Οι μπαγλαμάδες...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Στην πατρίδα μου όταν λέμε ότι κάποιος είναι μπαγλαμάς δεν εννοούμε φυσικά το γλυκύτατο έγχορδο. Η λέξη μπαγλαμάς είναι αρνητικό χαρακτηρολογικό πρόσημο. Μπαγλαμάς λοιπόν, είναι ο απατεώνας, αυτός που μπορεί να κάνει τα πάντα και που μπορεί να γίνει τα πάντα προκειμένου να αποκομίσει το οποιοδήποτε όφελος. Δηλαδή, μπαγλαμάς είναι ο απαξιωμένος άνθρωπος που «χαίρει» της πλήρους απεκτίμησης όσων (και συνήθως είναι πολλοί) τον έχουν πάρει χαμπάρι. Μάλιστα υπάρχει και υπερθετική διαβάθμιση στους μπαγλαμάδες. Είναι εκείνοι που είναι τόσο πολύ μπαγλαμάδες ώστε τους έχει πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος, επειδή κι αν ακόμα θέλουν ο βίος και η πολιτεία τους είναι τέτοιος ώστε δεν γίνεται να κρυφτούν.

Αυτούς - στην πατρίδα μου - τους λέμε μπαγλαμάδες με κουδούνια. Διότι πρόκειται πασιφανώς για παλιανθρώπους που δεν γίνεται να κρυφτούν ούτε κάτω από άμφια, ούτε κάτω από μεταμφιέσεις, ούτε μέσα στην ρηχότητα της όποιας εξουσίας, ούτε μέσα σε απαστράπτουσες χρήσεις εντολής. Ό,τι και να πουν, ό,τι κι αν κάνουν, το παραμικρό έστω, ο θόρυβος από τα κουδούνια τους δείχνει ποιοι είναι: μπαγλαμάδες με κουδούνια. Τούτων δοθέντων, έχω την πεποίθηση ότι κλασικό δείγμα μπαγλαμά με κουδούνια αποτελεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας. Ανδράριο θρασύτατης απανθρωπιάς που πάνω από τα πτώματα πνιγμένων παιδιών μαζί με τις μητέρες τους, τόλμησε (παίρνω πίσω το ρήμα «τόλμησε» σιγά μην έχουν τόλμη αυτά τα υποκείμενα που απλώς αποπτύουν την πολυτελή τους αγριότητα) να εμμέσει πως στην Ελλάδα έρχονται μετανάστες κακής ποιότητας. Τα' ακούς; Τ' ακούς και δεν φρικιάς εώς τα μύχια της ύπαρξής σου; Για να μην πω για το αίσχος που ονομάζεται Πρετεντέρης.

Ενας στους τρεις!

trollingstone...

Καλοί οι ιδεαλισμοί, καλά τα ευχολόγια, καλή η παροχολογία, καλές οι υποσχέσεις, καλός και ο λαϊκισμός της αριστεράς, αλλά η γλώσσα των αριθμών λέει την αλήθεια και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Κάπως έτσι δεν τα λένε αυτοί οι ψυχροί ορθολογιστές που έχουν αναλάβει να νοικοκυρέψουν τον τόπο;

Αριθμοί λοιπόν. Ας δούμε τη λογική που κρύβεται από πίσω.

Πριν από λίγο καιρό, άκουσα μια συνδικαλίστρια να λέει: «Αν είναι να χυθεί το αίμα όλων των εργαζομένων, καλύτερα να χυθεί το αίμα των μισών εργαζομένων». Να σωθούν οι μισοί πάνω στα πτώματα των άλλων μισών. Λογικό. Ε;

Ελεγε, ας πούμε, ο Γιώργος Παπανδρέου, πρώην πρωθυπουργός της χώρας, ότι στόχος είναι ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια. Ρεαλισμός. Ε;

Ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης, υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, μιλώντας σήμερα για τους σε διαθεσιμότητα σχολικούς φύλακους, που καλούνται βάσει υπουργικής απόφασης να καταθέσουν αιτήσεις για να γίνουν βοηθοί θαλάμου, ανέφερε πως ένας στους τρεις θα βρει δουλειά.

ΚΟΥΛΗ ΠΑΣ ΚΑΛΑ;

kartesios...

Στις 9 Ιανουαρίου του 2013 η κυβέρνηση ψήφισε το νομοσχέδιο με τίτλο  «Κατάργηση και συγχώνευση νομικών προσώπων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα – Σύσταση Γενικής Γραμματείας για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις» σύμφωνα με το οποίο έως την Άνοιξη του 2013 θα είχαν καταργηθεί, συγχωνευθεί ή ενοποιηθεί περισσότεροι από 1700 οργανισμοί, φορείς και νομικά πρόσωπα του δημοσίου. Σήμερα, 17 Ιανουαρίου 2014 η κυβέρνηση συνεχίζει να ανακοινώνει το κλείσιμο του Οργανισμού Κωπαΐδας.
Ο Κούλης του Μητσοτάκη, βέβαια, από τον Ιούνιο του 2013 που είναι υπουργός δηλώνει με κάθε ευκαιρία ότι φταίει ο προκάτοχός του για τις καθυστερήσεις διότι δεν του άφησε κανένα σχέδιο έτοιμο. Αυτό το επιχείρημα όμως μπορείς να το χρησιμοποιήσεις τον πρώτο, άντε τον δεύτερο μήνα. Από τον Ιούνιο έχουν περάσει 7 μήνες κι ο Κούλης ακόμη ρίχνει ευθύνες στον Μανιτάκη.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι χρειάστηκαν 7 μήνες για να εγκλιματιστεί ο Κούλης, χρειάστηκαν μόνο 2 μήνες για να αυξηθεί κατά 165 άτομα ο αριθμός των μετακλητών Δ.Υ. αμέσως μετά τον ανασχηματισμό στον οποίο υπουργοποιήθηκε ο Κούλης. Έτσι, για να καταλαβαίνουμε ότι ο Κούλης εκεί που θέλει είναι αποτελεσματικός. Όμως τι ακριβώς θέλει ο Κούλης;

Μια υπέροχη χώρα...

Πολυφημος...

Σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία και τον δημοσιογράφο Γιάννη Ντάσκα, ο σημερινός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τότε πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για τις μίζες των εξοπλιστικών, Γιάννης Τραγάκης, παραδέχεται ότι πριν από 10 χρόνια είχε τεκμηριωθεί πλήρως η ανάμειξη των Άκη Τσοχατζόπουλου και Γιάννου Παπαντωνίου στις υποθέσεις των TOR-M1 και TPQ-37, αλλά όπως είπε, “δυστυχώς εκεί σταματήσαμε”.

Η εξεταστική επιτροπή ήξερε τα ακριβή ποσά και τις προμήθειες για τα εξοπλιστικά “με ακρίβεια δολαρίου”, λέει ο τότε πρόεδρος της.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Την υπεράσπιση του Άκη είχαν αναλάβει οι Βαγγέλης Βενιζέλος και Ανδρέας Λοβέρδος.

Στα προσεχώς ερείπια...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

«Σαν την αράχνη γνέθει του επαίτη / το χέρι, ψάχνει γύρω και κοιτάζει.
…………………………………..
Στα προσεχώς ερείπια και μπάζα, / Ζητώντας φως, ενέργεια και μάζα».
Γιάννης Δούκας
Εμπρός λοιπόν και για «ποιοτικές μεταρρυθμίσεις». Ο κ. Κ. Μητσοτάκης γνωστοποίησε ότι μετά την επιτυχία των ποσοτικών, έρχεται η ώρα των ποιοτικών μεταρρυθμίσεων. Και τι θα σημαίνει αυτό; Νέα μέτρα, εξηγεί, που αυτήν τη φορά, ξεπερνώντας την τρόικα και τα μνημόνια, θα πηγαίνουν σε βάθος χρόνου, με κεντρικό άξονα τη «χωρίς προκαταλήψεις μεταφορά υπηρεσιών από το κράτος στον ιδιωτικό τομέα». Και δεν σταματά εδώ, αλλά δίνει και στοιχεία: από 915.000 μόνιμους και έκτακτους υπαλλήλους στο Δημόσιο, έχουμε τώρα 700.000. Γι” αυτό υπάρχει και άλλο περιθώριο για να φτάσουμε τις ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν κάνει ίσως περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από όσο χρειαζόταν.

Αυτό που ο κ. Μητσοτάκης ονομάζει ποσοτικές μεταρρυθμίσεις σημαίνει τη διαθεσιμότητα, κινητικότητα και ουσιαστικά απόλυση των ανθρώπων που σύμφωνα με την προπαγάνδα του 2010 ήταν πάνω από ένα εκατομμύριο μόνιμοι άχρηστοι ανάμεσα σε άλλα 9.000.000 γενικώς αχρήστων.

Το τεράστιο ψέμα τής τότε απογραφής τους το ομολογούν οι ίδιοι, αφού ούτε το νούμερο ήταν αυτό ούτε οι μόνιμοι ήταν μόνιμοι. Εξάλλου δεν είναι 700.000 αυτοί που απέμειναν, αλλά γύρω στους 600.000 που βαίνουν συνεχώς μειούμενοι. Και δεν χρειαζόταν η νέα απογραφή των διοικητικών των πανεπιστημίων, που εξελίχθηκε μέσα από την τεχνητή δραματοποίηση του υπουργείου Παιδείας σε υπογραφή δήλωσης και αυτοκατάδοση.

Ο καπιταλισμός της αϋπνίας ή τα αναπαλλοτρίωτα υπολείμματα του χρόνου μας*...

 του Βασίλη Δρουκόπουλου, απο τα Ενθεματα...

 Με αφορμή τις «αυπνίες» του Κυριάκου Μητσοτάκη

«Δεν κοιμάμαι καλά τη νύχτα όταν ξέρω ότι θα χάσουν τη δουλειά τους τόσοι». Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στo πρακτορείο Bloomberg (Τα Νέα, 12.7.2013)

«[Όπως] ένας αετός τρεφόταν από το συκώτι [του Προμηθέα] καταβροχθίζοντας την ημέρα ό,τι αναπλασσόταν απ’ αυτό τη νύκτα, έτσι και η καρδιά εκείνου που βλέπει πολύ μακριά μεριμνώντας για το μέλλον κάθε μέρα κατατρώγεται από το φόβο του θανάτου, της φτώχειας ή όποιας καταστροφής και δεν υπάρχει γι’ αυτόν ανάπαυση ούτε ανάπαυλα στην αγωνία του παρά μόνον τις στιγμές που αποκοιμιέται». Τόμας Χομπς, Λεβιάθαν, μτφρ. Γρηγόρης Πασχαλίδης-Αιμίλιος Μεταξόπουλος, Γνώση, Αθήνα 2006, σ. 180.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν ανέχεται κενά. Εισβάλλει, άλλοτε απροκάλυπτα και βίαια και άλλοτε κρυφά, απαλά και μαλακά, ώστε να καταλάβει όσα διάκενα «ελεύθερου» χρόνου μας έχουν απομείνει από τη στυγνή επέμβασή του. Τα μακρύτερα διαστήματα δυνητικά αποτελούν μεγαλύτερη απειλή, γιατί στη διάρκειά τους οι άνθρωποι μπορούν να απαγκιστρωθούν από τους περιορισμούς του αναπόφευκτου παρόντος και όπου σ’ αυτά μπορούν να επινοηθούν σχέδια για εναλλακτικές στρατηγικές ή, γιατί όχι, και για ονειροπολήσεις. Τα πιο σύντομα δεν προσφέρονται για τέτοιες αναζητήσεις. Αυτά αποτελούν τα ρετάλια του κιρκαδικού κύκλου, δηλαδή διαλείμματα, στενάχωρα χάσματα και ψήγματα χρόνου ανάμεσα σε δραστηριότητες που έχουν συστημικά επιβληθεί. Κάθε πόρος και ασυνέχεια που έχει δημιουργηθεί πρέπει να γεμίσει από τις απεριόριστες ανάγκες του κεφαλαίου, έτσι ταυτόχρονα να επιταχθεί ώστε να παύσει να βρίσκεται στην ανεξέλεγκτη διάθεση των ανθρώπων. Αντίθετα, όταν ένας μεγάλος αριθμός τους πιστεύει στην αξία και τη δύναμη των συλλογισμών του αυτό αποτελεί φραγμό και κίνδυνο στην ανεμπόδιστη επέκταση του κεφαλαίου. Ανάλογα, όπως καταγράφεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο η αστική τάξη είναι υποχρεωμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να αποκαθιστά παντού σχέσεις. Από την κοινωνία της πειθαρχίας (la societé disciplinaire) του Φουκώ περνάμε στην κοινωνία ελέγχου (la societé de contrôle) του Ντελέζ που συμπληρώνεται από την οικονομία της προσήλωσης (attention economy) του Έρικ Σμιντ, όπου η κερδοφορία των παγκόσμιων επιχειρήσεων θα εξαρτάται από τη μεγιστοποίηση του ελέγχου και της δέσμευσης του βολβού των ματιών μας.

