Top of the Pops forever...

της Μαρίας Τριαντοπούλου, απο το TVXS...

Η χώρα αυτή έχει κατά καιρούς ταλαιπωρηθεί από πολλά και διάφορα πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι στο κάρμα μας ή αν εμείς το δημιουργούμε και μετά την πληρώνουμε.
Δεν ξέρω αν φταίει ότι μας επιβουλεύονται, ότι θέλουν το κακό μας ή αν απλά είναι στο DNA μας, στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ή γενικά στο κακό το ριζικό μας αλλά πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε βασανισθεί. Από εσωτερικούς και εξωτερικούς εθνοσωτήρες, από λαμόγια και από διαπλεκόμενους, από εμφυλίους και δικτατορίες, από μνημόνια, σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα σοβαρά που μας γονατίζουν κατά καιρούς, σαν να μην είχαμε ήδη αρκετά να αντιμετωπίσουμε από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα, έχουμε βασανιστεί επιπρόσθετα τα τελευταία χρόνια από την παραλυτική και αποσβολωτική επίδραση του lifestyle, του κουτσομπολιού, του star system που ανεβάζει και κατεβάζει ήρωες τους οποίους εμείς πρέπει υπομονετικά να ακούμε όταν αραδιάζουν με ύφος περισπούδαστο ένα σωρό ανοησίες.

Μια μέρα θα τους θυμόμαστε και θα γελάμε...

2310net....
Αν γυρίζαμε τον χρόνο μπροστά, ας πούμε 30-40 χρόνια από σήμερα στο μακρινό 2053, και αν είμαστε ζωντανοί μέχρι τότε, αν έχουμε βγει από την κρίση, είτε έχουμε κάνει την ελλάδα λαϊκή δημοκρατία, είτε όχι, θα τα θυμόμαστε αυτά που ζούμε σήμερα και θα γελάμε.

Το συναίσθημα, η αγωνία, η ένταση με την οποία βιώνεις το παρόν σε κάνει να το μεγεθύνεις υποσυνείδητα. Πράγματα και καταστάσεις του σήμερα σου φαίνονται τεράστια, όμως όταν γίνουν ιστορία θα έχει μείνει ένα μικρό μόνο αποτύπωμα. Αλήθεια ποια θα είναι η μελλοντική αναφορά των ιστορικών στην ελληνική οικονομική κρίση διεθνώς; Μια παράγραφος; Άντε δύο.

Έτσι, λοιπόν, σήμερα μεγαλοποιούμε καταστάσεις και πρόσωπα άνευ αξίας, τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Αν όμως φτάσουμε στο μέλλον και κάνουμε ένα φλας-μπακ τότε θα κατανοήσουμε πόσο ασήμαντα είναι μερικά από αυτά τα οποία σήμερα μας εξοργίζουν. Και εξηγώ:

Πολλοί ασχολούνται καθημερινά με το φασιστοτρολλ, σύμβουλο και φίλο του Πρωθυπουργού, αυτόν τον Φαήλο Κρανιδιώτη. Ανακινούν τις γελοίες αναρτήσεις του, του εύχονται να ψοφήσει, τον βρίζουν και τον καταριούνται. Για πλάκα θα μου πεις το κάνουν, αλλά πλάκα-πλάκα, και το παιχνιδάκι του παίζουν και τον δικό τους χρόνο (και εγκεφαλικά κύτταρα) χαλάνε. Για ποιο λόγο είναι αυτό το υποκείμενο σοβαρό και άξιο να σπαταλήσει κανείς έστω και ένα δίλεπτο για να ασχοληθεί μαζί του; Για ποιο λόγο είναι απαραίτητο να γνωρίζεις τους συμβούλους του εκάστοτε πρωθυπουργού αν αυτοί δεν εμπλέκονται με την πολιτική στο προσκήνιο; Εντάξει, θα μου πεις, δείχνει το ποιον του ανθρώπου και της κυβέρνησης. Ναι, θα σου πω εγώ, αλλά το ποιόν τους το βλέπουμε από τις ίδιες τους τις πράξεις. Ο κυνισμός τους είναι χαραγμένος στην πραγματική, καθημερινή ζωή, όχι στα τιτιβίσματα ενός αποτυχημένου φασίστα που αφού δεν κατάφερε να ηγηθεί της εθνοπαλινόρθωσης κατέληξε συμβουλευτική γλάστρα ενός πρωθυπουργού-μαριονέτας.

