Γίναμε όντως Βουλγαρία;

Μάγια Στογιάνοβα, απο το Περιοδικο Χρονος...

Επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, δάνεια, φτώχεια, ανεργία, διαφθορά, νέα ήθη, απουσία προοπτικών, εθνικισμός: ανησυχητικές ομοιότητες και παραλληλίες

Βρίσκομαι στην Ελλάδα από το 1991. Μόλις είχα τελειώσει στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας Μαθηματικά και Πληροφορική. Οι καιροί ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι. Ο έρωτάς μου, παρά τη θετική εκπαίδευση, ήταν η δημοσιογραφία. Η επιθυμία μου ήταν να γίνω πολιτικός αναλυτής.

Πολιτικές επιστήμες εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν και σαν μοναχοπαίδι (ναι μεν θέλοντας να απογαλακτιστεί αλλά και να μην είναι μακριά από τη μαμά και τον μπαμπά) βρέθηκα στην Αθήνα. Κοντά αλλά και τόσο μακριά! Τότε!
Άφησα τους γονείς μου στη Σόφια, ανωτάτης εκπαίδευσης, με μηνιαίο μισθό, ο οποίος το ’96 έφτασε στα 10-12 δολάρια περίπου. Εγώ, μόνη μου στην Ελλάδα, εργαζόμουν, στα μαύρα, πότε σε βιοτεχνία ρούχων, πότε ως μπέιμπι σίτερ και σε άλλες εργασίες με αλλοδαπό ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό, και παράλληλα σπούδαζα. Τα κατάφερνα μια χαρά. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου: το αμερικάνικο όνειρο στην Ελλάδα.
Από το ’95 ήμουν συνεργάτις οικονομικής εφημερίδας. Παρουσίαζα τις ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια με ιδιαίτερο βάρος –προφανώς– στη Βουλγαρία. Και οι επενδύσεις, έτσι όπως τις έβλεπα, δεν ήταν κάτι άλλο παρά αξιοποίηση της φθηνής εργατικής δύναμης και της ελάχιστης αξίας της γης. Εγώ τα ονόμαζα στα άρθρα μου «αξιοποίηση των επενδυτικών ευκαιριών» αλλά η πραγματικότητα ήταν εκμετάλλευση της φθηνής οικονομίας και μιας γενιάς ανθρώπων που δεν είχαν άλλες επιλογές. Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
Και οι επενδύσεις προφανώς δεν ήταν μόνο ελληνικές αλλά όλων των Ευρωπαίων επενδυτών, των ιδίων ενδεχομένως που έρχονται τώρα και στην Ελλάδα.

Αναβρασμός στην κοινωνία...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Παλιά μιλούσε η Δεξιά για τον κομμουνιστικό κίνδυνο, που άμα έρθει θα μας πάρει τα σπίτια. Μία προπαγάνδα που έκανε να την πιστέψει ο φοβισμένος λαός και ο πρωθυπουργός τότε Παναγιώτης Κανελλόπουλος να δηλώσει πως οι κομμουνιστές οπλίζονται για να καταλύσουν τη δημοκρατία. Ηρθε η χούντα και επέβαλε την τάξη και την ασφάλεια για επτά χρόνια.
Τώρα δεν μιλάει η συγκυβέρνηση των τροϊκανών για τίποτα άλλο παρά μονάχα για τη σωτηρία της πατρίδας από το χρέος και τα ελλείμματα, παίρνοντας μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν οι Γερμανοί οι οποίοι ηγεμονεύουν την Ευρώπη.
Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πως η χώρα μας μπορεί να σπάσει τη μονοκρατία της Γερμανίας, γι' αυτό διακριτικά τώρα και ανοιχτά αύριο θα «σπρώξουν» τη χώρα μας εναντίον της Γερμανίας και ο αδύνατος κρίκος θα σπάσει την αλυσίδα συμπαρασύροντας κι όλες τις χώρες του Νότου που πλήττονται από την πολιτική της λιτότητας και των δανείων άνευ τέλους. Η διάσταση των ΗΠΑ με την Ενωμένη Ευρώπη θα γίνει ορατή κι αυτό θα το καταλάβει ο πρωθυπουργός που έχει κληθεί στην Ουάσιγκτον, καθότι η Νοτιοανατολική Μεσόγειος ζει σε μια ρευστή και εκρηκτική κατάσταση.
Ο από βορρά κομμουνιστικός κίνδυνος έχει εκλείψει, οι μισθοί στη Βουλγαρία που έγινε μέλος της Ενωμένης Ευρώπης είναι εξευτελιστικοί και πράγματι υπάρχει κίνδυνος βουλγαροποίησης ή κινεζοποίησης των μισθών των όποιων εργαζομένων έχουν απομείνει να εργάζονται, καθότι οι απολύσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα δεν έχουν τέλος, ούτε η μείωση των μισθών των συνταξιούχων.
Τώρα, όμως, με τα μέτρα που παίρνονται κι αυτά που θα ακολουθήσουν μπορούμε να πούμε πως έχει επιβληθεί «ο καπιταλιστικός κομμουνισμός» που παίρνει σπίτια διά των πλειστηριασμών, με τους οριζόντιους φόρους και με την «κατάργηση» της ατομικής και οικογενειακής ιδιοκτησίας και αυτό θα φανεί στην επαρχία, όπου τα χωράφια θα περάσουν στους λεγόμενους επενδυτές.
Ζούμε σε μια κατάσταση -μας λένε- έκτακτης ανάγκης, η οποία θα διατηρείται για απροσδιόριστο χρόνο. Ζούμε τη δικτατορία της καθημερινής επιβίωσης, όπου οι συνάνθρωποι δεν ντρέπονται πλέον να κρύψουν την ένδειά τους.
Ο αναβρασμός υπάρχει μέσα στην κοινωνία, μόνο που δεν πρέπει να γίνει εκτονωτικό ξέσπασμα. Από τον Σεπτέμβριο χρειάζεται να στηθούν τα κοινωνικά αντίδοτα στην κρίση και να προκύψει μέσα από την πραγματικότητα το πολιτικό υποκείμενο της ριζικής ανατροπής.
Η πολιτική της συγκυβέρνησης γελοιοποιήθηκε με τον ΦΠΑ. Το 23% για τους «όρθιους» και το 13% για τους καθιστούς φανερώνει το μέγεθος της αδυναμίας και της αποτυχίας, την ώρα που η εστία μας έχει πάρει φωτιά.