Πάμπλο Πικάσο, «Ανάπαυση», 1908

Ο χρόνος δεν θάχει πια ουσιαστικά διακριτούς και εναλλασσόμενους ρυθμούς και φάσεις. Θα έχει ομογενοποιηθεί σε μια γραμμική διάσταση όπου ο ενεστώς «χρόνος», χωρίς διακοπές και χασμωδίες, θα έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Με αυτό τον τρόπο θα έχουν ακυρωθεί φυσικοί, εθιμικοί και κοινωνικοί περιορισμοί. Ως πρόσφατα, η κυρίαρχη τάξη προσπαθούσε να χειραγωγήσει την παράδοση όπως τη συμφέρει, για τον εαυτό της και έχει παρουσιάσει την ιστορική εξέλιξη ως μια αδιατάραχτη συνεχή ακολουθία που καταλήγει αναπόδραστα και αδιαφιλονίκητα πάντοτε στο δικό της θρίαμβο. Ανάλογα, επιχειρεί να διαχειριστεί και τη ροή του «ενεστώτα» χρόνου.

Υπολείπεται η περίοδος του ύπνου, στην οποία αφιερώνεται ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μας. Ταυτόχρονα, ο ύπνος αποτελεί μια μεγάλη προσβολή στην αδηφαγία του σύγχρονου καπιταλισμού, καθώς αυτός δεν έχει κατορθώσει να τον εξουδετερώσει ούτε απόλυτα να τον κατακτήσει. Μέσα από τον ύπνο, τις βαθιές σκέψεις, τα όνειρα και με την προσμονή του ξυπνήματος ξεπηδάει η αόρατη ελπίδα μιας αναβληθείσας ζωής, μιας ζωής που δεν έχει ακόμα βιωθεί. Αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει τον καπιταλισμό.

Άδωνις furioso και sersem Κυριάκος...

του Κλεαρχου Τσαουσιδη, απο την Αυγη...
Πολύς θόρυβος γίνεται εσχάτως για τη γλωσσική ακράτεια του (αν είναι δυνατόν!) υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. Θαρρώ αδίκως και ώς ένα βαθμό αντιδεοντολογικά. Ούτε ένα fuck you δεν έχει πει, όπως ο άλλοτε του ΤΑΙΠΕΔ Σταυρίδης.
Καταρχάς, και μόνον ότι ο κ. Γεωργιάδης υπήρξε μέλος του ΛΑΟΣ υπό τον Γ. Καρατζαφέρη, είναι στοιχείο απαλλακτικό. Ο νόμος δεν διώκει ιδιώτες για πράξεις κατά τα άλλα κολάσιμες.
Ο φωνακλάς αυτός θυμίζει (δεν είναι) λοχίες στο στρατό (εκ προοιμίου βλαμμένους) που οι αξιωματικοί χρησιμοποιούσαν στα καψόνια για να μη «λερώνουν τα χέρια τους».
Όποιος παρακολούθησε έστω και μια παράσταση τηλεπώλησης τυπωμένης σαβούρας, του παραληρούντος Άδωνι με τον εξίσου ευφυή αδερφό του, αντιλαμβάνεται τι λέω.
Είναι αρκετοί αυτοί που η ακροδεξιά τους ένταξη πάνω στη σαμπρέλα (με πολλά φούιτ) του Γ. Καρατζαφέρη τούς κράτησε στην επιφάνεια πιτσιλώντας τους μόνο με τα παφλάζοντα βοθρολύματα.
Αν λοιπόν κάποιος ευθύνεται για την αναρρίχηση του από κάθε άποψη ανεύθυνου αυτού τύπου σε υπουργικό θώκο, αυτός είναι ο πρωθυπουργός Σαμαράς, που μαζί με τον συνεργό και αντιπρόεδρό του, Ευ. Βενιζέλο, τοποθέτησαν σε κρίσιμες κυβερνητικές θέσεις τους πλέον αφελείς, αδαείς και ευκόλως αναλώσιμους.
Ποιος τρώει το βερίκοκο;
Έτσι εξηγείται και το «τι εστί βερίκοκο» που ξεστόμισε ο φουριόζος αστοιχείωτος. Αν γνώριζε τι σημαίνει στην αργκό, είμαι βέβαιος ότι θα το απέφευγε, ή θα χρησιμοποιούσε το αμερικάνικο του Σταυρίδη, οπότε πού να καταλάβουν οι ψηφοφόροι του...
Άρα, ουδείς ψόγος και ουδεμιά σκέψη που να φέρει τον κατά τα άλλα μπουμπούκο της δέσποινάς του (κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει) στην κατηγορία των θηρευτών ή των θηραμάτων. Ξενιστής είναι. Εξάλλου, ο τηλεπωλητής σκουπιδιών σε μια κρίση ευφυΐας αποκάλυψε και την πραγματική του ιδιότητα: «Εμείς οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα έχουμε πλήρη εργασιακή ανασφάλεια» κ.λπ. κ.λπ.!
Τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων. Το όνομα του εργοδότη του; Ε, δεν είναι και πολλοί οι έχοντες συμφέρον από τα όσα πράττει στον τομέα ευθύνης του...

Στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης, παιχταρά μου!

Λευκος θορυβος...

Εγώ λοιπόν, αν δεν ξέρεις, είμαι δημόσιος υπάλληλος και δεν ντρέπομαι καθόλου γι΄αυτό. Προσπάθησα να κάνω κι άλλες δουλειές, αλλά δεν ήμουν κατάλληλος. Προσπάθησα να κοροϊδέψω κοσμάκη και να γίνω πωλητής –δεν το είχα. Ακόμα κι όταν αυτό που πούλαγα ήταν βιβλία (χρήσιμο πράγμα το βιβλίο κατά τη γνώμη μου –όχι φούμαρο σαν τα χάι τεκ κινητά ή τις πλασματικές τηλεοράσεις) ακόμα και τότε ήμουν κακός πωλητής. «Είναι καλό το καινούργιο της Βαμβουνάκη;» με ρώταγε η κυρία λαχανί μαλλί. «Βίπερ ΝΟΡΑ αλλά ακριβότερο» , απαντούσα. Αυτό πίστευα, αυτό έλεγα. Τότε βέβαια τα βίπερ ΝΟΡΑ τα είχε για ξεφτίλα ο κόσμος όχι όπως σήμερα που υπάρχει η Δημουλίδου, η Μαντά και όλες οι υπόλοιπες και λογοτεχνήθηκε ο αυνανισμός σε σατέν σεντόνια –άλλη κουβέντα αυτό…

Δούλεψα μετά σε περιοδικό μοτοσυκλέτας –πίστεψα οτι τα νεανικά όνειρα εκπληρώνονται –μαλακίες… Ο παλιός, ο έτσι, ο άνετος, ο γαμάουα κι ο ντιριντάουα κάνανε κουμάντο –«αν είναι να με πηδάνε οι πάλιουρες ας  πάω και στο Δημόσιο», είπα κι έτσι πήγα στο Δημόσιο.

Σχολή Δημόσιας Διοίκησης –τρεις μήνες εισαγωγικές εξετάσεις, ωραία φάση. Γνωστικά αντικείμενα στον αέρα –χωρίς βιβλιογραφία, χωρίς τίποτα –έτρεχες, έψαχνες, διάβαζες κι άμα ήσουν τυχερός έμπαινες. Ήμουν τυχερός, μόλις είχα γυρίσει από το στρατό, με είχαν ξαναπροσλάβει προσωρινά στο βιβλιοπωλείο, είχα λοιπόν την άνεση να διαβάζω του σκοτωμού. 300 θέλανε, 165 μπήκαμε –μέσον δεν έπαιζε, γιατί αν έπαιζε, χώρος υπήρχε να μπουν και τα δικά τους παιδιά.

Είμαι τώρα 16 χρόνια μέσα στο γκεζί κι έχω περάσει από διάφορα. Εκπαιδεύσεις, μετεκπαιδεύσεις, έχω μαζέψει ένα βουνό βεβαιώσεις και είμαι εκείνος ο τύπος που, όλα αυτά τα χρόνια, κάνει όποια δουλειά είναι μανίκι χωρίς έξτρα αμοιβή. Όχι –προϊστάμενος δεν έχω γίνει, προηγούνται άλλοι με λιγότερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Αλλά, τέλος πάντων, αφού είμαι εδώ πέρα, νομίζω οτι μπορώ να έχω μια γνώμη –το ξέρω λιγάκι το ζήτημα, με παρακολουθείς;

Διαβάζω λοιπόν τις δηλώσεις αυτού του καλού παιδί με τα αθώα παιδικά ματάκια, του Κυριάκου υιού Κωνσταντίνου και αδελφού Θεοδώρας το γένος Μητσοτάκη.

«Υπήρχε μια αδικαιολόγητη χαλάρωση στην εφαρμογή του πειθαρχικού δικαίου στο δημόσιο. Θα τολμούσα να πω ότι υπήρχε μία ομερτά στο δημόσιο η οποία είχε ως αποτέλεσμα να γίνονται ανεκτές συμπεριφορές οι οποίες είναι επιεικώς απαράδεκτες», είπε ο Κυριάκος σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1. Τώρα, αν θυμάμαι καλά τα λιγοστά ελληνικά μου «χαλάρωση» υπάρχει σε κάτι που προηγουμένως ήταν σφιχτό. Δηλαδή, κάποτε υπήρχε σφίξη, πειθαρχία, σιδηρά πυγμή, αλλά τώρα σε θέματα πειθαρχικού δικαίου είμαστε χαλαρουίτα εμείς οι δημόσιοι. Ρωτάω λοιπόν: πότε; Πότε το Δημόσιο λειτουργούσε γρήγορα και αυστηρά στα θέματα εξέτασης πειθαρχικών παραπτωμάτων και επιβολής ποινών; 16 χρόνια είμαι εδώ μέσα, 18 χρόνια ψάχνουν έναν καταχραστή από Κεντρική Υπηρεσία Υπουργείου για να του επιδώσουν μια κλήτευση να παραστεί σε Υπηρεσιακό Συμβούλιο. Αποδεδειγμένα καταχραστής ο άνθρωπος –ήταν ταμίας, σήκωσε το ταμείο κι έφυγε –έτσι; Και δεν τον βρίσκουν αλλά όλοι ξέρουν οτι ούτε καν διεύθυνση κατοικίας δεν έχει αλλάξει! Φοιτητής ήμουνα και κάναμε, θυμάμαι, διαμαρτυρία γιατί είχαμε μια καθηγήτρια που δεν είχε εμφανιστεί σε καμιά παράδοση (διότι δίδασκε στη Λειψία) αλλά παρ΄όλα αυτά πληρωνόταν κανονικά –για το ‘80κάτι μιλάω, έτσι; Πότε στο διάολο ήταν σφιχτά τα πειθαρχικά όργανα στο Δημόσιο ρε Κούλη –τον Καραταϊδη μου μέσα δηλαδή!

«Ομερτά» λέει ο Υπουργός –πάει να πει «νόμος της σιωπής». Δηλαδή βλέπαμε εμείς οι Δημόσιοι, αλλά δε μιλάγαμε. Συμφωνώ με τον Υπουργό κι αναρωτιέμαι –εσύ που δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα, όταν βλέπεις ένα συνάδελφό σου να λουφάρει ή να κλέβει το αφεντικό, τι κάνεις; Πας και τον καρφώνεις;  Εμείς (οι περισσότεροι δηλαδή) δεν το κάναμε και το πληρώσαμε (καθότι φορτωθήκαμε τη δουλειά του λουφαδόρου) και το πληρώνουμε (καθότι μας ξεσκίσανε στις περικοπές μισθών για να πληρώνεται ο λουφαδόρος). Ο παραγγέλων και πλερώνων –έτσι πάει. Τα θέλαμε, τα πάθαμε. Τώρα όμως ρε παιδί μου, άμα βρεις τους λουφαδόρους και τους κανάγιες και τους διώξεις (ουστ από δω!) θα μας ξαναπάς τα μιστά ημών των καλών και τιμίων στα προηγούμενα επίπεδα; Διότι αν ναι –κακώς δεν απομονώναμε τους άχρηστους. Αν όμως όχι…

«Ομερτά», είπε ο Υπουργός –υπάρχει, συμφωνώ. Αλλά υπάρχει και ομερτά μεταξύ υπαλλήλων και πολιτικών προϊσταμένων –νομίζω; Εγώ κάποτε δεν το δέχτηκα να καλύπτω τον κώλο ενός κάποιου πολιτικού ανδρός και να εκθέτω τον δικό μου κι έτσι βρέθηκα στον ανακριτή. Μια συνάδελφος είδε κάποια παρανομία στην οποία εμπλέκονταν πολιτικοί παράγοντες, την κατήγγειλε και βρέθηκε κατηγορούμενη! Αν θέλουμε να μιλάμε για ομερτά, να τα λέμε όλα –εντάξει;

