκε.

Ολόκληρη η μελέτη: ΕΔΩ

Οι ελληνικοί μισθοί, το φως στο τούνελ και το τρένο...

του Κωστα Λαπαβιτσα....

Συνεχίζει να διαπιστώνει φως στο τούνελ η κυβέρνηση, όπως δηλώνουν κορυφαίοι υπουργοί της. Είναι απορίας άξιον που το βλέπει. Επειδή όμως λίγοι από τους υπόλοιπους βλέπουμε αυτό το φως, ας μιλήσουμε για το ίδιο το τούνελ.

Ποια είναι η κύρια αιτία της κρίσης της Ευρωζώνης;

Πρόκειται για την απόκλιση της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στο ευρωπαϊκό κέντρο και την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Ας δούμε λοιπόν την πορεία της ελληνικής ανταγωνιστικότητας.

Η διεθνής ανταγωνιστικότητα μιας χώρας έχει δύο βασικούς συντελεστές. Από τη μια, το Ονομαστικό Κόστος Εργασίας, δηλαδή τους μισθούς και τα άλλα έξοδα εργατικού δυναμικού. Όσο ανεβαίνουν, τόσο μειώνεται η ανταγωνιστικότητα. Να τονίσω ότι πρόκειται για το ονομαστικό, όχι για το πραγματικό κόστος εργασίας, δηλαδή την πρόσβαση των εργαζομένων σε αγαθά και υπηρεσίες. Αυτή μπορεί ακόμη και να μειώνεται καθώς ανεβαίνουν οι ονομαστικοί μισθοί. Από την άλλη, την Παραγωγικότητα της Εργασίας. Όσο ανεβαίνει, τόσο αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα.

Συνεπώς, αν διαιρέσουμε τον πρώτο συντελεστή με τον δεύτερο - δηλαδή αν δούμε το μισθολογικό κόστος σε σχέση με την παραγωγικότητα - θα έχουμε τη συνολική εικόνα της ανταγωνιστικότητας. Αυτό ακριβώς είναι το Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας που είναι ο κυριότερος δείκτης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας.

Ο πίνακας που παραθέτω δείχνει την πορεία του Ονομαστικού Μοναδιαίου Κόστους Εργασίας στην Ευρωζώνη. Η ανάλυση του θέλει προσοχή, γιατί παρ’ ότι είναι πια γενικά αποδεκτό ότι η ανταγωνιστικότητα βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης, ο ρόλος της δεν είναι ακόμη ξεκάθαρος για πολλούς.

Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας

Ευρωζώνη - Kέντρο / Περιφέρεια 1995-2011

Τι μας λέει λοιπόν ο πίνακας;

Στην περιφέρεια οι ονομαστικοί μισθοί ανέβαιναν ταχύτερα από την παραγωγικότητα από το 1995 μέχρι το 2008-9.  Στην Γερμανία όμως οι δύο συντελεστές κινήθηκαν με τον ίδιο ρυθμό: η καμπύλη είναι σχεδόν οριζόντια.

Γιατί υπήρξε αυτή η διαφορά;

Μήπως επειδή η γερμανική οικονομία είναι πιο τεχνολογικά προηγμένη κι εξασφάλισε μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας; Ενώ οι χώρες της περιφέρειας είναι λιγότερο οργανωμένες και πάσχουν από έλλειψη παραγωγικότητας;

Κάθε άλλο. Η άνοδος της παραγωγικότητας στην Γερμανία ήταν μετριότατη και πιο χαμηλή από την περιφέρεια (εκτός από την Ισπανία). Το γερμανικό κεφάλαιο κατάφερε όμως να κρατήσει τις αυξήσεις των μισθών τόσο χαμηλά, όσο και η αύξηση της παραγωγικότητας. Η Γερμανία έχει ουσιαστικά μια οικονομία όπου ο εγχώριος τομέας λιμνάζει και οι μισθοί είναι παγωμένοι για χρόνια.

Η διεθνής ανταγωνιστικότητα είναι βέβαια σχετικό μέγεθος, αφού το ένα κεφάλαιο ανταγωνίζεται το άλλο. Εδώ θέλει ακόμη περισσότερη προσοχή. Αν κρίνουμε απλώς από τα επίπεδα ανταγωνιστικότητας, η Γερμανία ήταν πολύ πιο ανταγωνιστική από τις χώρες της περιφέρειας ήδη από το 1995. Αυτό όμως που πραγματικά βαραίνει στις διεθνείς συναλλαγές δεν είναι το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας, αλλά το πως αυτή αλλάζει. Αν δηλαδή, μια χώρα κερδίζει ή χάνει ανταγωνιστικότητα. Ο απλούστερος τρόπος για να δούμε τη μεταβολή της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης είναι να συγκρίνουμε τις αλλαγές στο Ονομαστικό Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας.

