Ο Άρης ο βαφέας, το τέλος της εργασίας και ο τρίτος γύρος...

της Ειρήνης Μ., απο τη Λεσχη...

Ο κύριος Άρης είναι αυτό που λέμε μάστορας. Στη γειτονιά τον ξέρουν σαν μπογιατζή αλλά άμα η ζωή τα φέρει έτσι, μαθαίνεις να κάνεις τα πάντα. Όταν του λένε ότι είναι καλός μάστορας και τα μπορεί όλα, αυτός λέει ότι άμα στο λέει ο άλλος έχεις κι εσύ εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και το κάνεις. Στην Ελλάδα είναι κοντά 25 χρόνια, με δυο παιδιά μεγάλα και μια ζωή στο μεροκάματο και τα μαλλιά του δεν άσπρισαν, ούτε όταν περνούσε τα σύνορα από την Αλβανία για να έρθει ως εδώ. Σήμερα ήρθε να μας φτιάξει το παντζούρι που χάλασε. Έχει δυνατό χαρακτήρα, μου λέει, μπορεί να πει όχι στο τσιγάρο. 

-Ναι, φτιάξε μου αλλά μη σε βάζω σε κόπο. Γλυκό τον πίνω. Είναι πολύ ωραίο να σε προσέχουν άμα δουλεύεις. Υπάρχουν μερικοί που δε νοιάζονται, άντε να κάνεις τη δουλειά και φύγε. Κι άλλοι όμως που με εμπιστεύονται, μου δίνουν το κλειδί και πάω και το φτιάχνω ό,τι είναι και φεύγω. Αλλά εσύ κορίτσι μου τι σπούδασες; Γιατί δε δουλεύεις; Δασκάλα, ε; Α, για δημοτικό…

Πώς είναι δυνατόν;

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Είναι βέβαιο ότι στο τέλος, με την αδηφαγία των πάντων που τους παραδέρνει, θα καταπιούν τον εαυτό τους και θα εξαφανιστούν. Είναι τέτοιο το απίστευτο βάρος της αδικίας που προκαλούν ώστε να το σηκώσει η ελαφρά συνείδησή τους. Θα καταποντιστούν ακριβώς επειδή κοιμούνται ήσυχα με ελαφρά συνείδηση.
Πώς είναι δυνατόν να μην καταποντιστεί, ας πούμε, αυτή η δευτεράντζα του συστήματος, ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς και κατάντησε κολλητήρης ενός ασημαντίσκου, του Σαμαρά, πώς είναι δυνατόν να μην καταποντιστεί μέσα στη συνείδησή του, το μόνο ελαφρύ συστατικό το οποίο διαθέτει, αυτός ο βαρύνους Βαγγέλης Βενιζέλος. Ένας βρεφοπρόσωπος της ακατάγραπτης ζωής (πού να βρεθεί το αίσθημα που θα χαράξει με το αλάτι του τα ραγισμένα παλάτια του συνεννοημένου βλέμματος), που ξεκίνησε από πρόσκοπος για να φτάσει μέχρι την πολιτική δολιότητα και τελικά -άνευ άλλων εφοδίων πλην της ακατανόητης λογόρροιας, της προσβλητικής για την αξιοπρέπεια των άλλων και για τη σιωπή των άλλων λογόρροιας- και τελικά, επαναλαμβάνω, να καταντήσει ένας τελάλης πολιτικής χυδαιότητας, ένας στρεψοδίκης και ένας δειλός απέναντι στις ευθύνες του για την καταστροφή που προκάλεσε.
Θα εξαφανισθεί μέσα στη συνείδησή του ο Βενιζέλος. Όπως θα εξαφανισθεί, δείγματος χάριν, ο Χρυσοχοΐδης. Αυτό το πρόσωπο που είναι καμωμένο από άργιλο και κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του τρέχει χώμα αντί για λέξεις. Τρέχει χώμα για να θάψει τους ανθρώπους, βαθιά μέσα στους ομαδικούς τάφους των στρεβλών αριθμών και των ψυχρών παραποιήσεων στα δεδομένα της γενικής πληγής που μας ταλανίζει.

