Όχι, πάλι δεν κατάλαβες!

my pillow book...

Πάλι κάθισες σπίτι σου, πάλι άφησες τους άλλους να πάρουν την ευθύνη και να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, έτσι δεν είναι φίλε?

 

Στο 40%  έφθασε πάλι –αλλού λίγο λιγότερο, αλλού λίγο περισσότερο- η αποχή από τις κάλπες.

 

Όλους εμάς που σφαδάζαμε από τα πληκτρολόγια μας και σου λέγαμε ότι είναι αναίσχυντοι, ότι είναι ποταποί, ότι είναι ελεεινοί και όταν δεν είναι ανίκανοι, είναι απλώς εξωνημένοι, δεν ήθελες να μας ακούσεις.

 

Όταν αυτοί ψήφιζαν το καινούριο πρόγραμμα απομύζησης –της δικής σου απομύζησης, εσύ κοινοποιούσες την οργή σου στα κοινωνικά δίκτυα και σου άρεσαν τα πύρινα σχόλια κατά των Ολετήρων που μας κυβερνούν, αλλά μέχρι εκεί, ούτε ρούπι παραπέρα, έτσι δεν είναι φίλε?

 

Πάλι κάθισες στο σπίτι σου και πάλι έγραψες την εκλογική διαδικασία στα παλιότερα των υποδημάτων σου κι ένα μέτρο παραπάνω. 

 

Να τώρα! Τώρα, νίκησε πάλι ο φόβος. Δεν ξέρω πόσες θα ήταν οι έδρες του καθενός από αυτούς αν οι εκλογές ήταν βουλευτικές, αλλά οι εκλογές δεν ήταν βουλευτικές, ήταν δημοψηφισματικές, έτσι δεν μας έλεγαν όλοι? Εσύ όμως ένιψες τα χέρια σου και είπες πάλι: «όλοι ίδιοι είναι».

 

Ναι ρε, όλοι ίδιοι είναι, στην τελική ανάλυση, συμφωνώ μαζί σου. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θέλει  τον συχνωτισμό με αυτόν τον εσμό των αυλοκολάκων που έχουν ανακατευτεί με τα κοινά για να κρατάνε την κουτάλα ή των άλλων, των κονφερανσιέ της επανάστασης, που όποτε αρπάζουν το μικρόφωνο, διώχνουν μακριά τον κόσμο με τις πολιτικά άναρθρες κραυγές τους? Ποιος, σοβαρός άνθρωπος?

 

Όμως τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα: από τους υπόλοιπους εξήντα στους εκατό, αυτούς που κατεβήκαμε και ψηφίσαμε, πήρανε αυτοί οι Ολετήρες πολλές ψήφους. Πάρα πολλές είναι οι ψήφοι αν αθροίσεις τα κουκιά που μαζεύονται από τους διάφορους Τσιριμώκους: «Ποτάμι κι Ελιά κι Αντώνη Βασιλιά», ανέκραξε αυτή τη φορά το εκλογικό σώμα. 

 

Παίρνω το καβουρδιστήρι, το βάζω κάτω και υπολογίζω:  22.72% οι γέροι που φοβούνται ότι θα μείνουν χωρίς φάρμακα και οι γριές που τρέμουν ότι θα χάσουν τα τελευταία ψιχία από τη σύνταξη του γέρου τους. Πρόσθεσε και 8.02%, αυτούς που φάγανε, φάγανε, αυτούς που  μέχρι  σκασμού φάγανε και τώρα φοβούνται ότι θα βγουν στον αέρα οι λίστες με τα ανομήματά τους και τις κλεψιές τους. Βάλε στη σούμα και όλους τους τυφλούς που πέσανε μέσα στο ποτάμι που παρέσυρε κι αυτό άλλο ένα 6.60% και μαζί με τα άλλα ψιλολόγια και τον άρτι ανανήψαντα ως Λάζαρο και πάντα πρόθυμο Καρατζαφύρερ, υπολογίζεις ότι μαζεύεται μ΄αυτά και με τ' άλλα ένα τροφαντό σύνολο από δαύτους, κοντά στο 40% επί των ψηφισάντων.