Το νέο φάσμα της Ευρώπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Σε καμιά κοινωνία, όσο νεωτερική κι αν θέλει να λέει πως είναι, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο αριθμός των αυτοκτονιών. Για να μην αποκλειστεί ο άνθρωπός τους από το θρησκευτικό τελετουργικό ή και από τον χώρο του νεκροταφείου, αλλά και για να μην ταΐσουν το κουτσομπολιό που κρύβεται καμιά φορά κάτω από τη μάσκα της έγνοιας, οι συγγενείς προστατεύουν τη μνήμη του· δεν δηλώνουν πως αυτοκτόνησε.
Πολύ πιο δύσκολο είναι να αριθμηθούν επακριβώς οι πολιτικές αυτοκτονίες, όταν αυτός που τερματίζει τη ζωή του αρνείται να αποδοθεί στο διάβημά του ο συνήθης, τραγικά αμήχανος χαρακτηρισμός του «απονενοημένου» και επιχειρεί, με ακρότατο πειστήριο την αναίρεση του βίου του, να καταδείξει πως η κίνησή του αποφασίζεται με γνώση και όχι από απόγνωση· και έχει νόημα και όχι παραφροσύνη. Αν ο «φυγάς» δεν αφήνει πίσω του σημείωμα, είναι ανήθικο να καταντάει το όνομά του αδιάφορος αριθμός στις προσθαφαιρέσεις όσων ποντάρουν πολιτικά στον μικρό ή τον μεγάλο αριθμό αυτοκτονούντων.
Πολιτικού χαρακτήρα αυτοκτονίες στα χρόνια της κρίσης έχουν σημειωθεί στην Ελλάδα. Και είναι ανήθικο να διοχετεύονται φήμες περί παράνοιας ή σχιζοφρένειας για να αλαφρώσει τάχα το κοινωνικό πένθος. Γιατί, κι ας ξέρουμε ότι το να επιμένεις να ζεις μες στην έρημο είναι τουλάχιστον εξίσου ηρωικό, όλοι πενθούμε όταν ένας συνάνθρωπός μας αυτοχειριάζεται με την πίστη ότι ο θάνατός του θα συμπυκνωθεί σε μήνυμα. Και πενθούμε επειδή ξαναβλέπουμε, σαν σε οθόνη εφιαλτικής ευκρίνειας, ότι η ζωή που φτιάξαμε είναι αβίωτη, απάνθρωπη, κανιβαλική. Αλλά πενθούμε και επειδή τα μηνύματα αυτά σπανίως διαβάζονται απ’ όσους πρέπει να τα διαβάσουν. Αυτοί αριθμούς θα ξαναμετρήσουν. Και προσθαφαιρεσούλες θα κάνουν.
Και στην Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία αυτοκτονούν εξωθημένοι από την ανέχεια ή για πολιτικούς λόγους, σαν μάρτυρες νέου τύπου, στη Νέα άλλωστε Εποχή μας. Και στη Βουλγαρία. Εκεί, αντίθετα με όσα συμβαίνουν στην Ευρωζώνη, άρα και στην Ελλάδα, η πολιτεία αποδέχτηκε ότι η βαθιά κρίση προκάλεσε κύμα αυτοκτονιών: 200 από την αρχή του χρόνου. Η επιλογή, μάλιστα, της αυτοπυρπόλησης υπογραμμίζει ότι αυτά δεν γίνονται μόνο στην Ανατολή και μόνο από μουσουλμάνους. Το νέο φάντασμα της Ευρώπης;
Ομολογώντας την πλήρη αδυναμία του κράτους να συντρέξει τους πολίτες του, ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Ρόζεν Πλεβνέλιεφ συναντήθηκε με εκπροσώπους ορθοδόξων, καθολικών, προτεσταντών, μουσουλμάνων, Εβραίων και Αρμενίων και κατόπιν κάλεσε σε δεήσεις (για δεύτερη φορά), ώστε «να δοθεί τέλος στον εξτρεμισμό και στις αυτοκτονίες». Εμείς εμπιστευτήκαμε σαν μεσσίες τους δανειστές στην τριαδική τους υπόσταση. Οι Βούλγαροι πιστεύουν στην τριπλή ουράνια συνδρομή, του Ιεχωβά, του Θεού των χριστιανών και του Αλλάχ, κατά σειρά εμφανίσεως στην ανθρώπινη παράδοση. Ποιοι είναι οι αγαθότεροι είναι άλλου ιερωμένου Ευαγγέλιο, Τορά ή Κοράνιο.

Βούλγαρη Σφαγεία...

 Του Θ. Μαρουλιάδη, AlterThess...

