Ποια είναι η συνοικία...

της Έλσας Παπαγεωργίου, απο το Red NoteBook...

Τι έγινε; Tι χάσαμε κι έγιναν η εργατική τάξη και οι γειτονιές της τόσο εξωτικά φρούτα, τόσο δύσκολα στην πρόσληψη και την κατανόησή τους;

“Απ’τη συνοικία / τα λεωφορεία  / γέμισαν φανέλες  /  κι αναμένα μάτια….

κόκκινη πόλη μες τ’αγιάζι  /  βάλε τα ρούχα τα παλιά  /  άρχισε να γλυκοχαράζει  /  στα λασπωμένα σου γιαπιά”

Πόσοι αιώνες πέρασαν από τον καιρό που οι εργατικές συνοικίες ήταν ευανάγνωστες σαν βιβλίο της πρώτης δημοτικού, μοιρασμένες ανάμεσα στους παραδοσιακούς “ντόπιους”, παλιούς τσιφλικάδες και ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, και τους “νιόφερτους” εργάτες, μεροκαματιάρηδες που άφηναν τα υπόγεια, τις γκαρσονιέρες και τα δυάρια του κέντρου για κάτι παραπάνω από μια λωρίδα ουρανό;

Σε μια προσωπική κι εμπειρική, και ουχί εμπεριστατωμένη βιβλιογραφικά ή στατιστικά κοινωνιολογική προσέγγιση, τοποθετώ την πρώτη “μαζικοποίηση” των εργατικών συνοικιών της περιφέρειας της Αθήνας στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και τις αρχές του ’80. Αναφέρομαι στην ύστερη νεωτερικότητα του αστικού τοπίου, και όχι στην πρώιμη, κατά τη διάρκεια της οποίας πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία έδωσαν ζωή και πολιτισμό στο Κερατσίνι, τη Νέα Φιλαδέλφια τη Νέα Ιωνία και τόσες άλλες εκ των συνοικιών της περήφανης εργατιάς.

Σε αυτό το ύστερο, λοιπόν, κύμα μαζικοποίησης τοποθετώ τον εαυτό μου ως γνήσιο τέκνο των λαϊκών-εργατικών συνοικιών, κι αναρωτιέμαι για τη γειτονιά μου, τον κόσμο της κι εμένα, που χρόνια τώρα ζω μακριά, και πάντα ξαναγυρίζω, και ποτέ δεν σταματώ να ανακαλύπτω κάτι νέο, όμορφο ή εξοργιστικό, θαυμάσιο ή θλιβερό.

Τι είναι λοιπόν η συνοικία; Ο περίεργος αυτός κόσμος που ζουν τα θαυμαστά ζώα που λέγονται εργάτες, και που η δουλειά τους είναι να πουλάνε την εργατική τους δύναμη; Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτοί που πουλάνε την εργατική τους δύναμη για να ζήσουν μένουν μόνο σε αυτές τις συνοικίες.

«Salut à toi...», σύντροφε Κλεμάν...

Της Έλσας Παπαγεωργίου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Η Γαλλία είναι μια από τις χώρες όπου η «θεωρία των δύο άκρων», δηλαδή η εξομοίωση της άκρας δεξιάς με την άκρα αριστερά δεν είναι μια καινούργια καραμέλα. Είναι μια παλιά καραμέλα. Ο μακρύς κατάλογος των θυμάτων, κυρίως μεταναστευτικής καταγωγής, που έπεσαν κάτω από τα φονικά χτυπήματα σκίνχεντ που φώλιαζαν για πολλά χρόνια στη ζεστή αγκαλιά του Εθνικού Μετώπου, δεν φάνηκε να συγκινεί το γαλλικό πολιτικό κατεστημένο, που προωθούσε συστηματικά την εν λόγω θεωρία παράλληλα με την εξελισσόμενη απο-μαρξικοποίηση της διανοητικής και πολιτικής ζωής της χώρας.

Η ιδεολογική ηγεμονία των «νέων φιλοσόφων» της ευθείας γραμμής που πήγαινε από τον Χέγγελ κατευθείαν στα γκούλαγκ, όπως εύστοχα καυτηριάζει ο Φρέντρικ Τζέιμσον, οδήγησε στην εμφάνιση της ευθείας γραμμής στο εγκεφαλογράφημα της  πολιτικής και της διανόησης, σε συνδυασμό με το «χτύπημα» της εναλλαγής στην εξουσία μιας νεοφιλελεύθερης «σοσιαλδημοκρατίας» με μια νεοφιλελεύθερη δεξιά και τούμπαλιν.

Ο Κλεμάν Μερίκ ήταν ένας πολιτικοποιημένος νέος με έντονο αντιφασιστικό φρόνημα και ιδέες. Στη συνέχεια της τεθλασμένης γραμμής των αντιστάσεων, πήγε στο Παρίσι να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών, ένα από τα πιο εκλεκτά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Συνδικαλίστηκε με το αριστερό φοιτητικό συνδικάτο Sud Etudiant της Ομοσπονδίας Solidaires. Συμμετείχε ενεργά στην Αντιφασιστική Δράση σε Παρίσι και Προάστια (αντιφά).

Ο Κλεμάν  μοίραζε αντιφασιστικές προκηρύξεις, πάλευε ενάντια στο πανεπιστήμιο-επιχείρηση, για συνολική και κριτική γνώση, πήγαινε σε αντιδιαδηλώσεις ενάντια στις φασιστοσυνάξεις, πάλευε ενάντια στο ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία. Ήταν αντικαπιταλιστής κι ελευθεριακός. Στο μπαρ που σύχναζε μαζεύτηκαν οι σύντροφοι και φίλοι του το μεσημέρι της Πέμπτης 6 Ιούνη πριν του πουν το τελευταίο αντίο στον πεζόδρομο της οδού Κομαρτάν όπου δολοφονήθηκε από τους ακροδεξιούς σχίνχεντ.

Την Τετάρτη 5 Ιούνη, το απόγευμα, ο Κλεμάν έβγαινε με τους φίλους και συντρόφους του από ένα παζάρι ρούχων. Είχαν ήδη διασταυρωθεί με τους φασίστες. Τατουάζ με αγκυλωτούς σταυρούς και μπλούζες μάρκας «Λευκή δύναμη» και «Αίμα, τιμή» δεν κρύβονται. Ενημέρωσαν τον ιδιωτικό φύλακα του καταστήματος για την παρουσία των φασιστών ο οποίος τους είπε να μην κάνουν φασαρία στο μαγαζί και τους παρέπεμψε σε δύο αστυνομικούς οι οποίοι για κάποιο λόγο έφυγαν. Οι φασίστες περίμεναν τους αντιφασίστες έξω από το χώρο πώλησης έχοντας καλέσει κι άλλους για ενισχύσεις. Τους κύκλωσαν και τους επιτέθηκαν. Ο Κλεμάν, δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Χτυπώντας τον με σιδερογροθιά στο πρόσωπο, τον έριξαν σε ένα μεταλλικό στύλο, χτύπησε το κεφάλι του και δεν ξύπνησε ποτέ ξανά.

Η αστυνομία έχει προβεί ήδη σε συλλήψεις [1]. Υπήρχαν πολλοί αυτόπτες μάρτυρες και κάμερες που κατέγραψαν την επίθεση [2].

Κι αφού υπήρχαν τόσοι μάρτυρες, πως τόλμησαν τέτοια επίθεση, θα αναρωτηθεί κάποιος που δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι το να υπάρχουν μάρτυρες είναι μέρος του σεναρίου των φασιστικών επιθέσεων. Στην Ελλάδα το σενάριο έχει πια εμπεδωθεί.

