Πίσω από όλα, Βενιζέλος!

Στη Χώρα της Λήθης...

Η ερώτηση είναι πώς καταφέρνει να κρύβεται ένας τέτοιος ογκόλιθος. Η απάντηση είναι: χάρη στους πρετεντέρηδες και τη σύγχυση που προκαλούν κάθε βράδυ, 4 χρόνια τώρα, σε ευάλωτα μυαλά.
Λίγο-λίγο, όμως, οι ευθύνες του για εγκλήματα τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή το 1/3 του πληθυσμού αποκαλύπτονται.

Εκτός από το χαράτσι στο λογαριασμό ΔΕΗ, το νόμο περί ευθύνης υπουργών, την εκ των προτέρων αθώωση όσων τραπεζιτών δανειοδοτούν τα τέως μεγάλα κόμματα και τόσα άλλα, μαθαίνουμε τώρα από το Κουτί της Πανδώρας ότι:

• Ο Βενιζέλος αποφάσισε το PSI που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία και εξανέμισε τα αποθεματικά ΑΕΙ/ΤΕΙ,
• Ο Βενιζέλος αποφάσισε την υπαγωγή των νέων δανείων στο επάρατο αγγλικό δίκαιο, σύμφωνα με το οποίο οι δανειστές έχουν δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων ή εσόδων που θα προκύψουν στο μέλλον,
• Ο Βενιζέλος συμφώνησε το 2011 στις Κάννες με τον Μπαρόζο να αποκλείσουν το περίφημο δημοψήφισμα Γιωργάκη, καθώς και να καρατομήσουν τον τότε πρωθυπουργό και να δώσουν την εξουσία στον Παπαδήμιο. 

Εν ολίγοις, δεν τον ρίξαμε εμείς που ξενυχτούσαμε στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά ο Βαγγέλας, πίσω από την πλάτη ακόμα και του ίδιου του ΓΑΠ!

Τα υπόθετα του Άδωνι...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Θα μπορούσε κάποιος χαριτολογώντας να πει πως ο Άδωνις Γεωργιάδης, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, είναι ο βασικότερος αβανταδόρος της φαρμακοβιομηχανίας, αφού σε λίγο καιρό, αν συνεχίσει την πολιτική του, γιατροί, νοσηλευτές, παραΪατρικό προσωπικό και σίγουρα ασθενείς, θα πρέπει να πάρουν χάπια για να τον αντέξουν. Αλλά και να μην έχεις σχέση με όλα αυτά, αρκεί να τον ακούσεις σε κάποια από τις δεκάδες τηλεοπτικές του εμφανίσεις, για να αποκτήσεις σχέση με σκευάσματα, τουλάχιστον αυτά που αφορούν την πίεση.
Αλλά ας αφήσουμε τα χαριτολογήματα και ας πάμε στην ουσία. Ο υπουργός Υγείας (ναι είναι υπουργός και μάλιστα Υγείας, δεν είναι απλώς «Άδωνις»), ανήγγειλε πως θα κάνει πιο φτηνά 6.000 φάρμακα. Όποιος διαφώνησε μαζί του, δέχθηκε την επίθεση ότι δεν θέλει φτηνό φάρμακο για το λαό, αλλά εξυπηρετεί συμφέροντα φαρμακοβιομηχανιών. Είναι όμως η φτήνια του κυρίου Γεωργιάδη, χτύπημα στα συμφέροντα;
Όσοι σχετίζονται με τη δημοσιογραφική πιάτσα θυμούνται εκείνο το παλιό κόλπο, όταν η Αστυνομία έβρισκε πλοίο με 300 κιλά χασίς. Υποψιαζόμασταν όλοι πως κάποιος το είχε καρφώσει για να έχει η Αστυνομία την επιτυχία της, όσο από πίσω πέρναγε άλλο πλοίο με 5 τόννους κόκα. Έτσι ακριβώς κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης. Εμφανίζει την επιτυχία του «φτηνού φαρμάκου» την ώρα που περνά το πλοίο με χρήμα για τις πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες.

Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»...

Του Κώστα Βαξεβάνη...

Το 2010 ο Ηλίας Ψινάκης είχε αποκαλέσει τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια, «μωρή γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ».
Ο Άδωνις δεν κατέφυγε νομικά εναντίον του Ψινάκη. Δεν γνωρίζω αν ο λόγος είναι πως θεωρούσε πως θα δυσκολευόταν να αντικρούσει νομικά τις κατηγορίες ή αν αποφάσισε να δείξει κατανόηση απέναντι στον κατήγορό του.
Ήταν η εποχή που ο Ψινάκης είχε προταθεί να είναι υποψήφιος του ΛΑΟΣ και ο Γεωργιάδης θεωρούσε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το οραματικό κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν επίσης η εποχή, που ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως τηλε-βιβλιοπώλης και όχι ακόμη τηλε-υπουργός, έλεγε για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι «δεν είναι πατριώτης», ότι «παίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ», ότι έχει σχέση με την υπόθεση SIEMENS και πολλά άλλα. Είχε αποκαλέσει τον Προκόπη Παυλόπουλο «αχρηστότερο υπουργό που υπήρξε ποτέ» και τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Φαήλο Κρανιδιώτη ότι «έχει πολιτική σκέψη νηπίου». Η επίθεση μάλιστα στον Φαήλο ήταν γιατί είχε υποστηρίξει πως θα φύγει από το ΛΑΟΣ, πράγμα το οποίο φυσικά έγινε. Όσοι άλλοι υποστήριζαν ότι θα πάει στη ΝΔ, κατά τον Γεωργιάδη «έπαιρναν ναρκωτικά» όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια τηλεπώληση.
Σήμερα ο Άδωνις, είναι υπουργός του Σαμαρά, πολιτικός συνέταιρος με τον Βενιζέλο και αν πιστέψουμε τον απόμαχο της ανάλυσης του κλειτοριδικού οργασμού Πέτρο Κωστόπουλο, είναι και «ντόμπρος και εργατικός». Η ελληνική κοινωνία δείχνει να παραπέει ανάμεσα στην άποψη για το αν ο Γεωργιάδης είναι «γελοία πατσαβούρα» και την άποψη που τον θέλει χρήσιμη μονάδα της κυβέρνησης.

ΗΠΑ, ξείπα...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το κουτι της πανδωρας...

Ο Αντώνης Σαμαράς, συμφώνησε τελικώς με τον Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ τα έβαλε με την πολιτική λιτότητας της Μέρκελ, την οποία ο Σαμαράς όχι μόνο εφαρμόζει, αλλά κατηγορεί και όσους είναι αντίθετοι. Αυτό αναμφίβολα είναι ένα success story στη Διεθνή πολιτική, αλλά είναι και μια θέση που πρέπει να απασχολεί ψυχίατρους και όχι πολιτικούς.
Το Μαξίμου σπεύδει να μεταφράσει τις θέσεις Ομπάμα ως μήνυμα υπέρ της Ελλάδας και πραγματικά μπορεί να είναι μήνυμα με αποδέκτη την γερμανική καγκελαρία, αλλά γιατί είναι ένα μήνυμα υπέρ του Σαμαρά;
Να θυμίσω πως όσοι έλληνες οικονομολόγοι διεθνούς φήμης (πχ Βαρουφάκης) έβαλαν με οικονομικούς όρους το θέμα της αδιέξοδης πολιτικής της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χαρακτηρίστηκαν γραφικοί. Όσοι έλληνες δημοσιογράφοι ή δημοσιολόγοι πήραν θέση πως η πολιτική λιτότητας δεν φτιάχνει μια σύγχρονη ισχυρή Ευρώπη αλλά μια σχέση εξάρτησης με τη Γερμανία χαρακτηρίστηκαν υποκινούμενοι. Και όσα κόμματα υποστήριξαν πως απαιτείται ένα «όχι» σε όσα γίνονται και όχι πολλά «ναι», παρομοιάστηκαν με τον Χότζα και τον Κιμ Ιλ Σουγκ.

Ραντεβού στα γουναράδικα Γιάννη μου. Για βιζόν...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε το λάθος να χρησιμοποιήσει στη Βουλή τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα”, μια ιστορική φράση του Άρη Βελουχιώτη. Αν ο κύριος Διαμαντόπουλος χρησιμοποιούσε τη φράση “μας κάψατε τη γούνα”, κανένας δεν θα διαμαρτυρόταν από τους παριστάμενους στη Βουλή ή τους σχολιάζοντες και αναλύοντες στα κανάλια. Αντιθέτως, ίσως να το εκλάμβαναν και ως επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής.
Να όμως που δεν μιλάμε για το πώς μας κάψανε τη γούνα, αλλά πώς μετέφρασαν τα όσα είπε ο βουλευτής, οι κάτοχοι πλούτου, θράσους και μιας κάποιας γούνας φαντάζομαι. Ο Γιάννης Πρετεντέρης μετέφρασε τη φράση ως εμφυλιοπολεμική απειλή που σημαίνει θα σας γδάρουμε. Ο Αντρέας Λυκουρέντζος, ως φρασεολογία τρομοκρατικών οργανώσεων. Φαντάζομαι ως το βράδυ, ο Άρης Βελουχιώτης θα εκτελεστεί για μια ακόμη φορά, από τα Τάγματα Ασφαλούς Ενημέρωσης.
Όσοι γνωρίζουν ιστορία, ξέρουν πως τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα” την έλεγε ο Άρης στους συντρόφους τους, όταν ξεκινούσαν για παράτολμες επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών κατακτητών (αυτό το “εναντίον των Γερμανών” επιμελώς κάποιοι το ξεχνάνε). Όσοι έχουν μεγαλώσει στην ελληνική ύπαιθρο, ξέρουν πως αυτή η φράση είναι δάνειο από λαϊκό μύθο. Όταν έβγαιναν λέει οι αλεπούδες να κυνηγήσουν, ήξεραν πως μπορεί να καταλήξουν οι ίδιες θύματα από τους κυνηγούς και στο τέλος το δέρμα τους να βρεθεί σε κάποιο γουναράδικο. Αλλά έπρεπε να το κάνουν. Έτσι, ξεκινώντας για αναζήτηση τροφής, έλεγαν το “ραντεβού στα γουναράδικα” που δήλωνε αυτή τη γνώση και την αποφασιστικότητα.
Τι δηλώνει λοιπόν αυτή η ευαισθησία όσων μας έχουν κάψει τη γούνα,για τα γουναράδικα του Διαμαντόπουλου, ή του Άρη ή των αλεπούδων της ελληνικής επαρχίας; Κάποιος που είναι γνώστης και της πρόσφατης ιστορίας, ξέρει πως ο βουλευτής Διαμαντόπουλος είχε πέσει θύμα της ομάδας μονταζιέρας της ΝΔ. Δηλαδή δηλώσεις που είχε κάνει για το αυθαίρετο Mall, μονταρίστηκαν από τους σύγχρονους Μανιαδάκηδες και τον εμφάνισαν ως υποστηρικτή της βομβιστικής επίθεσης στο εμπορικό κέντρο. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε αλλά τα κανάλια δεν μετέδωσαν την αποκάλυψη. Έτσι, για τον συγκεκριμένο βουλευτή, η κοινή γνώμη έχει σχηματίσει μια εικόνα «ακραίου», των «δύο άκρων» φυσικά. Η παρερμηνεία όσων είπε για μια ακόμη φορά, πατά στην παλιά εικόνα και δημιουργεί την πεποίθηση πια, πως ναι, ο βουλευτής και το κόμμα του είναι ακραίοι.
Την ίδια ώρα όμως, η αντίδραση των νομιμοφρόνων της Βουλής και των στούντιο, που, ξαναλέω, δεν νοιάστηκαν που μας καίνε τη γούνα, αλλά νοιάζονται για τη γούνα της ομιλίας Διαμαντόπουλου, δηλώνει και την εμφυλιοπολεμική τους αντίληψη. Αντανακλαστικά, σχεδόν με μίσος, ο Άρης Βελουχιώτης δεν είναι αρχηγός της Ελληνικής Αντίστασης, αλλά εκπρόσωπος της Ελλάδας των «κακών» και «αντιπάλων». Στη συνείδηση και το δημόσιο λόγο τους, ένας από τους ανθρώπους που έδιωξαν τους κατακτητές, είναι μίασμα, ανθέλληνας, κατά πώς τον διαμόρφωσε η προπαγάνδα των συνεργατών των γερμανών και μετέπειτα κυβερνώντων.
Ο Άρης Βελουχιώτης έχει υποβιβαστεί από εθνικός ήρωας σε αιμοδιψή αρχηγό της μιας πλευράς, της κακιάς. Κι αν αυτό βόλευε μια δεξιά του 50, που είχε στα βουλευτικά έδρανα συνεργάτες των Γερμανών (ο σφαγέας του Κιλκίς συνεργάτης των Γερμανών Κ. Παπαδόπουλος εξελέγη βουλευτής της ΕΡΕ), η Ελλάδα του 2013, ακόμη και η ΝΔ, μόνο να χάσει έχει από τις ιστορικές λαθροχειρίες.
Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής αντιπαράθεσης που επαναφέρει τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος, αλλά επίσημη άποψη του Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός, προσκυνητής και ο ίδιος των μνημόσυνων του Μελιγαλά ως βουλευτής το 1982, όταν η χώρα ανακάλυπτε την εθνική συμφιλίωση, επαναφέρει τον διχασμό, ως αποτελεσματικό όπλο ενάντια στους εχθρούς. Και εχθροί είναι όσοι δεν συμφωνούν μαζί του. Όσοι διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν να φάνε είναι κουκουλοφόροι, όσοι υποστηρίζουν μια άλλη πολιτική στην Οικονομία εραστές της Κορέας και όσοι απαιτούν την νομιμότητα ενός ευρωπαϊκού κράτους, ανθέλληνες.
Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί, όχι μόνο είναι παιδί του παλαιοκομματισμού και της ακροδεξιάς, αλλά τα θεωρεί και εθνικές αρετές. Και τα δύο αποτελούν εργαλεία της πολιτικής του ερμηνείας και συνθέτουν τον πατριωτισμό του νέου διχασμού.
Όσο για τους άλλους, που ηθελημένα ή από άγνοια επιδίδονται σε ερμηνείες περί γουναράδικων, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για όσα συμβαίνουν, ας ασχοληθούν καλύτερα με τις προσφιλείς τους γούνες. Τις βιζόν τους.

