Ο "δεκάλογος" της αποτυχίας...

Ν. Κυριακίδης

Δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τον πειρασμό να κοιτάζει τα σχόλια των Αμερικανών για το μπάχαλο στην Ευρώπη. Αν και δεν περιμένεις να διαβάσεις κάτι που να υπερβαίνει την “κλασική” αμερικανική ματιά στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, οι αναλύσεις που κάνουν οι δημοσιογράφοι σχολιαστές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχουν ενδιαφέρον. Αν μη τι άλλο, μέσα από την κουλτούρα της απλούστευσης, που διακρίνει τον αμερικανικό τρόπο σκέψης, αναδεικνύονται κάποιες μεγάλες, πικρές αλήθειες. Κι επειδή οι Αμερικανοί έχουν μαύρα μεσάνυχτα από ευρωπαϊκές υποθέσεις, αναπαράγουν, κατά περίπτωση, ό,τι διαβάζουν από τις αναλύσεις των Βρετανών, οι οποίοι ανήκουν άλλωστε στην ίδια μ' αυτούς, σχολή σκέψης...
“Αποστασιοποιημένοι” από την ιστορική κληρονομιά του γαλλο-γερμανικού ανταγωνισμού για ηγεμονία στην ηπειρωτική Ευρώπη, οι Βρετανοί ίσως τελικά να βλέπουν απ' το “νησί” τους πιο ξεκάθαρα τα πράγματα - και το CNN τους εμπιστεύεται...
Καθηγητές του Κέντρου Διεθνών Σπουδών του διακεκριμένου Πανεπιστημίου της Οξφόρδης συνέταξαν λίστα με τα 10 βασικά λάθη των Ευρωπαίων ηγετών στον τρόπο που αντιμετώπισαν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη. Τα σφάλματα, λένε οι ακαδημαϊκοί της Οξφόρδης, είναι πολιτικά και οικονομικά αλλά πηγάζουν επίσης και από το έλλειμμα δημοκρατίας των ευρωπαϊκών θεσμών.
Πρώτη στη λίστα βρίσκεται η απουσία ευρωπαϊκού πολιτικού οράματος και στρατηγικής. “Πώς ζητάς από τις αγορές ομολόγων να επενδύσουν σε σένα τα επόμενα 10 ή 20 χρόνια χωρίς να έχεις σαφές όραμα για τους στόχους σου;” αναρωτιούνται ρητορικά οι Βρετανοί αναλυτές. “Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα κοινό νόμισμα, ότι έχει πολιτικό μέλλον, κοινωνική και οικονομική προοπτική”, λένε οι ίδιοι αναλυτές.
Ως δεύτερο σημαντικό σφάλμα αναφέρεται η ανισορροπία εξουσιών μεταξύ των χωρών - μελών της Ένωσης. “Η Γαλλία και η Γερμανία, που έχουν επενδύσει σημαντικές ποσότητες πολιτικού και οικονομικού “κεφαλαίου” στο ευρώ, έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτή την κρίση. Αλλά η λήψη αποφάσεων από δύο μόνον χώρες και από μια χούφτα μη εκλεγμένων αξιωματούχων είναι τελικά ό,τι χειρότερο”...
Στους βασικούς λόγους της κρίσης συγκαταλέγονται η επιμονή των ηγετών της Ε.Ε. σε πολιτικές λιτότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης, η ανάδυση μη εκλεγμένων κυβερνήσεων τεχνοκρατών σε χώρες-μέλη όπως η Ελλάδα και η Ιταλία -η οποία μάλιστα χαρακτηρίζεται ως “αποτυχία της δημοκρατίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο”- και το έλλειμμα δημοκρατίας που χαρακτηρίζει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Μια ακόμη βασική αιτία της κρίσης κατά τους Βρετανούς αναλυτές είναι η αποτυχία των Ευρωπαίων ηγετών να αντιπαρατεθούν με τις αγορές. “Η αποτυχία τους να καθησυχάσουν εγκαίρως τις αγορές, στην περίπτωση της Ελλάδας, μεγέθυνε την κλίμακα και το κόστος της σημερινής κρίσης. Παράλληλα, προκάλεσε μια κατάσταση που δεν επιτρέπει σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης, όπως η Ιταλία, να χρηματοδοτήσουν τις οικονομίες τους όπως γίνεται κανονικά, δηλαδή μέσα από τις αγορές ομολόγων”...

Η έφοδος του Δ΄ Ράιχ...

