Σύμφωνα με το FAO, το ένα τρίτο των τροφίμων του πλανήτη καταλήγει στα σκουπίδια...

της Κλερ Προβόστ, μεσω της Προοδευτικης Πολιτικης...

Πεταμένες ντομάτες στην Ισπανία

Σύμφωνα με μια μελέτη που εξεδόθη την Τετάρτη (11/9) από τον «οργανισμό για τα τρόφιμα και τη γεωργία» (FAO) του ΟΗΕ, το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγονται ετησίως για ανθρώπινη κατανάλωση πετιέται στα σκουπίδια.

Σχεδόν 1.3 δις τόνοι τροφίμων χάνονται και πετιούνται, λόγω της αναποτελεσματικής λειτουργίας της αλυσίδας κατανάλωσης των τροφίμων, αναφέρει η έκθεση, που βασίζεται στην έρευνα του «σουηδικού ινστιτούτου για τα τρόφιμα και τη βιοτεχνολογία» (Sik). Πέραν της αύξησης της τιμής των τροφίμων, η έρευνα αναφέρει πως ο περιορισμός στην σπατάλη τροφίμων θα μπορούσε να έχει «άμεσες και ευεργετικές» επιπτώσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες όσον αφορά το επίπεδο διαβίωσης και τη διατροφική ασφάλεια σε ορισμένες από τις φτωχότερες χώρες.

Σύμφωνα με την έκθεση, η ετήσια σπατάλη τροφίμων κατανέμεται σχεδόν ισότιμα στις αναπτυγμένες και στις αναπτυσσόμενες χώρες, φτάνοντας αντίστοιχα τους 670 εκατομμύρια και τους 630 εκατομμύρια τόνους. Αλλά ενώ στις πλουσιότερες χώρες τα τρόφιμα σπαταλιούνται στο επίπεδο του καταναλωτή, το βασικό πρόβλημα στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι οι προβληματικές υποδομές στην αποθήκευση, την επεξεργασία και τη συσκευασία, που δεν επιτρέπουν την μακροημέρευση των τροφίμων. Η σπατάλη στα τρόφιμα πλήττει επίσης το εισόδημα των μικρών καλλιεργητών και αυξάνει τις τιμές για τους φτωχούς καταναλωτές των αναπτυσσομένων κρατών, επισημαίνει η έκθεση.

Χωρίς τίτλο*...

Ταξιδευοντας...

Χτες βράδυ καθώς δεν είχα ύπνο, παρακολούθησα μια ομιλία στο TED  στη  Χαβάη από μια φωτογράφο που γυρίζει τον κόσμο και φωτογραφίζει τους σύγχρονους σκλάβους. Εδώ πρέπει να σας πω, ότι αυτό το TED εγω δεν το πολυσυμπαθώ. Ίσως δεν έχω καταλάβει και την χρησιμότητα του αλλά μου θυμίζει πολύ "αμερικανιά" (χρησιμοποιώ τη λέξη εντός εισαγωγικών και με σκωπτική διάθεση) και δεν με πείθει.

Μοιάζει  σαν political correct  σενάριο, όπου ο ομιλητής θα πει αυτά που πρέπει να πει και αυτά που θέλει το κοινό να ακούσει. Ομιλίες με σκοπό να κάνουν το κοινό να νιώσει καλά, να το κάνουν να πιστέψει πως ανήκει σε αυτή την ανώτερη κάστα των προοδευτικών και σκεπτόμενων που θα αλλάξουν τον κόσμο...

Τελοσπάντων, παρακολούθησα την ομιλία χτές, που μάλλον κακώς είχε καταχωρηθεί ως ομιλία για τους σύγχρονους σκλάβους καθώς ήταν το απόλυτο διαφημιστικό σποτ για την αμερικάνικη ΜΚΟ Free the slaves. Η ομιλήτρια αυτό που μας είπε -αφού έδειξε τις πραγματικά συγκλονιστικές φωτογραφίες της από την Γκάνα, το Νεπάλ και την Ινδία-ήταν ότι η μοναδική ελπίδα αυτών των ανθρώπων είναι να τους σώσει η πολύ γνωστή αυτή ανθρωπιστική οργάνωση -μόνο αριθμό λογαριασμού δεν έβαλαν στην οθόνη για να στείλουμε τα χρήματα που θα απελευθερώσουν και θα μορφώσουν το πεντάχρονο αγοράκι που σπάει πέτρες στο Νεπάλ ή ψαρεύει στη λίμνη του Βόλτα...

Συχνά βομβαρδιζόμαστε από τέτοια μηνύματα : συγκλονιστικές φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ που μαρτυρούν τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης/δουλείας εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, και ανθρωπιστικές οργανώσεις με τεράστιο budget ή με μικρότερο, διεθνείς οργανισμοί και μεμονωμένοι φιλάνθρωποι που ζητάνε τον οβολό μας για να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο. Δεν θα σας πω εδώ τι να κάνετε, δεν έχω απάντηση για το αν όλο αυτό έχει αποτέλεσμα ή όχι και δεν έχω ούτε την κατάρτιση ούτε και την απαραίτητη εμπειρία για να πω κάτι με σιγουριά.

Έτσι και αλλιώς η ζωή όλων μας είναι θεμελιωμένη στην αδικία. Η ευημερία η δική μου, είναι η δυστυχία και η σκλαβιά ενός παιδιού ή μιας γυναίκας κάπου στην Ασία και την Αφρική.

Αυτή τη στιγμή και εγώ σας γράφω από ένα laptop που για να εξορυχθούν οι πρώτες ύλες του, κάποιος αναίτιος πόλεμος ξέσπασε στο Κονγκό. Εσείς με διαβάζετε από ένα ipad που κατά 90% συναρμολογήθηκε από παράνομη παιδική εργασία στην Κίνα. Τα ρούχα που φοράμε-ακόμα και αυτά που περήφανα δηλώνουν made in Greece-δεν έχουμε ιδέα σε πόσα πτώματα αντιστοιχεί η κάθε τους ραφή...

Πριν 6 μήνες πραγματοποίησα για λογαριασμό του  IRIN μια έρευνα για την ανθρωπιστική βοήθεια στο Μπαγκλαντές. Το ερώτημα ήταν απλό-γιατί μια χώρα που λαμβάνει 1.5 δισεκατομμύριο δολάρια σε αναπτυξιακή βοήθεια κάθε χρόνο, δεν μπορεί ακόμα να θρέψει τα παιδιά της. Θυμάμαι ότι κυνηγούσα επι εβδομάδες κάποια δήλωση από την κυβέρνηση για να με παραπέμψουν τελικά σε μια γραπτή ανακοίνωση του υπουργείου ανάπτυξης. Κυνηγούσα επίσης  κάποια από τις πολλές -77 στον αριθμό-διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη χώρα (μαζί με τις 12 υπηρεσίες του ΟΗΕ και τις 7,000 τοπικές οργανώσεις), πάλι χωρίς επιτυχία. Μόλις έθετα το ερώτημα, τα στόματα σφραγίζονταν ερμητικά ενώ κάποιες πολύ γνωστές ΜΚΟ μου έκλεισαν το τηλέφωνο στα μούτρα ή μου έδειξαν ευγενικά την πόρτα. Μια επίσης γνωστή οργάνωση με παρέπεμψε σε ένα σχετικό άρθρο τους στους Financial Times. Χρειάστηκε να διαβάσω το άρθρο 3 φορές για να συνειδητοποιήσω ότι αναφερόταν στο Μπαγκλαντές και όχι στην Ελβετία.  Όταν τους το είπα, με πέταξαν κυριολεκτικά έξω από το γραφείο τους.

