Τα interna corporis της Βουλής...

του Κώστα Χρυσογονου, απο το paratiritis.gr...

Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Προέδρου της Επιτροπής Γεώργιου Βλάχου για την εισαγωγή του νομοσχεδίου για το χωροταξικό την Τετάρτη 25/06/2014 με τη διαδικασία του κατεπείγοντος αποτελεί ένα ακόμα δείγμα καταστρατήγησης των συνταγματικών διατάξεων και περιφρόνησης των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Χρησιμοποιώντας ως πρόφαση ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δόσης του Ιουνίου από την Τρόικα, η κυβέρνηση προβαίνει στην κατάλυση των προβλεπόμενων διαδικασιών, προκειμένου να εκφύγει του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

 

Δεδομένου ότι η εκπλήρωση των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση της δόσης ήταν εκ των προτέρων γνωστή και σε κάθε περίπτωση, δε θα μπορούσε να αποτελεί λόγο για την καταστρατήγηση των προβλεπόμενων διαδικασιών, η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει σημαντικά νομοσχέδια χωρίς διαβούλευση καθίσταται προφανής. Η συστηματική κατάχρηση της διαδικασίας του κατεπείγοντος είναι ακόμα μία ένδειξη του πανικού που έχει καταβάλει τους κυβερνώντες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την απουσία δικαστικού ελέγχου, καθώς η επιλογή της διαδικασίας ψήφισης ανάγεται στα interna corporis της Βουλής και κατά συνέπεια, είναι ανέλεγκτη δικαστικά.

 

Άλλωστε το αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής υπό το πρόσχημα της έλλειψης νομοσχεδίων προς ψήφιση και η μεταγενέστερη εισαγωγή σημαντικών νομοσχεδίων, όπως το επίμαχο που προβλέπει ριζικές αλλαγές στον πολεοδομικό και χωροταξικό σχεδιασμό ή «η Μικρή ΔΕΗ», αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της υποτέλειας της κυβέρνησης στη μνημονιακή πολιτική. Σειρά έχει την Παρασκευή το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης για τα επενδυτικά σχέδια.

Αντίσταση εδώ και τώρα...

του Κωστα Χρυσογονου, απο το Εθνος...

Η κυβέρνηση είχε επενδύσει επικοινωνιακά στην επίσκεψη Σόιμπλε στην Αθήνα, περιμένοντας κάποιας μορφής έλεος για τη δοκιμαζόμενη Ελλάδα. Ομως ο υψηλός επισκέπτης λίγο μετά την αναχώρησή του δήλωσε για μία ακόμη φορά (Sueddeutsche Zeitung, 26.7.2013) ότι «για τα δεινά που περνούν οι Ελληνες δεν ευθύνονται το Βερολίνο ή οι Βρυξέλλες, αλλά τα λάθη της ελληνικής ελίτ τις τελευταίες δεκαετίες».
Ταυτόχρονα ο αντικαγκελάριος Ρέσλερ σε συνέντευξη στο πρακτορείο Bloomberg, απέκλεισε το ενδεχόμενο νέου «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, όπως έχει κάνει κατ΄ επανάληψη και η καγκελάριος Μέρκελ.
Επί της ουσίας βέβαια ο κ. Σόιμπλε έχει άδικο. Το κυριότερο λάθος της ελληνικής «ελίτ» τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η είσοδος στην ευρωζώνη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να εγκλωβισθεί στο ίδιο νόμισμα με τη Γερμανία και να καταρρεύσει η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας. Για τούτο όμως δεν ευθυνόταν μόνο η «δημιουργική λογιστική» των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο, που την ανέχονταν.
Αλλωστε η Ελλάδα καταφανώς δεν ανταποκρινόταν ειδικά στο κριτήριο του δημόσιου χρέους, το οποίο προβλέπουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες.
Το ζήτημα όμως δεν είναι η συνυπαιτιότητά τους, αλλά το ότι οι ίδιοι την αρνούνται και δεν δέχονται να επωμισθούν τις συνέπειές της, δηλ. το «κούρεμα» ενός μη βιώσιμου χρέους. Οι Ελληνες πολιτικοί του δικομματισμού της συμφοράς (Π.Α.ΣΟ.Κ. ? Ν.Δ.), κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, ελπίζουν ότι η φραστική αδιαλλαξία του Βερολίνου είναι προσχηματική και ότι μετά τις γερμανικές εκλογές θα επακολουθήσει κυβίστηση.
Η ελπίδα τους έχει τόση βάση όση και η αντίστοιχη του Στάλιν, που έσπευσε να υπογράψει Σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ το 1939, ελπίζοντας ότι ο τελευταίος δεν εννοούσε στα σοβαρά όσα παρανοϊκά έγραφε στο βιβλίο του «Ο Αγών μου».
Η ιστορική εμπειρία αποδεικνύει ότι είναι λάθος να επενδύεις στην προοπτική υπαναχώρησης της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας από τις εξαγγελίες της. Η ενδεδειγμένη πολιτική για την Ελλάδα δεν είναι η υποταγή στην αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική, αλλά η αντίσταση εδώ και τώρα.

