Το πήδημα το μεγαλύτερο απο τη φθορά -των άλλων!

Του Βαγγέλη Προβιά, toportal.gr...
Ζούμε μεγάλες, ασύγκριτες, αδιανόητες στιγμές. Δοξαστικές. Έχω 10 φίλους που από καιρού εις καιρόν μου ζητάνε δανεικά 10 ή 15 ευρώ (ναι, τόσα, 10 ή 15 δεν είναι typo) για να μπορέσουν να ψωνίσουν τα βασικά τρόφιμα, που έχουν να πληρώσουν τα νοίκια τους ένα χρόνο, που ζουν δεύτερο ή τρίτο χειμώνα χωρίς θέρμανση… και o άλλος έχει την γαλήνη και το θράσος να μας υποσχεθεί δωρεάν wi-fi σε ένα χρόνο. Ε, τι να του πεις τώρα;

Όχι, όχι, όχι όμως!!! Ας μην είμαι αρνητικός. Ας μην πέφτω στην παγίδα της γκρίνιας. Ας κάνω θετική σκέψη. Ας δω ένα video self help στο youtube, ας απολαύσω μία Όπρα. Ας κάνω «όταν θες κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί να το αποκτήσεις». Ας δω το πράγμα από την θετική του πλευρά.

Ας θυμηθώ καταρχήν πόσο έτοιμη είναι η κοινωνία και τα ελληνικά νοικοκυριά για αυτό το νέο εξαιρετικό προνόμιο που μας βάζει στην λεωφόρο της πρωτοπορίας: 

    Ο νεκρός από το κρύο παππούς λειτουργεί ως εξαιρετικός αγωγός – ενισχυτής του δωρεάν σήματος, έχω μάθει. Ενισχύει το bandwidth
    Τα αδυνατισμένα από την πείνα δάχτυλα πατάνε καλλίτερα τα πλήκτρα και έτσι η εμπειρία της περιήγησης στο συναρπαστικό κόσμου του διαδικτύου (sic) γίνεται ακόμα πιο εύκολη
    Τα παιδιά δύο άνεργων γονιών «πεινάνε», λιμοκτονούν κυριολεκτικά για τον υπέροχο κόσμο πληροφορίας και διασκέδασης που θα ανοίξει μπροστά τους το δωρεάν wi-fi. Και έτσι χωνεύουν καλλίτερα την πληροφορία. Ελλείψει τροφής, καταπίνουν ήντερνετς. 

“Control-Alt-Delete”...

Αφουσιά...

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα καφέ. Δίπλα μου δυο οικογένειες, οι μεγάλοι σε ένα τραπέζι, τα παιδιά σε άλλο. 4 παιδάκια, όχι πάνω από 10 χρόνων. Θα περίμενε κανείς να έχουν κάνει άνω κάτω το μαγαζί. Αλλά το καθένα ήταν απορροφημένο στη δική του οθόνη. Έπαιζαν το ίδιο παιχνίδι, ακίνητα και σιωπηλά. Που και που πεταγόταν κάποιο να κομπάσει την επιτυχία του. Τα λυπήθηκα. Θυμήθηκα τα δικά μου παιδικά χρόνια, πόσο ζωηρά ήταν. Πώς θα καταλήξουν άραγε, σκέφτηκα. Αλλά μετά σκέφτηκα μερικούς συνομήλικους μου. Και εκείνοι μεγάλωσαν όπως εγώ, σε αλάνες και σε γήπεδα. Παίζανε κρυφτό και κυνηγητό, πόλεμο και μήλα. Και τώρα είναι απορροφημένοι όλοι μέρα σε μια οθόνη, όπως ακριβώς τα παιδάκια στο καφέ.

Συχνά σκέφτομαι την κρίση, κυρίως το ότι δεν αντιδράμε ενώ βλέπουμε το άδικο ολόγυρα μας. Πώς γίνεται να υπάρχουν γύρω μας άστεγοι, άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για να ζήσουν και να μην κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Και εκεί το συνειδητοποίησα. Ο άστεγος, ο άνεργος, το άδικο, υπάρχουν μόνο αν θες να τα δεις. Και πλέον υπάρχουν συσκευές με τις οποίες επιλέγεις τι θα δεις  μπροστά σου. Χαρούμενες φωτό, αστεία πόστ, τσόντες κατά βούληση. Και αν κάποια στιγμή βρεθεί μπροστά σου κάτι που να σε δυσαρεστεί, μια είδηση, μια εικόνα, απλώς το διαγράφεις, και είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Όταν κυκλοφόρησε το ίντερνετ, κάποιοι ανησυχούσαν για τις αρνητικές επιδράσεις που θα μπορούσε να έχει. Όπως ακριβώς και με την τηλεόραση δεκαετίες πριν. Πίστευαν ότι η τόσο εύκολη πρόσβαση σε έτοιμες εικόνες θα σκότωνε τη φαντασία και τη σκέψη. Και σε έναν βαθμό είχαν δίκιο. Αλλά πλέον άρχισε να ροκανίζει την ίδια την πραγματικότητα.