Οι αριθμοί λοιπόν στο Μπαγκλαντές ευημερούσαν και εγώ έπρεπε με κάποιο τρόπο να αντιστοιχήσω αυτούς τους αριθμούς στις τραγικές φιγούρες που συναντούσα στην Ντάκα και στις επαρχίες. Έπρεπε να χωρέσω σε αυτές τις στατιστικές την γυναίκα που έσπαγε πέτρες σε ένα εργοστάσιο και είχε ανάμεσα στα πόδια της το υποσιτισμένο δίχρονο παιδί της που ανέπνεε όλη την φονική σκόνη των λατομείων. Έπρεπε ακόμα να χωρέσω την ιστορία της 16χρονης άστεγης που εκπορνευόταν για λίγα σεντς στα σκοτεινά πάρκα της πρωτεύουσας και που ποτέ στη ζωή της δεν είχε κοιμηθεί σε κανονικό κρεββάτι (το όνειρο της ήταν να βρεθεί πλούσιος πελάτης-δηλαδή κάποιος που μπορεί να πληρώσει 3 δολάρια- να την πάει σε ξενοδοχείο για να ξαπλώσει επιτέλους σε στρώμα). Τελικά, δεν κατάφερα ποτέ να συμφιλιώσω τους δείκτες ανάπτυξης με τις πραγματικές ιστορίες.

Στην Ουγκάντα είχα αναλάβει για λογαριασμό του Panos East Africa μια έρευνα για τη σεξουαλική βία. Ανακάλυψα με φρίκη ότι επτά  στις 10 γυναίκες έτρωγαν ξύλο και ότι στη Βόρεια Ουγκάντα οκτώ  στα 10 κορίτσια κάτω των δέκα ετών είχαν βιαστεί επανειλημμένα απο συγγενείς και γείτονες.

Κάθομαι λοιπόν εκεί, σε ένα δωμάτιο μιας τοπικής οργάνωσης (πολύ αξιόλογης-οφείλω να το πω) έχω ζητήσει να προσφέρουν τσάι και κολατσιό στις γυναίκες, και έχω απέναντι μου πέντε πανέμορφες κυρίες απο 27 εως 45 ετών   που μου διηγούνται τις ιστορίες τους. Οι 4 μιλάνε αγγλικά, η πέμπτη μόνο λουγκάντα, και η Ρεγγίνα,  διευθύντρια της οργάνωσης, έχει αναλάβει χρέη μεταφραστή. Οι ιστορίες φρίκης ξεπερνάνε και την πιο νοσηρή φαντασία. Και καταγράφω ήρεμα και χωρίς να δείχνω κανένα συναίσθημα-διότι θέλω απλά να μιλήσουν και όχι να τις λυπηθώ-αυτά που μου λένε. Ξέρω ότι η λύπη και η συμπάθεια μου τους είναι άχρηστη, όσο άχρηστη είναι μάλλον και η παρουσία μου εκεί. Φορείς του έιτζ και οι πέντε, χωρίς πρόσβαση σε φάρμακα οι 3 από αυτές, με 4 και 5 ανήλικα παιδιά η καθεμία και χωρίς κανένα εισόδημα, πέρα απο όσα κατάφερναν να βρίσκουν πλένοντας ρούχα, πουλώντας καλαμπόκια στους δρόμους ή  πουλώντας σεξ στο ίδιο κρεββάτι που κοιμόντουσαν με τα ανήλικα παιδιά τους (τα οποία  απλά γύριζαν πλευρό και έκλειναν τα μάτια και τα αυτιά για να μην ακούν). Φεύγοντας και για να κατευνάσω τις τύψεις μου έδωσα 10,000 σελίνια στη κάθε γυναίκα και συνέχισα τη ζωή μου. Και εκείνες τη δική τους...

Στις 22 Μαΐου το ελληνικό τμήμα της  UNICEF δημοσίευσε σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αθηνών την έρευνα τους για την κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα. Την έκθεση θα την βρείτε εδώ και σας προτείνω να την διαβάσετε και να μην επαναπαυθείτε στην περίληψη που δίνουν οι εφημερίδες.

Εάν δείτε τα στοιχεία συνολικά οι φτωχοί στην Ελλάδα το 2003 ήταν 2.186.000 και το 2011 2.349.000. Κάποιος λοιπόν θα πει ότι η αύξηση είναι μηδαμινή και φυσιολογική καθώς σε 8 χρόνια μέσα προστέθηκαν μόνο 164.000 άνθρωποι.

Εδώ θέλω να προσέξετε τα εξής: Το όριο της φτώχειας στην ΕΕ ορίζεται στο 60% του εισοδήματος, καθώς όμως το εισόδημα στην Ελλάδα μειώθηκε την τελευταία τριετία σχεδόν κατά 10%, περάσαμε από το όριο της φτώχειας που το 2010 ήταν περίπου 15,073 ευρώ να είναι 13,841 το 2011.

Αυτό σημαίνει ότι μια τετραμελής οικογένεια με 1100 ευρώ εισόδημα το μήνα δεν θεωρείται στις στατιστικές ότι απειλείται από τη φτώχεια. Η πραγματική φτώχεια λοιπόν είναι πολύ μεγαλύτερη, εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι με 1100 ευρώ εισόδημα και ένα ενοίκιο της τάξης των 400 ευρώ, με έξοδα σίτισης, λογαριασμών, εκπαίδευσης, περίθαλψης, επιβιώνεις άνετα στη σύγχρονη Ελλάδα (και αυτοί οι αριθμοί αφορούν το 2011, ακόμα δεν έχουμε στοιχεία για το 2012 και το 2013).

Το δεύτερο στοιχείο που πρέπει να προσέξει κανείς είναι πότε έγινε η αύξηση της φτώχειας. Διότι μπορεί μεταξύ 2003 και 2011 φαινομενικά να προστέθηκαν μόνο 164,000 νεόφτωχοι αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική:  το 2009 ο συνολικός αριθμός των φτωχών ήταν 2.149.000 για να εκτιναχθεί το 2011 στα 2.349.000. Επομένως 200.000 άνθρωποι πέρασαν ξαφνικά από τη μεσαία τάξη στην απόλυτη φτώχεια μέσα σε λιγότερο από 2 χρόνια. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, γείτονες, φίλοι, συγγενείς...

Πως ορίζουμε όμως την φτώχεια; διότι η φτώχεια είναι ένα σύνολο στερήσεων και δεν αφορούν μόνο στο φαγητό και στην ένδυση. Είναι πάνω από όλα η έλλειψη επιλογών και δυνατοτήτων,  είναι η αδυναμία να ορίσεις τη ζωή σου, να σχεδιάσεις το μέλλον σου, να έχεις ίσες ευκαιρίες και  την δυνατότητα να ξεφύγεις κάποτε από την μοίρα σου.

Και  για πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά στην σύγχρονη Ελλάδα, οι επιλογές και οι ευκαιρίες είναι πλέον παρελθόν.

Δεν έχω κάτι να προσθέσω στα παραπάνω. Η ζωή δεν είναι ομιλία TED και οι λύσεις ακόμα και αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν είναι συνήθως αναποτελεσματικές. Δεν ξέρω λοιπόν τι να σας πω και τι πρέπει να γίνει. Μακάρι να μπορούσα τώρα εδώ να προσθέσω κάτι συγκλονιστικά έξυπνο και βαθυστόχαστο, σαν αυτές τις ατάκες που λέει ο πρωταγωνιστής στις ταινίες του Χόλιγουντ και αλλάζει ως δια μαγείας τη ζωή όλων.

Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σιωπήσω, τίποτα άλλο...

Ματωμένα ρούχα...

Χρεωκοπημενοι καιροι...

Θα αντισταθώ και δε θα ασχοληθώ τόσο με το θέμα των ημερών. Έχει χυθεί ήδη πολύ ηλεκτρονικό μελάνι για αυτό και έχουν εκφραστεί διάφορες εμπεριστατωμένες απόψεις, όπως αυτή του φίλου Ηλία Παππά. Κάποιοι άλλοι μίλησαν για “λιθοβολισμό” και άλλα τέτοια δραματικά. Μια χαρά νομίζω ότι είναι η κα. Δημουλά, κανείς δε τη λιθοβόλησε, κριτική ασκήθηκε, κακόβουλη ή μη δεν ισοδυναμεί με εκτέλεση.

