Free (press) νεοφιλελευθερισμός και λαϊφστάιλ: Με αφορμή την Athens Voice...

του Τακη Γερου, απο τα Ενθεματα...

Το 2004 ο Νικόλας Σεβαστάκης είχε συμπεριλάβει στην Κοινότοπη χώρα μια υποδειγματική κριτική του περιοδικού ΚΛΙΚ και τουλαϊφτάιλ ως έκφραση του νέου φαντασιακού της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτισμικής ηγεμονίας των νέων αστικών μεσοστρωμάτων.[1]
Δέκα χρόνια μετά, έχω την αίσθηση ότι ένας τέτοιος θεωρητικός προσανατολισμός δεν έχει ευδοκιμήσει ιδιαίτερα στο πλαίσιο της αριστερής κριτικής, που τείνει να υποτιμά το λαϊφστάιλ ως πεδίο συγκρότησης ταυτοτήτων, αξιών, ιδεολογιών και τρόπων ζωής. Εάν όμως όλη η «μεταμοντέρνα τσογλανιά» της δεκαετίας του 1990 (για να δανειστώ μια γλαφυρή έκφραση του Νίκου Ξυδάκη) συμπυκνώθηκε συμβολικά στο περιοδικό ΚΛΙΚ, στις μέρες μας μια ανάλογη λειτουργία φαίνεται να επιτελείται –σε σημαντικό βαθμό και τουλάχιστον στην περιοχή της πρωτεύουσας– μέσα από τα έντυπα του λεγόμενου freepress. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε από κοντά το ένα από τα δύο δημοφιλέστερα freepress, την εβδομαδιαία εφημερίδα AthensVoice (AV), το πρώτο έντυπο αυτού του είδους που εκδόθηκε στην Αθήνα και μάλλον το πιο εμβληματικό.

Ανατομία ενός τεύχους

Την ιδεολογική προμετωπίδα της εφημερίδας εκφράζει, στην πιο ξεκάθαρη μορφή της, ο εκδότης-διευθυντής Φώτης Γεωργελές.

Αι Ειδοί του Μαρτίου...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

"Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ώ ψυχή...κι όσο εμπροστά προβαίνεις, τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι"
(Κ.Π. Καβάφης Μάρτιαι Ειδοί)
"Ο κόσμος πεινάει", αλλά τα μεζεδοπωλεία και τα μπαράκια ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Στο Χαλάνδρι π.χ. δεν μπορείς να περπατήσεις Παρασκευή και Σάββατο βράδυ απ' τον συνωστισμό.
Τα στέκια αλληλεγγύης γεμίζουν, αλλά γεμίζουν και τα σκέτα στέκια. Με "κόσμο" που προφανώς δεν πεινάει ή δεν πεινάει ακόμα ή απλώς πεινάει εκείνη τη στιγμή και θέλει να φάει και να πιει. Και να διασκεδάσει και να ξεχαστεί. Όπως όλοι μας, εξάλλου. Η ζωή του "κόσμου" αυτού σίγουρα χειροτέρεψε, όπως όλων μας, αλλά δεν έφτασε ακόμα στο σημείο να θέλει να πηδήξει απ' το παράθυρο. Και τι σκέφτεται άραγε ο "κόσμος" αυτός για το μέλλον του; Εχει ελπίδες και πού τις εναποθέτει; Στους αγώνες του και στη χειραφέτησή του; Σε κάποιο κόμμα και σε κάποιον ηγέτη; Και -κυρίως- τι σκέφτεται, ο κόσμος που δεν "πεινάει" για τον κόσμο που "πεινάει"; Νιώθει αλληλεγγύη ή ανακούφιση που είναι ο "άλλος" στη γωνία; Πέρασε η εποχή του κοινωνικού αυτοματισμού; Κατάλαβαν όλοι τώρα, ότι η δαιμονοποίηση των γιατρών, των καθηγητών, των δημοσίων υπαλλήλων, είχε στόχο τους πάντες;
Στα κομμωτήρια, δεκάδες περιοδικά, σαν να μην πέρασε μια μέρα... κλειδαρότρυπες για την προσωπική ζωή κάθε ιλλουστρασιόν τηλεπερσόνας, καταναλώνονται αδηφάγα. Στις μικρές οθόνες τρομπάρεται αδιάκοπα το life style και το μακιγιαρισμένο χαμόγελο, η σαχλαμάρα και το κουτσομπολιό. Και σε κάτι συζητήσεις τυχαίου δείγματος -καφενείου τίς λέγαμε παλιότερα- προβάλλει εφιαλτικά ένας Αρτεμίδωρος, με την προειδοποίηση στο χέρι.
Δεν έγινε τυχαία η Ελλάδα πεδίον φρικτού πειράματος, που ακόμα συνεχίζεται. Όσοι επαναπαύονται στην υπεροχή των ιδεών και στο δίκαιο των αγώνων ας ανησυχούν. Το Παλιό αρνείται να παραδώσει και μεταμφιέζεται συνεχώς σε Καινούργιο.

Proud to be greek τούβλο...

noumero11...

Εδραιωμένη πλέον  η μαύρη καθημερινότητα.Kάτι μεταξύ του ορθόδοξου φασισμού και του νεοφιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς.

Από το δεν χωράνε άλλοι μετανάστες μέχρι το δεν χωράνε άλλοι άφραγκοι ,απεδείχθη μια ανάσα μπουκωμένη στα χημικά ο δρόμος.

Οι ανήκοντες εις τη δύση, απ ότι φαίνεται δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ανήκουν ταυτόχρονα και στα “αμόρφωτα Βαλκάνια” ,αρκεί η κυβέρνηση να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις.

Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία.

Το ξεπέταγμα των διάφορων proud to be greek celebrities στο πολιτικό προσκήνιο ,κυρίως κατά την καλοκαιρινή σεζόν, περιέχει έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς του τύπου :τι μας χρειάζονται πενήντα ζευγάρια γόβες αφού μπορούμε να ζήσουμε και με σαράντα εννιά;

Μ Μ Ε: Το βαθύ πέος της διαπλοκής ...

Στέλιος Ελληνιάδης - "Δρόμος της Αριστεράς", μεσω  Βαθυ κοκκινο..

