Ασκήσεις κοινής λογικής...

του Σπύρου Λέκκα, Inprecor...

radikalblaze.blogspot.com

Έχω μία έντονη αίσθηση τον τελευταίο καιρό ότι κάτι δεν πάει καλά.
«Γάτος  είσαι!», θα μου απαντήσετε οι περισσότεροι με έναν τόνο ειρωνίας στη φωνή σας.
Κι όμως…κάτι δεν πάει καθόλου καλά!

Για τον μέσο άνθρωπο, τον οποίο παίρνω την πρωτοβουλία να εκπροσωπήσω σ’αυτό το κείμενο, έχει αρχίσει να γίνεται έντονη μία αίσθηση παραφροσύνης, μία αίσθηση ότι κάποιος δεν μπορεί να βασιστεί ούτε στους πυλώνες της απλής, κοινής, καθημερινής λογικής, γιατί κι αυτοί κλωνίζονται από τα σκηνικά που ζούμε στην Ελληνική πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσω, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το αποτέλεσμα, να περάσω αυτήν την αίσθηση με αυτές τις γραμμές χρησιμοποιώντας κάποια παραδείγματα, που πιθανώς να βοηθήσουν.

Συγκλονίστηκε το πανελλήνιο τις προάλλες από την τυφλή τρομοκρατική ενέργεια στο εμπορικό κέντρο The Mall στο Μαρούσι, όταν αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός εξεράγη την ώρα που εκατοντάδες άνθρωποι (πελάτες και εργαζόμενοι) βρίσκονταν στο χώρο. Από τα κανάλια μάθαμε και την άποψη που διατύπωσε η αστυνομία ότι «ήθελαν νεκρούς» με τον τρόπο που έδρασαν οι «τρομοκράτες». Από τα στοιχεία που αναφέρθηκαν στα ίδια δελτία ειδήσεων, βέβαια, αν πρόσεχε κάποιος θα καταλάβαινε πως στις 10 το πρωί της Κυριακής έσκασε ένας πολύ ασθενής εκρηκτικός μηχανισμός μέσα σε μία χύτρα ταχύτητος που ήταν κρυμμένη κάτω από τις κυλιόμενες σκάλες του 2^ου ορόφου, αφού πρώτα είχαν προηγηθεί 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα και η ασφάλεια είχε εκκενώσει το χώρο από τα περίπου 150 άτομα που ήταν μέσα στο αχανές πολυκατάστημα. Στο άκουσμα της είδησης εκείνη την Κυριακή, λοιπόν, έχω ένα συναίσθημα και δύο εντελώς διαφορετικές απορίες συγκριτικά με αυτές που διατυπώνονται στα δελτία ειδήσεων.

Το συναίσθημα είναι ξεκάθαρο: νιώθω έναν έντονο εκνευρισμό για το πόσο ηλίθιους μας περνάνε που περιμένουν να πιστέψουμε ότι η στρακαστρούκα στο The Mall ήταν τρομοκρατική ενέργεια που στόχο έχει να φοβίσει (λες και δεν τους φτάνει τόσος φόβος που ζουν καθημερινά) τους πολίτες.

Οι δύο ερωτήσεις που μου έρχονται αυθόρμητα είναι:

1) Τι δουλειά είχαν κάποιες δεκάδες εργαζόμενοι Κυριακή στις 10 το πρωί να βρίσκονται στα καταστήματα?

2) Το The Mall γιατί λειτουργεί αφού δεν έχει εκδικαστεί ακόμα η νομιμότητα του κτιρίου που από πολλούς χαρακτηρίζεται ως το μεγαλύτερο αυθαίρετο στην Ευρώπη?

Δεν θα προσπαθήσω ν’απαντήσω, απλά θέτω τα ερωτήματα και την δική μου οπτική, έτσι αυθόρμητα…γιατί κάτι δεν μου πάει καλά!

Πριν από δύο εβδομάδες περίπου, χαζεύοντας στην τηλεόραση, έπεσα στην εκπομπή του Πρετεντέρη (θε μου σχώρα με) που είχε ένα πάνελ με μη πολιτικά πρόσωπα που συζητούν για πολιτική. Δεν θα έμενα παραπάνω από 15” να την παρακολουθήσω αν εκείνη τη στιγμή δεν είχε το λόγο ο Γιώργος Κιμούλης, ο οποίος με «άρπαξε» με τον χειμαρρώδη λόγο του και τις απόψεις που εξέφραζε. Οι απόψεις του είχαν έντονη την παρουσία της αμφισβήτησης αυτών που μας επιβάλλουν να πιστέψουμε εδώ και 3 (τουλάχιστον) χρόνια οι έχοντες την εξουσία, καθώς και την αμφισβήτηση του ίδιου του συστήματος που μας έχει φέρει σ’αυτήν την κατάσταση.  Μου άρεσε, ήταν μία ευχάριστη έκπληξη για μένα ο Γιώργος Κιμούλης. Δυστυχώς, δεν είχα το κουράγιο να κάτσω να παρακολουθήσω όλη την εκπομπή, διότι πέρα από τον Πρετεντέρη (θε μου σχώρα με) στο πάνελ ήταν και ο Γιάννης Μπέζος (μπορεί?), ο Γρηγόρης Αρναούτογλου (ή Κλάρα) και ο Γιώργος Νταλάρας (βόηθα παναγιά μου!).

Μετά από 2 μέρες από την εκπομπή (09/01), η εφημερίδα «Τα Νέα» δημοσιεύει στη στήλη «Ανορθόδοξα» ένα κείμενο του Τάκη Θεοδωρόπουλου με τίτλο «Πώς θα αντραπεί ο καπιταλισμός» που στην ουσία κράζει την παρουσία και τις θέσεις που εξέφρασε ο Κιμούλης στην εκπομπή του Πρετεντέρη (θε μου σχώρα με). Ο Κιμούλης δεν το άφησε έτσι και την επομένη απάντησε με ένα μακροσκελές, αρκούντως επιθετικό κείμενο, για να απαντήσει εκ νέου ο Θεοδωρόπουλος με ένα καθόλα ειρωνικό υστερόγραφο. Μετά από δύο εβδομάδες εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Γιώργου Κιμούλη για χρέη προς το δημόσιο ύψους 200.000 ευρώ.

Σ’αυτήν την περίπτωση μου δημιουργούνται 3 αυθόρμητες απορίες:

1) Είναι τυχαία η χρονική συγκυρία της διαταγής σύλληψης του Κιμούλη?

2) Είναι τυχαίο ότι ο Θεοδωρόπουλος αρθρογραφεί στα Νέα, εφημερίδα που γράφει και ο Πρετεντέρης (θε μου σχώρα με) και που μαζί με το Βήμα ανήκει στον ΔΟΛ του Ψυχάρη, ο οποίος με τη σειρά του διατηρεί μερίδιο στο MEGA που ο εν λόγω δημοσιογράφος έχει την εκπομπή στην οποία εμφανίστηκε ο Κιμούλης και εξέφρασε την άποψή του?

3) Τόσο πολύ φοβάται το «πανίσχυρο» σύστημα τις απόψεις ενός ηθοποιού?

Είπαμε, διατυπώνουμε αυθόρμητες ερωτήσεις, τις απαντήσεις ας τις δώσει ο καθένας για τον εαυτό του.