 

Δες τώρα τι γίνεται αν προσθέσεις σε αυτό το ποσοστό και το δεκαράκι που μαζέψανε οι Αυγουλoκέφαλοι, αυτά τα Ρεμάλια με τα Μαύρα που την κατάλληλη και κρίσιμη στιγμή θα βάλουν πάλι πλάτη για να στηρίξουν το σύστημα των ιταμών που ξεπουλούν το μέλλον μας, όπως έκαναν και σε άλλες, πολλές, ευκαιρίες τα τελευταία αυτά δύο δραματικά χρόνια. Αλλά δεν έχεις το νου σου...

 

Κι ο άλλος -στον δικό του κόσμο- πανηγυρίζει. Κι όλοι λεν, τι πανηγυρίζει? Αλλά άφησέ τον αυτόν, τώρα σε 'σένα μιλάω.

 

Κατάλαβες λοιπόν φίλε μου τώρα τι κατάφερες με τη μαγκιά σου, με την οκνηρία σου, με τον ωχαδερφισμό σου ή με τις ιδέες και τις ιδεοληψίες σου περί αποχής? Κατάλαβες: Μόνο ένας στους τρεις από εμάς όλους, υπομένουν αυτό το ρεζιλίκι που βιώνουμε! 

 

Ξεπουλάνε οι αναίσχυντοι τα απομεινάρια από τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς δημοσίου συμφέροντος, σαν να επρόκειτο για κληροδοτήματα από τους απαίσιους παππούδες τους!

 

Ένας στους τρεις!  

 

Ξεπουλάνε παραλίες, βουνά και λαγκάδια λες κι είναι εκχωρημένα στα (απο)κόμματά τους τιμάρια. 

 

Ένας στους τρεις! Δεν πάει να υπογράφεις εσύ ηλεκτρονικές εκκλήσεις, ενάντια στα ξεπουλήματα?  

 

Όλα τα ξεπουλάνε μπιρ παρά, για να ταΐσουν ένα δημόσιο χρέος ειδεχθές, ύποπτης προέλευσης, αδηφάγο κι ανεξέλεγκτο, που οι ίδιοι με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους δημιούργησαν –κι όλα αυτά τα κάνουν με το αζημίωτο! 

 

Ένας στους τρεις -κι εσύ με την αποχή σου τους επέτρεψες πάλι να κορδώνονται ότι μπορούν να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο! 

 

Είδες τι κατάφερες? Τι πάει να πει λοιπόν, φίλε μου, όλοι ίδιοι είναι? Ίδιοι είναι στον καιρό της ειρήνης, σε κανονικές συνθήκες.  Δεν είναι κανονικές οι συνθήκες, τώρα που έχομε πόλεμο, δεν είναι, τώρα, όλοι ίδιοι. Είναι δηλαδή, αλλά δεν είναι! Κατάλαβες?  

 

Όχι, πάλι δεν κατάλαβες!

Μετά τις ευρωεκλογές, του Νίκου Σκοπλάκη..

του Νικου Σκοπλακη, απο την Αυγη...

Το σύνθετο τοπίο που προέκυψε από τις ευρωεκλογές πρέπει να αναλυθεί προσεκτικά σε όλο το εύρος των αντιθέσεων. Διαφαίνεται ότι στο πλαίσιο της μέχρι τώρα κυριαρχίας του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊσμού μορφοποιήθηκαν δύο ανησυχητικές όψεις: η αποχή, δηλαδή η παραίτηση ενός τμήματος των κυριαρχούμενων τάξεων από την πολιτική,
αλλά και η πολύμορφη Ακροδεξιά, η οποία προορίζεται από τμήματα του κεφαλαίου να διαρρυθμίσει το θεσμικό της μερίδιο στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Με άλλα λόγια, ο συστημικός ευρωπαϊσμός εγχάραξε βαθιά τις προϋποθέσεις ενός συστημικού ευρωσκεπτικισμού προς όφελος του κεφαλαίου.
Ο νεοφιλελεύθερος ευρωπαϊσμός πραγματοποιήθηκε σαν μια οργανική-λειτουργική ενότητα, στην οποία εντάχθηκαν οι επιμέρους κοινωνίες ως διάσπαρτες μονάδες, στεγανοποιημένες και εσωστρεφείς, ενώ η λιτότητα, η διάλυση των δημόσιων υποδομών και η ανεργία διάβρωναν τα ίδια τους τα σπλάχνα εν ονόματι του «υγιούς ανταγωνισμού». Η αντιπολιτική και γραφειοκρατική συγκρότηση του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊσμού ρευματοδοτήθηκε από το φαντασιακό ότι αυτή η πραγματικότητα των εθνικών ανταγωνισμών μετείχε μιας αγαθής, ευρωπαϊκής υπερβατικότητας. Μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, κατέστη αδύνατη η συμφιλίωση της εμπειρίας των καταπιεζόμενων τάξεων με αυτή την υπερβατικότητα, διοχετεύοντας τον κατακερματισμό, την εσωστρέφεια, την αλλοτρίωση προς έναν ευρωσκεπτικισμό εκπαιδευμένο σε όλες τις μορφές του νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού. Ο ευρωπαϊσμός καταρράκωσε κάθε έννοια δημόσιας διαβούλευσης δαιμονοποιώντας τα αιτήματα κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας, συντήρησε έναν υπεροργανωμένο χώρο μέθεξης στον ανταγωνισμό, όπου η υποπλασία της ταξικής συνείδησης έπαιζε τα εργασιακά της δικαιώματα στον βωμό των «εθνικών» χρηματιστηρίων, τροφοδότησε με νεοφιλελεύθερες αναθυμιάσεις το νεφέλωμα της Ακροδεξιάς και απέφυγε να εμποδίζει τη διάχυση και την εισχώρησή του στις συνειδήσεις, ώστε να περιθωριοποιεί την αριστερή αμφισβήτηση. Σ' έναν τέτοιο «κεντρώο» δημόσιο ευρωπαϊκό χώρο, αιμοδοτήθηκε ο (ακρο)δεξιός ευρωσκεπτικισμός, ως ένας άλλος πόλος σύγκλισης για την αναδιάταξη της συστημικής διαχείρισης.

ΑΠΟΛΙΤΙΚ; ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;

Γιαρδόγλου Δήμητρα, Barikat...

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις: / Οργή και επιμονή. Γνώση και αγανάχτηση. / Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά. / Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία. /Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου. / Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

Μπέρτολτ Μπρεχτ,    Από το θεατρικό έργο «Η απόφαση», 1930.

 

 

«Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις» και σίγουρα σ’ αυτή τη φράση δε χωρά πουθενά η έννοια του απολιτίκ, που τείνει να πάρει ανησυχητικές διαστάσεις σε μια περίοδο τόσο καθοριστική όπως είναι αυτή που διανύουμε. Καθοριστική γιατί διακυβεύεται το μέλλον μιας κοινωνίας στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία.
Η υπερβολή μιας τάσης, και συγκεκριμένα της αποχής από τις κάλπες, ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, από την πλευρά των πολιτών, πρέπει να ανατραπεί. Αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο που είναι δομημένο το εκλογικό σύστημα, θα καταλάβει ευθύς ότι η αποχή δεν αποτυπώνεται στο εκλογικό αποτέλεσμα και δεν καταφέρνει, σε καμία περίπτωση, να περάσει το μήνυμά της. Το νικητή τον εκάστοτε εκλογών θα τον αναδείξει η κάλπη και μόνον.
Το ποσοστό αποχής, όσο μεγάλο κι αν είναι, αναφέρεται από τα δημοσιογραφικά πάνελ και ερμηνεύεται ως αγανάκτηση και χαμένη εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα εκ μέρους των πολιτών. Κάπου εκεί εκτονώνεται και λήγει το θέμα. Μέχρι εκεί ο απολιτίκ καταφέρνει να επηρεάσει την κατάσταση και να διαμορφώσει τις εξελίξεις που αφορούν στη ζωή και στο μέλλον του. Εκείνο που έχει καταφέρει ο κόσμος της αποχής είναι να αφήσει αυτόν που θα προσέλθει στις κάλπες να αποφασίσει, εξ’ ολοκλήρου, για το τι θα ακολουθήσει στη ζωή του. Την κατάσταση, την κοινωνική, την οικονομική, την πολιτική και εν τέλει την πολιτισμική, που καλούμαστε όλοι οι πολίτες να αντιμετωπίσουμε, θα την έχουν διαμορφώσει αυτοί που θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Και το εκλογικό δικαίωμα νοείται όταν όλοι οι πολίτες ψηφίζουν. Γιατί όταν αρκετοί απέχουν, το εκλογικό δικαίωμα μετατρέπεται σε καθεστωτικό προνόμιο!