Πιστεύω ότι δημιουργός και έργο πρέπει να κρίνονται ανεξάρτητα η πρώτη από το δεύτερο. Και ορθά σχολίασαν ορισμένοι πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αφήνουν τον καθένα εκτεθειμένο στα πυρά του κοινού για το παραμικρό, αλλά το συγκεκριμένο θέμα, σε μια χώρα στα πρόθυρα της κοινωνικο-οικονομικής κατάρρευσης δεν είναι “μικροπράγμα“. Η Χ.Α. καιροφυλακτεί στο 10% με ανοδικές τάσεις και οποιαδήποτε πράξη ή δήλωση “νομιμοποιεί” το ρατσισμό είναι επικίνδυνη και ανεπίτρεπτη. Ειδικά από ανθρώπους της Τέχνης, υποτίθεται με ευαισθησίες.
Άκουσα και διάβασα πολλά για τα λόγια της κυρίας Δημουλά, για το κατά πόσο παραφράστηκαν ή αποδόθηκαν περιληπτικά, για το τι είναι ρατσιστικό και τι όχι, για το τι είναι “πολιτικά ορθό” και τι ειλικρινές, αλλά “άκομψο”.
Εμένα με απασχόλησε κάτι άλλο αυτές τις μέρες. Κάτι που πέρασε σχεδόν “στα ψιλά” εδώ, γιατί έγινε στο μακρινό και φτωχό Μπαγκλαντές. Ξέρετε, τη χώρα (μεταξύ άλλων, γειτονικών και μη) που μας προμηθεύει  με εργατικό δυναμικό για τις γλυκιές φράουλες της Μανωλάδας.
Αναρωτιέμαι πόσο κενή είναι η συζήτηση περί πολιτικής ορθότητας του λόγου, τη στιγμή που ο ίδιος μας ο τρόπος ζωής είναι κατάφωρα μη ορθός, όχι “πολιτικά”, αλλά ηθικά. Γιατί; Επειδή δεν είναι μόνο οι εγχώριες φράουλές μας ποτισμένες με αίμα, αλλά και τα εισαγόμενα ρούχα μας, τα κινητά μας και τα περισσότερα αγαθά που μας προσφέρει ο σύγχρονος καπιταλισμός.
Πριν δύο εβδομάδες, κατέρρευσε ένα οκταώροφο εργοστάσιο ενδυμάτων στα περίχωρα της πόλης Ντάκα, στο Μπαγκλαντές. Σύμφωνα με τους τελευταίους απολογισμούς οι νεκροί ξεπερνούν τους 900 και οι τραυματίες τους 2500.
Στο κτήριο αυτό λειτουργούσαν πέντε εταιρείες, οι Phantom Apparels, Phantom Tac, Ether Tex, New Wave Style και New Wave Bottoms, οι οποίες προμηθεύουν με ρούχα μεγάλες φίρμες της Δύσης. Ανάμεσά τους o αμερικανικός κολοσσός Wallmart, η βρετανική Primark, η ισπανική Mango και, τι ειρωνεία, η γνωστή και μη εξαιρετέα ιταλική Benetton.
Ξέρετε, αυτή με τα “ενωμένα χρώματα” και τις έξυπνες/προκλητικές διαφημίσεις κατά του ρατσισμού; Αναρωτιέμαι, πόσο καλή διαφήμιση για τη Benetton θα αποτελούσε η παρακάτω φωτογραφία:

United Colours of Benetton

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στα χαλάσματα από την Τασλίμα Ακτέρ, φωτορεπόρτερ και ακτιβίστρια. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς τι νιώθει κοιτάζοντάς την. Είναι ταυτόχρονα τραγική, μακάβρια ρομαντική και βαθιά θλιβερή.
Ο αναίτιος και άδικος θάνατος 900 ανθρώπων είναι μια πραγματική τραγωδία. 3500 άτομα περίπου εργάζονταν σε ένα κτήριο το οποίο είχε κριθεί ακατάλληλο από την αστυνομία, μόλις την προηγούμενη μέρα από την κατάρρευση. Παρόλα αυτά, οι ιδιοκτήτες  υποχρέωσαν τους εργαζόμενους να δουλέψουν, διαβεβαιώνοντάς τους ότι οι τεράστιες ρωγμές δεν αποτελούσαν λόγο ανησυχίας. Κάποιοι από τους εργάτες διαμαρτύρονταν έξω από το κτήριο όταν αυτό μετατράπηκε σε σωρό από χαλάσματα.
Η φωτογράφος μίλησε για τη φωτογραφία, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TIME:

Με ρώτησαν πολλοί για την φωτογραφία αυτή. Προσπάθησα να μάθω γι’ αυτούς αλλά δεν έχω βρει ακόμα στοιχεία. Δεν ξέρω ούτε ποιοί είναι, ούτε τι σχέση είχαν.
Ημουν όλη μέρα στα ερείπια και έβλεπα τους διασώστες αλλά και πολίτες να ανασύρουν τραυματισμένους εργάτες από τα συντρίμμια. Θυμάμαι ακόμα τα τρομαγμένα μάτια των συγγενών. Ημουν εξαντλημένη, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Τότε, γύρω στις 2 το πρωί, βρήκα ένα ζευγάρι, αγκαλιασμένο στα ερείπια.
Το κάτω μέρος των σωμάτων τους ήταν θαμμένο. Το αίμα από τα μάτια του άνδρα έτρεχε σαν δάκρυ. Όταν τους είδα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τους αισθάνθηκα σαν δικούς μου ανθρώπους. Τους έβλεπα τις τελευταίες τους στιγμές να κάθονται έτσι αγκαλιασμένοι, προσπαθώντας ό ένας να σώσει τον άλλο.
Κάθε φορά που κοιτάζω αυτή την φωτογραφία, αισθάνομαι άβολα. Με έχει στοιχειώσει. Είναι σα να μου λένε. Δεν είμαστε άλλα δυο πτώματα. Δεν είμαστε φτηνά εργατικά χέρια και φτηνές ζωές. Είμαστε άνθρωποι σαν κι εσάς. Η ζωή μας είναι πολύτιμη και τα όνειρά μας το ίδιο.
Αν οι υπεύθυνοι δεν τιμωρηθούν με τις αυστηρότερες ποινές, τότε η τραγωδία αυτή θα επαναληφθεί. Δεν θα υπάρξει ανακούφιση από αυτά τα φριχτά συναισθήματα. Γι’ αυτό και θέλω η φωτογραφία αυτή να κάνει τον γύρο του κόσμου.

