Οι μετανάστες στην Αθήνα...

του Βασιλη Παπαδοπουλου, απο την Αυγη...

Θα πρέπει να είμαστε από την αρχή ξεκάθαροι: Οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα. Και θα πρέπει να το πούμε αυτό στον Δήμο της Αθήνας, στο κέντρο της ελληνικής κοινωνίας, που, καλώς ή κακώς, βιώνει το φαινόμενο της μετανάστευσης με τον πλέον εμφανή τρόπο.

Θα πρέπει να πούμε στους κατοίκους της Αθήνας να μην ντρέπονται να παραδεχθούν ότι ξενίζονται από τις μαντίλες, τις κελεμπίες, τα καπελάκια που φορούν οι Άραβες, οι μουσουλμάνοι και οι Αφρικανοί που όλο και πιο συχνά εμφανίζονται στους δρόμους της πόλης μας.
Πρέπει να τους πούμε ότι είναι φυσιολογικό να ξενίζονται από ανθρώπους με διαφορετικό πολιτισμό, με διαφορετικά ήθη και έθιμα. "Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών να σε γιουχαΐσω" τραγουδούσε ο Σαββόπουλος και τώρα πια εκεί οι Πακιστανοί, οι Αφρικανοί και οι Άραβες είναι περισσότεροι από τους Ρουμάνους και τους Αλβανούς που κατοικούν στην περιοχή. Πού πήγαν οι Έλληνες; Μα στα βόρεια προάστια ή στις καινούργιες περιοχές κατοικίας του κέντρου (Κεραμεικός, Βοτανικός, Γκάζι), όπου, παρεμπιπτόντως, εκτόπισαν τους μουσουλμάνους κυρίως του Έβρου, που εγκαταστάθηκαν εκεί τις δεκαετίες του '70 και του '80, κάτι που ενθάρρυνε η ελληνική πολιτική για να κρατήσει τα σύνορα εθνοτικά ή γενετικά καθαρά.
Καλά, εσύ θα έμενες στον Άγιο Παντελεήμονα; Και δεν βλέπεις το μικρό γκέτο που έχει σχηματιστεί πίσω από το δημαρχείο της Κοτζιά έως την Πειραιώς, και δεν βλέπεις την εγκληματικότητα στους δρόμους γύρω από το κέντρο της Αθήνας; Ναι, τα βλέπω, αλλά δεν φταίνε οι μετανάστες που κατακλύζουν την περιοχή. Στις περιοχές γύρω από την Ομόνοια κυριαρχούσε τα χρόνια του '80 έως και του '90 η μικρή βιοτεχνική παραγωγή ρούχων και παπουτσιών που πλέον έχει εγκαταλειφθεί, καθώς τα είδη αυτά παράγονται ασύγκριτα φθηνότερα στις περιοχές από όπου ακριβώς προέρχονται οι μετανάστες, το σύγχρονο φθηνό εργατικό δυναμικό που τροφοδοτεί τη δυτική οικονομία.

Έγκλημα στο Φαρμακονήσι...

Βασίλης Παπαδόπουλος, απο την Αυγη...

Τα δεδομένα του εγκλήματος είναι γνωστά: 12 άνθρωποι νεκροί (3 γυναίκες και 9 παιδιά) σε επιχείρηση διάσωσης, αποτροπής εισόδου, επαναπροώθησης στην Τουρκία (ό,τι θέλει ο καθένας διαλέγει και παίρνει) συνολικά 28 ατόμων (25 Αφγανών και 3 Σύρων) που επέβαιναν σε μικρό αλιευτικό στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στην Ελλάδα και να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, να γλιτώσουν από την ανέχεια, να γλιτώσουν από τον πόλεμο (και πάλι η επιλογή είναι ελεύθερη).
Εκείνο που προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η αντίδραση της κοινής γνώμης: εκκωφαντική αδιαφορία. Τροχαίο να ήταν, θα είχε μεγαλύτερη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης. Από κοντά και τα σχόλια κάτω από τα διαδικτυακά δημοσιεύματα:
«Σήμερα ενδιαφέρεται o οιοσδήποτε πολίτης για τέτοιες ειδήσεις;;;»
«Κι όσο για τους κυρίους που είπαν ότι έχασαν παιδιά και συζύγους, πήραν το ρίσκο αυτής της περιπέτειας! Ας ερχόντουσαν στη χώρα μας νόμιμα»
«Χαίρομαι που σώθηκαν οι άνθρωποι, αλλά τώρα τι θα τους κάνουμε; Θα τους ταΐζουμε με έξοδά μας;»
Από κοντά και ο αρμόδιος υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας:
«Δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες της χώρας».
Και οι πατεράδες που κλαίνε; Λένε ψέματα ότι οι λιμενικοί όχι μόνο δεν προσπάθησαν να σώσουν τα γυναικόπαιδα που βυθίζονταν στη θάλασσα, αλλά αντίθετα έσπρωχναν στη θάλασσα όσους προσπαθούσαν να ανέβουν στο πλωτό του Λιμενικού για να σωθούν.

Η κράτηση ως βασανιστήριο...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Αυγη...

