Ο Σταύρος στα ίχνη της Ντόρας...

του Τασου Κωστοπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Τι ακριβώς προτείνει για τα βασικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας το νέο «κόμμα Θεοδωράκη»; Διαβάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του πρωταγωνιστή της κίνησης, διαπιστώνεις ότι, παρ’ όλο που αυτή θυμίζει περισσότερο γλυκανάλατη έκθεση ιδεών παρά πολιτικό κείμενο, περιέχει ωστόσο μια σειρά προγραμματικά στοιχεία που αποκαλύπτουν και το πραγματικό κοινωνικοπολιτικό και ιδεολογικό προφίλ του «Ποταμιού» – το προφίλ μιας ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης, δεξιάς κίνησης. Αν παραμερίσουμε κάποια πιασάρικα αλλά άχρωμα λαϊκιστικά πυροτεχνήματα (μείωση του αριθμού των βουλευτών, «την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα»), τα απλώς αυτονόητα (περισσότερα λεωφορεία το πρωί, ανακύκλωση των σκουπιδιών αντί για το ρίξιμό τους στα δάση και τη θάλασσα) ή ακόμη και φαιδρά (περισσότεροι εθελοντές αιμοδότες – με ποια μέθοδο άραγε;), οι συγκεκριμένες προτάσεις που προκύπτουν είναι οι εξής:

● «Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια», ώστε οι κυβερνήσεις «να μη φοβούνται το πολιτικό κόστος» των αντιδημοφιλών επιλογών τους.
● Απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο.
● Δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ.
● Να πάψουμε ν’ «αναμασάμε τις ίδιες και τις ίδιες ιστορίες φοροδιαφυγής», που παρεμποδίζουν την οικονομική δραστηριότητα.
● Να καταργήσουμε (;) τις γεννήσεις με καισαρική, για να πάψουμε να «έχουμε τις περισσότερες στον δυτικό κόσμο» – ή μήπως να μην καλύπτονται πλέον αυτές από τα ασφαλιστικά ταμεία;
● Για το ζήτημα του χρέους, η διακήρυξη περιορίζεται στην αφ’ υψηλού διαβεβαίωση ότι «θα στείλουμε τους καλύτερους διαπραγματευτές – αυτό είναι εύκολο», συνδέει όμως αυτό το «εύκολο» με την αδιαπραγμάτευτη αποδοχή των επιταγών της Ε.Ε.: «Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας», εξ ου και θα πρέπει «να παρουσιαστούμε πιο Ευρωπαίοι από τους Ευρωπαίους».
● Η οικονομική πολιτική, τέλος, εξισώνεται με απλή ικανοποίηση των επενδυτών: «Πώς θα ξαναχτίσεις την οικονομία; Ποιοι θα επενδύσουν; Πώς θα έρθουν πίσω τα λεφτά; Ποιοι θα πάρουν το ρίσκο και πώς θα τους κάνεις να σε εμπιστευτούν; Αυτοί που κυβερνούν φοβίζουν κάθε μέρα όσους ακόμα επενδύουν σε αυτή τη χώρα και αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν τρομοκρατούν και τους επόμενους».

Top of the Pops forever...

της Μαρίας Τριαντοπούλου, απο το TVXS...

Η χώρα αυτή έχει κατά καιρούς ταλαιπωρηθεί από πολλά και διάφορα πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι στο κάρμα μας ή αν εμείς το δημιουργούμε και μετά την πληρώνουμε.
Δεν ξέρω αν φταίει ότι μας επιβουλεύονται, ότι θέλουν το κακό μας ή αν απλά είναι στο DNA μας, στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ή γενικά στο κακό το ριζικό μας αλλά πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε βασανισθεί. Από εσωτερικούς και εξωτερικούς εθνοσωτήρες, από λαμόγια και από διαπλεκόμενους, από εμφυλίους και δικτατορίες, από μνημόνια, σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα σοβαρά που μας γονατίζουν κατά καιρούς, σαν να μην είχαμε ήδη αρκετά να αντιμετωπίσουμε από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα, έχουμε βασανιστεί επιπρόσθετα τα τελευταία χρόνια από την παραλυτική και αποσβολωτική επίδραση του lifestyle, του κουτσομπολιού, του star system που ανεβάζει και κατεβάζει ήρωες τους οποίους εμείς πρέπει υπομονετικά να ακούμε όταν αραδιάζουν με ύφος περισπούδαστο ένα σωρό ανοησίες.

Η βία που μετράει τη γη...

του Μανου Στεφανιδη... 

 

Οι δύο θάνατοι στιγμάτισαν το 2013, είναι κατά τη γνώμη μου και τα πιο σημαντικά πολιτικά γεγονότα αυτής της χρονιάς ως τώρα: Εννοώ το θάνατο του νεαρού που εξωπετάχτηκε από το τρόλεϊ και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δύο περιπτώσεις βίας που σφραγίζουν τη μοίρα αυτής της κοινωνίας πολύ περισσότερο από τα λεγόμενα για πρωτογενές πλεόνασμα, τις εκλογές στη Γερμανία ή το success story της κυβέρνησης. Και τούτο γιατί η βία που ενδημεί τόσο στην καθημερινότητα μας όσο και σε θεσμικό επίπεδο, είναι πολύ πιο οδυνηρά σημαντική από οποιαδήποτε πολιτική σπέκουλα.
Ποιο άραγε είναι το πιο ανησυχητικό; Αποφασίστε εσείς.
Η τρέλα που τυφλώνει δύο ανθρώπους και τους οδηγεί στα άκρα δια ασήμαντον αφορμήν ή η οργανωμένη βία μιας εγκληματικής ομάδας που έχει διαβρώσει πολλά, αντιθέτων συμφερόντων, κοινωνικά στρώματα, διεισδύοντας επιπλέον στο σκληρό πυρήνα της ελληνικής αστυνομίας ναρκώνοντας τις λειτουργίες της δικαιοσύνης και εκπορθώντας αυτό το ίδιο το κοινοβούλιο; 

Από την έκθεση "Προσφορά" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Δημήτρη Μεράντζα, "Αυτοπροσωπογραφία διά λιθοβολισμού".

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα επειδή τα πράγματα αφορούν τον καθένα μας ξεχωριστά, εφόσον όλοι έχουμε αποδεχτεί τη βία ως λογικό (;), δηλαδή αναπόφευκτο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αναφέρομαι στους μικρούς φασισμούς που εκτρέφουμε λίγο πολύ όλοι μας ανεχόμενοι από την καθημερινή αγένεια του διπλανού ως την υποκρισία και το ψεύδος μιας ολόκληρης πολιτείας. Ενός κράτους που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως σταθερό και πειθήνιο θύμα της. Να γιατί μίλησα για θεσμική βία χωρίς να υπονοώ αποκλειστικά τη Χρυσή Αυγή.

Η εξαφάνιση της φαιάς κυρίας...

Ο Ιος, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Σε μπούμερανγκ για τη Χρυσή Αυγή εξελίχτηκε η δίκη κατά του αντιφασισμού, την οποία που είχε προκαλέσει τον Μάιο του 2009

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΙΧΕ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΠΟΥ Η ΙΔΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ

Αυτοί που έκλεψαν την παράσταση στην πρόσφατη δίκη κατά του Κώστα Μουτζούρη και του Σάββα Μιχαήλ ήταν εκείνοι που έλειπαν. Εννοούμε βέβαια τον ηγετικό πυρήνα της Χρυσής Αυγής, εκείνους που προκάλεσαν τη σκανδαλώδη δίωξη του τέως πρύτανη του ΕΜΠ και του γραμματέα του ΕΕΚ, αλλά έλαμψαν διά της απουσίας τους την περασμένη Τρίτη και Τετάρτη από τα δικαστήρια της Ευελπίδων. Ο λόγος που συνέβη αυτό δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί. Η αρχική «πολυμήνυση» που υποβλήθηκε από μια αυτοπαρουσιαζόμενη ως «ακομμάτιστη» ομάδα πολιτών στις 8.5.2009 έφερε τις υπογραφές κάποιων άγνωστων τότε αλλά πολύ γνωστών σήμερα στελεχών της ναζιστικής οργάνωσης. Ελάχιστοι γνώριζαν τότε τον πολλά βαρύ Παναγιώταρο, ήδη βουλευτή και εμπλεκόμενο σε πολλές από τις βίαιες παρεμβάσεις της οργάνωσης,

Πέτρος Κωστόπουλος. Η «επιτυχία» ενός «πετυχημένου»..

sofistis...

Ο Πέτρος Κωστόπουλος αναλαμβάνει το πρωϊνατζίδικο του ΜΕΓΚΑ! Επιτέλους η κρίση βάζει τα πράγματα στη σωστή τους θέση: Ο έκπτωτος βασιλιάς του life style στην Ελλάδα, αυτός που μας έκανε υποδείξεις για το πώς πρέπει να τρώμε, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να κάνουμε έρωτα και πώς να ζούμε και να γίνουμε «πετυχημένοι», έφτασε επιτέλους στο άκρον άωτον της «επιτυχίας» και έγινε αντικαταστάτης του ..Λιάγκα (!) Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν κρύβει πια τη φιλοδοξία του: Επιδιδόμενος σε ρόλους Μενεγάκη, δηλαδή ενώ εκείνη επιδεικνύει τα φτιαγμένα στήθη της αυτός θα επιδεικνύει τα φτιαγμένα δόντια του, ελπίζει έτσι να καταφέρει να ξεπεράσει τον Λιάγκα ώστε να μπορέσει κάποτε να φτάσει και στο ανώτερο επίπεδο της ελληνικής κατινιάς, δηλαδή να ανταγωνιστεί ακόμα και αυτήν την Τατιάνα Στεφανίδου..
Παιδί του Βόλου, πλην όμως πασοκοθρεμμένος και κολλητός του Λαλιώτη, έκανε «κλικ» στην εξουσία και αφού αναρριχήθηκε στα ανώτερα κλιμάκια της ως βασιλιάς και θεωρητικός της γυφτογκλαμουριάς, αντί να βρίσκεται στη φυλακή κατάφερε και δραπέτευσε πριν καν μπεί, περνώντας με ευκολία απ το 69 στο 99, δηλαδή έτσι απλά σαν μία ακόμα σεξουαλική επίδοση ενός τέλειου αρσενικού κήρυξε πτώχευση σύμφωνα με το άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα και παρά τα υπέρογκα χαριστικά δάνεια που είχε αρπάξει για να κάνει τον ωραίο, τον έξυπνο και «πετυχημένο», πέταξε τους εργαζόμενους απλήρωτους στο δρόμο..

Εικονικός αντιαμερικανισμός...

απο τον Ιο στην Εφημεριδα των Συντακτων...

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΠΙ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Σύμφωνα με τους κονδυλοφόρους της Δεξιάς, τον εθνάρχη τζούνιορ «τον έριξαν οι Αμερικανοί για τα πετρέλαια». Είναι όμως έτσι;

Οταν γράφονταν τούτες οι γραμμές, η επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Αγνοούμε ως εκ τούτου σε ποιο βαθμό τα σενάρια που ήθελαν να σηματοδοτεί ένα ριζικό αναπροσανατολισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με προνομιακή πλέον στήριξη στις ΗΠΑ αντί της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε., επιβεβαιώθηκαν ή παρέμειναν στη σφαίρα της επικοινωνιακής φαντασίας. Δεν μπορούμε ωστόσο παρά να επισημάνουμε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: οι δημοσιογραφικοί κύκλοι που σήμερα εναποθέτουν τις ελπίδες της χώρας στην πατρωνία της Ουάσινγκτον, είναι οι ίδιοι ακριβώς που τα τελευταία χρόνια συνήθιζαν ν’ αποδίδουν σε σκοτεινό αμερικανικό δάκτυλο όλες τις εξελίξεις που οδήγησαν στη σταδιακή κατάρρευση της προηγούμενης κυβέρνησης της Ν.Δ.

Σύμφωνα μ’ αυτό το τελευταίο σενάριο, η κυβέρνηση Καραμανλή δεν κατέρρευσε κάτω από τα βάρη των δικών της σκανδάλων, της κακοδιαχείρισης και της φυγομαχίας μπροστά στην κλιμακούμενη οικονομική κρίση,

Ο μισελληνισμός των «Ελληναράδων»...

απο τον Ιο, στην Εφημεριδα των Συντακτων...
Η Ελλάδα, όπως την «αγάπησαν» οι ναζί κατακτητές...
Πίσω από τη φανατική προσκόλληση σε φράσεις αρχαίων συγγραφέων και τη χρήση γραμματικών τύπων της καθαρεύουσας, οι θιασώτες της ρατσιστικής βίας κρύβουν τη βαθιά τους απέχθεια σε κάθε τι πραγματικά ελληνικό.
 Μετά από αρκετούς μήνες στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας, η Χρυσή Αυγή κατορθώνει να διατηρεί ή να διευρύνει τις δημοσκοπικές της επιδόσεις, χωρίς να κάνει ούτε βήμα πίσω στα φανατικά ναζιστικά της πιστεύω. Επιμένει βέβαια στην ευφημιστική μετωνυμία «εθνικισμός» για να εκφράσει τον εθνικοσοσιαλιστικό πυρήνα της πολιτικής της σκέψης, αλλά δεν παύει να στέλνει διαρκώς κωδικοποιημένα μηνύματα προς τους «μυημένους», προκειμένου να τους καθησυχάσει ότι δεν έχει αλλάξει απόψεις.

Αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς οι ναζιστικές απόψεις, η Χρυσή Αυγή καναλιζάρει τη δημόσια προπαγάνδα της σε αυτό που η ίδια θεωρεί ευνοϊκότερο πεδίο: την «ελληνολατρία». Υποτίθεται ότι όσα η ίδια πρεσβεύει για τη σημερινή ελληνική κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνεπής εφαρμογή των απόψεων που μας κληροδότησε η κλασική ελληνική αρχαιότητα. Μάλιστα, η οργάνωση επιδίδεται σε μια συστηματική αλίευση αρχαίων «ρητών» ή «αποφθεγμάτων», προκειμένου να στηρίξει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία στους «αρχαίους ημών προγόνους».

Μ’ αυτόν τον τρόπο, βέβαια, το μόνο αποτέλεσμα είναι να αποδίδονται στους αρχαίους Ελληνες οι πιο σκοτεινές, βίαιες και απάνθρωπες πρακτικές που εφαρμόστηκαν στα μέσα του περασμένου αιώνα από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της Ευρώπης και κυρίως την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με αποκορύφωμα το ίδιο το Ολοκαύτωμα.

Πρόκειται για μια συστηματική διαστρέβλωση της ελληνικής παράδοσης και του περιεχομένου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που έχει γονιμοποιήσει τις αρχές του σύγχρονου ουμανισμού. Αλλά όλα αυτά είναι απορριπτέα από την ακροδεξιά προπαγάνδα. Οχι. Για τους σύγχρονους «Ελληναράδες» από την αρχαιότητα πρέπει να πάρουμε μόνο τον «Καιάδα», την «Κρυπτεία» και το πολύπαθο «Πας μη Ελλην Βάρβαρος». Πίσω, δηλαδή από τους επιφανειακούς ύμνους για τους «προγόνους» κρύβεται ένα βαθύ μίσος για κάθε τι ελληνικό.

Στην πλάτη του Ισοκράτη

Η ιδεολογική χρήση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας δεν είναι βέβαια κάτι καινούργιο. Και η ανιστόρητη μεταφορά αρχαίων παραθεμάτων για να δικαιολογηθούν ο σύγχρονος εθνικισμός και η αντιμεταναστευτική υστερία ή να τεκμηριωθεί η «μοναδικότητα» του ελληνικού λαού «διά μέσου των αιώνων» δεν περιορίζεται ασφαλώς στη Χρυσή Αυγή.

Το πιο χαρακτηριστικό σχετικό παράδειγμα είναι το γνωστό απόσπασμα από τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτη, σχετικά με τον προσδιορισμό των Ελλήνων ως εκείνων που «μετέχουν» της ελληνικής παιδείας. Από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας και με αφορμή τη διαμάχη για το αν πρέπει να κρατούν οι άριστοι μαθητές την ελληνική σημαία, ανεξάρτητα από το αν είναι γόνοι μεταναστών, το απόσπασμα αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Και πολλοί «αλβανοφάγοι» έσπευσαν να δώσουν τη δική τους ερμηνεία, επιμένοντας ότι ο αρχαίος ρήτορας δεν εννοούσε κάτι παρόμοιο και ότι αντιθέτως επέμενε στη «φυλετική» ανωτερότητα των Ελλήνων (Ιός, 1.11.2003).

Το ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή πρωτοστάτησαν βέβαια στην «αποκατάσταση» του «φυλετισμού» του Ισοκράτη. Κάθε λίγο και λιγάκι η ναζιστική εφημερίδα επανέρχεται στο ζήτημα με κείμενα όπως «Ο φυλετιστής Ισοκράτης και οι “αντιρατσιστές” διαστρεβλωτές της αλήθειας» (15.2.2002), «Ο ρατσιστής Ισοκράτης» (1.3.2002), «Ο φυλετιστής Ισοκράτης» (30.10.2003), «Ο ρατσιστής Ισοκράτης» (20.11.2003), «Ο Ισοκράτης, ο Σωκράτης, οι αντιρατσιστές και ο Τσενάι» (27.10.2004), «Μια φράση και η διαστρέβλωση της αλήθειας» (24.6.2009).

Αυτό που έμεινε έξω από τη συζήτηση είναι η ουσία του ζητήματος. Οτι δηλαδή η σύγκριση της σημερινής κοινωνίας με την αρχαία «πόλη-κράτος» είναι ανιστόρητη και αδιέξοδη, ενώ είναι δεδομένο ότι η συγκρότηση των σύγχρονων εθνικών κρατών, και μάλιστα στα Βαλκάνια, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Τα σχολεία, δηλαδή, υπήρξαν τα κέντρα στα οποία σμιλεύτηκε η εθνική συνείδηση των λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας στη φράση του Ισοκράτη το σύγχρονο νόημά της.

