Οι δύο κόσμοι...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...
Ίσως το ποιητικότερο, με την έννοια της απόλυτης ακρίβειας, και γι' αυτό το πιο πολιτικό σύνθημα των ημερών, το είδα στην αφίσα που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό για την «Παγκόσμια Ημέρα Δράσης Ενάντια στα Μεταλλεία Χρυσού στη Χαλκιδική». Και έλεγε το σύνθημα: «Στη Χαλκιδική δεν συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο κόσμοι». Έτσι νέτα σκέτα. Ούτε «αντί», ούτε «κατά»,
ούτε «κάτω», ούτε «πάνω», αλλά ένα σύνθημα θέσης και γι' αυτό όχι μόνο σύνθημα, αλλά μια αξιωματική φράση που μέσα σε εννιά λέξεις αποτυπώνει την αλήθεια ολόκληρη όχι μόνο για την Χαλκιδική αλλά και για ολόκληρο το φάσμα της Πραγματικότητας.
Σ' αυτή λοιπόν τη φρυγμένη πραγματικότητα, που αλέθει κορμιά και ψυχές, που καταδικάζει παιδιά σε θάνατο, που πνίγει τις υπόγειες ζωές φτωχών, δεν συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο κόσμοι. Και πρέπει να συγκρουστούν. Κανένα δάκρυ δεν είναι αρκετό, κανένας θρήνος δεν είναι αρκετός για να αμβλύνει την ευθύνη μας μπροστά στον θάνατο της 13χρονης Σάρας. Ο κόσμος του πιο ακροδεξιού πρωθυπουργού που γνώρισε η χώρα πρέπει να φύγει. Είναι φονικός. Είναι πρόξενος ανείπωτης οδύνης. Ο κόσμος αυτού του φασιστικού εσμού πρέπει να φύγει. Αυτά τα εμετικά ανδράποδα, που αποτελούν ύβρη και για το πολίτευμα και για την ίδια την ύπαρξη, πρέπει να φύγουν. Τώρα. Και, ναι, είναι απαραίτητη η σύγκρουση του δικού μας κόσμου με τον αποθηριωμένο δικό τους. Ώς εδώ με τους φονικούς χυδαιόφρονες. Αυτό το τόσο απλό, αυτό το τόσο ξεκάθαρο και ακριβές είναι που προσπαθεί να στρεβλώσει και να ανασκολοπίσει με μανία (ακριβώς επειδή είναι απλό, ξεκάθαρο και ποιητικά ακριβές) όλος ο συρφετός που υπηρετεί αυτήν την εξαθλιωμένη παραθεσμική δημοκρατία, η οποία αποτελεί όνειδος του συστήματος που συνηθίσαμε να ονομάζουμε δημοκρατία.

Δεν αντέχεται τόση δικαιοσύνη...

2310net...

Από τότε που ξέσπασε η κρίση και ήρθαν τα Μνημόνια, κυριάρχησε στην πολιτική ατμόσφαιρα της καθημερινότητας (δηλαδή στις πολιτικές συζητήσεις που διεξάγονται χωρίς πολιτικούς) η αίσθηση ότι όλα αυτά που συμβαίνουν θα είχαν αποφευχθεί αν υπήρχε δικαιοσύνη. Πολλοί έλεγαν ή έγραφαν δημόσια για την διαφθορά, την έλλειψη νόμων, τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, τις εξεταστικές επιτροπές που κατέληγαν πάντα σε αθώωση, και έδιναν πολλά παραδείγματα με τα οποία επιχειρούσαν να πειστούν και να πείσουν πως η κρίση είναι απόρροια της απουσίας δικαιοσύνης.

Ασφαλώς και δικαιοσύνη ποτέ δεν υπήρχε. Και πως θα μπορούσε να υπάρχει; Το σύστημα (ναι ξέρω, είναι αποκρουστικό και δεν είναι εύηχο να μιλάς για σύστημα) είναι εξ’ ορισμού άδικο: δουλεύουν πολλοί για να κερδίζουν λίγοι ή για να το θέσω με πιο λογοτεχνικούς όρους χρειάζονται πολλοί, πάρα πολλοί φτωχοί για να γίνει κάποιος πλούσιος. Πως, λοιπόν, μπορεί να σου εξασφαλίσει κανείς μέσα σε αυτό το σύστημα που είναι άδικο από τη φύση του την πολυπόθητη δικαιοσύνη;

Όχι ότι όλοι αυτοί που επιζητούν δικαιοσύνη έχουν άδικο. Δίκιο έχουν αλλά το ψάχνουν αλλού. Το ψάχνουν στα εύκολα παραδείγματα, και αλήθεια είναι πολλά,  εκείνα τα οποία αποδεικνύουν μια ασυλία που παρέχεται στους επίορκους πολιτικούς. Βέβαια λίγοι επεκτείνουν την σκέψη τους λίγο παραπέρα, στην έλλειψη δικαιοσύνης όταν για κάποιο λόγο εμπλέκονται με αυτήν επιχειρηματικοί όμιλοι, μεγαλοβιομήχανοι, εφοπλιστές και τραπεζίτες.

Το να πιστεύει κανείς στην Δικαιοσύνη (με κεφαλαίο το Δ) είναι σαν να πιστεύει στον Άγιο Βασίλη. Μια φορά στις τόσες κάνει την εμφάνισή της για να μας πουλήσει το παραμύθι ότι αν είμαστε καλά παιδιά μπορεί να πάρουμε κι ένα δωράκι.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι σοκαριστικά. Ας τα πάρουμε με την χρονολογική τους σειρά:

Καταδικάζεται ο Παπαγεωργόπουλος, ο Τσοχατζόπουλος και δικάζεται ο Ψωμιάδης. Η πρώτη, ενστικτώδης αντίδραση είναι θετική από την κοινή γνώμη: «επιτέλους, ας μπει ένας κλέφτης στη φυλακή». Η Δικαιοσύνη, μέχρι εδώ φέρεται (όπως μας επιβεβαιώνουν και τα ΜΜΕ) να κάνει σωστά τη δουλειά της. Έπειτα αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις: «και τι θα γίνει με τα χρήματα που χάθηκαν;» Πολλοί λένε πως θα προτιμούσαν να επιστρέφονταν τα χρήματα και ας μην έμπαινε φυλακή κανένας από αυτούς. Δεν είναι απαραίτητα λάθος αυτό, αλλά ποιος σας λέει ότι αυτά τα χρήματα, ακόμα κι αν βρεθούν (αλήθεια πως στοιχειοθετήθηκε κατηγορία εις βάρος του Παπαγεωργόπουλου χωρίς να έχουν βρεθεί τα χρήματα;) επιστραφούν θα πάνε με κάποιο τρόπο στις τσέπες μας και όχι στους λογαριασμούς κάποιων τραπεζιτών που θα μας πουλήσουν άλλο ένα δάνειο σωτηρίας;

Η εικόνα του Ατσαλάκωτου να πηγαίνει με τις χειροπέδες στις φυλακές πιθανόν να αποκατάστησε σε κάποιο βαθμό το αίσθημα εκδίκησης που όλοι νιώθουμε. Όμως τι πραγματικά άλλαξε στη ζωή μας; Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε, πήγαμε στις δουλειές μας όπου επικρατεί η άδικη διάκριση αφεντικού-εργαζόμενου, πληρώσαμε άδικα τα ναύλα των ΜΜΜ, ψωνίσαμε στο σούπερ-μάρκετ αδίκως ακριβά προϊόντα, ακούσαμε ότι θα παρθούν κι άλλα άδικα μέτρα. Ποια δικαιοσύνη λοιπόν αποκαταστάθηκε.

Δυο-τρεις μέρες μετά η ίδια η Δικαιοσύνη αθώωσε πανηγυρικά τον φασίστα Κασιδιάρη, ο οποίος έκανε επίδειξη δύναμης πριν και μετά την δίκη-παρωδία, στην οποία του συμπαραστάθηκε η πρωταγωνίστρια του «εγέρθητου» Νάντια Αλεξίου. Σημειολογικά να αναφέρουμε ότι η αθώωση Κασιδιάρη ήρθε δύο μέρες αφού κυκλοφόρησε το βίντεο με τον υποψήφιο της ΧΑ να αποδεικνύει πως οι Κασιδιάρηδες είναι βγαλμένοι από τον πιο σιχαμερό ιδεολογικό βούρκο και εκεί ονειρεύονται να μας οδηγήσουν.

Την επόμενη μέρα τα ΜΑΤ, ο στρατός των επενδυτών, επιτέθηκε σε ένα ολόκληρο χωριό, στην Ιερισσό της Χαλκιδικής. Χημικά, δακρυγόνα, επιθέσεις σε παιδιά, νέους και γέρους, προσαγωγές ανηλίκων από την Αντιτρομοκρατική και άλλα πολλά, απέναντι σε μια μικρή κοινότητα που έκανε το λάθος να μας δείξει πώς αντιστέκεται ο λαός. Αυτά τα γεγονότα προφανώς δεν αποτελούν αντικείμενο της Δικαιοσύνης, αφού δεν έχει συνέλθει ακόμα κάποιο δικαστήριο για να αποφανθεί αν έχουν διαπραχθεί εγκλήματα. Προφανώς δεν υπάρχει αδικία, αλλά επιβολή του νόμου.