«Ο πιο ασφαλής δρόμος προς τα μεγάλα κέρδη περνούσε μέσα από τον εκφυλισμό του πνευματικού επιπέδου...», γράφει στο «Εκδότες χωρίς εκδότες» (εκδ. Πόλις) ο Αντρέ Σίφριν, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, αναλύοντας με παραδείγματα και ονόματα την κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Αμερική όταν οι μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και οι «βαρόνοι» των ΜΜΕ, έβαλαν χέρι στο βιβλίο. Επενδυτές σαν τον Murdoch και τον Newhouse, ιδιοκτήτες -ταυτόχρονα- εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, εταιριών παραγωγής βιντεοταινιών, κινηματογραφικών στούντιο, δισκογραφικών εταιριών, βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων, οι οποίοι, μέσα από τον έλεγχο της γνώσης, της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας και κάθε σχετικής συζήτησης στο δημόσιο χώρο, όχι μόνο στηρίζουν τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές και τους πιο αντιδραστικούς πολιτικούς, από την Θάτσερ και τον Μπλερ ως τον Κλίντον και τον Γκίνγκριτς, αλλά διαμορφώνουν και την κουλτούρα των πολιτών προκειμένου να αποδέχονται ως «φυσικό» και «μοναδικό» το καθεστώς διαφθοράς και να εκλέγουν ως εκπροσώπους τους αυτούς που απεργάζονται την εκμετάλλευση και ισοπέδωση τους, την καταστροφή του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας και τη διεύρυνση του χάσματος των ανισοτήτων!

Γύρω τους, ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς, φέρνει σε πέρας αυτή την «αποστολή», με προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς. Στον αντίποδα, ο Σίφριν, εκδότης-μεταξύ άλλων- του Νόαμ Τσόμσκι, της Χάνα Αρεντ και του Χάουαρντ Ζιν, αναφέρει συγγραφείς που αρνήθηκαν να δώσουν τα βιβλία τους στους εκδοτικούς κολοσσούς, χάνοντας πολλά εκατομμύρια από προκαταβολές και δικαιώματα, και, επίσης, απέφυγαν να τα παρουσιάσουν στις μεγάλες αλυσίδες προτιμώντας τα μικρότερα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία που συμπιέζονται αφόρητα από τα τραστ.

Top of the Pops forever...

της Μαρίας Τριαντοπούλου, απο το TVXS...

Η χώρα αυτή έχει κατά καιρούς ταλαιπωρηθεί από πολλά και διάφορα πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι στο κάρμα μας ή αν εμείς το δημιουργούμε και μετά την πληρώνουμε.
Δεν ξέρω αν φταίει ότι μας επιβουλεύονται, ότι θέλουν το κακό μας ή αν απλά είναι στο DNA μας, στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ή γενικά στο κακό το ριζικό μας αλλά πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε βασανισθεί. Από εσωτερικούς και εξωτερικούς εθνοσωτήρες, από λαμόγια και από διαπλεκόμενους, από εμφυλίους και δικτατορίες, από μνημόνια, σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα σοβαρά που μας γονατίζουν κατά καιρούς, σαν να μην είχαμε ήδη αρκετά να αντιμετωπίσουμε από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα, έχουμε βασανιστεί επιπρόσθετα τα τελευταία χρόνια από την παραλυτική και αποσβολωτική επίδραση του lifestyle, του κουτσομπολιού, του star system που ανεβάζει και κατεβάζει ήρωες τους οποίους εμείς πρέπει υπομονετικά να ακούμε όταν αραδιάζουν με ύφος περισπούδαστο ένα σωρό ανοησίες.

Η βία που μετράει τη γη...

του Μανου Στεφανιδη... 

 

Οι δύο θάνατοι στιγμάτισαν το 2013, είναι κατά τη γνώμη μου και τα πιο σημαντικά πολιτικά γεγονότα αυτής της χρονιάς ως τώρα: Εννοώ το θάνατο του νεαρού που εξωπετάχτηκε από το τρόλεϊ και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δύο περιπτώσεις βίας που σφραγίζουν τη μοίρα αυτής της κοινωνίας πολύ περισσότερο από τα λεγόμενα για πρωτογενές πλεόνασμα, τις εκλογές στη Γερμανία ή το success story της κυβέρνησης. Και τούτο γιατί η βία που ενδημεί τόσο στην καθημερινότητα μας όσο και σε θεσμικό επίπεδο, είναι πολύ πιο οδυνηρά σημαντική από οποιαδήποτε πολιτική σπέκουλα.
Ποιο άραγε είναι το πιο ανησυχητικό; Αποφασίστε εσείς.
Η τρέλα που τυφλώνει δύο ανθρώπους και τους οδηγεί στα άκρα δια ασήμαντον αφορμήν ή η οργανωμένη βία μιας εγκληματικής ομάδας που έχει διαβρώσει πολλά, αντιθέτων συμφερόντων, κοινωνικά στρώματα, διεισδύοντας επιπλέον στο σκληρό πυρήνα της ελληνικής αστυνομίας ναρκώνοντας τις λειτουργίες της δικαιοσύνης και εκπορθώντας αυτό το ίδιο το κοινοβούλιο; 

Από την έκθεση "Προσφορά" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Δημήτρη Μεράντζα, "Αυτοπροσωπογραφία διά λιθοβολισμού".

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα επειδή τα πράγματα αφορούν τον καθένα μας ξεχωριστά, εφόσον όλοι έχουμε αποδεχτεί τη βία ως λογικό (;), δηλαδή αναπόφευκτο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αναφέρομαι στους μικρούς φασισμούς που εκτρέφουμε λίγο πολύ όλοι μας ανεχόμενοι από την καθημερινή αγένεια του διπλανού ως την υποκρισία και το ψεύδος μιας ολόκληρης πολιτείας. Ενός κράτους που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως σταθερό και πειθήνιο θύμα της. Να γιατί μίλησα για θεσμική βία χωρίς να υπονοώ αποκλειστικά τη Χρυσή Αυγή.

Πέτρος Κωστόπουλος. Η «επιτυχία» ενός «πετυχημένου»..

sofistis...