Την 1^η Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε το 14^ο τεύχος του περιοδικού Unfollow, ενός ανεξάρτητου περιοδικού που έχει εδραιώσει την παρουσία του βασισμένο στα πολύ καλά τεκμηριωμένα άρθρα του, στις δημοσιογραφικές του έρευνες καθώς και στα κείμενα γνώμης που φιλοξενούνται στις σελίδες του. Στο τρέχον τεύχος, υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό άρθρο με τίτλο «Λαθρεμπόριο πετρελαίου, ο νόμος της σιωπής» και αναφέρεται στις καταλογιστικές πράξεις του Ζ’ Τελωνείου Επίβλεψης Πειραιά σχετικά με λαθρεμπόριο πετρελαίου ναυτιλίας που ζημίωσε πολλά δις ευρώ το Ελληνικό δημόσιο από τις εταιρείες ΕΛΠΕ του Σπύρου Λάτση και Aegean Oil του Δημήτρη Μελισσανίδη.

Την επομένη της δημοσίευσης, στα γραφεία του περιοδικού χτύπησε το τηλέφωνο και κάποιος κύριος που συστήθηκε ως Δημήτρης Μελισσανίδης  απείλησε ανοιχτά την ζωή του συντάκτη του άρθρου, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Θα σκίσω κι εσένα και τον εισαγγελέα. Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ο Μελισσανίδης. Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς. Δεν θα μπορείς να κυκλοφορείς, θα γίνω ο εφιάλτης σου. Ο φόβος μου θα σε καταδιώκει παντού. Εγώ είμαι ο Μελισσανίδης και δεν σηκώνω. Θα έρθουν στο σπίτι και την ώρα που κοιμάσαι θα σε τινάξουν στον αέρα. Εγώ έχω μάθει να μιλάω με μεγάλους δημοσιογράφους. Εψαξα για σένα και θα σε σκίσω».

Αυθόρμητη απορία νούμερο ένα: Γιατί το θέμα αυτό δεν έπαιξε σε κανένα κανάλι και κανέναν μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό?

Απορία νούμερο δύο: Δεν θα έπρεπε όλοι οι δημοσιογράφοι να σηκώσουν το θέμα για να προστατεύσουν τον συνάδελφο κατά πρώτον και κατα δεύτερον την ανεξαρτησία του λειτουργήματός τους, ούτως ώστε να νιώθουν ασφαλείς να τα λένε «τσεκουράτα», όπως είχε πει και η κυρία Τρέμη σε ένα δελτίο ειδήσεων?

Νούμερο τρία: Το θράσος,  η αναίδεια και η χυδαιότητα του συστηθέντα ως Δημήτρη Μελισσανίδη είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της αναπτυξιακής «υγειούς επιχειρηματικότητας» που μας υπόσχονται οι Σαμαρο-Βενιζέλοι, την οποία εκφράζει ο εν λόγω κύριος αφού είναι κλασσικό παράδειγμα «αυτοδημιούργητου» μεγιστάνα που ξεκίνησε με μία σχολή οδηγών στο Κερατσίνι και σε λίγα χρόνια  έχει καταφέρει να δημιουργήσει μία αυτοκρατορία? (όλα αυτά με τον ιδρώτα του…δεν θέλω αηδίες!)

Είπαμε…απάντηση καμία, αλλά η αίσθηση ότι κάτι χοντρό δεν πάει καλά είναι ακόμα εδώ. Προχωράμε?

Πριν από λίγες μέρες το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το γνωστό σε όλους Εσουρου, έβγαλε μία οδηγία-απόφαση σταθμό (αντιγράφω από το enet.gr):
«Συγκεκριμένα στην ανακοίνωσή του αναφέρει πως “υποδεικνύει προς όλους τους τηλεοπτικούς και σταθμούς της χώρας όπως:
Μη προβάλουν την εικόνα
α) προσώπων ευρισκομένων σε κατάσταση κοινωνικής εξαθλίωσης ή ενδείας άνευ ρητής ή σιωπηράς συναινέσεώς αυτών, και
β) προσώπων οδηγουμένων ενώπιον των δικαστικών ή εισαγγελικών ή αστυνομικών και λοιπών αρχών άνευ ρητής ή σιωπηράς συναινέσεώς αυτών”.
Στην απόφασή του επικαλείται, μεταξύ άλλων, το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, “κατά το οποίο ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας”.»
Η πρώτη αντίδραση όταν το διάβασα, ήταν ένα νευρικό γέλιο εκνευρισμού για το μέγεθος της υποκρισίας των «σοφών» του ΕΣΡ.

Οι αυθόρμητες απορίες?

1) Αν σταματήσουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί να δείχνουν σκηνές εξαθλίωσης από τους δρόμους της Αθήνας, θα εξαλειφθεί η εξαθλίωση?

2) Το ζητούμενο είναι να μην βλέπουμε στην τηλεόραση την εξαθλίωση ή να μην υπάρχει εξαθλίωση?

3) Η πραγματικότητα είναι ό,τι προβάλλεται από την τηλεόραση?

4) Το Matrix το έχουν δει στο ΕΣΡ?

Έχω γίνει κουραστικός με τόσες απορίες? Θα συντομεύω, λοιπόν.

Πριν το τέλος (αν και νομίζω ότι θα μπορούσα να συνεχίσω για πάντα να θέτω ερωτήσεις), άφησα ίσως το πιο δύσκολο θέμα των ημερών, αν κρίνω από τις αντιδράσεις γνωστών, φίλων και «εχθρών»τις προηγούμενες μέρες. Έχει να κάνει με την απεργία στα ΜΜΜ και ιδίως στο μετρό που πυροδότησε πλήθος αντιδράσεων από «αγανακτισμένους» πολίτες που ταλαιπωρούνται και δυσκολεύονται να πάνε στις δουλειές τους.

Θα ξεκινήσω άμεσα με τις απορίες:

1) Έχετε ακόμα δουλειά ώστε να χρησιμοποιείτε το μετρό?

2) Ξέρω πως το δικαίωμα στην εργασία, ως συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, έχει καταργηθεί από την κυβέρνηση της Τρόικας. Το αυτό συμβαίνει και με το δικαίωμα στην απεργία?

3) Πόσο MEGA και SKAI πρέπει να βλέπει κανείς, που το πρώτο που σκέφτεται όταν ακούει πως αποφασίστηκε η επιστράτευση των απεργών (χουντικός νόμος…να τα λέμε κι αυτά) και μπήκαν τα ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο, να χαίρεται και να μην μπορεί να κάνει την παραμικρή σύνδεση με τη δικιά του μοίρα?

4) Πόση ζημιά έχει κάνει η προπαγάνδα που μας έχουν «ψεκάσει» όλα αυτά τα χρόνια, ώστε σαν αντανακλαστικό τύπου Pavlov (και όχι ως απόρροια σκέψης ούτε κοινής λογικής) να ορμάμε για να φάμε ζωντανούς όσους από μας προσπαθούν να αντισταθούν στην καταστροφή τους?

5) Πόση απογοήτευση μπορεί να προκαλέσουν οι ανοργάνωτοι αγώνες?

Αυτό που θέλω να πω με αυτό το κείμενο και σε περίπτωση που δεν έχει γίνει ακόμα ξεκάθαρο, είναι ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά!! Κι αυτό το «κάτι» δεν έχει να κάνει τόσο με τους κατέχοντες την εξουσία (οικονομική και πολιτική), αφού αυτοί υπηρετούν τα συμφέροντά τους συνεπέστατα μην υπολογίζοντας τίποτα. Αυτό το «κάτι» έχει να κάνει με εμάς, τους πληβείους αυτής της κοινωνίας, τους ανέργους, τους εργαζόμενους, τους μικρούς επιχειρηματίες, τους συνταξιούχους, με δυο λόγια τους ανθρώπους του μόχθου.

Εχθρευόμαστε αυτόματα όσους από μας έχουν το θάρρος και τα κότσια να πάνε κόντρα στις επιταγές της εξουσίας, αλλά δεν αισθανόμαστε κανέναν θυμό και καμία οργή απέναντι σ’αυτούς που τόσα χρόνια έχουμε μάθει να τους έχουμε από πάνω. Μας είναι πιο εύκολο να εξοργιστούμε, για παράδειγμα, με τον πρόεδρο των εργαζομένων του μετρό που κάνει απεργία και μας «ταλαιπωρεί» παρά με τον Λάτση που τόσα χρόνια ληστεύει τα λεφτά μας, τον ιδρώτα μας και τώρα την δημόσια περιουσία μας.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές καταλήγω σε ένα συμπέρασμα: Αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε ως «κοινή λογική» είναι ένα ψέμα, δεν υπάρχει! Ακόμα και η λογική, για να καταφέρει να είναι «κοινή» θα πρέπει να έχει ξεκάθαρο «με ποιόν και για ποιόν». Κοινώς θα πρέπει να είναι ταξική!

ΥΓ1: Ξανατονίζω πως ήθελα να γράψω πολλά ακόμα καθώς δεν συμπεριελήφθησαν παραδείγματα σχετικά με την αυθαιρεσία των μπάτσων, την ατιμωρησία στους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής, τις μύριες απορίες σχετικά με τη λίστα Λαγκάρντ και τον Βενιζέλο κτλ, αλλά δεν ήθελα να γίνει πολύ κουραστικό.

Οι βόμβες και η κριτική...

του Κωστη Παπαϊωαννου...

Το μεγαλύτερο μέρος των πρόσφατων επικρίσεων κατά του κυβερνητικού εκπροσώπου εστιάστηκε στην από μέρους του παρουσίαση συρραμμένων και αλλοιωμένων δηλώσεων βουλευτή της αντιπολίτευσης. Πέρασε έτσι στα ψιλά η ταυτόχρονη προσπάθειά του να συνδέσει την έκρηξη στο εμπορικό κέντρο The Mall με τις δηλώσεις του ίδιου βουλευτή που αναφέρθηκε στον αυθαίρετο χαρακτήρα του κτιρίου.
Θεωρώ το δεύτερο αντίστοιχης βαρύτητας ατόπημα με την αλλοίωση οπτικοακουστικού υλικού. Για δυο πολύ απλούς λόγους.
Πρώτον, στοχοποιείται η άσκηση κριτικής με το επιχείρημα ότι η ίδια στοχοποιεί τα αντικείμενά της. Υποστηρίζεται δηλαδή ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζει κανείς το «The Mall» ως το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης για να μην πάει κάποιος τρομοκράτης και το ανατινάξει. Όμως πολλοί έχουν επισημάνει τις αμφισβητούμενες διαδικασίες που επέτρεψαν την ανέγερση του αμφισβητούμενου κτιρίου με ευθύνη πρωτίστως Σημίτη και Βενιζέλου, μεσούσης της προολυμπιακής παραζάλης. Μπορούν να θεωρηθούν συλλήβδην εμπνευστές των βομβιστών; Ανάμεσά τους κι ο πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, που κατακεραύνωνε παλιότερα, σε καιρούς προεκλογικής μεγαλοστομίας, τις διαδικασίες αυτές ως δείγμα συναλλαγής με τον Όμιλο Λάτση (δυστυχώς ακολούθησε το ίδιο μονοπάτι ως πρωθυπουργός). Μπορεί να θεωρηθεί κι αυτός συνοδοιπόρος τρομοκρατών;
Διότι, αν ακολουθήσουμε το νήμα της σκέψης του κυβερνητικού εκπροσώπου, οφείλουμε όλοι εκ των προτέρων να αυτολογοκρινόμαστε όταν μας κυριεύει η ανίερη διάθεση στιγματισμού της διαπλοκής. Ειδάλλως κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε πως η κριτική μας αποτελεί ένα ιδιότυπο νεύμα παρότρυνσης των τρομοκρατών. Και πηγαίνοντας τη σκέψη πιο πέρα, μια βόμβα, ένα γκαζάκι ή μια στρακαστρούκα στα σκαλιά ενός διαπλεκόμενου ή διεφθαρμένου παράγοντα της δημόσιας ζωής πρέπει να σταματά την σε βάρος του κριτική; Κάτι τέτοιο ξυπνά κακές και συνωμοσιολογικές σκέψεις. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…
Η λογική του κυβερνητικού εκπροσώπου φέρνει στον νου μιαν άλλη αντίστοιχη περίπτωση. Προ ετών, ο κ. Βουλγαράκης υποστήριξε πως η στοχοποίησή του από πολιτικούς αντιπάλους προκάλεσε την έκρηξη βόμβας κοντά στο σπίτι του. Θυμίζουμε πως επί των ημερών του έλαβαν χώρα η σκοτεινή απαγωγή των Πακιστανών και το σκάνδαλο των υποκλοπών (οι καταγγελίες για εμπλοκή του σε οικονομικά σκάνδαλα ήρθαν αργότερα). Όσοι είχαν ασκήσει οξεία κριτική στον κ. Βουλγαράκη, επειδή εντός του πεδίου της πολιτικής του ευθύνης διαπράχτηκαν παράνομες πράξεις και ευθείες παραβιάσεις δικαιωμάτων του ανθρώπου, βρέθηκαν έτσι να κατηγορούνται ότι έφεραν τις βόμβες στην αυλή του. Το ίδιο κάνει σήμερα ο κ. Κεδίκογλου. Παραβλέπει όμως πως έτσι φτάνει η δημοκρατία μας να αναγορεύει τους ένοπλους εχθρούς της σε ρυθμιστές της έντασης και του εύρους της επιτρεπόμενης κριτικής.
Αυτός είναι ο δεύτερος λόγος που καθιστά την τοποθέτηση Κεδίκογλου ατόπημα ολκής. Είναι αδιανόητο αξιωματούχος της κυβέρνησης να συνδέει το θεμελιώδες δικαίωμα στην ελεύθερη γνώμη, ιδίως στο πλαίσιο της λειτουργίας οποιουδήποτε βουλευτή, με τις βόμβες. Παραβλέπει έτσι ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης πως η γενικευμένη υιοθέτηση μιας τέτοιας άποψης θα αποτελούσε περιφανή νίκη της σκοτεινής βίας. Η λογική ακροβασία που συνδέει ευθέως την κριτική με τη βόμβα είναι θείο δώρο για τους θιασώτες της τυφλής βίας. Στην προέκτασή της σημαίνει πως η δημοσιοποίηση μιας αποδεδειγμένης ή ενδεχόμενης παρανομίας, η δημόσια καταγγελία από μια κίνηση πολιτών, η κοινοβουλευτική παρέμβαση ενός βουλευτή ή ενός κόμματος, ακόμα και το πόρισμα ενός εισαγγελέα ελέγχονται γιατί ενδέχεται να οπλίσουν έναν τρομοκράτη.
Τίθεται λοιπόν ευθέως το ερώτημα: όταν σε καιρό δημοκρατίας ο αυτόκλητος τιμωρός τοποθετεί μια βόμβα για να εκφράσει την υποτιθέμενη (στο μυαλό του) λαϊκή βούληση, όσοι είχαν ασκήσει κριτική στο θύμα της τυφλής βίας γίνονται συνένοχοι; Όσοι συνεχίζουμε να μιλάμε για το φαραωνικό αυθαίρετο στο Μαρούσι -ακόμα και οι δικαστές του ΣτΕ που εξετάζουν τη νομιμότητά του- γινόμαστε λάτρεις της βίας; Επικίνδυνη ατραπός κ. Κεδίκογλου αυτή που ανοίγετε. Φυσικά η ανυπόκριτη καταδίκη της βίας πρέπει να αποτελεί κοινό τόπο για όλες τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου. Όμως η πυρετική εμμονή στην απόσπαση πιστοποιητικών καταδίκης της βίας δηλητηριάζει τη δημοκρατία και δεν πείθει για την αγνότητα των προθέσεων όσων επιδίδονται σε αυτή.

Ανώτατο στάδιο πολιτικής παχυδερμίας...

Χριστος Καραμανος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

«Κάθε γερμανική εταιρία που έχει εμφανιστεί στην Ελλάδα ως προμηθεύτρια, συνδέεται με ένα σκάνδαλο.

Όλες οι γερμανικές εταιρίες, δυστυχώς, διαχρονικά στην πορεία του τόπου μας συνδέονται ως προμηθεύτριες του Ελληνικού Δημοσίου μόνο με σκάνδαλα. Η Siemens από το 1926, η MAΝ, η Daimler Chrysler, η HDW, η Ferrostahl... όλες»

Επίσημη τοποθέτηση, από το βήμα της Βουλής και μάλιστα του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

Άναυδοι θα πρέπει να έμειναν όσοι τον άκουσαν. Όχι μόνο για τη βαρύτητα της καταγγελίας. Αλλά για τον κυνισμό της. Πράγματι, η ομολογία Βενιζέλου δεν συνοδεύτηκε από ουδεμία αναφορά για το έτερον ήμισυ του σκανδάλου. Γιατί δεν μπορεί μόνο κάποιος να δίνει μίζες - όλες οι γερμανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται εν Ελλάδι, εν προκειμένω. Πρέπει και κάποιος να τις παίρνει.

Επ’ αυτού, σιγή ο Βενιζέλος. Και δεν θα θυμηθούμε ότι ο ίδιος ήταν κορυφαίος στέλεχος του κόμματος στο οποίο η Siemens «δώρισε» διά του τότε «στρατηγού» Τσουκάτου, ένα εκατομμύριο μάρκα. Δεν θα θυμηθούμε ούτε τον τότε κορυφαίο σημιτο-φύλακα και υπουργό «κύριο» Μαντέλη, που δήλωνε ότι τα 200 χιλιάδες ευρώ που «πιάστηκε» να παίρνει από τη Siemens, δεν είναι μίζα, καθώς όπως είπε -θυμηθείτε και εδώ δώστε βάση- είναι πολύ λίγα, διότι παγίως η προμήθεια για έναν υπουργό είναι 10% της ανάθεσης.

Απλά να θυμηθούμε ότι στις συμβάσεις τις οποίες διεκπεραίωσε η HDW και η Ferrostahl, με το Ελληνικό Δημόσιο (οι οποίες είναι σκανδαλώδεις και για τις οποίες προφανώς δόθηκαν μίζες) μίζες 10% της προμήθειας, όπως μας είπε ο «κύριος» Μαντέλης, ο αρμόδιος υπουργός ήταν ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ναι, αυτός ο ίδιος υπέγραψε τα συμβόλαια με τη HDW και ορισμένα με τη Ferrostahl. Έχει, άραγε, συναίσθηση τι λέει; Ή πρόκειται απλά για απύθμενο θράσος;

Ας πάμε παρακάτω: Όπως είναι γνωστό, όλα τα κτίρια στην Ελλάδα, όλα μα όλα, πάσης φύσεως και ιδιοκτησίας, όταν δεν είναι αυθαίρετα, έχουν άδεια από την Πολεοδομία (ή από τη ναοδομία). Όλα; Ναι, με μια εξαίρεση - μία και μοναδική σε όλη την Ελλάδα. Το πολυδιαφημισμένο Mall. Είναι το μόνο κτίριο στην Ελλάδα που έχει άδεια, όχι όμως από την Πολεοδομία (ούτε από τη ναοδομία), αλλά «διά νόμου».

Ναι, για ένα και μοναδικό κτίριο στην Ελλάδα επιστρατεύτηκε η Βουλή να εκδώσει νόμο «ο οποίος επέχει θέση πολεοδομικής αδείας». Το Mall του Ομίλου Λάτση είδε δύο νόμους που καθόριζαν τους σκανδαλώδεις όρους οικοδόμησής του, νόμους του Λαλιώτη και της Βάσως Παπανδρέου - άλλοι ΠΑΣΟΚικοί αστέρες που καμία σχέση δεν έχουν με γερμανικές εταιρίες και τις πρακτικές τους- να ακυρώνονται από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Και τότε εφευρέθηκε η «μαγική λύση»: Να δοθεί άδεια απευθείας διά νόμου, «ο οποίος επέχει θέση πολεοδομικής αδείας», προκειμένου να μην μπορέσει να κριθεί αυτός στο ΣτΕ. Και ποιος βρήκε αυτήν τη μαγική λύση; Μα ποιος άλλος, ο μέγας νομοθέτης της διαπλοκής, ο συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος.

ΥΓ: Προς τιμήν του το ΣτΕ αποφάσισε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση -για πρώτη φορά- θα κρίνει απευθείας το νόμο. Η συζήτηση έγινε το 2010, η εισήγηση είναι υπέρ της ακύρωσης του «νόμου που επέχει θέση άδειας», η τελική απόφαση αναμένεται και το Mall… μάλλον δεν αισθάνεται πολύ καλά - κι αυτό δεν οφείλεται στις μπόμπες, τις οποίες προφανώς και καταδικάζουμε απερίφραστα.

ευθύνη ατομικής ικανοποίησης...

Ουδέν αμιγές...

Το κείμενο με το οποίο, ένας συνεταιρισμός με επωνυμία που μοιάζει με κάτι σαν «Σύνταξη Αναλγητικών Οχυρώσεων» και αποτελείται από οργανώσεις με ονόματα όπως «Άγριο Σεξ» και «Υποκοιμητές Κοινοτικών Εκπλήξεων», ανέλαβε την ευθύνη για την τρομοκρατική ενέργεια στο mall, με έκανε να σκέφτομαι ότι τελικά είναι πολλοί αυτοί που, ελπίζοντας σε μια καλύτερη θέση και αντιμετώπιση όταν αλλάξουν τα πράγματα, φροντίζουν να φτιάχνουν με μέριμνα το βιογραφικό τους, ειδικά αυτόν τον καιρό. Αυτός που βλέπει μακριά προετοιμάζεται πάντα από πριν, οι λιγότερο προνοητικοί πρέπει να τρέχουν τελευταία στιγμή, όμως πάντα υπάρχει χρόνος να χτίσεις τα διαπιστευτήριά σου έτσι ώστε μια μέρα να εξαργυρώσεις τις υπηρεσίες σου.
Ειδικά αυτοί που έγραψαν αυτό το κείμενο και που υποτίθεται ότι είναι οι ίδιοι που έβαλαν τη βόμβα, δεν μπορεί να πιστεύουν ότι πείθουν στο ότι απευθύνονται σε μεγάλο κοινό. Και μόνο από το μέγεθος του καταλαβαίνεις ότι, αν εξαιρέσεις την αστυνομία και τα επιτελεία των κομμάτων, το κείμενο αυτό προορίζεται για ελάχιστους, απευθύνεται δε σε ελαχιστότερους και πάντως όχι σε αυτούς για τους οποίους υποτίθεται ότι δουλεύουν αυτοί που το έγραψαν. Αυτοί δεν θα το διαβάσουν και το πιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μου βέβαια, είναι ότι οι αποστολείς του αυτό το ξέρουν, αλλά δεν τους νοιάζει γιατί απλούστατα δεν σχετίζονται με το περιβάλλον τους.
Το ενδεχόμενο να προσπαθούν να κερδίσουν φίλους, προσωπικά το βρίσκω απίθανο. Να αναζητούν καινούριους εχθρούς μοιάζει πιθανότερο. Η ζωή θέλει εξάψεις και λίγη αδρεναλίνη για να γίνεται ενδιαφέρουσα και το μπάντζι τζάμπιν είναι πανάκριβο σπορ. Στο μεταξύ βέβαια και μια ανανέωση της σχέσης τους με τους παλιούς εχθρούς, δεν είναι αδιάφορη, έτσι ώστε να μην ξεχνιόμαστε.

Το διάβασα βέβαια, αλλά μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω μέσα μου την πεποίθησή μου ότι αυτό που θα έβρισκα γραμμένο εκεί, θα ήταν ιδέες ωραίες και χρήσιμες που, για να αχρηστευτούν στις συνειδήσεις των ανθρώπων, θα χρειαζόταν η υποτιθέμενη εφαρμογή τους στην πράξη να τις κάνει απεχθείς. Δεν είναι όμως καινούριο αυτό, άσχημοι άνθρωποι να προσπαθούν να γελοιοποιήσουν τα όμορφα, είναι μάλλον συνηθισμένο. Είναι πολλά τα σημεία στα οποία θα μπορούσε να σταθεί κανείς διαβάζοντας το κείμενο αυτό. Δύο όμως είναι τα σημεία του κειμένου που νομίζω ότι αποκαλύπτουν το αληθινό προφίλ των ατόμων που το έγραψαν.
Στο ένα λέει: «Ούτε φυσικά θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να γίνουμε θύματα των δικών τους μηχανών μαζικού αποπροσανατολισμού, όπως η ανεμελιά της βόλτας στα μαγαζιά και τις καφετέριες του κωλοεμπορικού. Ο δεύτερος στόχος είναι να επαναπροσανατολίσουμε την σκέψη εκεί που εμείς πιστεύουμε ότι αποκτά νόημα.»

«Εκεί που εμείς πιστεύουμε», λοιπόν. Πάντα κάποιος θέλει να σε βάλει να σκέφτεσαι αυτό που εκείνος πιστεύει ότι πρέπει να σκέφτεσαι. Το χειρότερο είναι ότι εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε επειδή κάποιοι άλλοι ήθελαν να επαναπροσανατολίσουν τη σκέψη μας εκεί που εκείνοι πιστεύουν ότι αποκτά νόημα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βάσανό μας. Οι σκεπτονταβατζήδες.

Στο άλλο λέει: «Καταλαβαίνουμε προφανώς ότι η επιλογή του αγώνα με κείνο η το άλλο μέσο δεν αποτελεί μόνο μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα – τι είναι για παράδειγμα πιο πρόσφορο ανάλογα τις επικρατούσες συνθήκες- άλλα συνιστά σίγουρα και μια επιλογή στη βάση της επιθυμίας και της
ατομικής ικανοποίησης.»

Για όποιον νόμιζε ότι, μέσα σ’ αυτή τη λογική δράσης, υπάρχει ένα έστω ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας, που να σχετίζεται με το κοινό συμφέρον, η τελευταία φράση του λύνει κάθε απορία. Δεν μπορεί, βέβαια, να σου πει και στα ίσα ότι «ξέρεις, εμένα μου αρέσει πολύ να παίζω με εκρηκτικά, είμαι πυρομανής από την εποχή που η μαμά με υποχρέωνε να πίνω μουρουνέλαιο» και φυσικά δεν θα παραδεχτεί ότι προφασίζεται μια δήθεν ιδεολογία για να καλύψει το πάθος του, αλλά σου λέει ότι, με γνώμονα πάντα μια συλλογική αγωνία που τον διακατέχει, συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Αν επιχειρούσε μια άλλη διατύπωση, θα μπορούσε να πει: «αν είναι οι εκρήξεις αμαρτία, θα βγω να το φωνάξω με μανία, ότι εγώ βρε, αν έχω ένα λόγο να αυτοϊκανοποιούμαι δεν είναι μόνο η εξάρτησή μου από τη λαγνεία, αλλά έχω εντάξει αυτή μου την επιθυμία στο σχέδιο της υπεράσπισης των δικών σου μακροπρόθεσμων συμφερόντων».

Ατομική ικανοποίηση, όμως, επιδιώκουν και όσοι πηγαίνουν στα mall, αλλά νόμιζα ότι, σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενα του κειμένου, αυτό δεν είναι καλό, γιατί έπρεπε να σκέφτονται λίγο ευρύτερα, να σκέφτονται δηλαδή ότι η ατομική τους ικανοποίηση δεν είναι η μόνη στον κόσμο και ότι μπορεί μια άλλη ατομική ικανοποίηση να συγκρούεται με τη δική τους. Κι επειδή όλες οι ατομικές ικανοποιήσεις δεν είναι ίδιες, σε περίπτωση πολέμου μεταξύ τους, αυτή που θα νικήσει είναι η ένοπλη ατομική ικανοποίηση. Κι άμα δε σ’ αρέσει, να μάθεις να σκέφτεσαι.
Ωραία περνάμε πάντως και με τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Δεν μπορώ να πω.

Η γελοιογραφία του SOLOUP

Το Mall και ο ταχυδακτυλουργός των νόμων Βενιζέλος...

jungle-report...

Πρωταγωνιστής της επικαιρότητας τις τελευταίες εβδομάδες είναι το θύμα των σκοτεινών σκευωριών, ο πάντα αθώος, έντιμος και κρυστάλλινος πολιτικός Ευάγγελος Βενιζέλος.
Χθες, με τη βομβιστική επίθεση, στο κάδρο της επικαιρότητας μπήκε και το εμπορικό κέντρο Mall του ομίλου Λάτση.

Τι σχέση έχει όμως ο Βενιζέλος με το Mall του Λάτση; Η απάντηση είναι, ότι η ύπαρξη του αμιγώς παράνομου και αυθαίρετου κατασκευάσματος Mall οφείλεται μεταξύ άλλων και στις γνωστές νομοθετικές ταχυδακτυλουργίες του  τότε υπουργού Πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου -πλέον δύσκολα βρίσκει κανείς νομιμοποιημένη παρανομία, προς όφελος της οικονομικής ελίτ, στην οποία να μην εμπλέκεται ο Βενιζέλος.


Άλλα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Με το νόμο περί «Ολυμπιακής Φιλοξενίας» (2001) του τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη προβλέπεται ο καθορισμός ορίων του «Χωριού Τύπου» στο Μαρούσι για τη φιλοξενία 5.000 δημοσιογράφων από όλο τον κόσμο. Στο σχέδιο εντάσσονται 43 στρέμματα του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ). Σύμφωνα με το νόμο, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η περιοχή του ΟΕΚ «θα λειτουργήσει ως χώρος υποδοχής χρήσεων πολεοδομικού κέντρου, ενώ οι υπόλοιπες περιοχές ως χώροι αμιγούς κατοικίας»

Η συμφωνία του Δήμου Αμαρουσίου με τον ΟΕΚ,  προέβλεπε ότι για την παραχώρηση των 43 στρεμμάτων του ΟΕΚ θα γινόταν εμπορικό κέντρο 16.000 τ.μ. και γραφεία 12.000 τ.μ. για τον ΟΕΚ. Όλα αυτά ουδέποτε έγιναν γιατί όταν ανέλαβε η Lamda Developments του Λάτση το έργο, η συμφωνία αλλάχτηκε και στα 43 στρέμματα χτίστηκε το Mall.

Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού ανάθεσης του έργου για το «Χωριό Τύπου», ο Κώστας Μπιτσάνης και ο Δορύλαος Κλαπάκης (αρχιτέκτονας από το Μαρούσι) προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον της απόφασης του δήμου για κατασκευή του «Χωριού Τύπου» διότι οι εκτάσεις αυτές, βάσει νόμου, δεν διέθεταν τον απαραίτητο συντελεστή δόμησης (επρόκειτο για εκτάσεις που προορίζονταν για πάρκα ή αθλητικές εγκαταστάσεις και για στρέμματα που είχαν χαρακτηριστεί ρέμα). Το αποτέλεσμα ήταν το ΣτΕ να παγώσει το διαγωνισμό.

Η Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. τοτε (2002), Βάσω Παπανδρέου, φρόντισε αμέσως να φέρει νέο νόμο και τροπολογία που να εντάσσει τα 43 στρέμματα του ΟΕΚ στο «Χωριό Τύπου» και ο συντελεστής δόμησης από 1 να πάει στο 2 (δηλαδή αύξηση του χώρου δόμησης). Έτσι, με αυτό το νόμο, το Mall θα μπορούσε να φτάσει τα 75.000 τ.μ.. Παράλληλα η κατασκευή του έργου ανατίθεται στην πλειοδότρια εταιρεία Lamda Developments του Λάτση.

Η Lamda με το που ανέλαβε το έργο δεσμεύτηκε ψευδώς πως θα φτιάξει: (α) «Κέντρο πολλαπλών εµπορικών, ψυχαγωγικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων για την εξυπηρέτηση των δηµοσιογράφων που θα καταλύσουν στο «Χωριό Τύπου». (β) «Ενιαίο πάρκο 80 στρεµµάτων που δηµιουργείται εξ ολοκλήρου και διαµορφώνει «πνεύµονα πρασίνου».
Η σχετική ανακοίνωση υπάρχει ακόμα στην ιστοσελίδα της.

Ο Δορύλαος Κλαπάκης μαζί με 10 πολίτες της Παρέμβασης Πολιτών Αμαρουσίου κάνει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων εναντίον του διαγωνισμού που ανέθεσε το έργο στην εταιρεία του Λάτση. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών τον δικαιώνει και τα έργα για το Mall παγώνουν. Ακολουθεί αγωγή του Δήμου Αμαρουσίου κατά των 11 αιτούντων τα ασφαλιστικά μέτρα και το δικαστήριο ακυρώνει τα ασφαλιστικά μέτρα για λόγους «εθνικού συμφέροντος».

Τα έργα ξεκινούν με άδειες εκσκαφής και οικοδομής που παραχώρησε το ΥΠΕΧΩΔΕ στην εταιρεία του Λάτση.

Μισό χρόνο αργότερα βγαίνει απόφαση από την Ολομέλεια του ΣτΕ (δεν δημοσιοποιήθηκε αλλά διέρρευσε) κατά την οποία η κατασκευή του έργου παραβιάζει το άρθρο 24 του Συντάγµατος (προστασία του περιβάλλοντος). Συνεπώς, οι νόμοι Κώστα Λαλιώτη και Βάσως Παπανδρέου, αλλά και η οικοδομική άδεια που παρεχωρήθη στην εταιρεία Lamda Development του Λάτση αυτομάτως ακυρωνόταν.

Παρά την απόφαση όμως, οι εργασίες στο εργοτάξιο συνεχίζονται λες και δε συνέβη τίποτα. Η εταιρεία Λάτση προστατευόταν τόσο καλά από το κράτος (στην προκειμένη περίπτωση από το ΠΑΣΟΚ) που ούτε η Εισαγγελία δεν την άγγιζε. Ενώ η Εισαγγελία ζητούσε από την αστυνομία να επέμβει για να σταματήσουν οι εργασίες, η αστυνομία παρέμενε στη θέση της επικαλούμενη «οδηγία υπηρεσίας» του ΥΠΕΧΩΔΕ να μην σταματήσει το έργο.
Στη συνέχεια όμως αρνούνταν και οι ίδιοι οι εισαγγελείς να πράξουν τα δέοντα για να το σταματήσουν. Τόσο ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Αθηνών, κ. Μπάγιας, όσο και ο εφέτης κ. Ντένψιας, αρνούνται να τηρήσουν την απόφαση του ΣτΕ.

Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ο μέγας ταχυδακτυλουργός των νόμων που, εκτός από αθωωτής πλαστογράφων μεγαλοκαρχαριών και διεφθαρμένων υπουργών, υπήρξε μεταξύ άλλων και θεσμικός ευεργέτης της μπίζνας της οικογένειας Λάτση.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τότε υπουργός Πολιτισμού, ενώ στην αρχή δήλωνε πως θα συμμορφωθεί με την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, μερικούς μήνες μετά εξυφαίνει ρύθμιση στο νόμο περί «Ολυμπιακής Προετοιμασίας» με την οποία εξουδετερώνεται η απόφαση του ΣτΕ. Έκανε μια μικροαλλαγή στο εμβαδόν της δομήσιμης επιφάνειας του εμπορικού κέντρου, επέκτεινε τον χώρο για χρήση γραφείων και ταχυδακτυλούργησε δίνοντας στο νόμο το χαρακτήρα της οικοδομικής άδειας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπόκειται σε υπουργική απόφαση για να εφαρμοστεί και άρα δεν μπορεί να γίνει γι αυτόν προσφυγή στο ΣτΕ.

Οι πολιτικές λαμογιές και απατεωνιές για τη νομιμοποίηση και την πώληση αυτού του αυθαίρετου δήθεν ολυμπιακού έργου στον όμιλο Λάτση συνεχίστηκαν και από την επόμενη κυβέρνηση, της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία, αν και από τη θέση της αντιπολίτευσης φώναζε σε υψηλούς τόνους στη βουλή, κάνοντας λόγο για σκάνδαλο, στη συνέχεια ανέλαβε κι αυτή, στη θέση του απερχόμενου ΠΑΣΟΚ, το ρόλο του πιστού υπηρέτη των συμφερόντων της οικογένειας Λάτση.

Τελικά οι εργασίες για το δήθεν ολυμπιακό ακίνητο του Mall τελείωσαν μετά το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 -κατά τη διάρκεια των οποίων το Mall ήταν ακόμα γιαπί. Εγκαινιάστηκε σχεδόν ενάμισο χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, μετά βαΐων και κλάδων από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.



----------------------------------

ΥΓ.1: Διαβάστε όλο το ιστορικό με όλες τις λεπτομέρειες για το παράνομο κτήριο του Mall, εδω.

ΥΓ.2: σύντομο ανέκδοτο: Ο Σαμαράς εκκενώνει τις καταλήψεις υπερασπιζόμενος τη νομιμότητα.

Ο Πρετεντέρης, η ηθική και οι ηθικοί αυτουργοί...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Όταν πρόκειται να «θάψουμε» κάποιον συνάδελφο, συνηθίζουμε να ξεκινάμε λέγοντας «ο τάδε είναι πολύ καλός συνάδελφος αλλά…». Ε λοιπόν, ο Γιάννης Πρετεντέρης δεν είναι καλός συνάδελφος. Καθόλου καλός συνάδελφος. Είναι ένας κομψευόμενος κύριος, καλός χειριστής της πένας περισσότερο,παρά της τηλεοπτικής εικόνας στην οποία πολλές φορές εμφανίζεται αμήχανος αν κάποιος του ζητήσει τα ρέστα, αλλά καλός δημοσιογράφος δεν είναι. Και δεν είναι όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί κατανοεί κάτι συγκεκριμένο ως δημοσιογραφία. Την προώθηση μιας πολιτικής ατζέντας και μάλιστα της ατζέντας πάντα της εξουσίας. Από το βαθύ έως το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και από την Καραμανλική ΝΔ έως τη σημερινή με την Ευαγγελική συνιστώσα, ο Πρετεντέρης έχει ένα στασίδι δίπλα στην κυρίαρχη αντίληψη.
Προφανώς και δεν αναφέρομαι στο δικαίωμά του να εκφράζει πολιτική άποψη. Είμαι υπέρ της άποψης στη δημοσιογραφία, αρκεί να είσαι τίμιος με τον αναγνώστη, τον τηλεθεατή ή τον ακροατή σου. Να κάνεις ξεκάθαρο πως είναι η άποψή σου και όχι το ρεπορτάζ, η αλληλουχία των πραγματικών γεγονότων. Επίσης είναι διαφορετικό πράγμα να πίνεις έναν καφέ με κάποιον πολιτικό και να ενημερώνεσαι, απ” το να γίνεσαι το κουλουράκι στους πρωινούς καφέδες στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο Γιάννης Πρετεντέρης «βγήκε» στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, πριν από αρκετά χρόνια. Για αρκετά χρόνια σημείωνε χαμηλές τηλεθεάσεις. Ο Πρετεντέρης ήταν η εικόνα ενός άγγλου λόρδου, στον καραγκιοζ μπερντέ της κιτρινίζουσας ιδιωτικής τηλεόρασης. Εν ολίγοις, ο Πρετεντέρης, όπως όλοι έλεγαν, δεν θα ήταν στην τηλεόραση αν την εποχή εκείνη δεν ήταν μια επιλογή των εκδοτών και όπως αποδείχθηκε αργότερα, μια χρήσιμη επιλογή.
Όταν πριν από δύο μήνες δημοσιεύσαμε τη λίστα Λαγκάρντ, ο Πρετεντέρης έγραψε ειρωνικά στα έντυπα του ΔΟΛ πως η δίωξη εναντίον μου, έκανε γνωστό ένα περιθωριακό περιοδικό όπως το HOT DOC. Του ζήτησα τότε να μου θυμίσει μια δημοσιογραφική επιτυχία του, για να τον μιμηθούμε. Και το εννοούσα.
Το HOT DOC είναι μια άγνωστη μορφή δημοσιογραφίας για τον Γιάννη Πρετεντέρη. Επίσης το HOT DOC, δεν δημοσίευσε ποτέ (ούτε θα το κάνει) ρεπορτάζ που δεν έχει γίνει. Τα έντυπα στα οποία εργάζεται είναι αυτά που δημοσίευσαν ρεπορτάζ από την επίσκεψη Ερντογκάν στην Αθήνα που δεν έγινε ποτέ, διανθίζοντάς τα μάλιστα με περιστατικά γελώτων μεταξύ Ερντογάν και Καραμανλή. Αλλά για να επιστρέψω στον Πρετεντέρη, δεν μάτωσε ποτέ για κανένα ρεπορτάζ ή είδηση. Δεν ίδρωσε για καμιά καταγραφή της πραγματικότητας. Με αυτό το ύφος του ανθρώπου που δυσανασχετεί γιατί δεν γεννήθηκε σε άλλο σημείο της Εσπερίας αλλά στην μίζερη Ελλάδα, μεταφέρει τις αναζητήσεις του κύκλου του και πολύ περισσότερο τις διαθέσεις του κύκλου του, ως δημοσιογραφική πραγματικότητα. Δικαίωμά του. Υπάρχει άλλωστε μια αρκετά μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων, που όπως θα έλεγε και ο Μπρεχτ, χορτάτη η ίδια μιλάει στους πεινασμένους για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν.
Στην πρόσφατη εκπομπή του, όπου φιλοξένησε τον Δένδια χωρίς αντίλογο ούτε για τα προσχήματα, ο Πρετεντέρης δεν εξέφραζε την άποψή του. Προσπαθούσε να βγάλει από τη δύσκολη θέση τον Δένδια που δεν μπορούσε από μόνος του να αποδώσει ευθύνες σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους για την τρομοκρατία και του έδινε πάσες. Ο Πρετεντέρης δεν έβαζε στο τραπέζι ερωτήματα, αλλά οδηγούσε την συζήτηση, με συγκεκριμένη σκόπευση. Όχι ως δημοσιογράφος, αλλά ως κουτσομπόλα. Ρωτούσε ποιος μπορεί να είναι πίσω από τις επιθέσεις, ποιος τέλος πάντων ερωτοτροπεί με αυτούς τους χώρους; Ακριβώς όπως οι κουτσομπόλες του επαγγέλματος που χρόνια τώρα ρίχνουν στην πιάτσα διάφορες αισχρές φημολογίες για τον ίδιο. Έτσι ακριβώς το έκανε.
Ο Πρετεντέρης έφτασε επίσης στο σημείο να κατηγορήσει ως ηθικούς αυτουργούς των επιθέσεων στο Mall όσους έχουν κατά καιρούς γράψει πως το Mall είναι παράνομο. Εννοώντας βέβαια κι εμάς. Γιατί εμείς είχαμε τα κότσια να γράψουμε πως το Mall του κυρίου Λάτση από τη δημιουργία του ως σήμερα είναι παράνομο και έγινε ως Ολυμπιακό έργο μόνο και μόνο για να πάει σε αυτόν. Από τον Βενιζέλο φυσικά. Και πως ακόμη πολλές από τις παρανομίες του Mall τακτοποίησαν δια νόμου δύο υπουργοί για τους οποίους ο ίδιος έχει πλέξει εγκώμια. Αυτή την είδηση δεν την έγραψε ούτε ο ίδιος, ούτε τα Μέσα στα οποία εργάζεται. «Αναρωτιέμαι» είπε με νόημα «αν όλα αυτά τα δημοσιεύματα ότι το Mall είναι παράνομο, έχουν παίξει το ρόλο τους. Δεν ξέρω». Μα αυτή δεν είναι η δουλειά του; Να ξέρει; Να ενημερώνει τον κόσμο; Όχι για τον πιθανό ρόλο των δημοσιευμάτων αλλά για την βέβαιη παρανομία.
Δεν περιμένω από τον Πρετεντέρη να κάνει εκπομπή για το Mall και να ρωτάει τον Βενιζέλο τι ακριβώς νομοθέτησε. Ούτε να εκθέσει στο τραπέζι του στούντιο, το ίδιο το τραπέζι με τα δείπνα του. Περιμένω όμως στο μέλλον να είναι προσεκτικός. Εκτός αν θέλει να πιστεύει πως μιλώντας για «ηθικούς αυτουργούς», σχετίζεται αυτομάτως και με κάτι ηθικό.

Εργολαβίες

το Κουτι της Πανδωρας απο τον Κωστα Βαξεβανη...

Ήταν σαν ένα μισοτελειωμένο θρίλερ του Χίτσκοκ, που για εμπορικούς λόγους, ανέλαβε να τελειώσει κάποιος άλλος μετά το θάνατό του. Έτσι την αγωνία ακύρωνε η γελοιότητα της υπερβολής που επέλεξε ένας σκηνοθέτης ανάξιος των προσδοκιών. Αυτό το πράγμα ήταν το έργο της εθνικής σωτηρίας που παίχτηκε τις τελευταίες μέρες.
Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, καταχράστηκαν τις ατάκες της εθνικής ενότητας, της σωτηρίας,της ανάγκης για έντιμη διακυβέρνηση και τόσα άλλα. Οι διαφωνίες για τα πρόσωπα, οι πολιτικοί τακτικισμοί, οι αντιπαραθέσεις που έφεραν τα πράγματα λίγο πριν την ματαίωση, φαίνεται πως ήταν απλώς ένα μέρος του έργου.
Την ώρα της μεγάλης διαφωνίας, την ώρα δηλαδή που το καθένα από τα δύο κόμματα προσπαθούσε να επιβάλλει την λύση του μικρότερου δυνατού κόστους για το ίδιο, λίγα μέτρα από το Προεδρικό, στη Βουλή συμφωνούσαν απολύτως.
Ψήφιζαν από κοινού τα νομοσχέδια της απερχόμενης κυβέρνησης, με δεκάδες τροπολογίες. Στην πραγματικότητα εργολαβίες. Υποχρεώσεις απέναντι σε εργολάβους. Στην Πανδώρα αποκαλύψαμε δύο από αυτές, αλλά τα ΜΜΕ δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα, παρά την μεγάλη αναγνωσιμότητα του site.
Στη Βουλή λοιπόν ψηφίστηκαν την ώρα της μεγάλης κρίσης δύο νομοσχέδια. Στο πρώτο που αφορά στην έκδοση οικοδομικών αδειών και ήταν ευθύνη του ΥΠΕΚΑ, δίνεται η δυνατότητα σε “επενδυτές” να οικοδομήσουν “Υπεραγορές” ,Mall δηλαδή, χωρίς τους περιοριστικούς όρους δόμησης (κάλυψη, ύψος, έκταση). Στο νομοσχέδιο μπαίνει το παραπλανητικό «για κοινωνικές εκδηλώσεις», για να εμφανίσει πως αφορά ειδικά μόνο συγκροτήματα. Η ερώτηση προς το υπουργείο είναι: «νομιμοποιεί αυτό το άρθρο το γνωστό Mall στο Μαρούσι το οποίο είναι παράνομο εξ αιτίας αυτών των λόγων;» Την ώρα μάλιστα που οι προσφυγές των κατοίκων δείχνουν να δικαιώνονται; (δείτε δημοσίευμα εδώ…)
Το ίδιο νομοσχέδιο δίνει δυνατότητα μέσω ειδικών όρων δόμησης για διάφορα ακόμη εκτρώματα. Και μια και ο όρος «υπεραγορές, καταστήματα που προορίζονται για κοινωνικές εκδηλώσεις» χωράει ό,τι ερμηνεία αποφασίσει ο καθένας, είναι ένα ακόμη ερώτημα αν πρόκειται για προσπάθεια πράσινης ανάπτυξης, πολύ πράσινης ανάπτυξης. Του γηπέδου ας πούμε του Παναθηναϊκού.
Στο άλλο νομοσχέδιο, επεκτείνεται χρονικά η λειτουργία των λατομείων. Το επιχείρημα είναι πως τον καιρό της κρίσης το κράτος θα εισπράττει από αυτά πράσινα τέλη. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για πράσινα άλογα που θα βοσκήσουν πάλι στο χωράφι του κρατικού προστατευτισμού. Πολλά απ’ αυτά τα λατομεία είναι παράνομα και καταστροφικά για το περιβάλλον. Σε μία των περιπτώσεων, αυτή στον Άραξο, το λατομείο είναι συνιδιοκτησίας του ομίλου Μπόμπολα. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει αποφανθεί πως είναι παράνομη η λειτουργία του. (δείτε δημοσίευμα εδώ…) Το ελληνικό κράτος λοιπόν, όπως στην περίπτωση του Βατοπεδίου, παρεμβαίνει και νομοθετεί ανατρέποντας δικαστικές αποφάσεις υπέρ κάποιων.
Το επιχείρημα πως όλα αυτά γίνονται γιατί πρέπει να επιτευχθεί ανάπτυξη, πράσινη μάλιστα, δεν διαφέρει σε τίποτα από τη λογική των δεκαετιών του 60, όταν οι κυβερνήσεις παρέδιδαν τα πάντα σε ημέτερα πάντα συμφέροντα για το καλό της χώρας. Το αποτέλεσμα το ζούμε ακόμη και σήμερα.
Όλα αυτά έγιναν εν ριπή οφθαλμού, την ώρα που οι διαφωνούντες εκπρόσωποι των κομμάτων ήταν έτοιμοι να κατασπαραχθούν μπροστά στις κάμερες για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Μία ακόμη «εθνική» εργολαβία, παραδόθηκε. Εύγε.