Εκπαίδευση στα δικαιώματα...

του Κωστα Χρυσογονου, απο το Εθνος...

Το νομοσχέδιο που προτίθεται να καταθέσει η κυβέρνηση για την αυστηρότερη ποινική αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας υποδηλώνει την έκταση την οποία προσλαμβάνουν αυτά στη χώρα μας. Το κατά πόσο οι νέες διατάξεις θα συμβάλουν στην περιστολή τέτοιων αποκρουστικών φαινομένων μένει να αποδειχθεί στην πράξη (σημειωτέον πάντως ότι εδώ και πολλά χρόνια υφίστανται σχετικές ποινικές διατάξεις αλλά αξιοποιούνται ελάχιστα από τις Αρχές).
Εκείνο το οποίο όμως αδυνατούν να αντιληφθούν οι κυβερνώντες είναι ότι μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από την καταστολή έχει η πρόληψη. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι με υπουργικές αποφάσεις τον Απρίλιο του 2012 το μονόωρο μάθημα «Πολιτική και Δίκαιο», διάδοχο της παλιάς Αγωγής του Πολίτη, καταργήθηκε από τα υποχρεωτικά γνωστικά αντικείμενα της γενικής παιδείας του Λυκείου και διδάσκεται έκτοτε μόνο ως μάθημα επιλογής στη θεωρητική κατεύθυνση.
Σκοπός του παραπάνω μαθήματος, σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών, είναι «?να κατανοήσει ο μαθητής την οργάνωση και λειτουργία της πολιτείας και να αναπτύξει πολιτική συνείδηση και κριτική σκέψη, ώστε να συμμετέχει ενεργά στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι ως ελεύθερος και υπεύθυνος πολίτης».
Φαίνεται όμως πως όλα αυτά θεωρούνται πια περιττή πολυτέλεια για τους περισσότερους μαθητές, οι οποίοι δεν ακολουθούν τη θεωρητική κατεύθυνση, ενώ για τους υπόλοιπους «αρκεί» μία ώρα την εβδομάδα και μάλιστα προαιρετικά. Είναι προφανές ότι πολιτικά απαίδευτοι νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν διδαχθεί συστηματικά και επαρκώς ούτε τις βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος ούτε τα δικά τους δικαιώματα μέσα σ' αυτό, μπορούν ευκολότερα να καταστούν θύματα της ρατσιστικής, ξενοφοβικής και εν τέλει αντιδημοκρατικής προπαγάνδας ακραίων δυνάμεων και νοσταλγών του φασισμού.
Από την άλλη πλευρά βέβαια, αν οι πολίτες διδάσκονταν για τα συνταγματικά τους δικαιώματα θα μπορούσαν να τα υπερασπισθούν και να τα διεκδικήσουν καλύτερα.
Ισως λοιπόν η παραπάνω συμπεριφορά των κυβερνώντων, οι οποίοι με συστηματικό τρόπο καταπατούν πολλά από τα δικαιώματα αυτά, συμμορφούμενοι στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών, να μην είναι απότοκος τόσο πολιτικής ανοησίας όσο μάλλον πολιτικού υπολογισμού.