 «Είχαμε περιστατικά δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι είχαν καταδικαστεί ποινικά, ήταν στη φυλακή, κι εξακολουθούσαν να πληρώνονται επειδή η πειθαρχική διαδικασία στο δημόσιο δεν είχε κινηθεί», είπε ο τεράστιος Κυριάκος. Κι εγώ μαζί σου λεβέντη μου –είχαμε τέτοια περιστατικά και για να σε στηρίξω θα αναφέρω κάνα δυο ονόματα, θα πω ας πούμε Σαξώνης (επάγγελμα: ταμίας του Παπαγεωργόπουλου), θα πω ας πούμε Κορκονέας (επάγγελμα: δολοφόνος). Και θα πλειοδοτήσω του Κούλη σε αυστηρότητα –θα απαιτήσω να βρεθούν οι υπαίτιοι για την μη κίνηση πειθαρχικών διαδικασιών εναντίον αυτών των ατόμων και να τους αποδοθούν άμεσα ποινικές ευθύνες. Λέω εγώ –ο Κούλης συμφωνεί;

Θα πεις –μικρό παιδί είναι (στην ηλικία μου) άπραγο, δεν ξέρει τι συνέβαινε μέχρι τα χτες, αλλά από δω και πέρα… «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που μπήκαν με προσόντα και αξιοκρατικές διαδικασίες έχουν εξασφαλίσει την παραμονή τους στο δημόσιο» δήλωσε επιπλέον, αναφερόμενος στους υπαλλήλους που θα μπουν στη «δεξαμενή» της κινητικότητας. Αυτά εγώ τα γουστάρω  -ξηγημένα πράγματα, αξιοκρατικά κι αξιολογικά άμα λάχει! Να υποθέσω λοιπόν οτι τους καθηγητές των ΕΠΑΛ που τους έφαγε νύχτα η κυβέρνηση, θα τους αξιοποιήσουν καθότι τυγχάνουν άτομα με προσόντα! Πώς όμως; Θα πάρουν τον καθηγητή που δίδασκε κομμωτική και θα τον κάνουν –τι; Θα τον βάλουν νοσοκόμο; Δηλαδή κομμώτριες, αδελφές –ένα και το αυτό; Θα πάρουν τον άλλο που έκανε μηχανολογία και θα τον βάλουν διοικητικό να μετράει διάκενα βαλβίδων στις άδειες του προσωπικού; Ρωτάω γιατί το είχα δει και παλιότερα το έργο –κλείσανε το κρατικό καζίνο, δώσανε την Ολυμπιακή και στείλανε τους εργαζόμενους στις Υπηρεσίες –έλα και πες μου τώρα τι σκατά να κάνει ο γκρουπιέρης, το κουνελάκι και η αεροσυνοδός σε μια Υπηρεσία; Να δουλέψει ταμείο και να λέει «πλέις γιόρ μπετς» και «νο μορ μπετς»; Να προσφέρει πορτοκαλάδα -πλαστικό ποτήρι στο δημόσιο έλλειμμα όταν φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη; Έκλεισες κύριε ένα μαγαζί; Μαγκιά σου και τα ρέστα δικά σου. Το να μου φέρεις όμως εδώ τους εργαζόμενους που για άλλο τους προσέλαβες (κι αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν) είναι σα να σου ζητάω νερό και να μου φέρνεις πετρέλαιο. Καλό το πετρέλαιο κι ακριβό, αλλά δεν ξεδιψάει αγορίνα μου!

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, o υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης επανέλαβε ότι η κυβέρνηση έχει αναλάβει την υποχρέωση απομάκρυνσης 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως τα τέλη του 2014. «Όμως, όσο περισσότερους εντοπίζουμε από περιπτώσεις παραβατών, επίορκων κλπ τόσο λιγότεροι κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός από τη δεξαμενή της κινητικότητας» διευκρίνισε. Παράλληλα, επανέλαβε ότι οι 15.000 απομακρύνσεις συνοδεύονται και από αντίστοιχες προσλήψεις, άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσης από το Δημόσιο. Τους κατανοώ τους ανθρώπους, αυτό το υπέγραψαν, οτι θα διώξουν κόσμο –καλά κάνανε, εμείς τους βάλαμε εκεί πέρα να διαπραγματεύονται και κουβέντα καμία. Αλλά ρε γίγαντα Κερκ Ντάγκλας (εκ της ντάγκλας) αφού ανέλαβες τη δουλειά –κάντη μόνος σου. Μην ψάχνεις ρουφιάνους, φιλαράκι! Άκου, «όσο περισσότερους εντοπίζουμε», πώς θα τους εντοπίζετε ρε ομορφόπαιδο; Θα κυκλοφορείτε μέσα στις Υπηρεσίες με καπαρντίνα και μαύρο γυαλί κι όταν τσιμπάτε λουφαδόρο θα τον εξαερώνετε; «Εντοπίζουμε» σημαίνει «μας καρφώνουν». Και «μας καρφώνουν» σημαίνει «κάνουν καταγγελίες» και «περνάνε κόσμο από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια». Δηλαδή για να γλιτώσω τη θεσούλα μου εγώ που κινδυνεύω –να δώκω πεντέξι, αλήθεια, στους πόσους σώζομαι;

Κι έρχομαι στο ζουμί του παραμυθιού. «Οι 15.000 απομακρύνσεις συνοδεύονται και από αντίστοιχες προσλήψεις, άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσης από το Δημόσιο», επανέλαβε ο Υπουργός μας! Πρόσεξε! Δεν είπε οτι αυτοί που έχουν πειθαρχικά παραπτώματα και θα απολυθούν θα αντικατασταθούν (λογικό, διότι δεν φταίει η Υπηρεσία που ο υπάλληλος υπήρξε λέρα) αλλά και οι 15.000 άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσής τους. Δηλαδή θα διώξουν 15.000 για να πάρουν 15.000 καινούργιους! Και αυτοί που φεύγουν δεν είναι ανίκανοι (δεν προκύπτει από πουθενά αυτό) απλώς καταργούνται οι θέσεις τους! Άρα, οι καινούργιοι πού θα δουλέψουν; Σε θέσεις που ήδη υπάρχουν και είναι ακάλυπτες; Και τότε αυτοί που βγήκαν σε διαθεσιμότητα πού θα πάνε; Εδώ ο Υπουργός παραδέχεται (και δεν είναι ο μόνος από την κυβέρνηση) ότι, επειδή τα πράγματα έχουν ζορίσει και δεν μπορούν να διορίζουν δικούς τους, θα διώξουν κάποιους για να υπάρξουν θέσεις για τους δικούς τους! Κι εσύ τους κοιτάς μαλάκα και θα πας αύριο να τους ξαναψηφίσεις γιατί θα σου τάξουν οτι θα είσαι μέσα σ΄αυτούς που θα προσληφθούν! Και μετά θα σου φταίει η Μέρκελ, το Σπίγκελ, ο Ρουμενίγκε και ο Πλατινί ρε γελοίε!

Αμ αυτό εδώ: Σε άλλη ερώτηση για το πόσοι υπάλληλοι θα μείνουν στο Δημόσιο μετά το 2015, ο κ. Μητσοτάκης εκτίμησε ότι ο συνολικός αριθμός θα είναι κάτω από τις 600 χιλιάδες με δεδομένες τις συνταξιοδοτήσεις, αλλά και την αναλογία 1 προς 5 που ισχύει. Ποια αναλογία 1 προς 5 ρε ομορφούλη –αφού πριν λίγο παραδέχτηκες οτι 15.000 θα διώξεις και 15.000 θα προσλάβεις! Είχαμε τον ντάντι που υποστήριζε οτι 0+0=14, έχουμε τώρα το μπέιμπι που υποστηρίζει οτι 15.000/5=15.000, αυτή η οικογένεια Μητσοτάκη τα μαθηματικά μάλλον με κουμπάρο τα πέρασε!

Και αφού το χοντρύναμε το ζήτημα, ας το πάμε στο σκληρό πορνό: «Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι αριθμητικό, το καλύτερο δημόσιο έχει να κάνει με τις διαδικασίες που επιτελεί το δημόσιο και τον τρόπο που τις επιτελεί», υποστήριξε ο Κυριάκος. Σκέφτηκα κι εγώ οτι θα διαβάσω παρακάτω κάποια άποψη περί επιτάχυνσης των διαδικασιών εξυπηρέτησης του πολίτη-πελάτη (ωραίο ε;) περί καταπολέμησης της πολυνομίας, περί κομπιούτερ και ουάν στοπ σοπ, που λέγανε παλιά…  Και τι διαβάζω;
 «Εμείς λέμε κάτι απολύτως σαφές. Έχουμε μια στρατηγική πάρα πολύ ξεκάθαρη η οποία επιταχύνει τη διαδικασία πειθαρχικής αξιολόγησης στο δημόσιο. Τα πειθαρχικά εκδικάζονται πολύ γρηγορότερα απ’ ότι εκδικάζονταν, έχουμε ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο των αδικαιολογήτως απόντων με ελέγχους οι οποίοι γίνονται από το Σώμα Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης και τα πρώτα αποτελέσματα έχουν ήδη παρουσιαστεί στους αρμόδιους υπουργούς οι οποίοι καλούνται στη συνέχεια να πράξουν τα δέοντα και έχουμε ήδη ζητήσει την επικαιροποίηση των ατομικών μητρώων των δημοσίων υπαλλήλων έτσι ώστε να μπορούμε να εντοπίσουμε, στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό, πλαστά δικαιολογητικά».
 Ρε φίτσουλα –έχω ακούσει κι έχω ακούσει τόσα χρόνια δημόσιος υπάλληλος αλλά στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης για να γίνει το δημόσιο καλύτερο, πρώτη φορά! Τι είναι αυτοί οι τύποι; Από πού τους φέρανε; Πειθαρχική αξιολόγηση γαμώ τον Μεταξά μου μέσα! Και πώς θα γίνει αυτή; Θα βρεθούν, λέει, οι κοπανατζήδες! Να βρεθούν! Αλλά όταν βρεθούν, να απολυθούν μαζί μ΄αυτούς και οι προϊστάμενοι που τόσο καιρό τους κάλυπταν –έχω λάθος; Τον Παπακωνσταντίνου τον πάτε για δίκη γιατί ζημίωσε το Δημόσιο ασκώντας πλημμελώς τα καθήκοντά του –τον κύριο Κλαπαρχίδη που βλέπει ότι ένας υπάλληλος δεν έρχεται ποτέ, ή έρχεται εκτός ωραρίου, ή έρχεται όποτε του καβλώσει, τι θα τον κάνετε; Θα του δώσετε προαγωγή να υποθέσω; Από πού κι ως πού ρε μαγκίτες ήρθατε σήμερα να ανακαλύψετε οτι υπάρχουν υπάλληλοι που δεν πατάνε στη δουλειά τους; Τώρα τελευταία έγινε παράνομο αυτό; Δεν ήταν από πάντα; Αμ το άλλο με τα πλαστά δικαιολογητικά! Ποιος τα δέχτηκε ρε μπούες τα πλαστά δικαιολογητικά; Οι επιτροπές του ΑΣΕΠ δεν τα δέχτηκαν; Οι Διευθύνσεις Διοικητικού κάποιων Υπηρεσιών δεν τα δέχτηκαν; Πιάστε τους Διευθυντές σαν συνεργούς σε πλαστογραφία και μη μας ζαλίζετε τον έρωτα. Εκτός αν αυτή η περίφημη στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης πιάνει μόνο τους μικρούς γιατί πάσχει από υπερμετρωπία.

Κι αν θέλεις να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, παπάρια υπαλλήλους θα βρουν να διώξουν λόγω απουσιών ή πλαστών δικαιολογητικών. Άντε σε κάνα δήμο ή σε τίποτα νοσοκομεία που γίνεται της κόφας. Απλά πουλάνε το χιτάκι «τιμωρούμε τους παρανομούντες» μπας και κρύψουν οτι τελικά διώχνουν κόσμο οριζόντια –χρατς κι όποιον πάρει ο Υπουργός! Γιατί τον διώχνουν; Μα για να προσλάβουν δικούς τους –μην επαναλαμβανόμαστε.

Και η στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης; θα αναρωτηθείς. Αν δεν έχουν κόσμο να διώξουν από παλιές υποθέσεις (που δεν έχουν) ποιον θα περάσουν πειθαρχικό; Μα βρε παιδί μου ο Υπουργός Τσαχπίνης ήταν σαφέστατος: «Όμως, όσο περισσότερους εντοπίζουμε από περιπτώσεις παραβατών, επίορκων κλπ τόσο λιγότεροι κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός από τη δεξαμενή της κινητικότητας». Να μην επαναλαμβανόμαστε!

Μονιμότητα και Αξιοκρατία...

Ουδεν Σχολιον...

     Σήμερα το πρωί σε καθεστωτικό (πού αλλού;) κανάλι, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης αποφάνθηκε:
     ''Πρέπει να φύγουμε απ' την μονιμότητα και να περάσουμε στην αξιοκρατία'' !

     Γελάστε πέτρες!
     Ποιός το είπε αυτό;
     Ο γόνος μίας από τις οικογένειες που η μονιμότητά της στην πολιτική ζωή έφερε τα πράγματα στην σημερινή κατάσταση.

     Ο ίδιος προφανώς πιστεύει ότι απολύτως αξιοκρατικά βρίσκεται στην θέση που βρίσκεται!