Διαβάζουμε, χλευάζουμε και κοροϊδεύουμε τον ποιητή Μπογδάνο. Ναι, για γέλια είναι. Αλλά και η ενασχόληση μας μαζί του έχει ένα όριο. Γελάσαμε, κλάσαμε στο γέλιο όπως θα έλεγε και ο ίδιος ποιητικά, αλλά μέχρι εκεί. Ας περιμένουμε λίγα χρόνια μέχρι να κάνει κάποιο αφιέρωμα ο ΣΚΑΙ στους ανθρώπους του πνεύματος για να μας ξαναπασχολήσει. Κατά τα άλλα ο Μπογδάνος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας παπαγαλάκος της πλάκας, ένα πιστό κανίς που περιμένει το αφεντικό να του πετάξει κανένα κοκκαλάκι για τον ανταμείψει για την καλή επανάληψη των κόλπων που του έμαθε ο εκπαιδευτής του. Ένας ατάλαντος δημοσιογράφος που παραλίγο να βάλει τα κλάματα απέναντι στον φύρερ. Ένα παιδί που η θέση του στην αναπαραγωγή του συστήματος είναι πολύ μικρότερη από αυτή που του χρεώνουμε. Ένα τσατσάκι των εφοπλιστών είναι, που του δίνουν την ίδια σημασία με αυτούς που τους σερβίρουν τον καφέ τους. Πόσο ακόμα να ασχοληθείς με αυτόν;

Να πεις ότι έχουμε ελεύθερο χρόνο, να το καταλάβω. Όποιος σήμερα δουλεύει δεν του περισσεύει και πολύς χρόνος για να τον αναλώσει με ασήμαντες προσωπικότητες. Ιδιαίτερα όταν έχουμε γύρω μας να τρέχουν πραγματικά ζητήματα. Απεργίες, κινητοποιήσεις, δράσεις, αντιφασιστικά, αυτά είναι τα σημαντικά των καιρών μας. Πόσο θα ασχολούμαστε με τους Φαήλους και τους Μπογδάνους; Το μόνο συμπέρασμα από την ενασχόληση μαζί τους είναι ότι το σύστημα αυτό είναι εντελώς αντιαισθητικό. Αλλά για αυτό υπάρχει και η περιφρουρούμενη από τα ΜΑΤ Eurovision για να το θυμόμαστε κάθε που μπαίνει η άνοιξη. Κατά τα άλλα με αυτούς θα γελάμε κάποια στιγμή στο μέλλον. Μάλλον θα γελάμε με εμάς που καθόμασταν και ασχολούμασταν με αυτούς.

Κανένας χρυσαυγίτης μόνος του στην κρίση!