Η φωτογραφία αυτή είναι θλιβερή γιατί αντικατοπτρίζει το τίμημα που πληρώνουμε για τα “φθηνά” και “ανταγωνιστικά” επώνυμα ρούχα μας. Είναι η πραγματικότητα που επιλέγουμε να αγνοούμε. Πέντε μήνες πριν αυτή την τραγωδία είχε σημειωθεί πυρκαγιά σε άλλο εργοστάσιο ρούχων, πάλι στο Μπαγκλαντές, με 112 θύματα. Μόλις προχθές σημειώθηκε άλλη μια πυρκαγιά σε εργοστάσιο στη Ντάκα. Είναι μια είδηση που θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη υπό κανονικές συνθήκες, καθώς η Δύση δεν ευαισθητοποιείται τόσο όταν πεθαίνουν άνθρωποι στην Ασία ή στην Αφρική. Έστω κι αν καταπλακώνονται ή καίγονται ζωντανοί κατασκευάζοντας τα ρούχα που φοράμε.
Θυμάστε αλήθεια την τραγωδία της Ρικομέξ; Είχε κοστίσει τη ζωή σε 39 ανθρώπους και είχε συγκλονίσει όλη τη χώρα. Φανταστείτε, λοιπόν, μια χώρα γεμάτη από “Ρικομέξ” πολλαπλάσιου μεγέθους. “Χάρτινα” κτήρια εργοστασίων όπου άνθρωποι σαν εμάς, ίσως λίγο πιο σκούροι, εργάζονται μέσα σε απαράδεκτες συνθήκες, για ψίχουλα, χωρίς καμία προϋπόθεση ασφαλείας. Για τα ρούχα μας. Αυτά που φοράμε και καμαρώνουμε στον καθρέπτη.
Υπάρχουν κι άλλα Μπαγκλαντές. Στην Κίνα, για παράδειγμα, είναι γνωστές οι συνθήκες υπό τις οποίες κατασκευάζονται τα πανάκριβά μας iPhone στα εργοστάσια/μπουντρούμια της Foxconn. Τα ατυχήματα και οι αυτοκτονίες εργατών αποτελούν κάτι το δεδομένο στην ημερήσια διάταξη. Παιδάκια στην Ινδία κατασκευάζουν τα αθλητικά είδη της Nike. Και η Λατινική Αμερική δεν πάει πίσω. Το Μάρτη έκλεισε ένα παράνομο εργαστήριο στην Αργεντινή που παρήγαγε ρούχα για το Zara σε απάνθρωπες συνθήκες. Τον προηγούμενο μήνα ανακαλύφθηκαν κι άλλα, στα οποία εργάζονταν κυρίως Βολιβιανοί μετανάστες (μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά) για λογαριασμό της φίρμας “Inditex”, η οποία προμηθεύει Zara, Pull & Bear, Massimo Dutti, Bershka, Stradivarius, Oysho, Uterqüe.
Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Δεν μπορούμε ακόμα να δηλώνουμε άγνοια, χωρίς να ιδρώνει το αυτί μας. Το Internet δεν είναι μόνο για να κουτσομπολεύουμε στο Facebook, να ακούμε μουσική και να κατεβάζουμε ταινίες. Είναι κυρίως ένα πανίσχυρο εργαλείο επικοινωνίας και (υπό προϋποθέσεις) μια πολύτιμη πηγή ενημέρωσης. Και πολλαπλασιάζει τη δύναμη της μονάδας. Πέρα από την ευθύνη και τη δύναμη που έχει ο καθένας μας, ως καταναλωτής, ως χρήστης μπορεί να ασκήσει πίεση στους ισχυρούς και να ενημερώσει όσους δε γνωρίζουν.
Και μπορεί να μη μαθαίνονται όλα για όλους, αλλά ο παραδειγματισμός λειτουργεί και σε βάθος χρόνου ο φόβος συμμορφώνει ακόμα και όσους δεν αποκαλύπτονται. Οι φράουλες της Μανωλάδας μένουν στα αζήτητα. Μην τις λυπάστε. Η ανθρώπινη ζωή είναι απείρως πιο πολύτιμη από λίγους τόνους φράουλες (που σε τελική ανάλυση δεν ταΐζουν τους φτωχούς στην τιμή που είχαν φθάσει) και όλα τα τσίτια που μπορεί να χωρέσει το Zara.
Κοιτάξτε καλά τη φωτογραφία και σκεφτείτε: αξίζει το τίμημα για τα ματωμένα ρούχα; Μπορούμε ακόμα να κάνουμε τους ανήξερους; Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο “Τρίτος Κόσμος” μας χτυπά την πόρτα; Όχι για να ζητήσει δουλειά σαν μετανάστης. Για να μείνει.

Μουσικό Διάλειμμα #33

Αποφάσισε με ποιους είσαι, όσο είναι καιρός, γιατί κάποιοι ονειρεύονται την Ελλάδα των 150 Ευρώ, του 15ωρου, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, για να γίνουμε μια “ανταγωνιστική” χώρα του νέου Τρίτου Κόσμου. Επειδή τους συμφέρει περισσότερο να εξαπλωθεί ο Τρίτος Κόσμος, παρά να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί η δυστυχία και η εκμετάλλευση.

Τα παιδιά του τρίτου κόσμου...

Απεραντο Γαλαζιο...

Σημ: “ΑΝ όλα  τα κράτη  σταματούσαν  την παραγωγή όπλων για 3 ημέρες θα  είχαν να φάνε τα παιδιά  όλου του κόσμου από  νεογέννητα  έως  15 ετών για 12 χρόνια!!!!!!   ΑΝ”

                     ……………………………………………………………
Τα παιδιά είναι πάντα πιο ευπαθή από τους ενήλικες σε δύσκολες καταστάσεις. Στο Αφγανιστάν, τα παιδιά έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα από τον πόλεμο, την έλλειψη τροφίμων και την αστάθεια του πολιτικού συστήματος της χώρας. Τα στοιχεία που έχουμε στην διάθεση μας λένε πως:
Ένα στα τέσσερα παιδιά πεθαίνει πριν φτάσει στην ηλικία των πέντε ετών.
Το ποσοστό θνησιμότητας στα νεογέννητα είναι το τρίτο κατά σειρά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της ιλαράς και της θανατηφόρας διάρροιας.
Πολλά παιδιά έχουν χάσει τους γονείς τους ή έχουν αποχωριστεί από αυτούς.
Τα περισσότερα παιδιά είναι τρομοκρατημένα από την βία, τον θάνατο και τις ασθένειες
που καθημερινά αντιμετωπίζουν.
Σχεδόν τα μισά παιδιά του Αφγανιστάν, που είναι κάτω από 5 ετών είναι σοβαρότατα υποσιτισμένα.
Το Αφγανιστάν χρειάζεται επειγόντως ανθρωπιστική βοήθεια.
Είναι όμως αρκετή η ανθρωπιστική βοήθεια για να σωθούν τόσα εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, για να ανθίσει ξανά το χαμόγελο στα αθώα παιδικά προσωπάκια; Ας μη γελιόμαστε. Αν κοιτάξουμε στις διάφορες περιοχές του Πλανήτη που δοκιμάστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες από πολέμους, δε θα βρούμε καμιά που να έχει ξεπεράσει τις πληγές της, που να μπορεί να δώσει στα παιδιά της τα απαραίτητα. Στο Ιράκ, μια δεκαετία μετά τον πόλεμο του Κόλπου, τα παιδιά πεθαίνουν κατά χιλιάδες από αμυγδαλίτιδα…! Χάρη στο εμπάργκο, που επέβαλε η διεθνής κοινότητα, μετά από πρόταση των Η.Π.Α. , στον “τρομοκράτη Σαντάμ Χουσεΐν” δεν υπάρχουν αντιβιοτικά και αντιπυρετικά. Στη Σερβία πόσες ακόμα ζωές θα χαθούν από έλλειψη τροφίμων και φαρμάκων; Η διεθνής κοινότητα, όμως, είναι ικανοποιημένη γιατί τιμώρησε τον “τρομοκράτη Μιλόσεβιτς”. Χωρίς να δικαιολογούμε καμιά τρομοκρατική ενέργεια, όπως αυτή της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, πρέπει όλοι να δηλώσουμε στους ισχυρούς της Γης ότι η σύλληψη και η τιμωρία τρομοκρατών δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τον αφανισμό ολόκληρων λαών. Οι βομβαρδισμοί και στη γειτονική Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν έδειξαν ότι δεν υπάρχουν επιλεγμένοι στόχοι, δεν υπάρχουν έξυπνες βόμβες. Υπάρχουν αθώα θύματα, υπάρχουν λαοί που κινδυνεύουν με γενοκτονία.
Πεθαίνοντας από την πείνα στην Αφρική – Τα παιδιά θύματα της παγκόσμιας αδιαφορίας
Παιδιά ενός κατώτερου Θεού; Λαοί αφημένοι στο έλεος και την αδιαφορία των «πλουσίων» και των «μεγάλων» του κόσμου. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι αποκρουστικές, σκληρές, σοκαριστικές. Αλλά είναι ΑΛΗΘΙΝΕΣ.
Τους τελευταίους τρεις μήνες μόνο, η πείνα έχει θερίσει περίπου 30.000 παιδιά στη Σομαλία. Πρόκειται για τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση που πλήττει το Κέρας της Αφρικής εδώ και πολλές δεκαετίες.
Αμερικανοί αξιωματούχοι ζήτησαν από τη διεθνή κοινότητα να δράσει. Αλλά φαίνεται πως εκείνη δεν τους ακούει γιατί είναι απορροφημένη στην παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση…