Ο Πέτρος Κωστόπουλος αναλαμβάνει το πρωϊνατζίδικο του ΜΕΓΚΑ! Επιτέλους η κρίση βάζει τα πράγματα στη σωστή τους θέση: Ο έκπτωτος βασιλιάς του life style στην Ελλάδα, αυτός που μας έκανε υποδείξεις για το πώς πρέπει να τρώμε, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να κάνουμε έρωτα και πώς να ζούμε και να γίνουμε «πετυχημένοι», έφτασε επιτέλους στο άκρον άωτον της «επιτυχίας» και έγινε αντικαταστάτης του ..Λιάγκα (!) Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν κρύβει πια τη φιλοδοξία του: Επιδιδόμενος σε ρόλους Μενεγάκη, δηλαδή ενώ εκείνη επιδεικνύει τα φτιαγμένα στήθη της αυτός θα επιδεικνύει τα φτιαγμένα δόντια του, ελπίζει έτσι να καταφέρει να ξεπεράσει τον Λιάγκα ώστε να μπορέσει κάποτε να φτάσει και στο ανώτερο επίπεδο της ελληνικής κατινιάς, δηλαδή να ανταγωνιστεί ακόμα και αυτήν την Τατιάνα Στεφανίδου..
Παιδί του Βόλου, πλην όμως πασοκοθρεμμένος και κολλητός του Λαλιώτη, έκανε «κλικ» στην εξουσία και αφού αναρριχήθηκε στα ανώτερα κλιμάκια της ως βασιλιάς και θεωρητικός της γυφτογκλαμουριάς, αντί να βρίσκεται στη φυλακή κατάφερε και δραπέτευσε πριν καν μπεί, περνώντας με ευκολία απ το 69 στο 99, δηλαδή έτσι απλά σαν μία ακόμα σεξουαλική επίδοση ενός τέλειου αρσενικού κήρυξε πτώχευση σύμφωνα με το άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα και παρά τα υπέρογκα χαριστικά δάνεια που είχε αρπάξει για να κάνει τον ωραίο, τον έξυπνο και «πετυχημένο», πέταξε τους εργαζόμενους απλήρωτους στο δρόμο..

Λιπος που καιγεται αργα...

strange  journal...

Ο εκφυλισμός έχει προχωρήσει σε πολλά επίπεδα και η κρίση δεν αποτελεί δικαιολογία. Άνθρωποι που συνεχίζουν να χαλάνε λεφτά δίχως αρετή (η σημαντική διαφοροποίηση του σπάταλου με αυτού που τα θεωρεί απλώς “χαρτιά”), μαγαζιά γεμάτα και κλάψα για την καταστροφή που όλο έρχεται και συνέχεια είναι στον δρόμο. 
Οι υποτιθέμενοι…”καλλιτέχνες” πάλι, προσπαθούν να κάνουν το σκυλάδικο λαϊκό πανηγύρι, όπως γνωστός αοιδός έκανε σε trendy νησί για να θυμηθεί τα περασμένα μεγαλεία…μαζί με το κοινό του. Αυτοί οι “καλλιτέχνες” είναι που μια ζωή ενδιαφέρονταν για την τσέπη τους και τα ρούχα τους. Είναι αυτοί που απολύτως συνειδητοποιημένα απευθύνονται σε κοινό που τους θεωρεί “είδωλα”, κι αυτοί βολεύονται στην διατήρηση αυτής της στάσης.
Επειδή οι κίτρινες φυλλάδες και οι μεσημεριανές εκπομπές-λαϊκή πανήγυρη έχουν μειωθεί, έχουν κλείσει ή έχουν πτωχεύσει,  η γκλαμουριά, τα χλιδάτα ρούχα και το δόγμα “σημασία δεν έχει να πηδάς, αλλά να φαίνεται πως πηδάς“, δεν έχουν την ίδια απήχηση με παλιά. Άρα ποιο είναι το νέο life style που προωθείται έντεχνα; Είναι αυτό του κουραδόμαγκα, του ψευτολαικού και η…πατρίδα.
Γι’ αυτό και η ανάδειξη του Κασιδιάρη σε νέο (nazi-)symbol. Για να συμβολίζει την “νέμεσις” του τρόπου ζωής που απέτυχε. Για να θεωρείται φρέσκος και άφθαρτος τσόγλανος που ανάμεσα στα ερείπια μιας χώρας θα “λερώσει τα χέρια του”, θα κάνει και πλάτες στα αφεντικά, θα δείρει μετανάστες (γιατί αυτοί φταίνε που αποθεώθηκε ο Ζαμπούνης, ο Ψινάκης και οι τηλεσταρ), όλα “για την Ελλάδα”!
Μετά από το όνειρο του ελληνάκου να γίνει σαν καρικατούρα του “Σοκ”, αναδείχθηκε ο νέος τύπος, αυτός του αποιδεολογικοποιημένου, που μπορεί να στηρίξει ναζιστές και να ζητά εκδίκηση για τα χαμένα κότερα και το προδομένο όνειρο της Μυκόνου. Κι ας κινδυνεύει να βρίσκει σε λίγο φαγητό στα συσσίτια, αλλά ξέχασα αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους. Σημασία θα έχει ο Κασιδιάρης και η συμμορία του να τιμωρήσουν την μαφία που τόσα χρόνια ο ελληνάκος στήριζε. Εν τω μεταξύ θα μπερδεύει το Gucci με την σβάστικα. Κουλτούρα της παραλιακής και φασισμός πάνε χέρι-χέρι.

Η μεταπολίτευση, μια παρεξήγηση...

Του κ. Νικου Ξυδακη...