Εγώ θα πάω να ψηφίσω...

Ώρα Κοινής Ανησυχίας... Εγώ θα πάω να ψηφίσω.
Όχι,δεν πιστεύω ότι οι εκλογές αλλάζουν κάτι όταν υπάρχει ενεργό λαικό κίνημα,αλλά δεν υπάρχει στην Ελλάδα τώρα.
Θα πάω να ψηφίσω για να πάρουν πόδι αυτοί που κυβερνάνε.
Πρέπει γιατί εγώ ζω έναν εφιάλτη παντού.

Στο σχολειό,που θα πρέπει να πω στα παιδιά μου ότι το 40% απ΄αυτά θα πάει για ανειδίκευτος εργάτης και τα ξέρω τα παιδιά μου ένα-ένα,ξέρω τον Τάσο,την Ελενίτσα,τον Μάριο,την Κατερίνα.
Δεν μπορώ να δω τα παιδιά μου σκλάβους.
Και για μένα θα παω.Γιατί γέρασα και αρρώστησα 4 χρόνια τώρα.Πέθανα σαν άνθρωπος.
Και για τη μάνα μου θα πάω,των 400 ε σύνταξη + 100 ε ΕΚΑΣ που δεν πήρε το μέρισμα του μπάτσου των 1.500 ε αφού ήταν φιλοξενούμενη στα 40 τμ σπιτάκι του σύντροφου της,80 χρονών άνθρωποι,παλεύουν να ζήσουν.
Και για τα πνιγμένα μωρά στο Φαρμακονήσι θα πάω.
Και για τις γυναίκες στη Σάμο τις πνιγμένες που βρέθηκαν στον πάτο του Αιγαίου σφιχταγκαλιασμένες με τα μωρά τους.
Για τους αντιφασίστες που βασανίστηκαν στη ΓΑΔΑ θα πάω.
Για τους 4 της Κοζάνης θα πάω.
Για τον Παύλο Φύσσα και τον Λουκμάν θα πάω.
Για τους αυτόχειρες θα πάω.
Για τους γιατρούς που χωρίς τίποτε χρεώνονται ζωές ανθρώπων θα πάω,γιατί καταλαβαίνω τον αγώνα τους.
Για τις απολυμένες συναδέλφισσες των ΕΠΑΛ θα πάω,για τα σχολειά που κλείνουν με λουκέτο.
Για τους 5μηνίτες χωρίς δικαιώματα θα πάω.
Για τον παππού που του πήραν στη Μυτιλήνη το σπίτι για 1.000 χρέος θα πάω.
Γιατί σιχαίνομαι τα εθνολαμόγια που μας κουνάνε το δάχτυλο θα πάω.
Για τις ξεπουλημένες παραλίες,τα δάση,τα βουνά,τα πουλιά,θα πάω.
Γιατί κλαίω κάθε βράδυ 4 χρόνια τώρα,θα πάω.
Όσοι δεν έχετε πρόβλημα μην πάτε.
Να κάτσετε και να σχολιάζετε γιατί και στο δρόμο δεν σας είδαμε.
(από τη φίλη Σ.Λ.)

 

πηγή:http://padapiomenoss.tumblr.com/

Εγώ θα πάω.!

Συνοικία το όνειρο...

Ναι,Εγώ θα πάω. Είναι μονόδρομος. Το βλέπεις και συ έτσι δεν είναι; Δε γίνεται να μην το βλέπεις. Δε γίνεται να μην το νιώθεις. Έτσι δεν είναι; Εγώ το βλέπω και η αλήθεια είναι πως κουράστηκα. Ναι, κουράστηκα να βλέπω να διαιωνίζεται συνεχώς αυτή η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση, κουράστηκα να βλέπω τους αστέγους να αυξάνονται, τους ανέργους και τους απολυμένους να αυξάνονται.
Πόσες δικλίδες ασφαλείας να δημιουργήσω ακόμη; Πόσο υπομονή να κάνω ακόμη; Πόσο ακόμη θα δέχομαι τη σιωπή και τη συνενοχή σου; Αλλά το κυριότερο, για πόσο ακόμη θα βρίσκω τη δύναμη να σε δικαιολογώ;.
 Εγώ πάντως θα πάω. Ναι, θα πάω για εκείνη την αξιοπρέπεια, θα πάω για το μέλλον αλλά και για τη ζωή που μου χρωστάνε. Θα πάω γιατί αυτή είναι η πόλη μου, αυτή είναι η χώρα μου.Γιατί εδώ έχω μεγαλώσει, εδώ έχω ζήσει, εδώ έχω γίνει αυτό που είμαι σήμερα. Θα πάω για την γειτονιά μου, για τις δομές που κλείνουν, για τους δασκάλους που δεν διδάσκουν πια, για τους γιατρούς που εργάζονται στα κοινωνικά παντοπωλεία αφιλοκερδώς, για εκείνους που βρίσκονται ακόμη στις λίστες διαθεσίμοτητας αλλά και για εκείνη τη φωνή της Ερτ που σίγησε.
 Για την Ιερισσό, για τον Παύλο, για όλα εκείνα τα μαγκάλια που καίνε ακόμη, για εκείνο το βιτριόλι που άφησε τα σημάδια του στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας, για τους κυνηγημένους μετανάστες, για τους μετανάστες εκείνους που τους ξέβρασε η θάλασσα, για τα παιδιά εκείνων που δεν άντεξαν και που δεν είναι πια μαζί μας.Ναι για όλους αυτούς θα πάω. Ακόμη θα πάω για εκείνα τα σημάδια που έχουν οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου αλλά και εκείνα τα παιδιά που γνώρισα σε μία διαδήλωση. Τα σημάδια δεν φεύγουν.Είναι μέσα μας λένε.Είναι σαν τις πληγές που κουβαλάς πάντα μαζί σου. Είναι εκείνα τα σημάδια που σε στοιχειώνουν τις νύχτες.

Για ποιαν Ευρώπη;

Μαρία Αρβανίτη - Σωτηροπούλου, απο την Αυγη...

Την ώρα που ο προεκλογικός πυρετός φουντώνει στην Ευρώπη, νέοι νεκροί ξεβράζονται στις ακτές της. Ευχολόγια ξανά. Τα ξανακούσαμε από τον Ιταλό πρωθυπουργό.
Για την Ευρώπη των λαών και όχι των τραπεζών. Τα έλεγαν και στην προηγούμενη τραγωδία στη Λαμπεντούζα. Για τις επερχόμενες αλλαγές στη μεταναστευτική πολιτική που θα δρομολογούσε η Ελλάδα μόλις έπαιρνε στα χέρια της την προεδρία της Ε.Ε. Τώρα που την έχει, κρατά το στόμα κλειστό κι ας μεσολάβησαν δεκάδες νέοι νεκροί στο Αιγαίο. Η ελληνική κυβέρνηση αρκείται στις φιέστες και την υποδοχή των υπουργών της Ε.Ε. για δήθεν συσκέψεις χωρίς αντικείμενο και χωρίς αποφάσεις. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και κανείς δεν το φωνάζει. Κοντεύει να λήξει η προεδρία της Ελλάδας και θα περάσει εντελώς απαρατήρητη. Σκιώδης.
Στην Ουκρανία ο εμφύλιος μαίνεται και η Ευρώπη, που μας καλεί να μαζεύουμε ακόμη και διαδικτυακά υπογραφές για να θέσει στο Ευρωκοινοβούλιο το πιο απίθανο θέμα, αρνείται ν' αξιολογήσει αποφάσεις από δημοψηφίσματα, που έγιναν από ανθρώπους που στήνονταν στην ουρά για να ψηφίσουν με κίνδυνο τη ζωή τους. Αυτό θεωρείται δημοκρατία σήμερα. Η συλλογή δημοψηφισμάτων μέσω τηλεφώνου ή μ' ένα πάτημα του κουμπιού για τον δημοφιλέστερο προορισμό διακοπών είναι πιο αποτελεσματική και εύκολη από την απόφαση για την πολιτική και τον ηγέτη που χρειάζεται η μαμά πατρίδα μας ή η γιαγιά Ευρώπη. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι αποφεύγοντας την κάλπη αποφεύγεις τη συνενοχή για τη λάθος επιλογή ή τη συνυπευθυνότητα που απαιτεί έμπρακτη συστράτευση. Πέρασε η εποχή της ενθουσιώδους πολιτικής στράτευσης και της σιγουριάς για την αέναη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων μέσα από τους αγώνες. Κυριαρχεί η ηττοπάθεια και ο πεσιμισμός. Επιστροφή στη μοιρολατρεία. Εκείνοι είναι οι δυνατοί, εμείς οι αδύναμοι. Εκείνοι όλα τα προβλέπουν, εμείς μόνο τα παθαίνουμε. Εκείνοι βρίσκονται στο απυρόβλητο, εμείς μόνιμα βουλιάζουμε κάτω από το πέλμα των νόμων που εκείνοι θεσπίζουν για μας.

Ο μόνος αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ...

του Γιωργου Κυριτση, απο την Αυγη...

Στις επερχόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ και κατ' επέκτασιν η δημοκρατική προοπτική των πραγμάτων του τόπου μας έχουν να αντιπαλέψουν έναν μεγάλο αντίπαλο. Ο αντίπαλος αυτός δεν είναι η Νέα Δημοκρατία, η Ελιά, το Ποτάμι, ή κάποιος όροφος της δεξιάς πολυκατοικίας, αλλά η άγνοια, η αποχή και η αποστράτευση.

Κατά τη διάρκεια της μνημονιακής περιπέτειας οι δυνάμεις του αστικού μπλοκ επιχειρούν συστηματικά να αποθαρρύνουν τον κόσμο από την ενασχόληση με τα κοινά, προσπαθούν να πείσουν πως οι εκλογές είναι περίπου "χάσιμο χρόνου" και "χρήματα για πέταμα" και ότι "δεν αλλάζει τίποτε".
Αυτό το "δεν αλλάζει τίποτε", που αποτελεί τη μεταφορά στο επίπεδο της εκλογικής διαδικασίας του αντιπολιτικού αφορισμού "όλοι ίδιοι είναι", είναι εύκολο να αντικρουστεί εάν αναλογιστεί κανείς ότι η κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα, η παρουσία του λαού στους δρόμους, έριξε δύο μνημονιακές κυβερνήσεις. Και μαζί διέλυσε τα κόμματα που πανίσχυρα κυβέρνησαν τη χώρα από το 1974 και ανάγκασε το σύστημα να καταναλώνει εφεδρείες του συστήματος, με αποτέλεσμα το πολιτικό προσωπικό του αστισμού να παρουσιάζει πια την εικόνα θιάσου επιθεωρήσεως που βλέπουμε σήμερα.
Η κυβέρνηση και τα κανάλια της διαπλοκής επιχειρούν σήμερα να κερδίσουν ακόμη και από την ίδια τους την απαξίωση. Η αποχή από τις εκλογές φαντάζει ως σανίδα προσωρινής σωτηρίας ή διάσωσης των προσχημάτων. Μέχρι συνταγματική κατοχύρωση για εξάντληση της τετραετίας προωθούν διάφοροι κύκλοι, χωρίς όμως αυτό να αποτρέπει τα αστικά κόμματα από το να γίνονται χαρτοπόλεμος ή να αναζητούν σωτηρία προσφεύγοντας στο "πολιτικό άρθρο 99" για αλλαγή ονόματος.