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η ξηρασία στην ανατολική Αφρική απειλεί περίπου 12 εκατομμύρια ανθρώπους. Στη Σομαλία, 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ανάγκη από άμεση ανθρωπιστική βοήθεια.
Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη στη Σομαλία όπου οι ισλαμιστές εμποδίζουν -από το 2009- την πρόσβαση των ανθρωπιστικών οργανώσεων του ΟΗΕ και ορισμένων διεθνών μη κυβερνητικών οργανώσεων στα εδάφη που ελέγχουν.

Και παρόλο που η πείνα σήμερα μπορεί εν δυνάμει να ξεπεράσει εκείνη στην Αιθιοπία το 1984 όσον αφορά το εύρος της (ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τότε τη ζωή τους) η διεθνής κοινότητα καθυστερεί ν’ αντιδράσει.
Για την ώρα, έχουν εξασφαλιστεί μόνο τα μισά από τα δυο δισεκατομμύρια δολάρια που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της πείνας, με βάση εκτιμήσεις του ΟΗΕ.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ
Στον πλανήτη μας υπάρχουν χώρες πολύ πλούσιες, πολύ φτωχές, αλλά και οι ενδιάμεσες. Αν παίρναμε δυο αντιπροσωπευτικές οικογένειες, τη μία από τις πλούσιες χώρες και την άλλη από τις φτωχές χώρες, και τις συγκρίναμε μεταξύ τους, τότε έχω την αίσθηση ότι η σύγκριση θα μας άφηνε όλους άφωνους. Από τη μια μεριά χλιδή, πλούτος, ωραία σπίτια και αυτοκίνητα, πλούσια φαγητά, και από την άλλη φτώχεια, αρρώστια, αγραμματοσύνη, εξαθλίωση, περιθωριοποίηση, απόγνωση.
Η εικόνα αυτή γίνεται χειρότερη όταν σκεφθεί κανείς ότι εμείς θάβουμε τα προϊόντα μας στις χωματερές (για να προστατεύσουμε τις τιμές τους), ενώ, αν τα έτρωγαν τα αποσκελετωμένα παιδάκια στις χώρες του τρίτου κόσμου, δεν θα πέθαιναν από ασιτία. Αυτό και αν δεν είναι το αποκορύφωμα της απανθρωπιάς.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Πάνω από 1.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στη Νότια Αμερική, στην Αφρική και στην Ασία, υποφέρουν από την πείνα. Δεν έχουν πόσιμο νερό. Δεν έχουν ούτε καν την υποτυπώδη, τη στοιχειώδη φροντίδα σε θέματα υγείας και παιδείας.
Φτωχά παιδιά πηγαίνουν σε αποξηραμένους αγρούς και ψάχνουν να βρουν λίγα σπόρια που έτυχε να απομείνουν εκεί και έτσι να χορτάσουν την πείνα τους. Λείπουν απ’ αυτούς τα ρούχα τα παπούτσια και ότι άλλο είναι απαραίτητο για την καθημερινή τους ζωή. Τα μέσα μεταφοράς τραίνα, αεροπλάνα είναι άγνωστα σ’ αυτές τις χώρες. Δεν υπάρχουν νοσοκομεία, σχολεία κ.λπ. Η παιδική θνησιμότητα είναι στα ύψη. Συγκεκριμένα, για παιδάκια κάτω του ενός έτους, η θνησιμότητα είναι τρομακτική: Κάθε 5 λεπτά πεθαίνει ένα παιδί, ή κάθε ημέρα πεθαίνουν γύρω στις 18 χιλιάδες παιδιά, ή κάθε χρόνο πεθαίνουν 6 εκατομμύρια παιδιά.
ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Τα χρήματα που διαθέτουν οι άλλες πολιτισμένες χώρες είναι λιγοστά και οι διάφορες οργανώσεις προσπαθούν με εράνους και άλλα μέσα να βοηθήσουν (γιατροί χωρίς σύνορα κ.α.) έτσι ώστε να σώσουν μερικούς από το θάνατο, τις αρρώστιες και ότι άλλο τραγικό μαστίζει αυτούς τους ανθρώπους.
Για σκεφτείτε ένα παιδάκι από αυτούς τους λαούς και ένα παιδάκι της Ευρώπης , της χώρας μας! Ποια η διαφορά; Στην Αφρική δεν έχουν τα παιδιά παιχνίδια , δεν έχουν φαγητό, δεν έχουν ρούχα, δεν έχουν φάρμακα, δεν έχουν αυτά που είναι απαραίτητα στη πιο τρυφερή ηλικία της ζωής τους και όχι τα πλούτη που διακρίνουν τα παιδιά της χώρας μας. Ας σκεφτούμε ότι άλλοι λαοί δεν έχουν τέτοια προβλήματα
Πείνα, αρρώστιες και πόλεμος
σκοτώνουν τα παιδιά
Συγκλονιστικά στοιχεία για τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών, ιδίως του αναπτυσσόμενου κόσμου, έδωσαν χτες στη δημοσιότητα εκπρόσωποι της “Γιούνισεφ” , με αφορμή τη σημερινή μέρα που είναι αφιερωμένη στο παιδί.

• Δώδεκα εκατομμύρια παιδιά το χρόνο – 33.000 καθημερινά – χάνουν τη ζωή τους από ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί.
• Περί τα έξι εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την ασιτία.
• Οι πόλεμοι των τελευταίων δέκα ετών σκότωσαν δύο εκατομμύρια παιδιά.

