Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά και οι μεταλλάξεις της...

Camus Jean-Yves, μεταφραση Κορινα Βασιλοπουλου, απο monde diplomatique.gr...

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, παντού, λίγο ως πολύ ανά την Ευρώπη, η άκρα δεξιά έχει ούριο αέρα στα πανιά της. Αν και ορισμένα κόμματα του χώρου κάνουν διατριβή στις νεοναζιστικές αναφορές, τα περισσότερα αναζητούν την αποδοχή και κατακλύζουν στο κοινωνικό πεδίο. Αυτοπροβάλλονται ως ύστατη λύση και ως ανάχωμα απέναντι σε μια υποτιθέμενη ισλαμοποίηση της κοινωνίας, ωθώντας τις δυνάμεις της Δεξιάς σε ανασύσταση.

Αν ανατρέξουμε στην εποχή που άρχισαν να αναδύονται τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κινήματα στην Ευρώπη, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια χωρίς να έχει αναδυθεί με περισσότερη σαφήνεια, μέσα από την πλούσια επιστημονική φιλολογία, ένας ακριβής και συγχρόνως λειτουργικός προσδιορισμός για τη συγκεκριμένη πολιτική κατηγορία. Θα πρέπει, λοιπόν, να προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε πιο καθαρά στην κατηγορία αυτού που έχει επικρατήσει να ονομάζουμε συλλήβδην « άκρα δεξιά » ή « λαϊκισμός » [1].

Στην Ευρώπη, από το 1945 και μετά, ο όρος « άκρα δεξιά » χαρακτηρίζει κάποια πολύ διαφορετικά μεταξύ τους φαινόμενα : ξενοφοβικά και « αντισυστημικά » κινήματα, εθνικο-λαϊκιστικά πολιτικά κόμματα, ενίοτε και θρησκευτικούς φονταμενταλισμούς. Η ουσία της έννοιας απαιτεί προσοχή στον βαθμό που, κοιτάζοντας από μια μάλλον στρατευμένη παρά αντικειμενική οπτική γωνία, τα κινήματα στα οποία προσδίδεται αυτή η ετικέτα ερμηνεύονται ως συνέχεια, ενίοτε προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εποχής, εθνικοσοσιαλιστικών, φασιστικών και εθνικιστικοαυταρχικών ιδεολογιών με τις διάφορες παραλλαγές τους. Πράγμα που δεν αντανακλά την πραγματικότητα.

Bέβαια, ο γερμανικός νεοναζισμός –και το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (NPD) σε κάποιο βαθμό– όπως και ο ιταλικός νεοφασισμός (ο οποίος περιορίζεται πια στα CasaPound Italia, Fiamma tricolore [τρίχρωμη φλόγα] και Forza Nuova [Νέα Δύναμη]) εγγράφονται στην ιδεολογική συνέχεια των μοντέλων τους, όπως και τα όψιμα άβαταρ των κινημάτων της δεκαετίας του 1930 στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη : η Λίγκα των Οικογενειών της Πολωνίας, το Εθνικό Κόμμα της Σλοβακίας, το Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας.

«Η χρεωμένη Ευρώπη αναπαράγει τα δικά μας λάθη»...

του Rafael  Correa  , σε μεταφραση της Κορίνας   Βασιλοπούλου απο το monde-diplomatique.gr

Σε μια διάλεξή του στη Σορβόνη, στις 6 του περασμένου Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, εγκάλεσε τους Eυρωπαίους ομολόγους του ως προς τον τρόπο που χειρίζονται την κρίση χρέους. Αυτός, όπως πιστεύει, χαρακτηρίζεται από μία και μοναδική εμμονή : να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών. Εδώ μας δίνει μια αναλυτική προσέγγιση του σκεπτικού του.

Εμείς οι Λατινοαμερικάνοι είμαστε ειδικοί στις κρίσεις. Όχι γιατί ίσως είμαστε πιο έξυπνοι από τους άλλους, αλλά γιατί τις έχουμε ζήσει όλες. Ο τρόπος που τις χειριστήκαμε μάλιστα ήταν τραγικός, διότι είχαμε μία και μόνη προτεραιότητα : να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα του κεφαλαίου, έστω κι αν αυτό σήμαινε ότι η περιοχή θα βυθιζόταν σε μια μακροχρόνια κρίση χρέους. Σήμερα, παρατηρούμε με ανησυχία την Ευρώπη να ακολουθεί με τη σειρά της τον ίδιο δρόμο.

