Υπουργός τραγικής ποιότητας...

the three mooges...

Αίσθηση προκάλεσε το δώρο που έκανε στον απερχόμενο Υπουργό Δημόσιας Τάξης Νίκο Δένδια η Προϊσταμένη της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του έδωσε ένα δελτίο αιτούντος ασύλου με τα στοιχεία αλλά και τη φωτογραφία του, προκαλώντας αρκετά γέλια στην αίθουσα.

Μάλιστα, η Προϊσταμένη, συνεχίζοντας την πλάκα, παρέδωσε τον κ. Δένδια σε μια διμοιρία ΜΑΤ η οποία τον έκανε μαύρο στο ξύλο, οπότε το γέλιο του κόπηκε απότομα.

Στη συνέχεια, ο Νίκος Δένδιας οδηγήθηκε με χειροπέδες στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα, όπου βασανίστηκε για αρκετές ώρες, ενώ η φωτογραφία του κυκλοφόρησε φωτοσοπαρισμένη στα ΜΜΕ, προκειμένου να αναγνωριστεί ευκολότερα από μάρτυρες των εγκλημάτων που διέπραξε επί υπουργίας του.

Τέλος, ο Νίκος Δένδιας θα φορτωθεί αργά το βράδυ σε μια βάρκα με προορισμό τις ακτές Τουρκίας, όπου δε θα καταφέρει να φτάσει ποτέ, γιατί θα θαλασσοπνιγεί από το τουρκικό λιμενικό, οπότε θα χαρακτηριστεί από τον Τούρκο Υπουργό Δημόσιας Τάξης ως μετανάστης τραγικής ποιότητας κι όλη η Τουρκία θα θρηνεί που δεν επέζησε, ώστε να κλειδωθεί σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για πάντα.

by To Skouliki Tom

(Aνήθικο δίδαγμα: Για κακή μας τύχη το μόνο αληθινό κομμάτι της παραπάνω είδησης είναι η πρώτη παράγραφος. Έχουμε πιάσει πάτο. Επισήμως.)

Η αλληλέγγυα - προς τον Νίκο Δένδια - σελίδα μας είναι facebook.com/TheThreeMooges

Οι μπαγλαμάδες...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Στην πατρίδα μου όταν λέμε ότι κάποιος είναι μπαγλαμάς δεν εννοούμε φυσικά το γλυκύτατο έγχορδο. Η λέξη μπαγλαμάς είναι αρνητικό χαρακτηρολογικό πρόσημο. Μπαγλαμάς λοιπόν, είναι ο απατεώνας, αυτός που μπορεί να κάνει τα πάντα και που μπορεί να γίνει τα πάντα προκειμένου να αποκομίσει το οποιοδήποτε όφελος. Δηλαδή, μπαγλαμάς είναι ο απαξιωμένος άνθρωπος που «χαίρει» της πλήρους απεκτίμησης όσων (και συνήθως είναι πολλοί) τον έχουν πάρει χαμπάρι. Μάλιστα υπάρχει και υπερθετική διαβάθμιση στους μπαγλαμάδες. Είναι εκείνοι που είναι τόσο πολύ μπαγλαμάδες ώστε τους έχει πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος, επειδή κι αν ακόμα θέλουν ο βίος και η πολιτεία τους είναι τέτοιος ώστε δεν γίνεται να κρυφτούν.

Αυτούς - στην πατρίδα μου - τους λέμε μπαγλαμάδες με κουδούνια. Διότι πρόκειται πασιφανώς για παλιανθρώπους που δεν γίνεται να κρυφτούν ούτε κάτω από άμφια, ούτε κάτω από μεταμφιέσεις, ούτε μέσα στην ρηχότητα της όποιας εξουσίας, ούτε μέσα σε απαστράπτουσες χρήσεις εντολής. Ό,τι και να πουν, ό,τι κι αν κάνουν, το παραμικρό έστω, ο θόρυβος από τα κουδούνια τους δείχνει ποιοι είναι: μπαγλαμάδες με κουδούνια. Τούτων δοθέντων, έχω την πεποίθηση ότι κλασικό δείγμα μπαγλαμά με κουδούνια αποτελεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας. Ανδράριο θρασύτατης απανθρωπιάς που πάνω από τα πτώματα πνιγμένων παιδιών μαζί με τις μητέρες τους, τόλμησε (παίρνω πίσω το ρήμα «τόλμησε» σιγά μην έχουν τόλμη αυτά τα υποκείμενα που απλώς αποπτύουν την πολυτελή τους αγριότητα) να εμμέσει πως στην Ελλάδα έρχονται μετανάστες κακής ποιότητας. Τα' ακούς; Τ' ακούς και δεν φρικιάς εώς τα μύχια της ύπαρξής σου; Για να μην πω για το αίσχος που ονομάζεται Πρετεντέρης.

Υπουργοί τραγικής ποιότητας...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

«Τραγική» είναι η ποιότητα των μεταναστών που δέχεται η Ελλάδα, υποστηρίζει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, τραγική η διαφορά της κουλτούρας μας. Άλλο πράγμα ο μετανάστης από την πρώην Σοβιετική Ένωση ο οποίος συνήθως έχει ένα «μορφωτικό επίπεδο» και είναι «κατά κάποιο τρόπο Ευρωπαίος» και άλλο οι μετανάστες από τη βαθιά Ασία.

Πιστοποιητικό «ευρωπαϊκότητας» πρέπει, επομένως, να ζητάμε από όσους η φτώχεια, οι διωγμοί, ο πόλεμος ξεβράζουν στις στεριές μας. Ξεχνά ο κ. υπουργός πόσοι πτυχιούχοι μετανάστες από τη Γεωργία ή τη Βουλγαρία γηροκόμησαν τους γέροντές μας, πόσοι Αλβανοί μουσικοί ή δάσκαλοι έχυσαν τον ιδρώτα ή και το αίμα τους στα μεγάλα ολυμπιακά έργα, ξεχνά τι έπαθε η ευρωπαία Κούνεβα που έχει σπουδάσει αρχαιολογία κι έγινε καθαρίστρια και την έκαψαν με βιτριόλι επειδή διεκδίκησε τα στοιχειώδη ως Ευρωπαία και αυτή. Πόσο η μνημονιακή Ελλάδα σέβεται τα πτυχία των Ελλήνων εκπαιδευτικών, των νοσηλευτών, των υψηλής ειδίκευσης τεχνικών που καθημερινά πετιούνται στο δρόμο;

Ποτέ η Ελλάδα δεν έκλεισε ευρωπαίους μετανάστες σε στρατόπεδα ή σε «κέντρα φιλοξενίας», όμως οι ξένοι από το Αφγανιστάν ή το Μπανγκλαντές δεν πρέπει να απαιτούν περισσότερα, πάντα σύμφωνα με τη λογική του Δένδια. Εξάλλου, σε ένα τεράστιο άτυπο στρατόπεδο φτώχειας και ανεργίας μετατρέπεται μέρα τη μέρα η Ελλάδα, γι’ αυτό κι εμείς τώρα εξάγουμε άριστης ποιότητας πτυχιούχους μετανάστες στη Δυτική Ευρώπη, στο Κατάρ, στο Ντουμπάι.

"Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον"...

τρύπιο ευρώ...

Ο έρωτας, ο βήχας και οι...ακροδεξιοί δεν κρύβονται. Αρκεί η παραμικρότερη αφορμή για τους τελευταίους ώστε να βγάλουν από πάνω τους το μανδύα τού δήθεν φιλελεύθερου, τον οποίο με το ζόρι φορούν, και να αποκαλυφθεί αυτό που πραγματικά είναι, χρυσαυγίτες δηλαδή με προβιά.

Τραγική ποιότητα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είπε μια κουβέντα ο άνθρωπος και χυθήκαμε να τον φάμε, έρμαια της κακοπιστίας και της αδιάλλακτης επιθετικότητάς μας, που στο τέλος θα φάει εμάς τους ίδιους. Είπε δηλαδή ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη ότι η «ποιότητα» των μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα είναι «τραγική». Οτι εμείς εδώ, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, Νότο και Βορρά, δεν είμαστε τυχεροί: «Ο μετανάστης της Σοβιετικής Ενωσης που πάει στη Σουηδία έχει ένα επίπεδο. Εμείς αντιμετωπίζουμε μετανάστες από το Μπανγκλαντές και το Αφγανιστάν, με άλλη κουλτούρα, από έναν άλλον κόσμο. Αυτή είναι η δική μας ατυχία». Η αναθεματισμένη.

Κατ’ αρχάς, ας δεχτούμε πως όταν ο υπουργός λέει Σοβιετική Ενωση, εννοεί πρώην. Εκτός αν άλλες πληροφορίες έχουν οι μηχανισμοί του υπουργείου του· άλλωστε, με τους μπολσεβίκους ποτέ δεν ξέρεις, ίσως έχουν στήσει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική πλεκτάνη. Δεύτερον, φαίνεται να μη θυμάται ο υπουργός ότι κι εμείς είχαμε μετανάστες από την (πρώην) Σοβιετική Ενωση. Και ήταν και αίμα μας. Δηλαδή ήταν αίμα μας όσο τους αποκαλούσαμε «ομογενείς», «Ελληνες του Πόντου» – όσο τους χρειαζόμασταν· ας πούμε για να τους εγκαταστήσουμε σε περιοχές με πολλούς μουσουλμάνους Ελληνες, ώστε να επέλθει, τάχα, κάποια θρησκευτική ισορροπία. Και όταν, εμπαιχθέντες και παρατημένοι στη μοίρα τους από τη μητριά πατρίδα άρχισαν να εμφανίζονται κάπως συχνότερα στο αστυνομικό δελτίο, τι κάναμε; Αποσύραμε το «ομογενείς», υιοθετήσαμε προσωρινά το «Ελληνοπόντιοι», περάσαμε στο Ρωσοπόντιοι και καταλήξαμε στο σκέτο «Ρώσοι». Ρωσόσποροι λοιπόν τα αδέρφια μας. Οπως «Τουρκόσποροι» τα άλλα αδέρφια μας, που ήρθαν εδώ πριν και κυρίως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Ποιοτική μετανάστευση...

Πολυφημος...

Για την "τραγική ποιότητα" των μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα μίλησε ο Νίκος Δένδιας, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά τον κανόνα ότι ο αγνός ρατσισμός δεν πηγάζει από το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία ή τη γλώσσα, αλλά απ´το περιεχόμενο του πορτοφολιού.

Είναι κρίμα που ο υπουργός δεν χρησιμοποίησε ως μέτρο σύγκρισης τους Έλληνες νεομετανάστες, για να δείξει ότι ο υπόλοιπος πλανήτης είναι πολύ τυχερός που δέχεται "ανώτερης ποιότητας" μεταναστευτικά κύματα ενώ η Ελλάδα μόνο την πλέμπα Ασίας και Αφρικής.

Ανέφερε όμως τους μετανάστες του ανατολικού μπλοκ, οι οποίοι γεμίζουν τα εργοστάσια της κεντρικής Ευρώπης -και κυρίως της Γερμανίας- με ανθρώπινο δυναμικό ικανό να δουλέψει για μεροκάματα πείνας χωρίς να βγάζει γλώσσα.

Βέβαια, η πολιτικές αντιδράσεις στις χώρες αυτές όσον αφορά την εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού είναι ισχνές, μιας και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της κεντρικής Ευρώπης τάσσεται υπέρ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο χωρίς αστερίσκους και παρενθέσεις.

Υπάρχουν και μερικοί ανάμεσά τους που παλεύουν για τα δικαιώματα εκείνων που πασχίζουν να ξεφύγουν από τους πολέμους και τις διώξεις των δικών τους χωρών, όμως αντιμετωπίζονται ως γραφικοί εδώ και δεκαετίες.

Ο μετανάστης είναι "ποιοτικός" αν είναι πλούσιος ή χρήσιμος. Ή και τα δύο. Η Ελλάδα χτίστηκε από μετανάστες, ακριβώς όπως και η Γερμανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ... Ολόκληρος ο πλανήτης χτίστηκε από μετανάστες στη δούλεψη των αστών. Αν δεν υπήρχε ο "μη ποιοτικός" μετανάστης, τα κράτη της Δύσης θα ζούσαν ακόμη στη ρωμαϊκή εποχή.