Τα τρία παραπάνω προβλήματα, δηλαδή ο υποσιτισμός, οι ασθένειες και οι πόλεμοι, ευθύνονται για το θάνατο εκατομμυρίων παιδιών κάθε χρόνο.
Όσον αφορά τον υποσιτισμό, σχεδόν το 1/3 των παιδιών κάτω των πέντε ετών στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δηλαδή 174 εκατομμύρια παιδιά, πηγαίνουν για ύπνο νηστικά. Τουλάχιστον, δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι, ως επί το πλείστον γυναίκες και παιδιά αναπτυσσόμενων χωρών, υποφέρουν από έλλειψη ιχνοστοιχείων. Το 1996, η έλλειψη ιωδίου έθεσε σε κίνδυνο τη σωματική και πνευματική υγεία 1,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Παγκόσμια, 250 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών υπέφεραν από έλλειψη βιταμίνης Α την περυσινή χρονιά. Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι – κυρίως μικρά παιδιά και γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία – υποφέρουν από σιδηροπενική αναιμία, που ευθύνεται για το 20% των μητρικών θανάτων.
‘Όσον αφορά τις ασθένειες, περί τα δύο εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν παγκόσμια κάθε χρόνο από έξι παιδικές ασθένειες, για τις οποίες θα μπορούσαν να είχαν εμβολιαστεί. Πρόκειται για τις εξής ασθένειες: Ιλαρά, κοκίτης, τέτανος, φυματίωση, πολιομυελίτιδα και διφθερίτιδα. Οι διαρροϊκές παθήσεις σκοτώνουν 2,2 εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο, ενώ οι οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις, ειδικά η πνευμονία, ευθύνονται για το θάνατο 2 εκατομμυρίων παιδιών. Η έγκαιρη διάγνωση και η χρήση σωστών αντιβιοτικών θα μπορούσαν να αποτρέψουν το 30 – 60% των σχετικών θανάτων. Εξαιτίας του ΕΪΤΖ, πεθαίνουν 1.000 παιδιά κάθε μέρα. Μέχρι το τέλος του 1996, ο ιός HIV είχε σκοτώσει 1,4 εκατομμύρια παιδιά.
Οι πόλεμοι της περασμένης δεκαετίας άφησαν πίσω τους δύο εκατομμύρια παιδιά νεκρά, 4 – 5 εκατομμύρια παιδιά ανάπηρα, 12 εκατομμύρια παιδιά άστεγα, ένα εκατομμύριο παιδιά ορφανά ή χαμένα από τους γονείς τους και δέκα εκατομμύρια παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα. Τα περισσότερα παιδιά που πεθαίνουν σε καιρό πολέμου, δεν έχουν χτυπηθεί από βόμβες ή σφαίρες, αλλά έχουν υποκύψει στην πείνα και τις ασθένειες, εξαιτίας της καταστροφής των ιατρικών υπηρεσιών, των παροχών νερού και των πηγών τροφής.
Η Αφρική είναι η πιο πολυτάραχη ήπειρος, με δεκάδες τοπικούς εμφυλίους ή διακρατικούς πολέμους που στοιχίζουν τη ζωή χιλιάδων παιδιών. Σύμφωνα με στοιχεία της “Γιούνισεφ”, τα περισσότερα από τα εφτά εκατομμύρια προσφυγόπουλα όλου του κόσμου βρίσκονται στην Αφρική. Απ’ όλους τους θανάτους που οφείλονται στον πόλεμο στην Αφρική, το 92% είναι γυναίκες και παιδιά. Για κάθε παιδί που σκοτώνεται στην Αφρική, άλλα τρία τραυματίζονται ή μένουν ανάπηρα.
Η εκμετάλλευση των παιδιών
Η εκμετάλλευση των παιδιών είναι μια πραγματικότητα ακόμα και στις μέρες μας. Είναι μία πραγματική κοινωνική μάστιγα, ειδικά στις τριτοκοσμικές χώρες. Εκεί πολλά παιδιά δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες για ένα κομμάτι ψωμί ή για ελάχιστα χρήματα, διότι πρέπει να βοηθήσουν στη συντήρηση της πολύτεκνης συνήθως οικογένειάς τους. Αλλά ακόμη και στις αναπτυγμένες χώρες υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός παιδιών, που συχνά προέρχονται από υπανάπτυκτα κράτη, τα οποία είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης. Είτε οι γονείς τους είτε άλλα τρίτα πρόσωπα τα στέλνουν να ζητιανεύουν στους δρόμους ή να πουλάνε χαρτομάντιλα και λουλούδια στα φανάρια. Έτσι στερούνται το δικαίωμά τους στη μάθηση. Ο χειρότερος όμως τρόπος εκμετάλλευσης των παιδιών είναι η σεξουαλική κακοποίηση.Το φαινόμενο αυτό της παιδοφιλίας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, τα διάφορα οργανωμένα κυκλώματα
παιδεραστίας έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα. Είναι εξωφρενικό το ότι τα παιδιά γνώρισαν τη φρίκη και έχασαν την αγνότητα τους για να πλουτίσουν κάποιοι διεστραμμένοι. Τα παιδιά που βιώνουν αυτήν την εμπειρία αποκτούν μακροχρόνιο ψυχολογικό τραύμα.
Για όλα τα παραπάνω πολλοί άνθρωποι δεν θα γνωρίσουν ποτέ πώς είναι να είσαι χαρούμενος και ξέγνοιαστος στην παιδική ηλικία.
Ο χειρότερος όμως τρόπος εκμετάλλευσης των παιδιών είναι η σεξουαλική κακοποίηση.Το φαινόμενο αυτό της παιδοφιλίας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, τα διάφορα οργανωμένα κυκλώματα παιδεραστίας έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα. Είναι εξωφρενικό το ότι τα παιδιά γνώρισαν τη φρίκη και έχασαν την αγνότητα τους για να πλουτίσουν κάποιοι διεστραμμένοι. Τα παιδιά που βιώνουν αυτήν την εμπειρία αποκτούν μακροχρόνιο ψυχολογικό τραύμα.
Για όλα τα παραπάνω πολλοί άνθρωποι δεν θα γνωρίσουν ποτέ πώς είναι να είσαι χαρούμενος και ξέγνοιαστος στην παιδική ηλικία.
ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ  ΕΜΦΥΛΙΟΥ  ΠΟΛΕΜΟΥ  ΣΤΟ  ΣΟΥΔΑΝ

Την τραγική κατάσταση πολλών παιδιών στο Σουδάν αναδεικνύει έκθεση του ΟΗΕ που αποκαλύπτει ότι παιδιά ακόμη και κάτω των 12 ετών εξακολουθούν να στρατολογούνται ως πολεμιστές στην εμφύλια διαμάχη και να πέφτουν θύματα απαγωγής, δολοφονιών και σεξουαλικής βίας. Όπως επισημαίνει ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, στην έκθεση αυτή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, η συγκέντρωση εξακριβωμένων στοιχείων για τον αριθμό των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παιδιών είναι ιδιαίτερα δύσκολη δεδομένου ότι στη χώρα δραστηριοποιούνται πάνω από 30 ένοπλες ομάδες και οι συμμαχίες μεταβάλλονται συνεχώς. Παρ’ όλα αυτά οι σουδανικές ένοπλες δυνάμεις, η αστυνομία και πάνω από δώδεκα ομάδες (προσκείμενες είτε στο στρατό είτε στους αντάρτες) έχουν αναγνωριστεί ως υπεύθυνοι για σειρά παραβιάσεων. Έτσι στο νότιο Σουδάν εντοπίστηκαν πάνω από 150 παιδιά-πολεμιστές με μέσο όρο ηλικίας τα 16 χρόνια και με τα μικρότερα να έχουν μόλις συμπληρώσει τα εννιά. Κατά το διάστημα που καλύπτει η έκθεση (Ιούνιος 2006-2007), κατεγράφησαν οκτώ παιδικοί θάνατοι (άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα συγκρούσεων), δέκα επιβεβαιωμένες και 40 ανεπιβεβαίωτες απαγωγές. Την ίδια ώρα στο Νταρφούρ, «αξιόπιστες αναφορές» κάνουν λόγο για στρατολόγηση κι εκμετάλλευση παιδιών από τις σουδανικές δυνάμεις και τουλάχιστον εφτά αντιπολιτευτικές κι αντάρτικες ομάδες. Οι πληροφορίες από το Νταρφούρ αναφέρουν 62 επιβεβαιωμένους κι άλλους 110 ανεπιβεβαίωτους παιδικούς θανάτους, 26 επιβεβαιωμένες και 150 ανεπιβεβαίωτες απαγωγές και 62 βιασμούς. Όπως τονίζει ο κ. Μπαν, «ο βιασμός αποτελεί ευρέως διαδεδομένη πρακτική και χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου». Από τη Ρώμη, όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη, ο πρόεδρος του Σουδάν Ομάρ Χασάν Μπασίρ δήλωσε χθες ότι η κυβέρνησή του είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει κατάπαυση του πυρός μόλις ξεκινήσουν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους αντάρτες του Νταρφούρ τον Οκτώβριο στη Λιβύη. Επισημαίνοντας ότι στόχος της κίνησης αυτή είναι η δημιουργία θετικού κλίματος, ο Μπασίρ εξέφρασε την ελπίδα ότι «οι διαπραγματεύσεις της Τρίπολης θα είναι οι τελευταίες και θα φέρουν οριστική ειρήνη».