γιωργος δελαστικ | ethnos.gr ...
Ωμό, ψυχρό, αλαζονικό το πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της γερμανικής δεξιάς εφημερίδας «Ντι Βελτ» τη Δευτέρα. «Η Ευρώπη γίνεται γερμανικότερη» ο αυτάρεσκος τίτλος του. Κυνικό το περιεχόμενό του: «Πολιτικά η ιδέα της Μέρκελ δεν είναι χωρίς κίνδυνο. Οδηγεί πραγματικά σε μια διάσπαση όχι μόνο της νομισματικής ένωσης, αλλά της Ευρωπαϊκής Ενωσης συνολικά ... Η Μέρκελ έχει επίγνωση αυτών των κινδύνων. Αλλά τώρα έχει απομείνει η επιλογή ανάμεσα στην πανούκλα και στη χολέρα. Η κρίση έχει επιδεινωθεί δραματικά την περασμένη εβδομάδα. Ο μηχανισμός διάσωσης του ευρώ, ο EFSF, έχει σημειώσει εμφανείς απώλειες και τώρα πλέον δεν απέχει πολύ από το επίπεδο του σκουπιδιού» υπογραμμίζει. Και η «Βελτ» καταλήγει εκστασιασμένη από τη γερμανική ισχύ: «Τώρα κυβερνά την Ευρώπη το σκληρό χέρι της Μέρκελ»!
Κρίσιμη αυτή η εβδομάδα. Στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την Παρασκευή αναμένεται ότι το Βερολίνο θα επιβάλει τους όρους του για μια καθαρά πραξικοπηματική αλλαγή των συνθηκών της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που θα θεσμοποιήσει τη γερμανοποίηση της Ευρώπης και τη μετατροπή των κρατών της σε υποτελείς επαρχίες του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ.
Ο Σαρκοζί υπέκυψε στους εκβιασμούς της Μέρκελ. Σε λόγο που εκφώνησε την Πέμπτη στην Τουλόν αποδέχθηκε τους γερμανικούς όρους πάνω στους οποίους θα ανασυγκροτηθεί η ΕΕ και η Ευρωζώνη, σημαντικότερος των οποίων είναι η απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας κάθε χώρας που έχει αυξημένο έλλειμμα ή χρέος.
Η εκχώρηση της άσκησης της οικονομικής πολιτικής της στο Βερολίνο μέσω κάποιας επιτροπής της ΕΕ, που θα λειτουργεί ως προκάλυμμα για να σώζει τα προσχήματα της γερμανικής επικυριαρχίας. «Ο Σαρκοζί υποσχέθηκε την επανίδρυση της Ευρώπης με το χέρι της Γερμανίας» έγραφε προχτές στην πρώτη σελίδα της απογοητευμένη η ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς».
Οι σοσιαλιστές αντιστέκονται στη Γαλλία, τουλάχιστον φραστικά, στην υποταγή της χώρας τους στο Τέταρτο Ράιχ. Ακόμα και ο υποψήφιος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος ουδέποτε θεωρήθηκε αριστερός στους κόλπους των Γάλλων σοσιαλιστών. «Ποτέ δεν θα επιτρέψω να αποφασίσει για τα έσοδα και τα έξοδα ενός κυρίαρχου κράτους το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εν ονόματι του συντονισμού της πολιτικής των προϋπολογισμών των κρατών της Ευρωζώνης» δήλωσε ο Ολάντ. «Μετωπική επίθεση εναντίον των ευρωπαϊκών σχεδίων της καγκελαρίου» χαρακτήρισε τις δηλώσεις του, εμφανώς δυσαρεστημένη, η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».
Η αριστερή πτέρυγα των Γάλλων σοσιαλιστών έχει πολύ πιο σκληρή αντιγερμανική στάση. «Η Ανγκελα Μέρκελ αποφάσισε να επιβάλει στην ΕΕ μια γερμανική τάξη. Καταστρέφει την Ευρωζώνη» δηλώνει στη «Μοντ» ο Γάλλος σοσιαλιστής βουλευτής Αρνό Μονμπούρ, ανερχόμενο αστέρι στη γαλλική πολιτική σκηνή και συνεχίζει: «Μιλάω για τον γερμανικό εθνικισμό που ξαναγεννιέται μέσα από την πολιτική τύπου Βίσμαρκ που ακολουθεί η Μέρκελ. Προκαλεί αναμέτρηση για να επιβάλει την κυριαρχία της ... Ηρθε η ώρα να συγκρουστούμε πολιτικά με τη Γερμανία και να υπερασπιστούμε τις αξίες μας» τονίζει.
Η εποχή αλλάζει. Η γερμανική κυβέρνηση, αφού οδήγησε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης σχεδόν να μην είναι πλέον σε θέση να δανειστούν από τις ιδιωτικές τράπεζες με λογικά επιτόκια, τώρα απαιτεί να της παραδώσουν την οικονομική κυριαρχία τους για να τις «διασώσει». Ας μην έχουμε αυταπάτες. Σε πρώτη τουλάχιστον φάση, τόσο οι πολιτικές ηγεσίες όσο και οι οικονομικές ελίτ των χωρών της Ευρωζώνης είναι έτοιμες να υποκύψουν και να αποδεχθούν τους όρους του Βερολίνου.
Διαφωνούν οι λαοί της Ευρώπης όμως με αυτή την υποταγή. Πρώτα πρώτα γιατί η παράδοση στο Τέταρτο Ράιχ φέρνει πείνα, μιζέρια, εξαθλίωση. Αν ισχύσουν οι γερμανικοί όροι, ευρώ θα σημαίνει δυστυχία. Οι πολίτες της Ευρώπης έχουν κάθε λόγο να αντιδράσουν στην καταβαράθρωση του βιοτικού τους επιπέδου και θα αντιδράσουν. Θα ανατρέψουν τις κυβερνήσεις συνεργατών των Γερμανών.
Γεωπολιτικές αλλαγές τεραστίων διαστάσεων κυοφορούνται στην Ευρώπη. Η στιγμή είναι κρίσιμη και για τις ΗΠΑ. Αποδείχθηκε ότι η Ευρωζώνη εδραίωσε τον γερμανικό έλεγχο ολόκληρης της Γηραιάς Ηπείρου και οδηγεί ταχύτατα στην εκπαραθύρωση των Αμερικανών, παράλληλα με την πλήρη περιθωριοποίηση των Αγγλων. Αν δεν υπονομεύσουν τώρα το ευρώ Ουάσινγκτον και Λονδίνο παρά τα δημοσίως αντίθετα λεγόμενά τους, αύριο ίσως είναι πολύ αργά για τα συμφέροντά τους.