Μήπως τελικά ο νόμος τους είναι άδικος και όχι η δικαιοσύνη τους; Έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε, απλά μέχρι να το αποφασίσουμε πιθανό να δούμε κι άλλα περιστατικά δικαιοσύνης που θα μας κοιμίζουν. Πιθανόν να δούμε κι άλλες αδικίες τις οποίες θα απωθήσουμε στην απαίτησή μας για μια δικαιοσύνη που θα έρθει από άλλους, χωρίς εμάς, για εμάς.

Οι πρόθυμοι δήμιοι της αστικής δημοκρατίας ...

Πρόδρομος Σεϊτανίδης, Red NoteBook...

Έτυχε ποτέ να αναρωτηθείτε πως μια αχανής πόλη σαν το Λος Άντζελες δεν διαθέτει εκτενές σύστημα υπόγειου, επίγειου ή και υπέργειου (όπως το Σικάγο) αστικού σιδηρόδρομου, αλλά επί δεκαετίες ταλαιπωρείται από επικά μποτιλιαρίσματα; Η απάντηση είναι απλή: κάποτε διέθετε, αλλά η General Motors αγόρασε το μεγαλύτερο μέρος του από το 1936 μέχρι το ΄50, οπότε και το κατάργησε απλώς για να πουλήσει περισότερα αυτοκίνητα. Το υπόλοιπο έφθινε μέχρι που το 1963 έκλεισε. Αυτό συνέβη σε 45 συνολικά μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ με περισσότερες από 250 μικρές, τοπικές σιδηροδρομικές εταιρείες. Η αυτοκινητοβιομηχανία κατηγορήθηκε για μονοπωλιακές τακτικές, πλήρωσε κάποια ψωροεκατομμύρια δολάρια και συνέχισε να πουλάει αυτοκίνητα. Κι όταν έπεσε έξω, το 2009, το κράτος ήλθε πάλι να την σώσει. Σας θυμίζει κάτι; Την κατάργηση του τραμ από τον Καραμανλή πρεσβύτερο, που ταυτόχρονα μοίαρζε ιδιωτικές άδειες ΚΤΕΛ και φορτηγών στους εθνικώς ορθόφρονες πολίτες; Όχι άδικα!

Έτσι δουλεύει η δημοκρατία μας: οι πλούσιοι ζητούν όλο και λιγότερο κράτος, αρκεί να τους δίνει εργολαβίες, να τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν δωρεάν τις υποδομές του, να τους ζητάει  λιγότερους φόρους και να τους αφήνει να παραβιάζουν κατά το δοκούν τη νομοθεσία του. Όπως, ίσως, θα έχετε ήδη προσέξει, ο μύθος του εργατικού καπιταλιστή που αγοράζει φτηνά ένα μήλο, το γυαλίζει, το πουλάει ακριβά και με τα λεφτά αγοράζει δύο, που τα πουλάει κι αυτά για να πάρει τέσσερα, κοκ, δεν ισχύει ούτε στα εικονογραφημένα του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Πάντα σε κάποιο, μάλλον πρώιμο στάδιο της καρριέρας του, ο καλός μας καπιταλιστής κάνει μια συμφωνία με το κράτος για πωλήσεις μήλων στις ένοπλες δυνάμεις, ας πούμε, του πασάρει ό,τι πιο σκουληκιασμένο υπάρχει, χρεώνοντάς το για χαβιάρι, και το πολύ-πολύ μετά να πληρώσει ένα προστιμάκι, ενσωματωμένο ήδη στα υπερκέρδη από την αισχρή κερδοσκοπία. Έτσι είναι ο καπιταλισμός: θέλει να κάνει δουλειές με το κράτος αλλά όχι υπό την επίβλεψη των νόμων του.