Χιλιάδες παιδιά στρατιώτες στο Νταρφούρ

Υπήρχαν 6.000 παιδιά στρατιώτες στο Νταρφούρ, στην περιοχή του δυτικού Σουδάν που μαστίζεται από εμφύλιο πόλεμο, σύμφωνα με εκπρόσωπο του Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (UNICEF).
“Όλες οι ένοπλες οργανώσεις στο Νταρφούρ στρατολογούν ή χρησιμοποιούν παιδιά. Υπολογίζουμε ότι ο αριθμός των παιδιών που υπηρετούν ως στρατιώτες στο Σουδάν φθάνει τις 8.000. Σχεδόν 6.000 ανάμεσά τους βρίσκονται στο Νταρφούρ”, δήλωσε στον Τύπο ο Τεντ Σάιμαν, αντιπρόσωπος της UNICEF στο Σουδάν.
“Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα φέρουν όπλα ή ότι πολεμούν. Ωστόσο βρίσκονται δίπλα στις ένοπλες οργανώσεις. Είδαμε παιδιά με στρατιωτική στολή, να φέρουν όπλα”, πρόσθεσε.
Νέοι επίσης υπηρετούν ως στρατιώτες στις σουδανικές ένοπλες δυνάμεις, πρόσθεσε.
Σε 400 περιπτώσεις που αναφέρθηκαν φέτος, οι νεότεροι στρατιώτες στις ανταρτικές οργανώσεις του Νταρφούρ είναι 11 ετών, στην πλειοψηφία τους είναι από 15 έως 17 ετών.
Ένας νεαρός, μικρότερος των 18 ετών, θεωρείται παιδί σύμφωνα με τη διεθνή κοινότητα και τη σουδανική νομοθεσία. Ωστόσο σε αρκετές φυλές ένας νέος θεωρείται ενήλικας, αμέσως μετά την εφηβεία.
“Δύο εκατομμύρια παιδιά πλήττονται από τη σύγκρουση και ανάμεσα σε αυτά νομίζω ότι 700.000 γεννήθηκαν μετά το 2004. Τα νήπια λοιπόν αυτά έχουν ζήσει μόνο σε μια ζώνη πολέμου”, πρόσθεσε.
Οι αρχές εκτιμούν ότι τα παιδιά αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 50% των τουλάχιστον τεσσάρων εκατομμυρίων πληγέντων από τον πόλεμο στο δυτικό Σουδάν, ο οποίος εισέρχεται πλέον στο έβδομο έτος του.
Η UNICEF εντείνει τις προσπάθειες για να μην στρατολογούνται τα παιδιά στο Σουδάν. Φέτος 99 παιδιά, μέλη του αντάρτικου Κινήματος Δικαιοσύνης και Ισότητας αποστρατεύτηκαν, αφού νωρίτερα είχαν συλληφθεί στη διάρκεια επίθεσης στο Χαρτούμ.
Άλλα 116 παιδιά, μέλη του οργάνωσης του Μίνι Μινάουι που είχε υπογράψει συμφωνία με την κυβέρνηση το 2006, αναμένεται επίσης να αποστρατευτούν σε συντονισμό με τις ενέργειες της UNICEF.

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΚΟΣΜΟ
3ΟΟ εκατομμύρια παιδιών κάτω των 15 ετών εργάζονται για να κρατήσουν στη ζωή τον εαυτό τους και την οικογένειά τους και με μισθούς σκλάβων, και τα παιδιά τα εκμεταλλεύονται κάνοντας κατάχρηση της αδυναμίας τους για αυτοϋπεράσπιση . Είναι αυτά τα παιδιά θύματα της εκμετάλλευσης και της κατάχρησης για την απασχόληση, που σύρονται στην πορνεία ή γίνονται στρατιώτες σε εμφύλιους αλληλοσπαραγμούς και πολέμους…
Εκατομμύρια παιδιά δεν θα γνωρίσουν την παιδική τους ηλικία, όπως είναι αυτή γνωστή στις δυτικές χώρες. Εργάζονται, σαν να ήτανε σκλάβοι, αντί να παίζουν και να χαίρονται στην ηλικία τους ως παιδιά. Η απάνθρωπη παιδική εργασία είναι εξαπλωμένη σ΄ όλον τον κόσμο. Και παρόλο που το Κογκρέσο της Σουηδίας για τη σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών είχε προγραμματιστεί προ πολλού, συνέπεσε με την ανακάλυψη της δολοφονίας παιδιών στο Βέλγιο, που ξεσήκωσε τη διεθνή κοινή γνώμη, διαδηλώσεις, μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινοβούλια ασχολήθηκαν με αυτήν και έφερε στον τάπητα ένα έγκλημα που λαμβάνει χώρα κάθε μέρα με την αγορά, πώληση και θάνατο των παιδιών, που υποχρεώνονται στην πορνεία και πορνογραφία στις χειρότερες μορφές της παιδικής εργασίας, όπου ένα εκατομμύριο κοριτσιών κάθε χρόνο οδηγούνται στην πορνεία. ΄Οπως εκτιμούν τα Ηνωμένα ΄Εθνη 300 εκατομμύρια παιδιών κάτω των 15 ετών, προσφέρουν με την εργασία τους στο οικογενειακό εισόδημα ή εξασφαλίζουν τα απαραίτητα για τη ζωή τους.
Κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, παρόμοιες συνθήκες από την εποχή των σκλάβων, συμπλέκουν/ κατασκευάζουν χαλιά στην Ινδία και το Πακιστάν, μαζεύουν καπνό στην Ινδονησία, τσάι στη Σρι Λάνκα, στύβουν χυμό πορτοκαλιών στη Βραζιλία και εξορίζουν άνθρακα στην Κολούμπια.
Εργάζονται κάτω από ανατριχιαστικές συνθήκες μεταξύ 15 και 16 ώρες την ημέρα με ένα μισθό πείνας, αντί να παίζουν, να γελούν και να μαθαίνουν γράμματα. Η παιδική εργασία είναι η φθηνότερη και η πιο άνομη και η χωρίς δικαιώματα εργατική δύναμη του κόσμου.
Η εκμετάλλευση όμως δεν είναι και δεν περιορίζεται μόνο στον τρίτο κόσμο, αλλά και στην Ευρώπη και στην Αμερική υπάρχει παιδική εργασία. Στις ανατολικές χώρες τα παιδιά στα φανάρια ζητιανεύουν και πλένουν αυτοκίνητα. 500.000 παιδιά στη Ρωσία, ζητιανεύουν, κλέβουν, πωλούν για να επιζήσουν και μαζί με τους ηλικιωμένους είναι τα θύματα της πρώην σοβιετικής υπέρ-δύναμης, χωρίς σχολική μόρφωση, τρομαγμένα από την μαφία, που εισπράττει μέρος του ιδρώτα τους . Αλλά ακόμα και το χειρότερο με τις διασυνδέσεις με την μαφία ανοίγει ο δρόμος για την εγκληματικότητα, που έχει αυξηθεί χαρακτηριστικά το 1996 κατά 75%.
Πηγή,dikaiomatapaidiou.wikispaces.com

κι ενα απο τα σχολια που ακολουθουν...
Το περιεγραψε μια γνωστη δημοσιογραφος το 1992 σε ζωντανη ανταποκριση απο την Ρουαντα.  Στο στουντιο ηταν ο νεος (τοτε) παρουσιαστης ειδησεων Ν.Χατζηνικολαου .
Βουρκωμενη και με τρεμαμενη φωνη την ακουσε το Πανελληνιο να λεει για το 1.000.000 νεκρους στοιβαγμενους δεξια κι αριστερα στο δρομο :
-Εδω ειδα τον ενοχο Νικο ….!!!!!
-Ποιον ενοχο ;;….ψελισε αυτος
-Ναι εχει ονοματεπωνυμο ο ΕΝΟΧΟΣ Νικο και λεγεται ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ …  με πολλα επιθετα: …..λεγε με ΕΧΧΟΝ,  ΤΟΤΑΛ, ΤΕΧΑΚΟ κλπ. κλπ.
Ναι ηταν η Λιανα Κανελλη … πριν γινει “κοκκινη” …..