«Η μεταπολίτευση δεν έχει και τόσο καλή φήμη στις μέρες μας. Διανοούμενοι όλων των αποχρώσεων τη στηλιτεύουν, αναγνωρίζοντάς την ως πηγή των κακοκδαιμονιών που τυραννούν εδώ και πολύ καιρό, κι ακόμη περισσότερο σήμερα, τη χώρα: από την ισοπέδωση κριτηρίων και αξιών στην παιδεία μέχρι τη διάδοση μιας ξύλινης γλώσσας στα δημόσια  πράγματα, κι από την κατάχρηση συνδικαλιστικών και πολιτικών διεκδικήσεων μέχρι τη δημοσιονομική κατάρρευση και την κρίση χρέους».
Περιγράφει ο Κώστας Λιβιεράτος, κατ’ εξοχήν τέκνο της περιόδου, οξυδερκής και εμβριθής μελετητής της «πολιτισμικής» μεταπολίτευσης είτε γράφοντας αυτόνομα είτε αναλύοντας το έργο του φίλου του Χρήστου Βακαλόπουλου. Ο Βακαλόπουλος άλλωστε, μοναδικός παρατηρητής του καιρού του, καμιά εικοσαριά χρόνια νωρίτερα, είχε μιλήσει για «αυτή την παρεξήγηση που ονομάστηκε μεταπολίτευση».
Στο εκτενές μελέτημά του «Ο Χρ. Βακαλόπουλος και οι χαμένοι δρόμοι της μεταπολίτευσης», στο τελευταίο τεύχος της Νέας Εστίας, ο Λιβιεράτος τοποθετεί με ευαισθησία την όλη συζήτηση περί τέλους της μεταπολίτευσης πέραν της αυτομαστίγωσης και της στερεοτυπικής καθολικής ευθύνης. Σαν ακάματος ανασκαφέας των συλλογικών αναπαραστάσεων και των συλλογικών πρακτικών, των καθημερινών σπαραγμάτων του λαϊκού πολιτισμού και της διάσπαρτης ποπ, σαν άγρυπνος ακροατής των υπόγειων ρευμάτων της παράδοσης και της ιστορίας, ο Κ.Λ. βγαίνει τολμηρά υπεράνω της νοσταλγίας για το ροκ συγκρότημα της εφηβείας μας που διαλύθηκε, αλλά και υπεράνω της άγονης καταστροφολογίας.
Προεκτείνω τις σκέψεις του Κ.Λ., συνοδοιπόρου απ’ τα χρόνια του ’80, μέσα στο δραματικό παρόν: Η αθωότητα και η σωματική βίωση του χρόνου τέλειωσε πράγματι πολύ πριν από τη χρεοκοπία. Από τη δεκαετία του ’90 ζούμε διαρκώς αποκολλώμενοι από τη σωματικότητα και την παράδοση, διαρκώς εμβαπτιζόμενοι στη φενάκη και την απληστία, ανιστορικοί και λιμασμένοι. Χωρίς να γινόμαστε περισσότερο ηδονικοί· μάλλον, ματαιόσπουδοι θηρευτές της ατομικότητας και της υλικής πλησμονής. Χάνοντας στο δρόμο την κριτική ματιά, τη ζυγισμένη αποτίμηση, την αποσυμπιεστική ειρωνεία, την αίσθηση της φθαρτότητας. Χάνοντας τη γνώση της παράδοσης και την έγνοια για ανανέωσή της, δηλαδή, όλα όσα με κόπο και ενόραση αποτόλμησαν οι πνευματικοί προπάτορες, από τον ρομαντικό 19ο αιώνα ίσαμε τη γενιά του ’30 και τα φανερώματα του νέου λαϊκού πολιτισμού το ’60.
Ο σημίτειος εκσυγχρονισμός, ας πούμε, ένας βαλκάνιος μπλερισμός, διακηρύχθηκε σαν σπάσιμο των δεσμών με το παρελθόν της μίζερης Ελλάδας, σαν άλμα στο λαμπρό μέλλον των αγορών. Το άλμα συντελέσθηκε πράγματι, πάνω από στάδια, εργολαβίες και ιερά δισκοπότηρα χρηματιστηρίου και ευρώ· όταν πέσαμε όμως δεν υπήρχε ούτε στρώμα ούτε χώμα. Υπήρχαν τα καρφιά της ματαίωσης. Χωρίς καταγωγικό ίχνος, δίχως τη χαρά του μικρού και του τοπικού, χωρίς έγκαιρο ενοφθαλμισμό του παγκόσμιου στο μικρό μας σώμα, όταν έσπασε η πολυετής φούσκα βυθιστήκαμε διαδοχικά στην κατάπληξη, την οργή, την αυτοϋποτίμηση, τον φόβο, το μίσος. Οι πληγωμένοι και εμβρόντητοι, οι έντρομοι, αποτινάσσουν το βάρος μισώντας κάθε τι πέρα από τον πυρήνα του φόβου τους: τον διπλανό του, τον άλλο, τα ίδια τους τα σωθικά.
Ακόμη και μια ιστορική περίοδος, μια άυλη υπόσταση ποικίλως οριζομένη, όπως η μεταπολίτευση, συγκεντρώνει την καταλαλιά και το μίσος. Αν όμως ακούσουμε προσεκτικά ποιοι φωνάζουν, θα αντιληφθούμε ότι οι περισσότεροι ποτέ άλλοτε δεν φώναξαν, δεν μίλησαν, δεν άσκησαν κριτική, κατά το μακάριο παρελθόν. Σαν τους μελετηρούς επί δικτατορίας, τότε δεν ήξεραν τίποτε για το έγκλημα. Οι περισσότεροι σημερινοί τιμητές της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, στα χρόνια της κραιπάλης εδόξαζαν λόγω και έργω τον κυνισμό του λάιφστάιλ, τον ατομικιστή άρπαγα, την αναδιανομή του Χρηματιστηρίου, τα ελληνάδικα, ανέχονταν τη διαφθορά, ήταν συγκαταβατικοί με τη γενικευμένη ξιππασιά. Οσοι, ολίγοι, μιλούσαν για την εν τω βάθει παρακμή και την πολιτισμική παράλυση, χαρακτηρίζονταν μίζεροι, κολλημένοι, μοραλίστ, γραφικοί.
Μα ακριβώς αυτοί οι κριτικοί και οι κολλημένοι, πικρότατα δικαιωμένοι τώρα, καλούνται πάλι να μιλήσουν ψύχραιμα για τα επιτεύγματα της μεταπολίτευσης και όχι μόνο για τις απώλειες και τις αμαρτίες. Μόνο όσοι διέκριναν ακόμη και μες στην ασυδοσία τα φανερώματα της ζωής και τους κόκκους αλήθειας, τολμούν να δουν το σημερινό ναυάγιο με όρους ιστορικούς και πνευματικούς, χωρίς αναθέματα και δαιμονολογία, χωρίς την εύκολη προσφυγή σε νεοφιλελεύθερους μονόδρομους ή εθνικοσοσιαλιστικά τσεκούρια.
Τα δημόσια γραπτά και τα δημόσια λόγια μένουν. Να τα αφήσουμε πίσω, ναι, οπωσδήποτε, αλλά να μη λησμονούμε.