Δάκρυσε το εικόνισμα της Όλγας Τρέμη...

Tου Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως ζούμε ένα θαύμα. Η εικόνα της Όλγας Τρέμη, αυτό το εικόνισμα της μνημονιακής λατρείας, δάκρυσε. Μάρτυρες οι χιλιάδες των θεατών του Mega, οι οποίοι παρακολούθησαν την παρουσιάστρια να λυγίζει, να έχει ένα ελαφρύ τσάκισμα στη φωνή και -πολλοί λένε -να δακρύζει τελικώς, λίγο αφότου ανακάλυψε μέσω ενός ρεπορτάζ στο δελτίο, πως στην Ελλάδα άνθρωποι πεινάνε, παιδιά πεθαίνουν, εργαζόμενοι δεν πληρώνονται.
Λίγα λεπτά πριν, είχε παίξει στο δελτίο το ρεπορτάζ που έδειχνε πως μανάδες αφήνουν τα παιδιά τους στο Νηπιαγωγείο Καλλιθέας για να μπορέσουν να επιβιώσουν, στο οποίο Νηπιαγωγείο, οι εργαζόμενοι μένουν επί μήνες απλήρωτοι. Απορώ πώς αυτό το ρεπορτάζ έπαιξε, περνώντας τις κόκκινες γραμμές απαγορεύσεων του ΕΣΡ, που δεν επιτρέπει να δείχνουν τα κανάλια εικόνες φτώχεια και καταστροφής από την επικράτεια.
Όπως και να έχει είναι μάλλον βέβαιο, πως η συγκίνηση της παρουσιάστριας, προέκυψε από τη διαπίστωση πως τα τελευταία τρία χρόνια, την εξαπατούν συστηματικά, εμφανίζοντας εικόνες σωτηρίας της χώρας. Η ευαίσθητη Όλγα κατάλαβε πως όσα έλεγε στο δελτίο για την καταστροφή που θα έρθει αν δεν πιστέψουμε τον φίλο και σχεδόν συγγενή Βενιζέλο, πως η υποστήριξη σε όσα απαιτεί η τρόικα και το μνημόνιο που υποστήριζε με σθένος, ήταν μια πλάνη.
Έτσι μόλις είδε την αλήθεια, τσάκισε, λύγισε, αισθάνθηκε πιθανόν εκείνη την ώρα μάνα και σκέφθηκε πως παιδιά σαν το δικό της, δεν ζουν στα εκατοντάδες τετραγωνικά των ακριβών διαμερισμάτων, αλλά στο δρόμο. Πως δεν ζουν στην οδό Ρηγίλλης αλλά στο δρόμο της πείνας. Δεν είναι κακό να είσαι πλούσιος και ταυτόχρονα να συμπονάς τους άλλους. Κακό είναι να θέλεις τους άλλους φτωχούς, επειδή είσαι εσύ πλούσιος.
Το θαύμα του δακρύσματος της σπάνιας τροϊκανής εικόνας, ανακοινώθηκε,-πιθανόν για όσους δεν το πρόσεξαν,-από το site του πρώην συζύγου της και διευθυντή της στο Mega ,Χρήστου Παναγιωτόπουλου με τίτλο «Έκλαψε η Όλγα Τρέμη στη διάρκεια του δελτίου», προκαλώντας το σταυροκόπημα χιλιάδων τηλεθεατών.
Για ευτυχή συγκυρία, την ώρα του κλάματος ,η Όλγα, ήταν σεμνή, ταπεινή και λιτή. Δεν φορούσε κανένα από τα πολλά κοσμήματα Vaν Cleef,ώστε να δώσει την ευκαιρία στους κακόβουλους να πουν «πούλα κυρά μου ένα μόνο από αυτά που φοράς να ταΐσεις 10 ορφανοτροφεία».

Ο Κουβέλης και ο σκορπιός...

Του Κώστα Βαξεβάνη...

Ο Φώτης Κουβέλης,θα κριθεί από την ιστορία και για τη στάση του να συμμετάσχει στην τρικομματική κυβέρνηση που έριξε τη χώρα στην απύθμενη λιτότητα και για τη στάση του να εγκαταλείψει αυτή την κυβέρνηση,όπως την εγκαταλείπει. Είναι δύσκολο πάντως,να προφασιστεί πως το κίνητρό του ήταν η σωτηρία της χώρας και τις δύο φορές,αφού όλη η αναγκαιότητα της “σωτηρίας” που επικαλέστηκε παραμένει,αλλά ο ίδιος αποχωρεί.
Ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ,πιέστηκε από την Κοινοβουλευτική του ομάδα και την κομματική βάση,που με τη σειρά τους πιέστηκαν από τις εξελίξεις,να πάψει να αποτελεί παρακλάδι μιας αυταρχικής ΝΔ και άλλοθι στα απομεινάρια ενός ΠΑΣΟΚ που δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτική,αλλά εκφράζει έναν βουλιμικό για εξουσία αρχηγό.
Ο Φώτης Κουβέλης,δεν υπήρξε στο σχήμα αυτό η Αριστερά ευθύνης όπως προφασίστηκε.Υπήρξε μια Αριστερά,που με τα ίδια ιδιοτελή κίνητρα με το Βενιζέλο,θεώρησε πως θα μπει στο κάδρο,μπαίνοντας στην κυβέρνηση και τα κανάλια.
Κατάφερε στο λίγο διάστημα που έμεινε στην κυβέρνηση,να εθίσει στην εξουσία τα στελέχη του,που καταλάβαιναν πως το μοναδικό στοιχείο άσκησης πολιτικής,δεν είναι άλλο από τη συμμετοχή στα αξιώματα.Επί μήνες οι πιο φιλόδοξοι βουλευτές του διαγκωνίζονται για το ποιός θα πάρει υπουργείο.Πολλοί δε απ αυτούς έπαψαν να τον έχουν διαμεσολαβητή για την εξουσία και απευθύνθηκαν απευθείας στην πηγή της εξουσίας.Έτσι σήμερα είναι καταδικασμένος να ζήσει την διάλυση του πολιτικού του χώρου,από τους φιλόδοξους “γύρω” του,που τους έπεισε πως πολιτική είναι οι συμφέροντες συμβιβασμοί.
Ο ίδιος ο Κουβέλης,το τελευταίο διάστημα,κατέβασε κι άλλο το επίπεδο της ερμηνείας της πολιτικής,εκπονώντας ή συμμετέχοντας σε κρυφά σχέδια για έναν νεο πολιτικό χώρο που θα συνένωνε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ,όχι ως πολιτικές θέσεις αλλά ως ανάχωμα στο Συριζα.Ναι,ο Φώτης Κουβέλης θεωρεί πια,πιό οικεία δύναμη τον Βενιζέλο,αυτόν τον θεσμοθέτη της πολιτικής αθλιότητας,από τον Τσίπρα.
Σε ό,τι αφορά το πού κατάντησε σε σχέση με τον πολιτικό του χώρο θα πω στον Φώτη Κουβέλη κάτι που θα το καταλάβει σίγουρα.Έφτασε στο σημείο,ο Νίκος Μπίστης,αυτός ο ογκόλιθος της πολιτικής πιρουέτας, ο γυρολόγος της πολιτικής, ο Βενιζέλος της ΔΗΜΑΡ,να τον αποκαλεί Καρατζαφέρη.Αυτό τα λέει όλα.Τα δε ευνοούμενα κομματικά του παιδιά,θα τον εγκαταλείψουν για ένα υπουργείο,με τα επιχειρήματα της “σωτηρίας” που ο ίδιος εφηύρε καιροσκοπικά.
Θα πω όμως στον Φώτη Κουβέλη και την γνωστή ιστορία του Αισώπου,λίγο παραλλαγμένη,για να κατανοήσει το λάθος που έκανε να αποτελέσει το πλυντήριο του Βενιζέλου.Κάποτε ένας σκορπιός πλησιάζει έναν βάτραχο και του ζητάει να τον περάσει από τη λίμνη. “Όχι” απαντάει ο βάτραχος στο σκορπιό, “γιατί θα με τσιμπήσεις”.”Δεν θα τσιμπήσω γιατί θα πνιγώ και ο ίδιος δεν το καταλαβαίνεις” του ανταπαντά ο σκορπιός.Ο βάτραχος θεώρησε λογικό το επιχείρημα και ανεβάζει τον σκορπιό στην πλάτη του να τον περάσει από τη λίμνη.Στη μέση της διαδρομής ο σκορπιός γυρίζει το κεντρί του και τσιμπάει τον βάτραχο.Την ώρα που ξεψυχάει ο βάτραχος ρωτάει με απορία τον σκορπιό “μα γιατί το έκανες αφού θα πνιγείς και εσύ μαζί μου;” “Γιατί είναι η φύση μου” απαντάει ο Βενιζέλος.

Η απλή μέθοδος των τριών...

Του Κώστα Βαξεβάνη...

Επί τρεις μέρες, οι τρεις, συνεδριάζουν για την ΕΡΤ. Έτσι λένε τουλάχιστον. Δεν αποκλείω να πίνουν απλώς καφέ δεχόμενοι τις υπηρεσίες ψυχολογικού μασάζ από τον κύριο Μουρούτη, αλλά ας υποθέσουμε πως έτσι είναι τα πράγματα. Πως συνεδριάζουν επί τρεις μέρες, οι τρεις, για να δουν τι θα γίνει με την ΕΡΤ.
Προσπαθώ να θυμηθώ κάποιο άλλο θέμα για το οποίο οι τρεις αφιέρωσαν τόσες μέρες για να το συζητήσουν, ανταλλάσοντας μάλιστα σκληρές κουβέντες, αντεγκλήσεις και απειλές. Δεν νομίζω ότι υπάρχει. Ούτε τα μέτρα λιτότητας, ούτε οι περικοπές, ούτε οτιδήποτε άλλο από αυτά που εφάρμοσαν, συζητήθηκαν επί μέρες, για να έχουν εξασφαλίσει έστω ότι καλώς έκαναν αφού εξέτασαν όλα τα ενδεχόμενα.
«Μα η ΕΡΤ είναι θέμα Δημοκρατίας» θα αναφωνήσει κάποιος καλόπιστος που άκουσε τις δηλώσεις Βενιζέλου και κόντεψε να πιστέψει πως μόλις βγήκε από τη συνάντηση προσκόπων όπου αποφάσισαν για την καλή πράξη της ημέρας. Μα και η επιβολή χαρατσιού στους πολίτες αλλά η εξαίρεση με νόμο Βενιζέλου των πλουσίων που έχουν πάνω από 1000 τετραγωνικά, θέμα Δημοκρατίας είναι. Και η διάσωση των διεφθαρμένων Τραπεζιτών με τα λεφτά μας, θέμα Δημοκρατίας επίσης. Και το να κυβερνιέται η χώρα με φετβάδες που υπογράφει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αυτό κι αν είναι θέμα Δημοκρατίας.
Άρα η ΕΡΤ δεν είναι για τους τρεις, το θέμα Δημοκρατίας που λένε. Άλλωστε στις δηλώσεις Κουβέλη-Βενιζέλου φαίνεται πως δεν αντιδρούν για όσα έκανε ο Σαμαράς, αλλά γιατί τα έκανε από μόνος του, χωρίς να τους ρωτήσει. Το θέμα είναι λοιπόν, όπως λέει και κάποια φίλη που θέλει τον Κουβέλη όπως η μολόχα τη σαλάτα, πως ο Σαμαράς «είχε πάρει πολύ αέρα».
Οι δύο παραστάτες του Σαμαρά γνωρίζουν πως αν γίνουν εκλογές τώρα δεν μπαίνουν στη Βουλή αλλά ο Σαμαράς έχει κάθε λόγο να φοβάται τις εκλογές περισσότερο από αυτούς. Έτσι τον εκβιάζουν με τις εκλογές, φροντίζοντας να θυμίζουν πως το θέμα Δημοκρατίας για το οποίο μιλούν είναι ένα: δεν μπορεί να κάνει κάτι χωρίς να τους ρωτάει. Γιατί σε μια τρικομματική κυβέρνηση συνενοχής, δεν παίζουν ρόλο τα ποσοστά, αλλά η συνενοχή.
Με την απλή μέθοδο των τριών λοιπόν, αυτή με την οποία δημιουργούν δράκους που καλούνται οι ίδιοι στη συνέχεια να σκοτώσουν, η τρικομματική θα συνεχίσει να κυβερνά. Αλλά τίποτα δεν είναι όπως πριν ακόμη κι αν τίποτα δεν φαίνεται πως έχει αλλάξει. Αυτό το καταλαβαίνει πλέον ακόμη και ο Μουρούτης.