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για τους θαυμαστές του «ρατσιστή» Ισοκράτη, οι οποίοι θεωρούν «παιδεία» το «παίδεμα» των άλλων. Υπάρχουν πάντως και χειρότερα. Είναι τα σημεία που οι κήρυκες του εθνικισμού δεν διστάζουν να διαστρεβλώσουν τα αρχαία κείμενα προκειμένου να τα εντάξουν στην προπαγάνδα τους. Προτού αναλάβει καθήκοντα στο υπουργείο Υγείας, ο Αδωνις Γεωργιάδης παρουσίαζε στην εκπομπή τηλεπωλήσεων που διατηρεί σε πολλά κανάλια με τον αδελφό του την επανέκδοση του «Λεξικού των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων» του Σμιθ, το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1890. Σε όλη την εκπομπή του, ο πρώην γραμματέας του ΛΑΟΣ, επανερχόταν στο λήμμα «Ξενία» του λεξικού, θεωρώντας ότι είχε ξετρυπώσει λαβράκι, με το οποίο θα κατατρόπωνε τους «κουλτουριαραίους», οι οποίοι τολμούν να συνδέουν την οφειλόμενη στάση απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες με την ιερή ελληνική παράδοση της φιλοξενίας, η οποία έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα και τη λατρεία του Ξενίου Διός.

Κάθε λίγο και λιγάκι διάβαζε μια φράση από το λήμμα αυτό: «Παρά τοις αρχαίοις ο μη Ελλην ξένος εθεωρείτο ως εχθρός και βάρβαρος». Αυτή τη φράση ο κ. Γεωργιάδης την ερμήνευε ως εξής: «Δηλαδή, η έννοια του Ξενίου Διός ήταν μόνο μεταξύ των Ελλήνων. Δεν έχει να κάνει με τους αλλοδαπούς, να πείτε στους διάφορους θολοκουλτουριαραίους».

Μόνο που το Λεξικό λέει το ακριβώς αντίθετο. Ακριβώς μετά τη φράση που επαναλάμβανε μονότονα ο κ. Γεωργιάδης, αναγράφονται τα ακόλουθα:

«Ο ερχόμενος δε εις χώραν τινά ουχί επί εχθρικώ τινι σκοπώ, φαινομένως τουλάχιστον, ενομίζετο ως ου μόνον προστασίας δεόμενος, αλλά και ως ικέτης. Ο Ζευς δε ην η προστάτειρα των ξένων και των ικετών θεότης. Οθεν εκαλείτο Ζευς Ξένιος και Ικετήσιος. [...] Αμα αφικομένου ξένου, οιασδήποτε τάξεως και γένους, εδέχοντο αυτόν ευμενώς και παρείχον αυτώ πάντα τα προς ανάπαυσιν και θεραπείαν των αμέσων αυτού αναγκών επιτήδεια. Ο ξενούμενος αυτόν δεν ηρώτα τις ήτο ούτος, ή δια τι ήλθεν εις την οικίαν αυτού πριν ή εκτελέση τα της ξενίας καθήκοντα. Εν όσω δε διέμενε παρ’ αυτώ, εθεώρει ως ιερώτατον καθήκον το προστατεύειν αυτόν από πάσης καταδιώξεως, και εάν έτι ανήκεν εις πολιτικώς εχθράν φυλήν».

Από κοντά στον Γεωργιάδη και η Χρυσή Αυγή που κάθε τόσο υπενθυμίζει ότι «εκτός από την αρχαία ελληνική λέξη φιλοξενία υπήρχε και η ξενηλασία» (11.11.2009).


Αλλά για ποιο λόγο επιχειρούν να αναζητήσουν στην αρχαιότητα τη δικαιολογία για τον δικό τους ρατσισμό και την ξενοφοβία οι προπαγανδιστές της ελληνικής Ακροδεξιάς; Το εξηγεί στο πρόσφατο βιβλίο της η Αννα Φραγκουδάκη. Στην πραγματικότητα, πίσω από την υποτιθέμενη «περήφανη ελληνοκεντρική» τους στάση, κρύβεται η υιοθέτηση του κλασικού «κεντροευρωπαϊκού» ρατσισμού. Το ρατσιστικό αυτό σχήμα που ενδημεί στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ελίτ εξυμνεί την ελληνική αρχαιότητα, αλλά ταυτόχρονα υποτιμά τη σύγχρονη «υπανάπτυκτη» και «ανατολίτικη» εικόνα της Ελλάδας. Οι εγχώριοι απολογητές αυτού του σχήματος συγκρίνουν τα σημερινά «χάλια» με το αρχαίο «κλέος» και αναζητούν τρόπους να «αναστηθεί το γένος» και να αναπαραχθεί το παρελθόν, αποδίδοντας στους «προγόνους» όσα εκείνοι υποστηρίζουν σήμερα. Τα πρώτα σπέρματα αυτής της προβληματικής αναζητούνται στον διαταραγμένο πρώιμο εθνικοσοσιαλισμό του Περικλή Γιαννόπουλου.

«Ο λόγος αυτός», γράφει η Φραγκουδάκη, «παρά τον αντιευρωπαϊσμό του, απευθύνεται στην ολιγαρχική τάση της Ευρώπης και ζητάει, για εκείνους τους Ελληνες που καταγγέλλουν τους Ελληνες για κατωτερότητα, μερίδιο στην ευρωκεντρική “ανωτερότητα”, στο όνομα της κλασικής αρχαιότητας και της ορθόδοξης μεγαλοσύνης του ελληνισμού. Προσφέρουν στην ολιγαρχική τάση της Ευρώπης τη νομιμοφροσύνη στην αποδοχή της υποτιθέμενης ανωτερότητάς της, ώστε να τους δώσει ως αντάλλαγμα θέση ισότιμη στο βασίλειο των “ευγενών” εθνών».

Με τα μάτια του Αδόλφου

Αυτά όλα θα ήταν απλώς γραφικά, αν δεν ήταν ταυτόχρονα και εξαιρετικά επικίνδυνα. Γιατί επιχειρούν να προσδώσουν μια «εθνοπρεπή» δικαιολογία στα φαινόμενα ρατσιστικής βίας που πολλαπλασιάζονται, ενώ την ίδια στιγμή σπέρνουν την απελπισία σε όσους τα υιοθετούν (εφόσον αποδεικνύονται ανήμποροι να μετρηθούν με τους «προγόνους», ανάξιοι συνεχιστές μιας λαμπρής παράδοσης).

Αυτό ισχύει ειδικά για τη ναζιστική οργάνωση που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή πολιτική ατζέντα. Δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει την ιδιότυπη «ελληνολατρία» της Χρυσής Αυγής αν δεν λάβει υπόψη του το γεγονός ότι οι απόψεις της οργάνωσης για την Αρχαία Ελλάδα είναι απολύτως διαμεσολαβημένες.

Στην πραγματικότητα, ο στενός ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής δεν ταυτίζεται με ό,τι θεωρείται σήμερα ελληνικό, αλλά με όσα επιχείρησαν να περιγράψουν ως «αρχαιοελληνικό» οι θεωρητικοί του Τρίτου Ράιχ και ειδικά ο ίδιος ο Χίτλερ, ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ και ο Χάινριχ Χίμλερ.

Τα μέλη αυτού του στενού πυρήνα θεωρούν τους εαυτούς τους «βορείους», «Ινδογερμανούς» και δεν χάνουν καμιά ευκαιρία να το υποδηλώσουν. Κάθε Χριστούγεννα γιορτάζουν το «χειμερινό ηλιοστάσιο», με παραπομπές όχι στην ελληνική παράδοση, αλλά στη Σκανδιναβία! Επιλέγουν τον τίτλο «Βόρειον Σέλας» για το περιοδικό που εκδίδουν στη Βόρεια Ελλάδα. Και με κάθε λογής σύμβολα παραπέμπουν στη «βόρεια» καταγωγή τους.

Για την περίπτωσή τους ισχύει η ρήση του Λιακόπουλου ότι «ζουν ανάμεσά μας», αλλά εκείνοι νομίζουν ότι ζουν στη μυθική Θούλη, την αρχέγονη πατρίδα του βόρειου «Αριου» ανθρώπου. Δεν διστάζουν να ποζάρουν έχοντας στις μαύρες μπλούζες τους το σήμα των περιβόητων SA, των χιτλερικών παραστρατιωτικών Ταγμάτων Εφόδου, όπως έκανε ο γνωστός «θεωρητικός» τους, Γιώργος Μάστορας. Πρόκειται για το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Μισιάκα, διορισμένου στο γραφείο του Μιχαλολιάκου στη Βουλή (ΦΕΚ 390/14.8.2012).

Ο ίδιος εμφανίστηκε πριν από λίγες μέρες και με τη στάμπα «Nordland» («Βόρεια χώρα»). Είναι το όνομα μιας ταξιαρχίας των Waffen SS, στην οποία ανήκαν ξένοι εθελοντές. Ακόμα και ο ύμνος της Χρυσής Αυγής που «παιάνιζε» την ώρα του ρατσιστικού «συσσιτίου» την περασμένη Τετάρτη έξω από τα γραφεία της δεν ήταν άλλος από το εμβατήριο των SA, το Horst Wessel Lied, απαγορευμένο βέβαια στη Γερμανία. Το εμβατήριο αυτό ξεκινά με τον στίχο «Die Fahne hoch» (Ψηλά η σημαία), το οποίο μεταφράζεται από τη Χρυσή Αυγή σε «Ορθό το λάβαρο» και αποτελεί μόνιμο σύνθημα και τίτλο στα κείμενά της.

Πεισμένοι ότι είναι συνεχιστές αυτής της «βόρειας» φυλής, οι χρυσαυγίτες διαβάζουν την Αρχαία Ελλάδα με τα μάτια των ναζί. Και στα χέρια τους η Αρχαία Ελλάδα (και ειδικά η Σπάρτη) κακοπαθαίνει όσο κακόπαθε και στα χέρια των αυθεντικών ναζί.

Αυτός είναι ο λόγος που σε όλα τα ιδεολογικά τους άρθρα για την Ελλάδα, τον Ελληνισμό και τη Φυλή οι χρυσαυγίτες επιλέγουν εικονογράφηση από την τέχνη του Τρίτου Ράιχ. Αποφεύγουν αγάλματα και ανάγλυφα αρχαιοελληνικά. Προτιμούν τα έργα του Αρνο Μπρέκερ και του Γιόζεφ Τόρακ, των δύο αγαπημένων γλυπτών του Χίτλερ. Και δίπλα στην ελληνική σημαία δεν παραλείπουν να μοστράρουν είτε τον «αγκυλωτό» μαίανδρο είτε τον «κέλτικο» σταυρό, σύμβολο κι αυτό του «βόρειου» ανθρώπου.

Η ταύτιση με τον χιτλερισμό φτάνει σε σημεία παράνοιας. Και όχι μόνο «αποδεικνύουν» ότι ο Χριστός ήταν Ελληνας, αλλά για να αποτινάξουν από το ίνδαλμά τους, τον Χίτλερ, την υποψία που υποστηρίχτηκε από κάποιους ότι είχε εβραϊκές και αφρικανικές ρίζες, οι χρυσαυγίτες πάνε ένα βήμα παραπάνω: «Η επιστημονική απάντηση: ελληνικής καταγωγής εξ αρρενογονίας κατά το μάλλον ο Χίτλερ» (8.9.2010).

Από τον Νίτσε στον Παλαμά

Δεν κακοπαθαίνουν μόνο οι αρχαίοι συγγραφείς στα έντυπα και τους λόγους των μεταμοντέρνων εθνικοσοσιαλιστών της πλατείας Αττικής. Την ίδια τύχη έχουν οι νεότεροι μελετητές της Αρχαίας Ελλάδας, τους οποίους διαστρεβλώνει η οργάνωση κατά βούληση, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο απώτερος προπαγανδιστικός της σκοπός.

Και πρώτα απ’ όλους ο Νίτσε, τον οποίο ακολουθεί μια παράδοση διαστρέβλωσης από τους ναζιστές θεωρητικούς. Οι χρυσαυγίτες προσπαθούν να φορέσουν στον Νίτσε ένα εθνικιστικό και φυλετικό κουστούμι. Γιατί αν η προσέγγιση γινόταν μέσα από μια ελληνική/ευρωπαϊκή ματιά (δηλαδή την οπτική του ίδιου του Νίτσε, ή έστω του Παλαμά και του Καζαντζάκη, των δύο επιφανέστερων Ελλήνων νιτσεϊκών), τότε θα γινόταν φανερό ότι για τον Νίτσε το μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων δεν οφείλεται στο ότι ήταν φυλετικά καθαροί αλλά στο ακριβώς αντίθετο. Το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας έγκειται στην επιμειξία, στην ανάμιξη και τη διασταύρωση των φυλών και των πιο ετερόκλητων στοιχείων και όχι στη φυλετική αγνότητα και καθαρότητα. Ο Νίτσε αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχουν «καθαρόαιμοι» και «αυτόχθονες Ελληνες».

«Η χριστιανική διδασκαλία ήταν το αντίθετο της διονυσιακής διδασκαλίας· ν’ ανακαλύπτεις ξανά τον Νότο μέσα σου και ν’ απλώνεις πάνω σου έναν φωτεινό, λαμπρό, μυστηριώδη ουρανό του Νότου· να ξαναποκτάς νότια υγεία και κρυφή δυναμικότητα της ψυχής· βήμα βήμα να γίνεσαι πιο περιεκτικός, πιο υπερ-εθνικός, πιο ευρωπαϊκός, πιο υπερ-ευρωπαϊκός, πιο εγγύς ανατολίτης, τελικά πιο ελληνικός -γιατί το ελληνικό ήταν η πρώτη μεγάλη ένωση και σύνθεση καθετί εγγύς ανατολικού, και απ’ αυτήν την άποψη η έναρξη της ευρωπαϊκής ψυχής, η ανακάλυψη του “νέου κόσμου” μας» («Η θέληση για Δύναμη», παρ. 1.051, μτφρ. Ζήσης Σαρίκας, εκδ. Νησίδες, 2001).

Ποιοι είναι όμως για τον Νίτσε οι «αρχέγονοι κάτοικοι της ελληνικής γης», της χώρας που ο ίδιος αγάπησε όσο τίποτε άλλο; «Μογγολική καταγωγή με τη λατρεία του δέντρου και του όφεως. Οι ακτές στολισμένες από μία Σημιτική λωρίδα. Εδώ και εκεί Θράκες. Οι Ελληνες πήραν όλα αυτά τα στοιχεία μέσα στο αίμα τους, συμπεριλαμβανομένων όλων των θεών και των μύθων (στους θρύλους του Οδυσσέα, κάποιοι είναι μογγολικοί) […] Τι είναι αυτοί οι “καθαρόαιμοι Ελληνες”; Δεν είναι αρκετό να δεχθούμε ότι Ιταλικά, Θρακικά και Σημιτικά στοιχεία διασταυρώθηκαν και αναμείχθηκαν σε Ελληνες;» (Friedrich Nietzsche, Nachgelassene Fragmente 1875-1879, 5[198], εκδ. Walter de Gruyter, Βερολίνο/Νέα Υόρκη 1967, σ. 96).

Οσο για τις συχνές αναφορές της Χρυσής Αυγής στον Καζαντζάκη, δεν περιλαμβάνουν βέβαια τις απόψεις του για τον εβραϊκό λαό. «Γενικά οι Εβραίοι, από ιστορικές κυρίως αιτίες, που ενεργούν απάνω τους τώρα και τόσους αιώνες, απόχτησαν μία εντελώς ιδιαίτερη ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές, ψυχοσύνθεση», γράφει στο «Τι είδα στη Ρουσία» ο Καζαντζάκης. «Το Κράτος γι’ αυτούς ήταν η οργανωμένη αδικία· γιατί αληθινά κανένας λαός όσο ο ιουδαϊκός δε δοκίμασε τόσο απάνθρωπα την τυραννία, την απληστία και την αδικία του δυνατού. Για να σωθούν, κι επειδή αδυνατούσαν να καταφύγουν στις σωματικές τους δυνάμεις, καλλιεργούσαν στο έπακρο τις πνευματικές τους ικανότητες. Αλλο όπλο από το Πνεύμα δεν είχαν».

«Πώς μπορεί κανείς να νιώσει τη ράτσα των Εβραίων χωρίς να περάσει και να ζήσει τη φοβερή αυτήν έρημο;» λέει αλλού («Ταξιδεύοντας, Σινά») ο Καζαντζάκης. «Εγώ που αγαπώ την ανήλεη αυτή ράτσα χαιρόμουν να θωρώ τις φοβερές πέτρες, όπου γεννήθηκαν οι αρετές τους. Η θέληση, το πείσμα η αντοχή – κι απάνω απ’ όλα ένας Θεός σάρκα από τη σάρκα τους που του φώναζαν: “Δώσε μας να φάμε! Σκότωσε τους εχθρούς μας! Δώσε μας τη Γη της Επαγγελίας” και τον ανάγκαζαν με τη βία να υπακούσει. Χάρη στην έρημο αυτή οι Εβραίοι ζουν ακόμα και κυριαρχούν με τις αρετές τους τον κόσμο. Σήμερα -μεταβατική περίοδος οργής, εκδίκησης και βίας- οι Εβραίοι είναι αναγκαστικά και πάλι ο εκλεκτός λαός του φοβερού Θεού της Εξόδου»…

Οσο για τον Παλαμά, τον οποίο αναδεικνύει στα άρθρα του ο ίδιος ο αρχηγός της οργάνωσης, είναι εκείνος που μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία είχε κατακεραυνώσει τους συγχρόνους του για τη ροπή στον αντισημιτισμό. Με άρθρο του σε αθηναϊκή εφημερίδα ο Παλαμάς υμνούσε τον Στέφαν Τσβάιχ και κατηγορούσε τον Θέμο Αθανασιάδη Νόβα που φλέρταρε με τον ναζισμό. Ο Αθανασιάδης Νόβας είχε κατακρίνει το ανέβασμα του έργου «Του φτωχού τ’ αρνί» του Τσβάιχ από το Εθνικό Θέατρο με ένα πολύ γνώριμο επιχείρημα: «Ο Τσβάιχ είναι Εβραίος και η κριτική μασονία που τον επέβαλε επίσης εβραϊκή» (εφημ. «Νέος Κόσμος», 8.11.1934). Ο Παλαμάς απάντησε με μια καταπληκτική φράση: «Ο Τσβάιχ είναι στα χρόνια μας αριστοτέχνης, είν’ ένας συγγραφέας από τους ονομαστούς και τους έξοχους […] Εβραίος ή Αθηναίος» (10.11.1934). Αλλά ο Αθανασιάδης Νόβας επέμεινε: «Οχι διδάσκαλε, δεν κάνει το ίδιο…» (15.11.1934).

Αν λοιπόν ψάχνουν για ομοϊδεάτη τους οι χρυσαυγίτες στους ποιητές του Μεσοπολέμου, ας αφήσουν τον Παλαμά ήσυχο. Και ας στηριχτούν στον Αθανασιάδη (αδελφό του γνωστού «αποστάτη»), ο οποίος έγραφε: «Μου είπαν πως ο Τσβάιχ το έγραψε για να χτυπήσει τον Χίτλερ. Αλλά τότε τόσο το χειρότερο για το Εθνικό που έσπευσε να υιοθετήσει ένα έργο της χονδροειδέστερης εβραϊκής βαγαποντιάς».

Φυσικά οι χρυσαυγίτες δεν πολυασχολούνται μ’ αυτές τις λεπτομέρειες. Οπως ομολογούν, «ο Ελληνισμός είναι πάνω απ’ όλα Αίμα και με αυτή την οπτική βλέπουμε τον Αρχαίο Ελληνισμό. […] Η αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα για τη Χρυσή Αυγή δεν έχει φιλοσοφικό ή φιλολογικό ενδιαφέρον, δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα αντικείμενο γνώσεως. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο, γιατί για εμάς ο Ελληνισμός είναι ένα Αιμάτινο Ποτάμι στον Χρόνο, που η συνέχειά του πιστεύουμε ότι είναι οι σύγχρονοι Ελληνες» (1.3.2002).

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Οι «νεοναζί» και οι αποζημιώσεις των… ναζί

Ο γερμανόφιλος εθνικισμός της Χρυσής Αυγής δεν είναι ανέφελος. Πολλές φορές η οργάνωση βρίσκεται υποχρεωμένη να απολογείται για τη δράση των Γερμανών ομοϊδεατών της που στρέφεται εναντίον του ελληνικού λαού. Ζήσαμε από κοντά την… απελπισία της ηγεσίας της οργάνωσης, όταν τον Απρίλιο του 2010 πληροφορήθηκε ότι οι σύντροφοί της του NPD διαδηλώνουν έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Ντίσελντορφ, με κεντρικό σύνθημα «Γερμανικό χρήμα μόνο για γερμανικά συμφέροντα – καμιά οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα». Η οδύνη των χρυσαυγιτών έγινε μεγαλύτερη όταν έμαθαν ότι υπήρξε και αντισυγκέντρωση από υποστηρικτές της Ελλάδας, στους οποίους μετείχαν μέλη του κόμματος της Αριστεράς, των Πρασίνων και του SPD, με πλακάτ «Είμαστε όλοι Ελληνες» και «Σταματήστε το NPD».

Η Χρυσή Αυγή επιχείρησε να θολώσει τα νερά. Αποστασιοποιήθηκε με ανακοίνωσή της από το αδελφό κόμμα και το κατηγόρησε για «επιπολαιότητα, λαϊκισμό και χωρίς γεωστρατηγική σκέψη να σταθεί στο πλευρό των παγκόσμιων κερδοσκόπων της Νέας Υόρκης». Αυτά βέβαια δεν εμπόδισαν τις δυο οργανώσεις να συνεργάζονται στενά μέχρι σήμερα, ενώ οι Γερμανοί του NPD μετείχαν προσκεκλημένοι και στη φετινή φιέστα της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα.

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε –μετά βέβαια από κάποιες αμφιταλαντεύσεις- να υποστηρίζει το παλιό αίτημα της ελληνικής Αριστεράς για την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων εκ μέρους του γερμανικού κράτους. Μόνο που η θέση αυτή αντιφάσκει απολύτως με την άρνηση του Ολοκαυτώματος, την οποία διακήρυξε επισήμως από τα έδρανα της Βουλής ο εκπρόσωπος Τύπου της οργάνωσης, καθώς και με την υιοθέτηση της λεγόμενης «αναθεώρησης» της Ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την οποία έχει κάνει σημαία του ο Νίκος Μιχαλολιάκος εδώ και δεκαετίες.

Γιατί δεν είναι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αυτοί που αμφισβητούν τα ελληνικά δίκαια, αλλά ο γκουρού της ευρωπαϊκής αναθεωρητικής σχολής και εξέχων αρνητής του Ολοκαυτώματος, ο Ρομπέρ Φορισόν. Η Χρυσή Αυγή έχει βέβαια προβάλει όπως μπορεί τις θέσεις του Φορισόν και έχει δημοσιεύσει κείμενά του στις επίσημες εκδόσεις της.

Ε, λοιπόν, ο Φορισόν έχει δημόσια υποστηρίξει ότι η Γερμανία δεν χρωστάει τίποτα στην Ελλάδα. «Η αλήθεια είναι ότι, παρά τον ανταρτοπόλεμο και τον αποκλεισμό που εφάρμοσε η Βρετανία, η Γερμανία έστειλε στην Ελλάδα σημαντικές ποσότητες χρυσού, προκειμένου να περιοριστεί ο καταστροφικός πληθωρισμός και να σταθεροποιηθεί με επιτυχία το ελληνικό νόμισμα. Εστειλε επίσης στην Ελλάδα προϊόντα διατροφής για να καταπολεμήσει το λιμό, καθώς και εξαγωγικά γερμανικά προϊόντα, και αυτά παρά τις ελλείψεις από τις οποίες είχε ήδη αρχίσει να υποφέρει ο γερμανικός λαός». Το προκλητικό αυτό κείμενο φέρει τον εξίσου προκλητικό τίτλο «Το Τρίτο Ράιχ βοηθάει την Ελλάδα» και δημοσιεύτηκε στο ανεπίσημο ιστολόγιο του Φορισόν (8.10.2011).

Αυτή είναι, λοιπόν, η κρυφή πεποίθηση της Χρυσής Αυγής. Το Τρίτο Ράιχ, κατά την άποψή της, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύτηκε και κατέστρεψε οικονομικά την Ελλάδα, αλλά την έσωσε! Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ή -ακόμα χειρότερα- πιστεύουν τα υποκριτικά ρητορικά σχήματα της οργάνωσης απλά είναι αφελείς. Στην καλύτερη περίπτωση.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Διαβάστε
● Johann Chapoutot «Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η Αρχαιότητα» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2012)
Η «ανακάλυψη» από τους θεωρητικούς του ναζισμού της «βόρειας» καταγωγής του ελληνισμού. Αυτή την ελληνική «γερμανικότητα» αναμασά η Χρυσή Αυγή, στηριγμένη στα γραπτά του Χίτλερ και του Ρόζενμπεργκ.
● Αννα Φραγκουδάκη «Ο Εθνικισμός και η άνοδος της Ακροδεξιάς» (εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2013)

Ανάλυση για την ανάδυση των ακροδεξιών μορφωμάτων του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής, στηριγμένη στην εξέλιξη της επίσημης εθνικής ιδεολογίας. Η υιοθέτηση από τους εγχώριους εθνικιστές του ρατσιστικού προτύπου της κεντροευρωπαϊκής ελίτ.
● Κ.Π. «Ενα επεισόδιο από την ιδεολογική προετοιμασία της 4ης Αυγούστου. Του φτωχού τ’ αρνί». (περ. «Επιθεώρηση Τέχνης», τχ. 141, Σεπτέμβρης 1966)
Η απάντηση του Παλαμά σε αντισημιτική κριτική του Θέμου Αθανασιάδη Νόβα, με αφορμή το έργο του (Εβραίου) Στέφαν Τσβάιχ.
Δείτε
● «300» (του Zack Snyder, 2007)
Στηριγμένο στο κόμικς του Frank Miller, η σύγχρονη αυτή καρικατούρα της μάχης των Θερμοπυλών ικανοποιεί τις δοξασίες των σύγχρονων κατά φαντασία μιμητών της Σπάρτης. Οι εχθροί είναι ζωόμορφα τέρατα και ο αρχηγός τους θηλυπρεπής, ενώ this is Sparta.


ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς   

  ios@efsyn.gr

Ο φερετζές του φασίστα...

Ο Ιος, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η ΒΙΑ ΩΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ»

Ολο και συχνότερα, τώρα τελευταία, οι εχθροί της ελευθερίας την επικαλούνται μόνο και μόνο για να εξαπολύσουν μια νέα επίθεση εναντίον της.
Το παράδοξο φαινόμενο έχει την εξήγησή του.



Στο επίκεντρο της συζήτησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο βρέθηκε η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου. Πολιτικοί όλων των παρατάξεων διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτο-υπερασπιστεί αυτή την ελευθερία, και συνοδεύουν την επιχειρηματολογία τους με καταγγελία του αντιπάλου για απόπειρα φίμωσης.

Ενα διδακτικό παράδειγμα

Προτού ξεσπάσει η ιλαροτραγωδία Μπαλτάκου-Ρουπακιώτη είχαμε ζήσει ένα άλλο επεισόδιο αυτής της κατά περίσταση χρήση του δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου. Στις 29 Μαΐου η βουλή απέρριψε την αίτηση άρσης της ασυλίας του Αδωνη Γεωργιάδη, έπειτα από μήνυση που είχε υποβάλλει εναντίον του ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Δημήτρης Τρίμης. Η υπόθεση είναι γνωστή. Στη διαδήλωση της 29ης Ιουνίου 2011 ομάδα των ΜΑΤ χτύπησε και έριξε κάτω τον Τρίμη, με αποτέλεσμα να σπάσει το χέρι του. Το επεισόδιο αυτό ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας την επομένη στη Βουλή, σημειώνοντας και την ύποπτη προστασία που παρείχαν τα ΜΑΤ σε κάποιους ροπαλοφόρους με καλυμμένα πρόσωπα. Αντιγράφουμε από τα επίσημα πρακτικά:

Αλέξης Τσίπρας: «Αλήθεια, αυτούς που απεγκλώβισε η Αστυνομία χθες και τους φέρθηκε με το γάντι και τους έβαλε και στο προαύλιο της Βουλής για να τους προστατεύσει, γιατί τους φερόταν τόσο καλά, ενώ σε κάποιους άλλους φέρθηκε με πρωτοφανή βία; Ο αντιπρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ κ. Χαρίσης είναι με εννιά ράμματα στο νοσοκομείο. Δεν είναι κουκουλοφόρος, ούτε φόρεσε ποτέ στη ζωή του κουκούλα. Ο δημοσιογράφος της ΕΣΗΕΑ, ο Δημήτρης Τρίμης, δεν είναι κουκουλοφόρος ούτε ποτέ στη ζωή του φόρεσε κουκούλα. Είναι με σπασμένο χέρι!»

Σπυρίδων-Αδωνις Γεωργιάδης: «Ο αρχηγός τους είναι! Δεν τα λέτε καλά!»

Τσίπρας: «Εντάξει, κάτσε κάτω εσύ τώρα. Βγήκες τώρα να υποστηρίξεις την Κυβέρνηση!»

Γεωργιάδης: «Ο αρχηγός των κουκουλοφόρων είναι! Ο Τρίμης είναι ο αρχηγός τους!»

Προεδρεύων (Ευάγγελος Αργύρης): «Παρακαλώ, κύριε Γεωργιάδη».

Τσίπρας: «Κύριε Γεωργιάδη, υποστηρίζεις την Κυβέρνηση! Εχετε γίνει ένα. Χθες δρούσαν τα αγαπημένα σας παιδιά».

Γεωργιάδης: «Ο αρχηγός τους είναι!»

Τσίπρας: «Τα παιδιά της Ακροδεξιάς δρούσαν χθες χέρι-χέρι μαζί με τις δυνάμεις της Αστυνομίας».

Η παρέμβαση Γεωργιάδη ήταν παραπάνω από σαφής. Επανέλαβε τρεις φορές ότι ο Τρίμης είναι ο «αρχηγός των κουκουλοφόρων». Με άλλα λόγια, κατηγόρησε κάποιον πολίτη, ο οποίος είναι επιπλέον εκλεγμένος πρόεδρος ενός επαγγελματικού σωματείου ότι είναι αρχηγός ομάδας εγκληματιών ή τουλάχιστον παραβατών του νόμου, και κατά συνέπεια καλώς υπέστη όσα υπέστη από τα ΜΑΤ.

Δυο χρόνια αργότερα, την περασμένη βδομάδα, κατά τη συζήτηση για την άρση της ασυλίας του που ζητούσε ο εισαγγελέας, ο κ. Γεωργιάδης παραδέχτηκε ότι κατηγόρησε τον Τρίμη ως «αρχηγό των κουκουλοφόρων» και επέμενε σ’ αυτό. Απευθύνθηκε μάλιστα επιλεκτικά σε δύο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας την υποστήριξή τους:

«Για αυτή τη φράση μου ο κ. Τρίμης με εμήνυσε, κύριε Παπαδημούλη. Και το κόμμα σας στην Επιτροπή εψήφισε να αρθεί η ασυλία μου. Προσέξτε και εσείς, κύριε Τατσόπουλε, γιατί περίπου τα ίδια είπατε την προηγούμενη εβδομάδα. Είμαι βουλευτής, είμαι μέσα στην αίθουσα, μιλάω σε άλλο βουλευτή και προφανέστατα το σχόλιό μου έχει πολιτική κριτική και για τον κ. Τσίπρα και για τις σχέσεις του με τον κ. Τρίμη. Δεν είναι προσωπική κριτική στον κ. Τρίμη. Δεν έχω προσωπική αντιδικία με τον κ. Τρίμη. Δεν τον έχω δει ποτέ στη ζωή μου, ούτε και θέλω να τον γνωρίσω. Είναι ο ορισμός του άρθρου 61 του Συντάγματος. Εάν αρθεί η ασυλία μου, προφανώς δεν μπορεί να υπάρχει καμία βουλευτική ασυλία. Γιατί αν είναι να φτάσουμε στο σημείο για αυτά που λέμε ο ένας στον άλλον μέσα στην Αίθουσα του Κοινοβουλίου να καταλήγουμε την άλλη μέρα στα δικαστήρια, ας ψηφίσουμε τη διαγραφή αυτού του όρου από το Σύνταγμα στην επικείμενη αναθεώρηση και ας πάμε παρακάτω, να μην μπαίνουμε και σε αυτή την κοινοβουλευτική διαδικασία».

Είναι γνωστό ότι η επίκληση του κ. Γεωργιάδη έγινε δεκτή από τους δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (καθώς και από τον κ. Κοντονή), τα κόμματα δεν τήρησαν τη γραμμή που είχαν αποφασίσει και τελικά η αίτηση άρσης ασυλίας απορρίφτηκε (102 έναντι 80, 13 «παρών» και 1 λευκό), αφού η φράση αυτή θεωρήθηκε «πολιτική κριτική».

Το άρθρο 61 του Συντάγματος ορίζει πράγματι ότι «ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων». Αλλά αν αυτή η διατύπωση καλύπτει και τη συκοφαντία πολιτών, με εκφράσεις, μάλιστα, που τους καθιστούν στόχο όχι μόνο των διωκτικών αρχών, αλλά και των αυτόκλητων τραμπούκων που έχουν την τελευταία περίοδο αναλάβει το ρόλο του «κρατικού συμπληρώματος», τότε είναι ανοιχτός ο δρόμος για την επικράτηση της πεζοδρομιακής λογικής και της χρυσαυγίτικης φρασεολογίας. Αν η βουλή δέχεται αυτή την ερμηνεία για το άρθρο 61 του Συντάγματος, τότε γιατί χειροκρότησαν όλες οι πτέρυγες τον προεδρεύοντα Γιάννη Δραγασάκη, όταν απείλησε να αποβάλει από την αίθουσα τον νταή χρυσαυγίτη, ο οποίος μιλούσε απαξιωτικά και υβριστικά για τους πολιτικούς του αντιπάλους;

Η Ακροδεξιά και η ελευθερία

Η περίπτωση Γεωργιάδη – Τρίμη είναι ενδεικτική του κλίματος στο οποίο γίνεται ο δημόσιος διάλογος και η επίκληση της ελευθερίας του λόγου από τα στελέχη της Ακροδεξιάς. Φυσικά την ελευθερία αυτή την εννοούν ως δικό τους δικαίωμα και όχι των πολιτικών τους αντιπάλων. Ο ίδιος ο Γεωργιάδης ήταν πριν από λίγες μέρες μάρτυρας κατηγορίας έπειτα από μήνυση του Κώστα Πλεύρη εναντίον των εκπροσώπων του ΚΙΣ και του ΕΠΣΕ. Ο ακροδεξιός βουλευτής που κλάφτηκε δημοσίως στον κ. Παπαδημούλη και τον κ. Τατσόπουλο (με επιτυχία, όπως αποδείχτηκε), ήταν εκείνος που όχι μόνο διαφήμιζε το ακραίο φιλοχιτλερικό πόνημα του Πλεύρη, όχι μόνο κατήγγειλε την αρχική δίωξη του πολιτικού του μέντορα ως «απόπειρα φίμωσης», αλλά κατέθεσε ενόρκως ότι τον… συκοφαντούν και πρέπει να διωχθούν όσοι απλώς υπερασπίζονται τα θύματα του Ολοκαυτώματος και όσοι δεν συμμερίζονται ότι ο Χίτλερ «καλά τους έκανε», διότι «έτσι θέλουν». Αλλωστε και η εμμονή του Γεωργιάδη εναντίον του Τρίμη έχει σχέση μ’ αυτή την υπόθεση, δηλαδή με την αποκάλυψη από τον «Ιό» ότι στις εκπομπές του διαφήμιζε με θερμά λόγια το βιβλίο Πλεύρη, μαζί με άλλα ανάλογα.

Αυτοί, λοιπόν, που εμφανίζονται σήμερα ως «θύματα» και υπέρμαχοι της «ελευθερίας του λόγου» είναι οι πρώτοι που επιδιώκουν να στερήσουν αυτό το δικαίωμα από όσους δεν συμφωνούν μαζί τους. Ας δει κανείς τις μηνύσεις και τις αγωγές που έχει υποβάλει, λ.χ. ο ίδιος ο Πλεύρης, ή και τις δίκες στις οποίες ο Βορίδης εκπροσώπησε ακροδεξιούς ομοϊδεάτες του απέναντι σε αποκαλυπτικά δημοσιεύματα εφημερίδων. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και οι συνεχείς απειλές, παλιότερα του Καρατζαφέρη και τους τελευταίους μήνες της Χρυσής Αυγής, εναντίον όσων αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα.

Δεν πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο. Επί χρόνια ο Λεπέν κατέθετε μηνύσεις εναντίον όσων τον αποκαλούσαν ρατσιστή, με το ανακριβές επιχείρημα ότι ουδέποτε είχε καταδικαστεί με παρόμοια κατηγορία. Στο τέλος κατόρθωσε να επιβάλει την τρομοκρατία σε μερίδα του Τύπου, ο οποίος με τη δαμόκλειο σπάθη της απειλής τεράστιων οικονομικών ποσών υποχρεώθηκε να προβάλει τις (ψευδείς) διαψεύσεις του ακροδεξιού ηγέτη.

Αλλά και ο άλλος διεθνής αστέρας των αρνητών του Ολοκαυτώματος, ο Ντέιβιντ Ιρβινγκ, που συνηθίζει να παρουσιάζεται ως θύμα, επιτέθηκε με αγωγή εναντίον της συγγραφέως Ντέμπορα Λίπσταντ, η οποία τόλμησε να τον επικρίνει.

Οσο για την αξία που έχουν οι δημόσιοι ύμνοι στην ελευθερία από τους εκπροσώπους της Ακροδεξιάς, ενδιαφέρον έχει η πρόσφατη στάση των Γεωργιάδη – Βορίδη απέναντι στην προοπτική να ποινικοποιηθεί η άρνηση του Ολοκαυτώματος.

Ο Γεωργιάδης έφτασε να συμφωνεί με τη Μαρία Ρεπούση στην τηλεόραση για τη μη ποινικοποίηση θέσεων που αφορούν ιστορικά γεγονότα (ΝΕΤ, 28.5.2013). Ο δε Βορίδης έβγαλε ολόκληρο λόγο για την αντίθεσή του σε μια τέτοια προοπτική, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Χασαπόπουλου για τη Χρυσή Αυγή: «Οποιος χρησιμοποιεί πολιτικά μέσα, όποιος εκφράζει ιδέες, ακόμα και τις πιο απεχθείς, όπως αυτές οι ιδέες [ενν. της Χρυσής Αυγής], ακόμα και με την ειδεχθέστερη μορφή τους, που είναι οι ρατσιστικές εκφράσεις, που είναι η άρνηση του Ολοκαυτώματος, που είναι στην πραγματικότητα η νομιμοποίηση της θηριωδίας των ναζιστών, ακόμα κι αυτές οι ιδέες θέλουν την πολιτική τους αντιμετώπιση, θέλουν την πολιτική τους διαχείριση, θέλουν την πολιτική τους αντιπαράθεση».

Την επομένη αυτών των βαρύγδουπων δηλώσεων βρίσκουμε φαρδιές πλατιές τις υπογραφές των Βορίδη – Γεωργιάδη κάτω από το νομοσχέδιο της Νέας Δημοκρατίας που ποινικοποιεί την άρνηση του Ολοκαυτώματος! Οσο για τα όψιμα… αντιναζιστικά ανακλαστικά όλων αυτών, αρκεί να θυμηθούμε ότι ούτε ένας τους δεν θίχτηκε όταν αποκαλύφθηκαν τα πονήματα του κυβερνητικού στελέχους που εξωραΐζουν τον ναζισμό και το Ολοκαύτωμα.

Το δημόσιο λιντσάρισμα

Ο πιο ακραίος τρόπος φίμωσης του πολιτικού αντιπάλου είναι το δημόσιο λιντσάρισμα, στο οποίο επιδίδονται τα στελέχη της εθνικόφρονος Ακροδεξιάς και οι προσωπικές επιθέσεις, με χρήση ακόμα και προσωπικών δεδομένων για τον εξευτελισμό όσων επιλέγουν ως στόχων. Το είδαμε στις περιπτώσεις της Μαρίας Ρεπούση, της Θάλειας Δραγώνα και παλιότερα του Χρήστου Ροζάκη. Ακόμα και διαδήλωση εναντίον της κυρίας Δραγώνα διοργάνωσε το ΛΑΟΣ, τότε που ήταν γενικός του γραμματέας ο κ. Αδωνις.

Η επιτυχία της Ακροδεξιάς είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει το δικό της «λαϊκό μέτωπο», επεκτείνοντας την κατασταλτική εθνικοφροσύνη ακόμα και σε εμβληματικές προσωπικότητες που κάποτε ανήκαν στην Αριστερά, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος έκανε μια πρωτοφανή δήλωση: «Θέλει μια δύναμη μέσα σ’ όλο αυτόν τον κυκεώνα και τη βρομιά της ανθελληνικότητας που υπάρχει να στέκεις και να λες εγώ είμαι πατριώτης. Εγώ αγαπώ την Ελλάδα. Τίποτα άλλο. […] Οι λεπτεπίλεπτοι αριστεροί φτάσανε στον εθνομηδενισμό. Βλέπετε η κυρία Ρεπούση επιμένει ακόμα. Είναι βουλευτής και επιμένει. Εάν είχα δύναμη θα ’λεγα: “Είσαι εθνομηδενιστής;”, δηλαδή “Δεν αγαπάς το έθνος, την πατρίδα σου κ.λπ.; Σου παίρνω το διαβατήριο. Πήγαινε να ζήσεις αλλού. Αυτή η γη που μένεις εδωπέρα δεν είναι έτσι. Εχει αίμα μέσα εδωπέρα. Είναι μεγάλο προσόν που ζεις στην Ελλάδα και είσαι Ελληνας. Αν δεν το καταλαβαίνεις, πήγαινε στη Νιγηρία. Γιατί κάθεται εδωπέρα μαζί μας. Γιατί αυτό τον αέρα που αναπνέεις, αυτά που βλέπεις δεν έγιναν έτσι. Εγιναν από πατριώτες. Εμείς τα κάναμε αυτά”».

Η δήλωση αυτή είναι καταπληκτική, διότι δείχνει ξεκάθαρα πώς το εθνικόφρον μίσος οδηγεί κατευθείαν στη χούντα (αυτή ήταν που αφαιρούσε ιθαγένειες και διαβατήρια των «ανθελλήνων») αλλά και στον ανοιχτό ρατσισμό.

Η ηγεμονία αυτών των απόψεων σε ένα πολυσυλλεκτικό μέτωπο που έχει αναφορές και στην Αριστερά αποτυπώνεται και σε έντυπα όπως το «Παρόν» ή τα «Επίκαιρα», τα οποία έχουν αποδυθεί σε εκστρατεία εναντίον του «εθνομηδενισμού» με καταγγελία του «πολυπολιτισμού» και των «λαθρομεταναστών». Στο όνομα της ελευθερίας του λόγου, τα «Επίκαιρα» καταγγέλλουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και την αναθεώρηση της ιστορίας από τη «δικτατορία της πολιτικής ορθότητας». Το αστείο είναι ότι τα ίδια προχωρούν στην πιο ακραία αναθεώρηση της ιστορίας, μοιράζοντας σε τεύχη την «Ιστορία της Κατοχής» του Δημοσθένη Κούκουνα, η οποία δικαιώνει τιςκυβερνήσεις των δωσιλόγων και υμνεί τους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο και Ιωάννη Ράλλη!

Το δικό μας συμπέρασμα από τις τραγικές παλινωδίες της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης είναι ότι η ποινικοποίηση οποιασδήποτε άποψης δεν συμβαδίζει με την αρχή της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Καμιά αστυνομία και κανένα δικαστήριο δεν είναι δυνατόν να ορίσει την ιστορική αλήθεια. Κάθε άλλη σκέψη οδηγεί στη δικαίωση των ίδιων των κηρύκων του μίσους και του ιστορικού ψεύδους, γιατί εξισώνει την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας με τη μονόπλευρη άποψη, δηλαδή την προπαγάνδα.

————————————————–

Η εγκληματική φύση του ναζισμού

Του Γιάνη Γιανουλόπουλου*

Ο ρατσισμός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ή κυρίως με νομοθετήματα. Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ανάγκη και μάλιστα επειγόντως ισχυρής αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Και το σπουδαιότερο, εφαρμογής της. Βεβαίως, ο κύριος στόχος οποιουδήποτε αντιρατσιστικού νόμου πρέπει να είναι οι πράξεις ρατσιστικής βίας και η προτροπή για τη διάπραξή τους, η ρητορική του μίσους.

Ασφαλώς και πρέπει να προστατεύεται η ελευθερία του λόγου. Μεγάλη προσοχή στο σημείο αυτό. Η Αριστερά δεν είχε πάντοτε και σε όλες τις εκδοχές της τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με αυτή την προσέγγιση. Ελευθερία για όλες τις απόψεις, λοιπόν, και για εκείνες με τις οποίες όχι μόνο διαφωνούμε έντονα, αλλά τις βρίσκουμε άκρως απεχθείς ή και εξοργιστικές. Με μία εξαίρεση: τον ναζισμό. Αυτό που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία είναι η αναβίωση του ναζιστικού λόγου και η συστηματική προσπάθεια της Χρυσής Αυγής (που έχει σαφή ατζέντα) εξοικείωσης του κόσμου με τον λόγο αυτό. Δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με ακροδεξιούς απλώς, ούτε με χουντικούς μόνο, ούτε με φασίστες γενικώς. Εχουμε να κάνουμε με νεοναζί.

Η εγγενώς εγκληματική φύση του ναζισμού και των βάσεων επί των οποίων εδράζεται, δηλαδή του βιολογικού ρατσισμού (γιατί ο πολιτισμικός ρατσισμός είναι άλλο πράγμα), και μιας ειδικής εφαρμογής της ευγονικής που προβλέπει τη θανάτωση των ανθρώπων με αναπηρίες, έγκειται στο γεγονός ότι στοχοποιεί προς εξόντωση (κάθε είδους εξόντωση, μέχρι την «τελική λύση», αναλόγως τι τους παίρνει να κάνουν σε κάθε ιστορική συγκυρία) άτομα και ομάδες προσώπων, με βάση τη φυλή, την καταγωγή τους το χρώμα του δέρματός τους κ.ο.κ., στοιχεία, δηλαδή, τα οποία, πρώτον, δεν είναι προϊόν επιλογής, δεν επιλέγει κάποιος αν θα γεννηθεί Νιγηριανός ή Αυστραλός, και δεν αλλάζουν. Ακριβώς αυτό είναι που διαφοροποιεί το ναζισμό από άλλους –ισμούς και τον καθιστά περίπτωση μοναδική. Αυτό είναι καίριο και θεμελιώδες ζήτημα.

Απόψεις έχει ο μοναρχικός και ο αναρχικός, ο κομμουνιστής και ο εθνικιστής, ο χριστιανός και ο μωαμεθανός, ο μιλιταριστής και ο αντιεξουσιαστής, όχι ο ναζιστής. Ο ναζισμός είναι εξ ορισμού προτροπή σε εγκληματικές πράξεις. Ο ρατσιστικός λόγος, συνεπώς, δεν είναι «δικαίωμα» του ρατσιστή. Αν ο λόγος αυτός πρέπει να αντιμετωπιστεί με νόμο, αν πρέπει να γίνει τώρα ή αργότερα ή αν δεν χρειάζεται νόμος, είναι ζήτημα της κοινωνίας να αποφασίσει, με βάση ποιος είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος απάντησης στην απειλή και όχι με βάση την αρχή της ελευθερίας του λόγου του ρατσιστή και του ναζιστή ειδικά. Οχι του οποιουδήποτε αντιδημοκρατικού λόγου. Και αυτό ακριβώς γίνεται αυτή τη στιγμή. Στις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο, τιμωρείται η ρατσιστική βία που είναι και το κύριο ζητούμενο. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, σε πολλές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αυστρία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία κ.α.) τιμωρείται και ο ρατσιστικός λόγος. Σε άλλες χώρες, με διαφορετική νομική παράδοση (στη Βρετανία, στην Ιρλανδία, στις ΗΠΑ) δεν υπάρχει αυτή η απαγόρευση του ρατσιστικού λόγου. Προσφυγές, πάντως, με το σκεπτικό ότι η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος είναι άρνηση της ελευθερίας του λόγου και συνεπώς ασύμβατη με την Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ (1948) και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1953) έχουν απορριφθεί τόσο από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ όσο και από το Συμβούλιο της Ευρώπης και συγκεκριμένα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Με την αυστηρή έννοια του όρου και όχι δημοσιογραφική ή ψηφοθηρική αδεία, γενοκτονία διεπράχθη μόνο μία, από τους ναζί. Διότι εξοντώθηκαν άνθρωποι με βιομηχανικό τρόπο, Εβραίοι και Ρομά, όχι για να τους πάρουν τη γη τους ή την περιουσία τους, δεν τους σκότωσαν ως πολιτικούς αντιπάλους, δεν έσφαξαν στους μισούς για να φύγουν οι άλλοι, αλλά ως κατώτερες φυλές, ως υπανθρώπους ή ως σκουπίδια, όπως αποκάλεσε –και κανένας δεν ενοχλήθηκε- ο Κασιδιάρης τους Ρομά. Ολες οι άλλες, μικρές και μεγάλες, αποτρόπαιες σφαγές, από τις οποίες είναι διάστικτη η ιστορία, εμπίπτουν στις κατηγορίες της εθνοκάθαρσης, των εγκλημάτων πολέμου, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, τα οποία είναι πολύ σοβαρά εγκλήματα. Συνήθως τίθεται το δίλημμα ή θα πούμε κάτι γενοκτονία ή θα πούμε «δε βαριέσαι, τα “χει αυτά ο πόλεμος». Δεν είναι αυτό το δίλημμα. Η «απρόσεκτη» χρήση του όρου γενοκτονία εξυπηρετεί, χωρίς πάντοτε να το επιδιώκουν αυτό οι βιαστικοί και απρόσεκτοι νόμοι, έναν και μόνο στόχο: την άρνηση εν τοις πράγμασι της μοναδικότητας και τη σχετικοποίηση της απόλυτης κτηνωδίας του ναζισμού και του ναζιστικού λόγου.

(*) Ο κ. Γιανουλόπουλος είναι ιστορικός. Το κείμενο βασίζεται στην παρέμβασή του κατά τη συζήτηση με θέμα «Ρατσισμός και Αντιρατσισμός: Ποια πρέπει να είναι η θέση της Αριστεράς» που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας την περασμένη Τρίτη.

—————————————

Στρίβειν διά των… Ποντίων

Είναι ολοφάνερο το δίλημμα που αντιμετώπισε η Νέα Δημοκρατία σχετικά με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Κατ” αρχάς δέχτηκε με ανακούφιση την πρωτοβουλία Ρουπακιώτη, θεωρώντας ότι θα αποτελεί μια ικανοποιητική απάντηση σε διεθνείς θεσμούς προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και σε αρμόδια όργανα της Ε.Ε., τα οποία από μηνών έχουν διατυπώσει τη δυσφορία τους για την αδράνεια των ελληνικών αρχών απέναντι στο κύμα της ρατσιστικής βίας που ξαπλώνεται σε όλη τη χώρα.

Για την ακρίβεια, εκείνος που εμφανίστηκε να προωθεί κυρίως το νομοσχέδιο ήταν ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Καραγκούνης, ο οποίος βέβαια είναι νεοδημοκράτης, προσωπική επιλογή του Αντώνη Σαμαρά. Και ήταν ο κ. Καραγκούνης εκείνος ο οποίος έσπευσε να καθησυχάσει τα διεθνή φόρα (όπως το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο) για την επικείμενη κατάθεση ενός πολύ αυστηρού νομοθετικού πλαισίου, το οποίο πρόβλεπε ειδικά μέτρα εναντίον πολιτικών κομμάτων και πολιτικών ηγετών που συλλαμβάνονται να παραβαίνουν την αντιρατσιστική νομοθεσία. Μέχρι και η απαγόρευση του ναζιστικού χαιρετισμού προβλεπόταν. Ηταν το σχέδιο που είχε διαρρεύσει στο «Βήμα» (4.5.2013).

Γνωρίζουμε σήμερα ότι, κάτω από την πίεση του ακροδεξιού λόμπι στο εσωτερικό της, η Νέα Δημοκρατία έκανε πίσω. Το αστείο –που δεν έχει μέχρι στιγμής επισημανθεί- είναι ότι η κυβέρνηση, απαντώντας στις αιτιάσεις και τις υποδείξεις του επιτρόπου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στο Συμβούλιο της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς ισχυριζόταν τα εξής: «Σχετικά με την Απόφαση-Πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 28.11.2008 για την “καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου”, θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι κατατέθηκε ήδη στις 21.3.2013 από το ΠΑΣΟΚ σχετική πρόταση νόμου στη Βουλή».

Δηλαδή στις 16.4.2013 που δημοσιεύτηκε αυτή η απάντηση των ελληνικών αρχών η κυβέρνηση πρόβαλε ως δική της την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ, την οποία ουδέποτε υιοθέτησε!

Οταν χρειάστηκε να αναδιπλωθεί η Νέα Δημοκρατία, μετά την εσωτερική κρίση που προκλήθηκε στην κυβέρνηση και κάτω από την απειλή ενός διεθνούς διασυρμού, οι επιτελείς του κ. Σαμαρά εμπνεύστηκαν το τερατούργημα, το οποίο εισηγήθηκαν την περασμένη βδομάδα, περιορίζοντας την αντιρατσιστική νομοθεσία στη δίωξη όποιου «επιδοκιμάζει ή υποτιμά τη σοβαρότητα αναγνωρισμένων από την ελληνική βουλή, του ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού, τα οποία αναγνωρίστηκαν από διεθνή ή ελληνικά δικαστήρια με αμετάκλητη δικαστική απόφαση».

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την κουτοπόνηρη σκέψη πίσω από αυτές τις διατυπώσεις. Αφενός μεν ικανοποιείται ένα μέρος των αιτημάτων διεθνών οργανισμών, οι οποίοι επισημαίνουν την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας απέναντι στο ρατσιστικό έγκλημα. Αφετέρου, με την ισοδύναμη ποινικοποίηση «γενοκτονιών αναγνωρισμένων από την ελληνική Βουλή», η Νέα Δημοκρατία κλείνει το μάτι σε όσους την τελευταία δεκαετία επιδιώκουν να βάλουν την επιστήμη της Ιστορίας σε ένα νέο καλαπόδι εθνικής ορθότητας, και ταυτόχρονα ικανοποιεί τα αιτήματα των εθνικοφρόνων ποντιακών σωματείων.

Αλλά ποια σχέση έχει όλο αυτό με την αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας;

Για την ιδιαιτερότητα των εγκλημάτων του ναζισμού παραπέμπουμε στις παρατηρήσεις του ιστορικού Γιάνη Γιανουλόπουλου που φιλοξενούμε. Αλλά η ποινικοποίηση της οποιασδήποτε ερμηνείας ή αποτίμησης ενός ιστορικού γεγονότος, όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό για τη συγκρότηση κάποιου έθνους, ισοδυναμεί με χειραγώγηση της επιστήμης και φίμωση των ιστορικών ερευνητών. Ούτε η ελληνική βουλή ούτε τα ελληνικά και τα διεθνή δικαστήρια ούτε καν ο ΟΗΕ μπορεί να γράψει την ιστορία. Απλά σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές τέτοιες αποφάσεις έχουν μια λιγότερο ή περισσότερο βαρύνουσα συμβολική αξία.

Περιοριζόμαστε σε ένα χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 10.11.1975 υιοθέτησε την απόφαση 3379 (72 υπέρ, 35 κατά, 32 αποχές), με την οποία ο σιωνισμός ορίστηκε ως «μορφή ρατσισμού και φυλετικής διάκρισης». Δεκάξι χρόνια αργότερα, στις 16.12.1991, το ίδιο ανώτατο όργανο του ΟΗΕ ανακάλεσε τη θέση αυτή με την απόφαση 46/86 (111 υπέρ, 25 κατά, 13 αποχές). Η Ελλάδα στην πρώτη απόφαση απείχε, στη δεύτερη ψήφισε υπέρ της ανάκλησης. Ποιο νόημα θα είχε η ποινικοποίηση της μιας ή της άλλης θέσης για τον σιωνισμό;

————————————————-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ


Χάγκεν Φλάισερ
«Οι πόλεμοι της μνήμης»
(εκδ. «Νεφέλη», Αθήνα 2008)
Εξαιρετικά περιεκτικό πανόραμα των ιδεολογικών, πολιτικών και επιστημονικών αντιθέσεων που εξακολουθεί να προκαλεί σ’ όλο τον κόσμο η διαχείριση της ιστορικής μνήμης του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ιός
«Το τελευταίο “Πιστεύω” του Ροζέ Γκαροντί»
(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 9.6.1996)
http://www.iospress.gr/ios1996/ios19960609a.htm
Η επίκληση της ελευθερίας του λόγου για την ανάπτυξη της ρητορικής του μίσους από έναν πρώην αριστερό που ασπάστηκε το Ισλάμ.

Ιός
«Οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί στο εδώλιο»
(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 9.1.2000)
http://www.iospress.gr/ios2000/ios20000109a.htm
Η προσπάθεια της ευρωπαϊκής εθνικοφροσύνης να φιμώσει τους ιδεολογικούς της αντιπάλους μέσω δικαστικών διώξεων. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Λεπέν, αλλά και του «δικού μας» Δικτύου 21, με τη βιομηχανία εξοντωτικών αγωγών εναντίον των επικριτών τους.

Ιός
«Η ιστορία στο εδώλιο»
(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 16.10.2005)
http://www.iospress.gr/ios2005/ios20051016.htm
Με αφορμή τη δεύτερη επίσκεψη στην Ελλάδα του συγγραφέα Ντέιβιντ Ιρβινγκ, οι απόψεις και η δράση του γνωστού εξωραϊστή του ναζισμού, ο οποίος έγινε δεκτός με τιμές από κάποιους που σήμερα υπογράφουν την ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος.

Ιός
«Υπόθεση εθνικής πλαστογραφίας»
(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 10.1.2010)
http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100110.htm
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις προσωπικού λιντσαρίσματος στο όνομα της εθνικοφροσύνης, η οργανωμένη στοχοποίηση της Θάλειας Δραγώνα, μέσω της αναπαραγωγής ενός πλαστογραφημένου κειμένου ως αντιπροσωπευτικού των επιστημονικών της απόψεων.

…………………………………………………………………………….

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτηρης Ψαρράς

Η ανατομια μιας παρακμης...

Strange Journal...

Μπορεί να έχουμε κουραστεί να μιλάμε για “κρίση” εντός κι εκτός εισαγωγικών, αλλά αν εξετάσουμε την κοινωνία όπως έναν ασθενή, μπορούμε να κάνουμε διάγνωση για τους λόγους που η ασθένειά του μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε θάνατο! Κι αυτό γιατί τα συμπτώματα ήταν χρόνια, αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. 
1. Απαξίωση της πολιτικής. 
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική ως μέσο αλλαγής και προσέγγισης της κοινωνίας και του σχηματισμών των δομών της. Την είχαν συνδέσει με τους επαγγελματίες της, ή με τα κομματόσκυλα. Για να επιδείξει ο Έλληνας ζήλο στο πολιτικό πεδίο, θα έπρεπε να είχε συμφέρον. Ρουσφέτι ή παράσημα από την παράταξη στην οποία ανήκει. Μάλιστα το “απολιτίκ” έγινε trend, γι’ αυτό πέρασε η γραμμή, πως δεν χρειάζεται να εκφράζεις τις ιδεολογικές σου προτιμήσεις.Ακόμη χειρότερα έγιναν τα πράγματα με την μετατροπή της πολιτικής σε θέαμα. Δεν υπήρχε λόγος ν’ ασχολείσαι με την πολιτική -έτσι σου έλεγαν- γιατί το life style είχε τόσες αστραφτερές προτάσεις για σένα, που οτιδήποτε άλλο ήταν “χάσιμο χρόνου”.

. . .

2. Κωστόπουλος και σκυλάδικο.
Αν τυχόν βρισκόσουν σε παρέα και άνοιγες συζήτηση για οτιδήποτε πέρα από την τηλεόραση, τα realities, τις γκόμενες, τον Θρύλο και την Πάνια, είχες πρόβλημα. Γινόσουν ο “βαρετός”, ο “ξενέρωτος”, ο “παράξενος”. Αν τυχόν ο τρόπος διασκέδασής σου δεν περιλάμβανε την Βανδή, τον Ρουβά, τον Ρέμο και τους λοιπούς φασουλήδες τότε ήσουν ο “κουλτουριάρης”, ο περιθωριακός. Αυτή η κατασκευή του πολιτισμικού περιθωρίου, ο εξοβελισμός της διαφορετικής κουλτούρας από το επαρχιωτικό mainstream, ήταν το λίπασμα για να ανθίσουν τα αγκάθια του φασισμού.
Γενιές γαλουχήθηκαν με το Nitro, με τις συμβουλές του κάθε Κωστόπουλου και με δεκάλογους επιτυχίας, σνομπάροντας την γνώση του βιβλίου, τους κλασικούς συγγραφείς και οτιδήποτε πνευματικό, εκτός αν συγκαταλεγόταν στην Ορθόδοξη πίστη. Όπως λέει κι ένα εύστοχο σύνθημα “με τόσα χρόνια Μύκονο, πως να βρεις τον δρόμο για την Ιθάκη;”.

. . .

3. Πολιτισμική ένδεια, ίσον ηθική κατάπτωση.
Σε συνέχεια της προηγούμενης επισήμανσης, ας κοιτάξουμε ποιους επιβράβευε τόσα χρόνια ο ελληναράς. Κάθε σούργελο, οποιοσδήποτε γινόταν ο χαϊδεμένος των media, πούλαγε δίσκους, γέμιζε τα τραπέζια στα clubs και πούλαγε μούρη. Η “μούρη” ήταν -και ακόμα δεν φαίνεται να αλλάζει αυτό- πολύ πιο σημαντική απ’ οτιδήποτε άλλο στην υιοθέτηση του life-style. Σε συνδυασμό βέβαια με το ότι είμαστε από τους πιο τηλεορασόπληκτους λαούς, οδήγησε στην εκμηδένιση οποιασδήποτε διάθεσης για παιδεία. Η ενημέρωση, η αισθητική, ο τρόπος σκέψης, ήρθαν και κούμπωσαν με τα αντίστοιχα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Ο εξουσιαστικός λόγος έγινε ψευδής συνείδηση της πλειοψηφίας.
Και πως νομίζεις θα αντιμετωπίσεις αυτή την πλέμπα, όταν έχεις μάθει στον Χατζηγιάννη, την Μενεγάκη και τον Σουλειμάν; Πως έχεις θωρακιστεί απέναντι στις πιέσεις του περιβάλλοντος και με τι “όπλα” θα διαμορφώσεις μια αντι-κουλτούρα που θα αντιμετωπίσει την λαίλαπα;

. . .

4. Ευλογημένη άγνοια
Έχει τύχει να βρεθώ στο ίδιο τραπέζι με άνθρωπο που υπερασπιζόταν την άποψή του ότι τα βιβλία είναι χαμένος χρόνος, με το επιχείρημα “δεν διαβάζω για να έχω ανοιχτούς ορίζοντες“. Πέρα το τραγελαφικά οξύμωρο της υπόθεσης, τέτοια άτομα υπάρχουν πολλά σ’ αυτή την νότια χώρα της βαλκανικής. Η ηθελημένη άγνοια για γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, ήταν η προπαρασκευή του αμόρφωτου φασίστα που τώρα συντάσσεται με τον σκουρόχρωμο φυρερίσκο της Χ.Α. και την συμμορία του. Επίσης, η κουραδομαγκιά, οι κραυγές και η υιοθέτηση τηλεοπτικής γλώσσας, ευνόησαν την άγνοια. Όταν δεν έχεις άποψη, εύκολα συντάσσεσαι με το τίποτα.

. . .

5. Πρότυπα προς αποφυγή

Η ελληνική…show biz, ένα άθλιο συνονθύλευμα από πορνίδια, κυνικούς, ναρκισσιστές  κι επικίνδυνα βλάκες, ήταν το πεδίο που ο τηλεορασόπληκτος Έλλην, αντλούσε συμπεριφορές, στερεοτυπικές φράσεις και “παιδευόταν”. Αν έχεις για πρότυπα ξανθιές περσόνες, εγωπαθή είδωλα και αμόρφωτα τσουτσέκια να σου κάνουν μασάζ στις προκαταλήψεις και διαιωνίζουν την δική τους ανεπάρκεια, τότε μετατρέπεσαι κι εσύ σ’ ένα άτομο πάσχον από παθολογίες διαφόρων μορφών και τύπων.

. . .

6. Το χρήμα ως θεός και διάβολος
Στις δύο προηγούμενες δεκαετίες ειδικά, ως μέτρο επιτυχίας, αναγνώρισης και κύρους τέθηκε το χρήμα. Ακόμη και η αξιολόγηση των ανθρώπων έπαιρνε ως μέτρο το “πόσα λεφτά βγάζουν”. Σε συνδυασμό με το ότι ο ελληναράς θεωρούσε γνωστό, άρα πιο αξιόπιστο (για τα δικά του μέτρα) όποιον έδειχνε η τηλεόραση, δημιουργήθηκε ο αυτοματισμός, ότι όσοι εμφανίζονται στο χαζοκούτι είναι πετυχημένοι, άρα λογικό να βγάζουν και χρήματα, ή και το αντίστροφο.
Το χρήμα τοποθετήθηκε ως το ύψιστο ζητούμενο, ως το ιερό δισκοπότηρο και μέσα σε μια ανταγωνιστική κοινωνία ούτως ή άλλως, γέννησε επιθυμία για δύναμη και εξουσία. Ακόμη, το να ακολουθήσεις το όνειρό σου κι ας μην είναι επικερδές, παραμένει μια αντιδημοφιλής επιλογή. Καθόλου τυχαία γονείς έσπρωχναν τα παιδιά τους να γίνουν γιατροί, δικηγόροι και προγραμματιστές.

. . .

Οι παραπάνω λόγοι διαμόρφωσαν ανθρωπάκια αμόρφωτα, αποπροσανατολισμένα, άδεια από οποιαδήποτε κουλτούρα, απαίδευτα και υλιστικά. Η κρίση που βιώνουμε μπορεί να έχει αναφερθεί ότι είναι πρωτίστως ηθική και πολιτισμική, αλλά οφείλουμε να αντιληφθούμε πως φτάσαμε στο σημείο να έχουμε όπλα για να την πολεμήσουμε. Και αν θέλουμε να αντιπαραταχθούμε, χρειάζεται μια ολική καταστροφή του ελληνικού τρόπου σκέψης. Ο πολίτης ή καλύτερα ο άνθρωπος οφείλει να ενημερώνεται για το τι συμβαίνει γύρω του, να διαβάζει, να σκέφτεται, να επιθυμεί την συμμετοχή. Οτιδήποτε άλλο ευνοεί αυτούς που αρέσκονται να μιλάνε για “κοινή γνώμη”, δηλαδή μια μάζα που εύκολα διαχειρίζονται μέσω των ΜΜΕ και μετά την πετάνε στην αρένα της “δημοκρατίας” και των προκάτ επιλογών της.

Το αλφαβητάρι με τη σβάστικα...

Γράφει ο ΙΟΣ, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ
Ποιος κακόπιστος είπε ότι το μόνο που διδάσκει στα μέλη της η Χρυσή Αυγή είναι να δέρνουν και να μαχαιρώνουν; Οι άνθρωποι έχουν μεταβάλει τα γραφεία τους σε φροντιστήρια «ελληνισμού». Μόνο που ο «ελληνισμός» αυτός είναι απολύτως εισαγόμενος.


Σοκάρισε τις προάλλες η ανάρτηση στον ιστότοπο της Χρυσής Αυγής φωτογραφιών από τα «μαθήματα» για μικρά παιδιά που οργανώνει το ναζιστικό μόρφωμα στα κατά τόπους γραφεία του. Η ίδια η οργάνωση έσπευσε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι φροντίζει να μαθαίνουν τα παιδάκια την ελληνική μυθολογία, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την εθνοπρεπή διαπαιδαγώγησή τους εξ απαλών ονύχων. Αλλά τι ακριβώς εννοεί λέγοντας «ελληνική μυθολογία» η Χρυσή Αυγή; Και γενικότερα: Ποια είναι η άποψη του Μιχαλολιάκου και των θεωρητικών του για αυτά που αποτελούν τη διδακτέα ύλη ενός οποιουδήποτε σχολείου;

Οσα ακολουθούν βασίζονται σε επίσημα κείμενα, ντοκουμέντα και δημοσιεύσεις στον ιστότοπο της οργάνωσης. Τα περισσότερα απ’ αυτά είναι εντελώς πρόσφατα, «παραγωγές» του 2013. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι αυτές είναι οι «παλιές θέσεις», τις οποίες έχουν αντικαταστήσει «άλλες», «νεότερες».

Μάθημα πρώτο: Μυθολογία

Μια που το έθεσε μόνη της η οργάνωση, ας ξεκινήσουμε από τη μυθολογία. Ηδη από το πρώτο μάθημα καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Κάποια περίεργα ονόματα συναντάμε δίπλα στα γνωστά της ελληνικής μυθολογίας. Για την ακρίβεια, υπάρχει μια περίεργη «μεταγλώττιση». Ο Δίας ονομάζεται για τη Χρυσή Αυγή Βόταν, o Χριστός είναι ταυτόσημος με τον Φοίβο και τον Μίθρα (σε μία εκδοχή), με τον Αδωνη και τον Μπάλντερ (σε μια άλλη), ενώ η Ηρα μετονομάζεται Φρέγια. Αντιγράφουμε ένα σχετικό απόσπασμα από τα «κατηχητικά» εγχειρίδια της οργάνωσης: «Το φωτοβόλο βρέφος της φάτνης κατέρχεται από τον ουρανό, σαν ενσαρκωμένη Ηλιακή Δύναμη, τις ίδιες μέρες που ο πλανήτης φθάνει και ξεπερνάει το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, που η νύχτα φθάνει στο ύπατο σημείο της κι αμέσως αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση της στο ολόχρυσο φως της ημέρας. Για μια ακόμη φορά, ο Προστάτης του Ωραίου και του Αγαθού, ο Αχούρα Μάζδα, καταβάλλει τον βέβηλο και σκοτεινό Αριμάν, στέλνοντας ανάμεσα στους Αρίους τον Μίθρα-Χριστό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριστουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνεια) στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των Πρωτο-Αρίων, που επέζησε στον βορειοευρωπαϊκό χώρο, τιμώντας με πολυποίκιλους τρόπους στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο τα γενέθλια του Ηλιου. Ο ενσαρκωμένος Ηλιος-Χριστός, νεότερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου, του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ενα, τον Υψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου, Δία, Βόταν, Αχούρα Μάζδα, για να προσφέρει την ευλογία του στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και δαιμονοκτόνος, εμφανίζεται ο Χριστός, Αδωνις και Μπάλντερ μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ. Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η Φύση καλωσορίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σε ξεφάντωμα».

Πρόκειται για μια κατά λέξη αντιγραφή της ναζιστικής μυθολογίας, που είχε επιχειρήσει να συνδυάσει στοιχεία της βορειοευρωπαϊκής (κυρίως σκανδιναβικής) παράδοσης με αρχαιοελληνικά, πασπαλισμένα με ολίγα πέρσικα. Ο πυρήνας της ανάμεικτης αυτής μυθολογίας είναι βέβαια καθαρά παγανιστικός.

Μάθημα δεύτερο: Ιστορία

Οσα γνωρίζατε για τη νίκη των συμμάχων της Ελλάδας στο Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεχάστε τα. Αυτοί που νίκησαν, σύμφωνα με το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα των φροντιστηρίων της Χρυσής Αυγής, είναι οι εχθροί της Ελλάδας, δηλαδή «οι καπιταλιστές Αγγλοαμερικάνοι και οι μπολσεβίκοι Ρώσοι». Οι πραγματικοί σύμμαχοί μας ήταν οι Γερμανοί, όσο κι αν αυτό δεν έγινε κατανοητό κατά τη διάρκεια της κατοχής.

«Ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος», γράφει ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, «δεν διστάζω να το πω και ούτε έχω σκοπό να απολογηθώ δι’ αυτό, ήταν δι’ όλους εμάς μία χαμένη μάχη, αλλά και μία δυνατότης να αποσαφηνισθούν ορισμένα πράγματα και να αποκλεισθεί εις το μέλλον κάθε περίπτωσις μιας ολοκληρωτικής νίκης».

Το ενδιαφέρον είναι ότι και σήμερα η Χρυσή Αυγή είναι απολύτως γερμανόφιλη. Αντίθετα με το αντιγερμανικό ρεύμα της υπόλοιπης λαϊκιστικής ακροδεξιάς, η οργάνωση θεωρεί ότι η ρήξη και η εχθρότητα μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών είναι «πολύτροπα εξυφαινόμενη και μεθοδικά τροφοδοτούμενη», με στόχο να στερηθεί η Γερμανία την πιθανότητα «να αναλάβει ισχυρή παρουσία και ηγεμονικό ρόλο στα δρώμενα της Ανατολικής Μεσογείου».

Ενώ στα καθημερινά συνθήματα της οργάνωσης υιοθετούνται τα γνωστά κοσμητικά για τη Μέρκελ και τη «γερμανοκρατούμενη τρόικα», τα πολιτικά μανιφέστα υιοθετούν μια φανατική φιλογερμανική στάση και καταγγέλλουν ως έργο των «σιωνιστών» την «υποδαύλιση περιφρόνησης και μίσους κατά της Ελλάδας» στον «γερμανόφωνο» χώρο, με βασικό παράδειγμα το «σιωνοκρατούμενο Focus». Η οργάνωση αντιτίθεται στη «μεθοδευμένη αναζωπύρωση έντονων αντιγερμανικών συναισθημάτων (με μεταπολεμική στερεοτυπική κι ενοχική «ναζιστική σάλτσα») σ’ ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο, ώστε η επί του παρόντος κατεχόμενη, αλλά συνάμα και μόνη δυνητική υποψήφια φυσική ηγέτις της Ευρώπης, ν’ αποκτήσει ακόμη ένα ασφυκτικό χαλινάρι».

Μ’ άλλα λόγια, η Γερμανία θεωρείται από την οργάνωση «κατεχόμενη» και υποδεικνύεται ως λύση μια «γερμανοελληνική σύμπραξη» (!), η οποία θα προκύψει όταν το επιτρέψουν οι πολιτικές συνθήκες. Προφανώς εδώ έχει εφαρμογή η ρήση που αποδίδεται στον Γκέμπελς και αποτελεί μόνιμο σύνθημα της οργάνωσης: «Θα γυρίσουμε κι η γη θα τρέμει».

Μάθημα τρίτο: Γεωγραφία

Εδώ το μάθημα γίνεται πιο ρηξικέλευθο. Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα της οργάνωσης, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στη Νότια αλλά στη Βόρεια Ευρώπη. Η μετατόπιση αυτή είναι αναγκαία για τη Χρυσή Αυγή, προκειμένου οι Ελληνες να ενταχθούν στην αρία φυλή και ειδικότερα στη «βορειοευρωπαϊκή» εκδοχή της, την παραλλαγή «Nordic», η οποία είναι ανώτερη όλων των άλλων. Βέβαια, για να είναι συνεπής με το δόγμα της «ινδοευρωπαϊκής φυλής», η οργάνωση θεωρεί υπόδειγμα για την Ελλάδα την Ινδία και εισηγείται τη μίμηση του καθεστώτος των καστών, σύμφωνα με τις διδαχές των Γερμανών συντηρητικών θεωρητικών των αρχών του περασμένου αιώνα.

Μάθημα τέταρτο: Τέχνη

Θα φανταζόταν κανείς ότι στον τομέα αυτό θα μπορούσε η οργάνωση να μετριάσει τον εξτρεμιστικό της χαρακτήρα και εφόσον επαγγέλλεται την «επανελλήνιση των Ελλήνων» να χρησιμοποιεί παραδείγματα από την αρχαία ελληνική τέχνη, τα οποία δεν λείπουν από καμιά γωνιά της ελληνικής γης. Αλλωστε, ακόμα και το ίνδαλμα του κ. Μιχαλολιάκου, ο Χίτλερ, στην τέχνη της αρχαιότητας αναφερόταν και αυτήν επιδίωκε να μιμηθεί. Για τη Χρυσή Αυγή υπάρχει όμως μιαν άλλη τέχνη, ανώτερη. Το διαπιστώνουμε στην εικονογράφηση των θεωρητικών της κειμένων. Πριν από λίγες μέρες δημοσιεύτηκε το άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ουσία του Ελληνισμού και Αγώνας». Το κείμενο συνοδεύεται από το σύμβολο της οργάνωσης και από τη φωτογραφία ενός ανδριάντα. Ως προς το σύμβολο, δεν είναι άλλο από τον μαίανδρο. Η οργάνωση το έχει επιλέξει επειδή ο διπλός μαίανδρος δεν είναι άλλος από τη σβάστικα. Αν προσέξει κανείς το άγαλμα που εκφράζει την «Ουσία του Ελληνισμού», θα διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται για κάποιο δείγμα αρχαιοελληνικής, ή έστω ρωμαϊκής, τέχνης. Είναι δημιούργημα σχετικά πρόσφατο. Το φιλοτέχνησε ο αγαπημένος καλλιτέχνης του Χίτλερ Αρνο Μπρέκερ, ο επίσημος γλύπτης του Τρίτου Ράιχ, το 1937. Το άγαλμα αυτό έχει ιδιαίτερη συμβολική αξία για τους ναζιστές όλου του κόσμου. Παραγγέλθηκε μαζί με ένα δεύτερο, ίδιου μεγέθους, από τον ίδιο τον Χίτλερ για να κοσμήσει την είσοδο της μεγαλοπρεπούς καγκελαρίας που είχε χτίσει με εντολή του στο Βερολίνο ο Αλμπερτ Σπέερ. Ο Γερμανός δικτάτορας ονόμασε αυτό τον ανδριάντα «Η Βέρμαχτ» (επειδή έφερε ξίφος), ενώ τον δεύτερο ονόμασε «Το Κόμμα» (επειδή έφερε πυρσό).

Φυσικά και πολλά άλλα σχετικά άρθρα στον ιστότοπο της οργάνωσης συνοδεύονται από ανάλογα δημιουργήματα της γερμανικής προπαγανδιστικής τέχνης. Η σειρά «Για τον Ελληνικό Εθνικισμό», λ.χ., συνοδεύεται από τον έφιππο Μέγα Αλέξανδρο του ίδιου γλύπτη που ανέδειξε ο Χίτλερ. Με δυο λόγια: Ελλάς σημαίνει Γερμανία του Τρίτου Ράιχ.

Το μήνυμα στο «μάθημα τέχνης» είναι ξεκάθαρο: πραγματική τέχνη είναι μόνον αυτή που αποτέλεσε την επίσημη εγκεκριμένη τέχνη του γερμανικού εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος. Αυτό είναι που πραγμάτωσε τον «ελληνισμό», έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται η οργάνωση. Ολα τα άλλα αποτελούν δημιουργήματα της «εκφυλισμένης τέχνης», με αποκορύφωμα τη μοντέρνα τέχνη. Φυσικά και πάλι εδώ αντιγράφουν τους προπαγανδιστές του Τρίτου Ράιχ που διοργάνωσαν την περιβόητη Εκθεση για την «Εκφυλισμένη Τέχνη» το 1937 για να αποκηρύξουν τον εξπρεσιονισμό, τον σουρεαλισμό, τον κυβισμό. Ειδικά για τον Πικάσο, γράφει ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος, υιοθετώντας τις απόψεις του Γκέμπελς: «Δεν είναι ποτέ δυνατόν να θεωρηθεί ότι εκφράζει το Ωραίον η εκτρωματική Γκουέρνικα του Εβραίου Πικάσο. Η θεωρούμενη ως «αριστούργημα», εφιαλτική, διαστροφική, παρακμιακή και φρικώδης Γκουέρνικα. Θα πρέπει δε να λυπάται κανείς όλους αυτούς, οι οποίοι βλέποντες το έργον του διεστραμμένου αυτού Εβραίου και μη κατανοούντες τίποτε, υποθέτουν ότι περιέχει ένα βαθύ νόημα, το οποίον αυτοί δεν δύνανται να αντιληφθούν. Πρέπει να τους λυπάται, διότι δεν σκέπτονται, ότι δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούν το νόημα αυτό, διότι απλούστατα δεν υπάρχει».

Βέβαια ο Πικάσο δεν ήταν Εβραίος, αλλά ήδη από το 1942 η ναζιστική προπαγάνδα τον κατέτασσε στους «ψυχικά Εβραίους», εφόσον υπήρξε επιφανής εκπρόσωπος μιας μορφής «εκφυλισμένης» τέχνης. Την εβραϊκή καταγωγή του Πικάσο υποστήριξε το 1960 ο Αμερικανός ναζί Τζορτζ Λίνκολν Ρόκγουελ, τον οποίο θαυμάζει και αντιγράφει η Χρυσή Αυγή.

Μάθημα πέμπτο: Θρησκευτικά

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων (ευτυχώς λίγων) μητροπολιτών να εμφανίσουν συμβατή τη δράση της Χρυσής Αυγής με την καθ’ ημάς Ορθοδοξία, η ίδια η οργάνωση φροντίζει να μας ανοίξει τα μάτια με κάθε ευκαιρία. «Τελείως ξένη προς τα ελληνικά δεδομένα η νέα θρησκεία», αποφαίνεται για τον χριστιανισμό ο Μιχαλολιάκος. Και ξεκαθαρίζει: «Εάν εξαιρέσωμεν δε τα στοιχεία τα παγανιστικά, τα οποία είναι γεγονός ότι επέζησαν και εις το χριστιανικόν τυπικόν, όλο το υπόλοιπο τελετουργικόν μέρος της λατρείας είναι σκοτεινόν και ακατανόητον».

Το μίσος της οργάνωσης για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ξεχειλίζει. Τον ονομάζει «Βαρθολομαίο Αρχοντώνη» και δεν του συγχωρεί το κήρυγμα κατά του ρατσισμού και του αντισημιτισμού. «Θα ήταν ηλίθια ασυνέπεια», γράφουν οι χρυσαυγίτες, «να μην τονίσουμε ότι για μας τους Ελληνες ο «ιερέας» αυτός κι ο εσμός των ακολούθων και πιστών του είναι τουλάχιστον επικίνδυνος για την Ελευθερία και την επιβίωση της Λαϊκής Κοινότητας. Τον απορρίπτουμε λοιπόν με μύχια [sic] περιφρόνηση στ’ αζήτητα της Ιστορίας, να ξαργυρώνει το χρέος στον «θεό τους», δοξάζοντας κοινούς προπάτορες και πατριάρχες κι εξυπηρετώντας τις νεοοθωμανικές βλέψεις της Τουρκίας, με την ύπουλη κι αλαζονική κοσμική του παρέμβαση ενάντια στην ελληνική αυτοκέφαλη Εκκλησία. Οι «αφοσιωμένοι» του Ελλαδίτες κι απανταχού Ελληνες, «θεούσοι» και «θεούσες», ας κάνουν έρανο να του αγοράσουν ένα φέσι πασά να φοράει αντί για καλυμμαύχι, μιαν επτάφωτη «μενοράχ» να βαστάει αντί για δικηροτρίκηρα κι ένα πρόστηθο «χοσέν» με τα 12 μαγικά πολύτιμα πετράδια, σαν αρχιερέας στο ναό του Σολομώντα».

Αντί για τον Πατριάρχη, η οργάνωση εμφανίζεται να επιλέγει τον Πάπα Βενέδικτο. Φυσικά ο λόγος είναι ότι ο Πάπας «αναίρεσε τον αφορισμό του αρνητή του Ολοκαυτώματος καρδιναλίου Ρίτσαρντ Γουίλιαμσον και στηρίζει την αγιοποίηση του «φιλοφασίστα» και «αντισημίτη» Πάπα Πίου του 12ου».

Μάθημα έκτο: Φυσική Αγωγή

Η άσκηση σωματικής βίας είναι το μάθημα γυμναστικής της Χρυσής Αυγής. «Η βία», διδάσκει η οργάνωση, «είναι μέσο για την επίτευξη σκοπών. Ενα από τα πολλά μέσα που μπορεί να μεταχειριστεί κάποιος προκειμένου να πετύχει κάτι. Και ως μέσον δεν μπορεί να είναι καλό ή κακό. Το μέσον ποτέ δεν διαθέτει χρώμα, παρά χρωματίζεται από το πού αποσκοπεί».

Ακολουθώντας το παράδειγμα των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών η οργάνωση θεωρεί την αρχαία Σπάρτη ιδεώδες καθεστώς, αντλώντας απ’ αυτήν επιχειρήματα για τη βίαιη δράση της στο πεζοδρόμιο. Σύμφωνα με τη Χρυσή Αυγή, «η Σπάρτη μπορεί να μην ονόμαζε επισήμως το πολίτευμά της Εθνικοσοσιαλιστικό, όμως η πολιτική και η πνευματική της κληρονομιά είναι καθαρά Εθνικοσοσιαλιστική, όπως άλλωστε το παραδέχεται και το σύνολο των φιλολόγων».

Αυτό που κυρίως αντιγράφει από την αρχαία Σπάρτη η Χρυσή Αυγή είναι ο θεσμός της Κρυπτείας. Πρόκειται για μια παράδοση, για την οποία υπάρχουν ελάχιστες και ελαφρώς αντιφατικές αναφορές σε αρχαία κείμενα (κυρίως στον Ηρόδοτο και τον Πλάτωνα). Οι περισσότεροι ερμηνευτές συμφωνούν πάντως ότι επρόκειτο για ένα βάρβαρο έθιμο, σύμφωνα με το οποίο οι νέοι Σπαρτιάτες στέλνονταν στην ύπαιθρο και έμεναν κρυμμένοι την ημέρα, ενώ τη νύχτα αιφνιδίαζαν και κατέσφαζαν Είλωτες.

Την Κρυπτεία υπέδειξε σε ομιλία του ο Κασιδιάρης ως μέθοδο δράσης της Χρυσής Αυγής, αποκαλύπτοντας άθελά του την εγκληματική δράση της οργάνωσής του: «Αναμένουμε τη στιγμή της μεγάλης αντεπίθεσης, βαδίζοντας στα χνάρια της αρχαίας Κρυπτείας που έπληττε αθόρυβα μέσα στο απόλυτο σκότος και τη σιωπή τούς εσωτερικούς εχθρούς της πόλεως». Το ποιους θεωρεί εσωτερικούς εχθρούς η οργάνωση και τους πλήττει στο σκοτάδι είναι πολύ γνωστό.

Σε πολύ πρόσφατο κείμενό της, η οργάνωση επανέρχεται στο ζήτημα: «Απ’ τα 18 μέχρι τα 20 τους χρόνια, οι νέοι ήταν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν ενεργά στην Κρυπτεία: Επίλεκτες ομάδες νεαρών Σπαρτιατών στέλνονταν στη λακωνική ύπαιθρο, με ελάχιστα εφόδια και υποτυπώδη εξοπλισμό. Περνούσαν την ημέρα σε σκοτεινά κρησφύγετα, ενώ τη νύχτα εξορμούσαν στους αγρούς και σκότωναν τους πιο ισχυρούς και επικίνδυνους για την πόλη είλωτες. Την οργάνωση και την εκτέλεση αυτών των επιχειρήσεων, καθώς και το άρτια οργανωμένο δίκτυο πληροφοριών που απαιτεί αυτή η δραστηριότητα, κάλυπτε άκρα μυστικότητα. Ο Θουκυδίδης γράφει πως στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου εξαφανίσθηκαν περισσότεροι από δύο χιλιάδες είλωτες από την ύπαιθρο χώρα της Λακεδαίμονος, χωρίς ποτέ να υπάρξει οποιοδήποτε στοιχείο για αυτή τη μαζική «εκκαθάριση»».

Αυτές τις «εκκαθαρίσεις» διδάσκει στα μέλη της η Χρυσή Αυγή. Αλλά δεν είναι μόνη της στην εξύμνηση της Κρυπτείας. Ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Παναγιώτης Μπαλτάκος έχει συγγράψει δύο ιστορικά μυθιστορήματα, βασισμένα στον εξωραϊσμό του βάρβαρου αυτού θεσμού. Για τον γενικό γραμματέα της κυβέρνησης η Κρυπτεία είναι μια θαυμαστή και παντοδύναμη μυστική υπηρεσία των Σπαρτιατών, η οποία μάλιστα ανέλαβε και την εκτέλεση του Εφιάλτη δέκα χρόνια μετά την προδοσία των Θερμοπυλών. Ο κ. Μπαλτάκος απασχόλησε πρόσφατα την επικαιρότητα με τον σκαιό τρόπο που αντιμετώπισε την Εθνική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Μάθημα έβδομο: Αγωγή του Πολίτη

Η απέχθεια της Χρυσής Αυγής στη δημοκρατία είναι δεδομένη. Τον κοινοβουλευτισμό τον θεωρεί «κτηνωδία». Αλλά ενδιαφέρον έχει η ανάλυση των δύο βασικών όρων που συγκροτούν την πολιτειακή πρόταση της Χρυσής Αυγής. Η ίδια ως πολιτικό μόρφωμα αυτοπροσδιορίζεται ως «Λαϊκός Σύνδεσμος» και το καθεστώς που θέλει να εγκαθιδρύσει το ονομάζει «Λαϊκή Κοινότητα». Οι όροι αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά μετάφραση της ναζιστικής Volksgemeinschaft, της κοινωνικής δομής που οραματίστηκαν οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές βασισμένοι στο δόγμα «Αίμα και Γη».

Βέβαια όλα αυτά έχουν και την αρχαιοελληνική τους διάσταση, εφόσον για την οργάνωση ο ολοκληρωτισμός που πρεσβεύει παράγεται από τη σκέψη του Πλάτωνα, ενώ «είναι σίγουρο ότι ο Πλάτων θα μπορούσε να είχε προσυπογράψει τα μουσολινικά συνθήματα». Οσο για τον Σωκράτη, αυτός, σύμφωνα με την οργάνωση «αν ζούσε σήμερα θα ήταν χρυσαυγίτης»!

Δεν είναι ανάγκη να περιλάβουμε και άλλα «μαθήματα» από το πλούσιο ρεπερτόριο της οργάνωσης. Αρκούν αυτά για να πιστοποιήσει κάποιος ότι με κανενός είδους «ελληνισμό» δεν έχουν σχέση οι αυτοδίδακτοι «δάσκαλοι» της οργάνωσης. Το πιστεύω τους προέρχεται από μια φαντασιακή εκδοχή «γερμανισμού» των αρχών του περασμένου αιώνα, εμπλουτισμένη με παγανιστικές θεωρήσεις των αποκρυφιστών εθνικοσοσιαλιστών και βέβαια ως βασικές πηγές γνώσης δεν έχει παρά τις θεωρίες του Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ, του Χάινριχ Χίμλερ και του Χανς Γκίντερ.
Ο πρώτος εκτελέστηκε μετά τη δίκη του με άλλους εγκληματίες πολέμου στη Νυρεμβέργη, ο δεύτερος αυτοκτόνησε μετά τη σύλληψή του από τους Συμμάχους, ο τρίτος έμεινε μόνο τρία χρόνια έγκλειστος για τη δράση του στο ναζιστικό κίνημα.

—————————–

Μάθημα διεθνών σχέσεων

Από μικρά τα μέλη της οργάνωσης πρέπει να συνηθίσουν στις αρχές της μυστικής διπλωματίας που εφαρμόζει ο Αρχηγός. Στις αρχές του περασμένου μήνα αποκαλύφθηκε ότι η ηγεσία της Χρυσής Αυγής είχε προσκαλέσει στην ελληνική Βουλή αντιπροσωπεία γερμανικής νεοναζιστικής οργάνωσης. Τότε εμφανίστηκε η Χρυσή Αυγή να αγνοεί την πολιτική ιδιότητα των προσκεκλημένων και τους παρουσίασε ως… δημοσιογράφους.

Σήμερα αποκαλύπτουμε ότι τις ίδιες μέρες βρίσκονταν στην Ελλάδα αντιπροσωπείες και δύο άλλων ομοειδών ευρωπαϊκών οργανώσεων. Και οι τρεις αντιπροσωπείες είχαν κληθεί από τη Χρυσή Αυγή να παραβρεθούν στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου. Η πρώτη αντιπροσωπεία ήταν οι Γερμανοί του NPD και του Freies Netz Süd, η δεύτερη οι Ιταλοί της Forza Nuova και η τρίτη οι Ρουμάνοι της Noua Dreapta. Για τις γερμανικές οργανώσεις δημοσιεύσαμε ρεπορτάζ στην «Εφ.Συν.» (11.2.2013). Η ιταλική οργάνωση είναι ένα νεοφασιστικό μόρφωμα, το οποίο εμπνέεται από τις ιδέες του Τζούλιους Εβολα. Οσο για τη ρουμανική οργάνωση, πρόκειται για την ανοιχτά ρατσιστική ομάδα που εμπνέεται από τον μεσοπολεμικό εθνικοσοσιαλιστή ηγέτη Κορνίλιου Κοντρεάνου και προσβλέπει στη Μεγάλη Ρουμανία. Σε ανακοινώσεις που έβγαλαν μετά την επίσκεψή τους στην Ελλάδα, όλοι αναφέρουν ότι επισκέφτηκαν τη χώρα μας προσκεκλημένοι από τη Χρυσή Αυγή, την οποία παρουσιάζουν ως βασική «εθνικιστική σύμμαχό τους».

Για ποιο λόγο κρύβει η οργάνωση την παρουσία στη χώρα μας αυτών των οργανώσεων; Πρώτα πρώτα γιατί δεν μπορεί ακόμα να χωνέψει το γεγονός ότι το «αδελφό» NPD διοργάνωσε τον Οκτώβρη του 2010 συγκέντρωση έξω από το ελληνικό προξενείο στο Ντίσελντορφ, με σύνθημα «Γερμανικά χρήματα για γερμανικές επιχειρήσεις, καμιά οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα». Αλλά υπάρχει και σοβαρότερος λόγος. Μετά την εκλογική της επιτυχία και με δεδομένη την οικονομική της ενίσχυση η Χρυσή Αυγή φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε βασικό πόλο τής υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκής «Μαύρης Διεθνούς». Το NPD, η Forza Nuova και η Noua Dreapta, μαζί με τη Χρυσή Αυγή, μετείχαν εδώ και χρόνια στο λεγόμενο ENF (European Nationalist Front). Από το ίδιο σχήμα πέρασαν και άλλα ακροδεξιά και νεοφασιστικά σχήματα, αλλά έχουν μείνει τώρα αυτά τα τέσσερα, μαζί με το πολωνικό NOP και τα ισπανικά Falange-MSR. Τον περασμένο Νοέμβριο αντιπροσωπεία της Χρυσής Αυγής είχε προσκληθεί στη Μαδρίτη για το 7ο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο του MSR.

Αυτές όλες τις κινήσεις επιδιώκει να κρατήσει στο σκοτάδι η οργάνωση, γιατί βέβαια είναι λίγο δύσκολο να εξηγήσει πώς θα συμβιβαστούν και θα συνεργαστούν οι αποκλίνοντες εθνικισμοί, παρά μόνο αν υπάρξει ένας κεντρικός «Αξονας»…

——————————-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Γ. Λύκος
«Η Παγκοσμιοποίηση»
(εκδ. Διοτίμα, Αθήνα 2013)
Το πιο πρόσφατο μανιφέστο της οργάνωσης ακολουθεί πιστά τις διδαχές των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών θεωρητικών και έχει μοναδικό στόχο τον «αιώνιο Ιουδαίο».

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος
«Περικλῆς Γιαννόπουλος: Ο Απολλώνιος Λόγος»
(Δ” έκδ. Χρυσή Αυγή, Αθήνα 2012)
Παλιό κείμενο του Αρχηγού, το οποίο επανεκδίδεται μέχρι σήμερα, σημάδι ότι οι απόψεις που διατυπώνονται σ” αυτό θεωρούνται επίκαιρες. Αντιγραφή και εξύμνηση του Ρόζενμπεργκ, του Γκίντερ και άλλων διαβόητων ναζί θεωρητικών.

«Η μεγάλη γιορτή της Φυλής»
(http://xryshaygh.wordpress.com/2007/12/25/iliostasion)
Ενα από τα δεκάδες «ιδεολογικά» κείμενα στον παλιό ιστότοπο της οργάνωσης με την προβολή της παγανιστικής μυθολογίας.

Birgit Bressa
«Nach-Leben der Antike. Klassische Bilder des Körpers in der NS-Skulptur Arno Brekers»
(διδακτορική διατριβή, Τίμπιγκεν 2001)
Ο ιδιαίτερος ρόλος της γλυπτικής του Αρνο Μπρέκερ στο ναζιστικό καθεστώς.

…………………………………………………………………………

ΔΕΙΤΕ

«The Cleaners» (2012)
του Κωνστανίνου Γεωργούση
Το ντοκιμαντέρ που προκάλεσε πανευρωπαϊκό σάλο, μετά την προβολή μικρών αποσπασμάτων από το Channel 4. Η καθημερινότητα των στελεχών της Χρυσής Αυγής, ο εσωτερικός της λόγος, η δράση της στο πεζοδρόμιο κατά την περσινή προεκλογική περίοδο. Εχει ήδη προβληθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Αμστερνταμ και ελπίζουμε να το δούμε σύντομα στην Ελλάδα.

……………………………………………………………………….

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά. Δημήτρης Ψαρράς     ios@efsyn.gr

Οι πολεμικές εμπνεύσεις του κ. συμβούλου

Red NoteBook ...

Καθώς η προεκλογική εκστρατεία φτάνει για δεύτερη φορά στο τέρμα της μέσα σε λίγους μήνες, διαπιστώνει κανείς πως ένας ολόκληρος τομέας της κρατικής πολιτικής -οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας με τη βαλκανική και μεσανατολική γειτονιά μας- δεν αποτέλεσε παρά ελάχιστα σημείο τριβής ανάμεσα στα δύο κόμματα που διεκδικούν την πρωτιά στις 17 Ιουνίου