Το χαμένο ηθικό πλεονέκτημα....

Κωστής Θεοδωρόπουλος, απο την Αυγη...

Είναι φαινομενικά απορίας άξιο πώς, στην εποχή της μνημονιακής λαίλαπας, η ευρύτατη κοινωνική πλειοψηφία που δυνάμει συγκροτεί η ποσοτική και ποιοτική έκπτωση των δεδομένων της ζωής μας -που σε αρκετές περιπτώσεις αγγίζει ακόμη και τα όρια της επιβίωσης- δεν μεταφράζεται σε πολιτική πλειοψηφία αριστερού προσήμου.
Μια αναδρομή στην παρελθούσα 30ετία φωτίζει τις αιτίες αυτής της συνθήκης. Διότι, ακριβώς τότε και μάλιστα στα πεδία που η Αριστερά -παραδοσιακά και διαχρονικά- είχε κατοχυρώσει το ιδιοπρόσωπο στίγμα της ή και ηγεμόνευε, υπέστη τις μεγαλύτερες ήττες.
Στον πολιτισμό, η σύνδεση της παραδοσιακής και λαϊκής δημιουργίας (τόσο με τα σύγχρονα αισθητικά ρεύματα όσο και με τις λόγιες εκδοχές της) υποκαταστάθηκε από τις παράτες, τα ποικιλώνυμα «φεστιβάλ», τα ΔΗΠΕΘΕ, τις επιτροπές των λογοτεχνικών βραβείων και την εν γένει αισθητική υποβάθμιση.
Στην ανώτατη εκπαίδευση και στην ακαδημαϊκή έρευνα, η παραγωγή κριτικού λόγου εκτοπίστηκε προς όφελος των ΚΠΣ, του ΕΣΠΑ και λοιπών αρκτικόλεξων, καθώς και την προκήρυξη θέσεων σε επινοούμενα «γνωστικά αντικείμενα» προς απονομή στους ανήκοντες στο κύκλωμα.
Στην καθημερινή ζωή, η κατάνυξη της συνοικιακής ταβέρνας, τα ζευγαράκια στα παγκάκια του πάρκου, οι κιθάρες και οι μπύρες της πολύβουης νεανικής παρέας, υποκλίθηκαν στην επέλαση του life style, των απρόσωπων αχανών clubs, των αναλώσιμων ειδώλων που κατασκεύαζαν τα realities.
Η συμμετοχή στα κοινά εκχωρήθηκε στην ανάθεση στους «ειδικούς», η γοητεία της αναζήτησης ευτελίστηκε στο βολικό «γκουγκλάρισμα» και η ιδιώτευση κάλπαζε ανενόχλητη.
Στο «ροζ συννεφάκι», που συσκότιζε την κοινωνική πραγματικότητα, η επίσημη Αριστερά δεν αντιστάθηκε. Κατά περίπτωση κινήθηκε μεταξύ ανοχής και ενδοτισμού, κάποτε και υπαγωγής. Το διακριτό στίγμα του συνειδητού αριστερού, που εξέπεμπε ήθος, διαμόρφωνε συνειδήσεις και παρήγαγε το είκασμα του μέλλοντος, ακόμη και -ή μάλλον κυρίως τότε- στα ζοφερά μετεμφυλιακά χρόνια, εξανεμίστηκε σε μια ακόμη εκδοχή μαζανθρώπου (σε μεμονωμένες περιπτώσεις και μιζανθρώπου).
Είναι, δυστυχώς, συνυφασμένη η ιστορία των κοινωνικών κινημάτων με διαδοχικές, άδοξες πολιτικά, ήττες. Όλες όμως -πλην της τελευταίας- είχαν το στοιχείο της ηθικής υπεροχής και ενέγραφαν ως υποθήκη ανυποχώρητες στάσεις ζωής.
Η καταστροφική 30ετία είχε κύριο αυτουργό, πολιτικά και αισθητικά, το ΠΑΣΟΚ. Το υπενθυμίζει και η ελεγεία των σημερινών νέων - κατά παράφραση... «Πέντε γράμματα μόνο μουτζώσαν την απεγνωσμένη μας γενιά».
Συνειρμικά και συνηχητικά, η αριστεροσύνη παρέπεμπε στη σωφροσύνη, στην ταπεινοσύνη, στην ανδρειοσύνη. Με το πνεύμα ΠΑΣΟΚ να κυριαρχεί, εξέπεσε σε καπατσοσύνη και αγραμματοσύνη. Οι καιροί απαιτούν την άμεση αποκατάσταση των νοημάτων και των πραγμάτων.
Όσο σαφέστερα και συνειδητά απομονώνονται και καταδικάζονται οι κυρίαρχες αντιλήψεις και πρακτικές αυτής της περιόδου, τόσο εγγύτερη χρονικά θα γίνεται η ανάκτηση του ηθικού πλεονεκτήματος, η ιχνογράφηση και εν τέλει η διαμόρφωση του ανατρεπτικού οράματος.

* Ο Κωστής Θεοδωρόπουλος είναι οικονομολόγος - ερευνητής

"Δεν φταινε αυτοι"...

Strange Journal...