Οι απεργοί εργαζόμενοι πρέπει να ενωθούν σε όλη την Ευρώπη...

Η Λεσχη ...
Του Owen Jones
Η Μαρία είναι μια γλυκομίλητη καθηγήτρια, μα είναι ξεκάθαρα εξοργισμένη.Κατά την άποψη της, ληστεύεται από την οικονομική και πολιτική ελίτ.” Νομίζω πως κλέβουν από εμάς” μου λέει.”Είναι κλοπή.” Η Μαρία Ζουάν μου μίλησε στο κέντρο της Λισσαβώνας τη στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι – κάποιοι ακόμα πιο θυμωμένοι από αυτή – περικύκλωναν το κοινοβούλιο της Πορτογαλίας.
Είναι μια άλλη χώρα, αλλά οι σκέψεις της είναι άμεσα αναγνωρίσιμες σε ένα βρετανό.Αυτή είναι η αγανάκτηση κάποιου που έχοντας αφιερώσει τη ζωή του στις δημόσιες υπηρεσίες να χτυπιέται από μια κρίση στη δημιουργία της οποίας δεν είχε κανένα ρόλο.Την Πέμπτη, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, από οδηγούς τραίνων ως νοσοκομειακό προσωπικό συμμετείχαν στη δεύτερη για φέτος γενική απεργία  ενάντια στη λιτότητα στην Πορτογαλία.Την ερχόμενη Τετάρτη, οι βρετανοί ομόλογοι σχεδιάζουν μια παρόμοια διαδήλωση, και η λέξη «κλοπή» θα είναι σε πολλά χείλη επίσης.
Όποιος έχει συμμετάσχει στις διαδηλώσεις κατά των περικοπών στη Βρετανία τον τελευταίο χρόνο θα ένιωθε πολύ οικεία έξω από το εθνικό κοινοβούλιο.Πολλά από τα συνθήματα ήταν ίδια: μερικά, όπως «εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι», έχω ακούσει να φωνάζονται σε διαδηλώσεις από το Λονδίνο ως το Μίτσιγκαν.Όμως – όπως στη Βρετανία – οι εργαζόμενοι απέχουν πολύ από το να είναι ενωμένοι.Καθώς μίλαγα σε δυο απεργούς οδηγούς λεωφορείου που ανέμιζαν περήφανα τα πανώ του σωματείου, μια γυναίκα με δυο παιδιά ξεκίνησε να τους βρίζει.Είναι ένα γνώριμο παράπονο: δουλεύει πολλές ώρες για έναν μισθό που χειροτερεύει, αλλά – όπως η πλατειά πλειοψηφία των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα – δεν τη βλέπεις να απεργεί.Είναι η ιεράρχηση των παραπόνων που επιτρέπει την οργή που κλιμακώνεται για το επίπεδο ζωής που χειροτερεύει να κατευθύνεται στους υπόλοιπους εργαζόμενους, αντί σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης.
Υπήρχε η γνώριμη απέχθεια για την αστυνομία επίσης, που παρατάχθηκε για να εμποδίσει την πιθανή εισβολή στο κοινοβούλιο (που, σύμφωνα με τη Μάρτα, μια νεαρή ημιαπασχολούμενη, ήταν αυτό ακριβώς που έπρεπε να συμβεί.) Πετάχτηκαν μερικά μπουκάλια, και οι διαδηλωτές τους επέκριναν εξοργισμένοι: “ Θα έπρεπε να διαδηλώνετε μαζί μας, όχι να υπερασπίζεστε τους κακούς!”
Φυσικά, η απεργία στη Βρετανία – η μεγαλύτερη από τη γενική απεργία του 1926 – δεν θα είναι ακριβώς απομίμηση.Επικεντρώνεται στις συντάξεις –η, ακριβέστερα, ένα φόρο στους δημόσιους υπάλληλους που επιβάλλεται με σκοπό να συμπληρωθεί το έλλειμα.Αυτή η στενή στοχοθεσία είναι μια συνέπεια της μοναδικής αυστηρότητας των νόμων κατά των συνδικάτων στη Βρετανία.Στην Πορτογαλία, ο θυμός κατευθύνεται στους όρους ενός δανειακού πακέτου σωτηρίας 78 δις ευρώ που επιβάλλεται από το ΔΝΤ και την ΕΕ, το οποίο προωθείται με ενθουσιασμό από τον πορτογάλο πρωθυπουργό.Το χριστουγεννιάτικο επίδομα για τους δημόσιους υπάλληλους είναι η τελευταία απώλεια.Αυτό από μόνο του είναι πολύ βαρύ πλήγμα για τους εργαζόμενους σε μια χώρα που ο βασικός μισθός είναι μόλις 450 ευρώ (386 λίρες) το μήνα, και όπου οι καθηγητές σαν τη Μαρία έχουν ένα μηνιαίο μισθό μόλις 1000 ευρώ (ή 858 λιρών).