Την Τετάρτη προς το τέλος της διαδήλωσης με πέτυχε μία πρώην συνάδελφος – έτσι λέμε τώρα όσους και όσες έχασαν τη δουλειά τους – και άρχισε να μου λέει για τη Βουλγαρία και την παραίτηση της βουλγαρικής κυβέρνησης. “Είδες εκεί ο κόσμος βγήκε στο δρόμο και τους έδιωξε” έλεγε και έδειχνε τον κόσμο που έφευγε από τη διαδήλωση για τα σπίτια του, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να ρίξει κανέναν, πολύ περισσότερο μία ολόκληρη κυβέρνηση. Σκέφτηκα να της εξηγήσω πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι και ότι στη Βουλγαρία είναι αλλιώς και η κυβέρνηση που έπεσε μπορεί να ξανασηκωθεί, αλλά το παράτησα και της είπα κάτι του τύπου… ότι και εδώ έτσι θα πάνε τα πράγματα και θα τους ρίξουμε και μπλα, μπλα, μπλα.
Την Πέμπτη τσέκαρα τα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων για να δω πως παίζουν το θέμα της Βουλγαρίας και της παραίτησης της βουλγαρικής κυβέρνησης. Χτύπημα, στην πρώτη σελίδα, είχαν μόνο η “Εφημερίδα των Συντακτών” και οι “6μέρες”, που στον ένα ή τον άλλο βαθμό… συριζοφέρνουνε και είναι στην κόντρα με την κυβέρνηση της Ενωμένης Δεξιάς. Όλες οι άλλες εφημερίδες έκαναν γαργάρα την ιστορία στα πρωτοσέλιδα τους, αλλά και στις εσωτερικές σελίδες το είχαν χαμηλά και “απονευρωμένο”. Σκεφτικά πως φοβούνται, φοβούνται μήπως οι πολλοί καλοί άνθρωποι πάρουν “γραμμή” από τη Βουλγαρία και σαν τον Καθιστό Ταύρο σηκωθούν.
Την ίδια μέρα, την Πέμπτη, το Ταμείο Ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας ανακοίνωσε πως μέχρι τα μέσα Απρίλη περιμένει τις προσφορές των επενδυτών για την αγορά του 51% της ΕΥΑΘ. Δύο μέρες πριν από αυτό, την Τρίτη, ο Ολάντ ανακοίνωσε το ενδιαφέρον της γαλλικής πλευράς για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα. Και όπως είναι γνωστό, οι γάλλοι επενδυτές ενδιαφέρονται για τα νερά και για την ενέργεια. Το να τα πάρουν και τα δύο φαντάζει κάπως δύσκολο – καθώς υπάρχουν και οι γερμανοί επενδυτές – οπότε μάλλον θα πρέπει να αρκεστούν στο ένα, δηλαδή στα νερά. Και καθότι οι γάλλοι επενδυτές για τα νερά είναι δύο, ο ένας θα πρέπει να αρκεστεί μόνο στην ΕΥΑΘ. Ευκολάκι έτσι; Με δεδομένο ότι ο συγκεκριμένος ένας έχει ήδη πιάσει γκόμενα τον γνωστό εθνικό κεντροαριστερό νταβατζή, μου κάνει εντύπωση η ιστορία με τις προσφορές. Το λογικό είναι να τους δώσουν την ΕΥΑΘ κατευθείαν, κατευθείαν και τζάμπα. Γιατί μπροστά στο μεγαλείο της επένδυσης τι είναι μερικές δεκάδες ψωροεκατομμύρια που θα δώσουν – ο γνωστός εθνικός κεντροαριστερός νταβατζής δεν πρόκειται να δώσει τίποτα – για να αγοράσουν την ΕΥΑΘ;
Κάνοντας αυτό το πίσω μπρος μεταξύ Τρίτης και Πέμπτης, μου έκανε εντύπωση πόσο μικρός είναι ο κόσμος μας και πως τελικά τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν αρκεί αυτό να το θελήσουν οι πολλοί καλοί άνθρωποι. Εδώ και τρία χρόνια το σύστημα της διαπλοκής της πολιτικής και της οικονομικής ελίτ μας λέει πόσο εξαιρετικά είναι τα πράγματα στη Βουλγαρία, όπου έχουν χαμηλούς μισθούς, συμβολική φορολογία στα επιχειρηματικά κέρδη, πρωτογενές πλεόνασμα και πολύ μικρό δημόσιο χρέος. Προφανώς κανείς, πέρα από κάποιους που στο κεφάλι τους έχουν μαρέγκα αντί για μυαλό, δεν είπε φωναχτά “Να γίνουμε Βουλγαρία!”, όμως όλα τα καθίκια αυτό θέλουν και αυτό το σχέδιο υλοποιούν εδώ και τρία χρόνια. Και τσουπ, σκάει το παραμύθι ότι ο κόσμος στη Βουλγαρία βγήκε στο δρόμο γιατί δεν έχει τα λεφτά για να επιδοτεί τα κέρδη των επενδυτών που αγόρασαν τη δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού. Το σχήμα είναι απλό και επειδή ένα κι ένα κάνει δύο, ούτε και εμείς θα επιδοτήσουμε τα κέρδη κανενός επενδυτή, ξένου ή ντόπιου. Θέλει όμως να κινηθούμε γρήγορα, να είμαστε αποφασισμένοι για πολλά,  να μην κολλήσουμε πουθενά, να μην απογοητευτούμε στην πρώτη στραβή, να χτυπάμε μαζί και τον ίδιο στόχο, να γράψουμε τα δικά μας πρωτοσέλιδα. Ευκολάκι έτσι;  

Υ.Γ. Ο Σαμαράς λέει πως η κυβέρνηση του θα υπερασπιστεί με κάθε κόστος τις ξένες επενδύσεις και προφανώς μιλάει ακόμα και για ανθρώπινες ζωές. Οι “σύντροφοι” της ΔΗΜΑΡ τι έχουν να πουν γι’ αυτό;

Το εξαγώγιμο βουλγαρικό μοντέλο διοίκησης...

Cynical...