Του Σταύρου Παναγιωτίδη, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Η παρουσία του φασίστα Μιχαλολιάκου, αρχηγού της Χρυσής Αυγής, στον ΣΚΑΙ, αλλά κυρίως η παρουσία του δημοσιογράφου του σταθμού, Κωνσταντίνου Μπογδάνου, απέδειξε με τον καλύτερο και τον πιο κρυστάλλινο τρόπο το γιατί πρέπει, ξεπερνώντας τα αντανακλαστικά και τις συνήθειές μας, να μην αφήνουμε πλέον σε κανένα δημόσιο βήμα τους χρυσαυγίτες χωρίς αντίλογο. Η ένδεια των επιχειρημάτων του δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ (αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά πως δεν μπορείς να έχεις καμία σοβαρή απαίτηση από τους δημοσιογράφους που έχουν βγάλει το μεγάλο σχολείο των ανεγκέφαλων της… ΔΑΠ), που το μόνο που κατάφερνε να κάνει είναι να αναμασά – ανεπιτυχώς και ενοχλητικά – τα επιχειρήματα για τις ναζιστικές καταβολές της Χρυσής Αυγής, βασισμένα μόνο σε πρωτοσέλιδα του εντύπου της φασιστικής συμμορίας και σε φωτογραφίες των μελών της, κατάφερε να κάνει τον Μιχαλολιάκο συμπαθή. Αποσπασματικές ερωτήσεις, δήθεν (και για αυτό εκνευριστική) ευγένεια και μια χαρακτηριστική αδυναμία να ξεφύγει από τα πρωτόλεια επιχειρήματα κατά της Χρυσής Αυγής που έχουν εξαντλήσει τη δυναμική τους ήδη από την προεκλογική περίοδο.

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο κρίσιμο. Οι δημοσιογράφοι των μεγάλων ΜΜΕ αλλά και οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν είναι σε θέση να απαντήσουν αποτελεσματικά στη Χρυσή Αυγή. Όχι μόνο επειδή είναι φθαρμένα στελέχη ενός απεχθούς συστήματος και άρα αναξιόπιστοι πομποί του οποιουδήποτε μηνύματος, που καταλήγουν να ενισχύουν κάτι όταν του κάνουν κριτική. Αλλά κυρίως, επειδή η επιχειρηματολογία τους δεν μπορεί να ακουμπήσει τα κρίσιμα σημεία που θα αποδομούσαν ριζικά τη Χρυσή Αυγή, τα σημεία που αφορούν την ουσία της πολιτικής της, ειδικά όπως αυτή ξεδιπλώνεται (και εκτίθεται) μέσα στην κρίση.

Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που ο Μιχαλολιάκος ένιωθε να στριμώχνεται, πετούσε στον Μπογδάνο μια μπηχτή για τη Ζίμενς, τους μεγαλοδημοσιογράφους που φρουρούνται από την αστυνομία, τις ΜΚΟ που σχετίζονται με τον όμιλο Αλαφούζου και έφερνε με τη σειρά του αυτόν σε δύσκολη θέση, διότι τον εμφάνιζε ως εκπρόσωπο του φθαρμένου συστήματος εξουσίας. Επομένως, ο Μπογδάνος, και κάθε δημοσιογράφος που δρα ως εκπρόσωπος επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων, δεν μπορεί να εκθέσει πολιτικά την στάση της Χρυσής Αυγής, διότι αυτό θα επέβαλλε να συγκρουστεί με τα συμφέροντα που υπηρετεί και τις αντίστοιχες πολιτικές αντιλήψεις.