Νομιζες πως ησουν κατι ανωτερο καθοτι ευρωπαιος.. Λαθος...

Ιστοριες συνωμοσιας εναντια στο σκοταδισμο...

Όταν μεταχειριζόντουσαν το τρίτο κόσμο (και τον μεταχειρίζονται ακόμα) τόσο αισχρά που ακόμα και οι χειρότερες συνθήκες που ζούμε εμείς σήμερα μοιάζουν να είναι ένας επίγειος παράδεισος, όταν ξεζούμιζαν τις χώρες τις Λατινικής Αμερικής , άρπαξαν τους πόρους και τη δυνατότητα από τους λαούς τους να ζήσουν έστω και με ελάχιστη αξιοπρέπεια,  εμείς είχαμε δημιουργήσει τη ψευδαίσθηση πως .. δεν ξέρω είμαστε παιδιά ( έστω και της προσκολλήσεως στους ισχυρούς) ,  κάποιου άλλου Θεού. Ανώτερου. Ξεχωριστού. Που έχει ανεξάντλητα τα ελέη και ανεξάντλητη επιθυμία να μας κάνει ευτυχισμένους.
  
Κι εκτός από το Θεό με τα πλούσια ελέη κάποιοι είχαν επαναπαυθεί στις δάφνες της δόξας  όσων έδωσαν το αίμα τους για να μπορούμε να ζήσουμε ελεύθεροι. Είχαν επαναπαυθεί στις μάχες που κάποιοι άλλοι έδωσαν, στους ήρωες που έδωσαν τη δική τους ζωή όχι τη δική μας, στα εκατομμύρια θυμάτων που στην ιστορία της ανθρωπότητας , σε διάφορες χρονικές στιγμές, και με ποικίλους τρόπους , θυσιάστηκαν για να δουν οι επόμενοι ένα καλύτερο αύριο.

Είχαμε δημιουργήσει μια αντίληψη πως η ευημερία, το κοινωνικό κράτος, τα εργατικά δικαιώματα, η ελευθερία, η αξιοπρέπεια είναι κάτι που μας δωρήθηκε για τα όμορφα μας μάτια, από κάποιους προηγούμενους που ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν , κι είναι κάτι σαν κληρονομικό δικαίωμα που κανένας κερατάς δεν θα μας το πάρει πλέον.
Νομίζαμε πως σαν θαμώνες κάποιου ρωμαϊκού χαμάμ, θα μπορούσαμε να είμαστε στη ξάπλα, με τις  γνωστές ρόγες από σταφύλι να κρέμονται δροσερές πάνω από το διψασμένο στόμα μας κι ένα δούλο να μας κάνει αέρα όταν ζεσταινόμασταν.
Παράλληλα με αυτή την εικόνα χλιδής και πνευματικής ανυπαρξίας, εκείνο το απόλυτο αποχαυνωμένο χουζούρι ανάμεσα στα παιχνιδάκια μας και τους γελωτοποιούς που μας διασκέδαζαν , πέρναγαν οι εικόνες καταστροφής , σφαγής, ολέθρου, ασύδοτης εκμετάλλευσης  των κακόμοιρων  τριτοκοσμικών , τους οποίους βλέπαμε ξεκάθαρα  πως οι ηγέτες των δικών μας κρατών ήταν τα τέρατα που  τους ρούφαγαν το αίμα , και τους είχαν για σκουπιδοτενεκέ της ανθρωπότητας, αλλά είχαμε πνιγεί στη παραμύθια μας πως εμάς μας βλέπουν κάπως διαφορετικά. Σαν να είμαστε εμείς τα παιδιά τους κι εκείνοι το υπηρετικό προσωπικό τους.

Ίσως ούτε μια στιγμή δεν είχε περάσει στο μυαλό των περισσότερων πως απλά το θηρίο είχε «κολώσει» κάπως,  επειδή είχαν ζορίσει τα πράγματα κι έπρεπε να βάλει το σκουφάκι της γιαγιάς για να μην τρομάξει τη κοκκινοσκουφίτσα μέχρι να βρει τρόπο να τη φάει.  Οπότε γύρναγε στο δάσος , έτρωγε δεξιά κι αριστερά ότι ξέμπαρκο κι ανυπεράσπιστο ζωάκι έβλεπε και γύριζε στο όμορφα μαντριά  των  δυτικών ευτυχισμένων μικροαστών,  που ένοιωθαν ήσυχοι και ασφαλείς, γιατί  ευτυχώς είχαν μόλις γλυτώσει τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους από τη λαίλαπα του κόκκινου θηρίου της αποκάλυψης (βλέπε και σοβιέτ) , και παρίστανε τη γιαγιούλα.

Μερικοί βέβαια μόνιμα ανυπάκουοι και μόνιμα δύσπιστοι λέγανε ... μα βρε γιαγιά γιατί έχεις τόσο μεγάλα μάτια? Τόσο μεγάλη μύτη? Τόσο μεγάλο στόμα?.... Και οι υπόλοιποι απάνταγαν με  το κλασσικό χαριτωμένο τρόπο. Γλέντα λίγο ρε μαλάκα που όλο μια μούρη κατεβασμένη έχεις. Τι σου λείπει ρε μαλάκα (κι εκεί ακολουθούσαν χίλια υποκοριστικά μαγκιάς) Πάρε το γκομενάκι σου, βγες από το σπιτάκι σου, πήγαινε με το αυτοκινητάκι σου καμιά τσαρκούλα, φάε και κανένα κοψιδάκι, ρίξε και κανένα τσιφτετελάκι και  σκάσε κι ένα χαμογελάκι ρε μαλάκα!!!
Ξέρεις γιατί είχε μεγάλο στόμα λοιπόν,  λοβοτομημένε ανύπαρκτε πολίτη ,  η γιαγιά? Για να σε φάει καλύτερα. Και τώρα που θα σε φάει δεν θα το κάνει με υποκοριστικά. Όλα τα άσχημα σε υπερμεγέθη βαθμό θα τα δεις.
Όλα τα καλά που θεωρούσες πανάκεια ήταν υποκοριστικά. Τοσοδούλικα.  Η  χαψιά όμως που θα νοιώσεις στο πετσί σου τώρα,  και θα σε υποβιβάσει  ίσως πιο κάτω κι από εκείνους που λυπόσουν και τους έλεγες κακόμοιρους και κατώτερους, δεν θα είναι τοσοδούλικη.
Θα είναι τόση.... μετά συγχωρήσεως.

Ο νότος της Ευρώπης, ναι, είναι το πειραματόζωο. Έμοιαζε πιο φυσικό να φορτώσει το τέρας ενοχές τα πρόβατα με το μεσογειακό ταμπεραμέντο που ένοιωθαν μέσα τους ήδη λίγο κατεργάρηδες, είχαν λουφάξει και λίγο περισσότερο λόγω λίγου κρασιού, λίγης θάλασσας και τ΄αγόρι... παρά να πειραματιστούν από τα βόδια τα μαρκαρισμένα με το σήμα της υπευθυνότητας και της σοβαρότητας των βορείων θαλασσών.
Σκεφτείτε ότι από βορρά χάβουν τους Ιρλανδούς  οι οποίοι κατά λάθος βρίσκονται στριμωγμένοι μέσα σε μοντέλα ζωής θατσερικής  και  μερκελικής παράνοιας.

Όταν περπατάγαμε στο δάσος, ο λύκος ήταν ήδη εδώ αλλά εμείς νομίζαμε πως είχε έρθει για τους παρακάτω.  Τους παρακάτω ήδη τους είχε φάει για ορντέβρ. Το κυρίως πιάτο μόλις έχει χυμήξει. Και πεινάει πολύ. Όπως πάντα...