“Καλέ αυτή τι φταίει, την δουλειά της κάνει!“. Αυτό ακούς ως δικαιολογία για ξανθιά παρουσιάστρια που τόσα χρόνια προσφέροντας το απολύτως τίποτα πλουτίζει, εξυπηρετώντας ως πόρνη το καθεστώς της βλακείας και ταίζοντας χιλιάδες-εκατομμύρια νοικοκυριά με τόνους τηλεοπτικών σκουπιδιών. Δεν είναι δηλαδή μια “αθώα”, “χαριτωμένη” κτλ, αλλά ένα χρυσοπληρωμένο όργανο για την διατήρηση της αποχαύνωσης. που μάλιστα οι κλίκες της ντροπής, την ψηφίζουν σε στημένα πάρτι “γυναίκα της χρονιάς”.
“Δεν φταίει αυτός, αφού τον ψήφισαν…” είναι η χιλιοπιπιλιμένη καραμέλα για μιζαδόρο-μαφιόζο που μπήκε στην Βουλή με κατ’ επίφαση δημοκρατικές διαδικασίες, βάζοντας στην συνέχεια στην άκρη τον “σοφό λαό” που τον ψήφισε, αφού οι buisness επιτάσσουν διαχείριση για το κράτους και όχι για την κοινωνία.
“Δεν φταίει αυτός, αφού ο κόσμος αγοράζει το cd του.” αντηχεί ως mantra για λαρύγγια του σκυλάδικου που έχουν βάλει το λιθαράκι τους στην κατασκευή της παρακμιακής κουλτούρας που μπορεί να ανέχεται μέχρι και τούρκικα σήριαλ. Φυσικά είναι καλοπληρωμένοι από μαγαζάτορες-ανθρώπους της νύχτας συνηθισμένους σε μπραβιλίκια, με νυχτοκάματο που προκύπτει από υπερκοστολογημένα ποτά και το τριτοκοσμικό “άθλημα” της ρίψης λουλουδιών.
Στα παραπάνω να προσθέσω και ανθρώπους του…πνεύματος και της διανόησης όπως ο Πέτρος Γαιτάνος, που τόσα χρόνια μας πλασάρονται ως μια ξιπασμένη ελίτ, ψευτοκουλτουριάρηδες του Κολωνακίου, αλλά που τα έφερε έτσι η μοίρα, ώστε να αποκαλύψουν τις ιδεολογικές τους προτιμήσεις. Χωρίς να έχουν προσφέρει το παραμικρό στο πολιτισμό, στηρίζονταν από την ντόπια media-κή μαφία για να υπάρχει και μια ψεύτικη εικόνα του “εναλλακτικού”.
Επομένως την επόμενη φορά που θ’ ακουστεί πως “δεν φταίνε αυτοί” σκεφτείτε καλύτερα πως δεν διαμορφώνουν μόνο οι επιλογές του καθενός τα “σημαντικά πρόσωπα” του δημοσίου χώρου, αλλά και τα ίδια αυτά τα πρόσωπα, που επιθυμούν να διατηρούν αυτή την υποτιθέμενη δημόσια σφαίρα με τους ίδιους όρους και κανόνες που ωφελούν την κυρίαρχη ιδεολογία.

Η ΑΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΩ ΤΟΥ LIFE STYLE...

Strange Journal...