Εμπορεύσιμη ελληνικότητα...

Tου Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι κάτι ανάμεσα σε μόδα και ανάγκη, σε ιδεολογία και σπέκουλα. Μιλάω για την εμπορεύσιμη ή αγοραία ελληνικότητα και τις σχετικές ρεκλάμες που πληθαίνουν συνεχώς. Δεν πρόκειται για ανάμνηση του «Ο επιμένων ελληΝΙΚΑ», αλλά για επανεμφάνισή του με μελοδραματικότερους όρους: Αγοράστε ελληνικά προϊόντα, εμείς πουλάμε αυθεντικά ελληνικά, και να οι σημαιούλες, και να οι εμβατηριακές προτροπές...
Καλό είναι να αγοράζουμε προϊόντα του τόπου μας. Αρκεί να είναι καλά. Και, επιπλέον, να είναι καλοί στις συναλλαγές τους όσοι τα εμπορεύονται, από την πρώτη πηγή ώς το μπακάλικο. Διότι το πρόβλημα με τις καμπάνιες ελληνικότητας είναι μόνιμο: Καλούμαστε να αγοράσουμε όχι προϊόν αλλά σύμβολο, μια Ιδέα, το πιστοποιητικό πως είμαστε πατριώτες.
Καλούμαστε να κρίνουμε αν κάτι αξίζει τα λεφτά του βάσει εθνοϊδεολογίας και όχι με γνώμονα την ποιότητά του: «Το αγοράζω, καλό ή καλό, επειδή είναι ελληνικό». Αλλά έτσι δεν πάμε πουθενά. Οπως δεν πήγαμε και στο παρελθόν, με παρόμοιες καμπάνιες. Και δεν πήγαμε πουθενά γιατί όσα παρουσιάζει σαν αυτονόητα η διαφήμιση δεν είναι και τόσο αυτονόητα. Η προβαλλόμενη εξίσωση ελληνικό = ποιοτικό, δυστυχώς ισχύει μόνο στα ανυπόληπτα μαθηματικά της ιδεοληψίας.
Και στα ίδια μαθηματικά έχει αντίκρισμα η «ταυτότητα» Ελλην έμπορος = τίμιος έμπορος. Το ξέρουμε πως, όσο εθνοπρεπές σκόντο κι αν κάνουμε, οι εξισώσεις αυτές δεν αληθεύουν καλά και σώνει. Φυσικά και παράγει εξαιρετικά προοϊόντα η Ελλάδα - κρασιά, τσίπουρα, λάδια, τυριά, αλλαντικά, παπούτσια, αρώματα, κρόκους, σπιρουλίνες, κρεατικά. Και φυσικά έχουμε όφελος όταν τα προτιμάμε.
Μόνο που υπάρχουν και κάποιες άλλες εντελώς αφύσικες «φυσικότητες». Η φυσικότητα των μεσαζόντων πρώτη και χειρότερη, εξαιτίας της οποίας το ελληνικό γάλα είναι φτηνότερο στη Γερμανία παρά εδώ. Η φυσικότητα της κουτοπονηριάς έπειτα, αφού όσοι μας προσηλυτίζουν στην αγορά ελληνικών προϊόντων, εμφανίζοντάς τη σαν εθνικό καθήκον, δεν νοιάζονται για το δικό τους καθήκον: Να μειώσουν ελαφρώς τις τιμές (να μειώσουν δηλαδή ελαφρότατα τα κέρδη τους), ώστε να έχουν το δικαίωμα να μας κάνουν μαθήματα φιλοπατρίας.
Πιθανόν και η νέα καμπάνια έχει τους γνωστούς στόχους: Να λειτουργήσει εξαγνιστικά για την εθιμική κερδοσκοπία, αφού οι τιμές θα μπαίνουν σε γαλανόλευκη κολυμβήθρα για να αποκτούν ελληνικότητα και να δικαιολογούνται.
Και επειδή το παράπλευρο δίκτυο, οι συναλλαγές δηλαδή χωρίς μεσάζοντες, έχει δείξει τα όριά του, θα καταναλώνουμε ελληνικότητα, σαν πλασματικό ισοδύναμο της ποιότητας και της αυθεντικότητας, αλλά δυστυχώς δεν θα πάψει να είναι συμφέρον σε όσους έχουν μωρά να αγοράζουν πάμπερ διά του Ιντερνετ.
Χρόνια τώρα, τους πέφτει φτηνότερο να τα προμηθεύονται από την Αγγλία παρά από τα μαγαζιά της γειτονιάς τους. Τα οποία προφανώς εμπλουτίζουν τα εισαγόμενα πάμπερ με ελληνικότητα, την οποία και κοστολογούν δεόντως.