Δεν υπάρχει πλέον άνθρωπος που να μην έχει ακούσει πως η Χρυσή Αυγή είναι μια «νεοναζιστική, ρατσιστική, εθνικιστική» οργάνωση. Και δεν υπάρχει κανένας από αυτούς που την ψηφίζουν που να τον νοιάζει. Δεν το θεωρούν σημαντικό, δεν πιστεύουν πως η Χρυσή Αυγή θα μπορέσει ποτέ να έρθει στην εξουσία και να ανοίξει στρατόπεδα συγκέντρωσης ή απλώς – οι λιγότεροι – το εγκρίνουν. Θέλουν να την χρησιμοποιήσουν σαν μαστίγιο απέναντι στο σύστημα. Να το τιμωρήσουν και να το ξυπνήσουν. Επομένως, ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής δεν είναι πλέον ούτε η Ιστορία, ούτε η «καθαρή» ιδεολογία. Το προνομιακό πεδίο πάλης είναι το βασικό, το ταξικό. Μόνο εμείς, λοιπόν, μπορούμε να εγκαλέσουμε τη Χρυσή Αυγή για το ότι ψηφίζει στη Βουλή υπέρ του χαρίσματος των χρεών των ποδοσφαιρικών ομάδων, κατά της εξεταστικής για τη Ζίμενς, υπέρ του Λάτση και υπέρ της πώλησης της Αγροτικής Τράπεζας και πως αγωνίζονται υπέρ ιδιοκτητών πάρκινγκ και εναντίον λαϊκών δημοτικών αρχών. Γιατί μόνο εμείς είμαστε απέναντι σε αυτές τις πολιτικές που προωθεί και η Χρυσή Αυγή. Μόνο εμείς μπορούμε να τους πούμε πως είναι τζάμπα μάγκες, γιατί αντί να στραφούν εναντίον των τραπεζιτών και των εφοπλιστών, χτυπάνε αυτούς που καθαρίζουν τα τζάμια των τραπεζών και τα καταστρώματα των πλοίων. Στη συνέντευξη στον ΣΚΑΙ, όταν ο δημοσιογράφος ρωτούσε για τις ναζιστικές καταβολές της Χρυσής Αυγής, ο Μιχαλολιάκος γινόταν ηγεμονικός επειδή απαντούσε πως το θέμα δεν είναι ο Χίτλερ αλλά «η μάνα στο Πέραμα που δεν έχει να ταϊσει τα παιδιά της εξαιτίας του Μνημονίου». Εκεί λοιπόν, ο μνημονιακός δημοσιογράφος σιωπά. Το βουλώνει. Κιτρινίζει και αλλάζει θέμα. Ενώ εμείς θα λέγαμε ότι από αυτήν τη γυναίκα που πράγματι πεινάει λόγω του Μνημονίου, εμείς ζητάμε να έρθει μαζί μας για να ακυρώσουμε το Μνημόνιο, να βάλουμε τις τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο και να αυξήσουμε τη φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου και των εφοπλιστών, ενώ ο Μιχαλολιάκος έχει να της προτείνει μόνο «να φύγουν οι ξένοι»!

Ας συνειδητοποιήσουμε τη σημασία δύο πραγμάτων και ας φερθούμε αναλόγως. Πρώτον, πως η Χρυσή Αυγή δεν είναι πλέον στο 0,1%, για να υιοθετούμε απέναντί της την τακτική του μη διαλόγου, για να μην της δώσουμε βήμα και την νομιμοποιήσουμε, όπως κάναμε παλαιότερα. Αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζουν και οι τακτικές μας. Δεύτερον, πως εμείς, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε η μόνη καθαρή δύναμη, το μόνο τίμιο πρόσωπο της πολιτικής στη χώρα. Άρα, οι μόνοι που μπορούν να αποδομήσουν τη Χρυσή Αυγή. Και επομένως, πως δεν έχουμε το περιθώριο να αποσυρθούμε από αυτήν την «πρόσωπο με πρόσωπο» αντιπαράθεση. Και κάτι ακόμη. Ψυχραιμία. Ούτε είμαστε εμείς από κάτω, ούτε η Χρυσή Αυγή βαδίζει προς την εξουσία. Ας μην αφήνουμε τον πανικό να κερδίζει έδαφος. Ας αντιμετωπίσουμε την κατάσταση όπως έχει. Όπως αρμόζει σε αριστερούς.

Μια μικρή άσκηση για να «λύσουμε» την ελληνική κρίση » ...

ThePressProject...