Το ντΕΡΤι του ανασχηματισμού...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Θαύμα,θαύμα.Οι τρεις,μπήκαν στη σύσκεψη με ερωτήματα για την ΕΡΤ και βγήκαν με απαντήσεις για τον ανασχηματισμό. Στις δηλώσεις Κουβέλη και Βενιζέλου μετά την σύσκεψη που θα εξέταζε το θέμα της ΕΡΤ,το μόνο αναπάντητο είναι τι τελικώς θα γίνει με την ΕΡΤ.Ωστόσο οι εταίροι είχαν την ευκαρία να επιβεβεβαιώσουν την μεταξύ τους σχέση,την αναγκαιότητα να συναποφασίζουν στην κυβέρνηση και βέβαια τον ανασχηματισμό.
Οι για λίγο αντιΣαμαρικοί εταίροι του Σαμαρά,στις τοποθετήσεις τους ήταν σαφείς.Υπέδειξαν στον πρωθυπουργό πως δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς να τους ρωτά,δεν μπορεί να αποφασίζει χωρίς να τους υπολογίζει γιατί μπορεί να φτάσει στο χείλος της πολιτικής κρίσης.Δηλαδή τα θέματα Δημοκρατίας τα οποία έβαλαν στο μεγάλο τραπέζι του Μαξίμου εκτός από τα κουλουράκια,δεν ήταν ότι ο Σαμαράς παίρνει αντιδημοκρατικές αποφάσεις,κυβερνά χρησιμοποιώντας Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου αντί για τη Βουλή κι κλείνει τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση,αλλά ότι τα κάνει χωρίς να τους ρωτά.Δηλαδή η Δημοκρατία δεν είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείται απέναντι στην κοινωνία,αλλά στους ίδιους.
Και μέσα σε όλα,ήθελε ο Βενιζέλος να κρυφτεί,αλλά η χαρά δεν τον άφηνε.Βγήκε και ανακοίνωσε την επιτυχία της σύσκεψης και το μάθημα που πήρε ο Σαμαράς,προαναγγέλοντας τον ανασχηματισμό που έρχεται.Τελικώς η ΕΡΤ δεν χρειαζόταν πομπούς αλλά να μπει ο Κουβέλης και ο Σαμαράς στην κυβέρνηση.
Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας η οποία χρησιμοποιήθηκε για να μπορέσουν να δραπετεύσουν από το αδιέξοδο οι κυβερνητικοί εταίροι δίνοντας ο καθένας την δική του ερμηνεία,είναι απλώς μια απόφαση.Πέρα από αυτή υπάρχει ην ουσία,στην οποία πρέπει όλοι να τοποθετηθούν πολιτικά.Να λειτουργήσει δηλαδή η ΕΡΤ τώρα.Αν βιάζονται να κάνουν ξεκαθάρισμα,ας ξεκινήσουν με τις ειδικές θέσεις που δημιούργησαν στην ΕΡΤ με συμβούλους,κουμπάρους,μπατζανάκηδες ειδικούς σε θέματα επικοινωνίας και υποσχόμενες σε θέματα γοητείας.
Στην πολιτική είναι σύνηθες,αυτοί που είναι σε αδιέξοδο,να δημιουργούν κρίσεις,να κάνουν την κοινωνία να φοβάται πως έρχεται το χειρότερο,για να μπορούν στη συνέχεια να τις επιλύουν κατά το συμφέρον τους, εμφανιζόμενοι ως σωτήρες.Αυτό έγινε για μια ακόμη φορά.Με τον πιο ανήθικο τρόπο,Κουβέλης και Σαμαράς χρησιμοποίησαν το θέμα της ΕΡΤ,για να πιέσουν τον Σαμαρά και να του θυμίσουν πως είναι σε αλληλοοημηρία.Πως μπορούν αν θέλουν,να μετατρέπουν τη κοινωνικά προβλήματα σε πολιτικές κρίσεις,χρησιμοποιώντας την «κοινωνική τους ταυτότητα» και την κοινωνική ρητορική τους.Αυτό είναι το όπλο τους και γι αυτό επιλέγησαν ως κυβερνητικοί εταίροι.Για να κρύβουν το αναχρονιστικό προφίλ ενός πρωθυπουργού ακροδεξιού,εθνικιστή,θρησκόληπτου που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει «τα μυστικά του Βάλτου» της διαπλοκής,έχοντας συνεχώς το φόβο πως μπορεί η διαπλοκή να τον εγκαταλείψει όπως ο ίδιος τον Μητσοτάκη τον οποίο έριξε απ την κυβέρνηση.
Το ντΕΡΤι του ανασχηματισμού λοιπόν λύθηκε.Ο Σαμαράς πήρε το μάθημά του.Οι πολίτες;

Σαμαράς και Σία και Λευκωσία...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...


Χρειάστηκε μόλις ένα 48ωρο, για να ανατραπεί η επιχειρηματολογία τριών χρόνων. Σύμφωνα με αυτή την επιχειρηματολογία, η Ελλάδα, πιεσμένη από τις συνθήκες και κυρίως από τους δανειστές, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα διαφορετικό από το να δεχθεί δυσβάστακτα μέτρα και σκληρούς όρους. Από τον Παπακωνσταντίνου ως τον Στουρνάρα και από τον Παπανδρέου ως τον Σαμαρά και Σία (σε αυτό το Σία συμπεριλαμβάνεται ο ευέλικτος μπαλαντέρ των χονδροειδών ψεμάτων του συστήματος, Βενιζέλος) η Ελλάδα εμφανίζεται να μην μπορεί να κουνηθεί. Καμιά διαπραγμάτευση, κανένα περιθώριο. Όλοι αυτοί που επέμεναν πως αυτοί οι ίδιοι οι όροι της δικής τους αγοράς επιτρέπουν την διαπραγμάτευση μέσα από την επίκληση της πιθανότητας κατάρρευσης, εμφανίζονταν ως επικίνδυνοι λαϊκιστές.
Και ξαφνικά από το Σαμαρά και Σία, πήγαμε στη Λευκωσία. Η κυβέρνησή της πήγε στο Eurogroup, απειλήθηκε, πιέστηκε και κατά πώς θα έκανε η κάθε υποτακτική κυβέρνηση, μετέφερε τις απαιτήσεις του Eurogroup στη χώρα ως αδιαπραγμάτευτη βάση. Η πολιτική Αναστασιάδη, κυρίως όμως αυτή του Σαμαρά βρέθηκε στον αέρα σε ώρες. Το κούρεμα των καταθέσεων προκάλεσε απρόσμενη αντίδραση. Πρώτα αντέδρασαν οι Κύπριοι και μετά τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου. Το αποτέλεσμα ήταν το Eurogroup να διαμηνύσει πως δίνει εναλλακτική λύση στην Κύπρο με φορολόγηση καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ. Να λοιπόν τι προκύπτουν ως συμπεράσματα από αυτές τις ώρες των εξελίξεων:
1. Τα μέτρα και οι όροι δεν είναι αδιαπραγμάτευτοι όπως ισχυρίζονται Βενιζέλος, Σαμαράς και Σία. Η πιθανότητα μια λαϊκή «αποκοτιά» να ακυρώσει τους σχεδιασμούς για την Κύπρο, δημιούργησε υποχωρητικότητα στους εμφανιζόμενους ως ανυποχώρητους από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Άρα τα μέτρα που επιβάλλονται δεν είναι ανελαστικά. Βενιζέλος Σαμαράς και Σία είναι ελαστικοί για τους δικούς τους λόγους. Όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκαν ποτέ, αλλά δεν χρησιμοποίησαν την λαϊκή δυσαρέσκεια για τα μέτρα ως διαπραγματευτικό ατού. Αντιθέτως χρησιμοποίησαν καταστολή και επιχειρήματα φόβου απέναντι στον κόσμο για να δηλώσουν προς τους «εταίρους» την δική τους επιτυχή πάλη υπέρ των μέτρων.
2. Με το φτάρνισμα της μιρής οικονομικά Κύπρου, κρυολόγησε ο πλανήτης. Τα χρηματιστήρια έπεσαν,οι τράπεζες τρομοκρατήθηκαν, ο Πούτιν ανατρίχιασε. Αποδείχθηκε πάρα πολύ απλά πως οι παγκοσμιοποιημένες αγορές εκτός από «πλεονεκτήματα» έχουν και το μεγάλο μειονέκτημα της αλληλοσύνδεσής τους. Ακόμη και η μικρή Κύπρος μπορεί να ρίξει το ντόμινο. Και δεν το θέλουν. Γι” αυτό απειλούν, εκβιάζουν αλλά τελικώς διαπραγματεύονται. Διαφορετικά θα είχαν αφήσει την ελάχιστη οικονομία της Κύπρου να καταρρεύσει. Αλλά δεν αφήνουν ούτε αυτή.
3. Αν ισχύουν όλα όσα διέρρευσαν από το Eurogroup ως διάλογοι, τότε πρόκειται για μια συμμορία εκβιαστών την οποία Σαμαράς και Σία εμφανίζουν ως εταίρους ή ευρωπαϊστές. Σύμφωνα με τις διαρροές από την Κύπρο, όταν ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου Μ. Σαρρής σηκώθηκε να φύγει από το Eurogroup θεωρώντας πέρα από κάθε λογική τα επιβαλλόμενα μέτρα, ο Άσμουνσεν πήρε τηλέφωνο τον Ντράγκι και ακολούθησε ο εξής διάλογος:
«Μισό λεπτό να πάρω ένα τηλέφωνο… Έλα Μάριο (Ντράγκι) είμαστε έτοιμοι να σκάσουν δυο κυπριακές τράπεζες; Βεβαίως και είμαστε. ΟΚ κύριε Σαρρή, τώρα μπορείτε να πάρετε όποια απόφαση θέλετε».
Το κλίμα, αν όχι τον διάλογο, επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος στο διάγγελμά του λέγοντας πως υπήρξε απειλή για κλείσιμο δύο τραπεζών. Άρα δεν μιλάμε για τις προσπάθειες διάσωσης της Οικονομίας, αλλά για εκβιασμούς που γίνονται προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Όλο αυτό το αντιευρωπαϊκό και εκβιαστικό κλίμα, ο Σαμαράς και Σία το εμφανίζουν ως ευρωπαϊκή λύση και μάχη για την Οικονομία. Αποκρύπτουν πως δεν έχει τίποτα φιλοευρωπαϊκό και εμφανίζουν τη συμμορία των εκβιαστών ως πολιτικούς που αγωνιούν για τη σωτηρία, εξωραΐζοντάς τους μαζί φυσικά με τους εαυτούς τους. Οι πραγματικοί λόγοι που επιβάλουν τα μέτρα είναι άλλοι, όπως και οι πραγματικές προθέσεις αυτών που κυβερνούν την Ελλάδα.
Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, αποφεύγουν να δώσουν την πραγματική διάσταση στο πρόβλημα: μια συστημική κρίση δεν απειλεί τις χώρες αλλά το σύστημα αν πέσουν οι χώρες. Έτσι το σύστημα απλά πολύ απλά,προσπαθεί να “επιλύσει” την κρίση κερδίζοντας από αυτή. Όποιος αμφιβάλει ας κοιτάξει τα κέρδη που συσσωρεύει η Γερμανία τον καιρό της κρίσης. Ο άλλος τρόπος επίλυσης, είναι μια άλλη Ευρωζώνη, με άλλους όρους Οικονομίας και Πολιτικής. Και βέβαια αλληλεγγύη, όραμα και κοινωνική (όχι τραπεζική) πολιτική.
Αυτή η στροφή για να γίνει χρειάζεται αυτό το αντιδραστικό σύστημα να έχει απέναντί του, ό,τι έγινε στη Λευκωσία.Όχι τους Σαμαρά και Σία.

Η Ιστορία μιας Φωτογραφίας....

My Pillow Book...

Όταν το μακρινό 1981 ο Μίκης Θεοδωράκης επισκέφθηκε τον Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα, εκείνος του έδωσε σ’ ένα πακέτο μια λίστα, όπως φαίνεται και στο 2:28 λεπτό του video που μπορείτε να δείτε και στο διαδίκτυο.

Τη λίστα αυτή, την είχαν παραδώσει ο Batman μαζί με την Catwoman, στα χέρια του Φιντέλ, όπως μαρτυρά και το φωτογραφικό στιγμιότυπο, στην Αβάνα, άνοιξη του 1953.
Αλλά ας πάρομε τα πράγματα από την αρχή:
Η αναποτελεσματικότητα και η διαφθορά στην οικονομική και πολιτική ζωή της Ελλάδας της δεκαετίας του 1950 και ιδιαίτερα στη δημόσια διοίκηση, εμπόδισαν την εφαρμογή του Σχεδίου Μάρσαλ και οι Aμερικανοί αναγκάστηκαν να το διακόψουν το 1952. Κάποιοι σήμερα διατείνονται ότι το Σχέδιο Μάρσαλ είχε έρθει τότε για να υποκαταστήσει τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις. Αλλά δε υπάρχει καμιά τέτοια ρητή διατύπωση.
Πάντως τον Ιανουάριο του 1947, οι ΗΠΑ έστειλαν στην Αθήνα τον δικηγόρο Πολ Πόρτερ για να κάνει μια έκθεση για την ελληνική οικονομία. Ήταν μια έκθεση καταπέλτης! Που ως γνωστόν αγνοήθηκε...
Τέλος πάντων για να μην μακρηγορούμε, οι πάντα σχολαστικοί υπάλληλοι της αμερικανικής αποστολής, με τη διακοπή του Σχεδίου Μάρσαλ, συνέταξαν την έκθεση με τα πεπραγμένα τη αποστολής και επισύναψαν τη λίστα με τα ονόματα των παλαιών συνεργατών των ναζί που είχαν ενσωματωθεί στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων. Ήταν ανάμεσά στους άλλους που είχαν εξολοθρεύσει τους κομμουνιστές και σε αντάλλαγμα είχαν καταχραστεί ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του δημόσιου πλούτου, αλλά και των ιδιωτικών περιουσιών των χαμένων, κάτι σαν λάφυρο πολέμου, μαζί με τη διαχείριση της βοήθειας του Σχεδίου Μάρσαλ σαν extra bonus...
Ένας από αυτούς που τα ονόματά τους βρίσκονται καταχωρισμένα σε αυτή τη λίστα, κατά τα γραφόμενα που δεν έχουν διαψευσθεί, είναι και ο παππούς του σημερινού κατηγορούμενου για πλαστογραφία κ. Παπακωνσταντίνου. Ένας άλλος είναι ο πατέρας του εταίρου, φυγόδικου από την Ελλάδα,  κ. Χριστοφοράκου. Και ασφαλώς, πολλά άλλα ονόματα της ελληνικής καθεστηκυίας τάξης.  
Θα αναρωτηθεί κανείς, πώς βρέθηκε η απόρρητη αμερικανική λίστα στα χέρια του Batman κι από κει στο σεντούκι του Φιντέλ Κάστρο.
Αν έχετε ακούσει για το "witch hunt", το περίφημο κυνήγι μαγισσών, ήταν σε εκείνο το ζοφερό κλίμα, που ο ίδιος ο McCarthy είχε αποκαλέσει μπροστά στον Πρόεδρο των Η.Π.Α. τον Batman «βρωμοκομμούνι». Αυτό, φυσικά, γρήγορα έφτασε στα αυτιά του Batman που είχε θυμώσει επειδή κανείς, ούτε ο Πρόεδρος,  δεν είχε πάρει το μέρος του στην άδικη και συκοφαντική επίθεση του παρανοϊκού McCarthy. Εκείνη τη στιγμή του ψυχικού του φόρτου, η δαιμόνια Catwoman, βρήκε στο πρόσωπο του Batman, την ευκαιρία που έψαχνε για να υπονομεύσει τους μισητούς Αμερικάνους. Οι Αμερικάνοι ήταν που είχαν σκοτώσει τον μεγάλο της αδερφό σαν το σκυλί στην εξέγερση του Ντιτρόιτ στα 1943. Του είχαν λιώσει το κεφάλι με ένα μπαστούνι ή σιδερολοστό, δεν αποσαφηνίστηκε ποτέ. Το πτώμα είχε αναγνωριστεί μόνο από τα ρούχα και τα χέρια του νεκρού με τα όμορφα μακρυά δάχτυλα...
Η Catwoman δε δυσκολεύτηκε να σαγηνεύσει τον Batman, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.  
Όταν του πρότεινε να κλέψουνε μερικά έγραφα από το σταθμαρχείο της C.I.A. που ήταν εγκατεστημένο στην Αθήνα, εκείνος άφησε τον πατριωτισμό του να πνιγεί στο βαθύ φιλί της...
Ένα βαθύ φιλί που προς στιγμήν υπονόμευσε την άμυνα του Ν.Α.Τ.Ο. σε εποχές εξαιρετικά ψυχροπολεμικές. Τα έγγραφα που ενδιέφεραν τους Ρώσους είχαν σχέση με τον στρατηγικό  σχεδιασμό των Η.Π.Α. στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά η Catwoman, από τη βιασύνη της ίσως, καθώς ψαχούλευε το χρηματοκιβώτιο που είχε παραβιάσει ο Batman με το Bat-παρτού που είχε πάντα μαζί του, πήρε κι άλλα χαρτιά.