Τόσο η πορτογαλική όσο και η βρετανική απεργία είναι κομμάτι ενός κλιμακούμενου ευρωπαϊκού κινήματος απέναντι στη λιτότητα που ξεσπάει στους δρόμους από τη Μαδρίτη ως την Αθήνα.Όπως και στη Βρετανία, η μαζική απεργιακή δράση είναι ασυνήθιστη στην Πορτογαλία.Από τότε που το αυταρχικό καθεστώς του Αντόνιο Σαλαζάρ ανατράπηκε στην Επανάσταση των Γαρυφάλλων το 1974, έχουν γίνει μόνο δύο γενικές απεργίες – και η μία από αυτές ένα χρόνο πριν.Η απεργία δεν είναι απάντηση στην οικονομική κρίση, αλλά πιο πολύ αντίσταση στην προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί η κρίση για να αλλάξουν εκ βάθρων οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.Οι πολιτικοί της δεξιάς μπορεί να ήθελαν να «συρρικνώσουν το κράτος» πριν χτυπήσει η κρίση, οι ρηξικέλευθες πολιτικές όμως που ήταν αναγκαίες για να το πετύχουν ήταν πολιτικά αδύνατο να εφαρμοστούν.Όμως οι ιδιωτικοποιήσεις, οι περικοπές, το πισωγύρισμα στα εργατικά δικαιώματα και οι μειώσεις μισθών τώρα μπορούν να μεταμφιεστούν σαν αναπόφευκτες αποφάσεις.Αν υπάρξει πετυχημένη αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, η Ευρώπη θα είναι ένας φτωχότερος, σκληρότερος και πιο ανασφαλής τόπος για πολύ καιρό αφού επιστρέψει μια σταθερή οικονομική ανάπτυξη.
Έξω από το πορτογαλικό κοινοβούλιο, οι διαδηλωτές εξέφρασαν μια απόφαση να αγωνιστούν μαζί με τους υπόλοιπους ευρωπαίους εργαζόμενους.”Είμαστε ενωμένοι με τους λαούς της ευρώπης”, λέει ο Φρανσίσκο, ένας συνταξιούχος πολιτικός μηχανικός.”Πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί αλλιώς θα χάσουμε.” Όμως η συζήτηση περί αλληλεγγύης είναι εύκολη: με πρακτικούς όρους, υπάρχουν λίγοι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ των ευρωπαίων εργαζόμενων.Κανένας από τους πορτογάλους εργαζόμενους με τους οποίους μίλησα δεν γνώριζε για την απεργία των δημόσιων υπάλληλων την ερχόμενη βδομάδα στη Βρετανία.
Όταν έως και 3 εκατομμύρια βρετανοί δημόσιοι υπάλληλοι απεργήσουν μαζί την επόμενη Τετάρτη, θα απευθύνουν πυρά κατά των πολιτικών της κυβέρνησης Κάμερον.Όμως ο Φρανσίσκο έχει δίκιο: είναι δύσκολο να δει κανείς πως μια πανευρωπαϊκή προσπάθεια επιβολής λιτότητας θα ηττηθεί χωρίς ένα εξίσου πανευρωπαϊκό κίνημα ενάντια σε αυτή.Το ότι οι κυρίες των σχολικών εστιατορίων, οι σκουπιδιάρηδες και οι καθηγητές θα αναλάμβουν συντονισμένη δράση δεν είναι μικρό επίτευγμα.Όμως η μάχη για το μέλλον της Ευρώπης θα κερδηθεί μόνο όταν οι νοσοκόμες στο Άμπερντιν θα κάνουν κοινό αγώνα με τους οδηγούς λεωφορείων στην Αθήνα. Ούτως ή άλλως, στην ίδια κατάσταση είμαστε όλοι.
Μετάφραση: Κώστας Αρβανίτης
ΠΗΓΗ: Guardian