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στη Βουλγαρία είναι λίγο πολύ γνωστά. Με αφορμή  τις υπέρογκες αυξήσεις ρεύματος, αλλά κατ’ ουσίαν εξοντωμένοι από τη σκληρή λιτότητα, την ανέχεια, και την εκτεταμένη διαφθορά, δεκάδες χιλιάδες εξαγριωμένοι πολίτες, όλων των ηλικιών ξεχύνονται στους δρόμους 20 διαφορετικών πόλεων της χώρας, απαιτώντας ανάμεσα στα άλλα, παραίτηση της κυβέρνησης και επανεθνικοποίηση της ενέργειας. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν τρεις ιδιωτικές εταιρίες ηλεκτρικής ενέργειας, δυο τσέχικες και μια αυστριακή, στην πραγματικότητα δρουν ως μονοπώλια καθ’ ότι κάθε πάροχος δραστηριοποιείται και σε μια διαφορετική περιοχή.

Ο πρωθυπουργός Μπορίσoφ, που στην αρχή τούς παίρνει αψήφιστα, -την Κυριακή μάλιστα που οι δρόμοι στη Σόφια έχουν πάρει φωτιά, αυτός συνεχίζει να παίζει αμέριμνος μπάλα σε γήπεδο της πόλης-, αναγκάζεται τη Δευτέρα να απολύσει τον υπουργό του των οικονομικών, πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πολύ αγαπητό στις Βρυξέλες και ΔΝΤ, μπας και εκτονώσει τα πλήθη.
Πάνω στη σαστιμάρα του, υπόσχεται επιπλέον μείωση των τιμολογίων και ανάκληση της άδειας λειτουργίας της τσέχικης εταιρίας ηλεκτρισμού, για να τα αναιρέσει, όμως την επομένη.

Η κίνηση αυτή εξαγριώνει ακόμα περισσότερο τον κόσμο, ο οποίος επανέρχεται στους δρόμους δριμύτερος, οι συγκρούσεις με την αστυνομία κορυφώνονται, με αποτέλεσμα ο Μπορίσοφ να πάρει την Τετάρτη, την έσχατη απόφαση της παραίτησης, μέσα σ’ ένα επικολυρικό χείμαρρο δηλώσεων, όπως «Έχουμε αξιοπρέπεια και τιμή», «Είναι ο κόσμος αυτός που μας έδωσε την εξουσία, και θα του τη δώσουμε πίσω», «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία», και άλλα τέτοια συναφή.

Είναι εύκολο κάποιος απ’ έξω να συγκινηθεί και να τού χρεώσει φιλευσπλαχνία και φιλολαϊκή πρόθεση. Πιθανόν και να ίσχυε, αν οι εκλογές δεν ήταν τόσο κοντά, τον Ιούλιο, και αν το προφίλ του δεν είχε τόσο πολύ τακιστεί από τα μηδενικά του επιτεύγματα ως προς την πάταξη της διαφθοράς και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Με μια θεατρική παραίτηση, η οποία θα επισπεύσει τις εκλογές κατά μερικούς μήνες, και με ωραία λόγια συμπάθειας, ο Μπορίσοφ έχει λόγους να ελπίζει σε κάποιο ανέλπιστα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.

Η Βουλγαρία μπήκε τα τελευταία χρόνια στη ζωή μας ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κύρια αιτία, η φτώχεια και οι υπερβολικά χαμηλοί μισθοί. Αν παρατηρήσει όμως κανείς τους μακροοικονομικούς δείκτες, βλέπει ότι η Βουλγαρία από το 2001 μέχρι το 2009 παρουσιάζει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, κοντά στο 6%, βασισμένους κυρίως στην κερδοσκοπία γης και τα χρηματο-οικονομικά, το 2009 βυθίζεται σε προσωρινή ύφεση, στο -5.5%, για να επανέλθει από την επομένη χρονιά στην ανάπτυξη, αν και αναιμική, στο 0.4% το 2010 και 1.7% το 2011.
Το εξωτερικό της χρέος όλα αυτά τα χρόνια βαίνει μειούμενο, από 44% του ΑΕΠ το 2004, στο μόλις 16.3% το 2012. Κι όμως ο Μπορίσοφ, με πρόσχημα την κρίση, και έχοντας ως αντιπαράδειγμα την Ελλάδα, -«να μην γίνουμε σαν την Ελλάδα» είναι το μότο που επαναλαμβάνει συχνά-, επιβάλει πολιτικές σκληρής λιτότητας, μειώνοντας τις δημόσιες δαπάνες, μόνο για το 2010, κατά 20%. Με ποιο στόχο; Μα να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα από το 2%  του ΑΕΠ που ήταν προ κρίσης, στο 0.5%, ενέργεια για την οποία εισπράττει τα εύσημα από τους παράφρονες των Βρυξελών, του Βερολίνου και του ΔΝΤ. «Η Βουλγαρία θα είναι σύντομα σε θέση να εξάγει το πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας που κατάρτισε και στην υπόλοιπη Ευρώπη», επαίρεται ο ΥΠΟΙΚ Ντιάνκοφ σε παρουσίαση του σχεδίου του στο Business School του Harvard.

Εν τω μεταξύ η Βουλγαρία συνεχίζει να παραμένει η φτωχότερη χώρα της Ευρώπης, με μέση ωριαία αποζημίωση στα 3.5 ευρώ και μέσο μισθό στα 360 ευρώ. Για τις συντάξεις, ούτε λόγος. Η μέση σύνταξη είναι κάτω από τα 200 ευρώ. Οι μισθοί των γιατρών δεν υπερβαίνουν τα 500 ευρώ, γεγονός που τους αναγκάζει να εγκαταλείπουν τη χώρα για αλλού. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Υπολογίζεται ότι άλλο ένα εκατομμύριο, σε πληθυσμό 7.5 εκατομμυρίων, έχει πάρει το δρόμο της μετανάστευσης, διατηρώντας, έτσι, την ανεργία σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, γύρω στο 11%-13%. Σε αντίθετη κατεύθυνση με την πτώση των μισθών, ειδικά στον δημόσιο τομέα, οι τιμές τραβάνε την ανηφόρα.
Τα βασικά είδη διατροφής ανέβηκαν κατά 50%, ενώ η άνοδος της τιμής της πατάτας, κατά 200%, ανάγκασε τον πρωθυπουργό να ζητήσει από τους πολίτες, δια διαγγέλματος, να καλλιεργούν πλέον τα δικά τους ζαρζαβατικά! Πέρα από τις αυξήσεις ρεύματος, αυξήσεις κατά 9% παρατηρήθηκαν και στην τιμή του νερού, από τη στιγμή που τη διανομή στη Σόφια ανέλαβε η γνωστή εταιρία Veolia.

