Ζώντας πίσω από τα κάγκελα: Η ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών σήμερα...

του Ali Mohammadi­*, απο το Barikat.gr...

Σήμερα στην Ελλάδα, τα πάντα μετατρέπονται σε μία κόλαση για τους πρόσφυγες. Το μεταναστευτικό ζήτημα έχει  λάβει τεράστια έκταση και τα προβλήματα διογκώνονται. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι κάποιος ο οποίος αναγνωρίζεται ως πολιτικός πρόσφυγας θα απολαμβάνει  συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα της διαμονής στη χώρα,
της κατοικίας και το δικαίωμα στην εργασία. Αλλά τι νομίζετε; Υπάρχει έστω ένα δείγμα κοινωνικής μεταναστευτικής πολιτικής ή πιθανότητα νόμιμης δουλειάς  για μετανάστες στην Ελλάδα; Φυσικά και όχι.
Σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών οι συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής δεν είναι καθόλου καλές. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι η κατάσταση. Η αστυνομία παρέχει μόλις πέντε σαπούνια για είκοσι άτομα, την εβδομάδα. Είναι πραγματικά ντροπή. Οι τουαλέτες και τα λουτρά είναι πραγματικά βρώμικα. Όλοι οι έγκλειστοι είναι μπερδεμένοι και πάσχουν από κατάθλιψη, κάτι που επιτείνεται από την εντελώς απαράδεκτη συμπεριφορά της αστυνομίας.
Κάποιοι μετανάστες, έχουν τη συνήθεια να κοιμούνται νωρίτερα από τους υπόλοιπους, οι οποίοι θέλουν να μένουν ξύπνιοι και προκαλούν θόρυβο. Αυτό αποτελεί πρόβλημα, καθώς προκαλεί εντάσεις μεταξύ των κρατουμένων. Ένα άλλο ζήτημα είναι η συζήτηση σχετικά με τη θρησκεία η οποία μερικές φορές μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη. Για όσους γνωρίζουν, για πολλά χρόνια, οι 2 δογματικές ομάδες Ισλαμιστών, οι Σουνίτες και οι Σιίτες, έχουνε προβλήματα μεταξύ τους. Ακόμα λόγω της έλλειψης μέτρων υγιεινής, πολλοί αναπτύσσουν σοβαρές ασθένειες. Αυτό που συμβαίνει τώρα εξαιτίας του νέου νόμου είναι πολλοί μετανάστες να εκδηλώνουν κατάθλιψη και επιθετικότητα. Πολλοί θέλουν να κάνουν αίτηση για απέλαση, άλλοι θέλουν να κάνουν απεργία πείνας, ενώ υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι σκέφτονται να αυτοκτονήσουν.

Τα οράματα του Νίκου Δένδια...

 του Νίκου Χειλά, απο το AlterThess...

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Τον υποκινεί να κάνει πράξεις που δεν θέλει, να λέει πράγματα που δεν πιστεύει. Όπως, για παράδειγμα, τον Νίκο Δένδια, που άκουγε τις προάλλες τον εαυτό του να εξαγγέλλει ότι οι νέες ελληνικές εγκαταστάσεις ασύλου αποτελούν πρότυπο για την Ευρώπη. 

Θεϊκό καψόνι, όραμα, ή αυθυποβολή; Ποιος ξέρει. Το πρόγραμμα ανασυγκρότησης των υπηρεσιών ασύλου έχει πάντως σύμφωνα με τους ειδικούς, και θετικά στοιχεία. Το θέμα είναι αν, πότε και πως θα υλοποιηθούν. Μέχρι τώρα -με εξαίρεση τα κτίρια για τις διοικητικές υπηρεσίες στο καταπατημένο από το υπουργείο του κ.Δένδια οικόπεδο της ΕΡΤ στην οδό Κατεχάκη- δεν έχει μπει τίποτα σε εφαρμογή. Και από όσο ξέρουμε, οι εξαγγελίες του ίδιου υπουργού προς όφελος των ξένων ήταν καις στο παρελθόν λόγια του αέρα.