     Αυτός και κάτι άλλοι γόνοι Κερδήκογλου, Μπάρμπι, κάτι Φώφες και άλλοι φούφουτοι που συμμετέχουν διαχρονικά σ' αυτήν και σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις.  Όλοι αξιοκρατικά!

     Μάλιστα! 
     Οι ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΕΣ τιποτένιοι μιλούν για αξιοκρατία!
     Οι μόνιμες ΒΔΕΛΛΕΣ του κράτους μιλούν για μονιμότητα!

     Και φυσικά δεν βρίσκεται ποτέ κάποιος αξιοκρατικά διορισμένος δημοσιογράφος να τους επισημάνει την ανακολουθία της βλακώδους οικογενειακής σκέψης τους!

     Όπως κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βρεθεί καθεστωτικό κανάλι, που λειτουργεί χωρίς άδεια, μονίμως παράνομα, μα εντελώς αξιοκρατικά (!), να δώσει έκταση στην απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε άκυρη την άδεια ανέγερσης του εμπορικού κέντρου  The Mall στο Μαρούσι.
     Συμφερόντων οικογενείας Λάτση, χτισμένο επί υπουργείας της Αυτού Χυδαιότητος του σημερινού αντιπροέδρου της κυβέρνησης!
     Ωστόσο, δικαστικοί κύκλοι σημείωσαν, ότι υπάρχει νομική λύση για να αποφευχθεί  κατεδάφιση του εμπορικού κέντρου!
     Τέτοια και τόση αξιοκρατία!

     Κάποιος, λοιπόν, πρέπει να πει σ' αυτούς τους πιθηκάνθρωπους που προκαλούν την νοημοσύνη του ελληνικού λαού, δευτεριάτικα πρωί-πρωί, πως κάθε μέρα επιβαρύνουν την θέση τους.

     Και πως κάποια μέρα, σύντομα, θα λειτουργήσει πράγματι η αξιοκρατία σ' αυτήν την έρμη χώρα, όχι γιατί το λένε αυτοί,  ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ !

     Και τότε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι..

Όταν η κυνι(τι)κότητα συνάντησε τη ΒΙΑθεσιμότητα ...

Τα κουρελια τραγουδαμε ... ακομα...

Η κινητικότητα όπως θα εφαρμοστεί θυμίζει τις γνωστές αλλαξοκωλιές . 500 υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας θα πάνε στην ΕΛ.ΛΑΣ , 500 αστυνομικοί θα γίνουν σχολικοί φύλακες , 500 σχολικοί φύλακες θα γίνουν σεκιουριτάδες στα υπουργεία και πάει λέγοντας.

Μια ανακατωσούρα χωρίς λόγο και ουσία . Αυτό δεν είναι κινητικότητα . Έχει περάσει στα επίπεδα της υπερκινητικότητας . Η φυσική έννοια της εντροπίας στην κοινωνία ως έκφραση του μέτρου της αταξίας . Έως τώρα οι επιστήμονες δεν είχαν καταφέρει να δώσουν κάποια φυσική σημασία στην εντροπία . Ο Σαμαράς τα κατάφερε .

Η κινητικότητα θυμίζει και την αρχή της απροσδιοριστίας . Δεν θα ξέρεις ποτέ που ακριβώς βρίσκεσαι . Σήμερα εκπαιδευτικός σε επαγγελματικό λύκειο , αύριο νοσηλευτής σε νοσοκομείο , μεθαύριο σπίτι σου . Για να μη βαριέσαι συνέχεια με τα ίδια και τα ίδια . Άλλωστε ο Κυριάκος το δήλωσε ξεκάθαρα .  “Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε σε κανέναν ότι θα κάνει την ίδια δουλειά σε όλη του τη ζωή” . Μήπως ο Κυριάκος δεν βρίσκεται σε μια συνεχή σωματική κινητικότητα ; Από το Κολλέγιο Αθηνών στο Harvard , σύμβουλος σε διάφορες εταιρείες , βουλευτής , υπουργός (to be continued και ο θεός μαζί μας) .

Σε καθεστώς κινητικότητας μπήκε και η γκόμενα του Σίμου η οποία φεύγοντας μονολογούσε “Αχ, τι σκληρό που είναι το ΑΣΕΠ σου Σίμο μου”.

Ο θεσμός της κινητικότητας πρόκειται να εξελιχθεί ώστε να συναντήσει της ανάγκες του σύγχρονου homo sapiens . Μπορεί να μπαίνεις σε κινητικότητα εσωτερικού , τρέχοντας εδώ  και εκεί για 300 ευρώ τον μήνα ή σε κινητικότητα εξωτερικού ως λαθρομετανάστης .

Η κινητικότητα θα αλλάξει και την φιλοσοφία των κομμάτων. Δεν θα είναι το δίλλημα μεταξύ ευρώ και δραχμής . Αυτά τα θέματα θα τα έχουμε λύσει αφού ούτε ευρώ ούτε δραχμή θα έχουμε . Το δίλλημα θα είναι κινητικότητα και ακινησία .

Άσε που από την πολλή κινητικότητα θα αποκτήσουμε τρομερή φυσική κατάσταση με αποτέλεσμα να λυθούν τα προβλήματα στην υγεία . Ούτε νοσοκομεία θα χρειαζόμαστε ούτε γιατρούς .

Η έννοια της κινητικότητας θα εξειδικευτεί ακόμα περισσότερο αφού θα έχουμε κινητικότητα προς τα δεξιά και κινητικότητα προς τα αριστερά ενισχύοντας τους δύο πόλους των άκρων .

Θα δημιουργηθεί καινούργια επαγγελματική κατεύθυνση , οι επονομαζόμενοι κινητικολογοι , που θα μας μαθαίνουν τρόπους καλής κινητικότητας και πως να μένουμε ακίνητοι για να ξεκουραζόμαστε.

Κινητικότητα εξωτερικού, εσωτερικού. Κινητικότητα σκληρή, μαλακή. Κινητικότητα προς τα πάνω , προς τα κάτω , προς τα αριστερά, προς τα δεξιά. Κινητικότητα προς στα μέσα, προς τα έξω. Και τέλος , κινητικότητα προς τα όρθια , από τα καθιστικά . Όρθιοι για να ξεμουδιάσουμε , για να βαράμε προσοχές στον Μιχαλολιάκο ή για να πάρουμε τα όπλα ;

Αυτό που έως σήμερα κάνουμε είναι να βγάζομε  τ άντερά μας μεταξύ μας με μαχαιριές μες την αρένα που μας μαντρώσανε ο Σαμαράς και ο Σόιμπλε. Δημόσιοι εναντίον ιδιωτικών υπαλλήλων , καθηγητές τεχνικών ειδικοτήτων εναντίων καθηγητών γενικών μαθημάτων , διορισμένοι μέσω ΑΣΕΠ εναντίων διορισμένων εκτός ΑΣΕΠ , δημοτικοί μπάτσοι εναντίων σκέτων μπάτσων  …

Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε τα αντίθετα από αυτά που μας προστάζουν ;

Όσοι βρίσκονται σε κατάσταση κινητικότητας να μείνουν ακίνητοι . Να μην πάνε πουθενά . Να συνεχίσουν να κάνουν ότι έκαναν και πριν .

‘Όταν σου πουν να κινηθείς , εσύ να μείνεις ακίνητος . Όταν σου πουν να μείνεις ακίνητος , τότε να κινηθείς . Όταν σου φωνάξουν όρθιος εσύ να κάθεσαι . Και όταν σου πουν να καθίσεις εσύ να σταθείς όρθιος .

Να τρελάνουμε την κυβέρνηση και όλο τον κόσμο .

Με το… μυστρί στο χέρι....

Sotosblog...

Το φαραωνικού τύπου έργο Εθνικής Βιβλιοθήκης – Λυρικής Σκηνής κ.τ.λ. στο Φαληρικό Δέλτα δεν θα το χαρακτηρίσω περισσότερο, ούτε θα υπεισέλθω σε άλλες λεπτομέρειες, που δεν είναι του παρόντος –θα έχουμε άλλες ευκαιρίες. Θα αρκεσθώ μόνο στο να πω ότι είναι ακόμα στα μπάζα. Ναι, έχει μπουλντόζες στο χώρο, ναι, έχει γερανούς και διάφορα άλλα σκαπτικά οχήματα και μηχανήματα εκχωματώσεων, αλλά δεν είναι ακόμα τίποτε περισσότερο από μια μεγάλη χωμάτινη αλάνα. Περνάω από εκεί κάθε μέρα και το βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια, παρά τις επιμελημένες προσπάθειες που έχουν καταβληθεί από τους υπεύθυνους τους εργοταξίου, ώστε η περίφραξη να το προφυλάσσει από τα αδιάκριτα μάτια των περαστικών.
Σήμερα μετέβησαν εκεί με κάθε επισημότητα ο Σαμαράς και η θλιβερή κουστωδία του. Και μίλαγε ο απέλπιδας για το έργο επί μία ώρα. Και να οι μεταρρυθμίσεις, να η Ελλάδα που θέλουμε, να το ένα, να το άλλο, και δεν συμμαζεύεται. Γιατί; Ούτε το συνέλαβε ο ίδιος, ούτε το επιδίωξε, ούτε το συμφώνησε, ούτε το ίδρωσε, τίποτε. Τότε γιατί, λοιπόν; Για το κρίμα, επειδή ούτε και θα το παραλάβει;
Όχι. Απλώς, επειδή ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Κι έτσι, πήγε εκεί επειδή δεν είχε πού αλλού να πάει, ενώ ήθελε και γύρευε και ψαχνόταν και ψάχνεται κάθε μέρα, για να έχει κάτι να πει.
Πσς!.. Έχει κάτι γυρίσματα αυτή η άτιμη η Ιστορία…. Θυμάμαι τον Μητσοτάκη όταν τον είχε ρίξει αυτός ο ίδιος ο λεγάμενος. Δεν υπήρχε ρουμάνι, λαγκάδι, χωσιά της Επικράτειας που δεν πήγε ο Ψηλός για να την εγκαινιάσει ενόψει εκλογών. Είχε ρίξει με τα χεράκια του ο Επίτιμος δέκα φορές το μυστρί του Παττακού. Έργα; Έργα;; Τι αεροδρόμια, τι κοσμοδρόμια, τι διαστημικούς σταθμούς… Κάθε χόρτο και γήπεδο, πέτρα και γυμναστήριο!
Τώρα, τα χνάρια του ακολουθεί ο μαθητής του –μ’ όποιο δάσκαλο καθήσεις… κι αφήστε τώρα κατά μέρος τις βεντέτες… Τ’ ακολουθεί τα χνάρια για λόγους προφανείς, βέβαια… Α, και γιατί η Ιστορία, όταν θέλει, χάνει το χιούμορ της. Ή μάλλον δεν το χάνει. Μόνο το κάνει πικρό, πολύ πικρό. Σχεδόν χολερικό.

Κατά δήλωση άυπνοι...