Του Τάσου Κωστόπουλου Η εξέλιξη αυτή δεν είναι αυτόχρημα κακή: με το μείζον «εξωτερικό» ζήτημα της σχέσης μας με το ευρώ και την Ε.Ε. να επικαθορίζει συντριπτικά την εσωτερική ατζέντα, οποιαδήποτε ενασχόληση με τα ελληνοτουρκικά, το «Σκοπιανό» ή τις ελληνοαλβανικές σχέσεις θα ισοδυναμούσε απλώς με πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα. Επειδή όμως η παροχέτευση της κοινωνικής δυσαρέσκειας σε τυχοδιωκτικά εγχειρήματα εξωτερικής πολιτικής συνιστά μια πάγια τεχνική των απανταχού κυβερνώντων για την εκτόνωση της λαϊκής οργής, όταν αυτή κλιμακωθεί σ’ επικίνδυνο γι’ αυτούς σημείο, καλό είναι να μη χάνουμε από τα μάτια μας κι αυτή την πλευρά του φεγγαριού. Πόσο μάλλον όταν ο σημερινός αρχηγός της ΝΔ έχτισε πριν από μια εικοσαετία το πολιτικό προφίλ του ως εκφραστής της πιο αδιάλλακτης θέσης σ’ ένα τέτοιο ζήτημα, οι δε βασικοί σύμβουλοί του έχουν διακριθεί για την υποστήριξη θέσεων που έφεραν επανειλημμένα την Ελλάδα στο χείλος του πολέμου. Προσπερνώντας το Φαήλο Κρανιδιώτη, που έγινε γνωστός στο πανελλήνιο με την εμπλοκή του το 1999 -ως δικηγόρος του Αμπντουλάχ Οτσαλάν- στο τυχοδιωκτικό εγχείρημα της «ελληνοκουρδικής φιλίας», αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής στις 6 Μαΐου, θα περιοριστούμε εδώ στον άνθρωπο που θεωρείται το δεξί χέρι του προέδρου της ΝΔ: το Χρύσανθο Λαζαρίδη, νούμερο 2 στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματος στις προηγούμενες εκλογές και νούμερο 3 τώρα, μετά τη μεταγραφή της Ντόρας Μπακογιάννη. Η ενασχόληση των ΜΜΕ με τον κ. Λαζαρίδη περιορίζεται κατά κανόνα σε ανεκδοτολογικά σχόλια για το αριστερό παρελθόν του, ως ηγετικού στελέχους του «Ρήγα» και της «Β΄ Πανελλαδικής» κατά τη δεκαετία του 1970. Στο απυρόβλητο περνά, αντίθετα, η πολύ πιο πρόσφατη -και σημαδιακή- στιγμή της πολιτικής σύνδεσής του (το 1991-92) με τον Αντώνη Σαμαρά, υπουργό Εξωτερικών τότε της κυβέρνησης Μητσοτάκη˙ την εποχή δηλαδή που το «Σκοπιανό» αναδείχθηκε ξαφνικά σε μείζον ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με μια καλά οργανωμένη εθνικιστική καμπάνια να μετατοπίζει μέσα σε λίγες μέρες το κέντρο βάρους της εσωτερικής πολιτικής από τα αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης στα «εθνικά μας θέματα». Κι όμως, η συγκεκριμένη ιστορική στιγμή έχει πολλά να μας αποκαλύψει για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις εθνικές προτεραιότητες και τη διεθνή θέση της χώρας ο υπ’ αριθμόν 1 συνεργάτης του υποψήφιου αυριανού πρωθυπουργού: ως τακτικός αρθρογράφος -τότε- της κυριακάτικης «Αυγής» και του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», ο κ. Λαζαρίδης ούτε λίγο ούτε πολύ είχε υποστηρίξει ανοιχτά τη στρατιωτική εμπλοκή της χώρας μας στη γιουγκοσλαβική κρίση και το διαμελισμό της ΠΓΔΜ σε συνεργασία με τη Σερβία και τη Βουλγαρία! Επιδεικνύοντας μάλιστα πρωτοφανείς ικανότητες στρατηγικής ανάλυσης, προεξοφλούσε πως τα συμφέροντα της Γερμανίας ταυτίζονταν με την οικοδόμηση ενός ελληνοσερβικού «ορθόδοξου άξονα» στα Βαλκάνια και πως η ΕΟΚ (νυν Ε.Ε.) θα υποστήριζε στην πράξη αυτό το τυχοδιωκτικό ελληνοσερβικό εγχείρημα... Το αποκαλυπτικότερο άρθρο του Χρύσανθου Λαζαρίδη δημοσιεύθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1992 στην «Αυγή» (σ.13), με τίτλο «Βαλκάνια: ποιο είναι το πιο επικίνδυνο σενάριο;». Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς και αρθρογράφους των ημερών, όπως ο Στέλιος Παπαθεμελής, που εισηγούνταν μια απροσδιόριστη «άσκηση στρατιωτικής πίεσης στα Σκόπια» εκ μέρους της Ελλάδας, ο σύμβουλος του κ. Σαμαρά ήταν κάτι παραπάνω από σαφής: «Αλήθεια, τι περιμένουμε;», γράφει. «Γιατί δεν προχωράμε σε άμεσες συνεννοήσεις να μπούμε στα Σκόπια; Όχι για να διεκδικήσουμε εδάφη. Αλλά για να δείξουμε ότι κανείς δεν μπορεί να παίζει ατιμώρητα με την Ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Και για να αποκτήσουμε ένα εδαφικό ‘ατού’, που θα μπορέσουμε να το ανταλλάξουμε αργότερα με την Αλβανία, παίρνοντας τη Β. Ήπειρο». Τη διαβεβαίωση πως, ναι μεν «δε διεκδικούμε εδάφη» από τους γείτονες, αλλά δεν είναι καθόλου κακό να αρπάξουμε απ’ αυτούς «ένα εδαφικό ατού» προς «ανταλλαγή», ακολουθεί η παράθεση των επιχειρημάτων που καθιστούσαν αυτή τη «λύση» εθνικά συμφέρουσα στο πλαίσιο της «νέας τάξης πραγμάτων». Ανάμεσά τους και η εικαζόμενη ευρωπαϊκή υποστήριξη προς το όλο σχέδιο:  «Οι Σέρβοι δεν έχουν αντίρρηση! Επιθυμούν να δημιουργήσουν τη ‘Μικρή Γιουγκοσλαβία’ και να έχουν απευθείας σύνορα με την Ελλάδα! Επιθυμούν επίσης, στη νέα τάξη πραγμάτων που θα δημιουργηθεί στα Βαλκάνια, να έχουν καλές σχέσεις με όλα τα όμορα κράτη. Διαμελίζοντας την περιοχή των Σκοπίων με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, βγαίνει από τη μέση ένα ‘αγκάθι’ που δηλητηρίαζε επί δεκαετίες τις σχέσεις Σέρβων, Ελλήνων και Βουλγάρων, κερδίζουν εδάφη όλα τα μείζονα ορθόδοξα κράτη της Βαλκανικής, δημιουργούνται πιο βιώσιμα κράτη και αποκαθίστανται οι σχέσεις τους οριστικά! Οι κοινοτικοί εταίροι μας επίσης δεν θα έχουν ισχυρή αντίρρηση! Γιατί, αν είχαν, θα έσπευδαν να αναγνωρίσουν τα Σκόπια, όπως έκαναν με τη Σλοβενία και την Κροατία. Τι περιμένουμε, λοιπόν;»    Για όσους φοβούνταν -και πολύ σωστά- πως η απροσχημάτιστη εισβολή του ελληνικού στρατού σε μια γειτονική χώρα (η οποία δε διέθετε καν ακόμη δικές της ένοπλες δυνάμεις) θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου προς πάσα κατεύθυνση, ο παλιός αριστερός -και γιος στρατιωτικού- σπεύδει να παραθέσει μια σειρά αντεπιχειρήματα κατά της εθνικής «αδράνειας». Κάποια απ’ αυτά δεν είναι παρά απλές εικασίες που διαψεύθηκαν πανηγυρικά στην πορεία (όπως η βεβαιότητα σερβικής εισβολής στην ΠΓΔΜ, ο αντικειμενικά αποσταθεροποιητικός ρόλος της τελευταίας στις σχέσεις των υπόλοιπων βαλκανικών κρατών ή η επικείμενη αλβανοσερβοβουλγαρική συμμαχία σε βάρος της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας), ενώ κάποια άλλα πρόκυπταν βάσει παντελώς αυθαίρετων συλλογισμών. Αυτό που εντυπωσιάζει, πάντως, είναι η αδημονία του αρθρογράφου να μετάσχει η Ελλάδα σ’ έναν Τρίτο Βαλκανικό πόλεμο για να πάρει μέρος στην αιματηρή «μοιρασιά» της γιουγκοσλαβικής κληρονομιάς: «Πώς; Είναι επικίνδυνο; Σύμφωνοι! Αλλά μήπως και το να μη μπούμε καθόλου δεν είναι περισσότερο επικίνδυνο; Μήπως η Σερβία δεν θα μπει έτσι κι αλλιώς; Κι αν θα μπει η Σερβία, υπάρχει κανένας που αμφιβάλλει ότι θα μπει και η Βουλγαρία; Χωρίς την ταυτόχρονη επέμβαση της Ελλάδας, αυτοί οι δύο Βαλκάνιοι γείτονες είναι πολύ πιθανότερο ότι θα τσακωθούν στη ‘μοιρασιά’ και τότε οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται και για μας! Για να το πούμε διαφορετικά, αν μπούμε κι εμείς, τότε η ‘μοιρασιά’ των Σκοπίων είναι πιθανότερο να γίνει με ‘τριπλή συνεννόηση’ (Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας). [...] Αν δεν γίνει καθόλου η μοιρασιά -κυρίως από ολιγωρία της Ελλάδας που ενδέχεται να καταστήσει και τη Σερβία πιο διστακτική- τότε είναι βέβαιο ότι, αργά ή γρήγορα, τα Σκόπια θα αναγνωριστούν διεθνώς. Και αυτό θα είναι το πιο επικίνδυνο από όλα! Όχι μόνο γιατί δημιουργείται μια ανοιχτή εστία διεκδίκησης ελληνικών εδαφών! Όχι μόνο γιατί οι τόσο σημαντικοί για την Ελλάδα χερσαίοι δρόμοι προς τις μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές θα ελέγχονται για πάντα από τους Σκοπιανούς! Όχι μόνο γιατί η Τουρκία αποκτά ένα ‘σύμμαχο’ στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Αλλά και διότι η ύπαρξη του σκοπιανού κράτους θα δημιουργεί μόνιμες τριβές ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία, αποδυναμώνοντας τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και ανοίγοντας το δρόμο σε κάθε είδους αποσταθεροποιητικές εξωβαλκανικές επεμβάσεις. [...] Αν πάλι δεν μπούμε εμείς, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να θέσουν εδαφικές διεκδικήσεις οι Αλβανοί. Άλλωστε ήδη το κάνουν! Και αν ο διαμελισμός των Σκοπίων γίνει τελικώς από Σερβία, Βουλγαρία και Αλβανία (μετά από συνεννόηση ή κατόπιν συγκρούσεως), αντί να γίνει από Σερβία, Βουλγαρία και Ελλάδα, τότε εμείς όχι μόνο χάνουμε τεράστια ευκαιρία να βγούμε κερδισμένοι, αλλά διατρέχουμε τον θανάσιμο κίνδυνο να βγούμε οικτρά απομονωμένοι! Διότι όταν τεθεί στην ημερήσια διάταξη θέμα αλλαγής συνόρων, οι τοπικές συμμαχίες γίνονται πάνω στη μοιρασιά. Κι όποιος δεν συμμετέχει στη μοιρασιά ΔΕΝ συμμετέχει και στις τοπικές συμμαχίες! Και όταν οι συμμαχίες αυτές δεν γίνονται με τη συμμετοχή κάποιου κράτους, τότε γίνονται εναντίον του!». Οι βλέψεις του κ. Λαζαρίδη δεν περιορίζονταν ωστόσο στο διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Σε πείσμα των συμφωνιών του Ελσίνκι, που από το 1975 έχουν διασφαλίσει το απαραβίαστο των εξωτερικών συνόρων (και την ειρήνη) στην Ευρώπη, ο σύμβουλος του κ. Σαμαρά οραματιζόταν ανταλλαγές εδαφών σε ευρύτερη βαλκανική κλίμακα. Προς όφελος, βέβαια, των σχέσεων καλής γειτονίας  στην περιοχή: «Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι, αν τελικά διαμελισθούν τα Σκόπια μετά από τριπλή συνεννόηση Ελλάδας, Σερβίας, Βουλγαρίας, κι εμείς στη συνέχεια ανταλλάξουμε το τμήμα που κερδίσαμε με τη Β. Ήπειρο, τότε οι σχέσεις όλων των βαλκανικών κρατών θα έχουν αποκατασταθεί». Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η πεποίθησή του πως η ΕΟΚ θα έσπευδε να εναγκαλιστεί τα σχέδια του Μιλόσεβιτς για τη δημιουργία «εθνικά ομοιογενών» κρατικών οντοτήτων πάνω στα συντρίμια της διαλυόμενης Γιουγκοσλαβίας –κι όχι μόνο σ’ αυτά: «Το πιο αξιοπρόσεκτο, ωστόσο, είναι ότι από μια τέτοια ‘ρύθμιση’ διαμελισμού στα Σκόπια, και από μια αντίστοιχη λύση διαμελισμού της Βοσνίας (μεταξύ Σερβίας και Κροατίας), η ομοιογένεια όλων των εθνικών κρατών στα Βαλκάνια ενισχύεται σημαντικά: η Κροατία χάνει εδάφη που κατοικούνταν από Σέρβους αλλά κερδίζει εδάφη (της Βοσνίας) που κατοικούνται από Κροάτες! Η Αλβανία, ομοίως, χάνει εδάφη που κατοικούνταν από Έλληνες (στη Β. Ήπειρο) αλλά κερδίζει εδάφη που κατοικούνται από αλβανόφωνους πληθυσμούς (στην περιοχή των Σκοπίων). Η Σερβία με τη σειρά της καταφέρνει να ενώσει όλους τους σερβικούς πληθυσμούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας υπό ενιαία εθνική ‘στέγη’, ενώ η Βουλγαρία προσαρτά τους Βουλγαρόφρονες πληθυσμούς. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Κοινότητα δεν θα είχε αντίρρηση σε μια τέτοια συνολική ρύθμιση! Γιατί τα συλλογικά συμφέροντα της Ευρώπης εξυπηρετούνται απόλυτα από μια συνολική ρύθμιση που δημιουργεί πιο ομοιογενή, άρα και πιο βιώσιμα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια, άρα και πιο σταθερά σύνορα στην περιοχή αυτή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο συμφέρον μακροπρόθεσμα για την ΕΟΚ, από το να εκτονωθούν όλα τα ‘αλυτρωτικά’ ζητήματα της Βαλκανικής, να αποκατασταθούν όλες οι σχέσεις ανάμεσα στα μείζονα κράτη της περιοχής, να λείψουν όλα τα μεταξύ τους ‘αγκάθια’, να εξαλειφθούν όλες οι μόνιμες εστίες έντασης και να ανοίξουν οι εμπορικοί δρόμοι προς νότον. Ο τριπλός διαμελισμός των Σκοπίων και ο διπλός διαμελισμός της Βοσνίας είναι η κατεξοχήν συμφέρουσα για την ΕΟΚ λύση στην περιοχή!».    Εκ των υστέρων γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι παραπάνω εκτιμήσεις αποδείχθηκαν αέρας κοπανιστός. Η ευρωπαϊκή και διεθνής κοινότητα ακολούθησαν την ακριβώς αντίθετη πολιτική, καταδικάζοντας τη βίαιη επαναχάραξη των συνόρων μεταξύ των ομόσπονδων δημοκρατιών της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, αποδεχόμενες μόνο την άσκηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος αυτών των δημοκρατιών ν’ αποσχιστούν -ως τέτοιες- από την ομοσπονδία, κι αναγορεύοντας την εθνοκάθαρση (τη βίαιη δημιουργία «εθνικά ομοιογενών» περιοχών) σε ιδιώνυμο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η αποτίμηση αυτών των επιλογών σηκώνει φυσικά πολύ συζήτηση˙ εδώ μας ενδιαφέρουν όμως αποκλειστικά και μόνο ως έμπρακτη διάψευση των αιθαίρετων υποθέσεων, πάνω στις οποίες επιχειρήθηκε να οικοδομηθεί ο σχεδιασμός μιας στρατιωτικά επιθετικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Εξίσου έωλη αποδεικνύεται και η «τεκμηρίωση» από το Χρύσανθο Λαζαρίδη της πρακτικής επικινδυνότητας «των Σκοπίων» για την Ελλάδα, σε μια φάση που δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί η μεταγενέστερη φιλολογία περί της «ταυτοτικής» απειλής που (υποτίθεται ότι) περικλείει η συνταγματική ονομασία των γειτόνων μας:  «Κοιτάξτε μόνο τη σημαία τους», γράφει. «Αποτελείται από τρεις ‘δαυλούς’: ο ένας απ’ αυτούς συμβολίζει την ελληνική Μακεδονία που τη θεωρούν ‘σκλαβωμένη’ και επιδιώκουν να την ‘ελευθερώσουν’».  Δε μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο αρθρογράφος, το βέβαιο είναι όμως ότι τέτοια σημαία ουδέποτε υπήρξε ως κρατικό σύμβολο. Επί τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας, η σημαία της ομόσπονδης ΣΔ Μακεδονίας ήταν απλώς κόκκινη μ’ ένα πεντάκτινο «κομμουνιστικό» αστέρι στο κέντρο˙ αυτή της ΠΓΔΜ που υιοθετήθηκε μόλις στις 11 Αυγούστου 1992, επτά ολόκληρους μήνες μετά τη δημοσίευση του άρθρου, αντικατέστησε το «κομμουνιστικό» αστέρι με το δεκαεξάκτινο «της Βεργίνας», το οποίο με τη σειρά του αντικαταστάθηκε, βάσει της ενδιάμεσης συμφωνίας του 1995, από το σημερινό «γιαπωνέζικο» υποκατάστατό του. Όλα αυτά ήταν ψιλά γράμματα όμως για το σημερινό σύμβουλο του κ. Σαμαρά, που στο κλείσιμο του άρθρου επαναλαμβάνει ξανά τις προτροπές για στρατιωτική εισβολή: «Ανάμεσα σε όλα τα πιθανά σενάρια το πιο επικίνδυνο είναι να αναγνωριστούν τα Σκόπια και να υπάρξουν δίπλα μας ως ανεξάρτητο κράτος. Αμέσως μετά, από άποψη κινδύνου, έρχεται το σενάριο όπου τα Σκόπια διαμελίζονται μεταξύ Σερβίας, Βουλγαρίας και Αλβανίας... Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, τελευταίο από άποψη ‘επικινδυνότητας’ έρχεται το σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ο διαμελισμός των Σκοπίψων γίνεται από τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα! Αυτό το τελευταίο είναι και το σενάριο που εξασφαλίζει τα περισσότερα κέρδη για μας, ενώ εξυπηρετεί καλύτερα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της ΕΟΚ στην περιοχή. [...] Οπότε επανερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα: Τι περιμένουμε και δεν επεμβαίνουμε στα Σκόπια;» Την ίδια ακριβώς προτροπή ο Χρύσανθος Λαζαρίδης επαναλαμβάνει, σε ελάχιστα ηπιότερους τόνους, σε ταυτόχρονο τρισέλιδο άρθρο του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (23.1.1992, σ.31-33) με τίτλο «Μήπως είναι ασφαλέστερη πολιτική η ενεργός παρέμβαση στη Βαλκανική κρίση;». Η ανάλυσή του παραμένει η ίδια, με μεγαλύτερη όμως έμφαση στην υποτιθέμενη συμβατότητα αυτής της στρατηγικής με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις στοχεύσεις της ...Γερμανίας. Παρά το σοβαροφανέστερο ύφος, η επιχειρηματολογία και του δεύτερου αυτού κειμένου βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυθαίρετες «γεωπολιτικές» εικασίες που διαψεύστηκαν παταγωδώς από τις εξελίξεις των αμέσως επόμενων μηνών: «Όσον αφορά τον διαμελισμό της λεγόμενης Μακεδονίας των Σκοπίων, αν είναι αναπόφευκτο να γίνει, είναι προτιμότερο να γίνει μεταξύ Σερβίας, Βουλγαρίας και Ελλάδας, παρά μεταξύ Σερβίας, Βουλγαρίας και Αλβανίας! Έτσι δημιουργείται και εμπράγματη βάση για την σύγκλιση των Ορθοδόξων κρατών στη Νότιο Βαλκανική, σύγκλιση που εξασφαλίζει, ταυτόχρονα μακροπρόθεσμη σταθερότητα στα Βαλκάνια υπό ελληνική ηγεμονία, και αφετηρία για την δημιουργία ενός ‘Ορθόδοξου Άξονα’ που θα επεκτείνεται ως την Ουκρανία, την Ρωσσία προς βορράν και την Γεωργία–Αρμενία προς νότον, ενισχύοντας τις ευρωπαϊκές προσβάσεις στην πρώην σοβιετική -και πάντα επισφαλή- επικράτεια. [...] Όσον αφορά τους ίδιους τους Γερμανούς, όχι μόνο ενδιαφέρονται να ολοκληρώσουν τη δημιουργία ενός ‘διαδρόμου’ από τη Βαλτική ως το Αιγαίο -συνεπώς έχουν ανάγκη να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους με τους Σέρβους και να ενισχύσουν τις σχέσεις τους με την Ελλάδα- αλλά και θέλουν να περιορίσουν τη διείσδυση τόσο της Τουρκίας όσο και της Ιταλίας στη Βαλκανική! [...] Έτσι κι αλλιώς όλα τα ισχυρά κοινοτικά κράτη (πλην Ιταλίας) έχουν μακροπρόθεσμο συμφέρον να δυναμώσει ο ρόλος της Ελλάδας στη Βαλκανική, να ενισχυθεί ο ‘Ορθόδοξος Άξονας’ στην περιοχή (και πέραν αυτής) και να εξουδετερωθούν οι έξωβαλκανικές’ επιρροές στη χερσόνησο του Αίμου. Χωρίς αυτό το τελευταίο, είναι αδύνατο να σταθεροποιηθεί η περιοχή μακροπρόθεσμα...». Τον τόνο δίνει κι εδώ η περιρρέουσα πεποίθηση ότι το κύρος και η αποτελεσματικότητα της «γεωπολιτικής συμπεριφοράς» μιας αξιόπιστης δύναμης επιβεβαιώνονται, σε τελική ανάλυση, δια της στρατιωτικής οδού: «Μια πολιτική ενεργού παρέμβασης στην κρίση που ξεσπά στη γειτονιά μας, παρ’ όλους τους κινδύνους που περικλείει, είναι λιγότερο επικίνδυνη από μια πολιτική ‘παθητικής αναμονής’. Αν πρόκειται να έρθουν όλα ‘τα πάνω κάτω’, ας μπούμε τουλάχιστον ‘στο χορό’ με τους δικούς μας όρους και με δική μας επιλογή. [...] Εν πάση περιπτώσει, δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε συνεχώς ότι η Ελλάδα είναι η μόνη Βαλκανική χώρα που ανήκει στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ –κάποτε πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτή μας η διπλή ιδιότητα δημιουργεί και ευθύνες! Ευθύνες γεωπολιτικής συμπεριφοράς που ξεπερνούν κατά πολύ την ‘άψογο στάση’ της ‘πτωχής πλην τιμίας Ελλάδος’...» Όπως γνωρίζουμε εκ των υστέρων, οι προτροπές αυτές του σημερινού συμβούλου του αρχηγού της ΝΔ συμβάδιζαν με τη στρατηγική επιλογή του κ. Σαμαρά, ως υπουργού Εξωτερικών, να στριμώξει την ΠΓΔΜ με τη διπλή πίεση ενός άτυπου ελληνικού εμπορικού εμπάργκο και στρατιωτικής απειλής από τη σερβική Τρίτη Στρατιά –η περίφημη «λαβίδα Σαμαρά», όπως περιγράφεται εκτενώς στη δημοσιευμένη δική του εκδοχή για το «Σκοπιανό» του 1991-93[1]. Ήδη από τις αρχές Σεπτεμβρίου του 1991, ο Μιλόσεβιτς είχε άλλωστε αυτοπροσώπως προτείνει στον κ. Σαμαρά την από κοινού στρατιωτική «επίλυση» του «προβλήματος» των Σκοπίων, πρόταση που ο τότε πρωθυπουργός Μητσοτάκης όχι μόνο αρνήθηκε να δεχτεί αλλά και «κάρφωσε» στους ευρωπαίους και αμερικανούς εταίρους μας, ως απόδειξη των φιλειρηνικών διαθέσεών του[2]. Η στρατηγική αυτή επιλογή της τότε νεοδημοκρατικής κυβέρνησης, που περιορίστηκε στην εσωτερική μόνο «αξιοποίηση» του εθνικιστικού (κι εν μέρει ανοιχτά φιλοπόλεμου) τότε κλίματος, προστάτεψε τελικά τη χώρα από τις ολέθριες συνέπειες μιας στρατιωτικής εμπλοκής της στη γιουγκοσλαβική κρίση. Με τους κ.κ. Σαμαρά και Λαζαρίδη στο τιμόνι της χώρας δεν μπορούμε, αντίθετα, να είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι αυτό το παιχνίδι με τα στρατιωτάκια επί χάρτου δε θα επαναληφθεί μελλοντικά σε κάποιο άλλο μέτωπο. Η τρέχουσα λ.χ. προεκλογική υπόσχεση της ΝΔ για μονομερή ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ θα μπορούσε εύκολα ν’ αναδειχθεί σε πρώτης τάξεως ευκαιρία για μαθητευόμενους στρατηλάτες, με μάλλον προβλέψιμες συνέπειες... __________________________ [1] Αλέξανδρος Τάρκας, Αθήνα-Σκόπια. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, τ.Α΄, Αθήνα 1995, σ.36-7 & 135-48. [2] Στο ίδιο, σ.34-8 & 88-96˙ Aristotle Tziampiris, Greece, European Political Cooperation and the Macedonian Question, Aldershot-Burlington-Singapore-Sidney 2000, σ.87 & 103. Σύμφωνα με την εκδοχή Σαμαρά, η πρόταση αφορούσε ομαδικές «μετακινήσεις πληθυσμών» που αναπόφευκτα θα ενέπλεκαν και τα σερβικά -τύποις ακόμη «γιουγκοσλαβικά»- στρατεύματα.