Ο πίνακας δείχνει ακριβώς την μεταβολή του Ονομαστικού Μοναδιαίου Κόστους Εργασίας ως προς τον εαυτό του σε κάθε μία χώρα ξεκινώντας από το ίδιο χρονικό σημείο, δηλαδή το 1995. Η γερμανική οικονομία λοιπόν, νίκησε κατά κράτος τις περιφερειακές. Οι παγωμένοι γερμανικοί μισθοί δημιούργησαν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που κάθε χρονιά μεγάλωνε. Το 2008 το χάσμα με την Ελλάδα και τις άλλες χώρες είχε γίνει τεράστιο. Με άλλα λόγια, η Γερμανία ήταν πιο ανταγωνιστική όταν ξεκίνησε η ΟΝΕ και έγινε ακόμη ανταγωνιστικότερη παγώνοντας τους μισθούς των εργαζομένων της.

Γιατί όμως έχει σημασία η ΟΝΕ;

Διότι στις συνηθισμένες συνθήκες διεθνούς καπιταλιστικού ανταγωνισμού θα είχε συμβεί βαθμιαία υποτίμηση του νομίσματος των περιφερειακών χωρών, εξουδετερώνοντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Γερμανίας. Αυτό όμως ήταν αδύνατο μέσα στην ΟΝΕ και άρα το ευρώ μετατράπηκε σε παγίδα που εξασφάλιζε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στη Γερμανία, επιτρέποντας τη δημιουργία μεγάλων πλεονασμάτων.

Η περιφέρεια από την άλλη, δημιουργούσε μεγάλα ελλείμματα που έπρεπε να χρηματοδοτηθούν. Έτσι γιγαντώθηκε το περιφερειακό χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο. Αυτή είναι η δομική αιτία της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης και όχι τα φληναφήματα περί σπάταλου κράτους, τεμπέληδων του Νότου και τα σχετικά.

Στα χρόνια της κρίσης ο βασικός χαρακτήρας της ΟΝΕ δεν άλλαξε καθόλου. Το κύριο μέλημα της γερμανικής πολιτικής ήταν να προστατευτούν οι γερμανικές εξαγωγές και να μεταφερθεί όλο το κόστος προσαρμογής στις χώρες της περιφέρειας. Καμία αλλαγή στον προσανατολισμό της γερμανικής οικονομίας, όπως για παράδειγμα, με τόνωση της εγχώριας ζήτησης.

Ο πίνακας δείχνει πολύ παραστατικά πως επιχειρήθηκε η προσαρμογή: πραγματική συντριβή των μισθών στην περιφέρεια με όπλο την αύξηση της ανεργίας. Αυτό είναι και το βαθύτερο περιεχόμενο των «διασώσεων» και της λιτότητας. Ταξικός πόλεμος, ωμός και αμείλικτος, που πουθενά δεν υπήρξε σκληρότερος από όσο τα χρόνια αυτά στην Ελλάδα.

Οι χώρες της περιφέρειας έχουν για την ώρα υποκύψει στη γερμανική πίεση. Ο πίνακας όμως δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι χώρες αυτές. Πρέπει να ειπωθεί με έμφαση ότι, παρά το τεράστιο κοινωνικό κόστος δεν έχει καν αντισταθμιστεί η απώλεια ανταγωνιστικότητας από το 1995 και μετά.

Δεν υπάρχουν ακόμη συγκεντρωτικά στοιχεία για το 2012, αλλά είναι βέβαιο ότι οι μισθοί στην Ελλάδα και αλλού θα συνεχίσουν να πέφτουν σημαντικά το 2013 και ίσως και το 2014, απλώς και μόνο για να καλυφθεί το χάσμα. Αυτό σημαίνει «εσωτερική υποτίμηση».

Ακόμη χειρότερα, όσο οι γερμανικοί μισθοί δεν ανεβαίνουν συστηματικά – και παρά την άνοδο μετά το 2009, ο πίνακας δείχνει ότι τα πράγματα δεν έχουν ουσιαστικά αλλάξει – οι ελληνικοί μισθοί και αυτοί των άλλων χωρών της περιφέρειας θα πρέπει είτε να συνεχίσουν να πέφτουν, είτε να μείνουν παγωμένοι. Αλλιώς δεν μπορεί να κερδηθεί ανταγωνιστικότητα από πλευράς περιφέρειας, εκτός αν συμβεί μία έκρηξη παραγωγικότητας. Κι επειδή θαύματα δε γίνονται στην παραγωγικότητα, η Ελλάδα και η υπόλοιπη περιφέρεια έχουν μπροστά τους χρόνια χαμηλών μισθών, χαμηλής ανάπτυξης και υψηλής ανεργίας. Αυτό είναι το πραγματικό τίμημα της συνεχιζόμενης παραμονής στην ΟΝΕ που με τόση επιμονή έχει επιβάλει «η παράταξη του ευρώ».

Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιου είδους σκληρές ταξικές πολιτικές γεννούν εξίσου σκληρή ταξική αντίδραση. Κάποια στιγμή τα εργατικά και λαϊκά στρώματα θα αντιδράσουν βίαια στην καταστροφή της ζωής τους κι αυτής των παιδιών τους. Είναι πιθανόν λοιπόν, το φως που βλέπει στο βάθος η κυβέρνηση να είναι τελικά το τρένο.

Πως η ανάγκη γίνεται Ιστορία...

του Γιωργου Παπασωτηριου...

Μικρά παιδιά σε μία φαβέλα της Παραγουάης παίζουν Μπαχ με έγχορδα φτιαγμένα από σκουπίδια.
Στο Όσλο διαδηλωτές κρατούν πυρσούς διαμαρτυρόμενοι για το Νόμπελ ειρήνης που δόθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χώρες της οποίας πωλούν όπλα, αλλά και για την Ελλάδα που δοκιμάζεται σκληρά.
Στον Κηφισό, μία μαυροφορεμένη μάνα πουλάει χαρτομάντηλα. Και στην Πάργα κηδεύουν τον Άλκη Αλκαίο(κατά κόσμον Βαγγέλη Λιάρο).
Αυτόν που είπε «πως η ανάγκη γίνεται ιστορία/πως η ιστορία γίνεται σιωπή»! Αυτόν που έζησε σαν νυχτωδία και «λυγμός στις πόλης τις στοές». Κι εμείς, νιώθουμε σαν στόχος, σαν «ένα πεδίο βολής φτηνό/που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι» όταν ακούμε τον Βαυαρό πρωθυπουργόνα μιλά για «μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα»!
Πάλι η ανταγωνιστικότητα, πάλι τα ίδια προσχήματα, τα ίδια ψεύδη, ότι δήθεν το κόστος εργασίας και το κοινωνικό κράτος ευθύνονται για την χαμηλή ανταγωνιστικότητα, για το χρέος, ακόμη και για την ιλιγγιώδη αύξηση της ανεργίας.
Στην προπαγάνδα αυτή βασίζεται το νέο ευρωπαϊκό δόγμα που έχει ως προμετωπίδα του τα συνθήματα: «μειώστε τους μισθούς», «καταργήστε τα επιδόματα» -ακόμα και των ανέργων- «τσακίστε το κοινωνικό κράτος» -μειώστε μέχρι εξαφάνισης την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη-, μηδενίστε τις συντάξεις, φορολογείστε τις αποταμιεύσεις και τα ακίνητα των «κάτω» και γενικά ό,τι δεν δύναται να διαφύγει στους φορολογικούς παράδεισους και στις off shores.
Τουτέστιν, για την κρίση ευθύνονται οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι καθώς και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες! Όμως, η εργασία δεν είναι μόνο κόστος, είναι και πηγή, καθώς χωρίς αυτή δεν υπάρχει επιχείρηση, δεν υπάρχει προϊόν, δεν υπάρχει αγορά ούτε κατανάλωση.
Ο μισθός, συνεπώς, ως ζήτηση είναι αυτός που κινεί την αγορά και μπορεί να δώσει την ώθηση εξόδου από την κρίση. Όμως, σύμφων με τη νεοφιλελεύθερη συνταγή, που μας επιβάλλεται, η οικονομία κινείται μέσω της άγριας φορολόγησης των «κάτω», της κατάργησης του κοινωνικού κράτους και προπάντων μέσω της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων.
Έτσι, την οικονομική κρίση την πληρώνουν τα θύματά της, δηλαδή οι εργαζόμενοι. Μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίοι είναι και οι μεγάλοι χαμένοι και κατά την περίοδο της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, όταν η παγκοσμιοποιημένη χρηματοπιστωτική οικονομία επικράτησε της πραγματικής οικονομίας δημιουργώντας τη μεγάλη «φούσκα» που έχει πλέον σκάσει.
Ο καπιταλισμός καζίνο που προκάλεσε τη σημερινή κρίση, είναι ο ίδιος που διαχειρίζεται και την έξοδο από αυτή, την οποία όμως επιδιώκει να επιτύχει με τους δικούς του άνισους όρους. Γι’ αυτό οι εργαζόμενοι χάνουν διπλά. Αλλά η απαξίωση της εργασίας και η εξάχνωση της αγοραστικής δύναμης αυτών που πραγματικά καταναλώνουν έχει ως συνέπεια τη μη απορρόφηση της παραγωγής.
Αυτή είναι η αιτία της εμβάθυνσης της ύφεσης και της αδυναμίας επανεκκίνησης της ανάπτυξης.