Του χρόνου έξω από το σπίτι σας, εύχομαι...

pnevmantilogias...

Θα μου πεις εσύ μένεις σε πολυκατοικία. Σε μεγάλη πόλη.

Οι δύο κόσμοι...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...
Ίσως το ποιητικότερο, με την έννοια της απόλυτης ακρίβειας, και γι' αυτό το πιο πολιτικό σύνθημα των ημερών, το είδα στην αφίσα που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό για την «Παγκόσμια Ημέρα Δράσης Ενάντια στα Μεταλλεία Χρυσού στη Χαλκιδική». Και έλεγε το σύνθημα: «Στη Χαλκιδική δεν συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο κόσμοι». Έτσι νέτα σκέτα. Ούτε «αντί», ούτε «κατά»,
ούτε «κάτω», ούτε «πάνω», αλλά ένα σύνθημα θέσης και γι' αυτό όχι μόνο σύνθημα, αλλά μια αξιωματική φράση που μέσα σε εννιά λέξεις αποτυπώνει την αλήθεια ολόκληρη όχι μόνο για την Χαλκιδική αλλά και για ολόκληρο το φάσμα της Πραγματικότητας.
Σ' αυτή λοιπόν τη φρυγμένη πραγματικότητα, που αλέθει κορμιά και ψυχές, που καταδικάζει παιδιά σε θάνατο, που πνίγει τις υπόγειες ζωές φτωχών, δεν συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο κόσμοι. Και πρέπει να συγκρουστούν. Κανένα δάκρυ δεν είναι αρκετό, κανένας θρήνος δεν είναι αρκετός για να αμβλύνει την ευθύνη μας μπροστά στον θάνατο της 13χρονης Σάρας. Ο κόσμος του πιο ακροδεξιού πρωθυπουργού που γνώρισε η χώρα πρέπει να φύγει. Είναι φονικός. Είναι πρόξενος ανείπωτης οδύνης. Ο κόσμος αυτού του φασιστικού εσμού πρέπει να φύγει. Αυτά τα εμετικά ανδράποδα, που αποτελούν ύβρη και για το πολίτευμα και για την ίδια την ύπαρξη, πρέπει να φύγουν. Τώρα. Και, ναι, είναι απαραίτητη η σύγκρουση του δικού μας κόσμου με τον αποθηριωμένο δικό τους. Ώς εδώ με τους φονικούς χυδαιόφρονες. Αυτό το τόσο απλό, αυτό το τόσο ξεκάθαρο και ακριβές είναι που προσπαθεί να στρεβλώσει και να ανασκολοπίσει με μανία (ακριβώς επειδή είναι απλό, ξεκάθαρο και ποιητικά ακριβές) όλος ο συρφετός που υπηρετεί αυτήν την εξαθλιωμένη παραθεσμική δημοκρατία, η οποία αποτελεί όνειδος του συστήματος που συνηθίσαμε να ονομάζουμε δημοκρατία.

Μία, δύο, τρεις, πολλές Σκουριές...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Ούτε σε παρένθεση ούτε σε υστερόγραφο. Το προτάσσω γιατί του πρέπει: ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, προσφέρει αύριο σε έκτακτη παράσταση, με ευρηματική σκηνοθεσία του ίδιου και με τους Στεφανία Γουλιώτη και Μάκη Παπαδημητρίου να συναγωνίζονται σε ρεσιτάλ ερμηνείας, το πολυβραβευμένο έργο «Αστερισμοί», του Αγγλου Νικ Πέιν.

 Τα έσοδα θα διατεθούν για ενίσχυση του νέου που έχασε το μάτι του από δακρυγόνο, στην πρώτη διαδήλωση οργής μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Ετσι όπως πάμε, στα μνημονιακά χρόνια, με τα ΜΑΤ σε διαρκείς υπερωρίες και μόνιμη ζέση για βαρβαρότητα, πολλαπλασιάζονται τα θύματα (με αναπηρίες) της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, τόσο που θα μπορούσαν να οργανωθούν σε σωματείο αλληλοβοήθειας, για να μην ευελπιστούν μόνο στην κοινωνική αλληλεγγύη.
Μετά την τραγωδία της μικρής Σάρας (είχε όνομα τουλάχιστον, γιατί οι μετανάστες παραμένουν και στο θάνατο ανώνυμοι), να αρχίσουμε να μετράμε και τα θύματα της ΔΕΗ και της εν γένει κρατικής αναλγησίας - με πιο τραγικούς τους χιλιάδες αυτόχειρες της κρίσης και βεβαίως τις μυριάδες των λιμοκτονούντων, αφού η πείνα λογίζεται ως η χειρότερη μορφή βίας...
Για αναρίθμητα ειρηνικά θύματα ενός ακήρυκτου πολέμου πρόκειται, ο οποίος, ωστόσο, δεν υπολογίζεται και δεν αναφέρεται καν στις σοφές αναλύσεις όσων καταδικάζουν φραστικά τη βία «απ' όπου κι αν προέρχεται».

Η «νομιμότητα» του τσαμπουκά και των ΜΑΤ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σοκ και δέος λοιπόν - σε πλήρη εφαρμογή. Ο,τι και να λένε τα παπαγαλάκια των καναλιών, ορθότατα και την καταλληλότερη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε την πρόταση μομφής - χωρίς αυταπάτες για το αποτέλεσμα της αυριανής ψηφοφορίας στη Βουλή.

Εξαναγκάζεται, έτσι, ο Αντ. Σαμαράς, που εφαρμόζει απαρέγκλιτα την «ενός ανδρός αρχή» απαξιώνοντας όλες τις συλλογικές λειτουργίες, να προσέλθει στη Βουλή (είναι ο μόνος πρωθυπουργός που εμπράκτως αρνείται τον κοινοβουλευτικό έλεγχο) για να δώσει εξηγήσεις και να υποστεί κριτική σε δύο θεμελιώδη ζητήματα στη διακυβέρνηση του τόπου:
1Τον ανησυχητικά εντεινόμενο κυβερνητικό αυταρχισμό, με την πολιτική του τσαμπουκά και τα ρόπαλα των ΜΑΤ να ταυτίζονται ασύστολα με τη... νομιμότητα, με τουλάχιστον περίεργες και επικίνδυνες για τη δημοκρατία αντιλήψεις. Και
2 Τη «βάρβαρη οικονομική πολιτική» (όπως τη χαρακτηρίζει η πρόταση δυσπιστίας) της μονόπλευρης λιτότητας, που θα επιδεινωθεί και με νέα επαχθή για τους πολλούς μέτρα, όπως ήδη έχει προαναγγείλει η τρόικα, παρά τις κυβερνητικές αντίθετες διαβεβαιώσεις.
Τα χαράματα της Πέμπτης μπούκαραν τα πάνοπλα ΜΑΤ με τα χημικά τους στο κατειλημμένο από απολυμένους Ραδιομέγαρο της πάλαι ποτέ ΕΡΤ. Οχι μόνο για να ολοκληρωθεί στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, όπως επεσήμανε ο συνταγματολόγος Κ. Χρυσόγονος, η «κυβερνητική πειρατεία» που ξεκίνησε, πάλι νύχτα, στις 11 Ιουνίου. Αλλά και σε μια επιχείρηση μαζικού εκφοβισμού (αύριο είναι η «κρίσιμη» συνάντηση με την τρόικα) για να αποτραπούν κοινωνικές αντιδράσεις στα νέα μέτρα.
Σε μια άμεση και έντονη αντίδραση ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε με ομοφωνία στα συλλογικά του όργανα την πρόταση μομφής. «Ως αξιωματική αντιπολίτευση -είπε ο Αλ. Τσίπρας- δεν δικαιούμαστε να ανεχθούμε αυτή τη μέγιστη θεσμική εκτροπή».

συνοδοιπόρος σ’ ένα κίνηµα...

Απο τη  συντακτική οµάδα των οικοτριβων...

Στην ιστορία των µνηµονίων, της εξαθλίωσης, των αυτοκτονιών, των νεοναζί, και µιας κουτσής δηµοκρατίας, µια διαφορετική αφήγηση ξεφεύγει από τα όρια και για κάποιους ορίζει τα «άκρα». Η αφήγηση της Χαλκιδικής στα χρόνια των χρυσοθήρων.

Η αφήγηση αυτή ξεκινά και καταλήγει στο ίδιο υποκείµενο …το περιβάλλον. Το περιβάλλον, όχι σαν κάτι απόµακρο, θεωρητικό, γραφικό. Το περιβάλλον ως βάση ζωής και δηµιουργίας. Σαν κάτι που περιβάλλει όλες τις διαστάσεις της ζωής, από την επιβίωση µέχρι τη φιλοσοφία, από την ηθική µέχρι την πολιτική. Σαν ένα σύνολο του οποίου είµαστε µέρος.
Σε κάποιους φαίνεται περίεργο έως παράλογο, ένας αγώνας για το περιβάλλον –ειδικά σε καιρούς ανελέητης καπιταλιστικής κρίσης– να παίρνει τέτοιες διαστάσεις, να τρέφεται µε τόσες θυσίες, να αντέχει σε αλλεπάλληλα βίαια χτυπήµατα. Ξεχνάνε ή αγνοούν ότι η σχέση µας µε το περιβάλλον είναι θέµα βαθύτατα πολιτικό. Μας ορίζει ως κοινωνία και ως άτοµα. Επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαµβανόµαστε το παρελθόν, πώς βιώνουµε το παρόν και πώς ονειρευόµαστε το µέλλον.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι η εξουσία έχει βαλθεί, µε νύχια και µε δόντια, να καταπνίξει το κίνηµα της Χαλκιδικής. Αυτό το κίνηµα την «ξεγυµνώνει» σε όλες της τις διαστάσεις.
Δεν είναι µόνο ότι  αντιστέκεται σθεναρά στη λογική «επενδύσεις µε κάθε κόστος». Με κόστος την καταστροφή του περιβάλλοντος και των τοπικών οικονοµικών δραστηριοτήτων. Με κόστος το βιασµό της αλήθειας και των ανθρωπίνων δικαιωµάτων. Με κόστος την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δηµοκρατίας.
Δεν είναι µόνο ότι αποκαλύπτει πως στόχος είναι η εξυπηρέτηση συγκεκριµένων οικονοµικών, πολιτικών και επιχειρηµατικών συµφερόντων. Χωρίς ουσιαστικά οφέλη για την οικονοµία αλλά µε ένα δυσβάσταχτο κόστος που µετακυλίεται στις τοπικές κοινωνίες.