Για προσέλκυση ξένων επενδύσεων, και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων των όποιων δημόσιων επιχειρήσεων έχουν ακόμα απομείνει, όπως τρένα και αμυντική βιομηχανία, η κυβέρνηση εισήγαγε το 2008 οριζόντιο φόρο 10%, ενιαίο για φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις. Ποιο το αποτέλεσμα; Ενώ οι εισροές για το 2008 ήταν στα 6.5 δις ευρώ, το 2009 μειώθηκαν στο μισό, στα 3.28 δις, το 2010 στα 1.36 δις, και το 2011 στα 1.6 δις. Και σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, αυτά δεν ήταν παρά επαναπατρισμός βουλγαρικών κεφαλαίων που είχαν μυστηριωδώς πετάξει σε προηγούμενους καιρούς στην Ολλανδία και Ελβετία. Αντιθέτως παρατηρείται αποχώρηση σημαντικών Γερμανικών κεφαλαίων.

Παρά τις υποσχέσεις για την πάταξη της διαφθοράς, αυτή ζει και βασιλεύει. Με διαλυμένη τη δημόσια διοίκηση, οι Βούλγαροι για κάθε μήνα του 2010 φέρεται να έδωσαν 150,000 φακελάκια σε γιατρούς, αστυνομικούς, τελωνιακούς, και δικαστές, δηλαδή ένας στους τέσσερις. Όπως, όμως είναι ο κανόνας, η διαφθορά αυτή δεν αντανακλά παρά τη διαφθορά στα υψηλότερα κλιμάκια, αρχής γενομένης από το κοινοβούλιο και τον ίδιο τον Μπορίσοφ, για τον οποίο υπάρχουν αποδείξεις, από τα Wikileaks, για  συμμετοχή του σε καρτέλ λαθρεμπορίας πετρελαίου, και σε κυκλώματα trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Από πίσω του συντάσσεται στρατιά ολιγαρχών και επιχειρηματικά λόμπυ που υπαγορεύουν τους νόμους που τους βολεύουν.
Κι επειδή η αφορμή των κινητοποιήσεων ήταν η τσέχικη εταιρία ηλεκτρισμού CEZ, ας αναφέρουμε ότι στο διοικητικό της συμβούλιο υπάρχει εγκατεστημένος με μισθό 17,000 ευρώ το μήνα (!) ο Mitko ο «Karate Man», ο οποίος κάνει σκοτεινές δουλειές με τον Nikolov τον «Πασά», ο οποίος αποδεδειγμένα ήταν παλιός συνεταίρος του Μπορίσοφ,  επονομαζόμενου και «Βούδας», από τις εποχές που εξασκούσε το επάγγελμα του πληροφοριοδότη. Έκτακτα!

Όταν ο νεοφιλελευθερισμός συναντιέται με τη μαφία, όπως είδαμε, μεγαλουργεί!

Βουλγαρία – Μια ματιά στο μέλλον...

Χρεωκοπημένοι Καιροί...

Και ενώ στην Ελλάδα διοργανώσαμε άλλη μια ανούσια μονοήμερη εκδρομή/απεργία, στη γειτονική Βουλγαρία έχουμε εξελίξεις στις οποίες θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία.
Αν τουλάχιστον έχουμε ακόμα την ικανότητα να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας και από την οθόνη της τηλεόρασης,  η οποία μας βομβαρδίζει καθημερινά με μακροσκελείς «αναλύσεις» σχετικά με το μονόδρομο του Μνημονίου και την απόλυτη αναγκαιότητα των ατελείωτων μέτρων λιτότητας.
Στη Βουλγαρία, λοιπόν, που έχει γνωρίσει πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, ο κατώτατος μισθός παραμένει στα 159 Ευρώ, στην προτελευταία θέση της Ευρώπης. Στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας η χώρα πέρασε ένα μεγάλο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, σύμφωνα με τις προσταγές του ΔΝΤ και τις αρχές του «εκσυγχρονισμού» της οικονομίας.
Η ανεργία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την Ελλάδα (κάτω του 10%), αλλά οι μισθοί δεν επαρκούν, παρά το γεγονός ότι οι τιμές είναι επίσης αρκετά χαμηλές.
Η αγορά ενεργείας βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών και είναι εντελώς αυτάρκης. Η Βουλγαρία παράγει όλο της το ρεύμα και δεν εισάγει ούτε μισό TW ηλεκτρικού από άλλη χώρα.
Προφανώς οι ιδανικές, αυτές συνθήκες δεν επαρκούν για να λειτουργήσει επαρκώς ο ανταγωνισμός στην αγορά ενεργείας. Έτσι, μετά τις πρόσφατες αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού, ο κόσμος βγήκε μαζικά στο δρόμο για να διαδηλώσει, αψηφώντας το κρύο.
Το βασικό αίτημα είναι να κρατικοποιηθεί και πάλι η αγορά ρεύματος. Σας φαίνεται οπισθοδρομικό; Παράλογο; Θα σας πω τι είναι παράλογο: να καλείται να πληρώσει μηνιαίο λογαριασμό ρεύματος ύψους 89 Ευρώ ένας συνταξιούχος που παίρνει 79 Ευρώ το μήνα.

Από σχετικό άρθρο του tvxs:
«Γινόμαστε μάρτυρες του πώς το ψυγείο ακύρωσε την τηλεόραση», σχολίασε την Τρίτη ο πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής, Αρμάν Μπαμίκιαν, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η τηλεόραση βομβαρδίζει καθημερινά τους πολίτες με τα μακροοικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, την ίδια ώρα που το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό και το ψυγείο άδειο.

Η πείνα δεν ξεγελιέται, κύριοι. Προφανώς, λοιπόν, το κομβικό σημείο που πρέπει να φθάσει το βοήθημα καλλωπισμού της κώμης μας (κοινώς ο κόμπος για το χτένι) ώστε να αντιδράσουμε εντοπίζεται στα απολύτως βασικά: ρεύμα, νερό, φαγητό.
Το παράδειγμα της Βουλγαρίας αποδεικνύει ότι δεν είναι μόνο η πολιτική λιτότητας αυτή η οποία δε λειτουργεί. Προφανώς είναι και η ανεξέλεγκτη ιδιωτικοποίηση των πάντων. Και ειδικά σε ό,τι αφορά υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, όπως είναι η ύδρευση και η ηλεκτροδότηση.
Μέσα στην ομίχλη αυτοϊκανοποίησης του νεοφιλελευθερισμού η οποία απειλεί να καλύψει κάθε ίχνος κοινής λογικής που έχει απομείνει, έχει “λησμονηθεί” κάτι βασικό. Νερό και ηλεκτρικό ρεύμα ΔΕΝ είναι εμπορεύσιμα αγαθά, η πώληση των οποίων μπορεί να καθορίζεται με βάση το κέρδος.
Εκτός, βέβαια, αν αποφασίσουμε ότι ελέω οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να καταφύγει στις λάμπες λαδιού (αν μπορεί να το αγοράσει) και στα πηγάδια (αν του επιτρέπεται να σκάψει).
Και γιατί όχι άλλωστε; Το πείραμα του πετρελαίου θέρμανσης στην Ελλάδα στέφθηκε με πλήρη επιτυχία, σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα.
Παρομοίως, η μακροοικονομική εικόνα της γειτονικής χώρας στο χαρτί είναι εξαιρετική. Η καθημερινή πραγματικότητα, όμως, είναι  εντελώς διαφορετική. Στην Ελλάδα, παρόλο που διαγράφεται παρόμοια πορεία, κανείς δε θα παραδεχθεί τι κρύβεται πίσω από τις υποσχέσεις περί «ανάπτυξης», γιατί πολύ απλά η εξαθλίωση του κόσμου δε φαίνεται στα στατιστικά στοιχεία που ενδιαφέρουν την τρόικα.
Το αποκορύφωμα; Σήμερα το πρωί παραιτήθηκε η κυβέρνηση της Βουλγαρίας (αφού χθες είχε αναγκαστεί σε παραίτηση ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών). Όχι μόνο αυτό, αλλά ο πρωθυπουργός έκανε την εξής δήλωση:  «Δε θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση επί της θητείας της οποίας οι πολίτες υφίστανται ξυλοδαρμό από την αστυνομία».
Ασφαλώς η δήλωση αυτή έγινε για λόγους εντυπώσεων. Έγινε όμως. Σας προκαλώ να την αντιπαραβάλλετε με οποιαδήποτε δήλωση Έλληνα υπουργού ή πρωθυπουργού στη διάρκεια των τριών ετών της κρίσης και των οργίων αστυνομικής βίας η οποία εντείνεται συνεχώς.
Και ο Βούλγαρος υπουργός υποχρεώθηκε σε παραίτηση μετά τις διαδηλώσεις. Και όταν αυτό δεν έφθασε, τελικά παραιτήθηκε και η κυβέρνηση. Σας προκαλώ επίσης να θυμηθείτε πόσοι υπουργοί υποχρεώθηκαν σε παραίτηση στην Ελλάδα επειδή επέβαλλαν παράλογα και αντιλαϊκά μέτρα.
Φαίνεται ότι στη Βουλγαρία, όπου οι πολίτες αποκαλούν τους πολιτικούς “Μαφία”, υπάρχει ακόμα μια στάλα αξιοπρέπειας μεταξύ των “μαφιόζων”.

Πρότυπο ανάπτυξης; «Βου- Βου- Βούλγαροι»...

του Διονυση Ελευθερατου, απο το Αριστερο Βημα...

Τα παραμύθια για τις επενδύσεις μεταξύ Σαμαρά, Μέργου, Κρεμαστινού, αλλά και ενός ενημερωτικού σημειώματος του Υπουργείου Εξωτερικών
(Δημοσιεύθηκε στο «Πριν», την Κυριακή 17 Φερβρουαρίου 2013)

Εάν οι κυβερνώντες και τα ε-ΜΜΕ- τικά «παπαγαλάκια» τους ήταν γιατροί, θα είχαν μονιμοποιήσει μια απέριττη συμβουλή: «Ψήνεσαι» στον πυρετό; Σπάσε το θερμόμετρο. Έχεις υψηλή πίεση; Σπάσε το πιεσόμετρο. Μόνο πάψε να «μας τη σπας»... Ανάλογη «λογική» διέπει τα απίστευτα «ηθικά διδάγματα» των ημερών: προτού προλάβουμε να αφομοιώσουμε το δόγμα που θεωρεί «εθνική ντροπή» το ταξίδι των εγχώριων εικόνων της εξαθλίωσης ανά τον κόσμο κι όχι την ίδια την απόγνωση όσων περιμένουν επί ώρες σε ουρά για τρία ραπανάκια, μας χτύπησε κατακέφαλα ο Σαμαράς: στο 30% η ανεργία; Θα... πατάξομεν όσους «διώχνουν επενδύσεις» κλείνοντας δρόμους, διαδηλώνοντας, απεργώντας. Δεν υπάρχουν εν προκειμένω θερμόμετρα και πιεσόμετρα, άρα θα σπάσουμε τα κεφάλια όσων έχουν τον «επενδυτοδιώχτη».

