Πάντα την Κυριακή...

του Βαγγέλη Προβιά, toPortal...

Κανείς δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο ή απλό. Κανείς δεν είπε ότι η απο-μνημονιοποίηση της κοινωνίας και την χώρας, η απελευθέρωση των μυαλών από τον φόβο, την ανασφάλεια, από την παράλυση της αβεβαιότητας για την επιβίωση την ίδια, δεν θα είχε εμπόδια.  Εμπόδια ισχυρά, από ανθρώπους που έχουν πολλά να χάσουν και γι αυτό θα παλέψουν με λύσσα να μην αλλάξει τίποτε.

Ας μην ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: Η κρίση δεν είναι μόνο κρίση που λειτουργεί στο τώρα και αφορά της διάλυση της Παιδείας και της Υγείας, την ανεργία, την φτώχεια, την κοινωνική αναταραχή. Ταυτόχρονα, και πολύ πιο επικίνδυνα και απειλητικά για το πολίτευμα, την δημοκρατία, αποτελεί και την ιδανική συνθήκη για την παραγωγή ανελεύθερης σκέψης. Ραγιαδισμού. Σκυμένων κεφαλιών. Αποσυρμένων μυαλών. Πανικόβλητων επιλογών, σπασμωδικών και επιθετικών. Όταν κανείς αγωνίζεται για την επιβίωση των παιδιών του, των ανθρώπων που αγαπά, του ίδιου του του εαυτού… είναι απείρως και ανυπέρβλητα δύσκολο να αντισταθεί στα συμφέροντα, στην προπαγάνδα, στο βόλεμα. Είναι εύκολο να πιστέψει ότι αν αντισταθεί θα “τιμωρηθεί”.

Τώρα θα προσπαθήσουν να μας τρομοκρατήσουν. Τώρα θα προσπαθήσουν να μας πανικοβάλουν. Τώρα, όλη την τρέχουσα εβδομάδα πριν τις ευρωεκλογές, θα μας βομβαρδίζουν με απελπιστικές εικόνες και με σκοτεινά σενάρια καταστροφής. Τώρα θα μας πνίξουν σε απειλές. Ότι οι θυσίες θα πάνε χαμένες. Ότι θα διαλυθεί ό,τι έχει απομείνει όρθιο. Ό,τι θα βυθιστούμε στην αναρχία, στην απειρία, στην άγνοια. Αλλά το μόνο που θα καταστραφεί αν δε φοβηθούμε (ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ) είναι ο παλιός κόσμος. Δε θα φοβηθούμε.

Το πήδημα το μεγαλύτερο απο τη φθορά -των άλλων!

Του Βαγγέλη Προβιά, toportal.gr...
Ζούμε μεγάλες, ασύγκριτες, αδιανόητες στιγμές. Δοξαστικές. Έχω 10 φίλους που από καιρού εις καιρόν μου ζητάνε δανεικά 10 ή 15 ευρώ (ναι, τόσα, 10 ή 15 δεν είναι typo) για να μπορέσουν να ψωνίσουν τα βασικά τρόφιμα, που έχουν να πληρώσουν τα νοίκια τους ένα χρόνο, που ζουν δεύτερο ή τρίτο χειμώνα χωρίς θέρμανση… και o άλλος έχει την γαλήνη και το θράσος να μας υποσχεθεί δωρεάν wi-fi σε ένα χρόνο. Ε, τι να του πεις τώρα;

Όχι, όχι, όχι όμως!!! Ας μην είμαι αρνητικός. Ας μην πέφτω στην παγίδα της γκρίνιας. Ας κάνω θετική σκέψη. Ας δω ένα video self help στο youtube, ας απολαύσω μία Όπρα. Ας κάνω «όταν θες κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί να το αποκτήσεις». Ας δω το πράγμα από την θετική του πλευρά.