Το μυστήριο κλαμπ των χωρών ΑΑΑ...

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...
Καθόλου πολλές δεν είναι οι χώρες με αξιολόγηση ΑΑΑ (το περιβόητο "τριπλό Αλφα") και από τους τρεις αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης - Μούντις, Στάνταρντ εντ Πουρς και Φιτς. Για την ακρίβεια δεν είναι παρά 13 όλα κι όλα τα κράτη σε ολόκληρο τον κόσμο που έχουν αξιολόγηση ΑΑΑ. Εντυπωσιακό μάλιστα το γεγονός ότι οι 11 από τις 13 χώρες είναι ευρωπαϊκές και μόνο 2 από τον υπόλοιπο κόσμο: ο Καναδάς και η Σιγκαπούρη!
Οι 11 ευρωπαϊκές αποτελούνται από 6 χώρες της Ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία και Λουξεμβούργο) και 5 χώρες που αρνούνται πεισματικά να μπουν στο ευρώ. Οι τρεις από αυτές ανήκουν στην ΕΕ και θα γίνονταν ανά πάσα στιγμή δεκτές με ανοιχτές αγκάλες στην Ευρωζώνη, αλλά αυτές προτιμούν να διατηρούν το εθνικό τους νόμισμα (Βρετανία, Σουηδία, Δανία) και οι υπόλοιπες δύο αρνούνται κατηγορηματικά την ένταξη ακόμη και στην ΕΕ (Ελβετία και Νορβηγία).
Εχοντας δει, λοιπόν, ποιες χώρες συναπαρτίζουν αυτό το αξιοζήλευτο κλαμπ των ευτυχισμένων κρατών με αξιολόγηση ΑΑΑ που υποτίθεται ότι τους επιτρέπει να δανείζονται πολύ φτηνά, αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις και οι απορίες που ταχύτατα μετατρέπονται σε υποψίες ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τα κριτήρια κατάταξης των χωρών που χρησιμοποιούν αυτοί οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης.
Ωραία, λογικό, τίμιο και δίκαιο είναι να έχει το τριπλό Αλφα π.χ. το Λουξεμβούργο, το οποίο το 2010 είχε δημόσιο χρέος στο ύψος μόλις του 18,4% του ΑΕΠ του και έλλειμμα 1,7% του ΑΕΠ - πόσω μάλλον που το 2007 είχε... πλεόνασμα 3,7% αντί για έλλειμμα και δημόσιο χρέος... 6,7% του ΑΕΠ!
Από πού κι ως πού όμως να έχει αξιολόγηση ΑΑΑ η Βρετανία, η οποία το 2010 παρουσίασε έλλειμμα... ίσο με της Ελλάδας; Η Ελλάδα 10,5% του ΑΕΠ της, η Βρετανία 10,4%!
Γιατί να έχει ΑΑΑ η Βρετανία με δημόσιο χρέος 80% του ΑΕΠ της το 2010; Ενα χρέος μάλιστα που καλπάζει διαρκώς αυξανόμενο, αφού το 2007 ήταν μόνο 44,5% και το 2008 ανέβηκε στο 54,4%, για να εκτιναχθεί το 2009 στο 69,6% σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιούροστατ, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας; Γιατί δεν έχασε τα τρία Αλφα η Βρετανία με μια τέτοια πορεία διαρκούς επιδείνωσης, κυριολεκτικά καταβαράθρωσης της οικονομίας της;
Γιατί η Πορτογαλία με 9,1% έλλειμμα και 93% χρέος αξιολογείται ως "σκουπίδι" και η Αγγλία με 10,4% έλλειμμα και 80% χρέος αξιολογείται ως ΑΑΑ; Ο εμπαιγμός και οι σκοπιμότητες είναι προφανείς - "σκουπίδια" είναι οι αξιολογήσεις των οίκων.