Γεγονός είναι βέβαια ότι ο κ.Δένδιας  δεν είναι για πρώτη φορά θύμα τέτοιων καψονιών.  Το αντίθετο μάλιστα. Η καταδίκη του στην πολιτική μωρία είναι διαρκής. Με αποτέλεσμα να κάνει αδιάκοπα πράγματα, για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπεται.
Σε αυτά δεν ανήκουν μόνο οι αμέτρητες ταπεινώσεις και χειροδικίες των αστυνομικών οργάνων του εις βάρος των ξένων, αλλά και τα περιβόητα κέντρα «φιλοξενίας». Το γεγονός ότι ορισμένα από αυτά εκσυγχρονίστηκαν τελευταία άλλαξε μόνο την εικόνα -όχι την ουσία τους. Οι κανονισμοί λειτουργίας τους, που εξασφαλίζουν κάποια δικαιώματα στους κρατούμενους, εφαρμόζονται πλημμελώς. Και οι συνθήκες κράτησης, όπως και η συμπεριφορά ορισμένων φρουρών, είναι συχνά κτηνώδεις. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος, που τα γερμανικά δικαστήρια και όχι μόνο αρνούνται να ξαναστείλουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, που είχαν βάλει καταρχάς πόδι στη χώρα μας και κατάφεραν στη συνέχεια να διαφύγουν στη Γερμανία.
Μπορεί βέβαια τέτοια κέντρα «φιλοξενία» να είναι σύννομα –με την τυπική έννοια του όρου. Στην πράξη όμως είναι τόποι ανελευθερίας, επειδή, όπως λένε οι νομικοί, είναι «εκτός ελευθερίας χώροι». Η λειτουργία τους χαρακτηρίζεται όχι από τους κανόνες του κράτους δικαίου, αλλά από πλήρη αυθαιρεσία. Στα κελιά, στους διαδρόμους και τις αυλές τους υπερισχύει το δίκιο του φρουρού –που είναι ενίοτε και ιδιωτικός–, και όχι του κράτους δικαίου.
Τέτοια κέντρα δεν έχουν φυσικά καμιά απολύτως σχέση με τα κλασικά (ναζιστικά) στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτά είναι πάρεργα αυταρχικών καθεστώτων: η βία στο εσωτερικό τους αναπαράγει τη βία που ασκείται και έξω από αυτά. Δεν έχουν καν σχέση με στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Γκουαντάναμο, όπου η αυθαίρετη κράτηση βρίσκεται σε αντίθεση με το δημοκρατικό καθεστώς που τα περιβάλει. Από την άλλη όμως δεν είναι αμελητέα φαινόμενα, αλλά το απότοκο ενός κράτους, που έχει «ξεσαλώσει» έχοντας υποστεί προηγουμένως φοβερή δομική στρέβλωση  με τρία κύρια χαρακτηριστικά: Πρώτον, τη ξενοφοβία ως κρατικό δόγμα, δεύτερον, την προσαρμογή της νομοθεσίας στον αγώνα κατά των «λαθρομεταναστών» και τρίτον, στη χρησιμοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αστυνομικών δυνάμεων ως μέσο για την «ανακατάληψη των πόλεων μας από τους ξένους» (Αντώνης Σαμαράς). Τα κέντρα κράτησης είναι ακριβώς η συμπύκνωση αυτής της ξενοφοβίας. Με κρατούμενους, οι οποίοι δεν κρίνονται μόνο ως απλοί παραβάτες του μεταναστευτικού δικαίου, αλλά και ως πηγή μυρίων κακών, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η άμεση απειλή κατά της ασφάλειας της χώρας.
Το θέμα έχει όμως και μια γεωπολιτική πτυχή. Οι δρόμοι των προσφύγων από την Αφρική και την Ασία οδηγούν τα τελευταία χρόνια, ως γνωστό,  κυρίως προς τα ελληνικά σύνορα. Κι αυτό έχει γίνει το μέσο για τα πιο απίθανα διπλωματικά παζάρια, που γίνονται φυσικά εις βάρος των μεταναστών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πρωτεργάτρια την Επίτροπο για τις εσωτερικές υποθέσεις Σεσίλια Μάλμστρομ, μετατρέπει την Ελλάδα σε πελώριο ευρωπαϊκό ανάχωμα χρησιμοποιώντας γι αυτό όλο και πιο μοντέρνα τεχνολογικά μέσα – μεταξύ άλλων και δορυφόρους. Η Ελλάδα επιζητεί γι αυτό ανταλλάγματα κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Και η Τουρκία, όπως έδειξε η πρόσφατη συνάντηση του τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου με το γερμανό ομόλογό του Γκίντο Βεστερβέλε στο Βερολίνο, δηλώνει πρόθυμη να κρατήσει τους πρόσφυγες στο έδαφός της, αν της δοθεί ως αντίτιμο το άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με αυτά και άλλα ως φόντο είναι φανερό, ότι οι εγκαταστάσεις ασύλου που «αποτελούν πρότυπο για την Ευρώπη» δεν πρόκειται να έχουν ευεργετικές επιπτώσεις σε εκείνους που χρειάζονται το άσυλο. Στην καλύτερη περίπτωση θα χρησιμοποιηθούν ως φύλλο συκής για τα κακώς κείμενα, στη χειρότερη ως άλλοθι για περαιτέρω αγριότητες.
Και το χειρότερο: Οι πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται κατά της ξενοφοβίας, ιδίως οι αριστερές, δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί ακόμη την ιδιοτυπία του ξενοφοβικού κράτους. Το ΚΚΕ τη βλέπει, θολά και αόριστα, ως ένα είδος «φυσικής» απόφυσης του αστικού κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ ως λίαν επικίνδυνο μεν, αλλά προσωρινό φαινόμενο. Έτσι τους διαφεύγει ότι οι ξενοφοβικές δομές τείνουν να παγιοποιηθούν γινόμενες το κύριο όργανο δίωξης των ξένων (τα ποικιλώνυμα σώματα ασφαλείας είναι αριθμητικά, οργανωτικά και εξοπλιστικά ασύγκριτα ισχυρότερα από τα «μπουλούκια» της Χρυσής Αυγής) και ότι αυτό δηλητηριάζει και την εσωτερική πολιτική της χώρας.
Το κύριο βάρος της υπεράσπισης των προσφύγων πέφτει έτσι σε μη πολιτικές οργανώσεις, όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και η Επιτροπή Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Όμως αυτό δεν φτάνει. Οι ξένοι χρειάζονται επειγόντως και πολιτική στήριξη. Διαφορετικά θα παραμένουν έρμαιο της ξενοφοβίας –και ενός υπουργού, ο οποίος μπορεί να ακούει ίσως τελευταία στον ύπνο, ή στο ξύπνιο του φωνές υπέρ καλύτερων εγκαταστάσεων για τους ξένους, στην πράξη όμως παραμένει απηνής διώκτης τους.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο «Βήμα»

«Ξένιος Ζευς», θεός του βασανισμού...

Του Κωστη Παπαϊωαννου...

Τον περασμένο Αύγουστο τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση «Ξένιος Ζευς» με διακηρυγμένους στόχους «την απώθηση των παράνομων μεταναστών από τον Έβρο και την επιστροφή όσων βρίσκονται εδώ στις χώρες προέλευσης». Η κριτική στην επιχείρηση απορρίφθηκε τότε ως εθελοτυφλούσα ρητορεία που παραγνώριζε την ανάγκη να ληφθούν τολμηρές αποφάσεις.
Σήμερα, με τα κέντρα κράτησης «στα κάγκελα» (απεργία πείνας εκατοντάδων κρατουμένων, απόπειρες αυτοκτονίας, καταγγελίες για υπέρμετρη αστυνομική βία) εκείνη η κριτική επανέρχεται στο προσκήνιο με τρόπο οδυνηρό. Δυο κυρίως ζητήματα έθεταν όσοι φορείς, εντός και εκτός συνόρων, εξέφραζαν αντιρρήσεις. Έλεγαν ότι οι προδιαγραφές της επιχείρησης νομοτελειακά θα μετέτρεπαν τους χώρους κράτησης σε αποθήκες ανθρώπων. Οι σημερινές συνθήκες στα στρατόπεδα, τις παλιές αστυνομικές σχολές και τα κρατητήρια όπου κρατούνται χιλιάδες ξεπερνούν εκείνους τους φόβους. Έλεγαν επίσης ότι μια πολιτική μαζικών εγκλεισμών θα ήταν ατελέσφορη χωρίς να είναι εκ των προτέρων διασφαλισμένο το επόμενο βήμα της, το πού θα πάνε μετά αυτοί οι άνθρωποι. Τα ερωτήματα δηλαδή που ετίθεντο ήταν: πόσους ανθρώπους μπορούμε να έχουμε υπό κράτηση, σε ποιες συνθήκες και για πόσο; Στα ερωτήματα αυτά δεν απάντησε η πολιτική ηγεσία και απαντά η πραγματικότητα.
Ας δούμε την ουσία του εύηχου σχεδίου «Ξένιος Ζευς», ανεξαρτήτως της πίεσης, πολιτικής και ανθρωπιστικής, που ασκεί η διαμαρτυρία των κρατουμένων. «Από την έναρξη της επιχείρησης έχουν συλληφθεί 5.175 αλλοδαποί, γιατί δεν πληρούσαν τις νόμιμες προϋποθέσεις παραμονής στη χώρα, καθώς και για άλλες παραβάσεις του Νόμου περί Αλλοδαπών» (ΕΛΑΣ, 8/4/13). Ως εδώ καλά. Είναι ευθύνη της Πολιτείας η απομάκρυνση των μεταναστών οι οποίοι εισήλθαν παράτυπα στη χώρα. Όμως η άσκηση αυτής της ευθύνης πρέπει να υπόκειται σε κανόνες. Η απομάκρυνση των παράτυπων μεταναστών δεν αποτελεί υπέρτατη και απόλυτη αξία. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, μέρος του οποίου είναι επίσης το θεσμοθετημένο δικαίωμα στο πολιτικό άσυλο, οι συνθήκες κράτησης και η ίδια η νομιμότητα της κράτησης.
Στη δημόσια συζήτηση τα αυτονόητα αποσιωπούνται. Ας δούμε μερικά. Πρώτον, η κράτηση αυτή είναι διοικητικού και όχι ποινικού χαρακτήρα. Οι κρατούμενοι μετανάστες δεν είναι εγκληματίες. Δεύτερον, ειδικά όσοι δικαιούνται πολιτικό άσυλο δεν εισέρχονται παράνομα στη χώρα. Παράνομη είναι η βίαιη απώθηση ή απομάκρυνσή τους. Οι πρόσφυγες αποτελούν μικρό αλλά όχι αμελητέο μέρος των χωρίς χαρτιά. Τρίτον, εάν η απομάκρυνση από το έδαφος της χώρας δεν επιτυγχάνεται ή είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτη, η επί μακρόν κράτηση καθίσταται όχι μόνο άνευ αντικειμένου αλλά και παράνομη. Ειδικότερα μάλιστα η κράτηση των αιτούντων άσυλο παραβιάζει διεθνείς κανόνες, ιδίως σε μια χώρα με τόσο αργή διαδικασία εξέτασης και χορήγησης ασύλου.
Το σημερινό αδιέξοδο προκύπτει επειδή δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, διασφαλισμένο το επόμενο βήμα της επιχείρησης αυτής. Πανηγυρική ομολογία του αδιεξόδου αποτελεί η παράταση του μέγιστου χρόνου κράτησης ακόμα και στους 18 μήνες. Οι εμπνευστές του σχεδίου παρέβλεψαν πως η απομάκρυνση των περισσότερων παράτυπα εισελθόντων αλλοδαπών είναι ανέφικτη για πρακτικούς λόγους (απουσία ταξιδιωτικών εγγράφων, αδυναμία προσδιορισμού χώρας καταγωγής ή απουσία διακρατικών συμφωνιών, κόστος επαναπροώθησης). Επιπλέον, λόγω της οικονομικής συγκυρίας νόμιμα διαμένοντες εκπίπτουν της νομιμότητας και καθίστανται δυνάμει αντικείμενο φιλοξενίας του «Ξένιου Δία». Όταν λήξει η περίοδος της κράτησής τους αφήνονται ελεύθεροι, πάλι σε καθεστώς παρανομίας. Αργότερα ενδεχομένως κρατηθούν εκ νέου στο όνομα της ανέφικτης απομάκρυνσής τους. Φαύλος κύκλος. Ακριβώς επειδή η αποτελεσματική αντιμετώπιση του θέματος δεν είναι εύκολη. Προϋποθέτει άλλα: λειτουργία των Κέντρων Πρώτης Υποδοχής, έλεγχο της δυνατότητας απομάκρυνσης στη χώρα καταγωγής πριν από τη διοικητική κράτηση, επιτάχυνση του εθελοντικού επαναπατρισμού που επιθυμούν πολλοί μετανάστες, ταχεία -χωρίς εκπτώσεις στην εγγύηση δικαιωμάτων- υποβολή και εξέταση των αιτημάτων ασύλου.
Όπως εύστοχα έγραψε ο Κ. Τσιτσελίκης «η εξέγερση στα κέντρα κράτησης αλλοδαπών αποτελεί την ελάχιστα ορατή κορυφή ενός γιγαντιαίου μαύρου παγόβουνου το οποίο απλώς κάνουμε ότι δεν γνωρίζουμε» (Protagon, 9/4). Με τη βοήθεια των ΜΜΕ οικοδομείται κοινωνική ανοχή και συναίνεση στην ψευδώνυμη «απομάκρυνση των παράνομων μεταναστών από τη χώρα». Στην πραγματικότητα. η απομάκρυνση είναι επίφαση. Η μακροχρόνια κράτηση σε τέτοιες συνθήκες γίνεται αυτοσκοπός, ακραία μορφή βασανιστηρίου. Μέρα με τη μέρα παγιώνεται η λειτουργία χώρων εγκλεισμού σε καθεστώς απόλυτης νομικής, υγειονομικής και ανθρωπιστικής εξαίρεσης.

HELP. Κραυγή απόγνωσης μέσα από την κόλαση των στρατοπέδων συγκέντρωσης...

Θάνος Ανδρίτσος, απο τη Λεσχη...

Η παραπάνω φωτογραφία είναι του Κυριάκου Μπάνου από την Εργατική Αλληλεγγύη.

Προέρχεται από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Κόρινθο, λίγο μετά τη βίαιη καταστολή της απεργίας πείνας και της εξέγερσης των έγκλειστων. Εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται κλεισμένοι μέσα στα κολαστήρια του Δένδια και της κυβέρνησης, χωρίς να κατηγορούνται για κάτι, χωρίς να έχουν κάνει κάτι κακό πέραν του να αναζητούν μια ζωή, μια δουλειά, ένα αύριο. Εγκλωβισμένοι, δεν μπορούν να βγουν, δεν μπορούν να πάνε πίσω, δεν μπορούν να πάνε κάπου αλλού. Μέσα στις χειρότερες συνθήκες που μπορεί κανείς να φανταστεί, στοιβαγμένοι κατά δεκάδες σε μικρά κελιά, χωρίς επαρκές φαγητό, νερό… Μερικοί προσπαθούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Αν αυτό βέβαια μπορεί να θεωρηθεί ζωή. Αν αυτό δεν είναι το κατώτερο σημείο που μπορεί να καταδικάσεις κάποιον, να τον κάνεις να χάνει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του.

Όμως ο πόθος για την ελευθερία και για τη ζωή δε σβήνει ποτέ. Σε ένα λευκό πανί γράφουν τη λέξη βοήθεια για να τη δούμε όλοι εμείς. Όσοι αισθανόμαστε άνθρωποι ακόμα. Όσοι δεν μπορούμε να ανεχτούμε στη χώρα μας Άουσβιτς ή Γκουαντανάμο. Ας τους δείξουμε ότι τους βλέπουμε και τους ακούμε. Ας τους δείξουμε ότι η εικόνα με το μήνυμα βοήθειας που στέλνουν δεν θα ξεχαστεί κι αυτή μέσα στη χειμαζόμενη καθημερινότητα μας σαν τόσες άλλες   στιγμές βαρβαρότητας που αρχίζουμε να συνηθίζουμε.

Η εικόνα μας έκανε να θυμηθούμε μερικά από τα ποιήματα που έγραψαν οι φυλακισμένοι στο Γκουαντανάμο. Έχει και θάλασσα η Κόρινθος, ίσως να είναι μια ακόμα τραγική σύμπτωση…

Ω Θάλασσα, φέρε μου νέα από τους αγαπημένους μου.

Αν δεν ήμουν δεμένος με τις αλυσίδες των απίστων,
θα είχα βουτήξει μέσα σου
και θα είχα φτάσει στους αγαπημένους μου ή θα είχα χαθεί
στην αγκαλιά σου.

Οι ακρογιαλιές σου είναι θλίψη, αιχμαλωσία, πόνος και αδικία.
Η πίκρα σου ροκανίζει την υπομονή μου.

Η γαλήνη σου είναι σαν τον θάνατο, τα σαρωτικά σου κύματα
παράξενα.
Η σιωπή σου που αναδύεται κρύβει στις πτυχές της
την προδοσία.

Η ηρεμία σου, αν συνεχιστεί, θα σκοτώσει τον καπετάνιο
και ο θαλασσοπόρος θα πνιγεί στα κύματά σου.

Ευγενική, κουφή, μουγκή, ανίδεη, οργισμένα θυελλώδης,
κουβαλάς μνήματα.

Αν ο άνεμος σε αγριεύει, είναι ορατή η αδικία σου.
Αν ο άνεμος σε σωπαίνει, είναι απλώς η άμπωτις και η παλίρροια.

Ω Θάλασσα, μήπως σε προσβάλλουν οι αλυσίδες μας;
Αναγκαστικά και μόνο πηγαινοερχόμαστε καθημερινά.

Ξέρεις τις αμαρτίες μας;
Καταλαβαίνεις ότι μας ρίξανε σ’ αυτόν τον ζόφο;

Ω Θάλασσα, μας χλευάζεις στην αιχμαλωσία μας.
Συνωμότησες με τους εχθρούς μας και μας περιφρουρείς
σκληρά.

Τα βράχια δεν σου λένε για τα εγκλήματα που έγιναν
ανάμεσά τους;
Η Κούβα, η καταβλημένη, δεν σου μεταφράζει τις ιστορίες της;

Βρίσκεσαι δίπλα μας τρία χρόνια τώρα και τι κέρδισες;
Βαρκούλες ποίησης στη θάλασσα, μια θαμμένη φλόγα
σε μια καρδιά που καίγεται.

Τα λόγια του ποιητή είναι η πηγή της δύναμής μας,
ο στίχος του το ίαμα της πονεμένης μας καρδιάς.*

Όμως η περίπτωση του Γκουντανάμο μάλλον διαφέρει από τα στρατόπεδα σαν την Κόρινθο ή την Αμυγδαλέζα. Πιο κοντινό αλλά εξίσου απάνθρωπο είναι το παράδειγμα του στρατοπέδου Woomera στην Αυστραλία το οποίο λειτούργησε για μερικά χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Χιλιάδες μετανάστες στέλνονταν εκεί, σε ένα χώρο που προσπαθούσε να μείνει κρυφός, κάπου στην έρημο της ηπείρου. Για ανθρώπους που θέλουν να τους κρατήσουν κρυφούς ούτως ή άλλως.

Οι απάνθρωπες συνθήκες προκαλούσαν συχνές εξεγέρσεις ενώ η μέθοδος αποσιώπησης και παραπληροφόρησης μοιάζει πολύ με τη σημερινή φασιστικού τύπου πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και της Ε.Ε.



Στη συνέχεια η Αυστραλία βρήκε άλλες λύσεις στέλνοντας τους θαλασσοδαρμένους μετανάστες σε απομονωμένα νησιά. Παρόμοιες εικόνες υπάρχουν και σε άλλες περιοχές του κόσμου, όπως στα σύνορα Αμερικής- Μεξικού ή στη Θεούτα και τη Μελίγια της Βόρειας Αφρικής.
Όμως δεν πρέπει να συνηθίσουμε τέτοιες εικόνες.

Η κράτηση ως βασανιστήριο...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Αυγη...

Οι συνεχιζόμενες εξεγέρσεις και αναταραχές στα κέντρα κράτησης μεταναστών επανέφεραν στο προσκήνιο το ζήτημα της μακρόχρονης κράτησης μεταναστών υπό απέλαση.
Πέντε χιλιάδες άνθρωποι που συνελήφθησαν στο πλαίσιο της επιχείρησης αποκαλούμενης κατ' ευφημισμό "Ξένιος Δίας" από τον Αύγουστο του 2012 κρατούνται ήδη για πλέον των 9 μηνών στους νέους χώρους κράτησης, εγκαταλειμμένα στρατόπεδα και αστυνομικές σχολές που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτόν (Αμυγδαλέζα, Κόρινθος κ.ά.), αλλά και σε κρατητήρια - μπουντρούμια αστυνομικών τμημάτων ανά τη χώρα (Δραπετσώνα, Ελληνικό, Ασπρόπυργος κ.α.), αναμένοντας την απέλασή τους, η οποία όμως είναι άκρως αμφίβολο αν θα εκτελεστεί, κυρίως λόγω έλλειψης και μη συνεργασίας των διπλωματικών αρχών των χωρών καταγωγής τους. Οι συνθήκες κράτησής τους έχουν γίνει αντικείμενο έντονης μομφής από όλα τα διεθνή όργανα, ενώ είναι παρήγορο ότι και Έλληνες δικαστές πρόσφατα έκριναν απαράδεκτο να κρατούνται άνθρωποι χωρίς να χωρούν καν να κοιμηθούν όλοι μαζί στο πάτωμα.
Έως το 2009 η κράτηση αυτή είχε ανώτατο όριο τους τρεις μήνες. Το καλοκαίρι του 2009, επί υπουργίας Δένδια στο υπουργείο Δικαιοσύνης, το όριο αυτό αυξήθηκε καταρχήν σε έξι μήνες, με δυνατότητα παράτασης για ακόμη 12 μήνες.
Και είναι μεν αληθές ότι η άνω παράταση της διάρκειας των υπό απέλαση τελούντων επιτρέπεται από την οδηγία 2008/115 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην όμως η οδηγία αυτή προβλέπει την ανά τακτά χρονικά διαστήματα (τρίμηνα, με βάση τον Ν. 3907/2011 που την ενσωμάτωσε) επανεξέταση των λόγων κράτησης σύμφωνα και με την πάγια νομολογία των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, καθώς αυτή θεωρείται δικαιολογημένη μόνο εφόσον είναι σε εξέλιξη διαδικασία απέλασης, η οποία είναι πραγματοποιήσιμη και εφικτή σε έναν ορατό χρονικό ορίζοντα.
Τα ελληνικά δικαστήρια όμως αρνούνται σχεδόν κάθε έλεγχο προς τούτο, παρά και την πρόσφατη κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας, περί αντίθεσης της προσωποκράτησης οφειλετών του Δημοσίου στην υποχρέωση σεβασμού της αξίας του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι αμφιβολία περί του αν οι επίσημοι κρατικοί φορείς θέτουν την ανθρώπινη αξία των μεταναστών στο ίδιο επίπεδο.
Ήδη από τον περασμένο Αύγουστο επί υπουργίας Δένδια στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και υπό την προτροπή της Χρυσής Αυγής, που οραματίζεται τελικές λύσεις στο θέμα των μεταναστών, επιχειρείται ένα πείραμα στα κέντρα κράτησης.
Η κράτηση από μέσο προς εκτέλεση μιας απόφασης απέλασης χρησιμοποιείται πλέον εργαλειακά ως βασανιστήριο, ως μέσο εξαναγκασμού τού υπό απέλαση τελούντος με σκοπό να συνδράμει ο ίδιος στην απέλασή του και ως μέσο εκφοβισμού των λοιπών να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Για τον σκοπό αυτόν δημιουργούνται νέα κέντρα κράτησης, για να στεγάσουν όσους μαζεύονται στις ανά την Ελλάδα επιχειρήσεις σκούπα, και μάλιστα η ίδρυση τέτοιων κέντρων εμφανίζεται και ως αναπτυξιακή επένδυση στις τοπικές κοινωνίες που στενάζουν από την κρίση.
Στο πρόσωπο των μεταναστών έχουμε βρει τους αποδιοπομπαίους τράγους, στους οποίους φορτώνουμε όλα τα δεινά της κακής μας μοίρας, ξεχνώντας ποιος συντέλεσε με την εργασία του στην οικονομική ανάπτυξη (εν μέρει και φούσκα) των δεκαετιών του 1990 και του 2000. Έχουμε ξεχάσει όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι το πιο δυναμικό κομμάτι των κοινωνιών τους, που αναζητεί την κοινωνική ανέλιξη, και εμείς το κλείνουμε φυλακή για να αναγκασθεί να επιστρέψει πίσω.
Είναι γεγονός ότι η συνεχιζόμενη είσοδος μεταναστών στη χώρα δημιουργεί μικρές ανθρωπιστικές κρίσεις και προκλήσεις αντιμετώπισής των. Πρέπει να αναρωτηθούμε όμως αν η ανάπτυξη μέσω ίδρυσης νέων κέντρων κράτησης και φυλακών που προαναγγέλλονται είναι αυτό που επιδιώκουμε για την αντιμετώπισή τους ή αν αντίθετα θα έπρεπε να στραφούμε σε δομές ενσωμάτωσης και φιλοξενίας.
Το “άγος” της μετανάστευσης που δέχονται οι νότιες χώρες της Ευρώπης και κυρίως η Ελλάδα είναι μέρος του συνολικού προβλήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη δημιουργία άνισης ανάπτυξης και καταμερισμού ρόλων μεταξύ των κρατών μελών. Εμείς θα πρέπει να σκεφθούμε αν μας αντιστοιχεί ο ρόλος του φύλακα.
* Ο Βασίλης Παπαδόπουλος είναι δικηγόρος, μέλος της Ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών

Ολη η Ελλαδα ενα στρατοπεδο...

 Strange Journal...

Η απόφαση του υπουργού Προ.Πο. να δημιουργηθούν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών σε διάφορες περιοχές της χώρας, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Οι μετανάστες μοιάζουν να είναι οι Εβραίοι του σήμερα, όπου θα κρατηθούν σε χώρους που θυμίζουν μαύρες μέρες της ανθρωπότητας.
Τα ΜΜΕ τα παρουσιάζουν ως τρόπο λύσης του προβλήματος της αθρόας μετανάστευσης, ακροδεξιοί χώροι το πάνε παραπέρα μιλώντας για…ναρκοπέδια στα σύνορα και το ψηφοθηρικό παιχνίδι πάνω σε ανθρώπινες ζωές, εκμεταλλευόμενο την ρατσιστική υστερία, καλά κρατεί. Τα στρατόπεδα δεν είναι “χώροι φιλοξενίας”, όπως προσπαθούν να παρουσιάσουν τα καθεστωτικά παπαγαλάκια. Οι πρακτικές αυτές είναι πάγιες των φασιστών και τις εφάρμοσαν οι ναζί.
Εκτός από την Αττική και η περιφέρεια θα “φιλοξενήσει” μετανάστες, με τις τοπικές κοινωνίες να αντιδρούν εντόνως. Καταλαβαίνει και ο πλέον αφελής, ότι τα στρατόπεδα (πέρα του συμβολικού) δεν μπορούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για οποιονδήποτε άνθρωπο. Μάλιστα αν έχετε απορία για το πως θα είναι διαμορφωμένα, μπορείτε να διαβάσετε την παρακάτω παράγραφο, από δημοσίευμα της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ“.

Σύμφωνα με το σχέδιο, κάθε χώρος – όπου θα κρατούνται χίλια άτομα – θα χωρίζεται σε τέσσερις τομείς δυναμικότητας 250 ατόμων ο καθένας. Αντίστοιχα, οι τομείς θα αποτελούνται από πέντε πτέρυγες και θα διαθέτουν ξεχωριστούς χώρους διαμονής, εστίασης, υγιεινής, θρησκευτικής λατρείας.

Κάθε κέντρο κράτησης προβλέπεται πως θα έχει τριπλή περίφραξη τύπου NATO και θα είναι ύψους 3 μέτρων. Επίσης θα υπάρχουν χώροι διοικητικών υπηρεσιών, ιατρεία και αναρρωτήρια.

Την ευθύνη της εξωτερικής φύλαξης του χώρου θα έχουν ένοπλοι αστυνομικοί φρουροί. Η εσωτερική φύλαξη του χώρου θα ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης. Κάθε χώρος προβλέπεται να επιτηρείται από κλειστό κύκλωμα καμερών.

Αυτές οι ιδιωτικές εταιρείας θα κάνουν buisness στο όνομα της ασφάλειας, όπως συμβαίνει σε διάφορες χώρες ανά τον κόσμο με τις ιδιωτικές φυλακές (που μάλιστα έχουν κέρδος “με το κεφάλι”). Σκεφτείτε επίσης πόσες εταιρείες τροφοδοσίας, αλλά και διάφορων εξοπλισμών θα κερδίσουν από αυτή την ιστορία.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι υπαρκτό, σημαντικό και μεγάλο. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την χείριστη καταστολή, τον διασυρμό και την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, αλλά πανευρωπαϊκό και το γεγονός ότι άνθρωποι μεταναστεύουν στην Ευρώπη, ευθύνονται οι δυτικές πολιτικές, αλλά και τα καθεστώτα των μουσουλμανικών, ασιατικών και αφρικανικών χωρών. Την λύση πρέπει να την βρει ολόκληρη η Ευρώπη και να απορροφάει κάθε χώρα, όσους μπορεί, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της. Επίσης, να δίνεται η δυνατότητα σε μετανάστες να μετακινούνται εντός της Ευρώπης και όχι να εγκλωβίζονται σε χώρες σαν την Ελλάδα και να μην μπορούν να πάνε σε κάποια άλλη, γειτονική ή μη.

Το γεγονός ότι τα καθεστωτικά μέσα και τα αστικά κόμματα θεωρούν κάτι φυσιολογικό την ύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης και μάλιστα συζητούν και για τον τρόπο λειτουργίας τους, θα πρέπει να μας βάλει σε βαθύ προβληματισμό, καθώς τόσο επικίνδυνες πρακτικές, ανοίγουν διάπλατα την πόρτα στον φασισμό. Οι μετανάστες ήταν οι πρώτοι. Μετά ποιος;

ΥΓ. Κάθε εποχή έχει τα μνημεία που της αξίζουν. Κάποτε έφτιαχναν γλυπτά και πίνακες, σήμερα τείχη και φυλακές.

“Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.” - Κώστας Ουράνης