Στη Γαλλία φασιστικές ομάδες (Jeunesses Nationalistes, Troisième Voie, Bloc Identitaire, GUD, Vox Populi και άλλες) που είχαν εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη και κρυφτεί για χρόνια στις τρύπες τους, πολλαπλασιάζουν και οξύνουν τις επιθέσεις τους ενάντια σε ομοφυλόφιλους-ες, «αριστεριστές», μετανάστες ή Γάλλους που προέρχονται από τη μετανάστευση. Η λίστα των επιθέσεων είναι μεγάλη και διαρκώς μεγαλώνει: Τούρ, Λυών, Ζιβόρ, Λίλ, Παρίσι, Τουλούζ [3]...  

Οι διαδηλώσεις, αυτο-αποκαλούμενες «για όλους», ενάντια στο νόμο για το «γάμο για όλους» αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για την επανεμφάνιση, την ενδυνάμωση, και την νομιμοποίησή τους απέναντι σε ένα κόσμο που, αν και συντηρητικός, είχε δυσκολία να συνευρεθεί και να οσμωθεί με φασιστικές και νεοναζιστικές ομάδες. Είδαμε τις τελευταίες, στο περιθώριο των διαδηλώσεων ενάντια στο γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών να επιχειρούν να προκαλέσουν συγκρούσεις με την αστυνομία. Να διαπράττουν δεκάδες ξυλοδαρμούς, να επιτίθενται σε πορείες ακόμα και συνδικαλιστικές. Η συσπείρωση και η μαζικοποίηση του συντηρητικού χώρου ενάντια στο γάμο για όλους αναμόχλευσε τα πιο ακραία συντηρητικά αντανακλαστικά και έφερε στην επιφάνεια το πιο αποκρουστικό πρόσωπο τους.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κρίση είναι παρούσα στη Γαλλία. Όχι με τον τρόπο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό νότο. ‘Έχουμε όμως μια διαρκή και συστηματική συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους που στηρίχτηκε για χρόνια στο δόγμα των «παράσιτων» που ζουν χάρη στη δουλειά των άλλων. Έχουμε μορφές βίαιου αποκλεισμού τεράστιων κομματιών της γαλλικής κοινωνίας που οξύνει την ταυτοτική αναδίπλωση ένθεν κακείθεν. Χωρίς να ξεχνάμε τη δυναμική που φαίνεται να αναπτύσσει ο φασισμός και ο νέο- ναζισμός στην Ευρώπη με ζοφερή πρωταγωνίστρια την Ελλάδα. Η δολοφονία του Κλεμάν εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο όξυνσης της φασιστικής και ρατσιστικής βίας που σε κάθε χώρα αποκτά πια χαρακτηριστικά μιας εμφύλιας διαμάχης.

Σήμερα σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος σπεύδει να καταδικάσει τη στυγνή και αποτρόπαια πράξη. Ακόμα και η Μαρίν Λεπέν, που κάθε φορά προσθέτει και νέα επίθετα στους χαρακτηρισμούς της, ακόμα και η νεαρή ανιψιά της που εκφράζει τη φασιστική φωνή του Εθνικού Μετώπου στο γαλλικό κοινοβούλιο. Όμως ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και η πορεία του θα εξαρτηθεί από τη στάση του γαλλικού πολιτικού φάσματος απέναντι στη «θεωρία των δύο άκρων». Ήδη ο ηγέτης του κόμματος της δεξιάς Ζαν Φρανσουά Κοπέ απαιτεί τη διάλυση όλων των ακροδεξιών και ακροαριστερών ομάδων που “αποτελούν κίνδυνο”, εξομοιώνοντας το θύμα της δολοφονίας με τους θύτες του. Από την άλλη, ο Εμμανουέλ Βάλς, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνιστά προσοχή απέναντι στα αμαλγάματα, τονίζοντας ότι είναι οι ακροδεξιές ομάδες που εδώ και μήνες προπαγανδίζουν το μίσος [4].