Ας δούμε πρώτα ποιό είναι το πρόβλημα. Ευτυχώς, εδώ τα πράγματα είναι απλά: Υπάρχει πλέον συμφωνία από τους σκεπτόμενους σε όλον τον πλανήτη (όπως λέει χαρακτηριστικά ο Μάρτιν Γουλφ, επικεφαλής σχολιαστής των Financial Times) ότι πρόκειται για χαρακτηριστική κρίση Ισοζυγίου Πληρωμών. Εισάγουμε πολλά, εξάγουμε λίγα. Τελεία. Μπορεί να εκδηλώνεται και ως τραπεζική κρίση ή αύξηση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια – ζητάμε ριζικά καλύτερο ισοζύγιο (άντε και αύξηση του ΑΕΠ). Χάριν απλότητας δε μας νοιάζει ποιος φταίει (η Ευρωζώνη ή το κακό το ριζικό μας), ξεχνάμε (μόνο προσωρινά, σαν άσκηση) και τα μεγάλα θέματα διανομής , δικαιοσύνης,  συμφερόντων, ακόμα και ευρύτερης δημοκρατίας  και μένουμε πεισματικά ανοιχτοί σε όλα τα εργαλεία οικονομικής πολιτικής που θα μπορούσαν ενδεχομένως να δουλέψουν: Νεοφιλελεύθερα (Washington Consensus), Κεϋνσιανά, Μαρξιστικά. Τώρα τι κάνουμε; Ξεκινάμε από το στόχο, που είναι τα tradables, τα εμπορεύσιμα αγαθά – όλα αυτά που θα έπρεπε να παράγουμε και να εξάγουμε για να βγούμε από την ύφεση. Συγχρόνως, χρειάζεται να εντοπίσουμε τις πολιτικές που θα μειώσουν δραστικά τις εισαγωγές, θα βοηθήσουν την εγχώρια παραγωγή και θα ενισχύσουν και αξιοποιήσουν αναπτυξιακά  τη ντόπια  αποταμίευση. Και βέβαια να μην ξεχάσουμε το τρίτο απαραίτητο συστατικό, την απασχόληση όλων και μάλιστα μετατοπισμένων σε όσο το δυνατό παραγωγικότερους  κλάδους (να έχουμε περισσότερους στην πληροφορική και τη βιομηχανία, από ότι στο βαμβάκι και τον τουρισμό). Γιατί τη ντόπια αποταμίευση; Γιατί η ξένη είναι όπως τα δανεικά: Στα δίνουν με ανεκτούς όρους, μόνο αν τους αποδείξεις ότι δεν τα έχεις ανάγκη – και επιπλέον φεύγει όποτε θέλει (συνήθως αποσύρεται μιμητικά και κυκλικά την πιο ακατάλληλη στιγμή). Άρα χρειαζόμαστε εργαλεία που να βγάζουν από μεγάλη ύφεση και να βοηθούν μεσαίες χώρες να γίνουν σταθερά εύπορες. Έχουν κάνει ποτέ κάτι ανάλογο τα νεοφιλελεύθερα εργαλεία; Η απάντηση είναι ένα φαρδύ πλατύ όχι. Μπορεί δυνητικά να έχουν βοηθήσει κάποιες ήδη πλούσιες και προνομιούχες χώρες να παραμείνουν προνομιούχες (με σοβαρό κοινωνικό κόστος), αλλά αυτό που ζητάμε εμείς (είτε ιστορικά είτε πρόσφατα) δεν το πέτυχαν ποτέ. Ναι, οι πλούσιες χώρες μας αποτρέπουν από το να κάνουμε αυτό με το οποίο έγιναν οι ίδιες πλούσιες και θέλουν αντίθετα να επιβάλλουν πολιτικές που διαιωνίζουν τη σημερινή τάξη (;) των πραγμάτων: Κάντε ότι σας λέμε, όχι ότι κάναμε. Η Αγγλία έγινε πλούσια με επιθετικό προστατευτισμό εναντίον της Ολλανδίας, η Γερμανία με προστατευτικό εθνικό συντονισμό τραπεζών και επιχειρήσεων κατά  της Αγγλίας, οι ΗΠΑ με άγριες διακρίσεις και δασμούς κατά των ξένων βιομηχανικών προϊόντων, με διανομή της γης σε ΟΛΟΥΣ (τους λευκούς) και με την προνομιακή δρακόντεια διάκριση υπέρ (πολύ) μικρών τραπεζών και ιδιοκτησιών – εναντίον των μεγάλων. Περσινά ξινά σταφύλια, προηγούμενων αιώνων; Μπα, η Νότια Κορέα (που μέχρι τη δεκαετία του '60 ήταν πολύ φτωχότερη από τη Βόρεια!) και η Ταϊβάν βγήκαν από μεγάλη φτώχεια με την κυβέρνηση να συντονίζει τις εθνικές επιχειρήσεις, να επιτρέπει μόνο παραγωγικές κινήσεις,  να αποθαρρύνει όσες επενδύσεις δεν ήταν επαρκώς στρατηγικές και μακρόπνοα επωφελείς για την τοπική ανάπτυξη, να απαγορεύει επικίνδυνες ροές κεφαλαίου. Η βιομηχανική πολιτική έκανε πλούσια την Ιαπωνία, ο έλεγχος στις κινήσεις κεφαλαίων, η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 60% (και των φόρων εταιρικών κερδών και πολυτελούς κατανάλωσης)  και οι επιδοτήσεις στις εξαγωγές έσωσαν τη Χιλή από το νεοφιλελεύθερο βάλτο που την έβαλε ο Πινοσέτ. Ακόμα και στην ανατολική Ευρώπη, η Τσεχία που δέχτηκε χωρίς επιφυλάξεις τις «μεταρρυθμίσεις» του νεοφιλελευθερισμού, πήγε πολύ χειρότερα από τους γείτονες Σλοβάκους και Πολωνούς που τις καθυστέρησαν και τις νέρωσαν. Η Ρωσία δέχτηκε το νεοφιλελευθερισμό ως πακέτο και καταστράφηκε, ενώ η Κίνα αρνήθηκε  το Washington Consensus για το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της χώρας και χρησιμοποίησε λίγα επιλεκτικά στοιχεία του (με απολύτως ιδιόμορφο τρόπο) μόνο στις ειδικές οικονομικές ζώνες, δοκιμάζοντας με το δικό της ρυθμό, τα δικά της λιγότερο ή περισσότερο πετυχημένα μείγματα. Βαριές και συνεχόμενες δημόσιες επενδύσεις, με έμφαση στην εκπαίδευση, στις τελευταίες δεκαετίες γίνονται μόνο σε αιρετικές οικονομίες. Και πάνω απ’ όλα, οι χώρες με μεγάλη ανάπτυξη έχουν φροντίσει πρώτα και κύρια να διαφυλάξουν το χρηματοπιστωτικό τους σύστημα από ενδεχόμενη έξοδο κεφαλαίων: Έχουν θωρακιστεί κατά της άστατης επιχειρηματικής εμπιστοσύνης, αντί να παραδοθούν στην παραμικρή της διάθεση – όπως εμείς. Τα πιστωτικά τους ιδρύματα έχουν ισχυρές δεσμεύσεις να στηρίξουν την τοπική παραγωγή, με πολλαπλά venture capitals και microcredit. Στην εκλεκτική, υβριδική οικονομία τους τα εργαλεία του Κέυνς, του Χάιμαν Μίνσκι, του Καρλ Πολάνυι αλλά και των νεομαρξιστών, έχουν κυρίαρχο ρόλο και δεν αμπαρώνονται στα αχρείαστα, όπως στην ιδεολογικά αιχμάλωτη και παγιδευμένη από το νεοφιλελευθερισμό  Ευρωζώνη. Η Δύση μπορεί να έχει ακόμα τον πλούτο και σαφώς τις περισσότερες συγκριτικά ατομικές ελευθερίες (για όσους έχουν τα μέσα να τις εξασκήσουν), αλλά φαίνεται να χάνει πλέον την παρτίδα και στη φαντασία και στις ιδέες. Ναι, είναι πολύ φανερό τι χρειάζεται η Ελλάδα: Μια πολεμική οικονομία, χωρίς πόλεμο. Συλλογική κινητοποίηση για μια κοινωνικά περιεκτική, χωρίς ιεραρχίες και αποκλεισμούς, συμμετοχική οικονομία. Όπου το κράτος θα παρέχει συντονισμό, προτεραιότητα και μερικώς προστατευμένη επώαση στην  παραγωγή, εργαλεία μέτρησης απόδοσης και ρευστότητα για πολλές επιχειρήσεις (και μεταφορντικούς νέους) που και θα συνεργάζονται αρμονικά και θα ανταγωνίζονται δαρβινικά (και πειραματικά – για γρήγορη ανατροφοδότηση), φτιάχνοντας μια ισχυρή εθνική οικολογία ανάπτυξης με πρώτο και κύριο στόχο τη δουλειά για όλους – τη διανομή των δημιουργικών πλεονεκτημάτων στους πολλούς, τον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της αγοράς. Η βάση της δε μπορεί να μην είναι εθνική, αφού η δημοκρατία είναι εθνική, οι τράπεζες είναι (προς το παρόν) νομικά εθνικές, ο πολιτικός χώρος καταλογισμού και ευθύνης είναι (ακόμα) εθνικός. Φυσικά για την Τρόικα και τους εγχώριους οπαδούς της, η φαντασία και οι «αιρετικές» ιδέες αντιμετωπίζονται ως δαιμονικός προστατευτισμός που το λιβάνι του Washington Consensus θα φροντίσει αμέσως να διαλύσει. Απορρύθμιση και ξερό ψωμί, οι πολίτες χωρίς καμία πραγματική  επιρροή και το κράτος ανήμπορο, καθηλωμένο. Άλλωστε, για τους ντόπιους θαυμαστές της Τρόικας, εμείς το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένας καραμπινάτος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος για να γίνουμε άνθρωποι – πτωχοί πλην πειθήνιοι. Για χειραφέτηση και κινητοποίηση και περιπέτειες είμαστε τώρα; Καλύτερα κρυπτοαποικία, να έρχονται που και που και τίποτα ξένα δανεικά για τις ελίτ και τους πελάτες τους. Και η επιχειρηματική εμπιστοσύνη; Δε μετράει; Στην αρχή τουλάχιστον, δεν υπάρχει κίνδυνος να απομονωθούμε ως αιρετικοί και δύστροποι; Εδώ θα απαντήσω με ένα πραγματικό ανέκδοτο από συζήτηση αμερικανών μεγαλοεπιχειρηματιών σε καφέ της Βοστώνης: Επί ώρες έλεγαν μεταξύ τους ιστορίες τρόμου και τρελής φάρσας για την Αργεντινή. Μίλησαν για τις απίστευτες περιπέτειές τους με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τις χρεοκοπίες, τη δύναμη των συνδικάτων, τον προστατευτισμό, τις αιφνίδιες κρατικοποιήσεις,  το τυφλό πείσμα των πολιτικών  και την εν γένει αντιεπιχειρηματική κουλτούρα της Αργεντινής. Αφού διεκτραγώδησαν τα παθήματά τους, αφού καταράστηκαν, αφού ξέσπασαν τελοσπάντων οι άνθρωποι, άλλαξαν θέμα. Τότε βρήκε την ευκαιρία ένας συνομιλητής τους από άλλο κλάδο, να τους ρωτήσει που επενδύουν τώρα τα χρήματά τους. «Μα, στην Αργεντινή φυσικά», απάντησε  ένας από τους επιχειρηματίες. «Εκεί έχει τις πιο καλές αποδόσεις. Πολύ ζωντανή χώρα».

Ηρ. Μπογδάνος