Ανάμεσα  στα άλλα ήταν κι ολόκληρη η τελική έκθεση της αμερικανικής αποστολής μαζί και τη λίστα με τους Έλληνες δοσίλογους και καταχραστές. Κάτι σαν σωρευτικό payroll για τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει στον αγώνα κατά του εχθρού που απειλούσε πίσω από την άλλη πλευρά του Σιδηρούντος Παραπετάσματος...
Κανείς δε γνωρίζει τι σημείωσε η C.I.A. στα αρχεία της για εκείνο το συμβάν του χαμένου φακέλου στις αρχές του 1953, ανήμερα της γιορτής των Φώτων, σαν σήμερα...

Πάντως είναι ο ίδιος φάκελος που είχε παραδώσει ο Φιντέλ στον Μίκη, πίσω στα 1981... Κανείς δε είχε ενδιαφερθεί γι’ αυτά τα χαρτιά που έμειναν να μαζεύουν μούχλα για τριάντα σχεδόν χρόνια μαζί με άλλα διάφορα αναμνηστικά, «αταξινόμητα», μέσα στο βαρύ σεντούκι που είχε πάντα κλειδωμένο στο υπνοδωμάτιο του ο Φιντέλ...Όταν του είχαν πει για την επικείμενη επίσκεψη του Μίκη, θυμήθηκε το φάκελο που είχε φέρει κατά λάθος μαζί της, η Catwoman -una mujer hermosa...

Ο Μίκης θα παραδώσει το πακέτο στον κ. Βαξεβάνη, αφού κατά τα φαινόμενα αυτός είναι -εκτός από αδέκαστος- κι ο πιο τολμηρός υπηρέτης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.


φωτο: Ο.Κ.Τ.Α.Ν.Α.

Σιγή ιχθύος από Βενιζέλo για τους νόμους του που ευνοούν μεγαλοεπιχειρηματίες...

απο το Κουτι της Πανδωρας...

Μια εβδομάδα μετά τις αποκαλύψεις του HOT DOC για τους νόμους που ευνοούν και καλύπτουν μεγαλοεπιχειρηματίες ώστε να ικανοποιηθούν τα συμφέροντά τους, ο πρώην αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, οι πρώην υπουργοί Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Μάκης Βορίδης αλλά και ο τωρινός υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνης τηρούν σιγή ιχθύος, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα για τις νομοθετικές ρυθμίσεις που πέρασαν και έχρισαν νόμιμο το παράνομο.
Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του περιοδικού HOT DOC που κυκλοφορεί στα περίπτερα και στο ίντερνετ, αποκαλύπτει τρανταχτές περιπτώσεις φωτογραφικών νόμων και διατάξεων, οι οποίοι ψηφίστηκαν μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν γνωστούς και φίλους.
Επώνυμοι γλιτώνουν τη φυλακή με νόμο Βενιζέλου
Το 1996 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Ευάγγελος Βενιζέλος με αλλαγή πέντε λέξεων στον ποινικό κώδικα, καταφέρνει να γλιτώσει από τη φυλακή περί τους 700 Θεσσαλονικείς, οι οποίοι εμπλέκονταν σε ένα σκάνδαλο με παράνομες μετεγγραφές φοιτητών από τη Ρουμανία, τη Γιουγκοσλαβία και την Ιταλία σε πανεπιστήμια της Μακεδονίας. Εμπλεκόμενοι ήταν βουλευτές, μεγαλογιατροί, αξιωματικοί, μέλη της κοινωνικής ελίτ της Θεσσαλονίκης και εκλογικής περιφέρειας του κ. Βενιζέλου.
Νόμος περί ευθύνης υπουργών
Το μεγάλο επίτευγμα όμως του κ. Βενιζέλου είναι ο περίφημος νόμος περί ευθύνης υπουργών του οποίου ο ίδιος υπήρξε θεμελιωτής. Με το νόμο αυτό θεσμοθετήθηκε το ακαταδίωκτο και η πρακτική ατιμωρησία υπουργών και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στο πολιτικό σύστημα να παρανομεί, γνωρίζοντας ότι η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να τους αγγίξει. Αρμόδιος για να κρίνει υπουργούς είναι μόνο η Βουλή και όχι τα Δικαστήρια.
86 φοροαπαλλαγές για εφοπλιστές
Η χρήση του Συντάγματος όμως από τον κ. Βενιζέλο γίνεται προκειμένου να εξυπηρετηθούν και συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων. Το άρθρο 107 συνδέεται με το νόμο 27/1975 το οποίο προβλέπει περί τις 86 φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές. Κάθε άλλη φοροαπαλλαγή για τους απλούς πολίτες γίνεται με νόμο, για τους εφοπλιστές διά του Συντάγματος.
Τα χρέη των ΠΑΕ και η ζημία του Δημοσίου
Ένας από τους νόμους του κ. Βενιζέλου ήταν και αυτός για τα χρέη των ΠΑΕ. Πρόκειται για το νόμο 2947/2001 με τον οποίο δίνονταν η ευκαιρία σε ΠΑΕ να ρυθμίσουν τα χρέη τους. Το νόμο εκμεταλλεύτηκαν γνωστοί απατεώνες και παράγοντες του ποδοσφαίρου, οι οποίοι είχαν φεσώσει το ελληνικό δημόσιο με χρέη εκατομμυρίων ευρώ. Με το νόμο αυτό το ελληνικό δημόσιο φέρεται με μετριοπαθείς υπολογισμούς να απώλεσε έσοδα 50 εκατ. ευρώ.
Κανάλια δίχως άδεια διά χειρός Βενιζέλου
Στην Ελλάδα ακόμη και περίπτερο να θέλει να λειτουργήσει κανείς απαιτείται άδεια. Φαίνεται όμως ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα κανάλια, καθώς ο κ. Βενιζέλος με το νόμο 2328/1995 φρόντισε να δώσει την ευχέρεια στους καναλάρχες να λειτουργούν χωρίς μόνιμες άδειες αλλά με προσωρινές.
Ο έχων πολλά ακίνητα με πολλά τετραγωνικά γλιτώνει
Μπορεί το χαράτσι της ΔΕΗ για τα ακίνητα να χτύπησε στην καρδιά της μεσαίας τάξης και να έφτασε στα όρια τους χιλιάδες πολίτες με μεσαία εισοδήματα, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο και για τους μεγαλοϊδιοκτήτες. Ο κ. Βενιζέλος με πράξη νομοθετικού περιεχομένου έδωσε τη δυνατότητα σε εταιρίες και επιχειρηματίες να έχουν έκπτωση στο χαράτσι και μάλιστα με τη λογική όσα περισσότερα τετραγωνικά, τόσο λιγότερο θα πληρώνουν. Μεγάλα super market, Mall, γραφεία πολυεθνικών κτλ ευνοούνται κατά κόρον, ενώ ο μέσος πολίτης στενάζει.
Ο περίφημος νόμος για τα υποβρύχια
Με το νόμο 3885/2010 ο κ. Βενιζέλος «καθάρισε» τα ναυπηγεία και τους γερμανούς. Αντί να απαιτήσει ρήτρες και δικαιώματα που απέρρεαν από τις ζημιογόνες συμβάσεις, ο κ. Βενιζέλος, παραιτείται από κάθε δικαίωμα και αμνηστεύει φορολογικά τη HDW και τα ναυπηγεία δίνονται στον Ισκαντάρ Σάφα. Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα πλήρωσε προκαταβολικά για τα υποβρύχια, ωστόσο οι εργαζόμενοι είναι πάλι στο δρόμο.
Τα εργοστάσια Αλλατίνη και Φιξ
Ο κ. Βενιζέλος όμως φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερη αδυναμία σε συγκεκριμένη μερίδα συμπολιτών του. Τον Απρίλιο του 2003 από τη θέση του υπουργού Πολιτισμού υπέγραψε δύο υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες αποχαρακτηρίζονταν από Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία, δύο βιομηχανικά Μνημεία της Θεσσαλονίκης: Τα εργοστάσια ΦΙΞ και Αλλατίνη. Οι ιδιοκτήτες τους δηλαδή οι οποίοι είχαν αποζημιωθεί για τους χαρακτηρισμούς θα γίνονταν σκανδαλωδώς πλούσιοι.
Ο τυποκτόνος νόμος για τους ενοχλητικούς δημοσιογράφους
Εφεύρημα του κ. Βενιζέλου, είναι όμως και ο περίφημος τυποκτόνος νόμος για τους εργαζομένους στα ΜΜΕ. Οι αγωγές υπέρογκων ποσών είναι όπλο στα χέρια των ισχυρών οι οποίοι με νομικά επιτελεία μπορούν με μεγάλη ευκολία να στήσουν βιομηχανίες αγωγών και ομηρίες. Απώτερος στόχος η εξόντωση των ενοχλητικών δημοσιογράφων και η φίμωση της αλήθειας.
Το σκάνδαλο της Proton bank
Τον Ιούλιο του 2011 ο κ. Βενιζέλος αποφάσισε να χορηγήσει στην Proton Bank του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη 100 εκατ. από τα αδιάθετα του ελληνικού δημοσίου. Την ίδια περίοδο που ο Λαυρεντιάδης βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση για κατάχρηση. Στη συνέχεια το ελληνικό κράτος θα δώσει πάλι διά χειρός του κ. Βενιζέλου άλλα 800 εκατ. ευρώ προκειμένου να πάρει την Proton. Με το νόμο 3904/2010 τον οποίο συνυπογράφει ο κ. Βενιζέλος προβλέπεται ότι εάν κάποιος καταχραστεί, όπως για παράδειγμα ο κ. Λαυρεντιάδης και τα επιστρέψει , τότε εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο.
Ρύθμιση Παπακωνσταντίνου για το Μυτιληναίο
Με το άρθρο 197 στο νόμο 4001/2011 ο τότε υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου εξασφάλισε στην εταιρεία Αλουμίνιο του ομίλου Μυτιληναίου φτηνότερο ρεύμα από όσο το πραγματικό του κόστος. Η εξυπηρέτηση αυτή δημιούργησε αντιδράσεις τόσο στη ΔΕΗ όσο και στο Σύνδεσμο Παραγωγών Ενέργειας Φωτοβολταϊκών.
Νομοθετική εργολαβία υπέρ των εργολάβων
Το 2011 ο τότε υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με το νόμο 4030/2011 δίνει άδεια λειτουργίας στην Lafarge-Λατομική ΑΕ, συμφερόντων της οικογένειας Μπόμπολα, για τη λειτουργία των λατομείων της περιοχής Αράξου μέσα στο Εθνικό Πάρκο Στροφυλιάς-Κοτυχίου. Η περιοχή προστατεύεται από το 1993 από τη συνθήκη Ramsar και το 2009 τρεις υπουργοί δίνουν τέλος στη λειτουργία των λατομείων με κοινή τους υπουργική απόφαση. Ωστόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε διαφορετική γνώμη.
Ταλαντούχα νομοθεσία για την Αταλάντη
Με το νόμο 4030/2011 ο κ. Παπακωνσταντίνου άλλαξε το ποσοστό τουριστικών έργων σε δάση, καθώς δόθηκε η δυνατότητα κάλυψης της έκτασης σε ποσοστό 20%. Από το νόμο αυτό ευνοημένη μέχρι στιγμ΄ςη είναι μια εταιρεία στην Αταλάντη.
Ο Βορίδης και τα βαρίδια των εργολάβων
Με το νόμο 4070/2012 ο τότε υπουργός Μεταφορών Μάκης Βορίδης, ρύθμισε τις περισσότερες απαιτήσεις των εργολάβων που κατασκευάζουν δρόμους και διόδια. Με το νόμο έδωσε τη δυνατότητα σε εταιρίες να βάζουν διόδια όπου το επιλέξουν ακόμη και σε μικρά τμήματα ή υποτμήματα των δρόμων.
Οι νόμοι του… Mall
Οι υπουργοί Σηφουνάκης και Παπακωνσταντίνου με ένα άρθρο σε νόμο νομιμοποίησαν το γνωστό Mall του Λάτση, το οποίο είχε κτιστεί πέρα από κάθε πολεοδομική πρόβλεψη.
Οι μικρές λίστες Λαγκάρντ του κ. Μαυραγάνη
Το υπουργείο Οικονομικών έχει στη διάθεσή του από το 2011 τα ονόματα 1.750 ελεγχόμενων για φοροδιαφυγή. Οι διαδικασίες ελέγχου έχουν ολοκληρωθεί και μένει να βεβαιωθούν τα πρόστιμα ύψους εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο ο υφυπουργός Οικονομικών Παντελής Μαυραγάνης με υπουργική απόφαση ξεκινά ουσιαστικά τις διαδικασίες από την αρχή, με την επιβολή των προστίμων να αναβάλλεται.

Κύριε Βενιζέλο γιατί δεν κάνετε μια φανουρόπιτα;

Κώστας Βαξεβάνης, το Κουτι της Πανδωρας...

Κύριε Βενιζέλο,
Πληροφορήθηκα από διάφορα χιουμοριστικά μηνύματα στο twitter, ενώ βρισκόμουν στην Κύπρο, την αναφορά που κάνατε σε μένα μέσα στο Κοινοβούλιο. Προφανώς και δεν θα γράψω τι έλεγαν τα μηνύματα, αν και τα περισσότερα είναι ένα μνημείο εξυπνάδας και χιούμορ. Θα σας μεταφέρω μόνο ένα, κάποιου αγνώστου: «Ο Βενιζέλος ρωτάει στη Βουλή πού βρήκες τη λίστα Λαγκάρντ. Ο τύπος νομίζει ότι είναι Θεός. Ο Σαμαράς έλεγε αλήθεια ότι μιλάει με το Θεό».
Δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί, αλλά εδώ και μήνες δίνετε περισσότερο τροφή για χιουμοριστικά σχόλια, παρά για πολιτικές αναλύσεις. Κανένας δεν σας «παίρνει» πολιτικά. Και αν οι εφημερίδες οι οποίες σας έχουν ιδιαίτερη συμπάθεια επέτρεπαν στους σκιτσογράφους τους να μην αυτολογοκρίνονται, είμαι σίγουρος θα είχαμε μερικά από τα πιο σπουδαία σκίτσα-γελοιογραφίες των τελευταίων χρόνων.
Είδα και το βίντεο όπου αναφερόσασταν σε μένα. Αυτό που φουσκώνατε με λεκτικές περικοκλάδες και ξεφουσκώνατε με ηχηρές ανάσες. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να το σχολιάσω. Ποτέ δεν είχα την άποψη πως έχετε κάποια πολιτική σκέψη. Είχατε απλώς γνώση του πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα ώστε να το χειρίζεστε. Ποτέ δεν αποδέχθηκα τις φήμες περί «ευφυίας» σας. Κατασκευάσατε μια φημολογία στα τηλεοπτικά στούντιο, με οικείους δημοσιογράφους, που ουδέποτε σας ζόρισαν, ούτε σας ρώτησαν για όσα σκανδαλώδη έχετε κάνει σε αυτή τη χώρα (την Πέμπτη θα σας τα θυμίσουμε στο HOT DOC). Καταφέρατε να πείσετε πως η πονηριά των χειρισμών σας στο μεγάλο τερέν της διαπλοκής, δεν ήταν παιχνίδι στο δικό σας γήπεδο των συμφερόντων αλλά νίκη της ευφυίας σας στο γήπεδο της πολιτικής.
Αλλά ακόμη και η διαφορετική άποψη που έχω για σας σε σχέση με άλλους συναδέλφους με τους οποίους τρώτε, χαριεντίζεστε και συμφωνείτε, δέχθηκε πλήγμα από την στάση σας στη Βουλή. Απορώ λοιπόν, ακόμη και στη δύσκολη θέση που είσαστε, πώς δεν είχατε την στοιχειώδη πολιτική άμυνα, ώστε να μην βάλετε το ερώτημα στη Βουλή «πού βρήκε τη λίστα ο Βαξεβάνης;»
Αναρωτηθήκατε ποια θα ήταν η θέση σας αν έβγαινα να δηλώσω «μα μου την έδωσε ο Βενιζέλος». Γιατί ανάμεσα στα σενάρια είναι και αυτό. Είσαστε από τους ελάχιστους που την είχαν. Άρα θα μπορούσατε να μου την είχατε δώσει.
Γιατί τόσος θυμός για το πού βρήκα τη λίστα; Γιατί το πήρατε προσωπικά λες και αναφέρεται σε άτομα της οικογένειάς σας; Το ερώτημα είναι πού βρήκα εγώ τη λίστα που είναι η δουλειά μου να βρίσκω ή πώς την «χάσατε» εσείς που δουλειά σας ήταν να την αξιοποιήσετε;
Είναι εμφανές πως έχετε χάσει την ψυχραιμία σας. Δεν την έχετε χάσει επειδή σας ζορίζουν, αλλά επειδή δεν μπορείτε να λειτουργείτε όπως παλιά σε προστατευμένο μιντιακό περιβάλλον, να εξουσιάζετε όπως παλιά και να εντυπωσιάζετε με λεκτικές περικοκλάδες όπως παλιά.
Το ερώτημα που βάλατε για το πού βρήκα τη λίστα, αποδεικνύει την έλλειψη πολιτικής ωριμότητας. Αλλά γι” αυτό δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω εγώ. Το δείχνει το διαλυμένο κόμμα σας. Μην μπερδεύετε την εικόνα που δίνουν για σας τα φίλια ΜΜΕ, με την πραγματικότητα. Αυτό που γράφουν δεν είσαστε εσείς, είναι αυτό που θέλετε να γράψουν. Συνεπώς μην το πιστεύετε.
Δεν έχετε κανένα πολιτικό βάρος στην κοινωνία. Αν βγαίνατε και λέγατε στη Βουλή πως θα κάνετε φανουρόπιτα για να φανερωθεί η λίστα που χάσατε, περισσότεροι θα σας πιστεύανε πως έχετε υγιείς προθέσεις απ” ότι όταν είπατε εκείνο το «πού βρήκε τη λίστα ο Βαξεβάνης».
Είσαστε εκτός πραγματικότητας. Μάλλον ασφυκτικά πιεσμένος από την πραγματικότητα που δημιουργήσατε στην κοινωνία, το κόμμα, την Ευρώπη. Τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης στα οποία έδωσα αρκετές συνεντεύξεις το τελευταίο διάστημα, έχουν εντυπωσιαστεί με το πόσους νόμους έχετε φτιάξει για να να νομιμοποιήσετε τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Θα το έχετε διαπιστώσει σε όσα γράφουν πια για εσάς στο εξωτερικό.
Από όλους γύρω σας, σας καταλαβαίνω περισσότερο. Μπορεί ακόμη και να δείξω κατανόηση. Αλλά φύγετε από την πολιτική. Απελευθερώστε τη χώρα από την εικόνα και την πολιτική σας. Αφήστε να δημιουργηθούν νέες πολιτικές δυνάμεις πάνω σε πραγματικές ανησυχίες. Ξέρω πως ανησυχείτε τι θα γίνει αν όλοι (περισσότερο οι δικοί σας άνθρωποι) καταλάβουν ότι δεν έχετε καμιά εξουσία. Δεν επικαλούμαι καμιά υπευθυνότητα που θα σας οδηγήσει στην έξοδο. Επικαλούμαι απλώς όποια δυνατότητα έχετε να σκεφθείτε πολιτικά και να διαπιστώσετε πως όσο καθυστερείτε τεχνητά τις αλλαγές, τόσο αυτές θα στραφούν εναντίον σας.
Πάτε σπίτι σας, αλλάξτε ζωή, φτιάξτε φανουρόπιτα να φανερωθεί η λίστα, κάντε ό,τι θέλετε, αλλά αφήστε την Ελλάδα να ελευθερωθεί από εσάς. Έχετε την άνεση και τα εισοδήματα να ζήσετε όπως θέλετε. Η ευφυΐα σας εξαντλείται στη φράση που θα βρείτε για να κοροϊδέψετε τον κόσμο. Να βαφτίσετε το χαράτσι «ασφάλιστρο κινδύνου».
Κύριε Βενιζέλο, σε αυτή τη χώρα πέφτετε πια βαρύς. Όχι σε μένα.

Η πολιτεία έπλεε εις την μελανόλευκον...

του Στρατη Μπουρναζου απο τα Ενθεματα...

Έχω περάσει πολλές ώρες εξηγώντας σε φίλους και συντρόφους γιατί δεν πιστεύω ότι μας κυβερνά μια «χούντα», γιατί οι αναλογίες αυτές βλάπτουν παρά ωφελούν, γιατί η κατάσταση είναι μαύρη κι άραχλη αλλά όχι «χούντα». Η αλήθεια είναι ότι, τον τελευταίο καιρό, νιώθω όλο και μικρότερη διάθεση να το κάνω. Με αποθαρρύνουν, και ενίοτε με αποστομώνουν, τα πραγματικά περιστατικά. Το τελευταίο μόνο εικοσαήμερο είχαμε την κακοποίηση και τον βασανισμό αντιφασιστών στην Ασφάλεια, τις συλλήψεις του Κώστα Βαξεβάνη και του Σπύρου Καρατζαφέρη, την κατάργηση της εκπομπής του Κώστα Αρβανίτη και της Μαριλένας Κατσίμη, την παραπομπή του Αλέξανδρου Χονδρογιάννη στην Κέρκυρα για… ανατροπή του πολιτεύματος, επιδρομές Χρυσαυγιτών εναντίον μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα (επίθεση στην κοινότητα των Τανζανών, και προχθές κυνήγι και σπασίματα μαγαζιών) χωρίς να συλληφθεί κανείς, το σταμάτημα των παραστάσεων στο Χυτήριο.

Τα δεδομένα βέβαια διαφέρουν (λ.χ., η εκπομπή του Κ. Αρβανίτη και της Μ. Κατσίμη ήταν ένα άνθος στο πέτρινο τηλεοπτικό τοπίο, ενώ μόνο κατ’ ευφημισμόν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω «λουλούδι» τον Σπ. Καρατζαφέρη), ωστόσο οι παραπάνω περιπτώσεις έχουν πολλά και σοβαρά κοινά. Καθώς είναι αρκετά γνωστές, θα σταθώ σε κάποιες, σημαντικές κατά τη γνώμη μου, πτυχές τους.

Στην υπόθεση του βασανισμού των αντιφασιστών διαδηλωτών, βρίσκω ανατριχιαστικό και αυτό καθαυτό το γεγονός, αλλά, ακόμα περισσότερο, τη στάση του Ν. Δένδια: όχι μόνο δεν υποσχέθηκε, έστω προσχηματικά, ότι θα ερευνήσει τις καταγγελίες, θα διατάξει ΕΔΕ κλπ., αλλά τις αρνήθηκε εκ προοιμίου οργίλος: επιτέθηκε με σφοδρότητα στον ΣΥΡΙΖΑ και την Αυγή που τις ανέδειξαν, απείλησε με μηνύσεις τον Guardian, ενώ δεν μετέβαλε στο ελάχιστο στάση όταν τον διέψευσαν καταφανώς οι ιατροδικαστικές εκθέσεις. Ας σκεφτούμε μόνο το πράσινο φως που ανάβει έτσι προς τους βασανιστές.

Στην περίπτωση της σύλληψης του Κ. Βαξεβάνη (όπως και πρωτύτερα του «Γέροντος Παστίτσιου» Φίλιππου Λοΐζου), η κατεπείγουσα κινητοποίηση των δικαστικών και διωκτικών αρχών είναι εντελώς δυσανάλογη σε σχέση με τις κατηγορίες, αλλά και την προκλητική αδράνεια των ίδιων σε άλλες περιπτώσεις. Η ψαλίδα είναι τέτοια που πλήττει ευθέως την εικόνα της ευνομούμενης πολιτείας, δημιουργώντας στους πολίτες την πεποίθηση της ύπαρξης δύο μέτρων και δύο σταθμών. Παρόμοια αίσθηση μεροληψίας δημιουργεί και η σύλληψη του Σπ. Καρατζαφέρη: ενεργοποιείται ένα παλιότερο ένταλμα και συλλαμβάνεται χαράματα, λίγες ώρες αφότου ανάγγειλε «αποκαλύψεις» για το Υπουργείο Οικονομικών.

Όσον αφορά την «Πρωινή Ενημέρωση», η παρέμβαση είναι πρωτοφανής στα μεταπολιτευτικά χρονικά: δύο έγκυροι δημοσιογράφοι, σε μια εξαιρετικά επιτυχημένη εκπομπή, καρατομούνται επειδή δεν συνεμορφώθησαν προς τας κυβερνητικάς υποδείξεις και τόλμησαν να αναφερθούν στο δημοσίευμα της Guardian για τα βασανιστήρια. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν τηρήθηκε κανένα πρόσχημα, ας πούμε να σταματήσει η εκπομπή σιωπηλά λίγους μήνες μετά, όταν θα έληγε η σύμβαση του Κ. Αρβανίτη. Ο πέλεκυς έπεσε αμέσως, βαρύς. Έχει κι αυτό τη σημασία του.