Του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Το κακό με την αϋπνία που ταλανίζει την πολιτική ηγεσία μας πρέπει να άρχισε τον Νοέμβριο του 2009. Τότε ο αμεσοδημοκράτης πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου είχε την ευγένεια να δηλώσει στο ιταλικό περιοδικό «Πανόραμα» τα εξής: «Ορισμένες νύχτες ξυπνώ ξαφνικά και σκέφτομαι τις λύσεις που πρέπει να υιοθετηθούν. Είναι η σωστή στιγμή για να το κάνει κανείς, διότι τη νύχτα έχει περισσότερη ησυχία. Αλλά καταλαβαίνω ότι πρέπει να επιβάλω στον εαυτό μου να κοιμηθεί, για να έχω τη δύναμη, την επομένη, να κυβερνήσω με τον καλύτερο τρόπο τη χώρα μου». Εξαναγκαστικός εθνικός ύπνος…
Τα χρόνια πέρασαν. Και από τον αστερισμό του Εμπειρίκου και του γνωστού «Πολλές φορές τη νύχτα», περάσαμε στον αστερισμό του Ελύτη, προς τιμήν του οποίου, άλλωστε, ο κ. Σαμαράς ανέθεσε το υπουργείο Πολιτισμού σε ένα γερό γνώστη των πραγμάτων, έναν προλυρικό του μεταϋπερρεαλισμού. Εκτοτε ο κ. Παπανδρέου βρήκε την ωφέλιμη για το έθνος ηρεμία του. Μπόρεσε έτσι να γνωρίσει και άλλα νησιά πλην του Καστελλόριζου, όπως πληροφορούμαστε από το ημερολόγιο καταστρώματος που συγγράφει στις βασανιστικές μετακινήσεις του από Αιγαίο σε Ιόνιο. Μάλιστα, φρεσκαρισμένος, έκρινε ότι οφείλει ακόμα κάτι στην πατρίδα και πρέπει να ξαναδιεκδικήσει το ΠΑΣΟΚ (του). Οι θεοί μαζί του. Κι ο Θεός μαζί μας.
Η αρχική περί αϋπνίας δήλωσή του, όμως, πυροδότησε αλυσίδα κρουσμάτων μνημονίτιδας. Και δεν φτάνει που οι Ελληνες υπουργοί δηλώνουν πως οι θυσίες του λαού τούς πληγώνουν βαθιά. Ακούσαμε έως και τη Γερμανίδα καγκελάριο να λέει ότι «πονάει η καρδιά της» με όσα τραβούν οι Ελληνες, που «καλά να πάθουν» βέβαια, αλλά η χριστιανική της αγωγή δεν της επιτρέπει να χαίρεται με τα παθήματα άλλων. Σκαλί το σκαλί, καταλήξαμε να δηλώνει ο νέος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης ότι «έχασε τον ύπνο του» από την υποχρέωση που του ανατέθηκε να επιλέξει αμνούς προς σφαγήν και ερίφια προς απόλυση.
Είναι συγκινητική η συμπόνια των κυβερνώντων. Δεν είναι λίγο να μαθαίνεις ότι κάποιοι δηλητηριάζονται με όσα αποφασίζουν, ή έστω με την υπογραφή που βάζουν στα ήδη και αλλού αποφασισμένα. Ειδικά, πάντως, για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, δύο τινά οφείλουμε να παρατηρήσουμε. Πρώτον, ότι από γενιά σε γενιά σημειώνεται απώλεια ψυχικής στιβαρότητας. Οπως καλά θα θυμάται ο υπουργός, η μητέρα του καμάρωνε ότι αν έκοβε τον πατέρα του σε φέτες, θα μπορούσε να τον προσφέρει σαν βάλιουμ, τόση ήταν η ψυχραιμία του, που του επέτρεπε να μη χάνει τον ύπνο του, ό,τι κι αν έπραττε. Δεύτερον, προφανώς ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης δεν ζούσε εδώ τελευταία, ή ζούσε κλεισμένος στο θερμοκήπιο της τηλεόρασης. Και δεν γνώριζε έτσι ποιες ευθύνες θα αναλάμβανε αν αποδεχόταν το υπουργείο. Αν ήξερε ότι θα έπρεπε να αποφασίσει για τη μοίρα τόσων ανθρώπων, είναι βέβαιο ότι δεν θα το δεχόταν. Τώρα, όμως, τον τρώει η αϋπνία. Κι εμάς οι τύψεις για το κακό που τον βρήκε εξαιτίας μας.

Αχ ρε Κυριάκο…..

Solaris...

Ήταν 2004 νομίζω, προεκλογική περίοδος ή λίγο πριν προκηρυχθύν εκλογές. Η ΝΔ τσίριζε για τους χιλιάδες συμβασιούχους που δεν μονιμοποιούσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μιλούσαν για περίπου 250.000 συμβασιούχους και σαν κόμμα διεκυρησσαν σε όλους τους τόνους πως ΑΝ έρθουν αυτοί στα πράγματα όλοι αυτοί οι συμβασιούχοι θα γινόταν μόνιμοι. Ήταν επίσης η εποχή που είχαν απαγορεύσει στους ταξιτζήδες να μπαίνουν στις λεωφορειολωρίδες και οι ταξιτζήδες τα είχαν πάρει στο κρανίο και προσπαθούσαν να εξαιρεθούν. Φεύγοντας από το σχολείο πήρα ταξί, βιαζόμουν να επιστρέψω στο σπίτι. Ο ταξιτζής γκρίνιαζε για τις λεωφορειολωρίδες και το πόσο η απαγόρευση σ’ αυτές τους έκοβε μεροκάματο και πως ήθελαν αύξηση στο κόμιστρο γιατί δεν έβγαιναν. Διάλεξε να με περάσει από την οδό Ρηγίλλης, τότε ακόμα ήταν εκεί τα γραφεία της ΝΔ. Μόλις προσπεράσαμε την είσοδο, κόβει ταχύτητα, σταματάει δίπλα σ’ ένα ψηλό τύπο, βγάζει κεφάλι από το παράθυρο και φωνάζει: “Κυριάκοοοο, Κυριάκοοοο….”. Ο ψηλός σταμάτησε δίπλα μας, έβγαλε τα ακουστικά του hand’s free και τότε συνειδητοποίησα πως ο ψηλός ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που πήγαινε στα γραφεία του κόμματος. Ο ταξιτζής, λες και ήταν φίλοι παιδιόθεν με τον Κυριάκο του λέει:

“Κυριάκο τι θα γίνει με τις λεωφορειολωρίδες; Ο πατέρας σου μας υποσχέθηκε πως θα λυθεί το πρόβλημά μας”. Χαμογέλασε αμήχανα ο …. Κυριάκος “Όλα θα γίνουν άμα γίνουμε κυβέρνηση… “ απάντησε και έκανε να συνεχίσει το δρόμο του. Σιγά μη τον άφηνε ο ταξιτζής…. “Ρε Κυριάκο…. δεν βγαίνουμε λέμε, πρέπει να κάνεις κάτι για μας, εμείς είμαστε όλοι δικοί σας….”. “Όλα θα γίνουν, όλα θα γίνουν….” είπε πάλι ο Κυριάκος και την έκανε με ελαφρά.

Ήδη είχε μαζευτεί ουρά πίσω μας και κόρναρε, μαρσάρει ο ταξιτζής, φτάνουμε στο φανάρι και γυρνάει να μου πει: “Είδες ο Κυριάκος; το είπε…. άντε να αλλάξει η κυβέρνηση να το λύσουμε το θέμα μας” Είπα να μη μιλήσω αλλά δεν κρατήθηκα.

“Μα τι θέλατε να σας πει;” του λέω “πολιτικός είναι, τι άλλο θα έλεγε; Πως είστε μαλάκες και δεν θα μπείτε ποτέ στις λεωφορειολωρίδες γιατί θα καθυστερείτε τα λεωφορεία την ώρα που θα ψαρεύετε πελάτες;”

“Ο Κυριάκος είναι σπαθί” μου απαντάει “να το δεις. Κι εμείς θα μπαίνουμε στις λεωφορειολωρίδες και θα διορίσει και τους 250.000 συμβασιούχους που δεν διορίζει το ΠΑΣΟΚ και θα δει με θετικό τρόπο το αίτημά μας για αύξηση του κομίστρου” 

“Ρε φίλε… “ του λέω “τραβάει κανένα ζόρι να σας το αυξήσει; από την τσέπη του θα βάλει τα φράγκα; από μένα θα τα πάρεις κι αν εγώ δεν έχω δεν θα πάρω ταξί κι εσύ δεν θα βγάλεις μεροκάματο, όση αύξηση και να σου δώσει πρέπει εγώ να έχω να σου τη δώσω αλλιώς θα μείνεις με την αύξηση αλλά άφραγκος…”

Φυσικά ο ταξιτζής δεν χαμπάριασε και μου ζάλισε το κεφάλι μέχρι να φτάσουμε για το πόσο θα λύσουμε όλοι τα προβλήματά μας μόλις βγει η ΝΔ.

Φυσικά η ΝΔ βγήκε, δεν διόρισε τους συμβασιούχους που τους ξέχασε μόλις έγινε κυβέρνηση και μάλιστα τους βρήκε πάαααααααρα πολλούς (λες και δεν ήξεραν πόσοι είναι όταν τους υποσχόταν διορισμό), οι ταξιτζήδες δεν μπήκαν νόμιμα στις λεωφορειολωρίδες, το κόμιστρο αυξήθηκε αλλά έπεσε η δουλειά αγάλι αγάλι όσο έπεφταν και οι μισθοί του κόσμου και ο Κυριάκος έγινε επιτέλους υπουργός. Είναι ο υπουργός που με μεγάλη αυτοπεποίθηση τον άκουγα νωρίτερα να λέει πως φυσικά οι πρώτοι που θα απολυθούν θα είναι οι συμβασιούχοι. Αν και τον πρόλαβε ο υπουργός Παιδείας, απέλυσε τους εκπαιδευτικούς της Τεχνικής Εκπαίδευσης…..

Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια...

Της Άννας Χατζησοφιά, απο το Red NoteBook...

Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, όχι γιατί έχουν να απολύσουν 12.500 ζωές, αλλά γιατί οι περισσότεροι είναι απολυμένοι χρόνια τώρα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί παραφυλάγουν μην έρθουν και τους κόψουν το ρεύμα από την κολώνα της ΔΕΗ, που έχουν συνδέσει παράνομα το ρεύμα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, γιατί περιμένουν την έξωση του ιδιοκτήτη που έχουν ένα χρόνο να τον πληρώσουν.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί ψάχνουν τρόπους να πληρώσουν το χαράτσι οι ιδιοκτήτες, τρομάρα τους.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί δεν ξέρουν πως θα πουν στο παιδί ότι πρέπει να κόψει τα μαθήματα κιθάρας.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να στηρίξουν τον άνεργο αδελφό τους, με το επίδομα που παίρνουν σαν μισθό.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί αισθάνονται ενοχές που οι ίδιοι εργάζονται.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, γιατί έχουν τύψεις που αυτοί ακόμα μπορούν να επιβιώσουν.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί μετανιώνουν για εκείνο το ταξίδι στη Νέα Υόρκη πέντε χρόνια πριν, που αν δεν το είχαν κάνει θα ξοφλούσαν τώρα το φόρο εισοδήματος.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί μαστιγώνουν τον εαυτό τους που θέλησαν μεγαλύτερο σπίτι και πήραν στεγαστικό δάνειο.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί είναι καλλιτέχνες και άνεργοι, και ο άνεργος καλλιτέχνης έχει δυο φορές ανεργία. Μία γιατί δεν εργάζεται και μία γιατί δεν δημιουργεί.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί φοβούνται τους εφιάλτες που θα έρθουν σ αυτόν τον ύπνο.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί πρέπει να απολύσουν κόσμο, αλλιώς θα κλείσουν το μαγαζί μια ώρα νωρίτερα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί δεν κλείνουν την επιχείρηση για να μην απολύσουν κόσμο, και ξενυχτούν περιμένοντας την σύλληψη για χρέη στο δημόσιο.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί ξενυχτούν τον φίλο που αυτοκτόνησε.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια, για να μιλήσουν στο Skype με άλλους φίλους που ξενιτεύτηκαν.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί παίρνουν αντικαταθλιπτικά και κοιτούν το σκοτάδι.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί περιφρουρούν στην ΕΡΤ.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί ο Δήμος θέλει να κλείσει τις μικρές εστίες πολιτισμού που χτίσαν με τόσο κόπο και τόσα χρέη.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί βλέπουν το φάντασμα του φασισμού να πλανιέται πάνω από τις ζωές τους.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί είναι ποιητές.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί η επιβίωση έχει σκοτώσει κάθε ίχνος ποίησης μέσα τους.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου, έχουν κρεμάσει τις ελπίδες τους στην Ανατροπή που μέλλεται για  να ‘ρθει.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου παλεύουν για την Ανατροπή, ο καθένας με τα όπλα του και όλοι με τις τελειότητες και τις ατέλειες τους.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου είναι τις τελευταίες μέρες κάτω στο Φάληρο, είτε είναι σύνεδροι, είτε όχι.
Οι περισσότεροι από τους φίλους μου παρακολουθούν με αγωνία το τι γίνεται στο Τάε Κβο Ντο. Ποιος είπε, τι είπε, ποιος έμεινε, ποιος έφυγε, ποιος ήρθε ποιος δεν ήρθε και γιατί.
Στο Φάληρο χορεύουμε αυτές τις μέρες τον γνωστό Λενινιστικό χορό - ένα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω.
Παρότι λάτρης του συντρόφου Βλαντιμίρ, νομίζω ότι δεν είναι εποχές για ταγκό. Αν κάνουμε ένα βήμα μπρος θα πέσουμε στον γκρεμό. Αν κάνουμε δύο βήματα πίσω θα πέσουμε στο ρέμα. Είναι καιρός για άλματα. Να περάσουμε πάνω από τον γκρεμό. Να πετάξουμε.
Οι καιροί ου μενετοί για πλειοψηφίες, μειοψηφίες, θώκους, λίστες, υπολίστες (κρυφές και φανερές), ενότητες, πλατφόρμες, εμμονές, αγκυλώσεις. Δεν μπορούμε να μιλάμε για σταυροδοσίες όταν η χώρα είναι κρανίου τόπος γεμάτος σταυρούς.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί μας παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα, και δεν αναφέρομαι στην γνωστή συνιστώσα.
Οι φίλοι μου δεν κοιμούνται τα βράδια από ελπίδα.
Ελπίζω να κάνουμε την αγρύπνια τους να αξίζει.

Η μεταρρύθμιση ως απάτη...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Σαν να μην έφτανε η επιχείρηση ΕΡΤ, η κυβέρνηση, διά στόματος του πρωθυπουργού, ξεκαθάρισε ακόμη μία φορά τι σημαίνει γι' αυτή μεταρρύθμιση: «σπάσιμο αβγών» και ρεσάλτο «στα κάστρα των βολεμένων». Οι «βολεμένοι» αυτή τη φορά είναι οι σχολικοί φύλακες και οι υπάλληλοι της Δημοτικής Αστυνομίας, που άμεσα θα ενταχθούν στην ψευδώνυμη κινητικότητα. Μπαίνουν και αυτοί στη σειρά των θυμάτων που έχουν ήδη χάσει τη δουλειά τους στο Δημόσιο, πίσω από τα «μπλοκάκια», τους αναπληρωτές και τους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς.