Όσο για την ακροδεξιά της Λεπέν και για το πόσο έχει συντελεστεί η η εκκαθάριση στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου από αυτούς που πριν από κάποια χρόνια σκότωναν στο όνομά τους, θυμίζει έντονα Βορίδη ή και Κρανιδιώτη, ή ακόμα και τους χρυσαυγίτες όταν προσπαθούν να πείσουν ότι ο ναζισμός τους ανήκει στο παρελθόν.

Σύντροφε Κλεμάν, ό,τι κι αν πούμε τίποτα δεν θα μπορέσει να ξαναδώσει το χαμόγελο στους γονείς σου και τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Σου λέω μόνο Salut à toi, δεν θα ξεχάσουμε, θα παλέψουμε για να μην πάνε χαμένοι οι αγώνες σου και τα όμορφα δεκαεννιά σου χρόνια.

Νο pasaràn

____________

Σημειώσεις

[1] http://www.lemonde.fr/societe/article/2013/06/06/l-auteur-presume-de-l-agression-contre-clement-meric-interpelle_3425537_3224.html#ens_id=3424950&xtor=RSS-3208
[2] http://www.meltycampus.fr/clement-meric-ses-amis-temoignent-les-skins-se-sont-jetes-sur-nous-a185039.html
[3] http://www.humanite.fr/politique/lagression-de-clement-meric-nest-pas-un-acte-pas-i-543212
[4] http://www.humanite.fr/politique/pour-jean-francois-cope-extreme-droite-egale-extre-543305

Το άρθρο δημοσιεύεται στην Εποχή

Ο γαντζωμένος νεοφιλελευθερισμός και η στρατηγική της Αριστεράς

Red NoteBook ...
Των Αλέξανδρου Ζαχιώτη και Φάνη Παπαγεωργίου

Ο νεοφιλελευθερισμός, περισσότερο από αφηρημένο οικονομικό δόγμα που εδράζεται στις θεωρίες της νεοκλασικής σχολής, είναι μια στρατηγική του κεφαλαίου. Μια στρατηγική που στοχεύει στη διεύρυνση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και, υπό αυτήν την έννοια, στην ένταση της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία. Επίσης, πρέπει να το δούμε και ως μια απάντηση στην κατάρρευση του ποσοστού κέρδους που κορυφώθηκε στις πετρελαϊκές κρίσεις του 1973-74. Αν κάποιος προσπαθήσει να σκιαγραφήσει την ταυτότητα του νεοφιλελευθερισμού, εκτός της αμιγώς οικονομικής σφαίρας, ανάμεσα στα στοιχεία που θα συμπεριλάβει είναι η εμμονή στην πειθαρχία, η τιμωρία, ο φόβος και η περιστολή της δημοκρατίας. Η τακτική της συναίνεσης δεν αποτελεί στοιχείο της συγκεκριμένης πολιτικής, καθώς πρόκειται για μια άκρως επιθετική πολιτική. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού στο κοινωνικό κράτος. Συνεπώς, το νεοφιλελεύθερο σχέδιο συγκροτείται στη βάση της διεύρυνσης του ποσοστού κέρδους.

Σε περιόδους κρίσης, η κανονική αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου διακόπτεται βίαια. Η ίδια η κερδοφορία του κεφαλαίου μειώνεται και οι κοινωνικοί αγώνες -κατά κανόνα- οξύνονται, σηματοδοτώντας την όξυνση της ταξικής πάλης. Η κρίση πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως μια συγκυρία που «η διαδικασία συσσώρευσης και η διευρυνόμενη αναπαραγωγή του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου βρίσκεται σε ανάσχεση και το ποσοστό κέρδους σε μείωση.» (Μηλιός 2002)

Στις περιόδους κρίσεων και ιδίως στην παρούσα κρίση, η τακτική από πλευράς νεοφιλελευθερισμού γίνεται ακόμα πιο επιθετική, ως απάντηση στην ανάσχεση της διευρυνόμενης αναπαραγωγής. Αυτή η πολιτική της ασφυκτικής λιτότητας δεν αποκλείει καθόλου την πιθανότητα διεύρυνσης της κρίσης, όπως άλλωστε φαίνεται από την εμβάθυνση της κρίσης στις χώρες της Ευρώπης.

Αυτό που ισχυριζόμαστε είναι ότι οι απαντήσεις του κυρίαρχου υποδείγματος στην κρίση δεν είναι -με όρους νεοκλασσικής αποτελεσματικότητας- "σωστές", ούτε και αποτελούν σχέδιο των κυρίαρχων, όσο κι αν ως τέτοιο παρουσιάζεται, από τη στιγμή που το βάθεμα της κρίσης είναι αλληλένδετο με την πτωτική τάση του περιθωρίου κέρδους, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Είναι μια εμμονή στην πεπατημένη, μια προσπάθεια επιβεβαίωσης της «ορθότητας» του κυρίαρχου παραδείγματος. Ταυτόχρονα, θα μπορούσαν να χαρακτηρισστούν ως "βήματα στα τυφλά", ελλείψει εναλλακτικού παραδείγματος για τις κυρίαρχες τάξεις.

Οι νεοφιλελεύθερες απαντήσεις στην κρίση, οι οποίες είναι υπεύθυνες γι΄ αυτήν, μοιάζουν με ένα βασιλιά που καθώς πέφτει γαντζώνεται από το θρόνο για να πέσει μαζί του.

Η κρίση του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος ενισχύει τη σύγκρουση δύο αντίρροπων δυνάμεων στο εσωτερικό των υπάλληλων τάξεων. Η μια από αυτές είναι η δεμένη με το κυρίαρχο παράδειγμα. Είναι η δύναμη της ενσωμάτωσης της τρομοκρατίας στην καθημερινή πρακτική, της απομάκρυνσης από την πολιτική και τη δημοκρατία και της μάταιης ελπίδας ότι μπορεί κάποιος να σώσει μονάχα τον εαυτό του μέσα σε αυτήν την κρίση.

Όμως, οι καπιταλιστικές κοινωνίες δομούνται πάνω στο παράδειγμα του κυριάρχου. Από τη στιγμή που το παράδειγμα αυτό αμφισβητείται, είναι περισσότερο παρά ποτέ κρίσιμο να αρθρωθεί ένα εναλλακτικό παράδειγμα που να πατάει στα συμφέροντα των εργαζομένων τάξεων και να σκιαγραφεί την αντίληψη της αριστεράς για την οργάνωση της κοινωνίας.

Το παράδειγμα αυτό θα πρέπει να συγκροτηθεί με απαντήσεις διαλεκτικά αντίθετες του κυρίαρχου. Να προτάσσει τις συλλογικές λύσεις στα ατομικά προβλήματα, τις δομές κοινωνικής οργάνωσης από τα κάτω, τη διεύρυνση της δημοκρατίας από την παραγωγική βάση ως τη γειτονιά και να εμπεδώνει την αλληλεγγύη ως πυρήνα οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά, ενισχύει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης που ξεπηδούν καθημερινά και δίνουν βοήθεια στους πληττόμενους, πολλές φορές χωρίς εκείνη να τις έχει σχεδιάσει. Παράλληλα, προτείνει περισσότερη δημοκρατία αλλά και μορφές ανυπακοής όπως τα κινήματα «δεν πληρώνω».

Εάν όμως το ζητούμενο για μας είναι η εξυπηρέτηση των μακροχρόνιων συμφερόντων των εργαζόμενων τάξεων, τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει ένα ακόμα σκαλοπάτι που πρέπει να ανέβουμε: αυτό είναι το σκαλοπάτι της ιδεολογικής ηγεμονίας, πυρήνας της οποίας θα πρέπει να είναι η αλληλεγγύη, η διεύρυνση της δημοκρατίας και η άρθρωση τους σε ένα συνολικό πλαίσιο οργάνωσης της κοινωνίας.

Το δικό μας παράδειγμα είναι ακόμα στα σπάργανα, τη στιγμή που το κυρίαρχο καταρρέει στα εξ ων συνετέθη. Η κρίση είναι μια μάχη ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Δική μας δουλειά είναι να προτάξουμε αυτό το διαφορετικό παράδειγμα, όπως αυτό εγγράφεται στις ανάγκες των εργαζομένων τάξεων σήμερα αλλά και μέσα από την ίδια μας τη δράση και παρέμβαση.

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία

Red NoteBook...
Της Έλσας Παπαγεωργίου

Είμαι βαθιά σοκαρισμένη, κι όπως χιλιάδες κόσμου που επέστρψαν απο τη χθεσινή συγκέντρωση, μοιράζομαι το αίσθημα ματαίωσης, απογοήτευσης και βαθιάς πίκρας. Αντί οι άνθρωποι σήμερα να γυρίζουν στις δουλειές τους με το κεφάλι ψηλά, μετά από δύο μέρες που σύσσωμη η ελληνική κοινωνία βγήκε τους δρόμους, το κεφάλι με δυσκολία στέκεται στους ωμους, ενώ δυσκολεύεται να παρει στροφές αισιοδοξίας και να αναπαραστήσει ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.

Η αντιπαράθεση σχετικά με το ποιος φέρει την ευθύνη για το θάνατο του Δημήτρη Κοτσαρίδη -είχε όνομα ο άνθρωπος, όπως όνομα έχουν όλοι οι νεκροί- το μόνο αποτέλεσμα που έχει είναι να αναπαράγει την παράνοια και τη βαθιά παρακμή που συμπυκνώνουν τα γεγονότα των οποίων μάρτυρες γίναμε χθές το μεσημέρι.

Ενάμιση χρόνο πήρε στον ελληνικό λαό να ξαναβγεί στο δρόμο μετά τους τρεις νεκρούς της Μαρφίν. Όχι τυχαία. Κι ήμουν μεταξύ αυτών που πίστευαν και πιστεύουν ότι η Μαρφίν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στην ακινητοποίηση της κοινωνίας. Το συλλογικό ασυνείδητο αυτου του λαού, άσχετα αν ο καθένας ξεχωριστά εντάσσεται στους "βαθιά πολιτικοποιημένους" ή οχι, είναι σφραγισμένο από εικόνες μαζικών διαδηλώσεων που καταλήγουν σε νεκρούς. Αυτά τα βιώματα δεν εξαφανίζονται εύκολα από την μνήμη, παρά τη δύναμη της αλλοτρίωσης, του καταναλωτισμού και της ψευδαίσθησης ενός ιστορικού συμβιβασμού.

Οι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν, δεν θέλουν να βλέπουν να σκοτώνονται άνθρωποι όταν κατεβαίνουν στο δρόμο. Αυτή τη θέληση για ζωή τη συμμερίζομαι απολύτως.

Ενάμισι χρόνο κι εκατοντάδες μέτρα πήρε στην κοινωνία (την οποία βουλιάζουν όχι μόνο στη μιζέρια, αλλά και σε μια ιδιαίτερη κοινωνικοπολιτική παθολογία που έκανε χθες επεισοδιακή εμφάνιση) για να δηλώσει παρούσα, ενεργή και αφυπνισμένη.

Η ιστορία μας δαγκώνει πάλι το σβέρκο

Όχι, το σκηνικό της αντιπαράθεσης δεν μας ήταν πρωτόγνωρο. Όσοι και όσες συμμετείχαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια στον εορτασμό του Πολυτεχνείου ή σε οποιοδήποτε μαζικό κίνημα, έχουμε πάρει την πικρή γεύση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ποτέ με τον ίδιο τρόπο, έλεγε ο μουσάτος. Επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για φάρσα σήμερα.