Τη δεκαετία του 1970, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής μπήκαν σε μια κατάσταση εντατικής εξωτερικής χρέωσης. Η επίσημη ιστορία δηλώνει ότι η κατάσταση αυτή προέκυψε από τις πολιτικές « ανεύθυνων » κυβερνήσεων και τις συσσωρευμένες ανισότητες του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης που υιοθετήθηκε στην ήπειρο μετά τον πόλεμο : τη δημιουργία, δηλαδή, μιας βιομηχανίας ικανής να παράγει τοπικά τα προϊόντα που εισάγονταν ή, άλλως, την « εκβιομηχάνιση δια της υποκατάστασης των εισαγωγών ».

Αυτή η εντατική χρέωση στην πράξη προωθήθηκε –και μάλιστα επιβλήθηκε– από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Η υποτιθέμενη λογική τους υπαγόρευε ότι, χάρη στη χρηματοδότηση προγραμμάτων υψηλής αποδοτικότητας, τα οποία αφθονούσαν εκείνη την εποχή στις χώρες του τρίτου κόσμου, θα φτάναμε στην ανάπτυξη, ενώ τα κέρδη από αυτές τις επενδύσεις θα επέτρεπαν την αποπληρωμή του συσσωρευμένου χρέους.

Μια απάντηση στις «λατινοαμερικάνικες θεωρίες συνωμοσίας» των "Νέων"

απο το Left.gr...

Η δημοσιογράφος Κορίνα Βασιλοπούλου απαντά στα Νέα και τις φαντασιώσεις τους για «λάτιν σχέδια του Σύριζα»

Αγαπητά NEA, επειδή για μια ακόμα φορά διαστρεβλώνετε την πραγματικότητα με το σημερινό σας κείμενο περί «λάτιν σχεδίου του Σύριζα» για τα ΜΜΕ, ας μιλήσουμε συγκεκριμένα.
Στο άρθρο γράφετε γενικά και αόριστα για διάφορα φοβερά και τρομερά που συνέβησαν στο χώρο των ΜΜΕ σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, χωρίς όμως να δίνετε παραδείγματα. Εχουμε και λέμε λοιπόν:
Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής όπου εξελέγησαν αριστερές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις, δεν φιμώθηκαν τα ΜΜΕ. Αντίθετα, έγιναν πιο πλουραλιστικά. Στις χώρες αυτές, όλα τα ΜΜΕ ήταν συγκεντρωμένα στα χέρια 3-4 μεγαλοεπιχειρηματιών. Σας θυμίζει κάτι; Tα εν λόγω ΜΜΕ, λοιπόν, εξαπέλυσαν ανηλεή πόλεμο απέναντι στις νέες κυβερνήσεις, φτάνοντας μάλιστα ορισμένα στο σημείο να καλούν σε δολοφονία του προέδρου! Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, με το Globovision στη Βενεζουέλα, το μόνο κανάλι την άδεια του οποίου δεν ανανέωσε ο Τσάβες, επειδή δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του νόμου. Δεν το έκλεισε ούτε το «φίμωσε», όπως διέρρεε η εγχώρια και ξένη προπαγάνδα. Για την ιστορία, τον Απρίλιο του 2002, όταν έγινε το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου Ούγο Τσάβες, το Globovision αποσιώπησε εντελώς τις πολυπληθείς διαδηλώσεις υπέρ του προέδρου και τα βίαια επεισόδια μεταξύ ανάμεσα σε πολίτες που παρέμεναν πιστοί στον Τσάβες και σε οπαδούς της παρ’ ολίγο χούντας. Αντ’ αυτού, έδειχνε σαπουνόπερες και ριάλιτι σόου.
O «επάρατος» Τσάβες ίδρυσε το Telesur, μια ισπανόφωνη αλυσίδα διεθνούς εμβέλειας ως απάντηση στο CNN. Το στοίχημα πέτυχε, αλλά, κατά τη δική σας κρίση, μάλλον δεν έπρεπε, να γίνει κάτι τέτοιο.