Αντίθετα με ένα διαδεδομένο μύθο κατά τον οποίο κανείς δεν έχει απολυθεί από το Δημόσιο, η μέχρι σήμερα μείωση κατά 140.000 των θέσεων εργασίας σε αυτό δεν προέκυψε μόνον από τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, αλλά και από το σφαγιασμό όσων υπηρετούσαν με συμβάσεις έργου ή ορισμένου χρόνου, με άλλα λόγια, των πιο κακοπληρωμένων και των πιο ευάλωτων.
Οδήγησε η σφαγή αυτή των κάθε άλλο παρά βολεμένων στο μάζεμα και στον εξορθολογισμό του κράτους; Φυσικά και όχι. Τι είδαμε μέχρι σήμερα; Οριζόντιες περικοπές με εντελώς αυθαίρετο και αναξιοκρατικό τρόπο σε όλες τις υπηρεσίες, ανεξαρτήτως εάν αυτές παρουσιάζουν λειτουργικά και οργανικά κενά ή πλεονάζον προσωπικό. (Για το λόγο αυτό, όπως ήδη διέρρευσε, η πρώτη εφεδρεία κρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας αντισυνταγματική.) Η κινητικότητα υποτίθεται ότι θα ήταν διαφορετική. Θα γινόταν, τάχα, έπειτα από αξιολόγηση των δομών, των υπηρεσιών και των υπαλλήλων, ούτως ώστε μόνο οι υπεράριθμοι να μετακινηθούν και χωρίς να απολυθεί κανείς, κατά τη δέσμευση του πρώην αρμόδιου υπουργού, Α. Μανιτάκη.
Και τι μάθαμε το Σαββατοκύριακο, μετά το τέλος των κατ' όνομα διαπραγματεύσεων με την τρόικα; Οτι μόνον 50-60 υπεράριθμοι υπάλληλοι του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, από τους 25.000 που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, έχουν πράγματι αξιολογηθεί, σύμφωνα με τα παραπάνω. (Και γι' αυτούς διατηρώ τις αμφιβολίες μου...) Οι υπόλοιποι αποτελούν το σύνολο των υπηρετούντων σε υπηρεσίες που κανείς μέχρι τώρα δεν αμφισβητούσε τη χρησιμότητά τους, όπως οι δημοτικοί αστυνομικοί ή οι σχολικοί φύλακες.
Απίθανα πράγματα γράφτηκαν ή ειπώθηκαν από τα γνωστά χαλκεία, όπως για παράδειγμα ότι έτσι θα ελαφρύνει ο προϋπολογισμός των δήμων. Λες και μεγάλο μέρος των εσόδων των ΟΤΑ δεν προέρχονται από τις βεβαιώσεις παραβάσεων που έλεγχαν οι υπάλληλοι που θα απολυθούν! (Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει ότι ακόμη και οι κλήσεις για τις τροχαίες παραβάσεις δεν μπορούν να βεβαιώνονται παρά αποκλειστικά από μέλη της Δημοτικής Αστυνομίας και όχι από ιδιωτικές εταιρείες, βάσει συμβάσεων.) Οχι απλώς δεν θα προκύψει δημοσιονομικό όφελος λοιπόν, αλλά μεγάλη επιβάρυνση για τους δήμους και τον κρατικό προϋπολογισμό που θα κληθεί να καλύψει τα κενά που θα δημιουργηθούν.
Οι τελευταίοι χειρισμοί αποκάλυψαν πλήρως την απάτη των κυβερνώντων. Αν η κινητικότητα είχε στόχο να μετακινηθεί πλεονάζον προσωπικό σε υποστελεχωμένες υπηρεσίες, γιατί να τιμωρείται το προσωπικό αυτό με τη θέση του σε διαθεσιμότητα και την περικοπή κατά τα τρία τέταρτα των αποδοχών του; Γιατί να εξαιρεθούν από αυτήν οι 5.000 καθηγητές που μετατάσσονται στην Πρωτοβάθμια από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση; Η απάντηση είναι απλή: η κινητικότητα, η διαθεσιμότητα και όλοι οι σχετικοί νεολογισμοί του κυβερνητικού doublespeech δεν αποτελούν παρά ψευδώνυμα της απόλυσης. Ηδη μάθαμε ότι η κυβέρνηση συμφώνησε με τους δανειστές ότι 11.000 από τους 25.000 θα χάσουν τη δουλειά τους.
Από πού προέκυψε αυτός ο αριθμός, εφ' όσον οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί; (Ούτε γνωρίζουμε πού θα αξιοποιηθούν οι υπόλοιποι 14.000 ούτε ποια κενά υπάρχουν στο Δημόσιο.) Μα, γιατί έτσι ζήτησε η τρόικα. Ας λέει, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης ότι θα ήταν, δήθεν, υπουργός της αξιολόγησης και όχι των απολύσεων. Λίγες ώρες κράτησε η αυταρέσκειά του. Φιάσκα τέτοιου είδους είναι αναπόφευκτα: η πελατειακή λογική που έχουν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στο DNA τους, σε συνδυασμό με την αβυσσαλέα διαχειριστική ανικανότητα των στελεχών τους, δεν τους επιτρέπει, όσο και να θέλουν, να ανταποκριθούν πλήρως στις νεο-φιλελεύθερες εμμονές της τρόικας. (Το Σύνταγμα το έχουν προ πολλού ξεχάσει.) Με «λύσεις» άρπα κόλλα της τελευταίας στιγμής και «πολιτικές συμφωνίες» θα εξευτελίζουν τον εαυτό τους και τη χώρα. Ετσι πορεύτηκαν και έτσι θα συνεχίζουν να πορεύονται, όσο τους αφήνουμε εμείς να καταστρέφουν τον τόπο.
* Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ

Το ανάστημα του Κυριάκου Μητσοτάκη...

Cynical...

Η κωλυσιεργία της συγκυβέρνησης εδώ και αρκετά χρόνια ώστε να προβεί σε μαζικές απολύσεις ΔΥ δείχνει πόσο δύσκολο είναι να το κατορθώσει, όχι γιατί δεν το επιθυμεί αλλά γιατί όπως και να το κάνουμε ακόμα και η ίδια αισθάνεται, έστω και ακροθιγώς, την ανατριχίλα που η πράξη αυτή εγείρει. Όσο και χοντρόπετση και χορτασμένη από τα οφέλη που μέρος της κοινωνικής αυτής μερίδας τής απέφερε στα 40 και βάλε χρόνια της θητείας της, κάπου διστάζει να το πράξει έτσι στην ψύχρα. Εκεί που το αποτόλμησε, στην ΕΡΤ, έφαγε τα μούτρα της. Γιαυτό και προσπαθεί καιρό τώρα να διεγείρει τον κοινωνικό αυτοματισμό και την ανθρωποφαγία των εν ενεργεία ανέργων εναντίον των μελλοντικών, και γιαυτό άλλωστε εφευρίσκει και το χρυσό χάπι της αναπλήρωσης των απολυμένων ΔΥ από άλλους αξιοκρατικότερους, άσχετο αν ουδεμία γραπτή και νομοθετημένη τέτοια δέσμευση υπάρχει, και ούτε πρόκειται άλλωστε, να υπάρξει, άσχετο επίσης κι αν οι περισσότεροι ΔΥ την σήμερον ημέραν είναι ήδη αξιολογημένοι μέσω του ΑΣΕΠ, για την ευθυκρισία του οποίου, εισέτι, δεν έχουν διατυπωθεί ενστάσεις. Αν και κανείς δεν ξέρει μέχρι αύριο, όταν η συγκυβέρνηση θα έχει ξεμείνει από επικοινωνιακές ντρίπλες.

Μετά την «αποτυχία» ενός ακόμα υπουργού, του Μανιτάκη εν προκειμένω, στο να υποδυθεί με επάρκεια το ρόλο του δημίου, η συγκυβέρνηση βρίσκει στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη τον κατ’ αυτήν καταλληλότερο.

Μπορεί η φύση να έδωσε ανάστημα στον κ. Μητσοτάκη Jr., δεν του έδωσε όμως αυτό που ονομάζεται Ηθικό Ανάστημα, και τούτο όχι γιατί ο ίδιος έχει αμέσως, απ’ όσο γνωρίζουμε, εμπλακεί στο στήσιμο του πελατειακού κράτους, αλλά διότι εμμέσως πλην σαφώς δρέπει τους καρπούς του. Διότι, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο κ. Μητσοτάκης Jr.,  ουδέποτε θα είχε δει φως πολιτικόν και δη υπουργικόν, αν ο πατέρας του δεν είχε φροντίσει να του στρώσει, όπως και στα υπόλοιπα, μέχρι τρίτης γενιάς, πρόσωπα της οικογενείας του, το κόκκινο χαλί της εξουσίας, που όπως και να το κάνουμε είναι κι αυτή κρατικοδίαιτη. Και το με ποιο τρόπο στρώθηκε το μακρύ αυτό χαλί που διαπερνάει το χρόνο σε μήκος πολλών δεκαετιών, δεν χρειάζεται καν να το συνοψίσουμε.

Είναι φυσικό κανείς να αναρωτηθεί γιατί ο κ. Μητσοτάκης Jr., μετά από μια δεκαετή καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, που τόσο πολύ εξυμνήθηκε από τη φαμίλια του, αποφάσισε να κάνει τη στροφή και να επιδιώξει την άκοπη και πλουσιοπάροχη σίτισή του από το δημόσιο πρυτανείο, το οποίο τόσο πολύ συκοφαντήθηκε επίσης από την ίδια. Δεν υπάρχει καμιά ευλογοφανής εξήγηση γιαυτό, παρά η ευνοήτως αντιληπτή: ότι ο κ. Μητσοτάκης Jr., απλά «τρούπωσε» εκεί όπου ο πατέρας του έσκαβε με επιμέλεια τόσα χρόνια, βαφτίζοντας, παντρεύοντας και διορίζοντας. Και η αδελφή του επίσης, σαν άξια κληρονόμος των τεχνικών της διαιώνισης των πολιτικών τζακιών. 

Αν ο κ. Μητσοτάκης Jr., επιθυμεί να καλύψει τη ζητούμενη ταρίφα κεφαλών κάτω από το κίβδηλο πέπλο της αξιοκρατίας, ίσως θα έπρεπε πρώτα να ρωτήσει την ευνουχισμένη του συνείδηση και ν’ αναρωτηθεί για το πόσες άραγε ήταν οι κεφαλές εκείνες που τον έφεραν στην θέση και τα πλούτη που τώρα κατέχει. Κι ας κάτσει να κάνει την αριθμητική και τον απολογισμό, και αν έχει αξιοπρέπεια ας αποχωρήσει και ας επιστρέψει στο χώρο που θεωρεί ως μέγιστο προσόν του ότι τον υπηρέτησε για δέκα συναπτά έτη.  

Και δεν είναι ο μοναδικός. Μόνο στο υπουργικό συμβούλιο σιτίζονται έξι γιοι, θυγατέρες και ανιψιοί, παλαιών πατρόνων και επάξιων θεραπόντων του πελατειακού συστήματος που τώρα ήρθε και τους βρώμησε: Κεδίκογλου, γιος και ανιψιός, Γεννηματά, Κεφαλογιάννη, Βαρβιτσιώτης.    

Δεν είναι το ψωμί που λείπει αυτές τις μέρες απ’ το τραπέζι. Είναι η δικαιοσύνη που λείπει και η τιμωρία όλων αυτών, αυτουργών και ευνοημένων απογόνων, που συνεχίζουν να ποζάρουν προκλητικά, περιφέροντας και επιβάλλοντας αλαζονικά τις ατσαλάκωτες μούρες τους, στις μούρες μας και τις τύχες μας.

Και όσο η δικαιοσύνη θα προσπερνά τόσο το φίδι θα γεννά αυγά.

Εκπαιδευτικά παράλογα..

Cogito ergo sum...

Δεν πρόλαβε να κάτσει στην υπουργική καρέκλα ο Κυριάκουλας (Κυριάκος + Μητσοτάκουλας) και -σε αγαστή συνεργασία με τον ομόλογό του στο "αναβαθμισμένο" υπουργείο παιδείας- έκλεισε μια διακοσιαριά σχολεία (στα πλαίσια της "δημοσιονομικής εξυγίανσης, βεβαίως-βεβαίως!), τα οποία προστέθηκαν σε όσα είχε κλείσει ο προκάτοχός του και σε όσα είχε προλάβει να κλείσει η Αννούλα η σοσιαλίστρια (πριν την στείλει ο έλλην ψηφοφόρος στον απόπατο της ιστορίας).

Πριν δυόμισι αιώνες, όταν τούτος ο τόπος ήταν ακόμα επαρχία τής οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο ιερωμένος Κοσμάς ο Αιτωλός δεν δίσταζε να κηρύττει το -ριζοσπαστικώτατο για την εποχή- τσιτάτο "γκρεμίστε τις εκκλησιές τις άπραγες... σχολειά θα χτίστε... στήστε σχολειά... δάσκαλους, μαθητές, φυλλάδες θέλω...". Σήμερα, σε καθεστώς "παγκοσμιοποιημένης δημοκρατίας", η αλήτικη συμμωρία των παπαρομεταρρυθμιστών τής κακιάς ώρας, η οποία διαγουμίζει την δόλια την χώρα, δεν ορρωδεί: κλείνει αδίστακτα το ένα σχολείο μετά το άλλο, προκειμένου να περισσέψουν λεφτά για να τα δώσει στους "επενδυτές" τής συμφοράς.

Οι πρώτοι που μπήκαν στο στόχαστρο του Κυριάκουλα ήσαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Κάπου 8.000 εκπαιδευτικοί θα πάρουν σύντομα την άγουσα προς την εφεδρεία και γι' αργότερα...έχει ο θεός της μεταρρύθμισης, της ανάπτυξης και της ρευστότητας. Βλέπετε, η κυβερνώσα συμμωρία διέβλεψε μεγάλη σπατάλη και πολλή τεμπελιά στον χώρο της εκπαίδευσης. Σου λένε, φερ' ειπείν: το τάδε γυμνάσιο έχει 300 μαθητές και οι 3 τάξεις του αποτελούνται από 14 τμήματα... όμως, κάθε τμήμα μπορεί να έχει 27 μαθητές άρα το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει με 300 / 27 = 11 τμήματα και τους 3 μαθητές που περισσεύουν, τους στέλνουμε σε όμορο σχολείο... Τετράγωνη λογική. Τί γίνεται, όμως, με τις "ενοχλητικές" λεπτομέρειες; Π.χ., τί γίνεται αν στην πρώτη τάξη υπάρχουν 92 παιδιά; Φτιάχνουμε 3 τμήματα των 27 και τα 11 παιδιά που περισσεύουν τα στέλνουμε απ' ευθείας στην δευτέρα, τα στέλνουμε σε άλλο σχολείο ή τα στέλνουμε στον διάολο; Αν τα στείλουμε σε άλλο σχολείο, τα 300 θα γίνουν 289, άρα πρέπει να φτιάξουμε 10 τμήματα Χ 27, οπότε θα περισσέψουν άλλα 19 παιδιά, που θα πρέπει να τα διώξουμε κι αυτά... Χέσε μέσα Πολυχρόνη.

Τέλος πάντων, ας πούμε ότι με κάποιον μαγικό τρόπο καταφέραμε και βγάλαμε άκρη και το στήσαμε το ρημάδι το γυμνάσιο με 11 τμήματα. Ας πούμε τώρα ότι αυτά τα 11 τμήματα κάνουν κάθε βδομάδα συνολικά 55 ώρες μαθηματικά. Με δεδομένο ότι το σχολείο διαθέτει ήδη 3 μόνιμους καθηγητές μαθηματικών, οι οποίοι διδάσκουν από 16 ώρες ο καθένας, καλύπτουμε 3 Χ 16 = 48 ώρες και περισσεύουν άλλες 7. Τί κάνουμε μ' αυτές; Προσλαμβάνουμε έναν ακόμη μαθηματικό, τον οποίο τον στέλνουμε και σε άλλο ένα σχολείο για να συμπληρώσει το 16ωρό του, δίνουμε ως "δεύτερη ανάθεση" αυτές τις 7 ώρες στον φυσικό ή στον γυμναστή (γιατί όχι; τόσες μαλακίες έχουμε κάνει, τί πειράζει μία παραπάνω;) ή, πολύ απλά, κόβουμε από μία ώρα στα 7 τμήματα των δυο μικρότερων τάξεων; Προφανώς, η σωστή επιλογή είναι η τρίτη και εναλλακτική της η δεύτερη.

Εξυπακούεται ότι γυμνάσια ή λύκεια που δεν μαζεύουν τουλάχιστον 108 παιδιά (4 πλήρη τμήματα) κλείνουν και οι μαθητές διασκορπίζονται σε "όμορα σχολεία". Λογικόν και οικονομικώτατον. Και καλά να κλείσει το 12ο γυμνάσιο Αχλαδοκάμπου και να πάνε τα παιδιά στο 10ο, στο 11ο ή στο 15ο. Τί γίνεται, όμως, αν κλείσει το γυμνάσιο της Άνω Γουρζούμισσας; Πώς θα πάνε τα παιδιά στο γυμνάσιο της Κάτω Γουρζούμισσας ή των Νέων Σεκλάνων, που απέχουν 15-20 χιλιόμετρα; Θα μου πείτε ότι αν είναι να εξοικονομήσουμε κάμποσες θέσεις καθηγητών και κάμποσα λειτουργικά έξοδα, ποιός τα γαμεί αυτά τα παιδιά...  Σωστό κι αυτό.


Κι ενώ συμβαίνουν όλα τούτα, κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε να υπάρξει κάποια αντίδραση από τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν χειροπιαστά πλέον το φάσμα της ανεργίας. Και όμως, στο συνέδριο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, το οποίο ολοκληρώθηκε την Τρίτη που πέρασε, η νεοδημοκρατική ΔΑΚΕ πήρε το 26,85% των ψήφων και η πασοκική ΠΑΣΚ το 21,19%. Δηλαδή, οι άνθρωποι οι οποίοι κινδυνεύουν να πεταχτούν στην ανεργία, ψήφισαν σε αναλογία ένας στους δύο τις συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται και στηρίζουν εκείνους οι οποίοι θεωρούν τους εκπαιδευτικούς ως πληγή για τα δημοσιονομικά τής χώρας! Χέσε ψηλά κι αγνάντευε...

Συγγνώμη αλλά η φτωχή λογική που διαθέτω, αδυνατεί να παρακολουθήσει τους παραλογισμούς που αράδιασα πιο πάνω. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ τέτοια ώρα είναι ο στίχος τού Γκάτσου (από το -πολυφορεμένο τελευταία- "Κεμάλ"):

Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.

Αντώνης 1, 2, 3…TheSaga...

του Λενου Χρηστιδη, απο τα Ενθεματα...

ΠΟ.ΦΘΙ; ΠΟ.ΧΕΙ; ΠΟ.ΜΟΝΑ;

Ο Αντώνης Σαμαράς.

Ξεκίνησα να γράφω αυτή τη φράση και σταμάτησα. Τι να γράψεις μετά το «Ο Αντώνης Σαμαράς»; Πώς να το δεις το θέμα; Σοβαρά; Μα είναι γελοίο. Χαβαλέ; Μα είναι σοβαρό. Να αναλύσεις την γενικότερη πολιτικοοικονομικοκοινωνική συγκυρία ή μήπως να αναφερθείς διεξοδικά στο γεννητικό όργανο της πολυαγαπημένης τους μητέρας ή το αντίστοιχο –αν και αντιδιαμετρικά αντίθετο– του Καράμπελα; Ποιος ο ρόλος του Έλληνα λογοτέχνη; Να αναδείξει τη φασιστική επέλαση ή να ακουμπήσει σε κάνα τοίχο με μπύρα στο χέρι και επιμελώς ατημέλητο μαλλί κάνοντας τον τεράστιο ρόκερ που παλιά ήτανε πραγματικά ροκ και επαναστατικά ενώ τώρα πρέπει να κάτσουμε στ’ αυγά μας μην τυχόν και δε μας συμπαθήσουν οι καγκελάριοι και οι μεγαλοτραπεζίτες;

Ας ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο. TimeTravel.

ΑΝΤΩΝΗΣ 1: Τα Εξαπτέρυγα (Ιούνιος 1993)

Διαδηλώσεις κατά του Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι. Ο Κλίντον βομβαρδίζει το Κέντρο Πληροφοριών του Σαντάμ στη Βαγδάτη. Το JurassicPark του Spielberg κάνει πρεμιέρα με ρεκόρ εισπράξεων. O Πουνσαλμααγκιίν Οτσιρμπάτ γίνεται ο πρώτος Πρόεδρος που εκλέγεται στη Μογγολία απευθείας απ’ το λαό. (Πόσο αγαπώ το ίντερνετ). Και πάνω απ’ όλα: 30 Ιουνίου 1993. Ιδρύεται η Πολιτική Άνοιξη.

Για να μη χανόμαστε σε λεπτομέρειες. Το έχει ξανακάνει.

Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιχείρησε να προσεταιριστεί την πρώιμη Χρυσή Αυγή που τότε εκπροσωπούσε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, μια μορφή «Χριστιανικής» Χρυσής Αυγής (σε αντίθεση με τη σατανοπαγανιστική σούπα της τωρινής μορφής) που κατέβαζε ένα εκατομμύριο «εθνικόφρονες» στη Θεσσαλονίκη για την ονομασία των Σκοπίων. Ο Αντώνης, εμφανώς βιώνοντας ένα ψυχεδελικό powertrip, ένα παραλήρημα μεγαλομανίας, («Κατεβάζω ένα εκατομμύριο κόσμο στους δρόμους, τι να μου πει ο Μητσοτάκης ο φλώρος, δεν έχω ανάγκη κανέναν, είμαι Θεός, κουμούνια θα πεθανετεεεεεε!!! κλπ»), αποφασίζει να φύγει από την εύθραυστη κυβέρνηση και λίγο αργότερα να τη ρίξει, παίρνοντας μαζί του δύο βουλευτές, εκπληρώνοντας το κακό κάρμα του Μητσοτάκη και δημιουργώντας το προσωπικό δικό του κακό κάρμα.

Ακολουθεί μια δεκαετία «πολιτικής ερήμου» (δικά του λόγια), όπου βασικά βαράει μύγες στην ΠΟΛ.ΑΝ. μαζί με 2-3 φίλους του (κρατήστε το αυτό, οι φίλοι πάντα χρειάζονται) βρίζοντας το Μητσοτάκη που –φυσιολογικά– δεν του επιτρέπει να περάσει ούτε απ’ έξω απ’ τη Ν.Δ. Fadeout.

ΑΝΤΩΝΗΣ 2: Η Επιστροφή – Ο εφιάλτης συνεχίζεται

Το 2004 ο Κωστάκης ο Καραμανλής, σε μια επίδειξη της γνωστής του πολιτικής οξυδέρκειας (και βασικά για να φέρει ένα αντίβαρο στη Μητσοτακική πτέρυγα της Ν.Δ.) επαναφέρει τον arch-nemesis της οικογένειας. Η συνέχεια, γνωστή.

Ο Αντώνης σκαρφαλώνει την κομματική κλίμακα, εκμεταλλευόμενος την έλλειψη σοβαρών εσωκομματικών αντιπάλων, γίνεται Υπουργός Πολιτισμού (για να μη λέει κανείς ότι η Πολιτική δεν έχει χιούμορ), διορίζει τη μισή Μεσσηνία και αφού καθαρίσει τη Ντόρα (άλλη μία μεγάλη αναμέτρηση των «αιωνίων»), και αφού αυτοκαταστραφεί ο φοιτητικός χίπης συγκάτοικός του, γίνεται –σχετικά απρόσμενα- πρωθυπουργός. Ο ιδανικός πρωθυπουργός για την περίσταση. Ο Πρωθυπουργός που θα κάνει ότι του πουν και λίγα παραπάνω, έτσι για να δείξει ότι πραγματικά θα τα κάνει όλα. Υπογράφει τα πάντα, τσαλαπατάει Βουλή, Νόμους, Σύνταγμα, εγκαθιδρύει εμφυλιοπολεμική ρητορική του ’50 («κουμούνια θα πεθάνετεεεε!!!»). Η Άντζελα –προσωπική του φίλη– έρχεται να φωτογραφηθεί μαζί του, έτσι, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του. Και κάπου εκεί, ξαναχτυπάει το άτιμο το powertrip.

Η Παναγία –που, όπως έχει πει ο ίδιος, του μιλάει στον ύπνο και στον ξύπνιο του- και οι φίλοι του από τις παλιές –ένδοξες αλλά κάπως μοναχικές– μέρες της ΠΟΛ.ΑΝ. του ψιθυρίζουν σε στέρεο ολ σαράουντ: «Τώρα είναι η ώρα Αντώνη. Τώρα θα φάμε τα κουμούνια».

Το αποτέλεσμα το είδαμε όλοι. Ένα τεράστιο μέτωπο αποτελούμενο από το Τζήμερο μέχρι το ΚΚΕ, από τον Ιερώνυμο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, από τον Τέρενς Κουίκ μέχρι το μαύρο μπλοκ κι από το ΠΑΣΟΚ (θου Κύριε) μέχρι τον Αβραμόπουλο, ενώνονται πίσω από το μαύρο της ΕΡΤ και την αισχρή συμπεριφορά του συμπαρουσιαστή της Ρούλας. Ακόμα κι η ΔΗΜ.ΑΡ εξανίσταται. Whatthefuck!!!

Και αυτά μόνο εντός έδρας. Εκτός έδρας, η διεθνής καριέρα του Αντώνη είναι αυτή τη στιγμή κατάτι χειρότερη κι από της πρώην κοπέλας του. BBC, TVE, TV5, ARTE, EBU, κανάλια, εφημερίδες, πρωθυπουργοί, καλλιτέχνες, αθλητές, γάμησέτα.