Δείτε, πάλι, τις ΗΠΑ, όπου από την εποχή του Μπους τζούνιορ ιδιωτικοποιείται ακόμη και ο πόλεμος, ο οποίος διεξάγεται εν ονόματι ενός απροσδιόριστου αισθήματος ασφάλειας για το Έθνος αλλά αποφέρει σημαντικά κέρδη στους μετόχους του κόμματος, που βρίσκεται στην κυβέρνηση η οποία κήρυξε τον πόλεμο. Τα παραδείγματα είναι πολλά: από την Χαλιμπάρτον του αντιπροέδρου Τσέινι, η οποία χρέωνε τη βενζίνη από το Κουβέιτ στο στρατό στο Ιρακ, μιάμιση φορά ακριβότερα απ΄ ό,τι η ίδια πουλιόταν στις ΗΠΑ, μισό πλανήτη δυτικότερα, μέχρι τις διαρκείς ανατιμολογήσεις των απίστευτων πολεμικών αεροσκαφών 5ης γενεάς F35, τα οποία κοστίζουν στον φορολογούμενο το καθένα περίπου όσο ολόκληρη η ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Και οι διαμαρτυρίες είναι ελάχιστες.

Το κράτος, λοιπόν, χρησιμεύει στον καπιταλιστή μόνο για να του αναθέτει εργολαβίες. Όχι για να τον ελέγχει. Στα πλαίσια αυτά, στην ταπεινή μας Ψωροκώσταινα, ακόμη και τώρα, το κράτος εμφανίζεται πρόθυμο να πληρώσει μεγαλοκατασκευαστές για δρόμους που ποτέ δεν αποδόθηκαν πλήρεις, επιτρέποντάς τους παράλληλα να εισπράττουν διόδια σε δρόμους που είτε έχουν αποσβεσθεί, είτε δεν ανήκουν καν στην κατηγορία των εθνικών οδών. Το κράτος εθελοτυφλεί στις μεγάλες φορολογικές παραβάσεις, στα κολοσσιαία φέσια εργοδοτικών εισφορών και σε γιγαντιαίες πολεοδομικές απάτες, διασώζει χαριστικά τράπεζες, παραχωρώντας κι από πάνω δημόσια περιουσία έναντι πινακίου φακής. Και πέραν αυτού τι κάνει; Συλλαμβάνει και διαπομπεύει μερικούς επιχειρηματίες που δεν ήταν αρκετά μεγάλοι για να σωθούν!

Έτσι, παραβιάζει σωρεία νόμων, που το ίδιο έχει θεσπίσει. Οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου αλλάζουν διαρκώς τους κανόνες του παιχνιδιού κι εμείς προσπαθούμε να διαφυλάξουμε τα νομίμως κεκτημένα. Όπως έχετε δει, καμία προσπάθεια δεν καταβάλλεται για πάταξη της μεγάλης φοροδιαφυγής κι όμως εμείς παλεύουμε για να ισχύσει το ρημάδι το Σύνταγμα, τη στιγμή που τις τύχες της χώρας τις διαχειρίζονται «τεχνοκράτες» που δεν είναι καν εκλεγμένοι! Καταλήγουμε, δηλαδή, ακόμη μια φορά να υπερασπιζόμαστε την αστική δημοκρατία, καθώς αυτοί που πίνουν νερό στ΄ όνομά της την υπονομεύουν με κάθε τρόπο. Κι αυτό, γιατί η κυβέρνηση εγκατέλειψε το κεντροδεξιό της προσωπείο και φόρεσε το ακροδεξιό της κράνος, ακόμα κι αν στηρίζεται σε κεντροαριστερά δεκανίκια.

Διοτι άμα χρειαστεί, το κράτος δεν κωλώνει να βγάλει και την ακροδεξιά από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, την χρηματοδοτεί υπογείως και την επισείει ως φόβητρο («θεωρία των δύο άκρων» τη βάφτισαν στα χωριά μας), για να ξαναβάλει τους αγανακτισμένους στο μαντρί της. Το είδαμε να γίνεται και παλιότερα. Και πήγαμε μισόν αιώνα πίσω.

Ο Νικολάι Κοντράτιεφ (1892-1938) είχε προτείνει τη θεωρία ότι οι δυτικές καπιταλιστικές οικονομίες κάνουν κύκλους ανάπτυξης και κρίσης, διάρκειας 50 με 60 ετών. Αυτοί οι κύκλοι ονομάστηκαν «κύματα Κοντράτιεφ». Αλλά τώρα, καθώς η κρίση αναδεικνύεται σε κανόνα και όχι σε εξαίρεση της λειτουργίας του συστήματος, η περίοδος της κρίσης όλο και επιμηκύνεται, τα βαθιά τμήματα των κυμάτων φαίνονται να γίνονται όλο και μακρύτερα, όλο και βαθύτερα. Γιατί προφανώς κάποια golden boys τα παρατείνουν για να σερφάρουν. Όταν πέσουν, όμως, ας μην γίνουμε τα σωσίβια που θα τους βοηθήσουν να επιπλεύσουν πάλι.