Ας θυμηθώ καταρχήν πόσο έτοιμη είναι η κοινωνία και τα ελληνικά νοικοκυριά για αυτό το νέο εξαιρετικό προνόμιο που μας βάζει στην λεωφόρο της πρωτοπορίας: 

    Ο νεκρός από το κρύο παππούς λειτουργεί ως εξαιρετικός αγωγός – ενισχυτής του δωρεάν σήματος, έχω μάθει. Ενισχύει το bandwidth
    Τα αδυνατισμένα από την πείνα δάχτυλα πατάνε καλλίτερα τα πλήκτρα και έτσι η εμπειρία της περιήγησης στο συναρπαστικό κόσμου του διαδικτύου (sic) γίνεται ακόμα πιο εύκολη
    Τα παιδιά δύο άνεργων γονιών «πεινάνε», λιμοκτονούν κυριολεκτικά για τον υπέροχο κόσμο πληροφορίας και διασκέδασης που θα ανοίξει μπροστά τους το δωρεάν wi-fi. Και έτσι χωνεύουν καλλίτερα την πληροφορία. Ελλείψει τροφής, καταπίνουν ήντερνετς. 

Ο Καβάφης και οι μελιτζάνες του μουσακά της θείας μου...

Του Βαγγέλη Προβιά, απο toportal.gr...

Καταρχήν ένα καραμπινάτο, τίμιο disclaimer. Γνωρίζω, διότι έχει τύχει να συνεργαστώ μαζί τους, τους ανθρώπους της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνασείου που βρίσκονται πίσω από την υπερ-πολυσυζητημένη καμπάνια του "κατεβάσματος" του Καβάφη στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και στον απλό μη εξοικειωμένο με το έργο του λαό που τα χρησιμοποιεί. Πρόκειται για ανθρώπους με εξαιρετικά μυαλά, δουλευταράδες, με όραμα και πείσμα, αίσθημα ευθύνης, υψηλή αισθητική και συνείδηση του ρόλου που μπορούν να παίξουν, χάρη στην γενναιοδωρία του Αριστοτέλη, στα καλλιτεχνικά - πολιτιστικά πράγματα της χώρας. Τους σέβομαι και τους εκτιμώ.
Δεύτερο disclaimer. Έχω υπάρξει ασεβής με τον Καβάφη. Και όχι μόνο μία φορά. Σε ένα blog που διατηρούσα έχω αποπειραθεί σύγχρονες μεταγραφές (τρομάρα μου) των γνωστών του ποιημάτων που, ομολογώ, ήταν από χυδαίες έως απαράδεκτες - αλλά πολύ αστείες κατά την ομολογία όσων τις διάβασαν.
Και τώρα, πάμε στο ψητό. Γνωρίζω το έργο του μεγάλου μας ποιητή. Δεν είμαι ειδικός με την ακαδημαϊκή έννοια, αλλά το γνωρίζω και μάλιστα καλά. Είναι ο αγαπημένος μου ποιητής, αυτός με τον οποίο έχω ασχοληθεί περισσότερο. Ίσως επειδή είναι ο πρώτος έτσι "ανοιχτά" ομοφυλόφιλος Έλληνας δημιουργός και μου μιλάει εκτός από την καρδιά και στο σώμα, ίσως επειδή το μυστήριο της ζωής του με συγκινεί, τον διάβασα και συνεχίζω να τον διαβάζω πολύ και συχνά. Για διασκέδαση με την πιο λαϊκή έννοια του όρου.

Τώρα προσοχή μεγάλη!

Του Βαγγέλη Προβιά, απο toportal.gr...

Είχε μία μεγάλη χαρά αυτό το Σάββατο. Ξυπνήσαμε με το νέο της σύλληψης του αρχηγίσκου της Σκουριασμένης Σκοτεινιάς και των βουλευτών της. Kαι όσο καχύποπτοι και κυνικοί και να είμαστε, ή και πραγματιστές, επιτρέψαμε στους εαυτούς μας μία μεγάλη δόση αισιοδοξίας.
Αλλά, και συγχωρείστε μου το κλισέ, πρέπει να απαιτήσουμε από την γυναίκα του Καίσαρα να είναι και να φανεί τίμια. Ειδικά επειδή αυτή η γυναίκα έχει προδόσει την εμπιστοσύνη μας πολλές φορές και για πολλούς λόγους. Όταν είπε ότι δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα. Όταν προστάτεψε τους δικούς της και έβγαλε στην αναφορά της τρόικας μόνο τον λαό.
Προσοχή τώρα μεγάλη, λοιπόν. Πρέπει να μην επιτραπεί η καπήλευση των συλλήψεων και η διασπορά της σκέψης "ε βέβαια, τους συνέλαβε το κατεστημένο επειδή άρχισε να ενοχλείται από την αντισυστημική τους δράση" (την ποιά; εδώ επιτρέπεται να γελάσουμε). Πρόκειται για μία ερμηνεία που πολλοί δυστυχώς θα δώσουν στα σημερινά γεγονότα, εκείνοι οι αφελείς που πιστεύουν ότι το ακατονόμαστο κόμμα είναι κίνημα "εξυγίανσης" και "εξαγνισμού" του δημόσιου και πολιτικού βίου.

Το «δεν μπορούμε να κυβερνήσουμε» και ο μοχλός του Αρχιμήδη

Ο κόσμος δεν αλλάζει, σύντροφοι, με τα λόγια…

Χρήστος Προβιάς, Απο τον Δρομο της Αριστερας...

Δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω  (Δώσε μου σημείο να στηριχθώ και θα κινήσω τη Γη)
Αρχιμήδης

Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς το πέρασα στο στέκι του ΣΥΡΙΖΑ στην πόλη μου. Η ατμόσφαιρα πολύ όμορφη, οι σύντροφοι (σχεδόν) όλοι γνωστοί, από παλιά. Μικρή η πόλη οπότε καταλαβαίνετε, μια χούφτα σύντροφοι είμαστε, γνωριζόμαστε. Τρώμε και πίνουμε, λοιπόν, ακούγοντας και όμορφη μουσική όταν κάποια στιγμή ένας σύντροφος αναφωνεί: «Ρε παιδιά! Πήγε 12 και 10!». Το θέμα δεν είναι ότι οι σύντροφοι ξεχαστήκαμε, μέσα στο χορό και το τραγούδι, και δεν πήραμε είδηση την αλλαγή του χρόνου. Είναι ότι η Αριστερά έχει αυτό το κακό συνήθειο. Να μην αντιλαμβάνεται εγκαίρως τις αλλαγές. Να έρχεται με «κεκτημένη ταχύτητα» από το παρελθόν αντιμετωπίζοντας τη νέα κατάσταση με τις (κακές) συνήθειες της παλιάς. Μπορεί να μας άρεσε η ασφάλεια του «μικρού» του «λίγου» του «απέξω», αλλά οι εποχές άλλαξαν. Και αυτό, σύντροφοι, θα πρέπει να το καταλάβουμε. Όχι μόνο για να πάμε τον κόσμο δύο βήματα παραπέρα, αλλά για να αξίζουμε να λεγόμαστε αριστεροί άνθρωποι, ανοιχτόμυαλοι οι οποίοι καταλαβαίνουν τα κρίσιμα σημεία της κάθε περιόδου.
Πρέπει να πατήσουμε στη λάσπη σύντροφοι, να λερώσουμε παπούτσια. Πολλά ζευγάρια κιόλας. Οι μέρες της καθαρότητας τελείωσαν. Ομοίως και οι μέρες της απλής κριτικής. Το σύστημα είναι εδώ μπροστά μας, σάπιο, χτυπημένο θανάσιμα και μας περιμένει σύντροφοι. Περιμένει πότε θα του δώσουμε μια, να το γυρίσουμε ανάποδα. Ο κόσμος είναι έτοιμος. Προετοιμαζόταν πολύ καιρό. Στις πλατείες, στις απεργίες, στην 28η Οκτωβρίου, στα κυνηγητά με τον Φούχτελ.Και τώρα σύντροφοι μάς περιμένει. Μας έχει πιστέψει και περιμένει το πρόσταγμά μας. Αλλά εμείς τον αγνοούμε επιδεικτικά. Αγνοούμε τις ανησυχίες του, τους προβληματισμούς του, τις σκέψεις του. Αρνούμαστε να τον κάνουμε συμμέτοχο γιατί είναι πολύ… ΠΑΣΟΚος για μας. Και αντιδιαλεκτικός και ταξικά ανίδεος. Και κοιμάται πατριώτης και ξυπνάει εθνικιστής. Δεν τον θέλουμε, ρε παιδί μου. Είναι λίγος για μας.
Όμως, σύντροφοι, αυτός είναι ο κόσμος. Οι προλετάριοι, η εργατική τάξη. Αυτοί είναι. Και όσο δεν τριβόμαστε μαζί της, τόσο εκτός τόπου και χρόνου θα ’μαστε. Τόσο θα μας ξεπερνάνε και τόσο λιγότερο λόγο ύπαρξης θα έχουμε. Τόσο δεν θα μας χρειάζονται. Θα κάνουν μόνοι τους βήματα και η Αριστερά θα προσπαθεί να τους ακολουθήσει. Ο λαός θα γίνεται το υποκείμενο και ο φορέας. Και εμείς θα ψαχνόμαστε για να εφαρμόσουμε την πρωτοπορία που κάπου είχαμε διαβάσει.
Και εγώ δεν θέλω τέτοια Αριστερά. Δεν τη θεωρώ χρήσιμη. Με κουράζει και με στενοχωρεί. Δεν μπορώ να κάθομαι από μακριά να κουνάω το δάχτυλο για «τον ταξικό προσδιορισμό του κινήματος». Το κίνημα μια χαρά καταλαβαίνει τους αδύναμους κρίκους της καπιταλιστικής αλυσίδας. Εμείς είμαστε οι πλατφορμιστές. Το κίνημα μια χαρά αντιλαμβάνεται την εκμετάλλευση, την έλλειψη δημοκρατίας, τη σαπίλα του πολιτικού συστήματος, τη διαφθορά. Και ας μην φωνάζει «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» με μεγάλη θέρμη. Νιώθει την καταπίεση στο πετσί του και το βίαιο άδειασμα της τσέπης του. Και αυτό είναι, τελικά, που μετράει.
Αλλά, σύντροφοι, ας μπούμε στο ψητό. Γιατί ωραίες οι θεωρίες και οι κλασικοί αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή που τελικά μετράει. Και τις περισσότερες φορές μας επιφυλάσσει πράγματα πιο χρήσιμα από την μελέτη 12 βιβλίων του Μαρξ και του Λένιν. Η πραγματικότητα που θα προκύψει από μία «λοξοδρόμηση» της Ελλάδος από την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία, ακόμα και χωρίς το καθαρό σοσιαλιστικό πρόγραμμα, τι τριγμούς και τι αναταράξεις μπορεί να προκαλέσει στα παγκόσμια νερά; Τι αλλαγές μπορεί να συνεισφέρει στην βελτίωση της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων; Τι αλλαγές μπορεί να προσφέρει στην συνείδησή τους μια κυβέρνηση του τόπου από «πλατείες» και συνελεύσεις; Τι μπορεί να σημαίνει για τις διεθνείς σχέσεις καταπίεσης ένα «δεν πληρώνω» του ελληνικού χρέους;
Εγώ δεν ξέρω, πιτσιρικάς είμαι. Και το άρθρο που έγραψα πολύ μου είναι. Αλλά με το φτωχό μου το μυαλό όποιος σύντροφος λέει «δεν μπορούμε να κυβερνήσουμε» είναι πίσω. Έχει ξεχαστεί στο τραγούδι και έχει ξεχάσει ότι… άλλαξε ο χρόνος. Έχει χάσει το νόημα και τη χρησιμότητα της ύπαρξής του. Να αλλάξει τον κόσμο. Και οι κόσμοι δεν γυρνάνε με τα λόγια. Γυρνάνε με μοχλούς. Οπότε, συντροφάκο μου, άσε το αριστερόμετρο στην άκρη και πιάσε έναν μοχλό να τον στήσουμε στην Ελλάδα και σπρώξε-σπρώξε γυρνάει και ο κόσμος ολόκληρος. Καλή μας χρονιά!