Φανταστική ατμόσφαιρα στο ραδιομέγαρο, κάτι σαν τους Αγανακτισμένους μείον τη Χρυσή Αυγή, συγκινητικές συναυλίες κλασικής και ελληνικής μουσικής και, πάνω απ’ όλα, ελεύθερο (και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενδιαφέρον) πρόγραμμα από την ΕΡΤ και έξτρα μπόνους η ακόμα αγωνιστικότερη εμφάνιση της ΕΤ3.

Ο άνθρωπος που του μιλούσε ο Θεός είναι μόνος του με τους πιστούς του ευνούχους. TheGameofThrones.

O.k. λοιπόν. Τι έγινε; Όπως έλεγε και γνωστός διαπρεπής νομικός στο προαύλιο του ραδιομεγάρου: «Μα γιατί το έκανε αυτό ο κύριος Πρωθυπουργός;».

Υπάρχουν δύο αναλύσεις. Η πολιτική και η ψυχολογική. Από τη μια η προώθηση της ακροδεξιάς ατζέντας και από την άλλη η δίψα για εκδίκηση, τα απωθημένα, το τρελό μάτι, τα ουρλιαχτά, το θολωμένο μου μυαλό.

Και φυσικά, ο άνθρωπος είναι ακροδεξιός. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι. Το αν του αρέσει στ’ αλήθεια ή αν τη θεωρεί την καλύτερη λύση για να γίνει Κυρίαρχος του Σύμπαντος είναι κάτι που δε μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά. Πιθανότατα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. ΚΑΙ είναι ακροδεξιός ΚΑΙ θέλει να εκμεταλλευτεί αυτού του είδους το πολιτικό τσούρμο. Το έχει ξαναπροσπαθήσει το ’93. Δεν έπιασε τότε. Και ξέρετε τι γίνεται όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται.

ΠΟ.ΦΘΙ; ΠΟ.ΧΕΙ; ΠΟ.ΜΟΝΑ;

ΑΝΤΩΝΗΣ 3: Επιστροφή στο Μέλλον. Και τώρα; Τι;

Θα κατσικωθεί λίγο ακόμα, τελώντας πρωθυπουργός σε προθεσμία όσο τον επιβάλλουν οι τεύτονες φίλοι του, θα φύγει κλωτσηδόν, θα διασπάσει τη μισητή του Ν.Δ. ιδρύοντας την Νέα ΠΟΛ.ΑΝ. (Ο.Α.ΠΟΛ.ΑΝ?); Ίσως Πολιτικό Φθινόπωρο; Πολιτικός Χειμώνας; Μήπως (αναδεικνύοντας την ευαίσθητη καλλιτεχνική πλευρά του) Πολιτική Μοναξιά; Θα εξαφανιστεί στα βάθη της μεσσηνιακής στέπας μαζί με τα πιστά του Ορκς και τους 4 Ούρουκ-Χάι υπασπιστές του (Λορντ Φαϊλογκ, Λορντ Μουρούτογκ, Λορντ Λαζαρέγκ, Ανθυπολόρντ Σίμγκουλ) για να επανεμφανιστεί σε καμιά 15ετία σα σωτήρας Πρόεδρος Δημοκρατίας, να ακολουθήσει το γνωστό ψυχωσικό επεισόδιο («κουμούνια θα πεθάνετεεεεεε!!!») και τέλος;

Ίσως. Ποιος ξέρει. Και ποιον ενδιαφέρει πια η πολιτική καριέρα του Αντώνη;

Ο κ. Πρωθυπουργός είναι μια παρωδία Σισύφου. Ανεβαίνει με τα χίλια ζόρια την κομματική πυραμίδα και μόλις φτάσει στην κορφή…πηδάει στο κενό. Το κακό είναι ότι πιστεύει (κυριολεκτικά) ότι μπορεί να πετάξει. Το θέμα είναι πόσους –και ποιους– θα πάρει μαζί του αυτή τη φορά.

Ίσως την επόμενη φορά να πάρει υπ’ όψην του κι αυτός και τα ορκ του, ότι ο Πολιτισμός δεν είναι κάτι που «…σήμερα τελειώνει. Και τελειώνει οριστικά» όπως είπε ο –ελπίζω για πάντα διαπομπευμένος όπως οι οροθετικές του Λοβέρδου– τζουτζές εκπρόσωπός του. Ο Πολιτισμός υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι. Βιβλία. Ταινίες. Θέατρα. Βιόλες και Τρομπόνια. Ποιήματα. Παραμορφωμένες κιθάρες. Γέλιο. Άνθρωποι με εγκέφαλο και σεξουαλική ζωή. Όχι όσο υπάρχουν «κουμούνια».

Ο Λένος Χρηστίδης είναι συγγραφέας και πρώην ραδιοφωνικός παραγωγός στην ΕΡΑ 2 υπό τη διεύθυνση της Σοφίας Μιχαλίτση και του Γιώργου Τσαγκάρη.

Πρωτεία Σαμαρά...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική αν δεν είχε ανατραπεί ο Μητσοτάκης το 1993...
Η χώρα θα ήταν αλλιώς αν ο Καραμανλής είχε νικήσει στις εκλογές του 2009...
Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες άκουγαν τον Παπανδρέου το 2010-11, δεν θα ήμασταν στη σημερινή κατάσταση...  Αυτές είναι μόνο μερικές από τις «θεωρίες» που διακινούνται το τελευταίο διάστημα από τους πρώην ηγέτες του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Τους ίδιους που πρωτοστάτησαν στον χορό της σημερινής τραγωδίας. Θεωρίες που... εκλαϊκεύονται ανακυκλούμενες από κάθε είδους παρατρεχάμενους και «πρόθυμους».
Πρόκειται για ανοησίες. Για άλλοθι, προκειμένου οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί και οι καταστροφικές πολιτικές τους να αθωωθούν. Ο Κ. Μητσοτάκης, ως καρικατούρα του όψιμου θατσερικού νεοφιλευθερισμού, είναι ο τελευταίος που μπορεί να μιλά για «σωτήριες» πολιτικές, που δήθεν δεν μπόρεσε να εφαρμόσει και δικαιώθηκαν! Ο Κ. Καραμανλής προτελευταίος στην ίδια κατηγορία, ενώ ο Γ. Παπανδρέου... εκτός συναγωνισμού. Μια θέση που διεκδικεί για το μέλλον και ο Α. Σαμαράς. Επειδή, όσα, υποτίθεται, δεν πρόλαβαν ή εμποδίστηκαν να εφαρμόσουν οι προηγούμενοι, αυτός τα υλοποιεί με το παραπάνω. Αλλά ήδη ασκεί την εξουσία επί οχτάμηνο και ο απολογισμός για την πραγματική οικονομία είναι... αυτοκτονικός. Σε τόσο μικρό διάστημα ουδείς από τους πρώην δεν επένδυσε και δεν έθρεψε τόσο την πενία. Πλην, όμως, έχει προκύψει και κάτι νέο στο ίδιο διάστημα. Δεν έχει αναδειχθεί πλήρως, αν και αχνοφαίνεται.
Με δεδομένο ότι αυτό που ονομάζουν οι μνημονιακοί φορείς εσωτερική υποτίμηση έχει αποτύχει (η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα παραμένει στα τάρταρα και οι εξαγωγές είναι «απογοητευτικές», σύμφωνα με το ίδιο το ΔΝΤ), το σύστημα εξουσίας Σαμαρά ποντάρει σε απροσδόκητους, με μια έννοια, παράγοντες. Αφού με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις (που δεν έρχονται), την ανταγωνιστικότητα (που δεν βελτιώνεται παρά τις δραματικές περικοπές και την ύφεση), τα δημόσια έσοδα (που μειώνονται παρά την υπερφορολόγηση) δεν μπορεί να επιτευχθούν οι μνημονιακοί στόχοι, καταφεύγει στην παραπέρα φτωχοποίηση του πληθυσμού. Απλουστευτικά, όσο μειώνονται τα εισοδήματα τόσο θα περιορίζονται οι εισαγωγές.
Παρά την «απογοητευτική αύξηση των εξαγωγών», λοιπόν, το εξωτερικό εμπόριο γίνεται πλεονασματικό και όλα τα συναφή, που μοιάζουν τώρα άπιαστα. Επομένως, μειώνονται αναλόγως οι ανάγκες για εξωτερικό δανεισμό. Ετσι, οι μνημονιακοί στόχοι επιτυγχάνονται μέσω της ακόμη μεγαλύτερης φτώχειας. Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι Αυτό είναι το νέο επίτευγμα της κυβέρνησης Σαμαρά και της τρόικας: η επίτευξη των στόχων μέσω γενικευμένης εξαθλίωσης.
ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ

«Να είχαμε άλλους δέκα Στουρνάρες»...

από seisaxthiablog...

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο κ. Στουρνάρας δήλωσε χτες αισιόδοξος για τη χώρα καθώς, όπως είπε, αρχίζει να διαπιστώνει ενθαρρυντικά σημάδια στην οικονομία…

Κατ’ αρχάς, θυμίζουμε ότι ο Στουρνάρας, από τη θέση του τραπεζίτη και του εκπροσώπου των βιομηχάνων, ως επικεφαλής του ΙΟΒΕ, ήταν εκείνος που χειροκροτούσε εξ αρχής το Μνημόνιο. Και τούτο διότι, χάρις στο Μνημόνιο, όπως έλεγε, ήδη από το 2010, προέβλεπε την ταχύτατη έλευση της «ανάπτυξης» και αναστροφή της ύφεσης.
Η προβλεπτική ικανότητα του κ. Στουρνάρα, δηλαδή, είναι παροιμιώδης…
*
Τώρα, όμως, τα όσα λέει ο Στουρνάρας, δεν (;) τα λέει ως εκπρόσωπος των τραπεζιτών και των βιομηχάνων.
Τα λέει ως υπουργός της κυβέρνησης. Ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης εξέφρασε την αισιοδοξία του ο κ. Στουρνάρας.
Αλλά σε ποια χρονική στιγμή δηλώνει «αισιόδοξος» ο κ. Στουρνάρας, ο υπουργός των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη;

• Τη στιγμή που η δική τους υπηρεσία, η ΕΛΣΤΑΤ, καταγράφει ότι η πολιτική του Στουρνάρα, του πριν «Στουρνάρα» και του πιο πριν «Στουρνάρα», έχει οδηγήσει3,4 εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Και μάλιστα με όριο φτώχειας το εισόδημα των 5.900 ευρώ ετησίως. Δηλαδή, λόγω των «Στουρνάρων», σε αυτήν τη χώρα έχουμε 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους που «ζουν» με κάτω από 490 ευρώ το μήνα! Αλήθεια, πόσα είναι τα εκατομμύρια του λαού που «ζουν» με 700, 800 ή 1.000 ευρώ το μήνα κι όμως αυτοί δεν (!) θεωρούνται φτωχοί;
• Τη στιγμή που η ίδια υπηρεσία καταγράφει ότι η πολιτική του Στουρνάρα έχει οδηγήσει στην ανεργία 1.350.181 ανθρώπους, από τους οποίους μόνο οι 240.000 λαμβάνουν ακόμα κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.
• Τη στιγμή που οι υπηρεσίες του Στουρνάρα καταγράφουν ότι η ανεργία των νέων έχει εκτιναχτεί στο 62%!
• Τη στιγμή που σύμφωνα με το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τις αρμόδιες φορολογικές αρχές, σήμερα οι 6 έως 8 στους 10 Ελληνες βρίσκονται πλέον σε καθεστώς ενεργειακής φτώχειας, δηλαδή πολύ απλά δεν μπορούν να καλύψουν τις δαπάνες θέρμανσης των νοικοκυριών τους.
• Τη στιγμή που με βάση τα στοιχεία του 2012 πάνω από 700.000 νοικοκυριά σε τούτη τη χώρα έχουν αναγκαστεί να προσφύγουν σε «ρύθμιση διευκόλυνσης» με τη ΔΕΗ, ώστε να μη διακοπεί η ηλεκτροδότησή τους λόγω της αδυναμίας να πληρώσουν το ρεύμα και τούτο πριν μπουν στο λογαριασμό οι νέες ανατιμήσεις που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 2013.

*
Αυτά είναι μερικά μόνο κομμάτια από το παζλ της βαρβαρότητας και της εξαθλίωσης που βασιλεύει σήμερα στη χώρα.
Αυτές είναι μερικές μόνο από τις συνέπειες της πολιτικής που κάνουν, όμως, «αισιόδοξο» τον κ. Στουρνάρα.
Κι όταν μιλάμε για τον «αισιόδοξο» κ. Στουρνάρα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον άνθρωπο, για τον οποίο πρόσφατα εκφράστηκε η ευχή «να είχαμε άλλους 10 σαν αυτόν».
Να είχαμε, δηλαδή, «άλλους δέκα Στουρνάρες». Καθόλου τυχαία η παραπάνω ήταν μια ευχή την οποία εξέφρασε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης…

Ριζοσπάστης, 16/2/2013