Ανομία και συλλαβισμός της λέξης «ασφάλεια»...

ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ, απο την Αυγη...

Οι πολιτικές των Μνημονίων παίρνουν μορφή μέσω νόμων που τίθενται σε ισχύ. Η κοινωνική μηχανική που υποδηλούν συνιστά μίας ακραίας βίας «επίθεση» στις δυνατότητες και τους όρους αναπαραγωγής ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Η αποτυχία αυτής της βίαιης πολιτικής ως προς τα δημοσιονομικά μεγέθη δικαιολογείται με το επιχείρημα ότι δεν εφαρμόστηκε τόσο σθεναρά όσο απαιτούνταν, επιχείρημα το οποίο αποτελεί ακόμη τον πυρήνα της κυβερνητικής στρατηγικής.
Βάσει αυτών μπορούμε να ξεκινήσουμε να κατανοούμε τη ρήση «η ανομία θα παταχθεί». Ένα παράδειγμα βοηθά στην περαιτέρω ερμηνεία της.
Στη Βολιβία, στην αλλαγή του αιώνα, επιχειρήθηκε, με νόμους φυσικά, η ιδιωτικοποίηση της παροχής ύδρευσης. Οι τιμές αυξήθηκαν κατά 200 έως 300%, σε ένα περιβάλλον φτώχειας για το 70% του πληθυσμού. Πολύ φυσικά, οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς και η ανάγκη λειτούργησαν και ο πληθυσμός, αφού δεν μπορούσε να πληρώνει την εταιρεία, στράφηκε στη συλλογή του βρόχινου νερού με δεξαμενές στις στέγες των σπιτιών. Η κυβέρνηση ψήφισε έναν νόμο που απαγόρευε τη συλλογή βρόχινου νερού. Η κατάληξη ήταν η συνάντηση του πλήθους με τα κινήματα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις νερού, συγκρούσεις με την αστυνομία, γενικευμένη εξέγερση με καταλήψεις στην Κοχαμπάμπα, απόσυρση των νόμων.
Προφανώς οι νόμοι ιδιωτικοποίησης του νερού που ψηφίστηκαν ήταν άδικοι (το δίκαιο, με την έννοια του νομοθετικού πλαισίου, της ερμηνείας του και της εφαρμογής του και το δίκιο, με τη σημασία της κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν βρίσκονται πάντα σε αντιστοιχία, ειδικά σε εποχές μνημονίων που επιχειρείται βίαιη αναδιανομή του πλούτου και της ισχύος)· προφανώς, επίσης, οι πολίτες παρανόμησαν όταν συνέλεγαν νερό ερχόμενοι σε σύγκρουση με τις μονάδες καταστολής που κυνηγούσαν δεξαμενές νερού στις στέγες. Δεν συζητάμε για τα υπόλοιπα που ακολούθησαν.
Προφανώς επίσης, στο θεμελιώδες ερώτημα αν «φταίει» ο νόμος ή η «μη-εφαρμογή» του για την παραβίασή του, δόθηκαν δύο απαντήσεις. Στην πρώτη φάση επιχειρήθηκε η επιβολή ενός νόμου -που ήταν κοινωνικά άδικος και παρήγαγε ανομικές καταστάσεις- με καταστολή, νεκρούς και τραυματίες ώστε να υποταχθούν οι υπήκοοι στις επιταγές του νόμου. Σε δεύτερη φάση, με τον Μοράλες πια πρόεδρο, αναγνωρίστηκε ότι το πρόβλημα ήταν ο νόμος και όχι ότι κάποιοι αρνούνται να υποταχθούν σε έναν κανόνα να βάζουν και τα δύο πόδια τους σε ένα παπούτσι αντί να φοράνε δύο παπούτσια.
Επομένως, όταν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη λέει ότι η ανομία θα παταχθεί, δεν σφάλλει. Δεν λέει η «παρανομία», όπως ορθά θα ανέμενε κανείς αν αναφερόταν στην παραβίαση νόμων, όχι επειδή διαπράττει σύγχυση εννοιών, αλλά επειδή, αναγνωρίζοντας ότι η ασκούμενη πολιτική ούσα βίαιη και ενάντια στις ανάγκες της πλειονότητας της κοινωνίας παράγει ανομία, έχει επιλέξει όχι την αλλαγή των νόμων αλλά την προσαρμογή των υπηκόων με κάθε κόστος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η έξοδος από μία κρίση, όπως αυτή, απαιτεί την αλλαγή του παραδείγματος κοινωνικής ρύθμισης προς όφελος των πολλών με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες. Είναι φανερό ότι στη βάση αυτού απαιτείται η αλλαγή των νόμων, της διαδικασίας απονομής δικαιοσύνης ώστε να είναι συμβατοί με τις κοινωνικές ανάγκες και την κοινωνική κίνηση. Αυτό άλλωστε αποτελεί τη μόνη εγγύηση και κοινωνική βάση νομιμοποίησης για την εφαρμογή των νόμων (διαφορετικά θα γίνει ό,τι και με τα όρια ταχύτητας των 50 km: θα υπάρχουν για να κόβονται κλήσεις και θα τα παραβιάζουν μαζικά ακόμη και οι αστυνομικοί).
Εντέλει, ο συλλαβισμός της λέξης ασφάλεια γίνεται με μία σειρά δικαιώματα μεταξύ των οποίων είναι:
«Το δικαίωμα να έχει κανείς εισοδήματα αρκετά ώστε να του εξασφαλίζουν επαρκή τροφή, ένδυση, ψυχαγωγία/αναψυχή. Το δικαίωμα κάθε οικογένειας σε ένα αξιοπρεπές σπίτι…Το δικαίωμα σε επαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη… Το δικαίωμα σε επαρκή προστασία από τους οικονομικούς φόβους που φέρει το γήρας, η ασθένεια, το ατύχημα και η ανεργία…Το δικαίωμα σε μία καλή εκπαίδευση…» (Roosevelt 1944).
Χωρίς αυτά η ανομία και η ανασφάλεια θα αποτελούν ενδημικό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας, που δεν θεραπεύεται με εφαρμογές νόμων οι οποίοι υλοποιούν μια πολιτική που ευθέως βάλλει κατά των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Η προσπάθεια εφαρμογής τους απλώς θα γενικεύει την ανομία και την ανασφάλεια κατασκευάζοντας βολικούς ενόχους σε ένα οργουελικό σκηνικό.

Σιγή ιχθύος από Βενιζέλo για τους νόμους του που ευνοούν μεγαλοεπιχειρηματίες...

απο το Κουτι της Πανδωρας...

Μια εβδομάδα μετά τις αποκαλύψεις του HOT DOC για τους νόμους που ευνοούν και καλύπτουν μεγαλοεπιχειρηματίες ώστε να ικανοποιηθούν τα συμφέροντά τους, ο πρώην αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, οι πρώην υπουργοί Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Μάκης Βορίδης αλλά και ο τωρινός υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνης τηρούν σιγή ιχθύος, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα για τις νομοθετικές ρυθμίσεις που πέρασαν και έχρισαν νόμιμο το παράνομο.
Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του περιοδικού HOT DOC που κυκλοφορεί στα περίπτερα και στο ίντερνετ, αποκαλύπτει τρανταχτές περιπτώσεις φωτογραφικών νόμων και διατάξεων, οι οποίοι ψηφίστηκαν μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν γνωστούς και φίλους.
Επώνυμοι γλιτώνουν τη φυλακή με νόμο Βενιζέλου
Το 1996 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Ευάγγελος Βενιζέλος με αλλαγή πέντε λέξεων στον ποινικό κώδικα, καταφέρνει να γλιτώσει από τη φυλακή περί τους 700 Θεσσαλονικείς, οι οποίοι εμπλέκονταν σε ένα σκάνδαλο με παράνομες μετεγγραφές φοιτητών από τη Ρουμανία, τη Γιουγκοσλαβία και την Ιταλία σε πανεπιστήμια της Μακεδονίας. Εμπλεκόμενοι ήταν βουλευτές, μεγαλογιατροί, αξιωματικοί, μέλη της κοινωνικής ελίτ της Θεσσαλονίκης και εκλογικής περιφέρειας του κ. Βενιζέλου.
Νόμος περί ευθύνης υπουργών
Το μεγάλο επίτευγμα όμως του κ. Βενιζέλου είναι ο περίφημος νόμος περί ευθύνης υπουργών του οποίου ο ίδιος υπήρξε θεμελιωτής. Με το νόμο αυτό θεσμοθετήθηκε το ακαταδίωκτο και η πρακτική ατιμωρησία υπουργών και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στο πολιτικό σύστημα να παρανομεί, γνωρίζοντας ότι η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να τους αγγίξει. Αρμόδιος για να κρίνει υπουργούς είναι μόνο η Βουλή και όχι τα Δικαστήρια.
86 φοροαπαλλαγές για εφοπλιστές
Η χρήση του Συντάγματος όμως από τον κ. Βενιζέλο γίνεται προκειμένου να εξυπηρετηθούν και συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων. Το άρθρο 107 συνδέεται με το νόμο 27/1975 το οποίο προβλέπει περί τις 86 φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές. Κάθε άλλη φοροαπαλλαγή για τους απλούς πολίτες γίνεται με νόμο, για τους εφοπλιστές διά του Συντάγματος.
Τα χρέη των ΠΑΕ και η ζημία του Δημοσίου
Ένας από τους νόμους του κ. Βενιζέλου ήταν και αυτός για τα χρέη των ΠΑΕ. Πρόκειται για το νόμο 2947/2001 με τον οποίο δίνονταν η ευκαιρία σε ΠΑΕ να ρυθμίσουν τα χρέη τους. Το νόμο εκμεταλλεύτηκαν γνωστοί απατεώνες και παράγοντες του ποδοσφαίρου, οι οποίοι είχαν φεσώσει το ελληνικό δημόσιο με χρέη εκατομμυρίων ευρώ. Με το νόμο αυτό το ελληνικό δημόσιο φέρεται με μετριοπαθείς υπολογισμούς να απώλεσε έσοδα 50 εκατ. ευρώ.
Κανάλια δίχως άδεια διά χειρός Βενιζέλου
Στην Ελλάδα ακόμη και περίπτερο να θέλει να λειτουργήσει κανείς απαιτείται άδεια. Φαίνεται όμως ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα κανάλια, καθώς ο κ. Βενιζέλος με το νόμο 2328/1995 φρόντισε να δώσει την ευχέρεια στους καναλάρχες να λειτουργούν χωρίς μόνιμες άδειες αλλά με προσωρινές.
Ο έχων πολλά ακίνητα με πολλά τετραγωνικά γλιτώνει
Μπορεί το χαράτσι της ΔΕΗ για τα ακίνητα να χτύπησε στην καρδιά της μεσαίας τάξης και να έφτασε στα όρια τους χιλιάδες πολίτες με μεσαία εισοδήματα, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο και για τους μεγαλοϊδιοκτήτες. Ο κ. Βενιζέλος με πράξη νομοθετικού περιεχομένου έδωσε τη δυνατότητα σε εταιρίες και επιχειρηματίες να έχουν έκπτωση στο χαράτσι και μάλιστα με τη λογική όσα περισσότερα τετραγωνικά, τόσο λιγότερο θα πληρώνουν. Μεγάλα super market, Mall, γραφεία πολυεθνικών κτλ ευνοούνται κατά κόρον, ενώ ο μέσος πολίτης στενάζει.
Ο περίφημος νόμος για τα υποβρύχια
Με το νόμο 3885/2010 ο κ. Βενιζέλος «καθάρισε» τα ναυπηγεία και τους γερμανούς. Αντί να απαιτήσει ρήτρες και δικαιώματα που απέρρεαν από τις ζημιογόνες συμβάσεις, ο κ. Βενιζέλος, παραιτείται από κάθε δικαίωμα και αμνηστεύει φορολογικά τη HDW και τα ναυπηγεία δίνονται στον Ισκαντάρ Σάφα. Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα πλήρωσε προκαταβολικά για τα υποβρύχια, ωστόσο οι εργαζόμενοι είναι πάλι στο δρόμο.
Τα εργοστάσια Αλλατίνη και Φιξ
Ο κ. Βενιζέλος όμως φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερη αδυναμία σε συγκεκριμένη μερίδα συμπολιτών του. Τον Απρίλιο του 2003 από τη θέση του υπουργού Πολιτισμού υπέγραψε δύο υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες αποχαρακτηρίζονταν από Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία, δύο βιομηχανικά Μνημεία της Θεσσαλονίκης: Τα εργοστάσια ΦΙΞ και Αλλατίνη. Οι ιδιοκτήτες τους δηλαδή οι οποίοι είχαν αποζημιωθεί για τους χαρακτηρισμούς θα γίνονταν σκανδαλωδώς πλούσιοι.
Ο τυποκτόνος νόμος για τους ενοχλητικούς δημοσιογράφους
Εφεύρημα του κ. Βενιζέλου, είναι όμως και ο περίφημος τυποκτόνος νόμος για τους εργαζομένους στα ΜΜΕ. Οι αγωγές υπέρογκων ποσών είναι όπλο στα χέρια των ισχυρών οι οποίοι με νομικά επιτελεία μπορούν με μεγάλη ευκολία να στήσουν βιομηχανίες αγωγών και ομηρίες. Απώτερος στόχος η εξόντωση των ενοχλητικών δημοσιογράφων και η φίμωση της αλήθειας.
Το σκάνδαλο της Proton bank