Την ώρα που διακυβεύεται, όχι το μέλλον του ελληνικού λαού (γιατί αυτό διακυβεύεται χρόνια τώρα, κι ας μη θέλανε να το βλέπουν κάποιοι), αλλά οι προϋποθέσεις για μια πραγματική αντίσταση που γεννάει ελπίδες μέσα στο ζόφο, κάποιοι αποφασίζουν ότι είναι η σωστή στιγμή να χτυπηθούν με το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ γιατί "καπελώνουν και αστυνομεύουν το κίνημα".

Εγώ λέω ότι αν κάθε φορά στις επιδείξεις δύναμης του ΚΚΕ συνέβαιναν οι μισές συγκρούσεις απ΄ όσες έγιναν χθες, δεν θα είχε μείνει μέχρι σήμερα ούτε ρουθούνι.

Και ρουθούνι δεν θα μείνει τελικά. Όχι όμως στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης. Όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους "επιταχυντές της συνείδησης" και υπερασπιστές των απανταχού θυμάτων του σταλινισμού, την έχουν γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια αυτή την τελευταία.

Εντέλει, ποιο ήταν το διακύβευμα; Ηταν το κίνημα, η βουλή, οι τροτσκιστές; Το ότι έχουμε τις μολότοφ έτοιμες, κι αφού δεν μπορούμε να τις ρίξουμε στα ΜΑΤ, θα επιτεθούμε στα ΚΝΑΤ; Στο όνομα ποιανού; Την ώρα που όλοι βρίσκονται στο δρόμο, ποιος χρειάζεται "εκπροσώπηση"; Αν το θέμα που απασχολούσε της μεγάλη μάζα της διαδήλωσης ήταν η παρουσία του ΚΚΕ μπροστά από τη βουλή, δεν θα έπρεπε να κάνει η ίδια κάτι για αυτό; Ή μήπως τελικά το κίνημα είναι "συμβιβασμένο" και χρειάζεται κάποιους να κάνουν στη θέση του αυτό που το ίδιο δεν μπορεί να κάνει;

Και ποιος έχει δικαίωμα στο όνομα του κινήματος, να κάνει χρήση βομβών μολότωφ μέσα σε πλήθος ανθρώπων; Δεν είναι αυτή η συνθήκη από μόνη της εξαιρετικά επικύνδυνη για την ανθρώπινη ζωή; Δεν είναι η ανθρώπινη ζωή αγαθό που πρέπει να διασφαλίζεται ; Ή τελικά, για κάποιους, αυτό το αγαθό έχει λιγότερη σημασία μπροστά στο ζήτημα της ηγεμονίας;

Το μεταμοντερνο σκηνικό της αφρικανικού τύπου εμφύλιας σύρραξης, ενώ οι ιμπεριαλιστές παρελαύνουν πάνω σε πτώματα, δεν μπορεί παρά να προκαλεί αηδία και βαθιά ντροπή. Η υιοθέτηση μιλιταριστικών μέσων για μια αντιπαράθεση που εξελίσσεται στο εσωτερικό μιας μαζικής κινητοποίησης θυμίζει κάτι από το πως τσακίστηκε το κίνημα απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε στον Τρίτο κόσμο.

Η ιστορία και οι τραγωδίες του εργατικού κινήματος και της αριστεράς έγιναν κουρελόχαρτα για να σκουπίζουν κάποιοι τις "ακαθαρσίες" που έχουν στα κεφάλια τους.

Κάτι τελευταίο: Ο θυμός, στη μακρά διάρκεια, είναι αίσθημα που λειτουργεί οργανωτικά. Το μίσος, αντίθετα, είναι παραλυτικό. Όσοι, την ώρα που η κοινωνία πάει να εκφράσει το θυμό της, αποφασίζουν να παίξουν το χαρτί του μίσους, θα διαλύσουν ό,τι υπάρχει γύρω τους. Κι αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.