Όσο για την υπόθεση Χονδρογιάννη, αρκεί να δούμε τις εικόνες που ανάρτησε στο facebook. Η πραγματικότητα βοά: για κάποιες φωτογραφίες ανδρών των ΜΑΤ και Χρυσαυγιτών (έχουμε δει εκατοντάδες ανάλογες, και πολύ χειρότερες) διώκεται για «διάδοση ψευδών ειδήσεων με σκοπό την ανατροπή του πολιτεύματος», «παραβίαση προσωπικών δεδομένων» και «έργω εξύβριση»…

Τέλος, στην παράσταση του Corpus Christi το κράτος δεν θέλησε να προστατέψει ένα βασικό δικαίωμα: την ελευθερία της έκφρασης και της τέχνης. Απρόθυμα, λες και δεν το αφορούσε, και μόνο μετά από επίμονες παρεμβάσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (και κάποιων της ΔΗΜΑΡ) έστελνε τα ΜΑΤ, εξαιτίας της παρουσίας των οποίων οι «διαμαρτυρόμενοι» δεν μπόρεσαν να κάνουν τουλούμι στο ξύλο ηθοποιούς και θεατές· ωστόσο, την ίδια στιγμή, το κράτος αρνιόταν στην πράξη να διασφαλίσει τη συνέχιση της παράστασης.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά εντάσσονται σε ένα οργανωμένο σχέδιο, αν υπάρχει πολιτικό κέντρο από το οποίο εκπορεύονται ή πώς διαπλέκονται με προσωπικές στρατηγικές (λ.χ. στην περίπτωση της «Πρωινής Ενημέρωσης» με την προσωπικότητα του γεν. διευθυντή της ΕΡΤ Αιμίλιου Λιάτσου). Ας μείνουμε στο αποτέλεσμα, το οποίο συνοψίζεται σε δύο σημεία:

Πρώτον, πλήττονται στον πυρήνα τους βασικά δικαιώματα, με πρώτο την ελευθερία της έκφρασης. Ενώ ανάλογα περιστατικά υπήρχαν ασφαλώς και τα προηγούμενα χρόνια, η διαφορά είναι ότι σήμερα τα κρούσματα είναι καταιγιστικά και απροσχημάτιστα. Η ελεύθερη έκφραση ποινικοποιείται, καταστρατηγείται ή τίθεται εν αμφιβόλω — όταν συρρικνώνεται ο χώρος άσκησής της, είτε αυτός είναι η δημόσια τηλεόραση είτε ο Τύπος είτε το ίντερνετ. Είναι πολύ εμφανές, γι’ αυτό δεν θα επιμείνω σε τούτο το ζοφερό σκηνικό, που δεν αναιρεί η –σημαντική βέβαια– αθώωση Βαξεβάνη.

Δεύτερον, κλείνουν σιγά-σιγά οι λίγες χαραμάδες αντιλόγου που είχαν απομείνει στο επίσημο τοπίο της ενημέρωσης, ενώ παράλληλα επιχειρείται να ελεγχθούν τα social media. Ένα πεδίο δηλαδή το οποίο, σε αντιπαράθεση με την επίσημη μονοφωνία, είχε αναδειχθεί σε τόπο και τρόπο ανεξάρτητης ενημέρωσης, ειδικά για τη νεολαία. Ας σκεφτούμε μόνο πόσα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας αναδείχθηκαν στο διαδίκτυο. Η αξία του μέσου αυτού είναι ότι ο οιοσδήποτε, επώνυμος ή μη, επώνυμα ή ανώνυμα, στο κέντρο της Αθήνας ή στο τελευταίο χωριό, μπορούσε να ανεβάσει ένα σχόλιο, να πει μια γνώμη και, κυρίως, μια πληροφορία ή ένα στοιχείο. Παρά τα προβλήματά του, το διαδίκτυο σήμερα συνιστά ένα πολύτιμο πεδίο ελευθερίας. Οι διώξεις Φ. Λοΐζου και Α. Χονδρογιάννη στοχεύουν σε αυτό ακριβώς: οι ελεύθεροι χρήστες να τρομοκρατηθούν, να «συμμορφωθούν», να το σκεφτούν καλά όποτε θελήσουν να χλευάσουν την καθεστηκυία τάξη ή να ανεβάσουν μια φωτογραφία-τεκμήριο.

***

Προσπερνώντας επιμέρους σοβαρές πτυχές (λ.χ. πώς η προστασία των προσωπικών δεδομένων μετατρέπεται σε όχημα για την προστασία της κρατικής αυθαιρεσίας και την περιστολή της ελευθερίας της έκφρασης) τελειώνω με μια παρατήρηση. Η εμπέδωση της αίσθησης ατιμωρησίας και αδικίας, της εικόνας ενός διεφθαρμένου, αυθαίρετου και άδικου κράτους (παγκινητοποίηση για τη σύλληψη Παστίτσιου ή Βαξεβάνη, τη στιγμή που κουκουλώνεται επισήμως το σκάνδαλο Siemens· σύλληψη και παραπομπή στο αυτόφωρο τυροπιτά στη Λάρισα επειδή μετέφερε τέσσερις τυρόπιτες χωρίς παραστατικά, ενώ η λίστα Λαγκάρντ μένει προκλητικά αναξιοποίητη) αποτελεί γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη της «τιμωρού» ναζιστικής ακροδεξιάς. Αυτό, κανονικά, δεν θα έπρεπε να ανησυχεί μόνο την Αριστερά — παρεμπιπτόντως, ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε το παρών σε όλες τις περιπτώσεις αυτές. Αν εξαιρέσουμε όμως την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τους ανθρώπους της, που δίνουν καθημερινά σοβαρές μάχες για τα ζητήματα αυτά, η σιωπή πολλών άλλων (φορέων, θεσμικών, δημοκρατών, εκσυγχρονιστών και μεταρρυθμιστών) είναι απογοητευτική. Και ενδεικτική: στον νυν υπέρ πάντων (υπέρ Μνημονίου) αγώνα υποτάσσονται τα πάντα.

Επιστρέφω στο σημείο όπου ξεκίνησα. Δεν έχω αλλάξει ακόμα γνώμη: εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν έχουμε χούντα. Όπως έλεγα όμως, βρίσκω όλο και μικρότερο κουράγιο να επιχειρηματολογώ επ’ αυτού — και, κυρίως, βρίσκω όλο και λιγότερους πρόθυμους συνομιλητές να ακούσουν τις «πολυσύνθετες» και «νηφάλιες» αναλύσεις μου. Γιατί είναι δύσκολο να ακούγονται τέτοιες αναλύσεις, όταν η κατάσταση έχει ξεφύγει. Το γεγονός ότι το σύνθημα «Τόση ελευθερία είχαμε να δούμε από τη Χούντα» ή ο στίχος «Χούντα δε θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία» αποτελούν πλέον εδραία πεποίθηση για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους σημαίνει πολλά.

Σχέδιο του Μίνω Αργυράκη, από το λεύκωμα «Η πολιτεία έπλεε εις την μελανόλευκον».

Μαύρες Σημαίες σε Λευκές Οθόνες – Η Ελευθερία του Λόγου στη Σύγχρονη Ελλάδα...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Ο φασισμός, παρέα με το παρακράτος, φαίνεται ότι έχει άκρες στο υπουργείο Δημοσίας Τάξης. Εκεί, όπου γνωρίζουν πριν από τον κ. Δένδια τι θα κάνει ο κ. Δένδιας. Και έτσι, στη ΝΕΤ παύουν, πατώντας κάτω, τούς -έτσι κι αλλιώς προγραμμένους- Αρβανίτη και Κατσίμη, διότι… σχολίασαν!
Η Ελλάδα του νόμου Γκεϋσώ. Ενός νόμου, όπως τον αποκαλούν οι Γάλλοι, που ποινικοποιεί τη γνώμη. Ο νόμος-ρετσινιά για έναν πολιτισμό που θέλει να ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του απ’ τον διαφωτισμό, αναγνωρίζει… εγκλήματα γνώμης, προτείνοντας για την καταστολή τους τη λογοκρισία. Αλλά, όπως φαίνεται, και τις ποινικές καταδίκες.
Νόμους, σαν τον νόμο Γκεϋσώ, διαθέτουν μπόλικες κεντροευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία και η Αυστρία, που τους καθιέρωσαν υπό το κράτος της ενοχής τους για το Ολοκαύτωμα. Μια ποινικοποίηση της σκέψης, αλλά και της ιστορικής έρευνας, που στην αρχή τουλάχιστον είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους προοδευτικών ανθρώπων, των οποίων για μια ακόμη φορά οι καλές τους προθέσεις οδήγησαν τσιφ στην Κόλαση.
Πού ακούστηκε, λοιπόν, δημοσιογράφοι να σχολιάζουν; Να παπαγαλίζουν και να μηρυκάζουν θα έπρεπε. Οι δημοσιογράφοι είναι προτιμότερο να κάνουν αγωγές σε δημοσιογράφους, όπως η Τρέμη στον Βαξεβάνη –για… τρία εκατομμυριάκια ευρώ- λες και η Τρέμη δεν έχει το δημόσιο βήμα για να μιλήσει, να υπερασπισθεί τον εαυτό της, εκτός, βέβαια, κι αν έχει μεν το δημόσιο βήμα, αλλά δεν έχει τι να πει.
Πόσο υποκριτές είναι, επομένως, όλοι εκείνοι, οι οποίοι παρεπιδημούν στα Μέσα και σκούζουν για λογοκρισία, κάθε φορά που στάζει η ουρά του γαϊδάρου, ενώ, αντιθέτως ποιούν  την νήσσα, όταν η λογοκρισία εμφανίζεται ως πολιτικώς ορθή (διότι βολεύει τους παπαγαλοτρόφους).
Έτσι, στην κομματικοκρατική τηλεόραση της ΝΕΤ λογοκρίνουν δημοσιογράφους και στα ιδιωτικά κανάλια δημοσιογράφοι-φερέφωνα λογοκρίνουν ειδήσεις, πληροφορίες, επιδίδονται σε πλύση εγκεφάλου που όλα τα λευκαίνει, σαν τα λευκά κελιά για το μυαλό.
Παραδίπλα, απολύονται και άλλοι δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί που εργάζονται στον Τύπο. Και αντί μιας σιδερένιας ενότητας στον κλάδο, κυριαρχούν όχι μόνο συνδικαλιστικές ιδιοτέλειες κι έριδες, μα και ανοησίες.
Στον ΔΟΛ, για παράδειγμα, προχώρησαν προ μηνών σε περικοπές 20% και 40% με την υπόσχεση ότι δεν θα κάνουν απολύσεις. Τρίχες υπόσχεση. Τώρα, εξαγγέλλουν 80 απολύσεις. Οι επικεφαλής των τμημάτων -άλλος Μάριος κι άλλος Σύλλας- αναζητούν ποιον θα προγράψουν. Το απαιτούν, λέει, οι Τράπεζες. Το μέτρο είναι αναγκαίο για τη «βιωσιμότητα της επιχείρησης». Έγινε ο θάνατος του εργαζόμενου προϋπόθεση βιωσιμότητας του τρόπου ζωής των εργοδοτών κι όμως! Στις ίδιες εφημερίδες του ομίλου, ουκ ολίγοι αρθρογράφοι επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής της πολιτικής, συκοφαντούν και καθηλώνουν τους πολίτες. «Αυτοί φταίνε», «τίποτα καλύτερο δεν τους αξίζει», και κόβει στους ίδιους τον μισθό το αφεντικό. Λοιδορούν και χλευάζουν τους εργαζόμενους και τους στύβει το αφεντικό. Στέλνουν στο εκτελεστικό τους απόσπασμα όποιον αντιστέκεται και τους απολύει το αφεντικό.
Η ελευθερία του λόγου (για την οποία μάλλον αδιαφορούν μόνο όσοι δεν τη μετέρχονται), ακόμη και η ελευθεριότητα, η παρεκτροπή ή η υπερβολή είναι προτιμότερες για τη δημοκρατία απ’ τη σιωπή των διαταγμάτων και των διατεταγμένων. Όπως η σύλληψη από λόχο αστυνομικών του Κώστα Βαξεβάνη. Με μια τεράστια ομάδα φρουρών της τάξης και έναν εισαγγελέα να ψάχνουν νωρίτερα, μέσα στη νύχτα από σπίτι σε σπίτι στη βάση πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών έναν δημοσιογράφο που κατηγορείται για… πλημμέλημα!
Λες και οι πολίτες δεν μπορούν να κρίνουν. Και για την όποια κρίση, προϋπόθεση δεν είναι παρά η δημοσίευση. Ίσως όσο πιο πολύ φοβούνται την κρίση και την κριτική, τόσο πιο πολύ θα δίνουν τον χώρο στην ανατροπή τους. Αν μπορούν να εννοήσουν τη διαφορά.