Η έκπτωση της δημοκρατίας.....

του Κωστα Χρυσογονου, απο το Εθνος...

Η κυπριακή κρίση αναδεικνύει το κατασκευαστικό ελάττωμα της Ευρωζώνης, δηλ. την απουσία κεντρικής πολιτικής διαχείρισης με πανευρωπαϊκή νομιμοποίηση. Ετσι η ανεμπόδιστη, στα πλαίσια του ενιαίου νομίσματος, κίνηση των (ιδιωτικών) κεφαλαίων απειλεί να καταστήσει τις «αφερέγγυες» μεσογειακές χώρες προτεκτοράτα των «φερέγγυων» κρατών του βορρά.
Το πρόβλημα της ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών ήταν σε απόλυτους αριθμούς ασήμαντο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ωστόσο οι γερμανικές προεκλογικές σκοπιμότητες απέκλειαν την αντιμετώπισή του με τρόπο που θα διαφύλασσε την εμπιστοσύνη προς το κυπριακό τραπεζικό σύστημα και την ευστάθεια της κυπριακής οικονομίας. Η απουσία ευρωπαϊκών πολιτικών δομών με τις απαραίτητες αρμοδιότητες για να αντιστοιχηθεί και να υποστηριχθεί το ενιαίο νόμισμα έχει ως συνέπεια την τύχη των κοινωνιών του μεσογειακού νότου να την αποφασίζουν οι προβλέψεις για τη συμπεριφορά των Γερμανών ψηφοφόρων. Οσο για τους πολίτες των μεσογειακών χωρών, αυτοί εξακολουθούν να ψηφίζουν, χωρίς όμως να καθορίζουν τελικά με την ψήφο τους τίποτα.
Απολογητές της μνημονιακής πολιτικής διατυμπανίζουν ότι θα ήταν καλύτερα για την οικονομία της μεγαλονήσου αν η κυπριακή Βουλή είχε αποδεχθεί το πρώτο σχέδιο «κουρέματος» καταθέσεων, παρά το τελικό, προκειμένου να μας πείσουν ότι η ευπειθής συμμόρφωση στις εξωφρενικές απαιτήσεις της «τρόικας» είναι μονόδρομος. Στην πραγματικότητα το μόνο που αποδεικνύεται είναι η έκπτωση της δημοκρατίας στις χώρες του νότου. Το δίλημμα το οποίο αντιμετώπισε η κυπριακή Βουλή είχε τόση δημοκρατική ποιότητα όση και το δίλημμα των Ελλήνων ψηφοφόρων για το χουντικό ψευδοσύνταγμα του 1968, που ουσιαστικά είχαν ερωτηθεί αν επιθυμούν δικτατορία με «συνταγματικά» προσχήματα ή χωρίς αυτά.
Το νέο μοντέλο ευρωπαϊκής διακυβέρνησης είναι αυταρχικό, αφού καταλήγει στην ισοπέδωση των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων των πολιτών των «αμαρτωλών» (κατά Μέρκελ) κρατών και στην εκκένωση των πολιτικών τους δικαιωμάτων από ουσιαστικό περιεχόμενο. Ακόμη χειρότερα όμως, είναι μακροπρόθεσμα μη βιώσιμο, διότι η πικρία που εκθρέφει μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών καθιστά ακόμη πιο αδιόρατη την έτσι κι αλλιώς ασθενική ευρωπαϊκή συλλογική ταυτότητα, ενταφιάζοντας τις προοπτικές πολιτικής ενοποίησης.