Να οργανώσουμε τη συλλογική ευφυΐα...

Η Αυγή online...

Να οργανώσουμε τη συλλογική ευφυΐα

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/06/2012

Του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου
Αν το τέλος της δικομματικής εναλλαγής σηματοδοτεί όντως μια «νέα Μεταπολίτευση», όπως ισχυριζόμαστε, ανάμεσα σε άλλα θα μας χρειαστεί η ευαισθησία για να εντοπίσουμε ίχνη της πολιτισμικής αλλαγής που αποτυπώνουν και εμβαθύνουν την εν εξελίξει πολιτική. Η αλλαγή αυτή δεν αφορά στενά το πεδίο «των γραμμάτων και των τεχνών». Εκεί έχουμε ήδη κάποια δείγματα, κυρίως στο χώρο των εντύπων και των ηλεκτρονικών εκδόσεων, αλλά και στον χώρο του θεάτρου. Δεν έχουμε βέβαια μεγάλα «γεγονότα», ούτε τραγούδια που να μας πάνε δυο βήματα πιο κει, ούτε ίσως τη λογοτεχνία που θα προτείνει ένα δρόμο πέραν της εμβατηριακής στράτευσης και της αισθαντικής ιδιώτευσης, βήματα πάντως έχουν γίνει. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, το «πολιτισμικό» δεν εξαντλείται εκεί.
Μια κρίσιμη, νομίζω, διάσταση της πολιτισμικής αλλαγής στην οποία αναφέρομαι, έχει να κάνει με τους κανόνες διεξαγωγής του πολιτικού παιχνιδιού. Το βράδυ της 6ης Μαΐου, μαζί με τα όρια του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., είδαμε και τα όρια ενός μοντέλου πολιτικής επικοινωνίας και κινητοποίησης το οποίο, ιδίως μετά το ’90, δεν στηριζόταν πια στην «ένταση εργασίας» και τις μαζικές κομματικές οργανώσεις (έστω και στην εκφυλισμένη εκδοχή των ψηφοσυλλεκτικών μηχανισμών...), αλλά στις καμπάνιες «έντασης κεφαλαίου» και, πιο γενικά, στη «μιντιοποίηση της πολιτικής».
Στο μοντέλο αυτό, που στην Ευρώπη έχει επικρατήσει ήδη από τη δεκαετία του ’70, τον πρώτο λόγο δεν είχαν τα κομματικά μέλη και η «αυτοοργάνωση» (εκεί, δηλαδή, όπου στήριξε πολλά το ΠΑΣΟΚ στο ξεκίνημά του), αλλά μια κάστα ειδικών της πολιτικής ερμηνείας και της καθοδήγησης, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι επικοινωνιολόγοι και, βεβαίως, οι αστέρες των βραδινών δελτίων ειδήσεων. Ειδικά οι τελευταίοι πάει μια εικοσαετία τώρα που λειτουργούν ως κομματάρχες χωρίς κόμματα, στο έδαφος που τους άφησαν οι μαζικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. της δεκαετίας του ’80. Οι οργανώσεις αυτές συγκροτήθηκαν σε μια περίοδο σταθερής απασχόλησης (άρα μπορούσαν να «στρατεύουν») και εύρωστου, οικονομικά, κρατικού μηχανισμού (άρα μπορούσαν να υπόσχονται). Συγκροτήθηκαν, με άλλα λόγια, σε μια συνθήκη που σήμερα είναι ήδη πολύ μακρινή.
Τι μεσολάβησε το ξέρουμε όλοι. Πιο καλά απ’ όλους, όμως, το έμαθαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μετά την 6η Μαΐου. Με τα κόμματα αυτά καταχρεωμένα στις τράπεζες, με τα φιλικά τους μέσα απαξιωμένα από τα τόσα ψέματα και την τόσο απροσχημάτιστη στράτευση και με τους επιτελείς τους ανίκανους να εμπνεύσουν και απρόθυμους να αναλάβουν το ρίσκο της έκθεσης μπροστά στους εξαγριωμένους πολίτες, οι κομματικοί μηχανισμοί υποχρεώθηκαν να αναζητήσουν διαφορετικούς διαύλους αποκατάστασης της επικοινωνίας και ανάκτησης της οικειότητας με τους ψηφοφόρους.
Το Διαδίκτυο φάνηκε το πιο πρόσφορο μέσο, καθώς κοστίζει λιγότερο και επιτρέπει (αν δεν επιβάλλει) μια πιο «προσωπική» επαφή. Όμως, η μετατόπιση προς τα εκεί του δημόσιου χώρου έφερε τα επιτελεία των μνημονιακών στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να αναμετρηθούν με μια ήδη οργανωμένη «συλλογική ευφυΐα» - αρκετά συλλογική ώστε να είναι αποτελεσματική και αρκετά ευφυή για να γνωρίζει τόσο τον κώδικα όσο και την ατζέντα της αντιπαράθεσης. Με άλλα λόγια, η ανακάλυψη του Διαδικτύου από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. υπήρξε επώδυνη, καθώς, σε αντίθεση με τη μονόδρομη (one way) επικοινωνία μέσω των εφημερίδων και των καναλιών, το Ίντερνετ είχε (και) γι’ αυτούς αντίλογο, και μάλιστα σε 24ωρη βάση, χωρίς κεντρική καθοδήγηση και με σχεδόν απεριόριστη διαθεσιμότητα των εμπλεκόμενων.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν βεβαίως ότι το νέο μέσο έχει την κύρια «ευθύνη» για την ήττα του «δικομματισμού» ούτε πολύ περισσότερο ότι αποτελεί αυτό το νέο λίκνο της δημοκρατίας. Είμαστε από χρόνια μάρτυρες της οργανωμένης παρουσίας, εκεί, της Ακροδεξιάς -αλλά και της μεταφοράς, σε πολλές ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα, των πιο αντικοινωνικών μηνυμάτων και γενικά των πιο σκοτεινών εκδοχών των παραδοσιακών μέσων. Έχουμε, μάλιστα, δείγματα για το ότι η προσωποποίηση της πολιτικής, που ταυτίζεται με το Ίντερνετ, σημαίνει συχνά αποπολιτικοποίηση, καθώς και για τους τρόπους που η λογική αυτή επιδρά στους ίδιους τους κομματικούς μηχανισμούς, που επίσημα ή ανεπίσημα υιοθετούν τον κιτρινισμό, προσπαθώντας να περάσουν το μήνυμα και να επιβιώσουν στο μετασχηματισμένο πολιτικό πεδίο.
Ακόμα και έτσι, όμως, η ουσία παραμένει: από τις εκλογές της 6ης Μαΐου και μετά, τα επικοινωνιακά επιτελεία των ακριβοπληρωμένων ειδικών έχουν αποτύχει οικτρά να κάνουν το κρέας ψάρι, έχουν αποτύχει να κινητοποιήσουν και να μιλήσουν στις καρδιές των ανθρώπων και έχουν υποχρεωθεί να δουν ότι η μιντιοποίηση της πολιτικής έχει φτάσει στα όριά της.
Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα από όλα αυτά, λοιπόν, αυτό δεν είναι η υποχρέωση να λατρέψουμε το νέο μέσο, αλλά η ανάγκη να οργανώσουμε τη συλλογική ευφυΐα που δουλεύει στο Διαδίκτυο και, κυρίως, να τη βοηθήσουμε να αναπτυχθεί και πέρα από αυτό. Η προσπάθεια αυτή δεν σημαίνει εργαλειοποίηση, η δε επιτυχία της δεν περνάει από την κατάργηση των «παλιών τρόπων» -της εφημερίδας, της κομματικής οργάνωσης κ.ο.κ.-, κι αυτό γιατί, χωρίς τις αρετές των εδραιωμένων αυτών «τρόπων», οι νέοι τρόποι θα είχαν μάλλον λιγότερο σημαντικά επιτεύγματα να επιδείξουν.
Από την άλλη πλευρά, η συγκρότηση αυτής της συλλογικής ευφυΐας δείχνει ότι τα παραδοσιακά μέσα οργάνωσης της (αντι)ηγεμονίας δεν δικαιούνται να πολιτεύονται πια ως αυτάρκη. Δεν δικαιούνται, με άλλα λόγια, να παραγνωρίσουν τη σημασία της αυτοοργάνωσης και της αμφισβήτησης ιεραρχιών και «ειδικοτήτων», της ανιδιοτελούς προσφοράς, της εμπλοκής των πολλών και της αξιοποίησης της μαζικής διανοητικότητας.
Αν τα προαναφερθέντα ξέφυγαν από τη λογική της αγοράς και έδειξαν τα όριά της, είναι προφανές ότι αποτελούν πρώτη ύλη για την ανασυγκρότηση της κοινωνίας και πέρα από το τουίτερ. Ας μην αφήσουμε αυτό το δίδαγμα αναξιοποίητο.

Μια μεγάλη αλήθεια της σύγχρονης πραγματικότητας...

CLOPYPASTE