Στην πατρίδα μου όταν λέμε ότι κάποιος είναι μπαγλαμάς δεν εννοούμε
φυσικά το γλυκύτατο έγχορδο. Η λέξη μπαγλαμάς είναι αρνητικό
χαρακτηρολογικό πρόσημο. Μπαγλαμάς λοιπόν, είναι ο απατεώνας, αυτός που
μπορεί να κάνει τα πάντα και που μπορεί να γίνει τα πάντα προκειμένου να
αποκομίσει το οποιοδήποτε όφελος.
Δηλαδή, μπαγλαμάς είναι ο απαξιωμένος
άνθρωπος που «χαίρει» της πλήρους απεκτίμησης όσων (και συνήθως είναι
πολλοί) τον έχουν πάρει χαμπάρι. Μάλιστα υπάρχει και υπερθετική
διαβάθμιση στους μπαγλαμάδες. Είναι εκείνοι που είναι τόσο πολύ
μπαγλαμάδες ώστε τους έχει πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος, επειδή κι αν
ακόμα θέλουν ο βίος και η πολιτεία τους είναι τέτοιος ώστε δεν γίνεται
να κρυφτούν.
Αυτούς - στην πατρίδα μου - τους λέμε μπαγλαμάδες με κουδούνια. Διότι
πρόκειται πασιφανώς για παλιανθρώπους που δεν γίνεται να κρυφτούν ούτε
κάτω από άμφια, ούτε κάτω από μεταμφιέσεις, ούτε μέσα στην ρηχότητα της
όποιας εξουσίας, ούτε μέσα σε απαστράπτουσες χρήσεις εντολής. Ό,τι και
να πουν, ό,τι κι αν κάνουν, το παραμικρό έστω, ο θόρυβος από τα
κουδούνια τους δείχνει ποιοι είναι: μπαγλαμάδες με κουδούνια. Τούτων
δοθέντων, έχω την πεποίθηση ότι κλασικό δείγμα μπαγλαμά με κουδούνια
αποτελεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας. Ανδράριο
θρασύτατης απανθρωπιάς που πάνω από τα πτώματα πνιγμένων παιδιών μαζί με
τις μητέρες τους, τόλμησε (παίρνω πίσω το ρήμα «τόλμησε» σιγά μην έχουν
τόλμη αυτά τα υποκείμενα που απλώς αποπτύουν την πολυτελή τους
αγριότητα) να εμμέσει πως στην Ελλάδα έρχονται μετανάστες κακής
ποιότητας. Τα' ακούς; Τ' ακούς και δεν φρικιάς εώς τα μύχια της ύπαρξής
σου; Για να μην πω για το αίσχος που ονομάζεται Πρετεντέρης.