Πολλές φορές ακούμε το “φταίμε κι εμείς για…” (συμπληρώστε το κενό κατά το δοκούν) προκειμένου να ερμηνευτεί η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Η ρευστότητα της ελληνικής κοινωνίας αποτυπώνεται από την μη συμμετοχή μεγάλων μερίδων του πληθυσμού σε διαδηλώσεις, σε δράσεις που έχουν σχέση με την ζωή τους, ή ακόμη και η μη ένταξή τους σε σχήματα και ομάδες που θεωρητικά εκφράζουν τα πιστεύω τους.
Αυτό εξηγείται ως σύμπτωμα της χρόνιας έκθεσης στις επιταγές του life style, δηλαδή την υπερκατανάλωση, τα εύκολα χρήματα, στην κλειδαρότρυπα, την μετατροπή της πολιτικής σε θέαμα και του θεάματος σε πολιτική. Η κοινωνία έγινε πιο ατομοκεντρική και ο μέσος άνθρωπος πιο απομονωμένος από τους γύρω του. Η συμμετοχή στα κοινά εξέπεσε στην αντίληψη του “στείλε sms για το ποιος θ’ αποχωρήσει….” και η κατευθυνόμενη ενημέρωση υπέδειξε τα “σημαντικά θέματα” αλλά και τον τρόπο σκέψης γύρω από αυτά.
Με το media-κό κατεστημένο να σιγοντάρει, η ελληνική πραγματικότητα έμοιαζε με παραίσθηση που επικεντρωνόταν σε ακριβά αυτοκίνητα, ρούχα που αξίζει να φοράς μόνο αν είναι μάρκες, εγχειρίδια καλής ζωής και σε αστραφτερές συσκευασίες που όμως περιείχαν περιεχόμενο σε προχωρημένη σήψη. Ο υπερκαταναλωτισμός ως τρόπος ζωής έγινε το πιο ισχυρό ναρκωτικό που διατηρούσε αυτή την στρεβλή αίσθηση για “πετυχημένη ζωή”.
Τα δεκάδες περιοδικά που φιλοξενούσαν στις σελίδες τους μοντέλα, σιλικονούχα στήθη και άντρες που φορούσαν χρυσά ρολόγια ανέθρεψαν γενιές και λειτούργησαν ως “χαλαρωτικά” στην καταπιεσμένη συνείδηση των παλαιότερων. Η Μύκονος έγινε ο επίγειος παράδεισος για να εφαρμόσει ο “καλός μαθητής” τις αξίες του life style, ενώ το Κολωνάκι λειτουργεί ως ξεχωριστό…οικοσύστημα. Η θεοποίηση του υλισμού και η προβολή των ειδώλων του ως ο μόνος τρόπος ύπαρξης, έπνιξε κάθε εναλλακτική έκφραση και πρόταση περί “υπάρχειν”. Έτσι, οδηγηθήκαμε στην αποκτήνωση. Η “απονεύρωση” των πολιτικών ανησυχιών έφτασε τόσο βαθιά, που οι περισσότεροι πολίτες έγιναν είτε απολίτικα όντα, είτε κομματικοποιημένα για επίτευξη δικών τους επιδιώξεων. Σαν επέκταση αυτής της κατάστασης, όσοι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις, είτε αντιμετώπιζαν κρατική\αστυνομική βία, στα μάτια των Nitro-αναθρεμμένων φάνταζαν (και ακόμα φαντάζουν) ως περιθωριακοί.
Οι “πουλημένοι πολιτικοί”, η διαφθορά και η ατιμωρησία, στα μάτια του απολίτικου όντος γίνονται μια γενίκευση, η οποία δικαιολογεί την πλήρη απαξίωση της πολιτικής και την αμφισβήτησή της ως μέθοδο αλλαγής. Έτσι, η μόνη “ασφαλής” ταυτότητα είναι η εθνική, με αφελείς προσεγγίσεις τύπου “είμαστε όλοι Έλληνες” να έρχονται για να τονίσουν το καταρρακωμένο ηθικό και την αίσθηση του “ανήκειν” στον κυνικό και αλλοτριωμένο άνθρωπο. Εξάλλου το “ζήσε κι άσε τους άλλους να ψοφήσουν” (όχι δεν είναι τίτλος ταινίας του Bond) έγινε λάβαρο για τον ελληναρά που επειδή οι πρόγονοί του δούλεψαν και πολέμησαν πολύ, εκείνος πρέπει ν’ αράξει πάνω στα μαξιλάρια της σάπιας καλοπέρασης.
Ειδικά με το ξεσάλωμα της ιδιωτικής τηλεόρασης, ο Έλληνας συνήθισε στο κιτς, το trash και την κακογουστιά, ενώ τα ανδρείκελα των πολυεθνικών τα έκανε πνευματικούς καθοδηγητές του. Η πλήρης απομάκρυνση από κάθε ενδιαφέρον για την πολιτική ήρθε με την κατασκευή φαντασιώσεων που σχετίζονταν και πάλι με την ταυτότητα. Στην Ελλάδα ο καπιταλισμός δεν εφαρμόστηκε -όπως μπορεί να λέμε- με τον τρόπο που επικρατεί σε άλλα δυτικά κράτη, αλλά περισσότερο μεταλλάχθηκε η σχέση των ελίτ με το πολιτικό σύστημα. Δηλαδή μια χρόνια ιστορία αγάπης.
Ο ρόλος του life style στην μετατροπή του σώματος πολιτών σε μάζες ήταν καίριος. Έτοιμα σενάρια και ρόλοι τα οποία ουσιαστικά χώριζαν τους ανθρώπους σε καταναλωτικές ομάδες, υποκατέστησαν την δημιουργία υπεύθυνων και συνειδητοποιημένων ανθρώπων.
Η πτώση του life style πύργου από τραπουλόχαρτα, λόγω κρίσης μπορεί να είναι πρόσκαιρη, αφού σίγουρα θα βρεθούν άλλοι τρόποι για να χτιστεί. Ως τότε, κάποιοι αποζητώντας την ασφάλεια που τους έδινε το ναρκωτικό του life style, θα αναζητούν καταφύγιο σε αντίστοιχες καταστάσεις που δεν τους προβληματίζουν, τους αφήνουν μόνους με τον ναρκισσισμό και την ευκολία να μην αναλάβουν προσωπική ευθύνη.
Η απολιτικοποίηση οδηγεί ευκολότερα στις αγκάλες του φασισμού, απ’ ότι σε πιο ριζοσπαστικές\προοδευτικές ιδέες κι αυτό γιατί ο φασισμός δεν απαιτεί από σένα να σκέφτεσαι, αλλά να ακολουθείς και να εκτελείς σκέψεις και επιθυμίες άλλων, σαν να ήταν δικές σου. Το πιο εύκολο είναι να αναζητήσεις κάτι που θα σε κάνει να νιώσεις ανώτερος από τους άλλους, είτε πρόκειται για ένα προιόν, είτε για μια διαχωριστική ιδέα. Και στις δύο περιπτώσεις επικρατεί το “εμείς κι αυτοί”.
Το life style χωρίς να στο επιβάλει άμεσα, δημιουργούσε την εντύπωση πως η κοινωνικοποίηση έρχεται μόνο μέσα από τις “σοφές επιταγές” του. Πως είσαι αποκλεισμένος αν δεν πας στο Χ μαγαζί, ή δεν υιοθετήσεις (στην ουσία μιμηθείς) συμπεριφορές και αξίες που περικλείουν ως μαγικά αντικείμενα, καταναλωτικά αγαθά που κοσμούσαν illustration σελίδες. Ο φετιχισμός διέβρωσε την σημασία των συμβολισμών. Και οι “ιερείς” αυτού του συφερτού, εύκολα έβρισκαν σύμμαχο στην βλακεία και στα καρναβάλια των τηλεοπτικών σκουπιδιών που εξευτέλισαν κάθε έννοια αισθητικής. Οτιδήποτε εναλλακτικό, καννιβαλίστηκε στα πλαίσια της ποικιλίας του θεάματος.
To life style έβλαψε περισσότερο απ’ όλα την κριτική σκέψη, σε μια χώρα που πάντα η παιδεία ήταν πειραματόζωο στο κομματικό εργαστήρι κάθε κυβέρνησης, τον ψυχισμό, σε ένα κράτος όπου η θρησκεία ασκεί επιρροή ανάλογη αυτής στα μουσουλμανικά κράτη και έκανε ακόμη πιο απρόσωπες τις σχέσεις, κάτι πολύ σημαντικό αν θέλουμε να συγκολλήσουμε την πλειοψηφία με οράματα και συλλογικότητες.

Το λάιφστάιλ θρηνεί στο Μεταγωγών ...

βλέμμα..

Aλλος με χειροπέδες προφυλακισμένος για χρέη προς το Δημόσιο, άλλος πουλάει το σπίτι του για να μην πάει φυλακή, άλλος λουφάζει και περιμένει τη σειρά του. Το λάιφστάιλ πέθανε, λένε. Δεν πέθανε τώρα, διορθώνω. Εχει πεθάνει από καιρό, τώρα εξαπολύθηκε η δυσωδία των πτωμάτων του.

Η εγχώρια βιοτεχνία του λαϊφστάιλ, εκδότες, μοντελίστ, δημοσιογράφοι, μοντέλες, γλάστρες, τηλεπερσόνες, πάρτι άνιμαλ, ντίλερ, κοθώνια, θύματα, γεννήθηκε στη δεκαετία του ’80 και άνθησε όσο κυκλοφορούσε ορμητική η δίψα της ανόδου, ο θαυμασμός για την αρπαχτή, και άφθονο μαύρο χρήμα. Εξέπνευσε όταν μαράθηκαν όλα αυτά. Παρήγαγε αέρα. Ηταν μια φούσκα, Η φούσκα, που μέσα της όμως περιείχε τον τοξικό αέρα του θράσους, του κυνισμού, την υπόσχεση της επιτυχίας, κι εντέλει τον αέρα της ματαίωσης και της διάψευσης.