Δυστυχώς όμως για κάποιους ανθρώπους ο μετανάστης είναι και άνθρωπος με συγκεκριμένες ανάγκες. Κι επειδή δεν υπάρχει λόγος να ικανοποιηθούν οι ανάγκες αυτές εφόσον η αποστολή για την οποία βρέθηκε στην Ελλάδα τελείωσε, πρέπει να φύγει.

Άλλωστε τώρα είναι η δική μας σειρά να δείξουμε στον πλανήτη τι σημαίνει ποιότητα. Ακόμη κι αν ο λευκός Ευρωπαίος ή Αμερικανός δεν πρόκειται ποτέ του να καταλάβει τι σημαίνει να ζεις σε ένα κράτος που σπαράζεται από πολέμους τους οποίους προκάλεσε ο ίδιος, ή να διοικείσαι από σφαγείς φονταμενταλιστές που χρηματοδοτούσε για δεκαετίες.

Με βία...

του Κωστα Καναβούρη, απο την Αυγη...

Μάλιστα: 28 Οκτωβρίου του 1940. Ολόκληρα 73 χρόνια πριν. Το καθολικό πριν ενός λαού που επιστράτευσε και την τελευταία ικμάδα του καθημαγμένου ήθους του για να προβιβαστεί στο ύψος των καθηκόντων του. Για να ανελκύσει τη συλλογική περηφάνια από τα τάρταρα του δικτατορικού (και όλων των προηγούμενων) τρόμου, να τη βαπτίσει στο αρμονικό χάος όλων των συμπερασμάτων της έμφρονης ελευθερίας και να της δώσει το όνομα του εμπόλεμου αίματος, δηλαδή του βίαιου συμπεράσματος απέναντι στον επελαύνοντα φασισμό. Οπωσδήποτε ήταν μια βίαιη αντίδραση απέναντι στη βία του εισβολέα
Συνεπώς εμείς σήμερα, αν πράγματι θέλουμε να τιμήσουμε την επέτειο, θα πρέπει (τουλάχιστον σύμφωνα με τον υπουργό της Ν.Δ., Μιχελάκη) να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις και να καταδικάσουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται. Με ένα ναι ή ένα όχι. Μα θα μου πεις ότι το "όχι" το είπε ο Μεταξάς, ιδεολογικός προπάτορας της σημερινής Ν.Δ. Δεν έχει σημασία. Άλλωστε την τιμή της χώρας, για την ακρίβεια την τιμή της ελευθερίας, δεν την έσωσαν τα μεταξικά υποκείμενα μέσα στον στρατό και μέσα στην περιώνυμη -με τη σύγχρονη πολιτική ονοματοδοσία της ορθότητας- "κεντρική πολιτική σκηνή" εκείνης της εποχής. Εκείνα τα υποκείμενα (τα ιστορικά υποκείμενα εννοείται) ήθελαν απλώς να ρίξουν μερικούς πυροβολισμούς (και εν συνεννοήσει με τον εισβολέα) "διά την τιμή των όπλων" (ποιος ξέρει και πόσο είχε αγοραστεί τότε το κάθε "όπλον" για να είναι τόσο ανίκανο ώστε να υπερασπιστεί την πατρίδα) και πέραν τούτου ουδέν.
Πλην όμως ο ελληνικός λαός, κύριε Μιχελάκη, ήταν βίαιος. Και πιο βίαιο απ' όλα ήταν το απίστευτο 28ο Σύνταγμα, που το έστειλαν στην πρώτη γραμμή τα γαλακτομπούρεκα της εθνικοφροσύνης για να γίνει κρέας. Επί τούτου. Για να ξεβρομίσει ο -εθνικός- τόπος των ήδη προσκυνημένων. Ένα Σύνταγμα φτιαγμένο από κομμουνιστές, κατάδικους, εξόριστους, γύφτους (κι ας αφήσουμε κατά μέρος τις ρεβεράντζες της πολιτικής ορθότητας) και άλλα "κατακάθια".

Δια ταύτα ΙΙ...

Αει Σιχτιρ...

Ομολογώ πως όταν έγραψα τούτο "Οποτε κάπου εδώ άρχισε το μιντιακό ξεφούσκωμα της ΧΑ (αν και το έχουν παρακάνει, ομολογουμένως) και πιθανόν και η πολιτειακή απορριψή της. Πράγματα που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια (το αν και κατά πόσον ειναι έξυπνη ιδέα να κριθεί ένα κόμμα εκτός νομου ειναι ζήτημα. Απο την άλλη, ας έχουν ένα κόμμα με το 70% των "στελεχών" του φυλακή. Οι ΚΚΕδες και οι ΕΔΑϊτες το άντεξαν. Θα μου πεις αυτοι είχαν και ιδεολογια, ε;). " δεν περίμενα τετοιο σοου σαν το σημερινό.

Πριν αρχίσουμε να λεμε την αποψάρα μας (μεχρι τότε μας καλύπτει αυτό) σχετικά με τα συμβάντα κτλ κτλ, κάτι που θα γίνει αν και όταν βρούμε χρόνο και όρεξη, καλό ειναι να πουμε κάποια πράγματα στα γρήγορα με τη μορφή faqs:

* Τελείωσε η ΧΑ; 

Τον κόβω πως ναι. Το μόρφωμα αυτό ξεχάστε το. Δεν μιλάμε για το κόμμα - οργάνωση, αλλά για την απήχηση του στους ψηφοφόροι. Δεν τους ξαναβλέπετε στην Βουλή (απο τις επομενες εκλογές) είτε έτσι είτε αλλιώς. Θα μεινει απο βουλευτες (στην μπουζού αδερφές μου, στην μπουζού. Μετά θα αρχίσουν οι παραιτήσεις - αποχωρήσεις), μετά θα μείνει απο υποψήφιους (ποιος αντέχει απο αυτούς εκλογές με την ΕΥΠ στο κεφάλι του;) , ε στο τέλος θα μείνει και απο ψηφοφόρους. Δεν ειναι κομμα η ΧΑ, ειναι συμμορία. Ισχυρούς τους έκανε η αίσθηση ατιμωρησίας που είχαν. Τώρα οι θρασύδειλοι οπαδοί τους θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια και ο τελευταίος θα κλείσει την πόρτα

Κράτος και Χρυσή Αυγή: αποκατάσταση (ποιας) ισορροπίας;

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το  Red NoteBook...
Μέσα σε λίγες μόνο μέρες συμβαίνει αυτό που δεν έγινε με τόσες αφορμές εδώ και πολλά χρόνια: διωκτικοί μηχανισμοί, μέσα ενημέρωσης, κόμματα και συνδικάτα αναλαμβάνουν συγκεκριμένη δράση απέναντι στο συγκεκριμένο πρόβλημα, αποκαλώντας το με το όνομά του: Χρυσή Αυγή. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτό που συμβαίνει;

Η καταγγελία της “υποκρισίας” και του “όψιμου” αντιναζισμού όλων αυτών, όσο κι αν έχει στοιχεία δικαιοσύνης, νομίζω ότι δεν εξηγεί τίποτα. Αντίθετα, πίσω από τις γραμμές της διακρίνει κανείς συχνά μια ισχυρή αντιπολιτική απαισιοδοξία: την εξοικείωση με την εκτροπή, σαν η πορεία προς το μοιραίο να ήταν προδιαγεγραμμένη και, κυρίως, μη αναστρέψιμη. Η απαισιοδοξία αυτή, η κατανόηση της πολιτικής ως επικοινωνιακό και προεκλογικό “κόλπο”, δεν είναι τελικά παρά απόσυρση από την πολιτική.

Θα έπρεπε μήπως να εμπιστευτούμε τον κ. Δένδια ή να χαιρετίσουμε τον εκδημοκρατισμό του Αntinews, που από τη μία “δίνει” όσους “έβλεπαν τη Χρυσή Αυγή ως ΄ελπίδα του έθνους΄”, κι από την άλλη απειλεί με χρυσαυγίτικη αργκό ότι “ελαφροδεξιά τέλος”; Ή μήπως να θεωρήσουμε ότι ξεμπερδέψαμε με τη θεωρία των άκρων, αγνοώντας τις διάφορες “εκλεπτυσμένες” εκδοχές της που καθοδηγούν ακόμα την κρατική πολιτική μέχρι να ξανακατασκευαστεί με πειστικότερους όρους το δεύτερο άκρο;

Νόμος υπάρχει, κύριε Δένδια....

του Δημητρη Ψαρρα, απο το  Alter Thess...
Όπως έχει υποστηρίξει και ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος στο πρώτο φύλλο της «Εφ.Συν.», η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής μπορεί να γίνει με την εφαρμογή του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα που προβλέπει τη δίωξη των ηγετών εγκληματικής οργάνωσης ως ηθικών αυτουργών για τις παράνομες πράξεις των μελών της. 
Χρειάστηκε δυστυχώς να έχουμε και έναν Ελληνα νέο νεκρό, ανάμεσα στα πολυάριθμα θύματα της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, για να αποφασίσει η κυβέρνηση ότι πρέπει να αντιδράσει με αποφασιστικό τρόπο. Και ενώ μέχρι τις πρωινές ώρες χτες οι εκπρόσωποί της συνέχιζαν να αναμασούν την καραμέλα των «δύο άκρων», τελικά παρενέβη ο κ. Δένδιας να ανακοινώσει ότι τις προσεχείς ημέρες θα τεθεί σε δημόσιο διάλογο πρόταση νομοθετικής παρέμβασης, με αντικείμενο τη διεύρυνση του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα περί εγκληματικής οργάνωσης και του άρθρου 195 του Ποινικού Κώδικα περί του τι συνιστά κατάρτιση ένοπλης ομάδας.

Η παρέμβαση του αρμόδιου υπουργού κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Μόνο που είναι περιττή. Εξηγούμαστε. Η ανακοίνωση καταφέρεται ρητά εναντίον του «νεοναζιστικού μορφώματος» και εισηγείται τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν εναντίον της Χρυσής Αυγής, χωρίς -όπως συνέβαινε μέχρι χτες- να επιχειρηθεί κάποιος συμψηφισμός με το «άλλο άκρο». Αλλά χρόνος για τέτοιου είδους «δημόσιο διάλογο» δεν υπάρχει.
Αλλωστε διαθέτουμε πικρή πείρα από τον διάλογο, τον οποίο είχε ξεκινήσει και πάλι με δική της πρωτοβουλία η κυβέρνηση, για την υιοθέτηση του λεγόμενου «αντιρατσιστικού νόμου», που κι αυτός προβλήθηκε ως αντίδοτο για τη δράση της Χρυσής Αυγής και τελικά κατέληξε στο αρχείο, ενώ ακόμα και ο υπουργός που συνέταξε το σχέδιο νόμου βρέθηκε μαζί με το κόμμα του εκτός κυβέρνησης. Δικαιούται λοιπόν να είναι κανείς επιφυλακτικός για παρόμοιες προτάσεις διαλόγου, οι οποίες μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει καιρό και να εκτονώσει την ένταση, παρά με σοβαρή απόπειρα εφαρμογής του νόμου για την καταστολή της δράσης αυτής της συμμορίας.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Πολυφημος...

Παλιά και κλασσική η ατάκα που προσδίδουν στον “εθνάρχη” την εποχή που το ακροδεξιό παρακράτος τού ξέφυγε και φτάσαμε στη δολοφονία Λαμπράκη. Μπορεί εκείνος να το ‘σκασε με ψευδώνυμο για την Γαλλία, όμως οι σημερινοί απόγονοί του έχουν άλλη άποψη για το ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο.
Τα τέσσερα τελευταία χρόνια ο “κυρίαρχος λαός” εκλέγει “κυρίαρχες κυβερνήσεις” οι οποίες αντιγράφουν “κυρίαρχα νομοσχέδια” για να κυβερνήσουν. "Κυρίαρχα".

Κείμενα από το εξωτερικό, ή παλιοί νόμοι που χάθηκαν σε κάποιο συρτάρι, ανασύρονται κάθε φορά που η ανάγκη επιβάλλει “δραστικές τομές” και "διαρθρωτικές αλλάγές". Τελευταίο παράδειγμα, το νομοσχέδιο της νέας ΕΡΤ ή αλλιώς ΝΕΡΙΤ, που κατέθεσε η κυβέρνηση την ώρα που για τη δουλειά αυτή διόρισε και “υφυπουργό” (!!!) για να μην πάει τίποτα στραβά.