Τον Ιούλιο του 2011 ο κ. Βενιζέλος αποφάσισε να χορηγήσει στην Proton Bank του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη 100 εκατ. από τα αδιάθετα του ελληνικού δημοσίου. Την ίδια περίοδο που ο Λαυρεντιάδης βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση για κατάχρηση. Στη συνέχεια το ελληνικό κράτος θα δώσει πάλι διά χειρός του κ. Βενιζέλου άλλα 800 εκατ. ευρώ προκειμένου να πάρει την Proton. Με το νόμο 3904/2010 τον οποίο συνυπογράφει ο κ. Βενιζέλος προβλέπεται ότι εάν κάποιος καταχραστεί, όπως για παράδειγμα ο κ. Λαυρεντιάδης και τα επιστρέψει , τότε εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο.
Ρύθμιση Παπακωνσταντίνου για το Μυτιληναίο
Με το άρθρο 197 στο νόμο 4001/2011 ο τότε υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου εξασφάλισε στην εταιρεία Αλουμίνιο του ομίλου Μυτιληναίου φτηνότερο ρεύμα από όσο το πραγματικό του κόστος. Η εξυπηρέτηση αυτή δημιούργησε αντιδράσεις τόσο στη ΔΕΗ όσο και στο Σύνδεσμο Παραγωγών Ενέργειας Φωτοβολταϊκών.
Νομοθετική εργολαβία υπέρ των εργολάβων
Το 2011 ο τότε υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με το νόμο 4030/2011 δίνει άδεια λειτουργίας στην Lafarge-Λατομική ΑΕ, συμφερόντων της οικογένειας Μπόμπολα, για τη λειτουργία των λατομείων της περιοχής Αράξου μέσα στο Εθνικό Πάρκο Στροφυλιάς-Κοτυχίου. Η περιοχή προστατεύεται από το 1993 από τη συνθήκη Ramsar και το 2009 τρεις υπουργοί δίνουν τέλος στη λειτουργία των λατομείων με κοινή τους υπουργική απόφαση. Ωστόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε διαφορετική γνώμη.
Ταλαντούχα νομοθεσία για την Αταλάντη
Με το νόμο 4030/2011 ο κ. Παπακωνσταντίνου άλλαξε το ποσοστό τουριστικών έργων σε δάση, καθώς δόθηκε η δυνατότητα κάλυψης της έκτασης σε ποσοστό 20%. Από το νόμο αυτό ευνοημένη μέχρι στιγμ΄ςη είναι μια εταιρεία στην Αταλάντη.
Ο Βορίδης και τα βαρίδια των εργολάβων
Με το νόμο 4070/2012 ο τότε υπουργός Μεταφορών Μάκης Βορίδης, ρύθμισε τις περισσότερες απαιτήσεις των εργολάβων που κατασκευάζουν δρόμους και διόδια. Με το νόμο έδωσε τη δυνατότητα σε εταιρίες να βάζουν διόδια όπου το επιλέξουν ακόμη και σε μικρά τμήματα ή υποτμήματα των δρόμων.
Οι νόμοι του… Mall
Οι υπουργοί Σηφουνάκης και Παπακωνσταντίνου με ένα άρθρο σε νόμο νομιμοποίησαν το γνωστό Mall του Λάτση, το οποίο είχε κτιστεί πέρα από κάθε πολεοδομική πρόβλεψη.
Οι μικρές λίστες Λαγκάρντ του κ. Μαυραγάνη
Το υπουργείο Οικονομικών έχει στη διάθεσή του από το 2011 τα ονόματα 1.750 ελεγχόμενων για φοροδιαφυγή. Οι διαδικασίες ελέγχου έχουν ολοκληρωθεί και μένει να βεβαιωθούν τα πρόστιμα ύψους εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο ο υφυπουργός Οικονομικών Παντελής Μαυραγάνης με υπουργική απόφαση ξεκινά ουσιαστικά τις διαδικασίες από την αρχή, με την επιβολή των προστίμων να αναβάλλεται.