Ας αρχίσουμε λοιπόν να φτύνουμε ο ένας τον άλλον. Όλοι, όμως. Οι (συχνά ή σποραδικά) κινητοποιούμενοι, αλλά και οι αδρανείς που δεν έχουν επιστρατεύσει ακόμη επαρκή, αντίστοιχο των περιστάσεων, «κοινωνικό αυτοματισμό». Ας το ομολογήσουμε. Εμείς κάναμε τους μισθούς χαρτζιλίκια. Εμείς αποφασίσαμε την απονέκρωση των δημόσιων επενδύσεων. Εμείς βάζουμε λουκέτα, αφού προηγουμένως βγάζουμε δια της βίας από τα μαγαζιά τα πλήθη που διερωτώνται πώς να ξοδέψουν το άφθονο περίσσευμά τους. Ολοκληρώνοντας την αποστολή μας, τώρα διαγωνιζόμαστε για το ποιος θα διώξει περισσότερους επιχειρηματίες. Κατά προτίμηση ξένους, από αυτούς που εγγυώνται οικονομική αναθέρμανση. Να, όπως ο Λιβανέζος Σάφα των «αναγεννημένων» Ναυπηγείων Σκαραμαγκά...

Επί τέσσερα χρόνια, η ελληνική κοινωνία υποτίθεται ότι απωθείται στη Σκύλλα για να αποφύγει τη Χάρυβδη. Μας έχουν κατασπαράξει αμφότερες. Δεν συγκαλύπτεται, πλέον, η σαθρότητα του ισχυρισμού πως η μισθολογική καταβαράθρωση θα ενίσχυε την απασχόληση. Επειδή είναι παταγώδης η διάψευση του προαναφερθέντος άθλιου φληναφήματος, μάλλον θα πρέπει να αναμένουμε την τόνωση της... διεθνούς εκδοχής του. Διότι όσα συμβαίνουν εδώ είναι οδυνηρά βιώματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, αλλά τα έξω «σηκώνουν» κάμποσο θόλωμα.

Το έχουμε άλλωστε ακούσει ήδη: « Η ανεργία θα χτυπηθεί όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα των διαρθρωτικών αλλαγών (σ. σ. που προβλέπουν ή συνεπάγονται νέες απολύσεις!) και φορολογικών κινήτρων, ώστε να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις. Όπως στη Βουλγαρία. Εκεί άλλωστε η Ελλάδα είναι η τρίτη, σε επενδύσεις, χώρα». Αυτό το τελευταίο, βεβαίως, στην πραγματικότητα υπογραμμίζει πόσο λίγες είναι οι ξένες επενδύσεις στη Βουλγαρία, της οποίας οι αρχές δυσκολεύονται να κρύψουν την απογοήτευσή τους! Αλλά τι περιμένεις...

Ποιοι ενσαρκώνουν, λοιπόν, το ενδεδειγμένο... πρότυπό μας; «Βου- Βου- Βούλγαροι»!! Οι ιεροκήρυκες των Μνημονίων ηχητικά θυμίζουν τους «σκληροπυρηνικούς» οπαδούς των αθλητικών ομάδων της Νότιας Ελλάδας, όταν θέλουν να πικάρουν τους «ομολόγους» των συλλόγων της Θεσσαλονίκης. Το «βουλγαρικό μοντέλο» είχε την τιμητική του από την προεκλογική περίοδο. Ακριβώς τότε, στις 4 Μαΐου 2012, ένα σημείωμα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (Β2 Διεύθυνση Οικονομικών Σχέσεων), ανέφερε για τη Βουλγαρία όσα ήδη γνώριζαν εκείνοι που δεν εναποθέτουν την ενημέρωσή τους στα χλωροφόρμια των βραδινών δελτίων: «Συνεχίστηκε και το 2011 η φθίνουσα πορεία των τελευταίων ετών, με πτώση των καθαρών άμεσων ξένων επενδύσεων της τάξης του 40%, έναντι του 2010». Συγκεκριμένα: Από 9 δισ. ευρώ το 2007, σε 1,06 ευρώ το 2011. Αυτά τόνιζε το σημείωμα του Υπουργείου Εξωτερικών. Το επιλέξαμε ανάμεσα σε πολλές πηγές, ελπίζοντας ότι δεν θα βρεθεί... φωστήρας να μας πει πως πρόκειται για «χαλκεύματα αριστερών»...

Μήπως, τουλάχιστον, αντέχουν οι επενδύσεις σε γη; Όχι. Να τι έγραφε η «Ημερησία», στις 5 Νοεμβρίου 2012: «Βουτιά της τάξης του 60% σημειώνει η επενδυτική δραστηριότητα στον χώρο του real estate της Βουλγαρίας, από τις αρχές του έτους κι εντεύθεν, έναντι της αντίστοιχης περιόδου πέρσι». Επίσης: «Η κίνηση που καταγράφεται οφείλεται κατά τεκμήριο σε αγορές από ντόπιους ή επενδυτικά ταμεία της χώρας, που πωλούν ακίνητά τους, με σκοπό να αγοράσουν κάποια άλλα. Αντίθετα οι ροές κεφαλαίων από το εξωτερικό είναι ελάχιστες».

Μάλιστα. Όλα αυτά στη χώρα φορολογική- Εδέμ. Χώρα του κατώτατου μισθού των 158,5 ευρώ και του τραγικού βιοτικού επιπέδου, όπως μαρτυρούν τα πρόσφατα (Ιανουάριος 2013) στοιχεία της έρευνας, την οποία διενήργησαν το Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών και η Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Εργατικών Συνδικάτων: Οκτώ στους δέκα ζουν υπό συνθήκες φτώχειας, το 45% των νοικοκυριών διαθέτει τα μισά χρήματα από όσα απαιτούνται για αξιοπρεπή διαβίωση...

Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος σημειώματος η αναφορά στις πραγματικές παραμέτρους που κρίνουν την ποσότητα, την προέλευση και τον τύπο των επενδύσεων σε μία χώρα. Προς το παρόν, ας συγκρατήσουμε πως η εξωφρενική νουθεσία να γίνουμε κάτι σαν Βουλγαρία είναι και απύθμενα απατηλή, σε ό,τι αφορά τα υποσχόμενα «αντίτιμα».

Η «γραμμή» αυτή, βεβαίως, δεν εκπορεύεται μόνο από στόματα διάφορων Μέργων. «Δυστυχώς, όπως έχει πει Ράιχενμπαχ, για να αρχίσουμε να ανακάμπτουμε θα πρέπει πρώτα να φθάσουμε στον πάτο- άλλη λύση δεν υπάρχει». Τάδε έφη μεσοβδόμαδα, σε τηλεοπτική εκπομπή, ένας κύριος – πραγματικός Μέργος σε «πολλαπλασιαστή». Όχι, δεν ήταν κανένας στενός συνεργάτης του Στουρνάρα, ούτε στέλεχος τράπεζας. Ο... Δ. Κρεμαστινός ήταν, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά, ξεχάσαμε... Θα σώσει την τιμή της Κεντροαριστεράς η ΔΗΜΑΡ, συνεχίζοντας να θέτει στο κυβερνητικό (Μ)έργο «αστερίσκους», που μοιάζουν πλέον με κουδούνια κρεμασμένα στη μύτη της...

Βουλγαρία: Oι μισθοί – χαρτζιλίκι δεν έφεραν ξένους επενδυτές...

inprecor...

Ασύλληπτο! Από το 2008 χάθηκαν στην Ελλάδα 847.700 θέσεις εργασίας, εκ των οποίων οι 587.700 (σχεδόν το 70%) «εξαφανίστηκαν» στο διάστημα 2010 – 12. Στην περίοδο της εφαρμογής των «σωτήριων» Μνημονίων…
Είθισται βεβαίως να παρουσιάζεται η μνημονιακή Χάρυβδη ως αντίδοτο στη… μνημονιακή Σκύλα: «Να μειώσουμε περισσότερο τους μισθούς, να προσελκύσουμε ξένους επενδυτές, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας».
Είναι αυτή «λύση»; Γιατί, τότε, οι ξένοι επενδυτές δεν σχηματίζουν ήδη… ουρές, «τιμώντας» τη χώρα που καταβαράθρωσε τον κατώτατο μισθό στο 49% του αντίστοιχου μέσου όρου των ανεπτυγμένων κρατών της ΕΕ;
Ο αντίλογος συνήθως περιλαμβάνει δυο κλισέ και μια… κίνηση στο χάρτη των Βαλκανίων! Το πρώτο κλισέ αφορά τη γραφειοκρατία, άνευ της οποίας- υποτίθεται- η Ελλάδα θα βίωνε… πολλαπλούς επενδυτικούς οργασμούς!
Το δεύτερο παραπέμπει στη φορολογία των επιχειρήσεων, αυτός όμως είναι, επί σειρά ετών, χαμηλότερος του ευρωπαϊκού. Παράδειγμα: Το 2010 ο μέσος πραγματικός εταιρικός φορολογικός συντελεστής στην Ευρωζώνη ήταν 23,7% και στην Ελλάδα μόλις 16,5 %. Ε, κατόπιν το δάχτυλο δείχνει τη Βουλγαρία…
«Πρότυπο» η Βουλγαρία, λοιπόν, διότι ο βασικός μισθός είναι μόλις 123 ευρώ και η φορολογία 10%. «Εκατό χιλιάδες θέσεις εργασίας δημιούργησαν στη Βουλγαρία έλληνες επιχειρηματίες» ακούει ο κόσμος και ίσως νομίζει ότι η γειτονική χώρα έγινε … Μέκκα ξένων επενδύσεων. Το αντίθετο συμβαίνει.
Από τα άφθονα στοιχεία, επιλέγουμε ένα ενημερωτικό σημείωμα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (Β2 Διεύθυνση Οικονομικών Σχέσεων), με ημερομηνία 4 Μαΐου 2012. Να τι αναφέρει για τη Βουλγαρία: «Συνεχίστηκε και το 2011 η φθίνουσα πορεία των τελευταίων ετών, με πτώση των καθαρών άμεσων ξένων επενδύσεων της τάξης του 40%, έναντι του 2010″. Συγκεκριμένα: Από 9 δισ. ευρώ το 2007, σε 1,06 ευρώ το 2011. Μάλιστα το 20% αντιστοιχεί σε αγορές γης.
Ανεξήγητο; Κάθε άλλο! Όσες εταιρείες λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τη γεωγραφική θέση κάθε χώρας προτιμούν να επενδύουν στην Κεντρική Ευρώπη. Όσες, πάλι, «κυνηγούν» το χαμηλότερο μεροκάματο… απανταχού της γης, κατευθύνονται στον Τρίτο Κόσμο.
Σε κάθε περίπτωση, η συντελούμενη καταστροφή του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα (άνω του 17% έχει μειωθεί το ΑΕΠ από το 2008!) δεν επιδέχεται κανένα χρύσωμα χαπιού, καμία προσμονή ξένων επενδύσεων που θα έλθουν, τώρα που μισθολογικά γινόμαστε… Εσθονία. Εκτός αν το «πρόγραμμα» περιλαμβάνει την ταχύτατη μισθολογική μετατροπή μας σε Ινδία ή Κίνα, άρα και τη μετάλλαξη της δουλειάς σε δουλεία…

Πηγή: Δημοσιεύθηκε στην «Εργασία -Τώρα» (22 Σεπτεμβρίου 2012) Το είδαμε στο Αριστερό Βήμα

Συγγραφή: Διονύσης Ελευθεράτος