Οι απορίες είναι πάμπολλες. Γιατί η Γαλλία να έχει αξιολόγηση ΑΑΑ με έλλειμμα 7% το 2010 και δημόσιο χρέος ίσο με το 81,7% του ΑΕΠ της;
Βάσει ποιας λογικής το Λουξεμβούργο (με δημόσιο χρέος μόλις 18,4%) δανειζόταν τη Δευτέρα στη δευτερογενή αγορά ομολόγων με επιτόκιο 2,32% και η Γερμανία, με δημόσιο χρέος 83,2% του ΑΕΠ της, δανειζόταν την ίδια ημέρα στην ίδια αγορά με επιτόκιο 1,87%;
Γιατί την ίδια μέρα στην ίδια αγορά η Ελβετία, με δημόσιο χρέος κατά τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για το 2011 στο ύψος του 52,4% του ΑΕΠ της, δανειζόταν με επιτόκιο 0,8% και η επίσης ζάπλουτη Νορβηγία, με δημόσιο χρέος 55,4% του ΑΕΠ της, δανειζόταν με... τριπλάσιο (!) επιτόκιο -2,41%;
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αλλες σκοπιμότητες πρυτανεύουν στις βαθμολογίες των οίκων αξιολόγησης. Η Αγγλία και η Ελβετία π.χ. είναι τα χρηματοοικονομικά κέντρα όπου οι τράπεζες, οι κερδοσκόποι ή οι πλούσιοι έχουν τα λεφτά τους. Δεν υπάρχει, λοιπόν, περίπτωση σε αυτές τις χώρες να βάλουν οι οίκοι κακό βαθμό. Η Γαλλία από την άλλη πλευρά είναι ο στρατηγικός σύμμαχος της Γερμανίας κι έτσι για καθαρά πολιτικούς λόγους και όχι οικονομικούς έχει το ΑΑΑ, το οποίο θα το χάσει αν και όταν αποφασίσει το Βερολίνο ή η Ουάσιγκτον.
Οσο για το τριπλό Αλφα της Γερμανίας, αν ποτέ οι αμερικανικοί οίκοι το αμφισβητήσουν, θα... "εκδιωχθούν" αυτοστιγμεί από την Ευρώπη! Είναι τόσο απλό...
ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ
Θα δανείζονται... χωρίς τόκους;
Χάρηκε ο κόσμος που προχθές οι κερδοσκόποι "έτριψαν τα μούτρα" της Γερμανίας: μόνο για δεκαετή ομόλογα αξίας 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ βρήκε αγοραστές το Βερολίνο, ενώ είχε βγει να πουλήσει ομόλογα για 6 δισ. ευρώ. Η αλήθεια είναι πως οι Γερμανοί έχουν γίνει τόσο αλαζόνες με τα χάλια των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης ώστε μειώνουν διαρκώς τα επιτόκια που προσφέρουν. Με επιτόκιο... 1,98% έδωσαν προχθές τα 3,6 δισ., ενώ ακόμη και στις αρχές Ιουλίου, πριν από τέσσερις μήνες δηλαδή, το Βερολίνο δανειζόταν με επιτόκιο 3%. Αν συνεχίσουν έτσι, σε λίγο θα απαιτούν να αγοράζονται μεν τα ομόλογά τους και να δανείζεται το γερμανικό κράτος όσα θέλει, αλλά να μη δίνει καθόλου... τόκους!

Ο δημοσιογράφος Καρλ Μαρξ και οι τεχνοκράτες

Red NoteBook ...


(Γελοιογραφία: «Όταν έφυγε ο Μπερλουσκόνι, οι Ιταλοί τού πέταξαν κέρματα» «Όταν έφυγε ο Μόντι δεν είχαν πια ούτε καν αυτά!»)