Όταν η κυβέρνηση έκλεινε την ΕΡΤ πριν από ένα μήνα, διεμήνυε ότι έχει σχέδιο για την αναδιοργάνωσή της. Ποιο ήταν αυτό; Η απευθείας αντιγραφή του λεγόμενου “νόμου Μόσιαλου” που είχε γραφτεί το 2011. (http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=05/07/2013&id=373011)

Όχι μόνο αντέγραψαν τον παλιό νόμο, αλλά δεν άλλαξαν ούτε την παράγραφο που έλεγε ότι μεταξύ των αρμοδίων υπουργών για τη νέα γενική συνέλευση των μετόχων είναι και ο “υπουργός πολιτισμού - τουρισμού”. Το 2011 είχαμε “υπουργείο πολιτισμού - τουρισμού”. Σήμερα έχουμε σκέτα “τουρισμού” και “πολιτισμού”. Λεπτομέρεια...

Η πιστή αντιγραφή της “αναδιοργάνωσης της ΕΡΤ” είναι το τελευταίο κραυγαλέο παράδειγμα. Προηγήθηκαν κι άλλα, πολλά και πολύ πιο σημαντικά.

Ένα από αυτά ήταν το περίφημο μνημόνιο του Φλεβάρη του 2012. Οι όροι και οι προϋποθέσεις καταστροφής των εργασιακών σχέσεων, κατάργησης στοιχειωδών δικαιωμάτων και παραβίασης -για μία ακόμη φορά- της νομοθετικής διαδικασίας, με απευθείας εντολές από τους “εταίρους”.

Το κείμενο του λεγόμενου “Μνημονίου Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών” που δημοσιεύτηκε στις 10 Φλεβάρη του 2012 ήρθε στα αγγλικά και μπήκε για μετάφραση.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα συνονθύλευμα από συντακτικά, ορθογραφικά και νοηματικά λάθη. Οι μισοί όροι του μνημονίου ήταν στα αγγλικά, οι περισσότερες προτάσεις είχαν περάσει από Google translate και στις θέσεις των ποσών για τα μέτρα είχαν, αντί για αριθμούς, τα σύμβολα [ΧΧΧ] και [ΖΖΖ]. (http://www.thepressproject.gr/theme.php?id=12354)

Η μετάφραση μπέρδευε επίσης τα δισεκατομμύρια με τα εκατομμύρια -μικρή η διαφορά μιας και κανείς από όσους το ψήφισαν δεν μπήκαν στον κόπο να το διαβάσουν- και οι οικονομικοί θεσμοί που περιλαμβάνονταν σε πολλές από τις επιμέρους λεπτομερείς περιγραφές των νέων αρμοδιοτήτων αφορούσαν υπηρεσίες του εξωτερικού και όχι της Ελλάδας.

Μία ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση έτοιμων κειμένων προς τυπική έγκριση της “κυρίαρχης πολιτικής ηγεσίας” είναι και το καινούριο φορολογικό σχέδιο που η κυβέρνηση και ο υπουργός οικονομικών προσωπικά, μελετούσαν από την επόμενη μέρα των εκλογών του Ιουνίου του 2012.

Επί ένα χρόνο τα οικονομικά επιτελεία έφτιαχναν ένα φορολογικό σύστημα που θα "απλοποιούσε” τις διαδικασίες, θα “διευκόλυνε” τον πολίτη και θα “εξαφάνιζε τις αδικίες”. Αντ’ αυτού ήρθε ένα κείμενο το οποίο δεν έχει μόνο λάθη στους συντελεστές, ετεροχρονισμένες διατάξεις και απίθανες απαιτήσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις φορολογεί διπλά και τρίδιπλα και απαιτεί πληρωμή φόρου ακόμη κι από μηδενικά εισοδήματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός ανέργου ο οποίος καλείται να πληρώσει πάνω από δύο χιλιάδες ευρώ φόρο επειδή έχει ένα αυτοκίνητο 1200 κυβικών και νοικιάζει σπίτι. Πιο συγκεκριμένα, όποιος βρίσκεται σε αυτήν την “ευνοϊκή” κατηγορία ανθρώπων που έμεινε άνεργος και αποφάσισε να μην μείνει στο δρόμο, θα του φορτώνεται καπέλο 4.000€ για το σπίτι κι άλλα 4.000€ για το αυτοκίνητο. Σύνολο 8.000€ που μαζί με το “αναγκαστικό εισόδημα διαβίωσης” ύψους 3.000€, θα θεωρείται ότι -δούλεψε δεν δούλεψε- βγάζει 11.000€. Και θα φορολογηθεί.

Το κείμενο αυτό ήρθε απ’ έξω, όπως κι όλα τα προηγούμενα. Για αυτό και μεταξύ άλλων προβλέπεται ακόμη και φορολόγηση του επιδόματος ανεργίας με 22%...

Με το που δημοσιεύτηκε το σχέδιο νόμου, η κυβέρνηση το πήρε πίσω. Το βάφτισε “δημόσια διαβούλευση” και έβαλε ξανά το υπουργείο οικονομικών να το ετοιμάσει μέσα σε μια βδομάδα για να προφτάσει τις συνεδριάσεις των Βρυξελλών λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές -ναι, πάνε κι αυτοί διακοπές-.

Δύο ακόμη ξεχωριστές περιπτώσεις αντιγραφής είναι μία ομιλία του Νίκου Δένδια σε πανεπιστήμιο εγκληματολογίας στη Νέα Υόρκη και το περίφημο “σχέδιο Αθηνά” που τόσο πολύ διαφήμισε η πρώην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Ο Κερκυραίος υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ χρησιμοποίησε σε ολόκληρη την ομιλία του κομμάτια βγαλμένα από την Wikipedia (!!!) δίχως να αλλάξει λέξη, ενώ ο σχεδιασμός για το νέο εκπαιδευτικό και πανεπιστημιακό χάρτη της χώρας ανατέθηκε εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων και ιδιωτικό ΙΕΚ που χρωστά δεκάδες εκατομμύρια σε ΙΚΑ και δημόσιο.

Το ερώτημα “ποιος κυβερνά τη χώρα”, είναι -προφανώς- ρητορικό. Κυβερνά αυτός που αντιγράφει καλύτερα. Αυτός που όσο γρηγορότερα εγκρίνει ένα κείμενο με απαιτήσεις τρίτων, κερδίζει έξτρα πόντους ζωής στο υπουργείο του.

Τα παραπάνω παραδείγματα είναι ένα μικρό δείγμα της σημερινής κατάστασης. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις βαθμίδες διοίκησης εδώ και 40 χρόνια. Ή μάλλον εδώ και περίπου 200 χρόνια.

Κάθε νόμος που έχει να κάνει με εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, ερχόταν έτοιμος, γραμμένος από αλλού. Σήμερα είναι οι δανειστές, χθες ήταν οι εθνικοί εργολάβοι και οι εφοπλιστές. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο μόνος ρόλος των κυβερνόντων είναι να παριστάνουν τους διεκπεραιωτές.

Καμία πρόθεση για συμμετοχή στις αποφάσεις, κανένας ενδοιασμός να υπογράψουν ότι τους βάλουν μπροστά. Ακόμη κι αν αυτό φορολογεί αστέγους, καταργεί νοσοκομεία, σκοτώνει “παρείσακτους”.

Έτσι “κυβερνάται o τόπος” σήμερα. Με αδιάβαστους υπουργούς, Google translate και αντιγραφές. Εκτός κι αν είσαι ο γιος του Σαμαρά. Σε αυτήν την περίπτωση, όποιος σε πιάνει να αντιγράφεις, απολύεται...

Στο δρόμο που χάραξε ο Νίκος Δένδιας...

του Νικου Χειλα, απο το Βημα...

Στυφοί, στεγνοί, αγέλαστοι: Αν το κλείσιμο της ΕΡΤ ανέδειξε κάτι πλήρως είναι το πόσο άχαροι είναι οι πρωταγωνιστές της πλέον δικομματικής κυβέρνησης. Εικόνα της συμφοράς. Αν κάνουν κάποιο σοβαρό επικοινωνιακό λάθος οι υπεύθυνοι προγράμματος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, αυτό είναι ότι δεν δείχνουν πιο συχνά τα πρόσωπά τους. Κυρίως βουβά και αμίλητα. Η σύγκρισή τους με τις απερίγραπτα ζωντανές μορφές των δημοσιογράφων και πολιτών που κατακλύζουν τελευταία τις οθόνες και τα προαύλιά της θα τόνιζαν ακόμα περισσότερο την παντοειδή έλλειψη χάρης.
Η φυσιογνωμική αυτή «διαταραχή» δεν είναι τυχαία. Είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας δυσλειτουργιών (ψυχολογική, διανοητική, αισθητική, κλπ.), που έχει ως γενεσιουργό αιτία το μνημόνιο. Οι εφαρμοστές του προφανώς δεν το θέλουν πραγματικά, ή δεν το αντέχουν πλέον με τίποτα – με αποτέλεσμα αυτό να διαταράσσει την εσωτερική ισορροπία τους και να παραμορφώνει εν τέλει και την εμφάνισή τους. Το ότι συνεχίζουν να το υπερασπίζονται με φαιδρές παρόλες περί «σωτηρίας της πατρίδας» (όπως το έκανε ο Κωστής Χατζηδάκης τη νύχτα της περασμένης Πέμπτης εξερχόμενος από το μέγαρο Μαξίμου) κάνει ακόμα πιο άχαρη τη θέα τους.
Εκείνο που κάνει όμως ακόμα σκοτεινότερα τα πρόσωπά τους είναι η πολιτική πρακτική τους. Αυτή θυμίζει πολύ τη θεωρία που παρουσίασε το 1932 ο γερμανός συνταγματολόγος Κάρλ Σμιτ στο περίφημο βιβλίο του: «Η έννοια της πολιτικής». Σε αυτό αναπτύσσει κοντολογής την ιδέα, ότι η πολιτική είναι η συνεχής και αδυσώπητη μάχη ανάμεσα σε ομάδες «φίλων» και «εχθρών», ή, για την ακρίβεια, (όπως γράφει ο ίδιος χρησιμοποιώντας τον αρχαιοελληνικό όρο) «πολέμιων», και η οποία τείνει συνεχώς να καταλήξει σε αιματηρή σύγκρουση - πόλεμο. Αυτό, προσθέτει, ισχύει όχι μόνο για την εξωτερική πολιτική (τη σχέση κρατών), αλλά και για την εσωτερική, τη σχέση άγρια αντιμαχόμενων κομμάτων. Εχθρότητα με το τσουβάλι: Αυτή, γράφει, είναι «η οντολογική άρνηση μιας άλλης ύπαρξης». Και η μοιραία συνέπειά της είναι ο πόλεμος, ως η «μόνο η ακραία πραγμάτωση της εχθρότητας» - που στο εσωτερικό μιας χώρας παίρνει τη μορφή εμφύλιας σύρραξης.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι: Η φρασεολογία του «πολέμου» εγκαινιάστηκε το 2010 από το Πασοκ, μετά την εκλογική του νίκη και τη διαπίστωση, μέσω στόματος Γιώργου Παπανδρέου, ότι το ελληνικό κράτος είναι χρεοκοπημένο. Ο Γιώργος Φλωρίδης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος της έδωσαν στη συνέχεια τέτοια έμφαση, που δημιουργούσε σε πολλούς την εντύπωση, ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας.
Ο όρος «εχθροί» είναι όμως σπεσιαλιτέ της Νέας Δημοκρατίας. Αυτοί ήταν καταρχάς οι ξένοι, που, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, είχαν καταλάβει τις πόλεις μας. Πάνω σε αυτόν στηρίχθηκαν οι προεκλογικοί αγώνες του κόμματός του το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Και πάνω του επίσης οικοδομήθηκε ένα πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά ξενοφοβικό κράτος, που ξεπερνά σε αναλγησία και το διεθνώς «ξεφωνημένο» ουγγρικό.
Η Νέα Δημοκρατία ήταν στη συνέχεια και το πρώτο κόμμα, που άρχισε πρακτικά τον «πόλεμο» κατά των «εχθρών». Και δη λίαν αποτελεσματικά: Ο Νίκος «πρώτος τη τάξει άχαρος» Δένδιας, που εκτελεί την κατηγορική προσταγή του πρωθυπουργού για «ανακατάληψη των πόλεων από τους ξένους», θεωρείται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, από τους πιο επιτυχημένους υπουργούς της κυβέρνησης.
Στο δρόμο που χάραξε ο υπουργός «προστασίας» του πολίτη κατά των ξένων, κινείται τώρα και ο Αντώνης Σαμαράς - κατά των ντόπιων. Η επίθεση εναντίον των εχθρών της «αμαρτωλής» ΕΡΤ είναι προφανώς η αρχή. Στο στόχαστρό του βρίσκονται ήδη και άλλες «αμαρτωλές» επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες, όπως εξάγεται από τις δηλώσεις του, ότι θα συνεχίσει με την ίδια ακλόνητη αποφασιστικότητα τις «μεταρρυθμίσεις».
Παραμένοντας στην κυβέρνηση το Πασοκ, ειρήσθω εν παρόδω, επωμίζεται έτσι στο ακέραιο και τις εχθροπραξίες της Νέας Δημοκρατίας. Η διαπίστωση του, ότι αυτό δεν κάνει, αλλά μιλά απλώς για πόλεμο, δεν πείθει. Αν δεν συμφωνεί με τη διεξαγωγή του, θα έπρεπε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, όπως το έκανε και η ΔΗΜΑΡ. Παραμονή σε αυτήν επιφέρει αυτόματα τη συνενοχή.
Δεν είναι βέβαια μόνο ο Καρλ Σμιτ που μας γυρίζει στην εποχή του Μεσοπολέμου. Διάφοροι αναλυτές έχουν επισημάνει εκπληκτικές ομοιότητες ανάμεσα στην Ελλάδα των τελευταίων τριών χρόνων και της τριετίας 1930-1932 στη Γερμανία της Βαϊμάρης υπό τον καγκελάριο Χάινριχ Μπρούνινγκ: τεράστιο εξωτερικό χρέος, φοβερή πολιτική πόλωση, μαζική ανεργία, αυταρχικό κράτος.
Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει όμως η επισήμανση των διαφορών:  Το ότι το ελληνικό χρέος, για παράδειγμα, δεν είναι αποτέλεσμα πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά ειρηνικών συναλλαγών, ότι η εξυπηρέτησή του δεν επιβάλλεται με στρατιωτικά τελεσίγραφα, αλλά με συμμαχικά μνημόνια, ότι οι ευρωπαίοι εταίροι έχουν αποφασίσει να κρατήσουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη με αποτέλεσμα το κοινό νόμισμα να φρενάρει τον αχαλίνωτο πληθωρισμό που οργίαζε στη μεσοπολεμική Γερμανία, και πάει λέγοντας.
Και το βασικότερο από κοινοβουλευτική άποψη:  Η Ελλάδα υποφέρει από μια πολύ πιο ήπια μορφή αυταρχισμού, από ότι εκείνη της Βαϊμάρης: Οι πράξεις νομοθετικού περιεχόμενου, που πέφτουν βροχή τους τελευταίους μήνες, δεν συγκρίνονται σε τίποτα, από την άποψη της βλάβης των κοινοβουλευτικών θεσμών, με τα αναγκαστικά διατάγματα (Notverordnungen) του 1930-32 – τα πρώτα περνάνε τελικά έστω και με καθυστέρηση από τον έλεγχο και την έγκριση της Βουλής, τα δεύτερα δεν περνούσαν ούτε έξω από το κοινοβούλιο.  Στη σημερινή Ελλάδα έχουμε να κάνουμε με μια τάση διολίσθησης στον αυταρχισμό, η τότε Γερμανία βρισκόταν ήδη με το ενάμιση πόδι σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.
Αυτό δεν εμποδίζει τον Αντώνη Σαμαρά να παριστάνει τον πολιτικό που ξέρει να «καθαρίζει» κατά το δοκούν – κλείνοντας σήμερα την «αμαρτωλή» ΕΡΤ, και αύριο ίσως τη Λυρική Σκηνή, ή οτιδήποτε άλλο δεν θεωρεί αναμάρτητο: το Εθνικό Θέατρο, το Μέγαρο Μουσικής, το ΑΠΕ, το ΚΕΠΕ, τα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων και των λαϊκών.
Έτσι μετατρέπεται σε κακέκτυπο του «κυρίαρχου» (ηγεμόνα), εκείνου δηλαδή, που, σύμφωνα πάντα με τον Καρλ Σμιτ, «έχει τη δύναμη να επιβάλει το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης».
Τέτοιο καθεστώς δεν υπάρχει όμως, ούτε και πρόκειται να υπάρξει στο ορατό μέλλον στη χώρα μας – αυτό δεν το επιτρέπει ούτε ο ελληνικός λαός, που διαθέτει, όπως δείχνει η αντίδρασή του στο κλείσιμο της ΕΡΤ, τεράστιο δημοκρατικό δυναμικό, ούτε το ευρωπαϊκό κατεστημένο, που δεν θέλει να δει να ξανανοίγουν οι ασκοί του αντιδημοκρατικού Αιόλου στην ήπειρό μας.
Αυτό που υπάρχει σίγουρα είναι το μνημόνιο, που επιβάλει κυρίως οικονομικούς στόχους, όχι πολιτικούς. Οι κοινοβουλευτικές εκτροπές, που το συνοδεύουν, συνιστούν παράπλευρες απώλειες, δεν αντιστοιχούν όμως στο γράμμα του μνημονίου. Από αυτή την άποψη, ο «εχθρός» λαός - χωρίς να κοιμάται ήσυχα - δεν θα πρέπει να φοβάται μια γενικευμένη εκτροπή.
Στην πραγματικότητα βέβαια, ούτε και ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να γίνει «κυρίαρχος», ή έστω κάτι παρόμοιο με τον όντως αυταρχικό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτωρ Ούρμπαν. Αυτό φάνηκε και κατά τη (μερική) άτακτη υποχώρησή του στο θέμα της ΕΡΤ. Εξάλλου, ο «ηγεμονισμός» αντιτίθεται στη «μαλακή» φύση του και θα περιοριστεί μάλλον στο ορατό μέλλον στο επίπεδο της ρητορικής. Επιπλέον, είναι και θέμα γοήτρου: Και μόνο η εκτέλεση του μνημονίου φτάνει για να τον κάνει αθεράπευτα άχαρο – κάθε υπέρβασή του προς την κατεύθυνση του αυταρχισμού θα μετατρέψει τη δημόσια εικόνα του σε καρικατούρα.
«Να κάνουμε γελωτοθεραπεία» ως αντίδοτο στα χάλια που μας έχουν φέρει ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, πρότεινε μια από τις υπέροχες ηθοποιούς που εμφανίστηκαν τις προάλλες στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου. Γέλιο στο σπίτι, στο δρόμο, μπροστά στη Βουλή. Καλή πρόταση, αλλά ανεφάρμοστη. Είναι αδύνατο να γελάς με άχαρους πολιτικούς, που, μην πιστεύοντας πραγματικά στα όσα πράττουν, δεν αποκτούν μόνο ξινισμένα πρόσωπα, αλλά κινδυνεύουν και από τη «χρυσή» και από άλλες ψυχοσωματικές ασθένειες. Ευκολότερο είναι να τους κλαις – για το κακό που κάνουν και σε μας, και στους ίδιους τους εαυτούς τους.
 P.S.: Ένα άλλο, πραγματικά σοβαρό σφάλμα που κάνουν οι υπεύθυνοι προγράμματος της ΕΡΤ, είναι ο τρόπος που προβάλλουν τη διαχρονική συνέχεια της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Ορισμένα από τα ντοκουμέντα που χρησιμοποιούν είναι ρεπορτάζ που διαφημίζουν την ΥΕΝΕΔ την εποχή της χούντας – ένα πρώτο δείχνει μερικούς αξιωματικούς να επιθεωρούν τους πομπούς του σταθμού, ένα δεύτερο εκφωνήτριες σε δοκιμαστικά, ένα τρίτο, από το 1968, ένα χαζοχαρούμενο σκετς με τους Άλκη Στέα, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η αιτιολογία για την προβολή τους είναι ότι ανήκουν κι αυτά στην ιστορία της ΕΡΤ και γι αυτό δεν μπορούν να διαγραφούν.
Μπορεί όμως κάλλιστα να μην προβληθούν. Δεν συνιστά κάθε ιστορία τίτλο τιμής. Υπάρχει ιστορία και ιστορία. Γι αυτή την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών, πρέπει να ντρεπόμαστε, για εκείνη, μετά την πτώση της χούντας, μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Αυτή αποτελεί τη μοναδική πολιτιστική κληρονομιά της ΕΡΤ. Και αυτά θα έπρεπε επίσης να προβάλλεται σήμερα, ως απόδειξη της δημοκρατικής της ταυτότητας. Τα προϊόντα των άμυαλων συνεργατών της ΥΕΝΕΔ, καθώς και οι «φάτσες» των στρατιωτικών αφεντικών της, ανήκουν σε άλλη κληρονομιά. Κι αυτή δηλητηριάζει το τρέχον κλίμα της δημοκρατικής ευφορίας, και προσβάλει τόσο τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, που επιδιώκουν την ανασύσταση της εταιρίας, όσο και τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, που τους υποστηρίζουν. Διαφήμιση της νέας δημοκρατικής ΕΡΤ με χουντικά διαφημιστικά σποτ; Απαράδεκτο οξύμωρο, που πρέπει αμέσως να σταματήσει!

H τρομοκρατία των Διακοσίων...

Νουμερο 11...

Διακόσιοι άνθρωποι,οι επονομαζόμενοι διαδηλωτές - και όχι φυσικά πολίτες με δικαιώματα γιατί τα μόνα δικαιώματα που απέμειναν στους κατοίκους της χώρας είναι αυτά της απάθειας και της απραξίας,καταφέρνουν και παραλύουν σε καθημερινή βάση ολόκληρη την πρωτεύουσα από το Πέραμα ως τη Βάρη και από το Φάληρο ως τον Α. Στέφανο και ακόμα παραπέρα ως εκεί που φτάνει η φωνή της επιχειρηματικής ενημέρωσης, με τις ενοχλητικές διαμαρτυρίες τους .

Ούτε εκατόν ενενήντα εννιά,ούτε διακόσιοι ένας. Διακόσια κεφάλια  μέτρησε το καθεστώς του Δένδια, διακόσιοι ισχυρίζεται πως είναι ο «κεφαλάς» Πρετεντέρης ,«οι διακόσιοι ,οι διακόσιοι!! » αναπαράγουν από τα ξημερώματα ως τα μαύρα μεσάνυχτα τα φερέφωνα στα διάφορα hot spot της επιχειρηματικής ενημέρωσης. Καμιά πρωτοτυπία όταν πρέπει η προπαγάνδα του καθεστώτος να φτάσει και στο πιο απομακρυσμένο σαλόνι.

Διακόσιοι απερίσκεπτοι διαδηλωτές (τρομοκράτες κουκουλοφόροι μη ανήκοντες σε οργανωμένα συνδικαλιστικά λόμπι, αθλητικά σωματεία, κόμματα και γενικότερα οποιοσδήποτε δεν υπόκειται σε κρατικό έλεγχο)επειδή γράφουν στα παλιά τους υποδήματα την νομιμότητα, δηλαδή την εμπορική ζωή της πρωτεύουσας, δηλαδή τις επιχειρήσεις,το μόνο που καταφέρνουν είναι να καταπατούν με το έτσι θέλω την ζωή πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων(ούτε τέσσερα δεν είναι αλλά δε γαμείς). Κλείνουν με κάθε αθέμιτο μέσο κεντρικούς λεωφόρους παράδρομους και σοκάκια,τους σταθμούς του Μετρό του τραμ του ΗΣΑΠ του ΟΣΕ των πράσινων- κίτρινων- κόκκινων και μπλε λεωφορείων, το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος ,το λιμάνι του Πειραιά και της Ραφήνας ,τις πιάτσες των ταξί ,τα πάρκινγκ τις πλατείες και τους ακάλυπτους, τις παραλίες και τους δρυμούς, στερώντας  έτσι το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας σε πέντε εκατομμύρια πολίτες. Με άλλα λόγια ο ορισμός του φασισμού και η κατάλληλη αφορμή για την κατάλυση της δημοκρατίας από μια ελάσσονα μειοψηφία.

Ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί την μαύρη εκείνη ημέρα της διαδήλωσης των Διακοσίων,ώστε πέντε εκατομμύρια πλην των Διακοσίων τρομοκρατών, επομένως 4.999.800: ηλικιωμένοι, βρέφη, νεογέννητα, αγέννητα, νοικοκυρές, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, εργάτες, μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές, νοσηλευόμενοι και πεθαμένοι, να αδυνατούν να κατέβουν στο κέντρο για τα απαραίτητα ψώνια της ημέρας, να πιουν ένα καφέ, να περιηγηθούν στα μνημεία, να θαυμάσουν το ναό της δημοκρατίας, να χαζέψουν τις γύρω βιτρίνες,να ταΐσουν τα περιστέρια, να εργαστούν στα καταστήματα και τις επιχειρήσεις, να μοιράσουν διαφημιστικά φυλλάδια, να βγάλουν τον σκύλο βόλτα στο πάρκο, να κάνουν το πρωινό τους τζόκινγκ, να κάτσουν στα παγκάκια και να διαβάσουν ένα βιβλίο, να κάνουν skateboard, να διαλογιστούν με τους διπλανούς πολίτες,να επικοινωνήσουν, να προβληματιστούν, να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να μεθύσουν με τις χαρές της ζωής, να αλλάξουν την πόλη τους, να αλλάξουν ολόκληρο τον κόσμο υπό τους ήχους του id like to change the world.

Ευχαριστούμε Νίκο Δένδια!

Τρυπιο Ευρω...

Κι αυτή η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια προκειμένου να επιβάλλει πολιτικές που ευνοούν τους λίγους και θίγουν τους πολλούς. Γι' αυτό χρησιμοποιεί όποιο μέσο έχει στη διάθεσή της ώστε να καταπνίγει φωνές αντίδρασης και να ακούγεται μόνο η επίσημη γραμμή, αυτή που ισχυρίζεται πως η ανάπτυξη θα έρθει από το 2014, χρονιά κατά την οποία οι κόποι και οι θυσίες των ελλήνων θα πιάσουν, επιτέλους, τόπο. Βλέπετε, ο Αντ. Σαχλαμαράς σε αυτό το κομμάτι, δηλαδή στη δημιουργία φρούδων ελπίδων, αποδεικνύεται καλύτερος του φίλου του ρεζίλη των Παπανδρέου. Σε αυτό το πλαίσιο η δουλειά που κάνει ο Ν. Δένδιας στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης είναι "εξαιρετική": υλοποιεί την ατζέντα τής Χρυσής Αυγής, καταδικάζοντάς την ταυτοχρόνως ως νεοναζιστικό μόρφωμα, και την ίδια ώρα εξουσιοδοτεί την αστυνομία να λειτουργεί στην ουσία ως ιδιωτικός στρατός των εθνικών μας νταβατζήδων, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στις Σκουριές Χαλκιδικής...

Από την άλλη, ωστόσο, ο Ν. Δένδιας αποφάσισε ένα μέτρο το οποίο ο ίδιος επιθυμεί να εντάξει σε αυτά που λαμβάνει για τη φίμωση της αντίθετης γνώμης, αλλά στο τέλος θα του γυρίσει μπούμερανγκ. Αυτό αφορά τους περιορισμούς στις διαδηλώσεις κάτω των 200 ατόμων, το οποίο κακώς μέμφονται η αντιπολίτευση και οι εργατοπατέρες από τη στιγμή που θα αφαιρέσει από τους όποιους κυβερνώντες επιχειρήματα προς την κατεύθυνση της ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού. Αλίμονο αν απαγορευτούν οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις έστω και των τριών ατόμων. Από την άλλη, όμως, το φαινόμενο να παραλύει η Αθήνα για μια συγκέντρωση που θα χωρούσε σε ταξί ούτε περιποιεί τιμές στο εργατικό κίνημα ούτε το βοηθά να αποκτήσει περισσότερους οπαδούς. Επομένως, ζητούμενο για την αντιπολίτευση και τη ΓΣΕΕ δεν είναι να διαμαρτύρεται για τους περιορισμούς στις συγκεντρώσεις-παρωδίες, αλλά να σχεδιάσει άλλες μεθόδους δράσης, οι οποίες δεν θα στρέφουν τη μια κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη και δεν θα περιορίζονται σε "επαναστατικές" βολτούλες χωρίς συνέχεια και δίχως παλμό... 

Ρεβάνς από τη Μεταπολίτευση...

του Κωστη Παπαϊωαννου...

Το 2014 κλείνουν 40 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας. Στο διάστημα αυτό συχνά πυκνά διαπιστωνόταν το τέλος της Μεταπολίτευσης. Σήμερα όμως ο λόγος περί τέλους της Μεταπολίτευσης δεν είναι απλώς διαπιστωτικός. Είναι κυρίως λόγος πανηγυρικός, φιλοδοξεί να γίνει τελεστικός και συχνά υπονοεί κάποια ρεβάνς. Επιχαίρει ο κ. Βορίδης επειδή «οι ψευδοαξίες της γενιάς του Πολυτεχνείου ενταφιάστηκαν». Απειλεί ο κ. Δένδιας: «Ήρθε η ώρα η χώρα να κλείσει τους λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί από το 1974-1975». Και πιο προωθημένος ο κ. Χρυσοχοϊδης: «ένα κυρίαρχο -αν και αδιαμόρφωτο ακόμη- ρεύμα ζητάει ακριβώς αυτό, Λευτεριά από τη Μεταπολίτευση». Και εάν η πολιτική διαδρομή του κ. Βορίδη εξηγεί τη σπουδή της ρεβάνς, προκαλούν εντύπωση οι υπόλοιπες οιμωγές και κατάρες για τον κύκλο που άνοιξε το 1974. Να λοιπόν το ζήτημα: η συλλήβδην απαξίωση της Μεταπολίτευσης με πρόσχημα υπαρκτές πολιτικές και κοινωνικές στρεβλώσεις. Στρεβλώσεις που δε δικαιολογούν πάντως την εκδικητική μανία των –όψιμων επί το πλείστον- επικριτών τους.
Το πολιτικό σκηνικό της Μεταπολίτευσης είχε δυο πυλώνες: αφενός την ανασύσταση και κυριαρχία μιας νέας εκδοχής του προδικτατορικού δικομματισμού από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως το 2012, αφετέρου τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και την ανεμπόδιστη συμμετοχή της Αριστεράς στο πολιτικό παίγνιο. Σήμερα, ο πρώτος πυλώνας, ο κυβερνητικός, κατηγορεί τον δεύτερο. «Εσείς επιβάλατε το πνεύμα της Μεταπολίτευσης και δεν μπορούσαμε να κυβερνήσουμε». Και η απάντηση: «εμείς ήμασταν επιβάτες, εσείς ρίξατε το καράβι στα βράχια». Στη μάχη αυτή, γύρω από το σώμα και το πνεύμα της Μεταπολίτευσης, όπλα είναι οι λέξεις: συντεχνίες, λαϊκισμός, προνόμια, πελατειακό κράτος, διαφθορά.
Ποιο είναι όμως αυτό το «πνεύμα» που φταίει για όλα; Σε τι αντιδιαστέλλεται; Οι πολέμιοί του κάνουν πως λησμονούν το προηγούμενο στάδιο, το «πνεύμα της δικτατορίας». Η συγκυρία της πτώχευσης ωθεί το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα και την καθημαγμένη κοινωνία στη θέση της αυτομαστίγωσης και της αυτοενοχοποίησης, αλλά δεν αναιρεί τις πρωτοφανείς δημοκρατικές εγγυήσεις αυτής της περιόδου.
Εκεί ακριβώς παρεμβαίνει ο «αντιμεταπολιτευτικός» λόγος με ένα νοητικό σχήμα που συνδυάζει την «ελληνική ιδιαιτερότητα» με την «υπερβολική δημοκρατία». Αυτό το σχήμα γίνεται το όχημα της αποδόμησης των συνταγματικών εγγυήσεων. Μας λένε δηλαδή: «σας δώσαμε δημοκρατία και ευημερία αλλά το παραξηλώσατε. Ώρα να τελειώνουμε και με τα δυο». Πιο συγκεκριμένα: όσοι κραδαίνοντας το χαρτί της επιστράτευσης επιτίθενται στις «συντεχνιακές πρακτικές που αδιαφορούν για το δημόσιο συμφέρον» χρησιμοποιούν ωμά και καταχρηστικά τον όρο «συντεχνίες» ως όπλο κατά του μεταπολιτευτικού θεσμικού πλέγματος και του εργατικού δικαίου. Ακούω τον αντίλογο: δηλαδή δεν επιβιώνει συντεχνιακή λογική σε μείζονα τμήματα του ελληνικού συνδικαλισμού (και όχι μόνο); Φυσικά και υπάρχει συντεχνιακή λογική. Όπως ακριβώς κρύβονται αθέμιτα κεκτημένα των λίγων πίσω από τον μανδύα δικαιωμάτων των πολλών. Όμως, όταν καταγγέλλονται συλλήβδην τα κεκτημένα και τα προνόμια της Μεταπολίτευσης, στόχος είναι η αποδιάρθρωση των βασικών δικαιωμάτων.
Σήμερα λοιδορείται η Μεταπολίτευση των δικαιωμάτων και των δημοκρατικών διεκδικήσεων στο όνομα της καταπολέμησης των προνομίων και των συντεχνιών. Επιχειρείται να παρουσιαστούν ως προνομιούχοι νοσταλγοί ενός αποτυχημένου χτες, όχι το πολιτικό προσωπικό που το έχτισε, αλλά όσοι τολμούν να διανοηθούν μια κινητοποίηση ή απεργία για τα στοιχειώδη. Σε αυτόν τον πόλεμο των λέξεων οι απώλειες γίνονται ενυποθηκεύσεις του μέλλοντος. Σε αυτόν τον αγώνα κατά του «πνεύματος της Μεταπολίτευσης» βασίζεται η οικοδόμηση ενός οιονεί καθεστώτος εξαίρεσης, που ήδη δοκιμάστηκε πειραματικά με την προληπτική απαγόρευση απεργίας. Ας όψονται βέβαια ο διάχυτος κοινωνικός αυτοματισμός και η τύφλωση των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Τα κατέδειξε περίτρανα και τα δυο η περιπέτεια της ΟΛΜΕ.
Κάθε μεταπολίτευση είναι μια στιγμιαία μετάβαση από το προηγούμενο καθεστώς σε ένα νέο. Είναι όμως και μια πολιτική διεργασία εγγενώς ατελής, διαρκώς ανοιχτή και επιτελούμενη, αφού εξ ορισμού δεν νοείται τετελεσμένος αγώνας για πολιτική δημοκρατία. Ο Νορμπέρτο Μπόμπιο μιλούσε για την αξία της δημοκρατίας, ακόμα και της πιο ξεχαρβαλωμένης, όπως η δική μας. Όσοι σήμερα μιλάνε μόνο για το ξεχαρβάλωμα και όχι για τη δημοκρατία, όσοι εφορμούν με το σύνθημα «να τελειώνουμε με τη Μεταπολίτευση» κλείνουν το μάτι στους ηττημένους της Μεταπολίτευσης του 1974. Έτσι εξηγείται μάλλον και η επιδίωξη της ρεβάνς.

Τα οράματα του Νίκου Δένδια...

 του Νίκου Χειλά, απο το AlterThess...

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Τον υποκινεί να κάνει πράξεις που δεν θέλει, να λέει πράγματα που δεν πιστεύει. Όπως, για παράδειγμα, τον Νίκο Δένδια, που άκουγε τις προάλλες τον εαυτό του να εξαγγέλλει ότι οι νέες ελληνικές εγκαταστάσεις ασύλου αποτελούν πρότυπο για την Ευρώπη. 

Θεϊκό καψόνι, όραμα, ή αυθυποβολή; Ποιος ξέρει. Το πρόγραμμα ανασυγκρότησης των υπηρεσιών ασύλου έχει πάντως σύμφωνα με τους ειδικούς, και θετικά στοιχεία. Το θέμα είναι αν, πότε και πως θα υλοποιηθούν. Μέχρι τώρα -με εξαίρεση τα κτίρια για τις διοικητικές υπηρεσίες στο καταπατημένο από το υπουργείο του κ.Δένδια οικόπεδο της ΕΡΤ στην οδό Κατεχάκη- δεν έχει μπει τίποτα σε εφαρμογή. Και από όσο ξέρουμε, οι εξαγγελίες του ίδιου υπουργού προς όφελος των ξένων ήταν καις στο παρελθόν λόγια του αέρα.

Γεγονός είναι βέβαια ότι ο κ.Δένδιας  δεν είναι για πρώτη φορά θύμα τέτοιων καψονιών.  Το αντίθετο μάλιστα. Η καταδίκη του στην πολιτική μωρία είναι διαρκής. Με αποτέλεσμα να κάνει αδιάκοπα πράγματα, για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπεται.
Σε αυτά δεν ανήκουν μόνο οι αμέτρητες ταπεινώσεις και χειροδικίες των αστυνομικών οργάνων του εις βάρος των ξένων, αλλά και τα περιβόητα κέντρα «φιλοξενίας». Το γεγονός ότι ορισμένα από αυτά εκσυγχρονίστηκαν τελευταία άλλαξε μόνο την εικόνα -όχι την ουσία τους. Οι κανονισμοί λειτουργίας τους, που εξασφαλίζουν κάποια δικαιώματα στους κρατούμενους, εφαρμόζονται πλημμελώς. Και οι συνθήκες κράτησης, όπως και η συμπεριφορά ορισμένων φρουρών, είναι συχνά κτηνώδεις. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος, που τα γερμανικά δικαστήρια και όχι μόνο αρνούνται να ξαναστείλουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, που είχαν βάλει καταρχάς πόδι στη χώρα μας και κατάφεραν στη συνέχεια να διαφύγουν στη Γερμανία.
Μπορεί βέβαια τέτοια κέντρα «φιλοξενία» να είναι σύννομα –με την τυπική έννοια του όρου. Στην πράξη όμως είναι τόποι ανελευθερίας, επειδή, όπως λένε οι νομικοί, είναι «εκτός ελευθερίας χώροι». Η λειτουργία τους χαρακτηρίζεται όχι από τους κανόνες του κράτους δικαίου, αλλά από πλήρη αυθαιρεσία. Στα κελιά, στους διαδρόμους και τις αυλές τους υπερισχύει το δίκιο του φρουρού –που είναι ενίοτε και ιδιωτικός–, και όχι του κράτους δικαίου.
Τέτοια κέντρα δεν έχουν φυσικά καμιά απολύτως σχέση με τα κλασικά (ναζιστικά) στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτά είναι πάρεργα αυταρχικών καθεστώτων: η βία στο εσωτερικό τους αναπαράγει τη βία που ασκείται και έξω από αυτά. Δεν έχουν καν σχέση με στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Γκουαντάναμο, όπου η αυθαίρετη κράτηση βρίσκεται σε αντίθεση με το δημοκρατικό καθεστώς που τα περιβάλει. Από την άλλη όμως δεν είναι αμελητέα φαινόμενα, αλλά το απότοκο ενός κράτους, που έχει «ξεσαλώσει» έχοντας υποστεί προηγουμένως φοβερή δομική στρέβλωση  με τρία κύρια χαρακτηριστικά: Πρώτον, τη ξενοφοβία ως κρατικό δόγμα, δεύτερον, την προσαρμογή της νομοθεσίας στον αγώνα κατά των «λαθρομεταναστών» και τρίτον, στη χρησιμοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αστυνομικών δυνάμεων ως μέσο για την «ανακατάληψη των πόλεων μας από τους ξένους» (Αντώνης Σαμαράς). Τα κέντρα κράτησης είναι ακριβώς η συμπύκνωση αυτής της ξενοφοβίας. Με κρατούμενους, οι οποίοι δεν κρίνονται μόνο ως απλοί παραβάτες του μεταναστευτικού δικαίου, αλλά και ως πηγή μυρίων κακών, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η άμεση απειλή κατά της ασφάλειας της χώρας.
Το θέμα έχει όμως και μια γεωπολιτική πτυχή. Οι δρόμοι των προσφύγων από την Αφρική και την Ασία οδηγούν τα τελευταία χρόνια, ως γνωστό,  κυρίως προς τα ελληνικά σύνορα. Κι αυτό έχει γίνει το μέσο για τα πιο απίθανα διπλωματικά παζάρια, που γίνονται φυσικά εις βάρος των μεταναστών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πρωτεργάτρια την Επίτροπο για τις εσωτερικές υποθέσεις Σεσίλια Μάλμστρομ, μετατρέπει την Ελλάδα σε πελώριο ευρωπαϊκό ανάχωμα χρησιμοποιώντας γι αυτό όλο και πιο μοντέρνα τεχνολογικά μέσα – μεταξύ άλλων και δορυφόρους. Η Ελλάδα επιζητεί γι αυτό ανταλλάγματα κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Και η Τουρκία, όπως έδειξε η πρόσφατη συνάντηση του τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου με το γερμανό ομόλογό του Γκίντο Βεστερβέλε στο Βερολίνο, δηλώνει πρόθυμη να κρατήσει τους πρόσφυγες στο έδαφός της, αν της δοθεί ως αντίτιμο το άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με αυτά και άλλα ως φόντο είναι φανερό, ότι οι εγκαταστάσεις ασύλου που «αποτελούν πρότυπο για την Ευρώπη» δεν πρόκειται να έχουν ευεργετικές επιπτώσεις σε εκείνους που χρειάζονται το άσυλο. Στην καλύτερη περίπτωση θα χρησιμοποιηθούν ως φύλλο συκής για τα κακώς κείμενα, στη χειρότερη ως άλλοθι για περαιτέρω αγριότητες.
Και το χειρότερο: Οι πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται κατά της ξενοφοβίας, ιδίως οι αριστερές, δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί ακόμη την ιδιοτυπία του ξενοφοβικού κράτους. Το ΚΚΕ τη βλέπει, θολά και αόριστα, ως ένα είδος «φυσικής» απόφυσης του αστικού κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ ως λίαν επικίνδυνο μεν, αλλά προσωρινό φαινόμενο. Έτσι τους διαφεύγει ότι οι ξενοφοβικές δομές τείνουν να παγιοποιηθούν γινόμενες το κύριο όργανο δίωξης των ξένων (τα ποικιλώνυμα σώματα ασφαλείας είναι αριθμητικά, οργανωτικά και εξοπλιστικά ασύγκριτα ισχυρότερα από τα «μπουλούκια» της Χρυσής Αυγής) και ότι αυτό δηλητηριάζει και την εσωτερική πολιτική της χώρας.
Το κύριο βάρος της υπεράσπισης των προσφύγων πέφτει έτσι σε μη πολιτικές οργανώσεις, όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και η Επιτροπή Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Όμως αυτό δεν φτάνει. Οι ξένοι χρειάζονται επειγόντως και πολιτική στήριξη. Διαφορετικά θα παραμένουν έρμαιο της ξενοφοβίας –και ενός υπουργού, ο οποίος μπορεί να ακούει ίσως τελευταία στον ύπνο, ή στο ξύπνιο του φωνές υπέρ καλύτερων εγκαταστάσεων για τους ξένους, στην πράξη όμως παραμένει απηνής διώκτης τους.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο «Βήμα»

Η μηδενική και η επιλεκτική ανοχή...

Της Βασιλικής Σιούτη....

Παρά τη μηδενική ανοχή «απέναντι σε κάθε ανομία» που διακηρύττει,καιρό τώρα, ο αρμόδιος για τα θέματα Δημόσιας Τάξης υπουργός, Ν.Δένδιας, οι φραουλοπαραγωγοί της Νέας Μανωλάδας εξακολουθούσαν να εφαρμόζουν τις παράνομες και μαφιόζικες πρακτικές τους απέναντι στους αλλοδαπούς –κατ’ ευφημισμό εργαζόμενους, γιατί σαν σκλάβοι δούλευαν και ζούσαν.

Έπρεπε να τους πυροβολήσουν, όταν πήγαν να ζητήσουν τα ψιχία που είχαν συμφωνήσει ως δεδουλευμένα, και το γεγονός να προβληθεί στα διεθνή ΜΜΕ, για να ασχοληθεί ο Ν.Δένδιας. Κι όμως, δε χρειαζόταν καμία κοπιώδη επιχείρηση για να διαπιστώσει τις παρανομίες του συγκεκριμένου μεγαλοκαλλιεργητή. Ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, γνωστή από χρόνια, καθώς δεν έκανε καμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να κρύψει τις παράνομες πράξεις του.
Ούτε παρακολουθήσεις, ούτε κοριοί, ούτε προσπάθεια συγκέντρωσης αποδείξεων…τίποτα δε χρειαζόταν, παρά μόνο η αληθινή βούληση του αρμόδιου υπουργού να πατάξει την ανομία.
Υπάρχουν πολλές Μανωλάδες στην ελληνική επικράτεια, αλλά η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει μηδενική ανοχή απέναντι σε όσους παρανομούν εναντίον των αδυνάτων. Μέχρι στιγμής όμως, η «μηδενική ανοχή» του Ν.Δένδια είναι αρκετά επιλεκτική, τόσο που καθιστά αδόκιμη τη χρήση του χαρακτηρισμού «μηδενική».
Δύο από τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους της Ιερισσού για τα μεταλλεία χρυσού, βρίσκονται ήδη στη φυλακή με διαδικασίες και αποδεικτικά στοιχεία για τα οποία υπάρχουν έντονες διαμαρτυρίες. Συνδικαλιστές που ενόχλησαν με τη δράση τους, όπως των ΠΟΕ ΟΤΑ, του Μετρό και της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, βρίσκονται υπόδικοι στα δικαστήρια. Δημοσιογραφικά σάιτ του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπως το Indymedia, που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, κατεβαίνουν από το διαδίκτυο χωρίς καμία εξήγηση , παρότι μέχρι σήμερα -όσο κι αν ενοχλούσαν τις κυβερνήσεις- δεν τολμούσαν να προβούν σε κινήσεις «φίμωσης». Την ίδια στιγμή η Ελλάδα αλλάζει κατηγορία, κατρακυλώντας προς τα κάτω, στους τομείς που αφορούν τον πλουραλισμό την πολυφωνία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αλλά για αυτούς που καταπατούν ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα δεν υπάρχει μηδενική ανοχή. Για την ακρίβεια υπάρχει τεράστια ανοχή. Τα δύο κόμματα που συγκυβερνούν με τη Ν.Δ δικαιολογούν τον κ.Δένδια, με το άλλοθι της Χρυσής Αυγής, στην οποία «δεν πρέπει να αφήσει περιθώρια αύξησης της επιρροής της», όπως λένε! Αποδεικνύεται λοιπόν, σύμφωνα με τη λογική αυτή, ότι η ύπαρξη της Χρυσής Αυγής βολεύει τα μέγιστα όσους θέλουν να ακολουθήσουν μία συγγενική πολιτική. (Στην κυβέρνηση επικρατεί και άλλη μία «βολική» αντίληψη , ότι η πολιτική της μηδενικής ανοχής εκθέτει τον ΣΥΡΙΖΑ, χρεώνοντας του την υπεράσπιση της ανομίας, από την οποία εκτιμούν ότι χάνει πολιτικά).
Η «μηδενική ανοχή» της κυβέρνησης υποτίθεται ότι επιδιώκει να παρέχει στους πολίτες το αίσθημα της ασφάλειας. Αντί όμως να προστατεύονται οι μη προνομιούχοι, ενισχύεται ο κατασταλτικός μηχανισμός, ειδικά σε περιοχές που θεωρούνται ύποπτες για αναταραχές και εξεγέρσεις, όπως στις Σκουριές, παλιότερα στην Κερατέα κτλ. Ο φόβος που καλλιεργείται για το έγκλημα και την τρομοκρατία, συμβάλει στην στοχοποίηση και ποινικοποίηση συνδικαλιστών, μεταναστών, διαμαρτυρόμενων πολιτών κ.α Αλλά η ενίσχυση της καταστολής, στην πραγματικότητα, στοχεύει όλη την κοινωνία. Η κυβέρνηση αδυνατεί να ελέγξει το πραγματικό έγκλημα και χρησιμοποιεί την καταστολή για να καλύψει αυτή την αδυναμία της και να διατηρήσει την εξουσία της, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, όπου η κατάσταση είναι απρόβλεπτη.
Ο κ.Δένδιας εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του στις Σκουριές, αλλά είχε τα μάτια κλειστά στη Μανωλάδα, όπου όλα γίνονταν φανερά.
Η κυβέρνηση παραβιάζει στην πράξη την αρχή της ίσης μεταχείρισης, ωθώντας συχνά με τις δικές της πράξεις ή παραλείψεις στην ανομία. Αλλιώς, ας μας απαντήσουν γιατί δεν επιδεικνύουν την ίδια μηδενική ανοχή για τους πολιτικούς που αποδεδειγμένα δωροδόκησε η Siemens; Γιατί δε διενεργούν έρευνες για το θέμα αυτό; Γιατί δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ κανείς για κατάχρηση εξουσίας, για τα θαλασσοδάνεια στα κόμματα, για την τεράστια και πανθομολογούμενη φοροδιαφυγή; Αντιθέτως, όμως, σε αυτές τις περιπτώσεις, όχι μόνο μηδενική ανοχή δεν επιδεικνύουν, αλλά νομολογούν εκ των υστέρων για να τους προστατεύσουν από τυχόν ποινικές ευθύνες στο μέλλον, όταν η πολιτική βούληση μπορεί να είναι διαφορετική.
(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)

Κύριε Μούιζνιεκς, «η χώρα μας κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση»…

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Αν υπάρχει ένα «κλειδί» για να διαβάσει κανείς τις 37 σελίδες της Έκθεσης Μούιζνιεκς για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα [1], αυτό είναι η διαρκής αντιπαραβολή νόμου (ή νομοθετικών κενών) και πράξης, η οποία και διατρέχει ολόκληρο το κείμενο. Γράφτηκε ότι η Έκθεση αποτελεί «κόλαφο». Όντως. Αποδέκτης της, όμως, δεν είναι η Χρυσή Αυγή, όπως μπορεί να θεωρήσει κανείς με μια επιπόλαιη ανάγνωση. Κείμενα του είδους της Έκθεσης απευθύνονται πρωτίστως στο ανώτατο «συλλογικό» όργανο, το οποίο ασκεί δημόσια διοίκηση στο ελληνικό κράτος — σε αυτό, δηλαδή, που έχει και τον πρώτο λόγο για το νόμο και την πράξη. Ο κόλαφος, λοιπόν, αφορά εξολοκλήρου την ελληνική κυβέρνηση.

Αναγκαία επισήμανση: ο Μιούζνιεκς δεν είναι κάποιο ακραίο στοιχείο, απόγονος των Κομμουνάρων ή ένας σύγχρονος Πασιονάριος, που παρεισέφρησε, γύρευε πώς, στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Υπήρξε συμπρόεδρος του λετονικού FirstParty, που περιγράφεται ως φιλελεύθερο-συντηρητικό, με βάση δε το βιογραφικό του ο ίδιος είναι μάλλον «κεντρώος». Έχει βαρύνουσα σημασία, λοιπόν, ότι η Έκθεση, από το χέρι κάποιου κατά τεκμήριο μετριοπαθή, αποδοκιμάζει διαδοχικά: τις δηλώσεις του πρωθυπουργού περί «ανακατάληψης των πόλεων» και του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ. περί «βόμβας στα θεμέλια του κράτους»· την αδιαφορία της Βουλής ενώ βουλευτές της Χρυσής Αυγής εκφράζουν λόγο μίσους· την ακύρωση του νόμου για την ιθαγένεια από το ΣτΕ και τη μη ανέγερση τεμένους και μουσουλμανικού νεκροταφείου, αν και σχετική σύσταση υπάρχει από το 2002· την «εξευτελιστική» πρακτική που ακολουθείται για τους αιτούντες άσυλο, τις «απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι μετανάστες». Έχει επιπλέον σημασία ότι η Έκθεση δεν προτείνει μόνο την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής, βάσει διεθνούς σύμβασης του 1966 (ΙCERD, αρ. 4β), η οποία κυρώθηκε το 1970 (επί Χούντας!), και η οποία έχει υπερ-νομοθετική ισχύ κατά το Σύνταγμα (αρ. 28, παρ. 1) [2]. Προτείνει, επίσης, την περίληψη αυτορρυθμιστικών μέτρων για την αντιμετώπιση του ρατσισμού στον Κανονισμό της Βουλής (αρ. 77)· τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου μηχανισμού καταγγελιών αστυνομικής αυθαιρεσίας· «την εξαίρεση από τις θέσεις αρχών επιβολής του νόμου οποιουδήποτε μέλους του προσωπικού τους διαπράττει αδικήματα με ρατσιστικά κίνητρα ή υποστηρίζει αντιδημοκρατικές εκδηλώσεις του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος». Και, τέλος, ζητάει «να δοθεί τέρμα στην πολιτική της συστηματικής κράτησης όλων των παράτυπων μεταναστών και να προβλεφθούν εναλλακτικές της κράτησης λύσεις στην ελληνική νομοθεσία και πράξη», αφού η κράτηση είναι «εξαιρετικά πολυδάπανη και μη αποτελεσματική».

***

Πώς είδε, λοιπόν, την Έκθεση ο βασικός της αποδέκτης; Η πρώτη ανάγνωση του δεκαπεντασέλιδου με τις παρατηρήσεις της κυβέρνησης θυμίζει μάλλον μαθητή που, ενώ αγωνίζεται για τη βάση, πιάνεται αδιάβαστος και προσπαθεί –άτεχνα, με μισές αλήθειες, υπερβολές και ψέματα– να τα μπαλώσει. Η παρομοίωση όμως δεν είναι απόλυτα ακριβής. Ποιος μαθητής, ενώ βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση, αντί να παραδεχτεί κάποια στιγμή το πρόβλημα, χρησιμοποιεί διπλή γλώσσα και επιχειρεί ταυτόχρονα να περάσει στην αντεπίθεση;

Η διγλωσσία της κυβέρνησης απέναντι στον νεοναζισμό έχει ήδη διαπιστωθεί, και μάλιστα σε επίπεδο ευρωπαϊκών οργανώσεων όπως το EGAM. [3] Εν προκειμένω, όμως, ο συντάκτης της απάντησης αποφεύγει και να μιλήσει καν για νεοναζισμό. Κάνει λόγο για «ακραία οργάνωση», για «αυτόκλητους ‘προστάτες της νομιμότητας’» και τις «απεχθείς θεωρίες και πρακτικές τους», άνευ προσήμου. Tην ίδια στιγμή, προσφέρει στη Χρυσή Αυγή μια αναπάντεχη συνηγορία, αναγνωρίζοντας την αυξημένη κοινοβουλευτική της δύναμη ως «έκφραση λαϊκής απογοήτευσης και διαμαρτυρίας εναντίον σκληρών, αν και αναγκαίων, μέτρων λιτότητας». Ακόμα χειρότερα, επισημαίνει με περισπούδαστο ύφος ότι «οι λύσεις δεν μπορούν να είναι προϊόν συναισθηματικών αντιδράσεων που θα μπορούσαν να έχουν αντιπαραγωγική επίδραση» (!). Πετάει μάλιστα ως υπονοούμενο ότι τον Ιανουάριο, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης αποφάσισε να μην αποκλείσει από τις εργασίες της την Ελένη Ζαρούλια — παραλείποντας, βεβαίως, τη «λεπτομέρεια» ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατηγορήθηκε δημόσια ότι αθέτησε την υπόσχεσή του να επιληφθεί σχετικά, παρά τις πιέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των δύο εταίρων του κ. Σαμαρά στην τρικομματική.

Κατά τα άλλα, όταν δεν διαψεύδει, ψευδόμενη, τον Επίτροπο, παρουσιάζοντας μια μαγική εικόνα όσον αφορά τα καταγγελλόμενα, η κυβέρνηση είτε τα προσπερνάει επιδεικτικά είτε καμώνεται ότι ήδη κινείται προς την επιθυμητή κατεύθυνση είτε, τέλος, αποδίδει στην οικονομική κρίση προβλήματα που δεν ανάγονται στην οικονομία. Αγνοώντας πεισματικά τη διεθνή ορολογία, προτιμάει να μιλά για «παράνομους» –και όχι «παράτυπους»– μετανάστες και αρνείται την επιδείνωση της υγείας τους στην Ελλάδα λόγω των συνθηκών κράτησής τους, συνδέοντάς τους ρητά με «χρόνια λοιμώδη νοσήματα». Απευθυνόμενη, δηλαδή, σε έναν ευρωπαίο εμπειρογνώμονα, παραγνωρίζει όσα έχουν κατ’ επανάληψη έχει καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, και αναπαράγει το αγοραίο, ρατσιστικό στερεότυπο του «λαθραίου-υγειονομική απειλή» — επιμένοντας, κατά τα άλλα, ότι ο ρατσισμός είναι φαινόμενο περιθωριακό κι ότι η κρίση δεν έχει αμβλύνει την ευθυκρισία μας. «Ηχώρα μας παρά τις παρατηρούμενες ελλείψεις κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση», καταλήγει μακάρια η απάντηση…

***

Στην Έκθεση Μούιζνιεκς συνοψίζεται μια εν εξελίξει διαδικασία εκφασισμού. Το μοντέλο που περιγράφει, άλλωστε, εφαρμόζεται και στον «γενικό πληθυσμό»: το μαρτυρούν η κατάσταση στις φυλακές, τα πογκρόμ κατά των αστέγων, η Χαλκιδική (όπως νωρίτερα το Σύνταγμα), η αιματηρή καταστολή διαδηλώσεων και απεργιών. Συνιστά λοιπόν, και για τον λόγο αυτό, ένα εξαιρετικά σημαντικό κείμενο, που, εκτός όλων των άλλων, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αξιοποιήσει, τόσο στο νομοπαρασκευαστικό έργο όσο και στον δημόσιο λόγο του. Είναι ένα κείμενο που, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι με τον φασισμό επελαύνοντα, ο στενός αντιμνημονιακός αγώνας δεν αρκεί. Κι ότι, εν τέλει, η παραμικρή διεύρυνση του κενού μεταξύ μνημονιακών και φασιστών, είναι κέρδος: τόσο για τον αντιμνημονιακό αγώνα όσο και για τον αντιφασιστικό.

Το κείμενο δημοσιεύεται στα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής. Mε αφορμή τη δημοσίευση της Έκθεσης Μούιζνιεκς, την Παρασκευή 26.4.2013 το Red Notebook οργανώνει εκδήλωση με θέμα «Kρατική βία, ασφάλεια, Aριστερά». Μιλούν οι: Σοφία Βιδάλη (εγκληματολόγος στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης), Ιωάννα Κούρτοβικ (μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα) και Δημήτρης Τσουκαλάς (βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ).
___________

Σημειώσεις
1 Η έκθεση και η απάντηση της κυβέρνησης εδώ: goo.gl/9zjvo

2 Ήθελα να σημειώσω πως σε ό,τι αφορά την απαγόρευση, είμαι από αυτούς που διαφωνούν με το μέτρο. Βλ. σχετικά, Δ. Μπελαντής, «Για την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής», RedNotebook, 30.10.2012 (goo.gl/sfwIZ).

3 Βλ., λ.χ., ανακοίνωση του EGAM (Ευρωπαϊκό Αντιρατσιστικό Κίνημα», που καταδικάζει το «διπλό παιχνίδι του Έλληνα πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, με τον νεοναζισμό και την απαράδεκτη υποστήριξη στην Χρυσή Αυγή», 23.1.2013 (goo.gl/DQI0k).

Περί ασφάλειας...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου, απο την Αυγη...

Στις φυλακές και τα κρατητήρια μεταναστών χθες, και στην Ιερισσό σήμερα, γράφεται ένα ακόμα κεφάλαιο στην ογκώδη, πλέον, Μαύρη Βίβλο του υπουργείου Προ.Πο. Καθώς δε η μεταμεσονύχτια λειτουργία της αστυνομίας συστηματοποιείται (θυμίζω τις εφόδους σε Χαλυβουργία, αμαξοστάσια και, πιο πρόσφατα, την Επιχείρηση «Θέτις»), οι διαφορές μεταξύ «αυτονομημένου» και κατ’ εντολήν ολοκληρωτισμού εξαφανίζονται. Γίνεται, έτσι, σαφές ότι η ΕΛ.ΑΣ. δεν διαχειρίζεται γενικώς την «ασφάλεια», ούτε καν το περίφημο «αίσθημα ασφάλειας» (αυτό το τελευταίο, εξάλλου, είναι μάλλον δουλειά ψυχολόγων και όχι αστυνομικών). Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η συγκυβερνώσα ΔΗΜ.ΑΡ. και οι έγκριτοι νομομαθείς της εννοούν να επιβεβαιώνουν τον Τάσο Αναστασίου, αυτοπεριοριζόμενοι στο «παρών».
Καθένας καταλαβαίνει πια ότι η παράθεση των εκάστοτε φρικαλεοτήτων της αστυνομίας δεν προσφέρει τίποτα στην κατανόηση, πολύ δε περισσότερο στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Καθένας καταλαβαίνει, επίσης, ότι μια αστυνομία υπό τους Σαμαρά και Δένδια δεν μπορεί παρά να είναι εστία διαρκούς ανωμαλίας. Ενώ όμως ισχύουν αυτά, παραμένουν δύο ερωτήματα που αφορούν τη συγκεκριμένη αστυνομία στη συγκεκριμένη συνθήκη. Το πρώτο: Μέχρι πού φτάνουν τα όρια της πολιτικής εργαλειοποίησής της από την παρούσα κυβέρνηση; Το δεύτερο: Είναι δυνατόν μια εργαλειοποιημένη και -ταυτόχρονα- εκφασιζόμενη αστυνομία να διαχειρίζεται ανεξέλεγκτη τη δημόσια ασφάλεια;
Ας δούμε κατ’ αρχάς το πρώτο, μ’ ένα παράδειγμα που δεν αφορά άμεσα την ΕΛ.ΑΣ. Τον περασμένο Ιανουάριο, ο Γιώργος Μελιγγώνης σημείωνε στην "Αυγή" ότι μετά την αποχώρησή του από τη θέση του υπευθύνου της Ν.Δ., ο Θ. Δραβίλας αναλάμβανε, «με προσωπική απόφαση του πρωθυπουργού», τη νευραλγική θέση του διοικητή της ΕΥΠ: τις διαδρομές αυτές μας θυμίζει το ρεπορτάζ του περιοδικού "Unfollow" για την «Ομάδα Αλήθειας». Οι μονίμως ανησυχούντες για την «κομματικοποίηση του κράτους» δεν είπαν τότε κουβέντα. Δεν αφορά άραγε αυτό την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής; Και για να επιστρέψουμε στα της ΕΛ.ΑΣ. δεν αφορά την ίδια Επιτροπή το διαρκές αίσχος του Αγίου Παντελεήμονα, τα κολαστήρια της Αμυγδαλέζας και της Κορίνθου, η υπόθεση Καπετανόπουλου και η παράδοση της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων στη συγκάλυψη βασανισμών και άλλων ανδραγαθημάτων, με τελευταίο το περιστατικό της Κοζάνης;
Ας δούμε και το δεύτερο. Σύμφωνα με το ν. 4058/12 (22.3.2012), που τροποποιεί νόμο του 2000, «όποιος συμμετέχει ενεργά στην καταδίωξη ή σύλληψη δραστών σοβαρών εγκληματικών πράξεων ή σε αστυνομική επιχείρηση προς πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος ή σε επιχείρηση του Πυροσβεστικού Σώματος προς κατάσβεση πυρκαγιάς ή διάσωση κινδυνευόντων προσώπων, εκθέτοντας αποδεδειγμένα τη ζωή του σε κίνδυνο, εισάγεται καθ' υπέρβαση και χωρίς εξετάσεις στη Σχολή Αστυφυλάκων ή Πυροσβεστών, μετά από αίτησή του» -υπό προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος και που τεκμηριώνει Ένορκη Διοικητική Εξέταση. Με άλλα λόγια, πατώντας σε μια ερμηνεία περί δημόσιου συμφέροντος που προκρίνει την αποτελεσματικότητα των Σωμάτων Ασφαλείας, ο νόμος όχι μόνο προβλέπει, αλλά επιβραβεύει (συνεπώς ενθαρρύνει) τη συμμετοχή μη ένστολων στο έργο των Σωμάτων αυτών. Αυτή, όμως, δεν είναι η μόνη δυνατή τάξη πραγμάτων. Αν το δημόσιο συμφέρον συναρτάται, μεταξύ άλλων, και με τη δημοκρατική λειτουργία των Σωμάτων Ασφαλείας (με ό,τι δομικό όριο έχει αυτή), γιατί να μην είναι τουλάχιστον εξίσου θεμιτοί, στην καθημερινότητα, η παρουσία και ο έλεγχος από μη ένστολους (διαπαραταξιακές δημοτικές ή/και εξειδικευμένες επιστημονικές επιτροπές, εκπροσώπους κομμάτων και ΜΚΟ, ανεξάρτητες αρχές κ.ο.κ.) του αστυνομικού έργου;
Η επιστροφή στο μετεμφυλιακό κράτος ανωμαλίας είναι πια πανθομολογούμενη. Δεν είναι όμως μοιραία. Αν ισχύει ότι η έξαρση του αυταρχισμού δεν είναι παρά ενίσχυση των «οχυρωματικών έργων» μπροστά σε μια κοινωνική πλειοψηφία που δεν έχει να χάσει τίποτα (έχει μάλιστα δώσει πολλαπλά δείγματα γραφής της διαθεσιμότητας και της μαχητικότητάς της...), το ξήλωμα της οχύρωσης -με τη χρήση των υφιστάμενων κανόνων, αλλά και με την τροποποίησή τους- μπορεί και χρειάζεται να είναι ένα κεφάλαιο στην πολιτική της ανατροπής που υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ακολουθία Βελβεντό - Σκουριές...

groucho marxism...

’Σταν, μην τους αφήσεις να σου πουν τι θα κάνεις’’

Χάρολντ Πίντερ, Πάρτυ γενεθλίων

Πόσο ακριβώς διαρκούν τα γεγονότα; Όσο χρειάζεται για να περάσουν από τα πρωτοσέλιδα στις πίσω σελίδες των εφημερίδων; Όσο χρόνο τους παραχωρεί η μνήμη μέχρι να τα ξεθωριάσει;  Όσο κεντρίζουν τα όλο και πιο ατροφικά ηθικά μας όρια, ακόμα και με την μη εμφανή παρουσία τους; Τα γεγονότα του παρελθόντος γίνονται συχνά ερμηνευτικά εργαλεία του παρόντος, εξηγούν με καθυστέρηση τον εαυτό τους μέσα απ ό, τι τα διαδέχεται, επανέρχονται στην επιφάνεια ακόμη και βουβά μέσα από μια προειδοποίηση που δεν ακούστηκε αλλά τώρα στέκει φλύαρη και προφανής.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν τις συλλήψεις στο Βελβεντό δεν αποτελούν απλώς άλλη μια μαύρη στιγμή της  τρικομματικής μνημονιακής κυβέρνησης. Αποτελούν προβολή ενός μέλλοντα που έχει ήδη αρχίσει να εισβάλλει στο παρόν μας.  Η συνομιλία των γεγονότων από τις συλλήψεις στο Βελβεντό μέχρι τις τωρινές εξελίξεις στις Σκουριές τις Χαλκιδικής, δεν επεξηγεί μόνο όσα πέρασαν και όσα βλέπουμε να συμβαίνουνε τώρα, ταυτόχρονα μας μιλά και για ό, τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το να μην ξεχνάμε το πρόσφατο παρελθόν  σημαίνει πως είμαστε ακόμα ικανοί να αμφισβητήσουμε το σύντομο παρόν μας.

Στην αποικία των τιμωρημένων

Τα βασανιστήρια αποτέλεσαν το απόλυτο ταμπού του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου. Ακόμα και αν ποτέ δεν σταμάτησαν να συμβαίνουν, οι κυβερνήσεις έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους για να αποκρύψουν τα γεγονότα, για να υποκριθούν πως δεν ξεπέρασαν το ηθικό όριο που τους έβαζε τόσο η κοινωνία όσο τελικά και η ίδια η ιστορία. Εξαιρώντας τον εαυτό της από αυτήν την -έστω υποκριτική- έγνοια, η κυβέρνηση στην περίπτωση του Βελβεντού δημοσιοποίησε όχι μόνο τα πρόσωπα των συλληφθέντων αλλά και τις τύχες αυτών των προσώπων, περιφέροντας τα ως τρόπαια. Ενώ ποτέ δεν δέχτηκε τον χαρακτηρισμό ‘’βασανιστήρια’’, φρόντισε οι πράξεις της να λάβουν την μέγιστη δυνατή δημοσιότητα κλείνοντας το μάτι προς όλες τις κατευθύνσεις. Για ποιόν λόγο συνέβη λοιπόν αυτό το μικρό άλμα που κάλυψε μια τόσο μεγάλη απόσταση;

Στο διήγημα του Κάφκα με τίτλο ‘’ Στην αποικία των τιμωρημένων’’ ένα μηχάνημα εκτέλεσης εγγράφει στο σώμα του καταδικασμένου το ατόπημά του ενώ τον εκτελεί, του υπενθυμίζει την παρανομία του και ταυτόχρονα την κοινοποιεί στους θεατές της πράξης. Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων του Βελβεντού, η ηλεκτρονική αλλοίωση των αλλοιωμένων από τα βασανιστήρια προσώπων και οι τραυλές δικαιολογίες από την μεριά της κυβέρνησης που ακολούθησαν την πράξη, εγγράφουν στους θεατές την ποινή για την παρανομία που δεν έχουν ακόμη διαπράξει. Σε μια κίνηση με διπλό εαυτό, οι κινήσεις αυτές προσπαθούν από την μία να κανονικοποιήσουν τα βασανιστήρια και τον εκδικητικό σωφρονισμό, να τα κάνουν μέρος της καθημερινότητας και ταυτόχρονα να προειδοποιήσουν και να απειλήσουν τον όποιο διαφωνούντα για την τύχη των μελλοντικών του αντιδράσεων. 

Πίσω λοιπόν από το κακοφτιαγμένο φότοσοπ δεν κρυβόντουσαν μόνο οι πληγές των συλληφθέντων. Κρυβόταν επίσης η σύλληψη του Λάζαρου Τόσκα λίγες μέρες μετά, με μόνο κατηγορητήριο την δημοσιοποιημένη αντίθεσή του στην λειτουργία των μεταλλείων. Κρυβόντουσαν οι απαγωγές από την αστυνομία στις Σκουριές, οι εξαφανίσεις, τα ψυχολογικά βασανιστήρια, η παράνομη λήψη γενετικού υλικού, η εισβολή των ΜΑΤ και των ΕΚΑΜ στα χωριά και η επίθεση με χημικά στο σχολείο στην Ιερισσό. Σε μια προσπάθεια γενικευμένου φότοσοπ, η El Dorado Gold, διοργανώνει ταξίδι – περιοδεία για δημοσιογράφους με σκοπό να πραγματοποιήσουν ρεπορτάζ για τις μεταλλευτικές δραστηριότητες της εταιρείας σε Ελλάδα και Τουρκία (έξοδα πολυτελών γευμάτων και ξενοδοχείων πληρωμένα), αλλοιώνοντας το πρόσωπο των γεγονότων μαζί με την γενικευμένη σιωπή ή την επιλεκτική κάλυψη των  γεγονότων στις Σκουριές από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Το παιχνίδι των σκιών, της συγκάλυψης και της αποκάλυψης, γίνεται το αγαπημένο παιχνίδι εξουσίας σε μια χώρα γεμάτη πληγές.

Σειρήνες μέσα στη νύχτα

Η ακολουθία των γεγονότων δεν άρχισε στο Βελβεντό ούτε τελειώνει στις Σκουριές. Τα χτυπήματα της κυβέρνησης στο σήμερα δίνονται και ως προειδοποιήσεις για τις όποιες συγκρούσεις και διαφωνίες φοβάται  πως θα προκύψουνε στο μέλλον. Η ακροδεξιά πολιτική της Νέας Δημοκρατίας δεν εγγράφεται πια αποκλειστικά στους υπερφίαλους λόγους του κυβερνητικού εκπροσώπου. Εγγράφεται σε μώλωπες και μαυρισμένα μάτια, απαγωγές και τραμπουκισμούς ανηλίκων, αδυνατώντας και ταυτόχρονα αδιαφορώντας να δώσει εξηγήσεις. Όταν ο όρος –λάστιχο ‘’ανόμοια’’  -όπως έχει καταγραφεί τους τελευταίους μήνες στα χείλη των κυβερνητικών και της δημοσιογραφικής ηχούς τους-  μπορεί να συμπεριλάβει τα πάντα, από την άρνηση (η αδυναμία) να χτυπήσεις εισιτήριο στο μετρό μέχρι τις επιθέσεις με καλάσνικοφ ή ρουκέτες, όταν η διαφωνία αποτελεί επαρκές αποδεικτικό στοιχείο ώστε να επιφέρει διώξεις, η κατάσταση γίνεται αποτρόπαια ξεκάθαρη.

Όταν λοιπόν αναγνώστη, ακούς μέσα στη νύχτα να τσιρίζει η σειρήνα του Δένδια, ας μην αναρωτιέσαι για ποιόν φωνάζει. Η σειρήνα φωνάζει πάντα για εσένα.

(Στην Εφημερίδα των Συντακτών)