Ελευθερία λόγου και κυβέρνηση συγκρούονται πια...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Eξέπληξε προφανώς τη διοίκηση της κρατικής τηλεόρασης η θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε η απόφασή της να κόψει εντελώς τους δημοσιογράφους Κώστα Αρβανίτη και Μαριλένα Κατσίμη από την καθημερινή ενημερωτική εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση». Δεν της ήταν προδήλως αρκετό ότι ήδη από τον Σεπτέμβρη είχε ακρωτηριάσει την εκπομπή τους κατά το δίωρο 8 με 10 το πρωί, παρά την υψηλή και άκρως ασυνήθιστη για κρατικό κανάλι τηλεθέασή της. Το ότι οι δύο προαναφερθέντες δημοσιογράφοι δεν είναι κυβερνητικά φερέφωνα δεν μπορεί να αποτελέσει αιτία «απόλυσης» τουλάχιστον δημοσίως. Δεν θα υποκριθούμε ότι δεν γνωρίζουμε βεβαίως πως αυτή είναι η πραγματική αιτία που η κυβέρνηση έδωσε εντολή να απομακρυνθούν από την εκπομπή οι δύο παρουσιαστές της, οι οποίοι συνέτειναν επί σειρά ετών με τη δημοσιογραφική δουλειά τους στη θεαματική βελτίωση της εικόνας της κρατικής τηλεόρασης στα μάτια των Ελλήνων πολιτών - σε βαθμό που να εισαχθεί ο όρος «δημόσια» τηλεόραση χωρίς να προκαλεί καγχασμό, σαρκαστικά σχόλια και απαξιωτικές ειρωνικές παρατηρήσεις.
Nομίζουμε ότι η διοίκηση της ΕΡΤ και εκείνοι οι υπουργοί και κυβερνητικοί παράγοντες που την πίεσαν προς την κατεύθυνση αυτή διέπραξαν μεγάλο λάθος ακόμη και για τα στενά κομματικά τους συμφέροντα. Λύση υπάρχει και είναι απλή: Να ανακαλέσει η διοίκηση της ΕΡΤ την εσφαλμένη απόφασή της και να επαναφέρει τους δύο παρουσιαστές στην εκπομπή τους. Δεν καταλαβαίνουμε τι μπορεί να ωφεληθεί ο Αντώνης Σαμαράς επαναφέροντας την ΕΡΤ στο καθεστώς της... ΥΕΝΕΔ επί χούντας. Ούτως ή άλλως πληθώρα δημοσιογράφων στο κυβερνητικό κανάλι μεταφέρει με ενθουσιασμό τις κυβερνητικές θέσεις, όσο απεχθείς και αν είναι αυτές, στον ελληνικό λαό. Επιπροσθέτως, πρέπει να επανέλθει στο ρεπορτάζ από το «ψυγείο» στο οποίο τοποθετήθηκε ακαριαία ο δημοσιογράφος της ΕΤ3 Χρήστος Δάντσης επειδή τόλμησε να πει ότι η Θεσσαλονίκη έμοιαζε με αστυνομοκρατούμενη πόλη, πράγμα εντελώς αληθινό, κατά την επίσκεψη εκεί του πρωθυπουργού την ημέρα του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος μάλιστα αποδοκιμάστηκε από κάποιους Θεσσαλονικείς.
H ανοχή της κυβέρνησης Σαμαρά στην ελευθερία του λόγου των μέσων ενημέρωσης έχει υποστεί βαρύτατο πλήγμα, ενδεχομένως ανεπανόρθωτο και σε διεθνές επίπεδο εξαιτίας της σύλληψης από... λόχο αστυνομικών του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη επειδή δημοσίευσε στο περιοδικό «Hot Doc» τη διαβόητη «λίστα Λαγκάρντ». Πρωτοσέλιδο κορυφαίο θέμα στην παγκόσμια έκδοση των «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Κορυφαίο επτάστηλο θέμα στη δεύτερη σελίδα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, λεπτομερής ανταπόκριση στη γαλλική «Λε Μοντ», και πάει λέγοντας. Τα σχόλια καθόλου κολακευτικά για την κυβέρνηση Σαμαρά. «Η διογκούμενη σαν χιονοστιβάδα υπόθεση εγείρει ερωτήματα γύρω από την ελευθερία του Τύπου και την προθυμία της Ελλάδας να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή», γράφουν χαρακτηριστικά οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και συνεχίζουν: «Από τη σύλληψη και την απελευθέρωσή του την ίδια μέρα ο κ. Βαξεβάνης έχει γίνει λαϊκό σύμβολο ως σταυροφόρος εναντίον ενός διεφθαρμένου συστήματος, στο οποίο οι πολιτικοί θεωρούνται ότι προστατεύουν τα συμφέροντα της επιχειρηματικής ελίτ εις βάρος των απλών Ελλήνων που υποφέρουν από χρόνια λιτότητα».
H αμερικανική εφημερίδα θέτει και ένα άλλο σοβαρό θέμα. «Η υπόθεση προκάλεσε επίσης έναν διάλογο γύρω από το αν ένας δημοσιογράφος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου εις βάρος της ιδιωτικής ζωής ενός ατόμου», γράφει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ» έχει πολλές πλευρές, κάποιες από αυτές σκοτεινές. Αυτές είναι θέμα άλλης συζήτησης. Το βέβαιο όμως είναι ότι στα μάτια των Ελλήνων φαντάζει εξωφρενικό μια τεράστια ομάδα αστυνομικών και ένας εισαγγελέας να ψάχνουν μέσα στη νύχτα από σπίτι σε σπίτι στη βάση πληροφοριών μυστικών υπηρεσιών έναν δημοσιογράφο που κατηγορείται για... πλημμέλημα!!!

Μη βρεθούμε και με χειροπέδες...

Του Θανάση Καρτερού, απο την Αυγη...

Σημείο των καιρών: Την ίδια ώρα που στην Ευελπίδων ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης καθόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τη δημοσιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, οι δημοσιογράφοι Κώστας Αρβανίτης και Μαριλένα Κατσίμη έπαιρναν μέσω του αρχισυντάκτη της εκπομπής τους τη διαταγή της Κομαντατούρας ειδήσεων και ενημέρωσης της ΕΡΤ. Η εκπομπή τους στην κρατική τηλεόραση κόβεται μέχρι νεωτέρας για απαράδεκτους υπαινιγμούς κατά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκου Δένδια, οι οποίοι συνιστούν καταπάτηση στοιχειωδών κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Πρόκειται για σκαστές περιπτώσεις δίωξης της ελεύθερης έκφρασης, του δικαιώματος στη δημοσίευση, της δυνατότητας των δημοσιογράφων να ασκούν χωρίς τον φόβο του Ιαβέρη το λειτούργημά τους. Η επιχείρηση φίμωσης μάλιστα γίνεται ακόμα πιο σαφής αν συνυπολογίσει κανείς ότι: Ο Βαξεβάνης είχε υποστεί μια «προειδοποιητική» απόπειρα εναντίον του πριν από λίγο καιρό, ενώ συνελήφθη σαν κοινός εγκληματίας προχτές για τη δημοσιοποίηση της λίστας.
Οι Αρβανίτης και Κατσίμη είχαν επίσης «προειδοποιηθεί» με την εξορία της εκπομπής τους στη ζώνη του λυκόφωτος -έξι με οχτώ το πρωί. Ενώ στη κρατική ΕΡΤ τα παιδιά με τα γκρι κοστούμια έχουν κάνει κατάληψη σε θέσεις κλειδιά και με καλά λεφτά.
Υπάρχει βέβαια κάτι ανατριχιαστικά φαιδρό στο γεγονός ότι οι σμπίροι του Κεδίκογλου εμφανίζονται να σέβονται, και μάλιστα απολύτως, τους κανόνες της ελευθεροτυπίας, στην ίδια ανακοίνωση με την οποία αποκεφαλίζουν τους Αρβανίτη και Κατσίμη. Και κάτι εντελώς δεξιό, αποκρουστικό και γελοίο στο γεγονός ότι ο Αιμίλιος Λιάτσος εμφανίζεται ως υπερασπιστής των κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Για να αποδειχτεί με όλα αυτά και άλλα τόσα ότι η σημερινή Δεξιά του Σαμαρά δεν επιστρέφει μόνο στην εθνικοφροσύνη του φον Γιοσμά, αλλά και στην ειλικρίνεια του Γκοτζαμάνη και στη δημοκρατική ευαισθησία του Εμμανουηλίδη και των φίλων τους. Στη λογική της Καρφίτσας του εξήντα.
Έχει κανείς αμφιβολίες για το ποιος διατάζει τις διώξεις δημοσιογράφων; Ποιοι και γιατί επιδιώκουν να επιβάλουν κλίμα ζόφου στην ενημέρωση και στην κοινωνία; Ποιοι κρύβονται πίσω από την κρατική καταστολή και τον παρακρατικό της βραχίονα στην ενημέρωση; Ποιοι επιστρέφουν στην πολιτική του τρίκυκλου σε συνθήκες δημοκρατίας του μνημονίου; Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων δηλώνουμε ότι: Δεν εννοούμε τον Κεδίκογλου, τον Δένδια και τον ίδιο τον Σαμαρά -μη βρεθούμε και με χειροπέδες…

Μόνο μην πεις "Μπόμπολα"!

του Μαζεστιξ, απο το Ιστολογιο Τοιχο Τοιχο...

Είσαι ελεύθερος σ' αυτήν τη δημοκρατία.

Είσαι ελεύθερος γιατί δεν είδες και τανκ στους δρόμους ακόμη.
Όλα τ' άλλα επιτρέπονται.
Είσαι ελεύθερος γιατί μπορείς να βρίσεις όσο θες, όποιον θες.
Μπορείς να βγάζεις λίστες με κλέφτες συνταξιούχους, ταξιτζήδες, καθαρίστριες και οικοδόμους.
Μπορείς ακόμα ελεύθερα να λες στο δημόσιο λόγο κλέφτη τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, τη Ντόρα, τον Σαμαρά, το Σημίτη, το Μητσοτάκη, όποιον πολιτικό θες.
Μόνο μην πεις "Μπόμπολα"!

Τότε μπαίνουν στο σπίτι σου και σε συλλαμβάνουν.
Μόνο μην πεις ότι ο Μπόμπολας, την ώρα που μέσα απ' το κωλοκάναλό του και την κωλοφυλλάδα του κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους ότι εξυπηρετούν το λόμπι της δραχμής που βγάζει τα λεφτά στην Ελβετία και περιμένει να παμε στη δραχμη για να ρθουν να αγορασουν φτηνα, εκείνη ακριβώς την ίδια ώρα, ο ίδιος έβγαζε λεφτά στις ελβετικές τράπεζες!

Μπορεις να είσαι ο Θέμος και να χεις συλληφθεί να μεταφέρεις βαλίτσες με λεφτά οδικώς στην Ελβετία και να συναλλάσσεσαι εκβιαστικά με την κυβέρνηση για τη δημοσιοποίηση ενός σκανδάλου.
Μπορείς να είσαι ο Μάκης και να περνάς όλως τυχαίως δίπλα από τα χτυπήματα της 17Ν, να σε αναφέρουν επιχειρηματίες ότι τους είχες προσεγγίσει για μπικικίνια (αλλιώς.. "μπαμ"!) και όποιον αντιπαθείς να τον κυκλώνουν φουσκωτοί κάτω απ' το σπίτι τους.
Μπορείς να είσαι  Όλγα να 'χεις νταλαβέρια με εμπόρους όπλων και παράλληλο παράδοξο πλουτισμό.
Μπορείς να είσαι ο Γιάννης, να σε κατηγορούν ως εκβιαστή επιχειρηματιών και πολιτικών.
Μπορείς να είσαι ο Γιώργος, να ξεκινάς ανένδοτους απελευθερωτικούς αγώνες με θεατρινισμούς και συγκινήσεις και απ' την πίσω πόρτα να κάνεις ντηλς εκατομμυρίων.



Μπορείς να είσαι οποιοσδήποτε, μα δεν μπορείς να είσαι ο Κώστας Βαξεβάνης και να δημοσιοποιείς τη λίστα Λαγκάρντ, με τα ονόματα κορυφαίων Ελλήνων "ευπατρίδων".
Με τους υπηρέτες των μεγαλοεπιχειρηματιών (δηλ. πολιτικούς) μπορείς να ασχοληθείς.
Με τους ίδιους τους μεγαλοεπιχειρηματίες απαγορεύεται όμως.

Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι συμπολίτες μας θα προτιμούσαν να δουν στη λίστα το όνομα "Παπανδρέου" ή "Παπακωνσταντίνου".
Γιατί μπορούν να τα βάλουν εύκολα μαζί τους. Τζάμπα είναι. Μια ψήφος δρόμος.
Απογοητεύτηκαν όμως που είδαν ονόματα μεγαλοεπιχειρηματιών.
Γιατί μ' αυτούς πώς να τα βάλεις;
Εκεί η μάχη είναι ταξική και όχι απλά πολιτικά εμμονική.
Εκεί πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι εχθρός σου δεν είναι ο πολιτικός αλλά το Κεφάλαιο και ότι ο πολιτικός δεν είναι παρά ένας υπάλληλός του.
Είναι πολύ πιο βολική μια μούτζα στη Βουλή από μια ταξική μάχη.

Δεν έχεις καταλάβει Κώστα μου ότι σ' αυτή τη χώρα απαγορεύεται να πεις "Μπόμπολας";;;
Τώρα που σε πήγαν μέσα, στο διπλανό κελί με τον "Παστίτσιο" ίσως, για να μας θυμίσουν πως αν και η Χωροφυλακή πέθανε, η ΕΑΤ-ΕΣΑ είναι εδώ!
Θα τα πούμε στη Μακρόνησο, Κώστα μου!
Αν προλάβουμε βέβαια.
Διότι αν πεις "Μπόμπολας" πηγαίνεις μέσα.
Αν πεις όμως και "Βαρδινογιάννης", τότε σε τρώει για τα καλά το μαύρο φίδι.

Μάθε τη δουλειά σου.
Έπρεπε να πάρεις τη λίστα ωραία-ωραία, να πας, σαν τους συναδέλφους σου, στο Μαρινόπουλο, στο Μπόμπολα, στον Κοπελούζο ή στον Πατέρα να πάρεις μερικά εκατομμύρια για να το βουλώσεις και να βγάλεις πρωτοσέλιδο με υπόνοιες για δήθεν άλλους ενόχους.
Μάθε τη δουλειά σου αγόρι μου!

Μπορούσες να πεις όποιο όνομα ήθελες και να ήσουν σήμερα ελεύθερος.
Τι το ήθελες το "Μπόμπολας";;;

Κανείς δεν είναι άγιος...

απο τον ανθρωπο του μετρο...

Το ότι δε ζούμε σε κοινωνία αγγέλων δεν είναι και τόσο πρωτότυπη διαπίστωση. Μάλλον κοινοτοπία είναι. Από τα αθώα ψέματα που λέμε μεταξύ μας μέχρι τα πιο στυγερά εγκλήματα και τις μεγαλύτερες απάτες, αποδεικνύεται κάθε μέρα. Άγιοι δεν υπάρχουν.
Αυτό όμως δε σημαίνει πως είμαστε και κοινωνία διαβόλων. Δεν είναι όλα στραβά. Δεν είναι πάντα αυτό που κάνει ο άλλος ύποπτο. Μπορεί να μην υπάρχουν άγιοι, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που κάποια στιγμή θα κάνουν κάτι καλό. Όχι απαραίτητα για τον εαυτό τους, αλλά και για τους γύρω τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι άγιοι και δεν είναι απαραιτήτως ήρωες. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να τους αποθεώσει ή έστω να τους συμπαθήσει. Οφείλει όμως να τους αναγνωρίσει ότι έκαναν αυτό που οι περισσότεροι δε θα τολμούσαν να κάνουν.
Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να πας κόντρα στο κατεστημένο. Γι’αυτό και οι περισσότεροι βολεύονται με ό,τι τους χαρίσει το κατεστημένο και δεν το ενοχλούν. Είναι ακριβώς η νοοτροπία του ψηφοφόρου που δέχεται με χαρά το ρουσφέτι του κάθε πολιτικάντη, χωρίς να σκέφτεται τι σημαίνει αυτό. Είναι ακριβώς η νοοτροπία του μεγαλοδημοσιογράφου που δέχεται με χαρά το μπαξίσι του κάθε πολιτικάντη, χωρίς να τον ενδιαφέρει τι σημαίνει αυτό.
Μπορείς να κατηγορήσεις τον Βαξεβάνη για πολλά. Δεν είναι άγιος. Όσο για το αν είναι ήρωας, θα το δείξει η ιστορία. Πάντως, πρέπει να του αναγνωρίσεις ότι έχει κότσια, κι αυτό είναι δυσεύρετο στην ελληνική δημοσιογραφία.
Πήρε την απόφαση να δημοσιοποιήσει μία λίστα ατόμων που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό. Αλλά όχι όποια κι όποια λίστα: Μία λίστα που είχε πια γίνει κάτι σαν αστικός θρύλος. Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Κι αν υπάρχει, ποιοι την έχουν δει; Κι από αυτούς που την έχουν δει, γιατί κανείς δεν την αξιοποίησε; Και τέλος πάντων γιατί πέρασε τόσες περιπέτειες αυτή η λίστα; Γιατί άλλοι την είδαν και την απέκρυψαν, άλλοι αρνούνται ότι την είδαν, άλλοι μπορεί να την είδαν και να την αλλοίωσαν; Γιατί τόσος ντόρος;
Δεν ξέρω αν η δημοσιοποίηση της λίστας από την πλευρά του Βαξεβάνη είναι νόμιμη. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μία από τις περιπτώσεις που επιτρέπεται η δημοσιοποίηση ονομάτων για χάρη του κοινού συμφέροντος. Δεν ξέρω καν που (και αν) τέμνονται ο νόμος και η ηθική σε αυτήν την περίπτωση. Ξέρω όμως ότι η δημοσιοποίηση της λίστας ήταν λαϊκή απαίτηση. Έχει γίνει πια ξεκάθαρο ότι οι καθ’ύλην αρμόδιοι δεν ήθελαν να την αξιοποιήσουν, κάτι που αναπόφευκτα διεγείρει τη φαντασία ενός λαού που ούτως ή άλλως έχει μάθει να λατρεύει τις θεωρίες συνωμοσίας. Η λίστα Λαγκάρντ έγινε κάτι σαν ιερό δισκοπότηρο. Και ως τέτοιο, όλοι το αναζητούσαν.
Προσωπικά, θεωρώ πως ορθά έπραξε ο Βαξεβάνης, ως σωστός δημοσιογράφος. Ειδικά από τη στιγμή που ξεκαθαρίζει στο περιοδικό του, ως όφειλε, πως όλοι αυτοί που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα δεν είναι απαραίτητα και εγκληματίες, ούτε καταζητούμενοι. Απλώς, είχαν καταθέσεις στο εξωτερικό, κάτι που δεν απαγορεύεται όταν γίνεται νόμιμα. Δε βλέπω λοιπόν καμία διαπόμπευση. Τα άτομα που βρίσκονται στη λίστα δε στιγματίζονται ως “πουτάνες με ΑIDS”, ούτε ως “κουκουλοφόροι αντιεξουσιαστές”. Πρόκειται για άτομα που έχουν καταθέσεις στο εξωτερικό. Και αυτό δεν είναι από μόνο του κατακριτέο αν δεν συντρέχουν και άλλοι λόγοι, που πρέπει να ερευνηθεί αν συντρέχουν και για πόσους από αυτούς που αναφέρονται στη λίστα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ούτε ένοχοι, ούτε στιγματισμένοι. Είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Άξιζε τον κόπο όμως η αναζήτηση του “ιερού δισκοπότηρου”; Μάλλον όχι. Μελετώντας τη λίστα, απογοητεύτηκα λίγο, για να είμαι ειλικρινής. Τα μόνα τρανταχτά ονόματα της λίστας ανήκουν σε μεγαλοεπιχειρηματίες και εφοπλιστές που όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε ότι δεν έχουν γίνει εκατομμυριούχοι με τον σταυρό στο χέρι. Η λίστα Λαγκάρντ (ή τουλάχιστον η λίστα που δημοσίευσε ο Βαξεβάνης, γιατί ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι έφτασε άθικτη στα χέρια του;) δεν είναι τίποτα το τρομακτικό. Είναι μία ακίνδυνη λίστα. Αν από την αρχή είχε δοθεί στη δημοσιότητα ή είχε απορριφθεί κατηγορηματικά ως παράνομη, κανείς δε θα είχε ασχοληθεί τόσο διεξοδικά μαζί της. Όμως όλη αυτή η παραφιλολογία σχετικά με το περιεχόμενό της την έκανε περισσότερο ποθητή απ’όσο θα άξιζε να είναι.
Πραγματικά, αν ο λόγος που η λίστα έμενε στα συρτάρια ήταν επειδή περιελάμβανε ονόματα όπως “Λαυρεντιάδης” και “Μπόμπολας”, είναι για γέλια. Λες και είναι εξωπραγματικό να έχει καταθέσεις στο εξωτερικό ένας μεγαλοεπιχειρηματίας!
Η σύλληψη του Βαξεβάνη είναι το καρφί στο φέρετρο της ελεύθερης δημοσιογραφίας. Είναι αφ’ενός μία συμβολική “τιμωρία” εις βάρος κάποιου που τόλμησε να αποκαλύψει αυτό που ένα ολόκληρο πλέγμα εξουσιών έκρυβε με κάθε τρόπο από τον λαό που αφορούσε, και αφ’ετέρου μία “προειδοποίηση” σε όποιον κάνει να ακολουθήσει το παράδειγμά του. Είναι ουσιαστικά ένα μήνυμα προς τους δημοσιογράφους που δεν είναι καινούργιο, αλλά είναι πλέον πιο ξεκάθαρο από ποτέ: “Ή είστε μαζί μας, ή σας κυνηγάμε”.
Δεν έχει σημασία αν συμπαθείς ή όχι τον Βαξεβάνη. Κανείς ποτέ δε θα σε αναγκάσει να το κάνεις. Ούτε έχει σημασία αν ο Βαξεβάνης είναι ήρωας ή απλά ξέρει πώς να πουλάει τον εαυτό του. Σημασία έχει ότι ένας δημοσιογράφος έκανε επιτέλους σωστά τη δουλειά του, και κατηγορείται γι’αυτό. Δεν είσαι με τον Βαξεβάνη. Όπως κι εγώ, αν την αποκάλυψη την έκανε ο Μανδραβέλης, τον οποίο συμπαθώ περίπου όσο τις ιπτάμενες κατσαρίδες, θα τον υποστήριζα. Όχι τον Μανδραβέλη, αλλά τον Δημοσιογράφο Μανδραβέλη. Γιατί εδώ δεν υποστηρίζεις έναν άνθρωπο, αλλά μία ιδέα. Την ιδέα ότι η δημοσιογραφία πρέπει να είναι ανεξάρτητη και να υπηρετεί την κοινωνία, και όχι εξαρτημένη από συμφέροντα και υπηρέτρια λίγων εκλεκτών.
Για να μιλήσω πάλι προσωπικά, ως απόφοιτος σχολής δημοσιογραφίας, έχω να πω ότι ο Βαξεβάνης είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που με τα ρεπορτάζ τους με έχουν κάνει περήφανο για αυτό που αποφάσισα να σπουδάσω. Όχι μόνο τώρα, αλλά και στο παρελθόν. Και είναι μεγάλη υπόθεση να γίνεσαι παράδειγμα προς μίμηση σε έναν τόσο διεφθαρμένο κλάδο.
Και όλη αυτή η φλυαρία, για να επιστρέψω και πάλι στην αρχή. Κανείς δεν είναι άγιος. Όμως τουλάχιστον υπάρχουν άνθρωποι ακόμα που κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Κι ας μην είναι άγιοι, κι ας μην είναι καν ήρωες. Ας είναι απλά φορείς μίας ευγενούς ιδέας.

Γιατί Βενιζέλος και Παπακωνσταντίνου έκαναν format το cd Λαγκάρντ;

Του Κώστα Βαξεβάνη απο το Κουτι της Πανδωρας...


Η ιστορία με το cd της Λαγκάρντ το οποίο θα μπορούσε να γίνει κυριολεκτικά χρυσό, αλλά Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος θέλησαν να το κάνουν format, είναι μια καθαρή πρόκληση για όλους. Θα ανεχθούν οι πολίτες αυτής της χώρας την υποκρισία που ξεπερνάει τα όρια ακόμη και αυτής της δυσώδους πολιτικής αυτοδικαιολόγησης και αγγίζει τις άνομες συναλλαγές; Θα δεχθούν τη διαμόρφωση ενός παραθεσμικού συστήματος εξουσίας, στο οποίο οι συνήθεις «σωτήρες» ψηφίζουν νόμους για να χαρίζουν Τράπεζες, να νομιμοποιούν Mall, να χαρίζουν σε εργολάβους και τη Siemens, αλλά δεν μπορούν να κάνουν ένα νόμο να αποκαθιστά την αδικία; Επικαλούνται γι” αυτό τα προσωπικά δεδομένα. Ποια προσωπικά δεδομένα αλήθεια; Μήπως είναι τα προσωπικά δεδομένα μιας συναλλαγής;
Φαίνεται βαρύ;
Ας δούμε λοιπόν τι έχει συμβεί. Ένας υπάλληλος της Ελβετικής HSBC, ο Ερβέ Φαλτιάνι, έφυγε από την Ελβετία με μια λίστα με χιλιάδες ονόματα Ευρωπαίων οι οποίοι είχαν καταθέσεις στην Ελβετία. Προφανώς δεν ήταν κάποιοι συνταξιούχοι, αλλά πολιτικοί, επιχειρηματίες και επίορκοι κρατικοί λειτουργοί. Ο Φαλτιάνι παρέδωσε τη λίστα στην Κριστίν Λαγκάρντ, τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, η οποία φρόντισε να του δώσει άσυλο. Με την λίστα αυτή, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και βέβαια η Γερμανία, κατάφεραν να εισπράξουν δισεκατομμύρια απαιτώντας από τους καταθέτες να αποδώσουν φόρους στο κράτος για να μην διωχθούν.
Αυτή η λίστα λοιπόν, δόθηκε και στου «Τιτανικού τον μάγκα» Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος την εποχή εκείνη έψαχνε εναγωνίως λεφτά από 70χρονους παππούδες, τυραννισμένους εργαζόμενους και άλλες κατηγορίες οι οποίοι δήλωναν πως «δεν τα φάγαμε» μαζί. Άλλωστε αυτό το αποδείκνυε και η ίδια η λίστα που είχε στα χέρια του ο Παπακωνσταντίνου. Αυτή η λίστα δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από την ελληνική κυβέρνηση όπως στα άλλα κράτη, γιατί λέει, είχε αποκτηθεί παράνομα όπως αποφάνθηκαν ο Παπακωνσταντίνου και ο κολοσσός της νομικής τέχνης Βενιζέλος. Έτσι αντί να αρχίσει έρευνα, οι δύο τους, κυκλοφορούσαν με ένα στικάκι με περίπου 2.000 ονόματα πιθανών φοροφυγάδων. Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα
1.Γιατί Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος οι οποίοι είναι ευθυγραμμισμένοι σε όλα με τη Γερμανία, ξέχασαν να ευθυγραμμιστούν σε αυτό;
2. Από πού και ως πού έβγαλαν το συμπέρασμα δυό πολιτικά πρόσωπα πως η λίστα ήταν παράνομη, από τη στιγμή που τους είχε παραδοθεί θεσμικά από ξένη κυβέρνηση στα πλαίσια διεθνούς συνεργασίας;
3.Ορίζουν ή όχι οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί και συγκεκριμένα ο 77/799 ΕΟΚ, τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις;
4. Γιατί δεν παρέδωσαν το υλικό αυτό στις εισαγγελικές Αρχές, όπως πρέπει να κάνει σύμφωνα με το νόμο κάθε Έλληνας ο οποίος έχει στην κατοχή του στοιχεία επιβαρυντικά για ανθρώπους που πιθανόν τελούν παράνομες πράξεις; Ο εισαγγελέας ήταν ο μόνος αρμόδιος να κρίνει.
5. Αν έστω και έτσι η χρήση της λίστας προσέκρουε στον νόμο περί προσωπικών δεδομένων, γιατί δεν άλλαξαν τον νόμο στο σημείο αυτό για να εισπράξουν; Γιατί άλλαξαν τόσους νόμους κάνοντας άλλους όπως αυτόν για το Fast Track,παραβιάζοντας μάλιστα συνταγματικές Αρχές, αλλά δεν μπορούσαν αυτόν;
6.Αν είναι παράνομη η λίστα ,δεν είναι παράνομη και η κατοχή της;
7.Τι έκαναν δύο υπουργοί τόσα χρόνια με ένα στικάκι με 2.000 ονόματα στην τσέπη;
8.Παρανόμησαν Λαγκάρντ και Μέρκελ αλλά οι δυό υπουργοί κρατούσαν αναμμένη την δάδα της φωτοβόλου τιμιότητας για να δουν πού ακριβώς θα προσαράξει ο ελληνικός Τιτανικός;
Νομίζω κανένας λογικός πολίτης αυτής της χώρας, όποιας πολιτικής τοποθέτησης, ακόμη και αυταπάτης, δεν μπορεί να σκεφτεί πως όλα αυτά είναι λογικά. Δεν πρέπει να σκεφτεί πως είναι λογικά. Κατά την άποψή μου οι δύο υπουργοί δεν είναι μόνο έκθετοι πολιτικά, δεν έχουν μόνο αποδείξει την σκοπιμότητά τους να υπηρετούν συμφέροντα, αλλά έχουν και ποινικές ευθύνες. Περιφρουρούν με κάθε κόστος τα «προσωπικά» τους δεδομένα που δεν είναι άλλα από τους ίδιους, τον κύκλο τους και τον τρόπο που πλουτίζει. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκάνδαλο, αλλά όπως και σε πολλά άλλα πράγματα, μπροστά σε μια παραθεσμική λειτουργία και ένα προσωπικό σύστημα εξουσίας που χρησιμοποιεί τους νόμους, δημιουργεί άλλους, για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Ανάμεσα μάλιστα στους νόμους είναι και αυτοί που τους παρέχουν το ακαταδίωκτο.