Κοιμησε λιγο ακομα την συνειδηση σου, μπορεις...

Strange Journal...

Εσύ, αν έχεις ψηφίσει κάποιο από τα κόμματα της τρόικας εσωτερικού, ευθύνεσαι άραγε για τις αυτοκτονίες, τους άστεγους και τους απελπισμένους που ψάχνουν στα σκουπίδια; Εσύ που κοιτάζεις αφ’ υψηλού τον άνεργο, έχεις ευθύνη για την κατάστασή του;   Ξέρω, ξέρω…πάλι σε ξεγέλασαν στις τελευταίες εκλογές.
Ε λοιπόν, είσαι ηθικός αυτουργός αυτής της κατάστασης, γιατί είσαι ότι ψηφίζεις! Σε εκβίασαν για να ψηφίσεις ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ; Είσαι ένα φοβισμένο ανθρωπάκι. Σε κορόιδεψαν με τα ψευτοδιλήμματα και την έξοδο από το ευρώ; Είσαι κορόιδο. Σκέφτηκες μόνο ότι εσύ έχεις ακόμα να τρως, έχεις δουλειά ή σύνταξη; Οπότε “καλά περνάμε και στην χούντα“; Τότε είσαι ένα κυνικό σκουλήκι, ένας παρτάκιας. Όπως και να το δεις, ανήκεις σε μια από αυτές τις ομάδες ψηφοφόρων. Καλά αν ψήφισες τον Αντωνάκη γιατί είσαι μια ζωή ΝΔ και “δεν αλλάζεις”, συγχαρητήρια, έχεις διαψεύσει τον Δαρβίνο για την θεωρία της εξέλιξης.
Είσαι συνένοχος και μην μιλάς για κρεμάλες στους “προδότες πολιτικούς”, γιατί κάποια στιγμή κι εσύ πρέπει να λογοδοτήσεις για τις επιλογές σου. Κι εγώ νιώθω υπεύθυνος που δεν στηρίζω αυτή την αθλιότητα, αλλά την ανέχομαι. Τους ανέχομαι. Ανέχομαι κι εσένα. Βέβαια δεν είμαι ίδιος μ’ εσένα, ούτε κάνω τις ίδιες επιλογές, ούτε έχω ψηφίσει τα κόμματα που είναι υπεύθυνα γι’ αυτή την κατάντια. Αυτό δεν το λέω για να μειώσω την δική μου ευθύνη, επειδή δεν έχω κάνει κάτι δραστικό για να ανατρέψω αυτούς κι εσένα.
Εσύ αντιθέτως, ήξερες ότι και νέα μέτρα θα παρθούν και φτώχεια κι εξαθλίωση θα έρθουν και η κοινωνία θα μετατραπεί σε κόλαση. Αλλά δεν σ’ ένοιαξε. Είπαμε, ανήκεις σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες. Μην μου πεις ότι δεν ήξερες. Έχουν στερέψει οι δικαιολογίες. Δεν διάβασες, δεν φρόντισες να μάθεις και να πληροφορηθείς για το ΔΝΤ, για τις εφιαλτικές συνθήκες που δημιούργησε όπου κι αν πήγε; Δεν διάβασες το “Δόγμα του Σοκ”; Μια ζωή είσαι μέσα στην άγνοια γιατί δεν θέλεις να μάθεις τίποτα παραπάνω απ’ όσα αφορούν μόνο την δουλίτσα σου, τα λεφτουδάκια σου, το σπιτάκι και τον καναπέ σου. Γι’ αυτό εσύ είσαι χρόνια επικίνδυνος. Γιατί κοιτάζεις την δική σου ευτυχία, άσχετα με το αν περνά μέσα από την δυστυχία του άλλου.
Όταν για χρόνια ψηφίζεις άτομα και μαφίες που αποδεδειγμένα έχουν καταστρέψει την ζωή μας κι έχουν ξεπουλήσει την χώρα τότε είσαι κάτι πολύ χειρότερο από απλός απατεώνας. Είσαι διεφθαρμένος.
Όπως τάιζες τόσα χρόνια αυτή την ολιγαρχική κομματοκρατία, έτσι τώρα στηρίζεις την ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά με την “αριστερή γαρνιτούρα” της ΔΗΜΑΡ και το ναζιστικό εκτελεστικό όργανο της Χρυσής Αυγής.
Κι ας το παίζεις θλιμμένος, επί της ουσίας δεν σε ενδιαφέρουν καθόλου οι νέοι άνεργοι, οι άρρωστοι που δεν μπορούν να πάρουν ή δεν βρίσκουν τα φάρμακά τους, οι φοιτητές που άναψαν μαγκάλι και πνίγηκαν από τις αναθυμιάσεις, αυτοί που κάθονται στις ουρές των συσσιτίων και τους αναζητητές στους κάδους.
Πιστεύεις όμως ότι θα γλιτώσεις στο τέλος έτσι δεν είναι; Εσύ είσαι σωστός, γιατί κάθεσαι στ’ αυγά σου και δεν θα πεθάνεις για τους άλλους. Σου έντυσαν τα ψέματα και με την γλώσσα της λογικής, είσαι τόσο μικρόνοος που τα παλιά ψεύδη φόρεσαν το ένδυμα “της γλώσσας της αλήθειας”, του ρεαλισμού και των οικονομικών και ακόμη πείθεσαι πως τα σαρδόνια χαμόγελα δεν κρύβουν κοφτερά δόντια.
Να σου πω ένα μυστικό; Δεν θα γλιτώσεις. Ούτε εσύ. Κι όσο καλός ρουφιάνος, “συνεργάσιμος”, φιλήσυχος και “νοικοκυραίος” θες να παραμείνεις, θα σε βάλουν κι εσένα στην μηχανή του κιμά. Δεν έχω αυταπάτες ότι “θα ξυπνήσεις” κι ας το παίζεις ενίοτε “αγανακτισμένος”. Κι εγώ μπορεί να μην γλιτώσω από αυτή την κόλαση, αλλά τουλάχιστον δεν συνεργάστηκα με βασανιστές και  έχω την συνείδησή μου καθαρή. Και φαντάζομαι ότι αυτό το τελευταίο εσύ δεν το καταλαβαίνεις καν.

Οι ήσυχες συνειδήσεις...

Κωστας Καναβουρης, απο την Αυγη...

Με πέντε μόνο λέξεις από του βήματος της Βουλής ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με εκπληκτική ενάργεια, συνόψισε την ψυχική, νοητική και ηθική κατάσταση όλων όσοι ψήφισαν το εξαμβλωματικό Μνημόνιο 3, αλλά και εκείνων που δηλώνουν "παρών" (πού είστε παρόντες, ω γελοίοι;) αλλά στηρίζουν την κυβέρνηση και υπερψηφίζουν τον προϋπολογισμό ο οποίος περιλαμβάνει τα μέτρα τα οποία αιδημόνως ούτε υπερψήφισαν ούτε καταψήφισαν.
Τι είπε, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτό το τέρας (μορφώσεως, για να εξηγούμαστε); "Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου"... και ψήφισε υπέρ των μέτρων. Βεβαίως κανείς δεν περιμένει κάτι διαφορετικό από ένα εκλεκτό μέλος της συντεχνίας των Μητσοτάκηδων (διότι το να είσαι Μητσοτάκης είναι επάγγελμα), αλλά είναι εντυπωσιακό το πόσο αποκαλυπτική μπορεί να είναι μια τέτοια κατάθεση... "ψυχής" μέσα στο συγκεκριμένο περιβάλλον και κάτω από τους συγκεκριμένους πολιτικούς όρους υπό τους οποίους λέχθηκε. "Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου"... Έτσι απλά και ήρεμα, με ανατριχιαστική και κρυστάλλινη καθαρότητα από ένα άτομο υψηλής εξειδίκευσης στις νέες τεχνολογίες απανθρωπίας στις οποίες πάντοτε επεδίδετο, με εξαιρετικά αποτελέσματα πρέπει να πούμε, αυτή η βιομηχανία προϊόντων υφαρπαγής ψήφων, στρεψόδικης καπατσοσύνης και προκλητικής νομιμότητας (καλά, σ' αυτόν τον τομέα είναι μακράν...) που είναι καταγεγραμμένη εις τας δέλτους ολιγότερο ως οικογένεια και περισσότερο ως φίρμα: Μητσοτάκης. Με πολλές θυγατρικές, εννοείται. Είπε, λοιπόν, και ελάλησε το τέρας (μορφώσεως, για να εξηγούμαστε): "Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου".
Όμως περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Περί της ήσυχης συνείδησης που υπνώττει ύπνον βαθύ. Γι' αυτή τη συνείδηση ομιλούμε που σκεπάζει γλυκά όλους τους ομότροπους και τους ομόγνωμους του Κυριάκου Μητσοτάκη με την απέραντη ησυχία του νεκροταφείου. Γι' αυτές τις ήσυχες συνειδήσεις που δεν ταράζονται -ας αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα προς το παρόν -με τους χιλιάδες θανάτους από αυτοχειρία τους οποίους προκαλούν. Τους χιλιάδες θανάτους από αυτοχειρία, επαναλαμβάνω, οι οποίοι δεν ταράσσουν τη συνείδηση αυτού του τέρατος (μορφώσεως, για να εξηγούμαστε) και των συν αυτώ "μικρομηκάδων" ζωής. Των τεράτων (μορφώσεως, για να εξηγούμαστε) που με ήσυχη συνείδηση "σκηνοθετούν" την αγριότητα μιας ζωής μικρού μήκους για τους πολλούς. Για τους συντριπτικά πολλούς, χωρίς (τα τέρατα) να συντρίβονται από το βάρος μιας αφανούς οικονομίας των δακρύων, μιας αφανούς οικονομίας της απελπισίας που αποτελεί το κουρεμένο ομόλογο της ζωής τους. Των τεράτων μορφώσεως και της ήσυχης συνείδησης. Τόσον ήσυχης και τόσο ξεκούραστης (αφού ποτέ δεν μπήκε στον κόπο της ταραχής), ώστε να μη σκεφτεί ότι ο θάνατος δεν είναι απλώς επαχθές, αλλά απαραίτητο μέτρο (σεβαστέ μου κύριε Αντ. Μανιτάκη, που σας επιστρέφω ρημαγμένη τη συνειδησιακή συγκίνηση με την οποία χρόνια ολόκληρα σάς διάβαζα), αλλά ότι -ο θάνατος- αποτελεί το απόλυτο κέρδος. Το αιματοβαμμένο κέρδος των ήσυχων συνειδήσεων. Χωρίς ισοδύναμα, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς ευρώ ή άλλο νόμισμα (χειρονομίας εννοώ), αφού παύει να υφίσταται το μέτρον του χρήματος, ο άνθρωπος, κατά πώς εδίδασκε εκείνος ο εξωκοινοβουλευτικός, ο ασύντακτος, ο κάποτε Πρωταγόρας.
Και σ' αυτή τη θηριωδία, κύριε Κουβέλη, δεν υπάρχει "παρών". Υπάρχει μονάχα απών. Απών μέσα στη ζεστή εκατόμβη της ήσυχης συνείδησής του. Να πάρετε αλαμπρατσέτα, κύριε Κουβέλη και κύριε Μανιτάκη, τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να πάτε στο σπίτι ενός αυτόχειρα για χρέη που πρόλαβαν την ίδια του τη ζωή. Και να εξηγήσετε στην οικογένειά του ότι ο θάνατος, ο φόνος καλύτερα, του προσφιλούς ήταν επαχθής (!) και επώδυνος (!), αλλά απαραίτητος χάριν των διαρθρωτικών αλλαγών... ρεψίματος του Καραμανλή και ορθοπεταλιάς του Παπανδρέου. Και να εξηγήσετε επίσης -με ήσυχη πάντοτε συνείδηση- ότι αυτός που προσπάθησε να εμποδίσει το έγκλημα της τερατώδους οικειοθέλειας είναι λαϊκιστής και επιδιώκει τον θάνατο της χώρας όπως ο θανατηφόρα στωμύλος Βενιζέλος διακηρύσσει. Πηγαίνετε με ήσυχη συνείδηση. Αλλιώς δεν γίνεται. Και πάρτε μαζί σας αυτό το γελοίο φασιστοειδές, τον Δένδια, αυτόν τον μετεωρισμό τραπεζίτη και χρυσαυγίτη, τον Στουρνάρα, αυτόν τον τσαρλατάνο τον Κεδίκογλου, τους δεκάδες ηλιθίους (για να μην πω τίποτε άλλο) εκλεκτούς ενός λαού που νόμισε ότι η δουλοφροσύνη είναι εύκολη και κερδοφόρα, πάρτε τους όλους και εξηγήστε ότι η ευθύνη σας είναι ευθύνη του απαραίτητου φόνου. Μα προπαντός πάρτε μαζί σας τις συνειδήσεις του ήρωος Ψαριανού και του Οικονόμου. Θα σας χρειαστούν. Το μέλλον έχει πολλή "συνείδηση" ακόμα. Αρουραίων.

Και τώρα οι δύο μας...

Χαράλαμπος Σαραφόπουλος, χαρτι και καλαμαρι...  

Δε χρειάζεται να φοβάσαι! Εγώ είμαι! Για την ακρίβεια, είμαστε μαζί από την ημέρα που γεννήθηκες. Κανονικά λοιπόν θα έπρεπε να αισθάνεσαι πολύ οικεία μαζί μου! Ο καιρός όμως που πέρασε από τη τελευταία φορά που τα είπαμε ήταν πολύς και γι' αυτό θα σου δικαιολογήσω την όποια παγωμάρα! Καλά θα κάνεις όμως να συνέλθεις σύντομα γιατί, αυτά που θα πούμε σήμερα, είναι πολύ σοβαρά και πάνω από όλα είναι πολύ επικίνδυνα! Λοιπόν; Είσαι έτοιμος; Ωραία!
Τη τελευταία φορά που τα είπαμε, αν θυμάσαι, ήταν πριν από περίπου 7 χρόνια! Από τότε δε με χρειάστηκες ξανά. Δεν ενεργοποίησες μέσα σου εκείνο το καμπανάκι που με καλεί όταν με έχεις ανάγκη! Αυτό σημαίνει ότι, οι πράξεις σου, οι κουβέντες σου και γενικότερα η ζωή σου δεν αντιμετώπισαν εκείνο το ανυπόφορο δίλημμα που καλούμαι να ξεδιαλύνω κάθε φορά που βρισκόμαστε! Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι! Ή μάλλον, είναι ακριβώς όπως θέλεις εσύ να δείχνουν ότι είναι! Τα τελευταία χρόνια, έχεις διαπράξει απίστευτα φρικτά λάθη! Και τα έχεις διαπράξει τόσο επιπόλαια! Τόσο ασυνείδητα! Διακινδυνεύεις να καταστρέψεις τη χώρα σου και τη ζωή των συμπολιτών σου γενικότερα, αφού πράττεις με γνώμονα την απερισκεψία, την επιπολαιότητα, την ανοχή και το ''δε βαριέσαι''! Στη πατρίδα σου, στη χώρα που γεννήθηκες και μεγάλωσες, συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα! Τα γνωρίζεις νομίζω καλύτερα από εμένα! Αυτό που δε γνωρίζεις ή που δεν έχεις τη διάθεση να αναλάβεις το βάρος που κουβαλάει αυτή η γνώση είναι, ότι, για να αλλάξουν τα πράγματα, ο μόνος που μπορεί να το κάνει είσαι εσύ και μόνο εσύ! Εσύ όμως παραμένεις θεατής μιας παράστασης που γράφτηκε για εσένα γεμάτη όμως από διαστρεβλώσεις και ανακρίβειες! Αφήνεις να σε διαπομπεύουν και δεν ανοίγεις το στόμα σου να πεις ''Φτάνει! Δεν είναι έτσι τα πράγματα! Δεν αντέχω να σας βλέπω να παραμορφώνετε την εικόνα μου, τη ζωή μου!'' Και δεν είναι αυτό το χειρότερο! Χειρότερο είναι ότι έπαψες να πιστεύεις στον εαυτό σου! Έπαψες να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις το σενάριο και από απλός θεατής να γίνεις ο πρωταγωνιστής της ίδιας σου της ζωής! Κάτι που, μεταξύ μας, είναι και το λογικό! Το ορθό! Να ξέρεις πως, χειρότερο από το να φοβάσαι είναι το να αγνοείς τη δύναμη σου! Και εσύ καλέ μου δείχνεις ανήμπορος να σηκώσεις το κεφάλι σου! Ανήμπορος να σταθείς στα πόδια σου! Έχει αλλοιωθεί τόσο πολύ η ψυχή σου που ακόμα και μαζί μου αποξενώθηκες! Αναλογίσου όμως, από αυτά που έχεις διαπράξει το τελευταίο διάστημα, αν τα συζητούσαμε μαζί, σε πόσα από αυτά θα είχες πράξει διαφορετικά; Ή σε πόσα από αυτά που δεν έπραξες, θα είχες τελικά προχωρήσει; Μάθε καλέ μου ότι, το φόβο τον καταλαβαίνω! Αυτό όμως που δε μπορώ να καταλάβω με τίποτα είναι η ανοχή! Και αν η ανοχή σου γεννιέται από το φόβο, τότε θα πρέπει να καταπολεμήσεις επιτέλους τη φοβία σου και τη κοιτάξεις στα μάτια! Μην αρκείσαι στη σιγουριά που σου προσφέρει η φυλακή! Η ελευθερία, αν και πιο επικίνδυνη, είναι αμέτρητα πιο γλυκιά! Και εσύ φίλε μου είσαι υποδουλωμένος! Είσαι οικότροφος σε μια φυλακή από την οποία λείπουν τα ταβάνια, για να μπορείς να βλέπεις τον ουρανό! Τι ψευδαίσθηση! Πως θα χαρείς τον ουρανό αν δε μπορείς να μεταφέρεις στα παιδιά σου την ομορφιά του; Πολλοί λένε πως με συναντάνε το βράδυ σαν ξαπλώσουν! Λένε πως, ένας ήσυχος ύπνος ισοδυναμεί με τη φρονιμάδα της αφεντιάς μου! Η δική σου εμπειρία τους διαψεύδει! Εκτός και αν είσαι εδώ και τρία χρόνια άυπνος! Γνωρίζεις πως δεν έχω δικαίωμα να σε ενοχλώ συνέχεια! Και αν και είμαι Εσύ, ξέρεις πως να με απενεργοποιείς όταν οι αλήθειες μου πονάνε! Σήμερα όμως δε σου ζήτησα την άδεια για να έρθω! Ήρθα μόνη μου εκπροσωπώντας όλα εκείνα τα παιδιά που ακόμα δε μπορούν να εκφράσουν τη ντροπή τους στη δική σου / σας ανοχή! Ήρθα για να σας πω ότι με τη ζωή σας μπορείτε να πράξετε όπως θέλετε εσείς οι μεγάλοι! Αλλά για τη ζωή των παιδιών σας είστε υποχρεωμένοι να τους εξασφαλίσετε το καλύτερο δυνατό περιβάλλον! Ένα περιβάλλον στο οποίο οι λέξεις αδικία, εκμετάλλευση, φασισμός, ανομία, διαφθορά θα αποτελούν μόνο εγκυκλοπαιδικές γνώσεις! Είναι ώρα να φεύγω! Καταλαβαίνω πως η παρουσία μου, μόνο ευχάριστη δε σου είναι! Κατάλαβες όμως ότι πλέον δε χρειάζομαι το δικό σου κάλεσμα! Και σου υπόσχομαι πως κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε λεπτό θα είμαι ζευγάρι με τη σκέψη σου! Όχι γιατί σε μισώ! Απλά, δε σε εμπιστεύομαι! Γιατί εγώ μπορώ να ακούσω την αγωνία της κόρης σου χωρίς να κλείσω τα αφτιά μου! Γιατί εγώ καλέ μου.....δε φοβάμαι!
Με αγάπη,
Η συνείδηση σου

Χαράλαμπος Σαραφόπουλος                                                                                                          22/10/2012