Από χθες το βράδυ αναρωτιέμαι διαρκώς ποια μπορεί να είναι η σοβαρή Χρυσή Αυγή που ψάχνει ο εκλεκτός συνάδελφος -ναι, είμαι και εγώ συνταξιούχος της Τραπέζης της Ελλάδος- Μπάμπης, για να του την κάνω δώρο στην ονομαστική του εορτή. Τι να είναι άραγε η σοβαρή Χ.Α.; Ίσως να είναι εκείνη στην οποία ο Καιάδας εξακολουθεί μεν να τραγουδάει τα σουξέ του για τους Εβραίους που καίγονται στο Άουσβιτς και την Άννα Φρανκ που γ..., δεν το κάνει όμως πλέον στα γκαράζ του, το κάνει στο Μέγαρο φορώντας φράκο και διευθύνοντας τεσσαρακονταμελή ορχήστρα πνευστών. «Ρε Μήτσο, με πόσα ωμέγα γράφεται το όμποε;».
Σοβαρή Χ.Α. είναι εκείνη όπου ο Μιχαλολιάκος βάζει βόμβα στο "Αττικόν", όχι επειδή είναι φασίστας, αλλά επειδή δεν του άρεσε η ταινία. «Αμάν πια αυτός ο Ταρκόφσκι, όλο εκζήτηση και πόζα είναι. Κι αυτά τα κοντινά του, είναι σαν να πρόκειται να κουτουλήσεις μες τον πρωταγωνιστή. Χίλιες φορές ο Μπέλα Ταρ!». Σοβαρή Χ.Α. είναι αυτή που τα στελέχη της μαχαιρώνουν Πακιστανούς με το μαχαίρι του Καββαδία, που σπάνε τους πάγκους στις λαϊκές για να βρει αφορμή να ξαναέρθει στην Ελλάδα ο Καλατράβα, που λατρεύουν τον Χίτλερ μόνο και μόνο επειδή ήταν μεγάλος ζωγράφος. «Σαν τις νεκρές φύσεις του Αδόλφου δεν υπάρχουν άλλες , Ηλία μου». «Έχεις απόλυτο δίκιο, Ηλία μου, πρέπει να του κάνουμε επειγόντως μια αναδρομική»: Αποσπάσματα από την αλληλογραφία των κορυφαίων τεχνοκριτικών Κασιδιάρη και Παναγιώταρου.