Εξορυξεις και αναπτυξη...

του Γιωργου Βελεγρακη, απο τις Οικοτριβες...

Πολλές φορές στο δηµόσιο διάλογο, οι απόψεις και οι πρακτικές που εναντιώνονται σε ένα µοντέλο ανάπτυξης που στηρίζεται στις εξορύξεις βαφτίζονται εύκολα «αντι-αναπτυξιακές», «µειοψηφίες» που ενδιαφέρονται «µονοµερώς» για το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες. Πριν απ’ όλα οφείλουµε να απαντήσουµε ότι τόσο το περιβάλλον όσο και οι τοπικές κοινωνίες έχουν ούτως ή άλλως την αυταξία τους.
Το µεν περιβάλλον διότι χωρίς αυτό –έστω και µέσω των µετασχηµατισµών του– ανάπτυξη δεν νοείται, οι δε τοπικές κοινωνίες γιατί αυτές βιώνουν το «εξωτερικό» κόστος των επενδύσεων και δραστηριοτήτων που τελικά καθόλου εξωτερικό δεν είναι.
Ας προσπαθήσουµε όµως να παίξουµε και στο γήπεδο των αντιπάλων. Τελικά πόσο αναπτυξιακή είναι µια πρακτική που θέτει τη µονοκαλλιέργεια των εξορυκτικών δραστηριοτήτων ως το κέντρο της ανάπτυξης; Το πρόσφατο συνέδριο που διοργάνωσε το ίδρυµα Ρόζα Λούξεµπουργκ, έφερε πιο κοντά στην ελληνική πραγµατικότητα εµπειρίες από χώρες όπου ο εξορυκτισµός (extractivism) αποτελεί τον πυρήνα της οικονοµικής δραστηριότητάς τους και µας έδωσε τροφή για σκέψη.
Πρώτον, χώρες µε έντονη εξάρτηση από τις εξορύξεις (κυρίως πετρελαίου αλλά και µεταλλευµάτων) χαρακτηρίζονται από πολύ υψηλά ποσοστά φτώχειας, έλλειψη κοινωνικών υποδοµών, αναλφαβητισµό και διευρυµένες κοινωνικές ανισότητες. Είναι γεγονός, βέβαια, ότι πολλές από τις πολυεθνικές εταιρείες  εξορύξεων δεν δηµιοργούν αυτά τα φαινόµενα από το µηδέν, αλλά τα εκµεταλλεύονται καθώς οι δραστηριότητες τους εµφανίζονται ως οι µόνες αναπτυξιακές λύσεις για τα κράτη αυτά. Τελικά όµως, όπως δείχνουν και οι διεθνείς εκθέσεις, τα φαινόµενα δεν θεραπεύονται αλλά επιδεινώνονται.

Παρακολουθήσεις και ελευθερίες...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Η χρήση υλικού παρακολούθησης ως αποδεικτικό υλικό σε δικογραφίες πυκνώνει και μαζί πυκνώνουν οι ανησυχίες. Είναι άγνωστο ακόμη αν όλες οι παρακολουθήσεις τηλεπικοινωνιών έχουν εισαγγελική εντολή για άρση του προσωπικού απορρήτου. Είναι άγνωστο επίσης με ποιες διαδικασίες διασφαλίζεται ότι το ψηφιακό υλικό θα καταλήξει μόνο στους δικαστές και δεν θα διαρρεύσει προς άγνωστη κατεύθυνση.
Τα ερωτήματα εμφανίστηκαν όταν έγινε γνωστό ότι παρακολουθούντο στελέχη της Χρυσής Αυγής πριν από τις εκλογές του Ιουνίου 2012 και ανεστάλησαν όταν εκλέχτηκαν βουλευτές. Εκείνη την περίοδο δεν διεξήγετο καμία δικαστική διερεύνηση της δράσης της συγκεκριμένης πολιτικής οργάνωσης. Εικάζεται άρα ότι η παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών εγκρίθηκε από εισαγγελέα, αν εγκρίθηκε, κατόπιν αιτήματος των διωκτικών αρχών. Προχωρώντας τον συλλογισμό, συμπεραίνουμε ότι κατά παρόμοιο τρόπο οποιαδήποτε διωκτική αρχή ή υπηρεσία πληροφοριών μπορεί να παρακολουθεί οποιονδήποτε, ίσως και άνευ εισαγγελικής εντολής. Άλλωστε η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έχει επισημάνει ότι γίνεται ανεξέλεγκτα πλήθος τηλεπικοινωνιακών παρακολουθήσεων.
Αμέσως μετά τις παρακολουθήσεις μελών της ΧΑ, μάθαμε ότι παρόμοιο υλικό έχει περιληφθεί σε δικογραφία διωκόμενων για τα γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης.

Η χαμένη τιμή του «Μπάμπη», της «Λίτσας» και του «Μανάβη»....

Της Ελεάννας Ιωαννίδου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotos

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δικογραφίες. Αυτή τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση, γιατί είμαι σίγουρη πως δεν κινδυνεύει από το σχολιασμό μου κανένα ανακριτικό έργο,
γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά στην κοινωνία και τη δημοκρατία μας -έχει ήδη άλλωστε πάρει δημοσιότητα - και γιατί, για όσους βλέπουν την υπόθεση από κάποια απόσταση, είναι κωμικοτραγική.  Από το γεγονός και μόνο ότι κάποιοι άνθρωποι κατηγορούνται, γιατί, με τη δράση τους εναντίον της εξόρυξης χρυσού στο βουνό που μετατρέπεται σε κρανίου τόπο, «έθεσαν σε κίνδυνο το τουριστικό περιβάλλον της Χαλκιδικής», η ανάγνωση της δικογραφία μας ξεκινάει με ένα μειδίαμα.


Να σημειώσω πως η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά σε περιστατικά που έγιναν στη Χαλκιδική από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Ιούλιο 2013: μια διαδήλωση, όπου τραυματίστηκε αστυνομικός, δυο περιστατικά φθορών στο κατάστημα της προέδρου του Δ.Δ. Ιερισσού, φθορές με γκαζάκια σε αυτοκίνητο εργαζομένων στην εταιρία και τα επεισόδια σε ενέδρα που στήθηκε από τραμπούκους σε διαδηλωτές κατά του χρυσού κατά την επιστροφή τους από διαδήλωση(!). Δεν έχει καμία σχέση με τη δικογραφία που σχηματίστηκε για την εμπρηστική επίθεση στο παράνομο (σύμφωνα με την πολεοδομία) εργοτάξιο των Σκουριών. Το λέω αυτό, γιατί κάποιοι ενδέχεται -ηθελημένα ή ακούσια - να τα μπερδέψουν. Έναν πολύ καλό, αναλυτικό και έγκυρο σχολιασμό για την δικογραφία μας, μπορείτε να δείτε εδώ. Εγώ απλά θα προσθέσω μερικές πινελιές για την φοβερή «εγκληματική οργάνωση» που μπορεί μεν τα μέλη της να μην ταυτοποιήθηκαν  με έκνομες ενέργειες, αλλά «συνδέονται βασίμως» με αυτές.

Νεοδημοκρατική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ στις Σκουριές;

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Η πολιτική ανοησία και η εθελοδουλεία έχουν πολλούς πρόθυμους υπηρέτες. Αυτό, όμως, που συμβαίνει στις Σκουριές συνδυάζει τα παραπάνω με μια επιλεκτική παρέμβαση των αρχών.
Η Χαλκιδική, ειδικά η βορειοανατολική, είναι άγνωστη στους Αθηναίους τελάληδες των καταχρεωμένων φυλλάδων και των ραδιοτηλεοπτικών πρακτορείων. Ίσως γι' αυτό -και όχι για λόγους αντιπαροχής- γράφουν και μεταδίδουν απίστευτες ανοησίες, με κορυφαία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καθοδηγεί τον ξεσηκωμό στις Σκουριές.
Θάβουν, όμως, τις εισαγγελικές έρευνες για τη διαρροή τοξικών από φορτηγό και κοντέινερ της εταιρείας χρυσού στην περιοχή της Ρεντίνας και στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης! Αυτό τι είδους έγκλημα είναι;
Εκλαϊκεύουν, λοιπόν, όσο πιο λαϊκίστικα γίνεται, το σενάριο μιας πανικόβλητης κυβέρνησης, η οποία, μπροστά στον κίνδυνο να τελειώσει και να κληθεί για τα περαιτέρω, δημιούργησε εκεί ένα παρανοϊκό μέτωπο: από τη μια οι κάτοικοι της Ιερισσού και των γύρω χωριών -δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι- και από την άλλη οι κερδοσκόποι, οι μπάτσοι, κάποιοι της Αυτοδιοίκησης και μερικοί ταλαίπωροι που μπροστά στο μεροκάματο ξεπουλάνε αξιοπρέπεια και το μέλλον των παιδιών τους.

Ποιος κάνει το κουμάντο;

Τα στοιχεία μιλούν: Η εκλογική δύναμη του «καθοδηγητή των ακραίων» ΣΥΡΙΖΑ, στη Χαλκιδική, ήταν το 2009 μόλις 4%, έναντι του 87% που λάμβανε το υπέρ της επένδυσης συνονθύλευμα (41% ΠΑΣΟΚ, 40,4% Ν.Δ. και 5,5% ΛΑΟΣ). Τον Μάιο του 2012, με την επένδυση στις Σκουριές εν εξελίξει, τα δυο κόμματα και ο επόμενος θλιβερός τους εταίρος (ΔΗΜ.ΑΡ.) έλαβαν περίπου 45% (23,2%, 15,8% και 6%). Ο ΣΥΡΙΖΑ το ένα τρίτο (14,5%).

Θυέστεια γεύματα...

Στάθης στον eniko...

 Σκυμμένος πάνω από ένα μεγάλο καζάνι, ο κ. Σαμαράς ανακατεύει ολημερίς κι ολονυχτίς μια δηλητηριώδη σούπα.  Ο ίδιος ο κ. Σαμαράς κι όχι κανένας άλλος.  Μια σούπα που αχνίζει η λάσπη της δημιουργώντας με τις αναθυμιάσεις της μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ζόφου.
Κάθε μέρα με το καλημέρα η πολιτική Σαμαρά σκοντάφτει. Πήγε ο κ. Στουρνάρας με μια τρύπα 2,5 δισ. στο Eurogroup λέγοντας ότι πρόκειται για μια τρυπούλα 100 εκατομμυρίων, τον ξέσκισαν οι πιο «καλοί» απ’ τους κακούς και τον έστειλαν πίσω με μια τρυπάρα 6,5 δισ.! - και, «τράβα βρες τα με τους υπαλλήλους της Τρόικας» του είπαν οι προϊστάμενοί της, «με μας μη μιλάς».
Οταν παθαίνει τέτοια ο κ. Σαμαράς, και κάθε μέρα τέτοια παθαίνει, τρέχει αμέσως, πιάνει την κουτάλα κι ανακατεύεσαι τη σούπα των απειλών. Ρίχνει μέσα τη θεωρία των δύο άκρων, την «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» (εκτός εκείνης που ασκεί ο ίδιος), πασπαλίζει το παρασκεύασμα με ολίγον από «δυνάμεις της δημοκρατικής ευθύνης» (κάτι σαν το «δημοκρατικό τόξο» του συνεταίρου του Μπενύτο) κι αναμοχλεύει τον βορβορώδη βυθό της μαρμίτας, εισπνέοντας βαθειά τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις που στη συνέχεια ο ίδιος εκπνέει, όταν μιλάει urbi et orbi για τις Σκουριές, τη Μαρφίν ή ό,τι άλλο μπορεί να δηλητηριάσει την πολιτική ζωή και να θέσει εν κινδύνω τις ομαλές πολιτικές εξελίξεις. Αίφνης  το φάντασμα του Μαζοκόπου επανεμφανίζεται και μεγάλη απογευματινή εφημερίδα εκφράζει φόβους για ενδεχόμενη αναβίωση της τρομοκρατίας. Φόβος! και γύρω του να «παγώνουν τ’ αρνάκια» χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης.

Τα άκρα της Ν.Δ....

Της Αντας Ψαρρά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οπως πληροφορηθήκαμε το Σαββατοκύριακο, στην καλύτερη περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακραία στοιχεία (;) και στη χειρότερη είναι όλος μαζί το ένα άκρο. Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και μόνος αυτός, σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά και τον κ. Δένδια, σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα, έχει στις τάξεις του «ακραίους».
Για να κατανοήσουμε όμως το βάρος αυτής της «φοβερής» κατηγορίας που βλάπτει το κοινωνικό σύνολο πρέπει να ρίξουμε μια ματιά και στο κόμμα που συντηρεί αυτήν την εμφυλιοπολεμική φιλολογία και να δούμε το δικό του περιεχόμενο σε ακραία στοιχεία.

Η Ν.Δ. λοιπόν, που πασχίζει να πείσει για την απόστασή της από τα «άκρα» ισχυριζόμενη προφανώς ότι στο κόμμα της έχει μόνο δημοκράτες που λειτουργούν με το γράμμα του νόμου και του Συντάγματος, ξεχνά ότι στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και των τηλεοπτικών μέσων παρέλασαν και παρελαύνουν στελέχη και «στοιχεία» της με σφραγίδα και ονοματεπώνυμα: κομμουνιστοφάγοι «οπλαρχηγοί», ενεργοί βασιλόφρονες, δραστήριοι νοσταλγοί τού «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», εθνικιστές τουρκοφάγοι, ένστολοι που κακοποιούν πολίτες, ακραίες συντεχνιακές φωνές και «δράσεις», φοροφυγάδες, καταχραστές του Δημοσίου, πρωταγωνιστές σε σκάνδαλα οικονομικά, καρτέλ κουμπάρων, επιστήμονες με πλαστά πτυχία, χούλιγκαν, επίορκοι, εκπρόσωποι μεγάλων εξωχώριων εταιρειών, καταχραστές δημόσιας γης, ακροδεξιοί με πλούσια δράση και, τέλος, ένας ικανός αριθμός μελών και στελεχών της λίγο πριν ή και λίγο μετά τις πύλες των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας.

Η Δικαιοσύνη της αρένας...

Χρεωκοπημενοι καιροι...

Θέλεις να πιστέψεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, έστω και για να εξυπηρετήσει εν μέρει τις σκοπιμότητές του, το ελληνικό κράτος θα κάνει κάποτε κάτι σωστό. Αλίμονο. Στο μυαλό όλων, η κυβέρνηση αυτή, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκτελεί διαρκώς μια απίστευτη ταλάντωση μεταξύ των δύο άκρων της εγκληματικής ανικανότητας και της κυνικής ιδιοτέλειας, σαν εκκρεμές που μετρά το χρόνο ως την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας.
Αυτή είναι για μένα η μόνη θεωρία των δύο άκρων που ευσταθεί.
Θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα είναι απλά ανίκανοι. Ότι λαμβάνουν πρόχειρα μέτρα, όπως πρόχειρα γίνονται τα πάντα σε αυτή τη χώρα, Σίγουρα αυτό ισχύει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί να σου ζητά λίστες η τρόικα και εσύ να τους πηγαίνεις ένα ξερό φύλλο Α4 τυπωμένο από κειμενογράφο σα σχολική εργασία. Αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανος.
Θέλουμε να πιστέψουμε ότι η αιφνίδια κίνηση της σύλληψης βασικών στελεχών της Χρυσής Αυγής ήρθε μόνο σαν αντίδραση στο ρεύμα που φαίνεται να έχει η νεοναζιστική οργάνωση και συγκεκριμένα ο Κασιδιάρης ως μελλοντικός υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων. Ότι πιθανόν να υπήρξε κάποια σχετική πίεση για πάταξη της ακροδεξιάς από τους εταίρους μας.
Το πρώτο ενδεχομένως και να ισχύει. Το δεύτερο, χωρίς να αποκλείεται, μοιάζει αμφίβολο τη στιγμή που η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αποτελεί κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακόμα και στις Σκανδιναβικές χώρες που ευημερούν, η αύξηση των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων είναι αδιαμφισβήτητη.
Από την άλλη, η συγκυρία της επικείμενης εφαρμογής νέων μέτρων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Σαμαράς προσπαθεί να ενισχύσει το προφίλ του, δείχνοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και ότι δε φοβάται κανέναν. Στη χειρότερη, εκτός από τον αποπροσανατολισμό στοχεύει να περιορίσει την δράση του άλλου “άκρου”, όπως δήλωσε εξάλλου. Και επειδή αυτό προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί νομικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, θα εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας κατά των επερχόμενων μέτρων.

Μήπως όλα είναι μια συνωμοσία;

Του Χρήστου Λάσκου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων....

Είναι γνωστό πως η αποκάλυψη συνωμοσιών είναι ένα εξαιρετικά προσφιλές παιχνίδι. Σκαμπρόζικο και πικάντικο, δίνει ένα άλλο άρωμα σε όσα μας συμβαίνουν. Ποια ταξική πάλη τώρα και ποιοι κοινωνικοπολιτικοί συσχετισμοί; Το βασικό είναι να αποκαλυφθεί το συνειδητό σχέδιο της «λέσχης»: Μπίλντενμπεργκ, Σοφοί της Σιών ή κάποια εδώδιμη αντίστοιχη, το θέμα είναι να βρούμε τους σχεδιασμούς της. Να μην πιαστούμε κορόιδα.
 Και η σίγουρη μέθοδος προκειμένου γι’ αυτό είναι να ακολουθήσουμε το «στοιχειώδες» κατά τη μέθοδο του Χολμς: ποιος ευνοείται;

Είναι πολύ πρόσφατη η περίπτωση του Γ. Δελαστίκ, ο οποίος, ακολουθώντας μεθοδικά αυτόν τον δρόμο, έδωσε μεγάλη χαρά στη Χρυσή Αυγή, ενώ ο Τ. Φωτόπουλος ήδη είχε στο βάθος εντοπίσει τη γαμψή σκιά της εβραϊκής συνωμοσίας. Βέβαια, στην περίπτωσή τους πρόκειται για πρακτική δοκιμασμένη στον χρόνο. Ειδικά ο πρώτος έχει παρεισδύσει σε πολλά άβατα: από την αποκάλυψη για το αμερικανικό σχέδιο ανατροπής του Καραμανλή(!) για σοβαρότατους γεωπολιτικά πετρελαϊκούς λόγους μέχρι το ρεπορτάζ(;) του περσινού καλοκαιριού που έβγαζε φόρα παρτίδα πως ο ΣΕΒ είχε φροντίσει να αναλάβει την κοινοβουλευτική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Κι έτσι πληροφορήθηκε σύμπας ο ελληνικός λαός πως η ένταξη του Τσακαλώτου στην πιο αριστερή, κομμουνιστική τάση του ΣΥΝ δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια, για να κάνουν τη δουλειά τους οι βιομήχανοι και οι εφοπλισταί.

Ποια Ελλάδα μισεί ο ΣΥΡΙΖΑ;

του Γιωργου Ανανδρανιστακη απο την Αυγη...

Όταν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα με παρελθόν βαρύ και μαύρο ο αρχηγός της Δεξιάς δηλώνει δημοσίως ότι η Αριστερά μισεί τον τόπο, ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει. Κι όταν παρομοιάζει την Αριστερά με τους νεοναζί, τότε η μυρωδιά γίνεται αφόρητη.
Τη  χθεσινή ομιλία του Αντώνη Σαμαρά πρέπει να την πάρουμε στα σοβαρά. Μην τη δούμε σαν μια εσωτερική διαδικασία της Ν.Δ., όπου ο μεγάλος αρχηγός πετάει ωμό κρέας στο έξαλλο πλήθος, για να χορτάσει το μίσος του. Αυτά που είπε ο Σαμαράς χθες στη Θεσσαλονίκη, τα είχε πει προχθές στην ΝΕΤ ο ιδεολογικός του ινστρούχτορας Χρύσανθος Λαζαρίδης και μάλιστα με τα ίδια λόγια. Η Αριστερά ανατριχιάζει με την έννοια της πατρίδας, είπε ο κ. Λαζαρίδης το Σάββατο, η Αριστερά μισεί την πατρίδα, είπε ο κ. Σαμαράς την Κυριακή. Η Αριστερά φταίει για την άνοδο της Ακροδεξιάς, είπε ο κ. Λαζαρίδης το Σάββατο, οι ακρότητες του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτούν τις ακρότητες των νεοναζί.
Προσέξτε την διόλου ασήμαντη λεπτομέρεια: Ούτε ο Λαζαρίδης  ούτε ο Σαμαράς αναφέρθηκαν ονομαστικά στην Χρυσή Αυγή, ο ένας μιλάει για Ακροδεξιά και ο άλλος για νεοναζί. Ή δεν θυμούνται ονόματα ή, όπως λένε οι ειδικοί, όταν αγαπάς κάτι παράφορα, δεν μπορείς να ψελλίσεις ούτε το όνομά του. Αν σας χαλάει, μπορείτε να τη λέτε Γήτσα.
Ποια είναι όμως η Ελλάδα που κατά τον Σαμαρά μισεί ο ΣΥΡΙΖΑ;. «Θα κάνουμε τα πάντα για να γίνει η επένδυση στις Σκουριές», ανέκραξε ο πρωθυπουργός εκτός αιθούσης, απευθυνόμενος στους εργαζόμενους των μεταλλείων που φώναζαν «μπράβο Αντώνη, είσαι παλικάρι». «Η COSCO αποτελεί θετικό προηγούμενο, το οποίο δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς». Αυτή είναι η Ελλάδα που χτίζει ο Σαμαράς, η Ελλάδα των Σκουριών και η Ελλάδα της προβλήτας ΙΙ.
Ωραία Ελλάδα, μα την πίστη μου. Η Ελλάδα της «Ελληνικός Χρυσός», με καταστροφή αρχέγονων δασών που γλίτωσαν από φωτιές, πλημμύρες και κατακτητές, με δηλητηριασμένο υδροφόρο ορίζοντα, με μολυσμένες παραλίες, με ΜΑΤ που μπουκάρουν στα σπίτια των αντιφρονούντων μέσα στη νύχτα, με δακρυγόνα στα σχολεία, με ξύλο και φυλακές για τους κατοίκους που αντιστέκονται.
Η Ελλάδα της COSCO, με εργασιακές σχέσεις μεσαίωνα, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς συνδικάτα, με εργαζόμενους φαντάσματα που δεν δηλώνονται στην Επιθεώρηση Εργασίας. Η Ελλάδα που φτιάχνει υποδομές με δημόσιο χρήμα, την προβλήτα, τις ράγες, το τρένο, και μετά το δίνει στους Κινέζους για να κερδοσκοπήσουν. Ακόμη και οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται, αυτές οι επισφαλείς και κακοπληρωμένες, δεν είναι καθαρές, αφού για κάθε έναν που βρίσκει δουλειά στην προβλήτα της COSCO, χάνει τη δουλειά του τουλάχιστον άλλος ένας στις διπλανές προβλήτες ή σε γειτονικές επιχειρήσεις που σχετίζονται με τη λειτουργία του λιμανιού.
Αν η Ελλάδα του Σαμαρά είναι αυτή, καλά κάνει και τη μισεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Καλά κάνει και θέλει να την ξεθεμελιώσει, ελπίζουμε μάλιστα να το κάνει μια ώρα αρχύτερα, γιατί όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός κλείνοντας την ομιλία του: «Επιφυλάξαμε εκπλήξεις και έχουμε κι άλλες».

Καμία φαντασία: Η προβοκάτσια άργησε μία μέρα!

απο το Alter Thess...

Η μη ανακοίνωση, από την Τρίτη, της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα την Τετάρτη στην Ιερισσό στέρησε από τους… ηρωικούς υπέρμαχους της καταστροφής της Β.Α. Χαλκιδικής τη δυνατότητα να «υποδεχτούν» τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με μία ξεγυρισμένη προβοκάτσια.

Με δεδομένο όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φαντασία, δεν μπορούν άλλωστε να φανταστούν την καταστροφή της περιοχής όπου ζούνε, προχώρησαν στην προβοκάτσια τους μία μέρα αργότερα. Η θλιβερή συνδικαλιστική ηγεσία των σωματείων των εργαζομένων της «Ελληνικός Χρυσός» κατήγγειλε το απόγευμα (προσοχή στην ώρα) της Πέμπτης ότι κάποιοι υπάλληλοι της εταιρίας προπηλακίστηκαν, άλλοι δέχτηκαν επίθεση και ότι κάποια αυτοκίνητα κάηκαν. Το εξοργιστικό αυτής της καταγγελίας είναι ότι το μεσημέρι (προσοχή πάλι στην ώρα) της Πέμπτης η συνδικαλιστική ηγεσία των σωματείων των εργαζομένων της «Ελληνικός Χρυσός» εξέδωσε μία ακατάληπτη (μη επιμελημένη από το γραφείο δημοσίων σχέσεων της εταιρίας) ανακοίνωση κατά του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την ανακοίνωση, λοιπόν, ενώ περνούν τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ γενεές δεκατέσσερις, δεν αναφέρουν ούτε κουβέντα για τους προπηλακισμούς, τις επιθέσεις και τους εμπρησμούς αυτοκινήτων. Λένε μόνο πως ο Αλέξης Τσίπρας με αυτά που είπε την Τετάρτη στη Ιερισσό τους «έβαλε στο κάδρο» και τους έκανε «κόκκινο πανί»… Οπότε, ένα (ο Τσίπρας τους στοχοποίησε) και ένα (λίγες ώρες μετά τις έφαγαν) κάνουν δύο και τα πράγματα είναι απλά. Μόνο που η περήφανη και αθάνατη εργατιά της «Ελληνικός Χρυσός» αγνοεί πως το κεφάλι δεν το έχουμε μόνο για να στηρίζεται κάπου το κράνος. Αν οι «επιθέσεις» είχαν γίνει την ώρα που ισχυρίζονται (κάπου στις 5,30 με 6 το πρωί) οι ντεμέκ συνδικαλιστές τότε είναι σίγουρο ότι άλλα θα έγραφαν στην ανακοίνωση τους κατά του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Απλό έτσι;

Υ.Γ. Σύμφωνα με το νόμο 1264 του 1982, για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, απαγορεύεται η χρηματοδότηση δευτεροβάθμιων οργανώσεων από επιχειρήσεις. Ποιος πλήρωσε, λοιπόν, τα έξοδα της αποστολής, στον Καναδά, της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Μεταλλείων – Λιγνιτωρυχείων;

Υ.Γ. Αν ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε έστω στο ελάχιστο με τους «κανονικούς» πολιτικούς την Τετάρτη θα είχε βγει και θα είχε καταγγείλει πως ο Μπόμπολας σε συνεργασία με τον Δένδια του είχαν στήσει παγίδα – λιντσαρίσματος έξω από το Στρατώνι. Δεν μοιάζει δεν το έκανε.

Δαιμόνια δικός σας,για μια ακόμη φορά στα σοβαρά,

Πίκος Απίκος

Μεγκάλα ζόρια...

της Ευγενιας Λουπακη, απο την Αυγη...

Εδώ και αρκετό καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ -και πολύ καλώς, κατά τη γνώμη μου- έχει πάψει ν' ασχολείται με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, όμως, δεν έχει πάψει καθόλου ν' ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη χθεσινή, καλογραμμένη όπως πάντα, στήλη του στα "Νέα", διερωτάται τι ζόρι τραβάει ο ΣΥΡΙΖΑ με τα ΜΜΕ, γιατί τα κατηγορεί για παραποίηση της πραγματικότητας, τι είδους καθεστώς θέλει να επιβάλει, καθεστώς ολοκληρωτισμού τύπου Τσάβες; κ.λπ.
Δεν ξέρω τι είδους ολοκληρωτικό καθεστώς θέλει να επιβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο δημοκρατικό και διαφανές καθεστώς που υπάρχει σήμερα στα ΜΜΕ. Ξέρω, όμως, ότι ακριβώς χθες η εφημερίδα του κ. Πρετεντέρη, τα θρυλικά "Νέα" της "δημοκρατικής παράταξης" και του νερού του Καματερού, δεν δημοσίευσαν ούτε ένα μονόστηλο για τη μεγάλη συναυλία - διαδήλωση που έγινε στις Σκουριές. Είχα μπροστά μου, τυχαία, χθες, στο στούντιο του "Κόκκινου", δίπλα - δίπλα την "Ελευθεροτυπία" και τα "Νέα". Στην ίδια ακριβώς θέση της πρώτης σελίδας, με ισομεγέθεις φωτογραφίες, η πρώτη εφημερίδα επέλεξε να προβάλει τους χιλιάδες διαδηλωτές που συμμετείχαν στη συναυλία. Η δεύτερη επέλεξε να προβάλει τον σκηνοθέτη και τις δύο πρωταγωνίστριες της σκαμπρόζικης "ζωής της Αντέλ" που κατέκτησε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες.
Θα μου πείτε, καλλιτεχνικό γεγονός το ένα, καλλιτεχνικό και το άλλο. Και αναμφίβολα σημαντικότερο καλλιτεχνικό γεγονός το Φεστιβάλ των Καννών από μια συναυλία διαμαρτυρίας σ' ένα κωλοχώρι της Βόρειας Ελλάδας. Συμφωνώ. Και είμαι απολύτως σίγουρη ότι στη σχετική σύσκεψη, όπου αποφασίζονται τα θέματα της πρώτης σελίδας, αυτή η λογική επρυτάνευσε, λογική απολύτως και αυστηρά δημοσιογραφικής αξιολόγησης.
Δυστυχώς, όμως, ούτε στις εσωτερικές σελίδες των "Νέων" φιλοξενήθηκε η είδηση της συναυλίας. Ούτε στα μικρά καλλιτεχνικά μονόστηλα. Ελεύθερη, φαντάζομαι, αξιολόγηση κι εκεί των αρμοδίων αρχισυντακτών, που σε κάτι τέτοιες μεγάλες εφημερίδες - θεσμούς της δημοκρατίας δεν σηκώνουν ούτε μύγα παρεμβάσεων στο σπαθί τους. Όπως ακριβώς και στα Μεγκάλα κανάλια, όπου η παρουσίαση των ειδήσεων επαφίεται μόνο στο δημοσιογραφικό κριτήριο των έμπειρων παρουσιαστών και σχολιαστών.
Εκεί, για του λόγου το αληθές, οι Σκουριές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο όταν υπήρχε πραγματικά είδηση: Όταν τρομεροί κομάντος κουκουλοφόροι επιτέθηκαν αλύπητα σε μηχανήματα και ελενίτ του "επενδυτή" που θέλει να χρυσώσει με το ζόρι (νάτο πάλι το ζόρι) την περιοχή. Ότι ο "επενδυτής" αυτός είναι και μεγαλομέτοχος του Mega αποτελεί απλώς σύμπτωση η οποία δεν αναφέρεται καν, ως άνευ σημασίας.
Δεν ξέρω, λοιπόν, καθόλου τι ζόρι τραβάει ο ΣΥΡΙΖΑ με τα ΜΜΕ και αν θα καταφέρει να κόψει τον γόρδιο δεσμό. Εγώ, ως δημοσιογράφος, τραβάω μεγάλο ζόρι όταν μου σερβίρουν την άποψή τους ως είδηση. Όταν αγνοούν, αποσιωπούν και διαγράφουν γεγονότα κι από πάνω παραδίδουν μαθήματα δεοντολογίας. Διότι, όντως, είναι πολύ πιθανό να μη χρειάζεται καν η άνωθεν "ατζέντα" σε τέτοια υψηλά επίπεδα διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Και να κάνουν τις επιλογές μόνοι τους, χωρίς καθόλου "ζόρι". Αλλά αυτό δεν το λες ακριβώς ανεξάρτητη δημοσιογραφία, ε;

Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ

Ναόμι Κλάιν: Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η αντίσταση...

Απο το  TVXS...

H Ναόμι Κλάιν, ακτιβίστρια και συγγραφέας του διάσημου «Δόγματος του Σοκ» στο πλαίσιο επίσκεψής της στην Αθήνα παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον Στέλιο Κούλογλου. Η συγγραφέας και δημοσιογράφος ανέφερε ότι υπό την επήρεια του σοκ οι χώρες που το βιώνουν χάνουν την εθνική τους κυριαρχία, κάτι που όπως σχολιάζει συνέβη και στην Ελλάδα. Επεσήμανε ότι στις μέρες μας οι κυβερνήσεις έχουν γίνει οι λομπίστες των πολυεθνικών, ενώ χαρακτήρισε παράλογη την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει κάθε επικερδή επιχείρηση σε περίοδο ύφεσης, όταν είναι βέβαιο ότι οι συμφωνίες θα είναι οι χειρότερες που θα μπορούσε κάθε χώρα να πετύχει. Υπογράμμισε τέλος ότι ο ευρωπαϊκός νότος θα πρέπει να συγκροτήσει κοινό μέτωπο απέναντι στους δανειστές.

Σ.Κ.: Αν ξαναγράφετε το Δόγμα του Σοκ, θα είχατε ειδικό κεφάλαιο για την ελληνική περίπτωση;

Ν.Κ.: Θα υπήρχε ένα ειδικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, ίσως όλο για τον ευρωπαϊκό νότο. Αλλά ο στόχος μου δεν ήταν το βιβλίο απλώς να καταγράψει την ιστορία  αλλά να γίνει ένα εργαλείο ώστε να μπορέσουμε να προβλέψουμε το επόμενο σοκ. Έτσι άλλωστε τελειώνει και το βιβλίο : «Πότε θα δούμε το επόμενο σοκ;». Έχουμε ένα οικονομικό μοντέλο που δημιουργεί από μόνο του κρίσεις .  Εάν έγραφα λοιπόν ένα βιβλίο τώρα θα ήταν για την Ελλάδα.  Η κρίση εδώ χρησιμοποιήθηκε για να λεηλατήσουν την χώρα και να καταστρέψουν τα κοινωνικά κινήματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις.


Σ.Κ.: Δυο παράγοντες θεωρώ ότι έχουν καθοριστικό ρόλο. Ο ένας είναι ο παράγων του φόβου. Αυτό δεν έγινε και στην Λατινική Αμερική;

Ν.Κ.: Ακριβώς. Είναι ο φόβος του τι θα γίνει εάν δεν πάρεις το «φάρμακο». Για αυτό χρησιμοποιούνται πάντα μεταφορές από την ιατρική. Λένε ότι διέγνωσαν στην τάδε χώρα καρκίνο. Οπότε δημιουργείται ο φόβος του τι θα γίνει, εάν ο ασθενής δεν πάρει την  χημειοθεραπεία του. Η μεταφορά, ο συμβολισμός που επιλέγεται έχει τεράστια σημασία.

Σημαντικό ρόλο, όμως, έχουν και τα ΜΜΕ. Οι πολιτικοί λένε ότι έχουν να πουν. Τα μίντια όμως διογκώνουν τον φόβο για να σωθεί υποτίθεται αυτό που είπαν ότι είναι «άρρωστο». Αυτή είναι και η μεγάλη ειρωνεία αυτής της κρίσης. Δημιουργήθηκε από τις ελίτ που τζογάραν ανεξέλεγκτα κερδοσκοπώντας, αλλά είμαστε εμείς  που πρέπει να ζήσουμε πιο ανασφαλείς ζωές.

Το βλέπουμε αυτό και στην περίπτωση της Ελλάδας: οι άνθρωποι έχουν χάσει την ασφάλειά τους, είτε είναι η εργασιακή είτε είναι η οικονομική είτε είναι η υγειονομική. Εσείς οι Έλληνες έχετε αναλάβει τις ζημιές για τα ρίσκα που πήραν κάποιοι άλλοι.Εκείνοι είναι υπεύθυνοι αλλά εμείς εμφανιζόμαστε ως ένοχοι. Και τα χειρότερα δεν έχουν περάσει.

Σ.Κ.: Υπήρξε η περίφημη φράση του Θ. Πάγκαλου: «Μαζί τα φάγαμε». Η συλλογική ενοχοποίηση επηρέασε πολύ την ψυχολογία των ανθρώπων.

Ν.Κ.: Αυτή ήταν σίγουρα η πρακτική σε αυτή την κρίση. Γιατί ο κόσμος κατάλαβε ότι για τα όσα συμβαίνουν έφταιγαν οι τραπεζίτες που ζούσαν πλουσιοπάροχες ζωές και συνεχίζουν να ζουν. Αλλαξαν το τροπάριο και είπαν ότι έφταιγαν οι φτωχοί  που ήθελαν να ζήσουν πλουσιοπάροχα. Όχι εκείνοι που κερδοσκοπούσαν στις ΗΠΑ με τα στεγαστικά δάνεια δημιουργώντας φούσκες και έφεραν την καταστροφή.  Αλλά μια οικογένεια Αφροαμερικάνων που ζούσε με 50.000 δολάρια τον χρόνο και τόλμησε να θέλει ένα σπιτάκι.

Είμαστε σε πόλεμο. Και σε κάθε πόλεμο υπάρχει οργή. Δικαιολογημένη οργή αφού ο κόσμος είδε να λεηλατείται ο τόπος του μπροστά στα μάτια του. Το ερώτημα είναι που θα εκφραστεί αυτή η οργή, όχι με εκδικητικό τρόπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά απέναντι σε εκείνο το σύστημα που καθιέρωσε την απληστία.

Όμως βλέπουμε ότι ακόμη και τώρα προσπαθεί το σύστημα να στρέψει την οργή στους πιο ευάλωτους. Στις ΗΠΑ είναι εκείνος που ήθελε το σπίτι. Εδώ στην Ελλάδα είναι ο μετανάστης που θέλει την δουλειά σου. Να διοχετεύσουν την οργή στους πιο ευάλωτους ώστε να την γλιτώσουν αυτοί που πραγματικά ευθύνονται. Η κρίση βοηθά τις ελίτ να την αξιοποιήσουν και να επωφεληθούν από αυτήν.

Σ.Κ.: Λέτε δηλαδή ότι η άνοδος του φασισμού ήταν αναμενόμενη;

Ν.Κ.: Όχι απλά αναμενόμενη. Την είχαν προβλέψει! Αυτή είναι η ιστορία της Ευρώπης. Είναι το μάθημα που θα έπρεπε να πάρουμε από τον  Α Παγκόσμιο Πόλεμο και την συνθήκη ειρήνης στις Βερσαλλίες. «Η εκδικητικότητα δεν θα κάνει καλό». Η ταπείνωση της Γερμανίας λειτούργησε σαν μπούμεραγκ, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αυτό με εκνευρίζει περισσότερο: Η σχολή του Σικάγου με τις μειώσεις και τις περικοπές ενισχύει τον φασισμό – κάτι που έγινε ολοφάνερα στην Ελλάδα.

 Η ελεύθερη αγορά είναι από την φύση της υστερική γιατί ξέρει ότι στηρίζεται στην απληστία και στον φόβο. Για αυτό και για να επιβιώσουν προσπαθούν να τιμωρήσουν παραδειγματικά κάποιες χώρες. Το ότι η Ελλάδα είπε κάποια «όχι» δημιουργεί και ένα παράδειγμα ανταρσίας! Το ότι θα αντισταθεί στην λιτότητα η Ελλάδα δεν σημαίνει ότι δεν θα εξαπλωθεί και στην Πορτογαλία – όπως και έγινε. Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η επιδημία της αντίστασης.

Σ.Κ.: Εχετε υπ όψιν σας και τα στερεότυπα εναντίον των Ελλήνων, όπως και όλων των ανθρώπων στην Νότια Ευρώπη, ότι είναι τεμπέληδες, έχουν πολλές διακοπές κλπ. Αν και στην πραγματικότητα όλα αυτά έχουν αποδειχθεί εσφαλμένα από στατιστικές μελέτες.

Ν.Κ.: Τα  ακούσαμε και εμείς αυτά, εναντίον της Ελλάδας. Οι άνθρωποι γενικά είναι θλιμμένοι. Είναι στην κουλτούρα μας να γκρινιάζουμε γιατί δουλεύουμε πολύ χωρίς να παίρνουμε πίσω αυτά που θέλουμε. Ίσως είναι και λίγο σαδιστικό, μας άρεσε λίγο να βλέπουμε να τιμωρούνται οι χώρες της Μεσογείου με τον ήλιο τους, τις φυσικές τους ομορφιές και ένα διαφορετικό τρόπος ζωής!

Αλλά τα στερεότυπα που επικράτησαν στις γερμανικές εφημερίδες για την Ελλάδα και τις χώρες του Νότου ήταν ξεκάθαρα ρατσιστικά. Είναι ταπεινωτικό να μιλάνε για εσένα έτσι.

Σ.Κ.: Μαθαίνω ότι είστε κατά των ορυχείων στις Σκουριές;

Ν.Κ.: Ναι. Γράφω ένα νέο βιβλίο για το περιβάλλον και για την ανάγκη να το σώσουμε. Είναι δύσκολο να σκεφτείς για το περιβάλλον όταν έχεις άλλα οικονομικά προβλήματα τόσο σοβαρά. Στην Ευρώπη η περιβαλλοντική πολιτική δεν ήταν τέλεια αλλά ήταν πρωτοπόρα σε σχέση με την Κίνα ή τις ΗΠΑ μέχρι το 2009, που ξέσπασε η κρίση. Τώρα όμως έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν την οικολογία στο όνομα της οικονομίας. Είναι παθογένεια να ξεχωρίζεις αυτές τις δυο έννοιες. Θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη κρίση ακόμη και οικονομική εάν πάψει να μας ενδιαφέρει το περιβάλλον. Δεν είναι μια πολυτέλεια την οποία μπορούμε να αναβάλλουμε για αργότερα.

Τώρα για τον εθνικό πλούτο της Ελλάδας,  έχουν συνηθίσει στην ιδιωτικοποίηση των πάντων και βλέπουν εδώ προοπτικές κέδρους. Είναι μια ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό. Πλέον οι πολυεθνικές εταιρίες έχουν ως λομπίστες τους τις εθνικές κυβερνήσεις.

Σ.Κ.: Η ελληνική κυβέρνηση λέει ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις θα έρθουν νέοι  επενδυτές.

Ν.Κ.: Δεν κάνεις ιδιωτικοποιήσεις σε περίοδο ύφεσης. Είναι κανόνας αυτός. Δεν θα πετύχεις ποτέ την καλύτερη συμφωνία αλλά την χειρότερη. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για την ελληνική οικονομία.  Θα βγείτε χαμένοι. Όσοι έρθουν θα επιβάλλουν τους όρους τους γιατί απλά δεν έχει η ελληνική κυβέρνηση την δυνατότητα να θέσει τους δικούς της.

Σ.Κ.: Οι λαοί βρίσκονται σε σύγχυση όμως...

Ν.Κ.: Τι συμβαίνει σε ένα σοκ; Χάνεις αυτά που είχες και δεν ξέρεις που βαδίζεις. Σου αλλάζει τον αδόξαστο. Σε βγάζει από την γραμμή πλεύσης και τον προγραμματισμό σου. Όταν δημιουργηθεί αυτό το κενό έρχεται κάποιος και σου λέει ότι αυτό πρέπει να γίνει. Και το ακούς γιατί δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τι είναι σωστό και τι όχι.

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα είχαμε το σοκ με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το βασικότερο πρόβλημα δεν ήταν οι υλικές καταστροφές, αλλά ότι ο κόσμος βρέθηκε σε πλήρη σύγχιση.  Και ήρθε ο Τζωρτζ Μπους και είπε ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία. Σε ένα πόλεμο μεταξύ του καλού και του κακού». Ο κόσμος το αποδέχθηκε γιατί ειχε χάσει τον προσανατολισμό του. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό που συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις.

Η μεγαλύτερη επίπτωση ενός σοκ είναι η παραχώρηση της κυριαρχίας. Η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας. Παλέψατε για αυτή. Σκοτωθήκατε για αυτή. Και ξαφνικά ξυπνάτε και βλέπετε ότι δεν είστε εσείς αυτοί που έχετε τον έλεγχο αλλά κάποιος άλλος.  Αυτό δίνει τροφή και στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό, στον νεοφασισμό. Παραχωρήσατε  την κυριαρχία σας και τον έλεγχο της εξουσίας. Δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θες. Είναι επικίνδυνο και σοκαριστικό όταν το συνειδητοποιείς.

Σ.Κ.: Σε έναν συμβατικό πόλεμο υπάρχει πάντα η ελπίδα για το αύριο. Τώρα δεν βλέπει κανείς φως στην άκρη του τούνελ.

Ν.Κ.: 'Ολοι δουλεύουν και ζουν σε ανασφάλεια. Αυτό δεν σου επιτρέπει να έχεις εξουσία στον εαυτό σου. Έτσι είτε θα οδηγηθούμε στον φασισμό ή θα επιλέξουμε άλλες λύσεις, όπως η αλληλεγγύη ,η οργάνωση των ευάλωτων στρωμάτων του πληθυσμού, των ανέργων, των εγκαταλελειμμένων γειτονιών, της ενέργειας, του νερού, της τροφής. Έτσι θα μπορούμε να ξαναγίνουμε κύριοι των εαυτών μας, να ξεπεράσουμε τον φόβο.

Υπάρχει επίσης στρατηγική για να μείνουν οι χώρες του νότου μακριά η μία από την άλλη. Γιατί, ξέρετε, οι δανειστές είναι ευάλωτοι. Εάν μαζευτούν οι οφειλέτες και παλέψουν μαζί θα κερδίσουν. Εάν οι οφειλέτες πουν ότι «δεν σας πληρώνουμε» εκείνοι έχουν πια την κρίση όχι αυτοί που χρωστάνε. Αυτό λέγεται «το καρτέλ των οφειλετών» και ήταν ο μεγαλύτερος φόβος του ΔΝΤ στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του 1980. Μου κάνει τρομερή εντύπωση πως αυτό δεν έχει γίνει ακόμη στην Ε.Ε. Γιατί  καθίσατε σε ένα τραπέζι μαζί τους και  δεν συνεργάστηκαν οι χώρες του Νότου;

Θα πρέπει να γίνει αυτό και θα πρέπει να το απαιτήσουν και οι κοινωνίες. Ξέρω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δουλεύει σε αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να ξεκινήσει και από την βάση – από τα κινήματα και τις συλλογικότητες σε κάθε μια χώρα του νότου.

Σ.Κ.: Γράφατε κατά τις ημέρες του Occupy Wall Street ότι ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβαινε τότε στον κόσμο. 'Ομως σήμερα το Κόμμα του τσαγιού έχει μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ από ότι αυτά τα κινήματα. Ποια θα ήταν η σωστή πορεία για το κίνημα ώστε να καταφέρει τους στόχους του;

Ν.Κ.: Δεν νομίζω ότι μπορούμε να συγκρίνουμε το Occupy με το Κόμμα του  Τσαγιου, που υποστηρίζεται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Η ελπίδα μου είναι ότι θα υπάρξει ένα κίνημα τόσο μεγάλο που θα χτυπήσει την αρρώστια στην καρδιά του συστήματος των ΗΠΑ το οποίο διάβρωσαν οι εταιρίες.

 Θα πρέπει οι πολίτες να απαιτήσουν διαρθρωτικές αλλαγές ουσίας. Αλλά το σύμπτωμα της εποχής μας είναι ότι είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας και δεν έχουμε χώρους να βρεθούμε συλλογικά.
Αυτό συνέβη και με το κίνημα occupy, όταν το έδιωξαν από τις πλατείες. Οι ιδέες θέλουν και ένα “σπίτι”, ένα χώρο για να ζήσουν.

Ο χρυσός είναι σκουριά για τους πολλούς....

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο αγώνας των κατοίκων της ΒΑ Χαλκιδικής έχει συγκινήσει όλη την Ελλάδα. Παρά τα ψέματα και τη μαύρη προπαγάνδα κυβέρνησης και διεφθαρμένης δημοσιογραφίας, διοργανώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα για να σταματήσει η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική. Και όλες οι μαρτυρίες πιστοποιούν πως δεν υπάρχει καμία πολιτική ή άλλη δύναμη που να καθοδηγεί αυτό το αυθόρμητο κίνημα των κατοίκων της περιοχής. Σίγουρα υπάρχουν κόμματα και οργανώσεις που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και τη συμπαράστασή τους. Και, εδώ που τα λέμε μακάρι, να υπήρχαν έμπειρα στελέχη της Αριστεράς που να είχαν τις ικανότητες να διαμορφώσουν κινήματα με διάρκεια στο βάθος του χρόνου. Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές και αποχρώσεις, βρίσκεται περισσότερο στις τηλεοράσεις και καθόλου ή ελάχιστα στην κοινωνία. Η μεσαία τάξη τείνει να εξαφανιστεί οριστικά. Οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι άστεγοι αυξάνονται κατά χιλιάδες κάθε μέρα. Και η μόνη προοπτική που έχουν είναι το απόλυτο μηδέν. Είδε κανείς την Αριστερά σε αυτούς τους χώρους και δεν μας το λέει και μας να χαρούμε;

Από τα κινήματα των πλατειών έχει διαπιστωθεί το διαζύγιο της υπαρκτής πολιτικής με την κοινωνία. Και αυτό αφορά όλο το πολιτικό σύστημα, είτε από τα δεξιά το πιάσεις είτε από τα αριστερά. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις λειτουργούν σαν στρατός κατοχής, με τρομοκρατία και βία, καταστολή και βασανιστήρια. Η δε αντιπολίτευση κάνει ένα άλμα προς το μέλλον με αυτοσκοπό την εξουσία, χάνοντας όλες τις μάχες στο πεδίο που πρέπει να δίνονται. Στην κοινωνία, εδώ και τώρα. Και σε αυτήν την περίπτωση, αν η κοινωνία δεν έχει πέσει σε λήθαργο και είναι ακόμα ζωντανή, αντιδρά από μόνη της και παλεύει χωρίς να περιμένει καθοδηγητές. Και εδώ οι κάτοικοι της περιοχής παλεύουν για τη ζωή τους και το μέλλον των παιδιών τους.

Για την εξόρυξη χρυσού έχουν γραφτεί πολλά. Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει πως τα κοιτάσματα του χρυσού δεν είναι ανεξάντλητα. Και το χρυσωρυχείο δεν έχει απεριόριστο χρόνο ζωής. Οταν εξαντληθούν τα κοιτάσματα, το ορυχείο κλείνει και αφήνει πίσω του μια περιβαλλοντική καταστροφή σε μεγάλη έκταση. Η γη νεκρώνει, ο υδροφόρος ορίζοντας δηλητηριάζεται, οι θάλασσες μολύνονται και τα ποτάμια καταστρέφονται. Και ό,τι παρήγε πριν ο τόπος δεν ξαναφυτρώνει. Ολες οι επιστημονικές μελέτες αυτό διαπιστώνουν. Δεν είναι τυχαίο πως το Συμβούλιο της Επικρατείας, ήδη από το 2002, είχε αποφανθεί για ένα παρόμοιο επενδυτικό έργο στην Ολυμπιάδα και έλεγε πως τα αναμενόμενα οφέλη είναι πολύ μικρά σε σχέση με το μέγεθος της επαπειλούμενης οικολογικής καταστροφής. Ηδη έχουν υλοτομηθεί 500 στρέμματα δάσους. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Το χρυσωρυχείο έχει πρόγραμμα να αποψιλώσει 4.000 στρέμματα δασικής έκτασης. Και μονάχα αυτό θα είναι καταστροφικό για το περιβάλλον. Για να μη μιλήσουμε για τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χρυσού και που διοχετεύονται στο περιβάλλον. Και όμως αυτή η καταστροφή λέγεται ανάπτυξη και επένδυση. Αντί να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος της περιοχής με πρωτογενή παραγωγή και ήπιο εναλλακτικό τουρισμό, καταστρέφεται. Η μακροχρόνια συνέπεια θα είναι η μετανάστευση. Και όλα αυτά γίνονται στη γενέτειρα του Αριστοτέλη και δίπλα στο Αγιον Ορος, που δεν αποκλείεται στο μέλλον να το δούμε να πουλιέται και αυτό, αν το ζητήσει η Μέρκελ.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οι επενδυτές υποστηρίζουν πως δημιουργούν θέσεις εργασίας και αυτό θεωρείται απάντηση για όλα. Το πρόβλημα είναι τι είδους θέσεις εργασίας δημιουργούν. Εργασία είναι και οι μισθοφόροι, οι δήμιοι, οι επαγγελματίες δολοφόνοι. Χωρίς αμφιβολία οι εργαζόμενοι στα ορυχεία δεν πήγαν εκεί για διακοπές, αλλά για να κάνουν μια δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά -δεν ξέρουμε πώς θα είναι η κατάσταση της υγείας τους ύστερα από κάποιο καιρό. Και ο άνθρωπος που βρίσκεται σε ανάγκη κάνει όποια δουλειά βρίσκει. Το πρόβλημα είναι στο κράτος. Καταστρέφει μια από τις ωραιότερες γωνιές της Ελλάδας που θα μπορούσε να είχε αναπτυχθεί διαφορετικά, ενισχύοντας την πρωτογενή παραγωγή με επενδυτικά προγράμματα, που θα δημιουργούσαν πιο πολλές θέσεις εργασίας.

Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής υπερασπίζονται ένα κομμάτι της Πατρίδας. Οικογενειάρχες άνθρωποι, χαρακτηρίζονται τρομοκράτες και οι κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι βαριές και αφορούν εγκληματικές πράξεις. Νομοταγείς άνθρωποι που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν μόνοι τους στο Τμήμα, με μια απλή κλήτευση, συλλαμβάνονται μέσα στην άγρια νύχτα, μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, σαν αρχιμαφιόζοι. Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται και για μας. Μήπως θα έπρεπε να παρθεί κάποια πρωτοβουλία και να βρισκόμαστε όλοι μας εναλλάξ στις Σκουριές σε μόνιμη βάση; Και όλα αυτά για ένα μέταλλο ελατό και όλκιμο που ακόμα και ο Μίδας το αποποιήθηκε, βουτώντας στον Πακτωλό Ποταμό.

perkor29@gmail.com

Η μηδενική και η επιλεκτική ανοχή...

Της Βασιλικής Σιούτη....

Παρά τη μηδενική ανοχή «απέναντι σε κάθε ανομία» που διακηρύττει,καιρό τώρα, ο αρμόδιος για τα θέματα Δημόσιας Τάξης υπουργός, Ν.Δένδιας, οι φραουλοπαραγωγοί της Νέας Μανωλάδας εξακολουθούσαν να εφαρμόζουν τις παράνομες και μαφιόζικες πρακτικές τους απέναντι στους αλλοδαπούς –κατ’ ευφημισμό εργαζόμενους, γιατί σαν σκλάβοι δούλευαν και ζούσαν.

Έπρεπε να τους πυροβολήσουν, όταν πήγαν να ζητήσουν τα ψιχία που είχαν συμφωνήσει ως δεδουλευμένα, και το γεγονός να προβληθεί στα διεθνή ΜΜΕ, για να ασχοληθεί ο Ν.Δένδιας. Κι όμως, δε χρειαζόταν καμία κοπιώδη επιχείρηση για να διαπιστώσει τις παρανομίες του συγκεκριμένου μεγαλοκαλλιεργητή. Ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, γνωστή από χρόνια, καθώς δεν έκανε καμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να κρύψει τις παράνομες πράξεις του.
Ούτε παρακολουθήσεις, ούτε κοριοί, ούτε προσπάθεια συγκέντρωσης αποδείξεων…τίποτα δε χρειαζόταν, παρά μόνο η αληθινή βούληση του αρμόδιου υπουργού να πατάξει την ανομία.
Υπάρχουν πολλές Μανωλάδες στην ελληνική επικράτεια, αλλά η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει μηδενική ανοχή απέναντι σε όσους παρανομούν εναντίον των αδυνάτων. Μέχρι στιγμής όμως, η «μηδενική ανοχή» του Ν.Δένδια είναι αρκετά επιλεκτική, τόσο που καθιστά αδόκιμη τη χρήση του χαρακτηρισμού «μηδενική».
Δύο από τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους της Ιερισσού για τα μεταλλεία χρυσού, βρίσκονται ήδη στη φυλακή με διαδικασίες και αποδεικτικά στοιχεία για τα οποία υπάρχουν έντονες διαμαρτυρίες. Συνδικαλιστές που ενόχλησαν με τη δράση τους, όπως των ΠΟΕ ΟΤΑ, του Μετρό και της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, βρίσκονται υπόδικοι στα δικαστήρια. Δημοσιογραφικά σάιτ του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπως το Indymedia, που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, κατεβαίνουν από το διαδίκτυο χωρίς καμία εξήγηση , παρότι μέχρι σήμερα -όσο κι αν ενοχλούσαν τις κυβερνήσεις- δεν τολμούσαν να προβούν σε κινήσεις «φίμωσης». Την ίδια στιγμή η Ελλάδα αλλάζει κατηγορία, κατρακυλώντας προς τα κάτω, στους τομείς που αφορούν τον πλουραλισμό την πολυφωνία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αλλά για αυτούς που καταπατούν ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα δεν υπάρχει μηδενική ανοχή. Για την ακρίβεια υπάρχει τεράστια ανοχή. Τα δύο κόμματα που συγκυβερνούν με τη Ν.Δ δικαιολογούν τον κ.Δένδια, με το άλλοθι της Χρυσής Αυγής, στην οποία «δεν πρέπει να αφήσει περιθώρια αύξησης της επιρροής της», όπως λένε! Αποδεικνύεται λοιπόν, σύμφωνα με τη λογική αυτή, ότι η ύπαρξη της Χρυσής Αυγής βολεύει τα μέγιστα όσους θέλουν να ακολουθήσουν μία συγγενική πολιτική. (Στην κυβέρνηση επικρατεί και άλλη μία «βολική» αντίληψη , ότι η πολιτική της μηδενικής ανοχής εκθέτει τον ΣΥΡΙΖΑ, χρεώνοντας του την υπεράσπιση της ανομίας, από την οποία εκτιμούν ότι χάνει πολιτικά).
Η «μηδενική ανοχή» της κυβέρνησης υποτίθεται ότι επιδιώκει να παρέχει στους πολίτες το αίσθημα της ασφάλειας. Αντί όμως να προστατεύονται οι μη προνομιούχοι, ενισχύεται ο κατασταλτικός μηχανισμός, ειδικά σε περιοχές που θεωρούνται ύποπτες για αναταραχές και εξεγέρσεις, όπως στις Σκουριές, παλιότερα στην Κερατέα κτλ. Ο φόβος που καλλιεργείται για το έγκλημα και την τρομοκρατία, συμβάλει στην στοχοποίηση και ποινικοποίηση συνδικαλιστών, μεταναστών, διαμαρτυρόμενων πολιτών κ.α Αλλά η ενίσχυση της καταστολής, στην πραγματικότητα, στοχεύει όλη την κοινωνία. Η κυβέρνηση αδυνατεί να ελέγξει το πραγματικό έγκλημα και χρησιμοποιεί την καταστολή για να καλύψει αυτή την αδυναμία της και να διατηρήσει την εξουσία της, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, όπου η κατάσταση είναι απρόβλεπτη.
Ο κ.Δένδιας εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του στις Σκουριές, αλλά είχε τα μάτια κλειστά στη Μανωλάδα, όπου όλα γίνονταν φανερά.
Η κυβέρνηση παραβιάζει στην πράξη την αρχή της ίσης μεταχείρισης, ωθώντας συχνά με τις δικές της πράξεις ή παραλείψεις στην ανομία. Αλλιώς, ας μας απαντήσουν γιατί δεν επιδεικνύουν την ίδια μηδενική ανοχή για τους πολιτικούς που αποδεδειγμένα δωροδόκησε η Siemens; Γιατί δε διενεργούν έρευνες για το θέμα αυτό; Γιατί δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ κανείς για κατάχρηση εξουσίας, για τα θαλασσοδάνεια στα κόμματα, για την τεράστια και πανθομολογούμενη φοροδιαφυγή; Αντιθέτως, όμως, σε αυτές τις περιπτώσεις, όχι μόνο μηδενική ανοχή δεν επιδεικνύουν, αλλά νομολογούν εκ των υστέρων για να τους προστατεύσουν από τυχόν ποινικές ευθύνες στο μέλλον, όταν η πολιτική βούληση μπορεί να είναι διαφορετική.
(δημοσιεύθηκε στον “Επενδυτή”)

Το τέλος και της καθοδηγούμενης δημοσιογραφίας...

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Κάποια γεγονότα των τελευταίων ημερών καταδεικνύουν πλέον ξεκάθαρα το τέλος της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, έστω κι αυτής της καθοδηγούμενης, που ωστόσο παρουσίαζε τα γεγονότα μέσα από τους φακούς του κ. Πρετεντέρη ή της κ. Στάη.
1. Βενεζουέλα: Λύσσαξαν, παγκοσμίως, τα ΜΜΕ ενάντια στο διάδοχο του Τσάβες, Νίκολας Μαδούρο. Ο Μαδούρο πήρε το 50,7% και ο δεξιός Ενρίκε Καπρίλες (που αν κέρδιζε θα έδινε πάλι όλες τις εταιρίες εκμετάλλευσης του εθνικού πλούτου στις πολυεθνικές) 49,6%, διαφορά 230.000 ψήφων δηλαδή.
Ο Καπρίλες ζήτησε από τους υποστηρικτές του να διαδηλώσουν στους δρόμους. Έγινε λοιπόν -σε μια αριστοκρατική συνοικία του Καράκας- μια διαδήλωση εκατοντάδων ανθρώπων που φώναζαν ανοησίες για νοθεία. Το μετέδωσαν πάραυτα όλα τα διεθνή Mega, ξεχνώντας να δείξουν τους φράχτες με τους οποίους οι πλούσιοι της Βενεζουέλας απομονώνουν τις βίλες τους από τους πληβείους...
Να θυμίσω ότι στις αμερικανικές εκλογές του 2000 ο Δημοκρατικός υποψήφιος Αλ Γκορ πήρε μισό εκατομμύριο περισσότερες ψήφους από τον Τζορτζ Μπους, αλλά πέντε λιγότερους εκλέκτορες. Ο κ. Τζεμπ Μπους, αδερφός του προέδρου και κυβερνήτης της Φλόριντα, αρνήθηκε επανακαταμέτρηση λίγων δεκάδων ψήφων και έδωσε τους 25 εκλέκτορες της Πολιτείας στον αδερφό του.
Πόσα από αυτά μας θυμίζουν οι ντόπιοι τελάληδες των χρυσοθηρών, πετρελαιάδων και τραπεζιτών; Τίποτα. Αδικήθηκε ο Καπρίλες, λένε!
2. Υπόθεση Σκουριών: Πότε άλλοτε, σε ποιαν ιστορική περίοδο αυτής της χώρας, δικαστές δέχονται να πάνε να ανακρίνουν κρατούμενους μέσα σε αστυνομικό κτήριο;
Ποιος από τους τέσσερις επιφανείς Έλληνες νομικούς που στηρίζουν ή συμμετέχουν στην κυβέρνηση Σαμαρά μπορεί να στηρίξει νομικά αυτές τις μεθοδεύσεις;
Από πότε ένας υπουργός (ο κ. Δένδιας) μπορεί να αποφαίνεται ότι δυο άνθρωποι είναι ένοχοι όταν συλλαμβάνονται με την όποια κατηγορία και οι τέσσερις (Βενιζέλος και Μανιτάκης, κορυφαίοι συνταγματολόγοι, και Κουβέλης, Ρουπακιώτης, πρόεδροι του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και κορυφαίοι ποινικολόγοι) δεν σαλτάρουν;
Από πότε η σύλληψη ενός ανθρώπου στις 3 τα ξημερώματα γίνεται έστω με εισαγγελική άδεια, αλλά χωρίς την παρουσία εισαγγελέα (εκτός και αν φορούσε κι αυτός κουκούλα) από πάνοπλους τύπους με σκεπασμένα πρόσωπα που δηλώνουν αστυνομικοί και σπάνε πόρτες;
Εξ όσων γνωρίζω, ουδείς εκ των τεσσάρων έχει υποστεί νυχτερινή έφοδο στο σπίτι του. Ούτε στα χρόνια εκείνα που κάποιοι ισχυρίζονται ότι αντιστάθηκαν (εξαιρείται ο ανήλικος τότε κ. Βενιζέλος).
Να περιμένω από τους δημοσιογράφους - εκδρομείς, υπαλλήλους αυτών που θα εκτελέσουν τα έργα (και των αφανών εταίρων τους), να δείξουν τα γεγονότα; Ή να μεταδώσουν ότι οι επικεφαλής των αγιορειτών έχουν ταχθεί με δυο ανακοινώσεις κατά της χρυσοθηρίας; Μπα. Μόνο τη βόλτα της Αγίας Ζώνης στα δώματα των κυριών των μεγαλοεργολάβων προβάλλουν.
3. Απολύσεις στο Δημόσιο: Ο ίδιος ο κ. Μανιτάκης που σήμερα δηλώνει ότι οι απολύσεις 15.000 δημόσιων υπαλλήλων είναι μνημονιακή υποχρέωση (ασχέτως του τι έλεγε η ΔΗΜ.ΑΡ.), έως χθες τάχα μου αντιστεκόταν ακόμη και στην απόλυση έστω και ενός υπαλλήλου πλην των «επιόρκων». Οι οποίοι επίορκοι ήταν 700, 1.700 ή 2.000, όχι πάντως 15.000. Και παρουσιάζουν ως επιτυχία την πρόσληψη άλλων 15.000 υπαλλήλων (διότι θα βολέψουν και δυο-τρεις χιλιάδες δικούς τους).
Βέβαια, ο «παρών» κ. Φώτης Κουβέλης άφησε αιχμές για τους διαπραγματευτικούς χειρισμούς της κυβέρνησης, λέγοντας ότι «δεν είμαι ευχαριστημένος όσο θα ήθελα»! Και: «Δεν κόβουμε κεφάλια γενικώς και αορίστως». Προφανώς κόβουν 15.000 ορισμένα και ειδικά κεφάλια.
Ο εξουσιομανής πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, συμφωνεί στα πάντα, αρκεί να εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο και να αυξήσει τα ποσοστά του στην κυβέρνηση.
Ποιο ραδιοτηλεοπτικό μέσο εθνικής εμβέλειας υποσημείωσε έστω αυτές τις συνεχείς κωλοτούμπες; Ποιος δημοσιογράφος ρώτησε τους αρμόδιους υπουργούς πόσο σύννομα είναι όλα αυτά;
Ο άγιος Βουλπιώτης: Μετά την αποκατάσταση του Ιωάννη Μεταξά στο σχολικό βιβλίο Ιστορίας, έρχεται η κυβερνητική (και βενιζελική και κουβελική) τηλεόραση να αποκαταστήσει έναν από τους κορυφαίους συνεργάτες των Γερμανών επί Κατοχής.
Ο κ. Μ. Κοττάκης παρουσίασε την αγιογραφία που κάνει η κόρη τού Ιωάννη Βουλπιώτη, ο οποίος «δεν ήταν δωσίλογος», αλλά υπήρξε -επί Κατοχής!- γενικός διευθυντής της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και ένας από τους πρωτοστάτες για την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Άκρα του τάφου σιωπή από τους παπαγάλους.