Οι συνεχιζόμενες εξεγέρσεις και αναταραχές στα κέντρα κράτησης μεταναστών επανέφεραν στο προσκήνιο το ζήτημα της μακρόχρονης κράτησης μεταναστών υπό απέλαση.
Πέντε χιλιάδες άνθρωποι που συνελήφθησαν στο πλαίσιο της επιχείρησης αποκαλούμενης κατ' ευφημισμό "Ξένιος Δίας" από τον Αύγουστο του 2012 κρατούνται ήδη για πλέον των 9 μηνών στους νέους χώρους κράτησης, εγκαταλειμμένα στρατόπεδα και αστυνομικές σχολές που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτόν (Αμυγδαλέζα, Κόρινθος κ.ά.), αλλά και σε κρατητήρια - μπουντρούμια αστυνομικών τμημάτων ανά τη χώρα (Δραπετσώνα, Ελληνικό, Ασπρόπυργος κ.α.), αναμένοντας την απέλασή τους, η οποία όμως είναι άκρως αμφίβολο αν θα εκτελεστεί, κυρίως λόγω έλλειψης και μη συνεργασίας των διπλωματικών αρχών των χωρών καταγωγής τους. Οι συνθήκες κράτησής τους έχουν γίνει αντικείμενο έντονης μομφής από όλα τα διεθνή όργανα, ενώ είναι παρήγορο ότι και Έλληνες δικαστές πρόσφατα έκριναν απαράδεκτο να κρατούνται άνθρωποι χωρίς να χωρούν καν να κοιμηθούν όλοι μαζί στο πάτωμα.
Έως το 2009 η κράτηση αυτή είχε ανώτατο όριο τους τρεις μήνες. Το καλοκαίρι του 2009, επί υπουργίας Δένδια στο υπουργείο Δικαιοσύνης, το όριο αυτό αυξήθηκε καταρχήν σε έξι μήνες, με δυνατότητα παράτασης για ακόμη 12 μήνες.
Και είναι μεν αληθές ότι η άνω παράταση της διάρκειας των υπό απέλαση τελούντων επιτρέπεται από την οδηγία 2008/115 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην όμως η οδηγία αυτή προβλέπει την ανά τακτά χρονικά διαστήματα (τρίμηνα, με βάση τον Ν. 3907/2011 που την ενσωμάτωσε) επανεξέταση των λόγων κράτησης σύμφωνα και με την πάγια νομολογία των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, καθώς αυτή θεωρείται δικαιολογημένη μόνο εφόσον είναι σε εξέλιξη διαδικασία απέλασης, η οποία είναι πραγματοποιήσιμη και εφικτή σε έναν ορατό χρονικό ορίζοντα.
Τα ελληνικά δικαστήρια όμως αρνούνται σχεδόν κάθε έλεγχο προς τούτο, παρά και την πρόσφατη κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας, περί αντίθεσης της προσωποκράτησης οφειλετών του Δημοσίου στην υποχρέωση σεβασμού της αξίας του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι αμφιβολία περί του αν οι επίσημοι κρατικοί φορείς θέτουν την ανθρώπινη αξία των μεταναστών στο ίδιο επίπεδο.
Ήδη από τον περασμένο Αύγουστο επί υπουργίας Δένδια στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και υπό την προτροπή της Χρυσής Αυγής, που οραματίζεται τελικές λύσεις στο θέμα των μεταναστών, επιχειρείται ένα πείραμα στα κέντρα κράτησης.
Η κράτηση από μέσο προς εκτέλεση μιας απόφασης απέλασης χρησιμοποιείται πλέον εργαλειακά ως βασανιστήριο, ως μέσο εξαναγκασμού τού υπό απέλαση τελούντος με σκοπό να συνδράμει ο ίδιος στην απέλασή του και ως μέσο εκφοβισμού των λοιπών να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Για τον σκοπό αυτόν δημιουργούνται νέα κέντρα κράτησης, για να στεγάσουν όσους μαζεύονται στις ανά την Ελλάδα επιχειρήσεις σκούπα, και μάλιστα η ίδρυση τέτοιων κέντρων εμφανίζεται και ως αναπτυξιακή επένδυση στις τοπικές κοινωνίες που στενάζουν από την κρίση.
Στο πρόσωπο των μεταναστών έχουμε βρει τους αποδιοπομπαίους τράγους, στους οποίους φορτώνουμε όλα τα δεινά της κακής μας μοίρας, ξεχνώντας ποιος συντέλεσε με την εργασία του στην οικονομική ανάπτυξη (εν μέρει και φούσκα) των δεκαετιών του 1990 και του 2000. Έχουμε ξεχάσει όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι το πιο δυναμικό κομμάτι των κοινωνιών τους, που αναζητεί την κοινωνική ανέλιξη, και εμείς το κλείνουμε φυλακή για να αναγκασθεί να επιστρέψει πίσω.
Είναι γεγονός ότι η συνεχιζόμενη είσοδος μεταναστών στη χώρα δημιουργεί μικρές ανθρωπιστικές κρίσεις και προκλήσεις αντιμετώπισής των. Πρέπει να αναρωτηθούμε όμως αν η ανάπτυξη μέσω ίδρυσης νέων κέντρων κράτησης και φυλακών που προαναγγέλλονται είναι αυτό που επιδιώκουμε για την αντιμετώπισή τους ή αν αντίθετα θα έπρεπε να στραφούμε σε δομές ενσωμάτωσης και φιλοξενίας.
Το “άγος” της μετανάστευσης που δέχονται οι νότιες χώρες της Ευρώπης και κυρίως η Ελλάδα είναι μέρος του συνολικού προβλήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη δημιουργία άνισης ανάπτυξης και καταμερισμού ρόλων μεταξύ των κρατών μελών. Εμείς θα πρέπει να σκεφθούμε αν μας αντιστοιχεί ο ρόλος του φύλακα.
* Ο Βασίλης Παπαδόπουλος είναι δικηγόρος, μέλος της Ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών