Εβραίοι υπέρ Αράβων...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τελικά ποιος θα μας σώσει; Δεν βρίσκεται κάποιος αδιάφθορος, να μπει μπροστά και όλοι θα τον ψηφίσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εγγύηση πως κάτι μπορεί να κάνει με τόσα λαμόγια που έχει μαζέψει από το ΠΑΣΟΚ; Αυτά και πολλά άλλα παρεμφερή ερωτήματα ακούς όπου και να βρεθείς. Ο κόσμος, όπου και αν είναι πολιτικά, αν ακόμα βρίσκεται κάπου, κουβαλάει τον σταυρό της φτώχειας και τον κυνηγούν οι απλήρωτοι λογαριασμοί. Και κάθε τόσο ένας καινούργιος καρκίνος. Αλλά στα λάθος ερωτήματα, υπάρχει πάντα και μια λάθος απάντηση. Εχω συναντήσει ανθρώπους που έχουν ψηφίσει όλα τα πολιτικά κόμματα. Δεν ξέρω γιατί, σκέφτηκα πως αυτοί οι άνθρωποι, έπαιξαν σε ένα πολιτικό χρηματιστήριο. Λίγοι βολεύτηκαν. Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία ψήφισε την καταστροφή της.

Είναι δύσκολο να παραδεχτούμε πως οι σωτήρες και οι μεσσίες ανοίγουν το δικό τους μαγαζί και λειτουργούν για λογαριασμό τους με κεφάλαιο που τους έχουμε παραχωρήσει εμείς. Πού είναι η έννοια του πολίτη και ακόμα βαθύτερα πού είναι η έννοια του ανθρώπου; Με άλλα λόγια: Ποια είναι η δικιά μας ευθύνη απέναντι στην ίδια μας τη ζωή; Και τι σημασία δώσαμε σε ανθρώπους που έκαναν θαυμαστά πράγματα, που πέρασαν δίπλα μας και δεν τους γνωρίσαμε και η εξουσία τούς εξαφάνισε; Και τώρα το μυαλό μου πάει στον Ανρί Αλέγκ, που πέθανε πρόσφατα στη Γαλλία και, από ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, στη χώρα μας δεν γράφτηκε τίποτα. Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος από το εξωτικό Αλγέρι; Ηταν από τους συνιδρυτές μιας μεγάλης καθημερινής εφημερίδας, της «Alger Republicain», διευθυντής και βασικός αρθρογράφος της οποίας ήταν ο Αλμπέρ Καμί, Γάλλος της Αλγερίας. Εκεί έγραφε και ο διάσημος Βερβερίνος διανοούμενος, Κατέμπ Γιασίν.

Η ακολουθία Βελβεντό - Σκουριές...

groucho marxism...

’Σταν, μην τους αφήσεις να σου πουν τι θα κάνεις’’

Χάρολντ Πίντερ, Πάρτυ γενεθλίων

Πόσο ακριβώς διαρκούν τα γεγονότα; Όσο χρειάζεται για να περάσουν από τα πρωτοσέλιδα στις πίσω σελίδες των εφημερίδων; Όσο χρόνο τους παραχωρεί η μνήμη μέχρι να τα ξεθωριάσει;  Όσο κεντρίζουν τα όλο και πιο ατροφικά ηθικά μας όρια, ακόμα και με την μη εμφανή παρουσία τους; Τα γεγονότα του παρελθόντος γίνονται συχνά ερμηνευτικά εργαλεία του παρόντος, εξηγούν με καθυστέρηση τον εαυτό τους μέσα απ ό, τι τα διαδέχεται, επανέρχονται στην επιφάνεια ακόμη και βουβά μέσα από μια προειδοποίηση που δεν ακούστηκε αλλά τώρα στέκει φλύαρη και προφανής.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν τις συλλήψεις στο Βελβεντό δεν αποτελούν απλώς άλλη μια μαύρη στιγμή της  τρικομματικής μνημονιακής κυβέρνησης. Αποτελούν προβολή ενός μέλλοντα που έχει ήδη αρχίσει να εισβάλλει στο παρόν μας.  Η συνομιλία των γεγονότων από τις συλλήψεις στο Βελβεντό μέχρι τις τωρινές εξελίξεις στις Σκουριές τις Χαλκιδικής, δεν επεξηγεί μόνο όσα πέρασαν και όσα βλέπουμε να συμβαίνουνε τώρα, ταυτόχρονα μας μιλά και για ό, τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το να μην ξεχνάμε το πρόσφατο παρελθόν  σημαίνει πως είμαστε ακόμα ικανοί να αμφισβητήσουμε το σύντομο παρόν μας.

Στην αποικία των τιμωρημένων

Τα βασανιστήρια αποτέλεσαν το απόλυτο ταμπού του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου. Ακόμα και αν ποτέ δεν σταμάτησαν να συμβαίνουν, οι κυβερνήσεις έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους για να αποκρύψουν τα γεγονότα, για να υποκριθούν πως δεν ξεπέρασαν το ηθικό όριο που τους έβαζε τόσο η κοινωνία όσο τελικά και η ίδια η ιστορία. Εξαιρώντας τον εαυτό της από αυτήν την -έστω υποκριτική- έγνοια, η κυβέρνηση στην περίπτωση του Βελβεντού δημοσιοποίησε όχι μόνο τα πρόσωπα των συλληφθέντων αλλά και τις τύχες αυτών των προσώπων, περιφέροντας τα ως τρόπαια. Ενώ ποτέ δεν δέχτηκε τον χαρακτηρισμό ‘’βασανιστήρια’’, φρόντισε οι πράξεις της να λάβουν την μέγιστη δυνατή δημοσιότητα κλείνοντας το μάτι προς όλες τις κατευθύνσεις. Για ποιόν λόγο συνέβη λοιπόν αυτό το μικρό άλμα που κάλυψε μια τόσο μεγάλη απόσταση;

Στο διήγημα του Κάφκα με τίτλο ‘’ Στην αποικία των τιμωρημένων’’ ένα μηχάνημα εκτέλεσης εγγράφει στο σώμα του καταδικασμένου το ατόπημά του ενώ τον εκτελεί, του υπενθυμίζει την παρανομία του και ταυτόχρονα την κοινοποιεί στους θεατές της πράξης. Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων του Βελβεντού, η ηλεκτρονική αλλοίωση των αλλοιωμένων από τα βασανιστήρια προσώπων και οι τραυλές δικαιολογίες από την μεριά της κυβέρνησης που ακολούθησαν την πράξη, εγγράφουν στους θεατές την ποινή για την παρανομία που δεν έχουν ακόμη διαπράξει. Σε μια κίνηση με διπλό εαυτό, οι κινήσεις αυτές προσπαθούν από την μία να κανονικοποιήσουν τα βασανιστήρια και τον εκδικητικό σωφρονισμό, να τα κάνουν μέρος της καθημερινότητας και ταυτόχρονα να προειδοποιήσουν και να απειλήσουν τον όποιο διαφωνούντα για την τύχη των μελλοντικών του αντιδράσεων. 

Πίσω λοιπόν από το κακοφτιαγμένο φότοσοπ δεν κρυβόντουσαν μόνο οι πληγές των συλληφθέντων. Κρυβόταν επίσης η σύλληψη του Λάζαρου Τόσκα λίγες μέρες μετά, με μόνο κατηγορητήριο την δημοσιοποιημένη αντίθεσή του στην λειτουργία των μεταλλείων. Κρυβόντουσαν οι απαγωγές από την αστυνομία στις Σκουριές, οι εξαφανίσεις, τα ψυχολογικά βασανιστήρια, η παράνομη λήψη γενετικού υλικού, η εισβολή των ΜΑΤ και των ΕΚΑΜ στα χωριά και η επίθεση με χημικά στο σχολείο στην Ιερισσό. Σε μια προσπάθεια γενικευμένου φότοσοπ, η El Dorado Gold, διοργανώνει ταξίδι – περιοδεία για δημοσιογράφους με σκοπό να πραγματοποιήσουν ρεπορτάζ για τις μεταλλευτικές δραστηριότητες της εταιρείας σε Ελλάδα και Τουρκία (έξοδα πολυτελών γευμάτων και ξενοδοχείων πληρωμένα), αλλοιώνοντας το πρόσωπο των γεγονότων μαζί με την γενικευμένη σιωπή ή την επιλεκτική κάλυψη των  γεγονότων στις Σκουριές από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Το παιχνίδι των σκιών, της συγκάλυψης και της αποκάλυψης, γίνεται το αγαπημένο παιχνίδι εξουσίας σε μια χώρα γεμάτη πληγές.

Σειρήνες μέσα στη νύχτα

Η ακολουθία των γεγονότων δεν άρχισε στο Βελβεντό ούτε τελειώνει στις Σκουριές. Τα χτυπήματα της κυβέρνησης στο σήμερα δίνονται και ως προειδοποιήσεις για τις όποιες συγκρούσεις και διαφωνίες φοβάται  πως θα προκύψουνε στο μέλλον. Η ακροδεξιά πολιτική της Νέας Δημοκρατίας δεν εγγράφεται πια αποκλειστικά στους υπερφίαλους λόγους του κυβερνητικού εκπροσώπου. Εγγράφεται σε μώλωπες και μαυρισμένα μάτια, απαγωγές και τραμπουκισμούς ανηλίκων, αδυνατώντας και ταυτόχρονα αδιαφορώντας να δώσει εξηγήσεις. Όταν ο όρος –λάστιχο ‘’ανόμοια’’  -όπως έχει καταγραφεί τους τελευταίους μήνες στα χείλη των κυβερνητικών και της δημοσιογραφικής ηχούς τους-  μπορεί να συμπεριλάβει τα πάντα, από την άρνηση (η αδυναμία) να χτυπήσεις εισιτήριο στο μετρό μέχρι τις επιθέσεις με καλάσνικοφ ή ρουκέτες, όταν η διαφωνία αποτελεί επαρκές αποδεικτικό στοιχείο ώστε να επιφέρει διώξεις, η κατάσταση γίνεται αποτρόπαια ξεκάθαρη.

Όταν λοιπόν αναγνώστη, ακούς μέσα στη νύχτα να τσιρίζει η σειρήνα του Δένδια, ας μην αναρωτιέσαι για ποιόν φωνάζει. Η σειρήνα φωνάζει πάντα για εσένα.

(Στην Εφημερίδα των Συντακτών) 

Η κράτηση ως βασανιστήριο...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Αυγη...

Οι συνεχιζόμενες εξεγέρσεις και αναταραχές στα κέντρα κράτησης μεταναστών επανέφεραν στο προσκήνιο το ζήτημα της μακρόχρονης κράτησης μεταναστών υπό απέλαση.
Πέντε χιλιάδες άνθρωποι που συνελήφθησαν στο πλαίσιο της επιχείρησης αποκαλούμενης κατ' ευφημισμό "Ξένιος Δίας" από τον Αύγουστο του 2012 κρατούνται ήδη για πλέον των 9 μηνών στους νέους χώρους κράτησης, εγκαταλειμμένα στρατόπεδα και αστυνομικές σχολές που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτόν (Αμυγδαλέζα, Κόρινθος κ.ά.), αλλά και σε κρατητήρια - μπουντρούμια αστυνομικών τμημάτων ανά τη χώρα (Δραπετσώνα, Ελληνικό, Ασπρόπυργος κ.α.), αναμένοντας την απέλασή τους, η οποία όμως είναι άκρως αμφίβολο αν θα εκτελεστεί, κυρίως λόγω έλλειψης και μη συνεργασίας των διπλωματικών αρχών των χωρών καταγωγής τους. Οι συνθήκες κράτησής τους έχουν γίνει αντικείμενο έντονης μομφής από όλα τα διεθνή όργανα, ενώ είναι παρήγορο ότι και Έλληνες δικαστές πρόσφατα έκριναν απαράδεκτο να κρατούνται άνθρωποι χωρίς να χωρούν καν να κοιμηθούν όλοι μαζί στο πάτωμα.
Έως το 2009 η κράτηση αυτή είχε ανώτατο όριο τους τρεις μήνες. Το καλοκαίρι του 2009, επί υπουργίας Δένδια στο υπουργείο Δικαιοσύνης, το όριο αυτό αυξήθηκε καταρχήν σε έξι μήνες, με δυνατότητα παράτασης για ακόμη 12 μήνες.
Και είναι μεν αληθές ότι η άνω παράταση της διάρκειας των υπό απέλαση τελούντων επιτρέπεται από την οδηγία 2008/115 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην όμως η οδηγία αυτή προβλέπει την ανά τακτά χρονικά διαστήματα (τρίμηνα, με βάση τον Ν. 3907/2011 που την ενσωμάτωσε) επανεξέταση των λόγων κράτησης σύμφωνα και με την πάγια νομολογία των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, καθώς αυτή θεωρείται δικαιολογημένη μόνο εφόσον είναι σε εξέλιξη διαδικασία απέλασης, η οποία είναι πραγματοποιήσιμη και εφικτή σε έναν ορατό χρονικό ορίζοντα.
Τα ελληνικά δικαστήρια όμως αρνούνται σχεδόν κάθε έλεγχο προς τούτο, παρά και την πρόσφατη κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας, περί αντίθεσης της προσωποκράτησης οφειλετών του Δημοσίου στην υποχρέωση σεβασμού της αξίας του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι αμφιβολία περί του αν οι επίσημοι κρατικοί φορείς θέτουν την ανθρώπινη αξία των μεταναστών στο ίδιο επίπεδο.
Ήδη από τον περασμένο Αύγουστο επί υπουργίας Δένδια στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και υπό την προτροπή της Χρυσής Αυγής, που οραματίζεται τελικές λύσεις στο θέμα των μεταναστών, επιχειρείται ένα πείραμα στα κέντρα κράτησης.
Η κράτηση από μέσο προς εκτέλεση μιας απόφασης απέλασης χρησιμοποιείται πλέον εργαλειακά ως βασανιστήριο, ως μέσο εξαναγκασμού τού υπό απέλαση τελούντος με σκοπό να συνδράμει ο ίδιος στην απέλασή του και ως μέσο εκφοβισμού των λοιπών να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Για τον σκοπό αυτόν δημιουργούνται νέα κέντρα κράτησης, για να στεγάσουν όσους μαζεύονται στις ανά την Ελλάδα επιχειρήσεις σκούπα, και μάλιστα η ίδρυση τέτοιων κέντρων εμφανίζεται και ως αναπτυξιακή επένδυση στις τοπικές κοινωνίες που στενάζουν από την κρίση.
Στο πρόσωπο των μεταναστών έχουμε βρει τους αποδιοπομπαίους τράγους, στους οποίους φορτώνουμε όλα τα δεινά της κακής μας μοίρας, ξεχνώντας ποιος συντέλεσε με την εργασία του στην οικονομική ανάπτυξη (εν μέρει και φούσκα) των δεκαετιών του 1990 και του 2000. Έχουμε ξεχάσει όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι το πιο δυναμικό κομμάτι των κοινωνιών τους, που αναζητεί την κοινωνική ανέλιξη, και εμείς το κλείνουμε φυλακή για να αναγκασθεί να επιστρέψει πίσω.
Είναι γεγονός ότι η συνεχιζόμενη είσοδος μεταναστών στη χώρα δημιουργεί μικρές ανθρωπιστικές κρίσεις και προκλήσεις αντιμετώπισής των. Πρέπει να αναρωτηθούμε όμως αν η ανάπτυξη μέσω ίδρυσης νέων κέντρων κράτησης και φυλακών που προαναγγέλλονται είναι αυτό που επιδιώκουμε για την αντιμετώπισή τους ή αν αντίθετα θα έπρεπε να στραφούμε σε δομές ενσωμάτωσης και φιλοξενίας.
Το “άγος” της μετανάστευσης που δέχονται οι νότιες χώρες της Ευρώπης και κυρίως η Ελλάδα είναι μέρος του συνολικού προβλήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη δημιουργία άνισης ανάπτυξης και καταμερισμού ρόλων μεταξύ των κρατών μελών. Εμείς θα πρέπει να σκεφθούμε αν μας αντιστοιχεί ο ρόλος του φύλακα.
* Ο Βασίλης Παπαδόπουλος είναι δικηγόρος, μέλος της Ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών

Το τα­μπού των βα­σα­νι­στη­ρίω­ν...

Του Κώ­στα Δου­ζί­να, απο την Εποχη...

Με­τά τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο μια πα­γκό­σμια συ­ναί­νε­ση, που εκ­φρά­στη­κε και στη Δια­κή­ρυ­ξη των Δι­καιω­μά­των του Ανθρώ­που, κα­τα­δί­κα­σε τα βα­σα­νι­στή­ρια. Οι φι­λε­λεύ­θε­ρες δη­μο­κρα­τίες δή­λω­σαν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά ό­τι δεν α­νέ­χο­νται και δεν δια­πράτ­τουν βα­σα­νι­στή­ρια. Έτσι, έ­γι­ναν κομ­μά­τι ε­νός βάρ­βα­ρου πα­ρελ­θό­ντος, που εί­χε πα­ρέλ­θει προ πολ­λού. Βα­σα­νι­στή­ρια, μας έ­λε­γαν, συμ­βαί­νουν τώ­ρα μό­νο «αλ­λού», σε μέ­ρη ε­ξω­τι­κά και διε­φθαρ­μέ­να, σε δι­κτα­το­ρίες και ο­λο­κλη­ρω­τι­κά κα­θε­στώ­τα. Έγι­ναν, λοι­πόν, το με­γά­λο τα­μπού των κοι­νω­νιών μας, το ύ­ψι­στο η­θι­κό κρι­τή­ριο κυ­βερ­νή­σεων και πο­λι­τι­κών. Όπως ό­λα τα τα­μπού, τα βα­σα­νι­στή­ρια δη­μιουρ­γούν έ­να «ιε­ρό δέ­ος», μια α­πό­λυ­τη α­πα­γό­ρευ­ση που υ­ψώ­νει έ­να α­πό­λυ­το δια­χω­ρι­στι­κό τοί­χος με­τα­ξύ του δυ­τι­κού πο­λι­τι­σμέ­νου κό­σμου και των «α­πο­λί­τι­στων» άλ­λων.

Η συ­ναί­νε­ση αυ­τή δεν υ­πάρ­χει πια, ό­πως δεί­χνει η έ­ντο­νη δια­μά­χη για το φιλμ Zero Dark Thirty. Τα βα­σα­νι­στή­ρια ε­πέ­στρε­ψαν στο δη­μό­σιο διά­λο­γο, δια­χω­ρί­ζο­ντας τους φι­λε­λεύ­θε­ρους σε ι­δε­α­λι­στές και ρε­α­λι­στές. Συ­νέ­δρια η­θι­κής φι­λο­σο­φίας α­φιε­ρώ­νο­νται στα βα­σα­νι­στή­ρια - «σε ποιες συν­θή­κες ε­πι­τρέ­πε­ται η χρή­ση βα­σα­νι­στη­ρίων, εάν ξέ­ρου­με ό­τι μια «ω­ρο­λο­για­κή βόμ­βα» θα σκο­τώ­σει 50, 100 ή 1000 ά­το­μα;» εί­ναι έ­να προ­σφι­λές θέ­μα συ­ζή­τη­σης και συ­νο­δεύε­ται με α­νά­λο­γα υ­πο­θε­τι­κά σε­νά­ρια που νο­μι­μο­ποιούν τα βα­σα­νι­στή­ρια.

Για ποια η­θι­κό­τη­τα και νο­μι­μό­τη­τα;

Γνω­στοί νο­μι­κοί, ό­πως o Άλαν Ντέρ­σο­βι­τς, και φι­λε­λεύ­θε­ροι φι­λό­σο­φοι, ό­πως ο Μάι­κλ Ιγκνά­τιε­φ, συ­ζη­τούν την η­θι­κό­τη­τα ή τη νο­μι­μό­τη­τα των βα­σα­νι­στη­ρίων και εκ­πο­νούν λε­πτο­με­ρή σχέ­δια για το πώς θα μπο­ρού­σαν να νο­μι­μο­ποιη­θούν, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας π.χ. «ε­ντάλ­μα­τα βα­σα­νι­σμού», ή άλ­λα κα­θε­στώ­τα δι­κα­στι­κής ε­πι­τή­ρη­σης.¹ Ο Μ. Ιγκνά­τιεφ εν­δια­φέ­ρε­ται για τη δια­βάθ­μι­ση των βα­σα­νι­στη­ρίων, ως μέ­ρος της στρα­τη­γι­κής του «μι­κρό­τε­ρου κα­κού»: «Η ε­πι­τρε­πό­με­νη ά­σκη­ση βίας θα μπο­ρού­σε να πε­ρι­λαμ­βά­νει μορ­φές στέ­ρη­σης ύ­πνου σε συν­δυα­σμό με πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση και α­πο­προ­σα­να­το­λι­σμό (για πα­ρά­δειγ­μα με τη χρή­ση κου­κού­λας) που προ­κα­λούν άγ­χος».² Ο Μπρους Άκερ­μαν, άλ­λος γνω­στός φι­λε­λεύ­θε­ρος φι­λό­σο­φος, δη­λώ­νει ό­τι εί­ναι κα­τά των βα­σα­νι­στη­ρίων, αλ­λά υ­πέρ της προ­λη­πτι­κής κρά­τη­σης υ­πό­πτων και ε­φαρ­μο­γής «συ­ντάγ­μα­τος έ­κτα­κτης α­νά­γκης» για πε­ριο­ρι­σμέ­νες χρο­νι­κές πε­ριό­δους και προ­βλέ­ψεις «ρή­τρες λή­ξης ι­σχύος τους».³
Η συ­ζή­τη­ση για την η­θι­κή και νο­μι­κή ρύθ­μι­ση των βα­σα­νι­στη­ρίων ά­να­ψε στην Αμε­ρι­κή και στη Βρε­τα­νία με τον «πό­λε­μο κα­τά της τρο­μο­κρα­τίας». Μας θύ­μι­σε κά­τι που εί­χα­με ξε­χά­σει την πε­ρίο­δο της «η­θι­κής στρο­φής», με­τά την πτώ­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης και το «τέ­λος της ι­στο­ρίας». Πρα­κτι­κές που κα­τα­δι­κά­ζο­νταν οι­κου­με­νι­κά μέ­χρι πρό­σφα­τα και που, ό­πως μας έ­λε­γαν, εί­χαν σχε­δόν ε­ξα­φα­νι­στεί α­πό τη Δύ­ση εμ­φα­νί­στη­καν πά­λι και άρ­χι­σαν να δια­δί­δο­νται. Τα βα­σα­νι­στή­ρια ε­πέ­στρε­ψαν στα στρα­τό­πε­δα και τις φυ­λα­κές της Δύ­σης, με πιο γνω­στές πε­ρι­πτώ­σεις το Γκουα­ντά­να­μο και το Αμπού Γκράι­μπ. Ξέ­ρου­με, βέ­βαια, ό­τι η κα­τα­δί­κη της κα­κο­ποίη­σης ή­ταν πά­ντα πε­ρισ­σό­τε­ρο ρη­το­ρι­κή πα­ρά πραγ­μα­τι­κή. Αν τώ­ρα τα βα­σα­νι­στή­ρια γί­νο­νται α­πό δι­κούς μας αν­θρώ­πους ή α­πό ε­ξω­τε­ρι­κούς συ­νερ­γά­τες με α­νά­θε­σή και με τις μυ­στι­κές πτή­σεις που με­τα­φέ­ρουν τους υ­πό­πτους σε χώ­ρες, ό­που οι πρα­κτι­κές συ­νε­χί­ζο­νται χω­ρίς δι­σταγ­μούς και ντρο­πές, αυ­τό εί­ναι μι­κρής ση­μα­σίας. Μπο­ρεί οι βα­σα­νι­στές του Πι­νο­σέτ να εί­ναι μπά­σταρ­δοι, έ­λε­γε ο Κί­σι­ντζε­ρ, «αλ­λά εί­ναι οι δι­κοί μας μπά­σταρ­δοι», ό­πως ή­ταν και οι βα­σα­νι­στές της χού­ντας.

Το τα­μπού της δη­μό­σιας πα­ρου­σία­σης

Το τα­μπού των βα­σα­νι­στη­ρίων α­να­φε­ρό­ταν πε­ρισ­σό­τε­ρο στη δη­μό­σια τους πα­ρου­σία­ση πα­ρά στην τέ­λε­ση τους. Εφό­σον οι ε­φη­με­ρί­δες και η τη­λεό­ρα­ση δεν δη­μο­σιεύουν τα τραύ­μα­τα στο κε­φά­λι, το κα­μέ­νο χέ­ρι ή το σπα­σμέ­νο πό­δι, αν τα η­λεκ­τρο­σόκ και οι βια­σμοί μέ­νουν κρυ­φοί, τό­τε μπο­ρούν να συ­νε­χί­ζο­νται μια και εί­ναι α­πα­ραί­τη­τοι για την α­σφά­λεια μας. Όπως γρά­φει ο Ντά­ριους Ρε­γιά­λι, στη διάρ­κεια του ψυ­χρού πο­λέ­μου οι κυ­βερ­νή­σεις εί­χαν κά­νει μια άρ­ρη­τη συμ­φω­νία με τους λα­ούς τους να κρα­τά­νε τη βία μυ­στι­κή, χω­ρίς ση­μά­δια, κα­θα­ρή.⁴ Αυ­τό που τέ­λειω­σε, λοι­πόν, πρό­σφα­τα εί­ναι τα «κα­θα­ρά» βα­σα­νι­στή­ρια που δεν α­φή­νουν ση­μά­δι και φω­το­γρα­φίες. Η με­γά­λη το­μή έ­γι­νε με τη δη­μο­σίευ­ση των φω­το­γρα­φιών του Αμπού Γκράι­μπ. Πε­ρι­λάμ­βα­ναν πορ­νο­γρα­φι­κές ει­κό­νες, τον «ε­σταυ­ρω­μέ­νο» με τα η­λεκ­τρι­κά κα­λώ­δια, πρά­ξεις προ­σο­μοίω­σης, σεξ και φω­το­γρα­φίες νε­κρών σω­μά­των.
Οι πρώ­τες φω­το­γρα­φίες, ι­δίως οι φω­το­γρα­φίες γυ­ναι­κών, με πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή τη στρα­τιω­τί­να Λί­ντι Ίνγκλα­ντ, να ε­κτε­λούν πρά­ξεις σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποίη­σης, σό­κα­ραν και σκαν­δά­λι­σαν. Μια γυ­ναί­κα έ­κα­νε κά­τι που οι γυ­ναί­κες δεν κά­νουν. Η σα­δι­στι­κή η­δο­νή της Λί­ντι δη­μιούρ­γη­σε έ­ντο­νη η­δο­νο­βλε­πτι­κή ι­κα­νο­ποίη­ση. Σύ­ντο­μα, ό­μως, το σοκ έ­γι­νε οι­κείο. Το δια­δί­κτυο γέ­μι­σε με ει­κό­νες αν­δρών και γυ­ναι­κών που «το έ­κα­ναν ό­πως η Λί­ντι» και λε­πτο­με­ρείς ο­δη­γίες λέ­νε πώς γί­νε­σαι μια «Λί­ντι». Άλλες φω­το­γρα­φίες πά­λι εί­χαν μια α­τμό­σφαι­ρα κα­νο­νι­κό­τη­τας, κα­θώς οι στρα­τιώ­τες συ­μπλη­ρώ­νουν έ­ντυ­πα ή κό­βουν τα νύ­χια τους μπρο­στά σε γυ­μνούς κρα­τού­με­νους, κα­λυμ­μέ­νους με κου­κού­λες. Ο ι­στό­το­πος salon.com α­νέ­φε­ρε ό­τι «το DVD πε­ρι­λαμ­βά­νει ε­πί­σης ει­κό­νες με φύ­λα­κες που α­πει­λούν ι­ρα­κι­νούς κρα­τού­με­νους με σκυ­λιά, κρα­τού­με­νους με κου­κού­λες που ε­ξα­να­γκά­ζο­νται να αυ­να­νι­στούν, έ­να βί­ντεο που δεί­χνει έ­ναν ψυ­χι­κά δια­τα­ραγ­μέ­νο κρα­τού­με­νο να χτυ­πά­ει το κε­φά­λι του σε μια πόρ­τα και πε­ριέρ­γως πολ­λές φω­το­γρα­φίες σφαγ­μέ­νων ζώων».

Υπόρ­ρη­τη νο­μι­μο­ποίη­ση

Η Σι­μόν ντε Μπο­βουά­ρ, α­να­φε­ρό­με­νη στα βα­σα­νι­στή­ρια στην Αλγε­ρία, έ­γρα­φε ό­τι «το 1957 τα κα­ψί­μα­τα στο πρό­σω­πο, στα σε­ξουα­λι­κά όρ­γα­να, το ξε­ρί­ζω­μα των νυ­χιών, οι α­να­σκο­λο­πι­σμοί, τα ουρ­λια­χτά, οι σπα­σμοί με ε­ξόρ­γι­ζαν». Αλλά α­πό τον «μαύ­ρο Δε­κέμ­βρη του 1961, υ­πο­φέ­ρω, ό­πως φα­ντά­ζο­μαι και πολ­λοί α­κό­μα, α­πό τέ­τα­νο της φα­ντα­σίας. Συ­νη­θί­ζει κα­νείς»⁵ Η σε­ξουα­λι­κό­τη­τα, αλ­λά και η κα­νο­νι­κό­τη­τα που α­πο­πνέ­ουν οι φω­το­γρα­φίες του Αμπού Γκράι­μπ, οι διαρ­κείς α­να­φο­ρές σε ζώα και νε­κρά σώ­μα­τα, κα­τα­δει­κνύουν ό­τι αυ­τό που δια­κυ­βεύε­ται πη­γαί­νει πο­λύ πιο πέ­ρα α­πό τα κρα­τη­τή­ρια, τις φυ­λα­κές και τις αί­θου­σες βα­σα­νι­στη­ρίων.
Η υ­πόρ­ρη­τη νο­μι­μο­ποίη­ση των βα­σα­νι­στη­ρίων α­πό την κυ­βέρ­νη­ση, η υ­πο­βάθ­μι­ση των κρα­του­μέ­νων στο ε­πί­πε­δο του ζώου, ο αρ­χι­κός σκαν­δα­λι­σμός και η ε­πα­κό­λου­θη βα­ρε­μά­ρα της α­ντί­δρα­σης του κοι­νού, μας κά­νουν ό­λους συμ­μέ­το­χους. Πρό­κει­ται για την α­ντι­στρο­φή της θέ­σης της Χά­να Άρε­ντ, σχε­τι­κά με την κοι­νο­το­πία του κα­κού: το κα­κό για να εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό πρέ­πει να εί­ναι ταυ­τό­χρο­να ρι­ζι­κό και κοι­νό­το­πο. Οι πρά­ξεις δια­πράχ­θη­καν και οι φω­το­γρα­φίες δια­δό­θη­καν για το δι­κό μας κα­λό, ως μέ­ρος της στρα­τη­γι­κής της φα­ντα­σια­κής αυ­το­κρα­το­ρίας. Εμείς οι α­πλοί πο­λί­τες, που μι­σού­με τα βα­σα­νι­στή­ρια εί­μα­στε ο στό­χος της ε­πι­κοι­νω­νια­κής πο­λι­τι­κής, πρέ­πει να συ­νη­θί­σου­με τα κα­κά που γί­νο­νται για το κα­λό μας.

Έμμε­σος στό­χος το συλ­λο­γι­κό πνεύ­μα

Κά­τι α­νά­λο­γο έ­γι­νε με τις φω­το­γρα­φίες των τεσ­σά­ρων της Κο­ζά­νης. Ο Δέν­διας υ­πε­ρα­σπί­στη­κε την α­στυ­νο­μία λέ­γο­ντας ό­τι η χρή­ση του photoshop ή­ταν α­να­γκαία για να δια­σφα­λι­στεί ό­τι οι «ύ­πο­πτοι ή­ταν α­να­γνω­ρί­σι­μοι». Ακρι­βώς. Η δη­μο­σιο­ποίη­ση των φω­το­γρα­φιών, η με­γά­λη τους διά­δο­ση και «α­να­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα», η προ­φα­νής και α­κραία πα­ρα­ποίη­ση του photoshop υ­πο­δη­λώ­νουν ό­τι πέ­ρα και πά­νω α­πό τη σύν­θλι­ψη των σω­μά­των, η α­να­πα­ρά­στα­ση και με­τά­δο­σή τους εί­ναι συ­να­κό­λου­θο και σκο­πός της κα­κο­ποίη­σης. Αν ο ά­με­σος στό­χος τους ή­ταν η σάρ­κα, ο έμ­με­σος εί­ναι το κοι­νω­νι­κό φα­ντα­σια­κό, το συλ­λο­γι­κό «πνεύ­μα». Σε τι πρέ­πει να συ­νη­θί­σου­με λοι­πό­ν; Το ό­φε­λος δεν εί­ναι τό­σο η υ­πε­ρά­σπι­ση της α­σφά­λειάς μας α­πό τρο­μο­κρά­τες, ό­σο η δη­μό­σια α­πει­κό­νι­ση και συ­νεί­δη­ση του τι ση­μαί­νει να εί­ναι κα­νείς άν­θρω­πος στην πε­ρίο­δο της κρί­σης. Η α­κραία στρα­τη­γι­κή της βιο­ε­ξου­σίας ο­ριο­θε­τεί το αν­θρώ­πι­νο μέ­σα α­πό πρά­ξεις α­κραίας α­παν­θρω­πιάς που δια­πράτ­το­νται ε­πί της γυ­μνής ζωής. Το κρα­τι­κό μο­νο­πώ­λιο της βίας παίρ­νει έ­τσι μια ά­γρια α­πο­τρό­παια μορ­φή που εγ­γρά­φε­ται ως πο­λι­τι­κά ορ­θή και κοι­νω­νι­κά α­πο­δε­κτή, ως κά­τι κοι­νό­το­πο, στο ο­ποίο πρέ­πει να συ­νη­θί­σου­με.
Έτσι, λοι­πόν, πέ­ρα και έ­ξω α­πό τα κί­νη­τρα και τις ε­νέρ­γειες των α­στυ­νο­μι­κών, η ε­πι­κοι­νω­νια­κή στρα­τη­γι­κή της κυ­βέρ­νη­σης α­πευ­θύ­νε­ται στη φα­ντα­σία ό­λων μας. Από τη μια α­να­βαθ­μί­ζει την α­πει­λή της τρο­μο­κρα­τίας και των «ά­κρων» και α­πό την άλ­λη θυ­μί­ζει «θε­α­τρι­κά» το τε­ρά­στιο ο­πλο­στά­σιο ε­ξου­σιών, κυ­ρώ­σεων και α­γριό­τη­τας που δια­θέ­τει το κρά­τος. Τα τραύ­μα­τα και οι κα­κώ­σεις εί­ναι ση­μά­δια κυ­ριαρ­χίας, μιας δύ­να­μης που πρέ­πει να εμ­φα­νί­ζε­ται δί­καιη, και α­νε­ξάν­τλη­τη σαν την αγ­γε­λι­κή ρομ­φαία. Αλλά ε­δώ πι­θα­νώς βρί­σκου­με το «σύ­μπτω­μα» που α­πο­δο­μεί αυ­τό το θέ­α­τρο του ρι­ζι­κά κα­κού. Η ε­πί­δει­ξη α­γριό­τη­τας υ­πο­κρύ­πτει το φό­βο μιας ε­ξου­σίας που δεν μπο­ρεί να πι­στέ­ψει πια τον μύ­θο της πα­ντο­δυ­να­μίας της και για αυ­τό εκ­δρα­μα­τί­ζει το δέ­ος της. Μιας ε­ξου­σίας, η συ­νη­θι­σμέ­νη και κοι­νό­το­πη βία της ο­ποίας α­σκεί­ται στο σώ­μα και πνεύ­μα της πλειο­ψη­φίας των πο­λι­τών κά­τω α­πό τη μά­σκα της «κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρίας». Αυ­τή α­κρι­βώς τη βία της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας προ­σπα­θεί να κρύ­ψει η βία της ε­ξαί­ρε­σης και η πα­ρα­βία­ση του φι­λε­λεύ­θε­ρου τα­μπού. Πρέ­πει, λοι­πόν, να κα­ταγ­γεί­λου­με την ε­ξου­σία για την πα­ρα­βία­ση μιας α­πα­γό­ρευ­σης που οι φι­λε­λεύ­θε­ροι α­νή­γα­γαν σε τα­μπού, αλ­λά πο­τέ δεν σε­βά­στη­καν πλή­ρως. Από την άλ­λη πλευ­ρά, το α­πό­λυ­τα κα­κό βρί­σκε­ται σή­με­ρα στην κα­θη­με­ρι­νή κα­κο­ποίη­ση του α­νέρ­γου και του με­τα­νά­στη, στα συ­νη­θι­σμέ­να βα­σα­νι­στή­ρια της υ­λι­κής και της η­θι­κής α­πό­γνω­σης. Αν τα βα­σα­νι­στή­ρια μο­λύ­νουν πα­ρα­βιά­ζο­ντας έ­να πρό­σφα­το τα­μπού, η κα­θη­με­ρι­νή κοι­νό­τυ­πη βία της ε­ξα­θλίω­σης βε­βη­λώ­νει τις το­τε­μι­κές α­να­φο­ρές της κοι­νω­νίας μας.


1. Alan Dershowitz, «Why Terrorism Works», Yale University Press, 2002.
2. Michael Ignatieff, «Lesser Evils», New York Times Magazine, 2 May, 2004, 3.
3. Bruce Ackerman, «Before the Next Attack», Yale University Press, 2006.
4. Darius Rejali, «Torture and Democracy», Prienceton University Press, 2009.
5. Κώ­στας Δου­ζί­νας, «Ρι­ζο­σπα­στι­κή Νο­μι­κή και Πο­λι­τι­κή Φι­λο­σο­φία», Νή­σος, 2012, κε­φά­λαιο 1.

Οι ακατάδεχτοι...

Noumero11...

H δημοκρατία τους είναι ακατάδεχτη. Για αυτούς δεν υπάρχουν καν ως οντότητες οι διαδηλωτές ,τα θύματα της ρατσιστικής βίας ,οι προσαχθέντες ,οι συλληφθέντες ,οι βασανισθέντες. Δε θα ακούσετε σε κανένα δελτίο τους ,δε θα διαβάσετε σε καμιά εφημερίδα τους, την μαρτυριά κάποιου θύματος της κρατικής βιαιοπραγίας. Δεν υπάρχει καν η κρατική βιαιοπραγία. Για την Όλγα Τρέμη και το σινάφι της,οποιοσδήποτε συλλαμβάνεται προληπτικά ,ξυλοκοπείται πραγματικά ,βασανίζεται εντατικά και καταδικάζεται από την τυφλή δικαιοσύνη παραδειγματικά,δεν έχει φωνή και λόγο. Δεν έχει καν αυτόπτες μάρτυρες, ούτε οικογένεια συγγενείς και φίλους.

Στο παρελθόν η δημοκρατία τους έδινε τον λόγο ακόμα και στον χειρότερο εγκληματία για να απολογηθεί.Στο παρόν δίνει τον λόγο μόνο σε υπουργούς και παρατρεχάμενους για να εκφράσουν την παντοτινή αθωότητα τους,σε μαφιόζους της ημέρας και σε επαγγελματίες κλέφτες του δημοσίου και του ιδιωτικού.

Στο παρελθόν οι συγκλονισμένοι δημοσιογράφοι με τις τρεμάμενες φωνές δεν δίσταζαν να εισβάλουν ακόμα και στο νοσοκομείο για να αποσπάσουν κουβέντες από κάποιο βαριά τραυματισμένο θύμα.

Στο παρόν δε θα δείτε κανένα δημοσιογραφικό μικρόφωνο να πλησιάζει στο κρεβάτι του μαρτυρίου ,γιατί δεν υπάρχει ούτε το θύμα ούτε το κρεβάτι του μαρτυρίου του.

Στο παρόν δεν υπάρχουν τα δακρυγόνα ,δεν υπάρχουν τα γκλομπ,δεν υπάρχουν οι χρυσαυγίτικοι σουγιάδες. Υπάρχουν μόνο οι μολότοφ,οι αλήτες μπαχαλάκιδες και οι φονιάδες λαθρομετανάστες.

Στο παρόν, η γυναίκα με τα τσακισμένα πόδια εξαιτίας της δολοφονικής κρατικής καταστολής στις Σκουριές ,δεν αξιώθηκε να περάσει ούτε από τα ψιλά των βραδινών ειδήσεων. Οι βασανισθέντες της ΓΑΔΑ έπρεπε να γίνουν θέμα στο εξωτερικό για να ακουστεί κάποιος ψίθυρος και στο εσωτερικό. Τα θύματα της κρατικής βίας και των ρατσιστικών πογκρόμ, έχουν κάποια δημοσιογραφική αξία μόνο νεκρά. Κανένας απ’ όλους εμάς που περισσεύει απ’ την δημοκρατία τους, δεν έχει αξία ζωντανός.

Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο θα νομίζαμε πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με εκατοντάδες χιλιάδες γηπεδικούς χούλιγκαν και άλλους τόσους μαυριδερούς επαγγελματίες δολοφόνους. Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο θα νομίζαμε ότι η κοινωνία απαρτίζεται αποκλειστικά από γραβατωμένους μάνατζερ και πατριώτες με λίγο ακραία ιδεολογία. Θα νομίζαμε πως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τα δελτία τύπου της ΕΛ.ΑΣ,την τράπεζα Πειραιώς,τα πάρτι της Μυκόνου και τις δηλώσεις των πανταχού παρών “αγανακτισμένων κατοίκων”. Θα θεωρούσαμε ως θέσφατη την δημοσιογραφία τύπου Τάκης Μίχας & ΣΙΑ,τις ύβρεις της διάσημης “κάτοικου” του Αγίου Παντελεήμονα Θ. Σκορδέλη και τα ρατσιστικά λογύδρια του “καλλιτέχνη” Ν. Σφακιανάκη.

Οι επαγγελματίες διαμορφωτές της κοινής γνώμης έχουν ήδη ορθώσει εκατομμύρια μαρτυρικούς σταυρούς.Στο παρελθόν τα καρφιά στα σώματα των πνευματικά ετοιμοθάνατων πολεμούσαν να τα ξεκαρφώσουν κάποιοι ελάχιστοι από διάφορους πολιτικούς και καλλιτεχνικούς χώρους, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αφυπνίσουν τα σχεδόν νεκρά πνεύματα, αλλά αυτά τα πνεύματα δεν έλεγαν να ξυπνήσουν. Στο παρόν, τα καρφιά αυτά τα καρφώνουν ακόμα πιό βαθιά οι ακατάδεχτοι δημοσιογράφοι και στοχεύουν στον θάνατο των σωμάτων , αλλά αυτά τα σώματα δε λένε να ζωντανέψουν. Αρκετός κόσμος πολεμάει να ξεκαρφώσει τα καρφιά να γλυτώσει τουλάχιστον απ’ την ρετσινιά του αδιάφορου ψηφοφόρου-πολίτη-καταναλωτή. Με τίποτα.