Εξέφρασε το ήθος του μαύρου χρήματος, του χρήματος της αρπαχτής και του χρηματιστηρίου, δηλαδή τα χρυσά χρόνια του πρώτου ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα χρόνια του εκσυγχρονισμού και της ολυμπιακής ευφορίας. Εντουτοις η αναμφίλεκτη επιρροή του εφαρμοζόταν ενδοφλέβια στα λαϊκά πλήθη, στους πελάτες: σε αυτά το Κλικ και οι επίγονοι έκαναν ενέσεις μαγκιάς και σεξισμού. Τα λαϊκά παιδιά από τις δυτικές συνοικίες και τη διψαλέα επαρχία ρουφούσαν συνταγές ανόδου διατυπωμένες σε καλιαρντο-ποπ, τα λαϊκά παιδιά κατανάλωναν τα εγχειρίδια της καλής κατανάλωσης και πείθονταν ότι δεν ζούσαν στο Μπουρνάζι αλλά στη Σάντα Μόνικα ή στο Μανχάταν. Κι αυτά τα διαβουκολευμένα πλήθη προσγειώνονταν άτσαλα από τον κόσμο του Κλικ στον κόσμο του σκληρού μεροκάματου, κι από κει στον κόσμο της πικρής χρεοκοπίας.

Τώρα όλοι μυρίζουν τη δυσωδία των πτωμάτων. Στην 25ετία της τροχιάς τους όμως πολύ λίγοι διείδαν τη σχέση αυτού του αισθητικού και πενυματικού σκουπιδιού με την σαθρή κοινωνία που εξέφραζε. Οι εκδότες και σκουπιδογεννήτριες εκαλούντο στα τηλεπάνελ να σχολιάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα και την πολιτική σκηνή, εκαλούντο ως τιμητές της ελληνικής κοινωνίας, είχαν και έχουν στενές σχέσεις με κορυφαίους πολιτικούς, νυν και πρώην υπουργούς, έπαιρναν υπερδάνεια από τις «κουτές» τράπεζες, άντλησαν δισεκατομμύρια δρχ. από το Χρηματιστήριο, μπαινόβγαιναν στις επαύλεις του μεγάλου χρήματος, έκαναν μπίζνες και κολεγιές. Οι ισχυροί τούς χρησιμοποιούσαν, σαν διασκεδαστές, σαν πλυντήρια, σαν βαποράκια, σαν παπαγάλους. Αλλά και συναγελάζονταν, έπιναν και γελούσαν μαζί· διότι είχαν κοινό το έθος και την κουλτούρα. Μεγαλοπαράγοντες και φτωχοδιάβολοι μοιράζονταν τον ίδιο πολιτιστικό ορίζοντα, είχαν ίδιες αισθητικές ααναζητήσεις, ίδιες πνευματικές ανησυχίες. Αργά τη νύχτα, μετά το Μέγαρο των χορηγιών, μετά τα ακριβά ρεστωράν, όλοι κατέληγαν στον Μαζωνάκη και την Πέγκυ Ζήνα. Ολοι.

Ολοι, οι ίδιοι, συνωστίζονταν στα αριθμημένα και στα VIP των γηπέδων, γαύροι και βάζελοι, χειροκροτητές προέδρων και συνδαιτημόνες λαμογιών, περιστοιχισμένοι από μπράβους και νονούς. Ολοι, οι ίδιοι, έκαναν ρεζερβέ στα στέκια της Μυκόνου, κι αργότερα έχτιζαν φαραωνικές επαύλεις αυθαίρετες στις αλωθείσες Κυκλάδες. Οι ίδιοι που πηδούσαν από κότερο σε κότερο.

Την είχε καταλάβει ο Τσουκάτος τούτη τη γενετική σχέση, είχε δει ότι κι ο Γιώργος Παπανδρέου προτιμούσε το Κλικ για συνεντεύξεις περί αειφορίας και free μαριχουάνας, εξ ου και συμβούλευσε τον εκσυγχρονιστή Σημίτη να συνάξει το ΠΑΣΟΚ στο μοδάτο Βαρελάδικο ― όπερ και έπραξε ο καλβινιστής πρωθυπουργός. Ας είναι.

[edit: O K. Σημίτης την τελευταία του ουσιαστική συνέντευξη πριν τις εκλογές 2000 και την πρώτη μετεκλογική την παραχώρησε στο Nitro. Στο ίδιο έδωσε συνέντευξη και ο Κώστας Μητσοτάκης]

Ας ξύσουμε τη φτενή χρυσομπογιά, που γράφει κλικ, μαξ, φλας, νίτρο, φρι πρες, σταρ, δεν ξέρω γω τι. Ο τσίγκος, από κάτω, είναι χτυπημένος με τατουάζ «ΠΑΣΟΚ for ever», «χρήμα über alles», «σκυλοπόπ», «κλεπτοκρατία». H βιοτεχνία μεταποιούσε φτηνά υλικά και τα πουλούσε σαν Greek Dream. Η κλεπτοκρατία χρειαζόταν όργανα ιδεολογικής κυριαρχίας πολυδύναμα, πέρα από την επίσημη προπαγάνδα. Το λάιφστάιλ ήταν αυτό ακριβώς το όργανο υπόγειας, αθέατης, διαβρωτικής προπαγάνδας, όργανο εκμαυλισμού και κυριαρχίας: πλάσαρε την παράγκα για παλατάκι, κι ο φτωχοδιάβολος μες στην παράγκα χόρταινε την απληστία του με ηδονοβλεψία και ψευδαίσθηση: μπορούσε να ξοδέψει τρία μηνιάτικα ή ένα διακοποδάνειο για μια βδομάδα στη Μύκονο, να κολυμπήσει πλάι στα σελέμπριτι και να ψωνίσει Gavalas.

Πολλοί βιοτέχνες του λάιφστάιλ κυκλοφορούν ακόμη στα μήντια, ξεπουπουλιασμένοι, κυνηγώντας το μεροκάματο του κλόουν με το πλατινένιο ρινοδιάφραγμα, άλλοι ξεπλένονται ως δημοσιογράφοι αφού ξέπλυναν χρήμα, άλλοι υποδύονται τους ξινούς τιμητές και τις Αντουανέτες. Οι περισσότεροι ξέπεσαν. Η παράγκα κατέρρευσε, τα σελέμπριτι θρηνούν στο Μεταγωγών και στα πρωτοδικεία, ξεπουλάνε Ντόλτσε ε Καμπάνα, Καγιέν, Λέξους και σπίτια.Οι μαικήνες τους κάνουν ότι δεν τους ξέρουν, δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα. Μαζί με την παράγκα όμως καταρρέει και η χώρα που τους ανέχθηκε, τους έθρεψε, τους μιμήθηκε και τους θαύμασε.