Ο Μαρξ, ο οποίος ξανάρχισε να διαβάζεται εδώ και μερικά χρόνια και να συζητείται στο διεθνή τύπο, λόγω της ανάλυσης και της πρόβλεψης του κυκλικού και δομικού χαρακτήρα των καπιταλιστικών κρίσεων, θα έπρεπε να ξαναδιαβαστεί σήμερα στην Ελλάδα και στην Ιταλία για έναν ακόμα λόγο: λόγω της επανεμφάνισης της «κυβέρνησης τεχνοκρατών».

Με την ιδιότητα του δημοσιογράφου της New York Tribune, μιας από τις πιο διαδεδομένες εφημερίδες του καιρού του, ο Μαρξ παρατήρησε τα πολιτικά γεγονότα που οδήγησαν, στην Αγγλία του 1852, στη γέννηση της πρώτης «κυβέρνησης τεχνοκρατών» στην ιστορία, της κυβέρνησης Άμπερντιν (Δεκέμβριος 1852 – Ιανουάριος 1855).

Η ανάλυση του Μαρξ ξεχωρίζει για την οξυδέρκεια και το σαρκασμό της. Ενώ οι Times υμνούν την εξέλιξη σαν ένα σημάδι εισόδου «στην πολιτική χιλιετία, σε μια εποχή όπου το κομματικό πνεύμα μοιραία θα χαθεί και μόνο η ιδιοφυία, η εμπειρία, η φιλοπονία και ο πατριωτισμός θα δίνουν δικαίωμα σε δημόσια αξιώματα», ενώ επικαλούνται γι’ αυτή την κυβέρνηση τη στήριξη των «ανθρώπων κάθε τάσης», εφόσον «οι αρχές τους απαιτούσαν τη γενική συναίνεση και στήριξη», ο Μαρξ περιγελά την κατάσταση στο άρθρο του Μια θνησιγενής κυβέρνηση. Προοπτικές της κυβέρνησης συνασπισμού (Ιανουάριος 1853). Αυτό που οι Times θεωρούσαν τόσο μοντέρνο και συναρπαστικό αποτελούσε για κείνον μια φάρσα. Όταν ο τύπος του Λονδίνου ανακοίνωσε ένα «υπουργείο αποτελούμενο από καινούριους ανθρώπους», ο Μαρξ δήλωσε ότι «ο κόσμος θα εκπλαγεί σίγουρα ελάχιστα όταν μάθει ότι η νέα εποχή της ιστορίας πρόκειται να εγκαινιαστεί από φθαρμένους και υπέργηρους ογδοντάρηδες (…) από γραφειοκράτες που συμμετείχαν σχεδόν σε κάθε κυβέρνηση από τα τέλη του περασμένου αιώνα ως μέλη του υπουργικού συμβουλίου, άτομα διπλά νεκρά, λόγω ηλικίας και φθοράς, που ανακλήθηκαν στη ζωή μόνο τεχνητά».

Μαζί με την κριτική των ατόμων, υπάρχει –φυσικά– η πολύ πιο σημαντική κριτική της πολιτικής. Ο Μαρξ αναρωτιέται λοιπόν: «Μας υπόσχονται την ολοκληρωτική εξαφάνιση της πάλης μεταξύ των κομμάτων ή μάλλον την εξαφάνιση των ίδιων των κομμάτων. Τι θέλουν να πουν οι Times;». Το ερώτημα είναι, δυστυχώς, εξαιρετικά επίκαιρο, σ’ έναν κόσμο όπου η κυριαρχία του κεφαλαίου ξανάγινε άγρια, όπως ακριβώς ήταν στα μέσα του Χίλια Οκτακόσια.

Ο διαχωρισμός μεταξύ «οικονομικού» και «πολιτικού», που διαφοροποιεί τον καπιταλισμό από τους προηγούμενους τρόπους παραγωγής, έφθασε σήμερα στο αποκορύφωμα. Η οικονομία όχι μόνο κυριαρχεί επί της πολιτικής, υπαγορεύοντας πρόγραμμα και αποφάσεις, αλλά είναι τώρα πια τοποθετημένη εκτός των αρμοδιοτήτων της και εκτός του δημοκρατικού ελέγχου, σε τέτοιο βαθμό ώστε η αλλαγή κυβερνήσεων να μην τροποποιεί πια τις κατευθύνσεις της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

Στα τελευταία τριάντα χρόνια μεταβιβάσαμε την εξουσία από την πολιτική σφαίρα στην οικονομική, πετύχαμε να μετατρέψουμε πιθανές πολιτικές αποφάσεις σε αδιαφιλονίκητες οικονομικές επιταγές, που κάτω από την ιδεολογική μάσκα του απολίτικου έκρυβαν ένα οικοδόμημα κατ’ εξοχήν πολιτικό, και μάλιστα με εντελώς αντιδραστικό περιεχόμενο. Η μετακίνηση ενός τμήματος της πολιτικής σφαίρας στην οικονομία, ως χωριστό και απαράλλαχτο πλαίσιο, η μεταβίβαση εξουσίας από τα κοινοβούλια στην αγορά, τους θεσμούς της και τις ολιγαρχίες της, συνιστά το πιο σοβαρό κώλυμα για τη δημοκρατία στην εποχή μας. Οι αξιολογήσεις της Standard & Poor’s, οι δείκτες της Wall Street – αυτά τα τεράστια φετίχ της σύγχρονης εποχής – έχουν ισχύ μεγαλύτερη από τη λαϊκή βούληση. Στην καλύτερη περίπτωση, η πολιτική εξουσία μπορεί να επέμβει στην οικονομία (οι κυρίαρχες τάξεις έχουν συχνά ανάγκη να μετριάσουν τις καταστροφές που προκαλούνται από την αναρχία του καπιταλισμού και από τις βίαιες κρίσεις του), χωρίς όμως ποτέ να μπορούν να ξαναθέσουν υπό συζήτηση τους κανόνες και τις βασικές επιλογές.

Προφανής απόδειξη των όσων περιγράψαμε είναι τα γεγονότα που συνέβησαν αυτές τις μέρες στην Ελλάδα και την Ιταλία. Πίσω από την απάτη της «κυβέρνησης τεχνοκρατών» –ή, όπως συνηθιζόταν να λέγεται στην εποχή του Μαρξ, «της κυβέρνησης όλων των ταλέντων»– κρύβεται η αναστολή της πολιτικής (δεν επιτρέπεται να παραχωρηθούν ούτε δημοψηφίσματα, ούτε εκλογές) που πρέπει να εκχωρήσει όλο το έδαφος στην οικονομία. Στο άρθρο Κυβερνητικές Πράξεις (Απρίλιος 1853), ο Μαρξ υποστήριξε ότι «ίσως το καλύτερο πράγμα που μπορεί να πει κανείς για την κυβέρνηση συνασπισμού («τεχνοκρατών») είναι ότι αντιπροσωπεύει την αδυναμία της (πολιτικής) εξουσίας σε μια μεταβατική στιγμή». Οι κυβερνήσεις δεν συζητούν πλέον ποιες οικονομικές κατευθύνσεις πρέπει να υιοθετήσουν, αλλά οι οικονομικές κατευθύνσεις προκαλούν τη δημιουργία των κυβερνήσεων.

Στην Ιταλία τα προγραμματικά σημεία αυτής της κυβέρνησης απαριθμήθηκαν σε μια επιστολή (που θα έπρεπε μάλιστα να μείνει απόρρητη) που απηύθυνε, το περασμένο καλοκαίρι, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Για να «επανέλθει η εμπιστοσύνη» των αγορών πρέπει να προχωρήσουμε ολοταχώς στο δρόμο των «δομικών αλλαγών» (έκφραση που έγινε συνώνυμη κοινωνικής σφαγής), δηλαδή: μείωση των μισθών, αναθεώρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων όσον αφορά τους νόμους που ρυθμίζουν την πρόσληψη και την απόλυση, αύξηση της συντάξιμης ηλικίας και ιδιωτικοποιήσεις σε ευρεία κλίμακα. Οι νέες «κυβερνήσεις τεχνοκρατών», με επικεφαλής ανθρώπους που μεγάλωσαν μέσα στους οικονομικούς θεσμούς που είναι περισσότερο υπεύθυνοι για την κρίση (βλέπε τον διορισμό Παπαδήμου στην Ελλάδα και Μόντι στην Ιταλία) θα ακολουθήσουν αυτό το δρόμο. Φυσικά για το «καλό της χώρας» και για το «μέλλον των επόμενων γενεών», στήνεται στον τοίχο κάθε φωνή εκτός χορωδίας.

Στο σκηνικό αυτό, αν η αριστερά δεν θέλει να εξαφανιστεί, πρέπει να ξαναρχίσει να είναι σε θέση να ερμηνεύει τις πραγματικές αιτίες της σημερινής κρίσης και να έχει το θάρρος να προτείνει και να δοκιμάσει τις αναγκαίες ριζοσπαστικές απαντήσεις εξόδου.

Πηγή: Il Manifesto
Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς