Η ανανδρία του ακροδεξιού...

Laternative...

 

 Πως ορίζουμε ως ακροδεξιό ένα πολιτικό πρόσωπο; Από την μία είναι τα φασιστοειδή που κρύβουν με κάθε τρόπο το σκοτεινό παρελθόν τους για να ανέλθουν στην εξουσία φορώντας κοστούμια και γραβάτες για να κρύψουν τα ρόπαλα και τα γκεμπελικά τους βιβλία. Από την άλλη όμως είναι και οι λαϊκοί δεξιοί με έλλειψη πολιτικής παιδείας και με σοβαρά ιστορικά κενά, οι οποίοι ενθουσιάζονται με τον εθνικισμό και τον νεοναζισμό, κλείνοντας έτσι πονηρά το μάτι στην άκρα δεξιά.

Η Νέα Δημοκρατία ήταν μέχρι πρόσφατα (πριν το 2010) ένα λαϊκό δεξιό κόμμα. Από την μέρα όμως που την προεδρία της την κέρδισε ο Σαμαράς, άνοιξαν οι πόρτες για όλους του ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ. (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης κ.α.) και παράλληλα απελευθέρωσε τις ακροδεξιές τάσεις πολλών κρυφοακροδεξιών που προϋπήρχαν στο χώρο. Έχοντας επιτυχία η κίνηση αυτή, ο Σαμαράς άνοιξε με ύπουλο και υπόγειο τρόπο την πόρτα για να υποδεχτεί και την Χρυσή Αυγή, αλλά ο Κασιδιάρης του χάλασε τα σχέδια.

Παρά την αποτυχία αυτής της απόπειρας, είναι βέβαιο πως σήμερα οι λαϊκοί δεξιοί αυτού του κόμματος σπανίζουν κι έχουν κρυφτεί αρκετά στο βάθος του πολιτικού παρασκηνίου, διότι ο Σαμαράς προτιμά τους ακροδεξιούς μαϊντανούς μιας κι έχει αποδειχτεί πως κερδίζουν τα φώτα της δημοσιότητας με την ανώριμη και ξεφτιλιστική συμπεριφορά τους.

Μπορούμε όμως να πάρουμε στα σοβαρά ανθρώπους όπως είναι οι ακροδεξιοί που πρωταγωνιστούν στον σημερινό πολιτικό στίβο; Πως μπορείς να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο που κρύβει με αποτυχημένο τρόπο το σκοτεινό του παρελθόν, με την βοήθεια των δημοσιογράφων (που επιλέγουν οι ακροδεξιοί να μιλήσουν), όσων είναι πιόνια του συστήματος κι αποφεύγουν να τους κάνουν επίμαχες ερωτήσεις για το παρελθόν τους, μ' αποτέλεσμα να μην έχουμε καμία εξήγηση για ποιο λόγο κυκλοφορούσε ο Βορίδης με έναν μπαλτά στα Εξάρχεια και γιατί ο Γεωργιάδης αποκαλείται από τον δικτάτορα Παττακό ως αξιότιμος φίλος του.

Europa...

apostolis fotiadis...

Ένα σημαντικό στοιχείο των πρόσφατων ευρωεκλογών στο οποίο δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση είναι ότι την ώρα που όλη η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά και ακροδεξιά απορρίπτοντας έτσι
μια Ευρωπαϊκή Ένωση που μοιάζει όλο και περισσότερο σαν ένα κλειστό κλαμπ για προνομιούχους, η Ελληνική κοινωνία ψηφίζει για πρώτη φορά εδώ και τριάντα χρόνια ένα κόμμα που προέρχεται από το χώρο της αριστεράς στην πρώτη θέση.
Ακόμα και εάν για πολλούς η κουβέντα του σε τι εξελίσσεται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο επίκαιρη από πότε, δεν θα έπρεπε να αγνοείται ότι συμβολικά είναι ακόμα ένα κόμμα φορέας τις αριστερής κουλτούρας και ιστορίας. Αυτό αποδεικνύεται και από την υποδοχή που επιφύλαξε στα ελληνικά αποτελέσματα η Γαλλική τηλεόραση το βράδυ των εκλογών, όπως εξηγούσε ένας Γάλλος που κατοικεί χρόνια στην Ελλάδα και αντιλαμβάνεται καλά τις ντόπιες αλλά και τις Ευρωπαϊκές πολιτικές ισορροπίες. «Ενώ τα κανάλια ανέφεραν και ανέλυαν τα αποτελέσματα από ένα σωρό άλλες χώρες, την Αγγλία, την Γερμανία, την Δανία ακόμα και το Λουξεμβούργο, αποσιώπησαν εντελώς το αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Ήταν σαν να μην έγινε ποτέ».
Η Ελλάδα της κρίσης λοιπόν. Η χώρα που μέχρι το καλοκαίρι του 2012 ήταν το απόλυτο δημοσιογραφικό φετίχ και είχε όλα τα φώτα τις δημοσιότητας στραμμένα επάνω της, τον Μάιο του 2014 ήταν μια αδιάφορη περίπτωση. Ή όχι και τόσο! Στην ουσία το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιθανόν, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας στην Ευρώπη. Τίποτα άλλο εκτός από μια πρωτόλεια ένδειξη αλλαγής, αλλά ακόμα και αυτή είναι κάτι που η κυριαρχία στην Ευρώπη φαίνεται να φοβάται. Για αυτό και εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την επικαιρότητα. Αδύνατον όμως να εξαφανιστεί εντελώς.

Δέκα θέσεις για την ακροδεξιά στην Ευρώπη...

του Μικαέλ Λεβύ μετάφραση: Πάνος Αγγελόπουλος, απο τα Ενθεματα...

1. Οι ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν μια τάση που παρατηρούμε εδώ και αρκετά χρόνια στην πλειοψηφία των χωρών της ηπείρου: την εντυπωσιακή άνοδο της άκρας δεξιάς.

Από τη δωσίλογη Δεξιά στον κυβερνώντα ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό...

του Στεφανου Δημητριου, απο τα Ενθεματα...

Ο σκληρός πυρήνας της κυβερνώσας Δεξιάς. Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει μία εκδοχή της Δεξιάς ούτε και της Αριστεράς. Γνωρίζουμε, επίσης, τη ρήση «η Δεξιά δεν αλλάζει», παρόλο που αλλάζει. Ωστόσο, ένας σκληρός, ιδεολογικός πυρήνας της διατηρείται άθραυστος. Ο πυρήνας αυτός της δωσίλογης Δεξιάς απετέλεσε, κατά τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας, τον μηχανισμό για την ανασύσταση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης,
υπό το πνεύμα του μισαλλόδοξου αφανισμού των αντιφρονούντων, του πνιγμού της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών. Οργάνωσε τη δημόσια διοίκηση ως μηχανισμό δίωξης και επιβολής διακρίσεων, αλλά και αναπαραγωγής των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των «συνεργατών» και της ίδιας. Χρειάζονται οι συνεργάσιμοι άνθρωποι· και η δωσίλογη Δεξιά είχε πλεόνασμα από αυτούς. Αυτή η Δεξιά κατέστειλε πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και παρέκαμψε το Σύνταγμα του 1952 με τα «παρασυντάγματα». Είναι η ίδια Δεξιά που συγκρότησε και τον σκληρό πυρήνα της δικτατορίας. Από τη Μεταπολίτευση και μετά, η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε να περιθωριοποιήσει τα υπολείμματα του ένοχου παρελθόντος. Αυτά όμως είναι παρελθόν. Σύμφωνα με τον αφόρητα κοινότοπο λόγο του πρωθυπουργού, «ανήκουν στο χθες και όχι στην Ελλάδα του αύριο». Ο ίδιος, βεβαίως, ανήκει στη σημερινή Ελλάδα, γι’ αυτό και είναι έτσι όπως την ζούμε η χώρα μας.

«Ποιος, επιτέλους, κυβερνά αυτόν τον τόπο;» και η απάντηση Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός κατέστη άβουλο ενεργούμενο του Μπαρόζο, στις Κάννες, το 2011. Με την πολιτική που του ανέθεσαν να εκτελέσει, υπονομεύτηκε η συνταγματική αυτονομία. Με την κατάρρευση της συνταγματικής αυτονομίας, παγιώθηκε η αδυναμία της χώρας ως προς το να καθορίζει αυτοδύναμα και κυριαρχικά τους κανόνες που διέπουν την αυτοτέλειά της, αλλά και το αν θα μπορεί να διατηρεί τον νομίμως εκλεγέντα πρωθυπουργό. Ο πρωθυπουργός περιφρόνησε τον «κυρίαρχο λαό», αναλαμβάνοντας ασμένως να διεκπεραιώσει πολιτική που δεν σχεδίασε ο ίδιος∙ ταξική πολιτική βάναυσης εξαθλίωσης. Στελέχωσε το επιτελείο του με τους ιδεολογικούς επιγόνους των υπολειμμάτων εκείνου του σκληρού ιδεολογικού πυρήνα, που μετέτρεψε τον δωσιλογισμό σε εθνικοφροσύνη και πατριδοκαπηλία.

Η αλήθεια για τη ΝΔ και τη Χρυσή Αυγή...

left.gr...

Οι υπόγειες αλλά και οι λιγότερο σκοτεινές διασυνδέσεις της κατά Καρατζαφέρη πολυκατοικίας

 Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συσπειρώσει μετριοπαθείς ψηφοφόρους που την εγκαταλείπουν και να ψαρέψει μέρος της αδιευκρίνιστης ψήφου, η κυβέρνηση επανέφερε χθες τη θεωρία των δύο άκρων, με στόχο να γίνει η ψήφος της Χ.Α. πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην επίθεση λάσπης χρησιμοποιούν είτε γραφικούς τύπους όπως ο κ. Γούδης είτε την αυτονόητη προσπάθεια να συρρικνωθεί η εκλογική απήχηση των νεοναζί εγκληματιών (προσπάθεια που κάνουν και όσοι, όπως πχ ο κ. Καμίνης, συμμετέχουν στον ανήθικο πόλεμο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ). Ξεχνούν όμως τη συνεργασία της ΝΔ με τους νεοναζί για την εξυπηρέτηση μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, τη στήριξη της ΧΑ σε υποψηφίους της ΝΔ και τις υπόγειες σχέσεις των δύο διαμερισμάτων της περίφημης πολυκατοικίας

Αυτοί που έβαζαν Μπαλτάκους σε νευραλγικές θέσεις της συγκυβέρνησής τους και κατόπιν παρέπεμπαν στις καλένδες το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ να συζητηθεί στη Βουλή αυτό το πλήγμα στη Δημοκρατία , αυτοί που διερευνούσαν δυνατότητες κυβερνητικής συνεργασίας με την Χρυσή Αυγή, αυτοί που τα άκρα με τα οποία ο Κώστας Καραμανλής αρνούταν να συνεργαστεί τα έκαναν υπουργούς της συγκυβέρνησής τους, αυτοί που στη Βουλή ψήφιζαν μαζί με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής την υπεράσπιση διαπλεκόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων (τραπεζιτών, εφοπλιστών κ.λπ), αυτοί που πριν την δολοφονία του Φύσσα έκαναν τα στραβά μάτια στα εγκλήματα των νεοναζί,

Σταθερότητα στη φτώχεια ή περιπέτεια στην αλλαγή;

Του Γιάννη Α. Μυλόπουλου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    

Η Ν.Δ. φαίνεται να επιλέγει ως κεντρικό προεκλογικό της σύνθημα για τις επικείμενες ευρωεκλογές το δίλημμα: «Σταθερότητα με τη Ν.Δ. ή περιπέτεια με τον ΣΥΡΙΖΑ;» Αντιπαρερχόμενοι την παντελή απουσία ευρωπαϊκής διάστασης στη μάλλον επαρχιώτικη πολιτικά συνθηματολογία της Ν.Δ., δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι η Δεξιά, αν μη τι άλλο,
είναι συνεπής στις αρχές και τις μεθόδους της. Ανέκαθεν εκπροσωπούσε τη συντήρηση, υποστήριζε την άρχουσα τάξη και διεκδικούσε τη σταθερότητα, τη διαφύλαξη των κεκτημένων και την ασφάλεια των βολεμένων.
Αυτά όμως συνέβαιναν τις παλιές καλές εποχές της ανάπτυξης και της ευημερίας, που η σταθερότητα σε μια ζωή ανεκτή είχε ακόμη νόημα και ενδιαφέρον για όσους δεν οραματίζονταν κοινωνικές αλλαγές. Οι περιπέτειες δεν γοητεύουν τους ανασφαλείς μικρομεσαίους και η Δεξιά πάντοτε καλλιεργούσε εντέχνως αισθήματα ανασφάλειας προκειμένου να δρέπει την κατάλληλη στιγμή τους καρπούς της ανάδειξής της στον κατ’ εξοχήν πόλο σταθερότητας.
Ως εδώ τα πράγματα έχουν καλώς, υπό τη βασική προϋπόθεση βεβαίως ότι υπάρχει ακόμη σήμερα μία ισχυρή μεσαία τάξη που επιδιώκει τη διατήρηση του status quo, της υπάρχουσας δηλαδή ισορροπίας των δυνάμεων. Ομως πόσο τα πράγματα σήμερα, στην εποχή της λιτότητας, της φτώχειας και της ανασφάλειας για τους πολλούς, είναι έτσι; Βλέπει δηλαδή κανείς κάποια κοινωνική ομάδα τόσο βολεμένη που να επιδιώκει, μέσα από την πολιτική σταθερότητα, τη διατήρηση των κεκτημένων της;
Τα νούμερα και οι στατιστικές τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς δίνουν για τη χώρα μας την εικόνα μιας κοινωνίας καταρρακωμένης και μιας οικονομίας σε παρατεταμένη ύφεση και παρακμή. Με μηδενική ανάπτυξη και με ένα χρέος που, παρ’ όλη την αιματηρή λιτότητα εδώ και τέσσερα χρόνια, εξακολουθεί να διογκώνεται, η ελληνική οικονομία δεν δείχνει το παραμικρό ίχνος ανάκαμψης. Οσο για το πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα, γελούν μαζί μας ακόμη και στο Βερολίνο.

Μια πιο «δημοκρατική δημοκρατία»: Η δημοκρατία της Αριστεράς, η κυβέρνηση της Αριστεράς...

του Μακη κουζελη, απο τα Ενθεματα...

Ξεκινώ με το δάνειο από τον Πουλαντζά, παραφράζοντάς τον: η δημοκρατία ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα είναι δημοκρατία.

Η κρίση έχει αναδείξει στην απλότητά της, στη γυμνή της αλήθεια, την εγγενώς αντιφατική σχέση μεταξύ δημοκρατίας και καπιταλισμού. Έχει επιτρέψει στις δυνάμεις που ελέγχουν την πολιτική

και κατέχουν την οικονομική εξουσία να συρρικνώσουν σε μέγιστο βαθμό την ανταπόκριση του καθεστώτος στις λαϊκές αξιώσεις. Έχει νομιμοποιήσει την αναίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων και επομένως την επιβολή πιο επιθετικών όρων αξιοποίησης-εκμετάλλευσης της εργασίας. Έχει καταστήσει πολιτικά σαφές πως, σε κάθε πίεση, το κεφάλαιο θα θυσιάσει θεσμικά περιεχόμενα και κοινωνικές παραχωρήσεις, ώστε να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις διευρυμένης αναπαραγωγής του· πως όπου και όσο μπορεί θα περιορίσει τις αρχές συγκρότησης της αστικής κοινωνίας –την ισότητα και την ελευθερία που ορίζουν τον ίδιο τον τρόπο παραγωγής– στο νομικο-οικονομικό τους περίβλημα, στις τυπικές προϋποθέσεις σύναψης συμβολαίων· πως όσο η λογική αλλά και ο τυχοδιωκτισμός του κυριαρχεί, η αντίφαση μεταξύ ισότητας και ιδιοκτησίας, μεταξύ λαϊκής κυριαρχίας και οικονομικής δεσποτείας θα επιλύεται υπέρ της δεύτερης.

Η αστική δεξίωση του φασισμού

Στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, αλλά υποθέτω και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τη Γαλλία και την Ιταλία έως τη Νορβηγία και την Ουγγαρία –αφήνω να καταλαγιάσει η σκόνη κι η πυρίτιδα πριν αναφερθώ στην Ουκρανία–, παντού, η ενίσχυση και αστική δεξίωση του φασισμού, αλλά ακόμα και οι σπασμωδικές αντιδράσεις με την επιβαλλόμενη αναγνώριση της απειλής του, συνόδευσαν την αποσταθεροποίηση των δημοκρατικών θεσμών που οργανωμένα προωθεί το μπλοκ εξουσίας, μέσω της αδρανοποίησής τους. Αδρανοποιεί τους δημοκρατικούς θεσμούς για να ακυρώσει τις λαϊκές αξιώσεις που αρθρώνονται στο όνομά τους και με την αγωνιστική τους αξιοποίηση: σύνταγμα, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, κοινοβουλευτικός έλεγχος, αυτοδιοίκηση, δημοκρατικά οργανωμένα κόμματα, δημόσιος λόγος και δημόσιος διάλογος, λογοδοσία και διαφάνεια, αιρετή και αναιρέσιμη εκπροσώπηση, ελεύθερη και ισότιμη πληροφόρηση και έκφραση.

Στο καλό, Θανασάκη Πολιτευόμενε...

Πάνος Σκουρολιάκος, απο την Αυγη...

Στο υπέροχο θεατρικό έργο των Α. Σακελλάριου και Χ. Γιαννακόπουλου «Θανασάκης ο πολιτευόμενος», στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 άρτι αφιχθείς εξ Ελβετίας όπου σπούδασε, ο Θανασάκης εγκαθίσταται στην Ψροκώσταινα για να πολιτευθεί. Φιλοδοξεί κι αυτός να κατασκευάσει ένα successstory της εποχής, για μια Ελλάδα που μόλις έχει βγει από έναν παγκόσμιο κι έναν εμφύλιο πόλεμο.

Ο Θανασάκης ανήκει σ' εκείνη την κατηγορία των Ελλήνων που έφθαναν εξ Εσπερίας αρματωμένοι με γνώσεις και απόψεις, βερνικωμένοι με μπόλικο λούστρο και περισσό αυτοθαυμασμό, για να προσφέρουν με το αζημίωτο. Συναντούμε αυτήν την κατηγορία «σωτήρων - πιράνχας» με την ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τότε που πλήθος άκαπνων φραγκοντυμένων συμπατριωτών μας ήρθαν από το εξωτερικό, κατέλαβαν υψηλές θέσεις στο Δημόσιο και το κατάκλεψαν. Όχι όλοι βέβαια, αλλά αρκετοί. Πολλοί, για την ακρίβεια. Τόσοι, ώστε να εμπνεύσουν τον πιο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα της εποχής, τον Μιλτιάδη Χουρμούζη, να γράψει τον «Υπάλληλο». Μια πικρή κωμωδία που αναδεικνύει όλη την ατμόσφαιρα της μίζας, της συναλλαγής και της αρπαχτής που βασίλευαν από τότε, την ίδια ώρα που οι ήρωες του '21 επένοντο και πέθαιναν στην ψάθα. Τα σχολικά βιβλία δεν αναφέρουν βέβαια πως ο ήρωας Νικηταράς (ο «τουρκοφάγος») ζητιάνευε έχοντας απ' το γκουβέρνο επίσημη άδεια ζητιάνου.
Πόσες και πόσες δεν είναι οι οικογένειες των κατ' επάγγελμα πολιτικών που, αφού βόλεψαν παιδιά και εγγόνια ώστε να ζουν απ τον δημόσιο κορβανά, κακίζουν το κακό και οκνηρό Δημόσιο με τους κηφήνες υπαλλήλους. Εδώ μιλάμε για Θανασάκηδες πάππου προς πάππον. Αλλά είναι και οι άλλοι Θανασάκηδες, αυτόνομοι και με «σόλο καριέρα». Αγαπημένες ιδιότητες: δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες, μέλη συμβουλίων, γενικοί γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι οργανισμών. Τους γνωρίζουμε. Μεγαλώσαμε μαζί τους. Παρακολουθήσαμε την εξέλιξή τους πάντα μέσα από την εκάστοτε κρατούσα πολιτική κατάσταση.
Οι γερμανοτσολιάδες που έγιναν εθνικόφρονες μετεμφυλιακά, για να περάσουν στην υπηρεσία της χούντας αργότερα και να επανέλθουν μέσω της δεξιάς παράταξης ξανά στα πράγματα. Μέχρι πριν από λίγο, έκρυβαν όσο μπορούσαν το αμαρτωλό ακροδεξιό παρελθόν τους. Τώρα όμως το προβάλλουν ανερυθρίαστα, μιας και η ακροδεξιά προέλευσή τους είναι το πιο ασφαλές διαβατήριο για να πάρουν πρώτη θέση στο ακροδεξιό τραίνο της εποχής Σαμαρά.

Εμπρηστική Ακροδεξιά...

του Νικου Σκοπλακη, απο την Αυγη...

Ο οργανωμένος εμπρησμός του κτηρίου των συνδικάτων στην Οδησσό καταδεικνύει με τραγικό τρόπο ότι η σχηματική και σε πολλές περιπτώσεις ενορχηστρωμένα μεροληπτική προσέγγιση για την αλλαγή διακυβέρνησης στο Κίεβο αποκρύπτει το ουσιώδες: την ακροδεξιά ηγεμονία, μέσα από την οποία εδραιώθηκε η αποκαλούμενη «φιλοδυτική» μερίδα των ολιγαρχών στην Ουκρανία,
καταπνίγοντας τις αντίρροπες τάσεις στην ωμή βία των παραστρατιωτικών. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις της Δύσης και ο επικοινωνιακός τους περίγυρος υπεραμύνθηκαν αυτού του συνασπισμού από ολιγάρχες και ακροδεξιούς όλου του φάσματος, που είχαν μετατρέψει το Κίεβο σε εκθετήριο φασιστικών και εθνικιστικών εμβλημάτων από τη «Μεσευρώπη» του 1930-1945. Μετά τη «Μαύρη Παρασκευή», επιχειρούν να κρατήσουν τη δημόσια προσοχή μακριά από τη συνάφεια της κυβερνητικής συμμαχίας στο Κίεβο με τον εμπρησμό που προκάλεσε τουλάχιστον σαράντα νεκρούς και πολλούς τραυματίες στην Οδησσό.
Οι μη εκλεγμένοι κυβερνώντες στο Κίεβο ανήγαγαν σε στυλοβάτη τους τις διπολικές εθνικιστικές ερμηνείες, καθώς έχουν συγκροτήσει ένα «εθνικό πάνθεον», στο οποίο βρίσκουν θέση μόνο φιλοφασιστικές, αντικομμουνιστικές και αυταρχικές αναφορές, με τα σύστοιχά τους αιτούμενα σαν προγραμματικό πλαίσιο στο παρόν. Η ανασύνθεση της ιδεολογικής πρόσληψης και παράστασης για το ουκρανικό έθνος διεξάγεται εκ μέρους τους με ταυτοτικούς προσδιορισμούς και συμβολικούς διαμεσολαβητές που δαιμονοποιούν ή αποβάλλουν μεγάλα τμήματα του ουκρανικού πληθυσμού. Το έθνος οφείλει να υπερασπίζεται τους οικονομικούς στόχους της Τιμοσένκο ή του «μεγιστάνα της σοκολάτας» Ποροσένκο, να αναπολεί τα δηλητηριώδη επιτεύγματα του Μπαντέρα και του Μέλνικ και να υιοθετεί ως κοινωνική θέαση την εσωτερική και εξωτερική διαμάχη χωρίς όρια, μέχρι την οριστική εξουθένωση των «Μόσκαλι», των «Εβραίων», των «κομμουνιστών». Με αυτή την έννοια οι κυβερνώντες στο Κίεβο κηρύττουν τον πόλεμο σε ένα μεγάλο τμήμα του ουκρανικού λαού έχοντας διαπραγματευτεί την αρραγή ανοχή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων της Δύσης.

Ποιοι θέλουμε να είμαστε...

Endotheasis by Pablito...

Ο φασισμός έχει μακρά ιστορία στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τους κατακτητές, ξεκλήρισε οικογένειες, πολέμησε τους Έλληνες που μάχονταν για την ελευθερία. Εκατό χρόνια ιστορίας σχεδόν. Και να μαστε στο σήμερα.

Tο πρόσωπο του Νεοέλληνα φασίστα πρώτος μας το σύστησε μέσα από το κανάλι του ο Γιώργος Καρατζαφέρης.
Πριν ακόμη οι Έλληνες βιώσουν την απώλεια ακόμη και των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στήριξαν αυτόν. Βλαχομπαρόκ αισθητική, παραιστορία με το κιλό, αντισημιτισμός και σεξισμός έφτιαχναν το τηλεοπτικό μοτίβο του Τηλεάστυ, του επίσημου οργάνου του ΛΑΟΣ. Ένα κόμμα με εκπεφρασμένες θέσεις όπως "να τορπιλίζονται οι βάρκες με τους μετανάστες όταν μπαίνουν στα Ελληνικά χωρικά ύδατα" από το οποίο ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα τιτάνες της μετέπειτα πολιτικής σκηνής όπως Μάκης βορίδης, Άδωνις Γεωργιάδης, Πλεύρης ο νεότερος. Φυσικά με την έναρξη της κρίσης και την άνοδο της Χρυσής Αυγής ο Καρατζαφέρης, τυχοδιώκτης και πιστός στις απόψεις του όπως κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του, συμμάχησε με την κυβέρνηση την οποία έβριζε νυχθημερόν και κάηκε στο μνημονιακό βωμό μαζί με το δημιούργημα του.

Το κενό φυσικά είχε ήδη καλυφθεί με την Χρύση Αυγή η οποία ήρθε και περπάτησε πάνω στο δρόμο που χρόνια έστρωνε ο Καρατζαφέρης. Με την ανθρωπιστική κρίση να χτυπάει την χώρα και κυρίως τις μεγάλες πόλεις οι Χρυσαυγίτες πέταξαν τα κοστούμια και εμφάνισαν σύντομα το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο αντί να σοκάρει τον Έλληνα, τον γοήτευσε. Βρισκόμαστε στο 2012 και ήδη μοιάζουμε στο τέρας επικίνδυνα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πεθάνει...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Μία ώρα μίλαγε ο Αντώνης Σαμαράς στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του και το όνομα «Μπαλτάκος» δεν βγήκε από το στόμα του, σαν τους Εβραίους που δεν ξεστομίζουν το όνομα του Γιαχβέ για να μην πέσει φωτιά και τους κάψει. Μια λεξούλα έστω, βρε αδερφέ, να μάθουν κι αυτοί οι έρμοι οι βουλευτές τι απόγινε ο μεγάλος και τρανός γενικός γραμματέας της κυβέρνησης.
Ο άνθρωπος που τους κυνηγούσε στους διαδρόμους της Βουλής για να υπογράψουν τροπολογίες, το σκιάχτρο που τους απειλούσε ότι, αν δεν ψηφίσουν τα νομοσχέδια, θα διαγραφούν πάραυτα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ ο κ. Τάκης, σαν να σβήστηκε με μπλάνκο από τα κατάστιχα της Ιστορίας. «Τι είναι ο άνθρωπος; Ατμός» που έλεγε και ο Θρασύβουλας.
Χάθηκε ο Μπαλτάκος και μαζί του χάθηκε και η Χρυσή Αυγή. Δεκαεπτά ημέρες πριν από τις εκλογές, ο πρωθυπουργός της χώρας δεν βρήκε να πει ούτε μια λέξη για το κόμμα του Μιχαλολιάκου, να μιλήσει έστω εμμέσως για ναζιστές ή για μαύρα κατάλοιπα του παρελθόντος, όπως είχε κάνει στο παρελθόν. Ούτε μια λέξη αναθέματος, ούτε μια φράση κριτικής, ούτε καν η προτροπή στους βουλευτές του να πάνε στα καφενεία και να πούνε στον κόσμο της Δεξιάς ότι δεν πρέπει να χαρίσει ούτε μια ψήφο στον ναζισμό. Η σιωπή του Σαμαρά προς απάντησίν μας: Η Χ.Α. δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο για τη δημοκρατία, δεν πειράζει αν ψηφιστεί από κάποιους, αν δυναμώσει, αν επιστρέψει δριμύτερη.
Για τον Αντώνη Σαμαρά η θεωρία των δύο άκρων τελείωσε οριστικά. Το άκρο είναι ένα, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ο πρωθυπουργός καταλόγισε, επί λέξει, τα εξής: «Θρέφονται από την κρίση», «έχουν εχθρό τους την ανάπτυξη», «προσπαθούν να επαναφέρουν την κρίση», «νοσταλγούν την εποχή που οι κουκουλοφόροι έκαιγαν τις πόλεις», «νοσταλγούν της εποχή που τα πανεπιστήμια ήταν εστίες ανομίας», «νοσταλγούν τις εποχές που οι μετανάστες έμπαιναν ανενόχλητοι στη χώρα», «θέλουν η Ελλάδα να γυρίσει στο χθες και στο χάος», «δεν θέλουν η Ελλάδα να γίνει φυσιολογική χώρα», «θέλουν νέα Μνημόνια», «προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα», «είναι συνώνυμο της αστάθειας», «έχουν σημαία τους και βασική τους επιδίωξη την αστάθεια», «ήθελαν να γίνουμε Αργεντινή», «επιδιώκουν την πόλωση και προσπαθούν να φέρουν διχασμό».
Αυτό δεν είναι πολιτική κριτική, αυτό είναι κατηγορητήριο σε ειδικό στρατοδικείο και αν καταδικαστείς, φίλε μου, ετοιμάσου να συναντήσεις αυθωρεί τον δημιουργό σου. Ο πολιτικός αντίπαλος ως μίασμα, ως θεομηνία, ως ασθένεια που κατατρώγει το σώμα της πατρίδας και πρέπει να ξεριζωθεί απαξάπαντος. Να ξεριζωθεί με αντιβίωση κι αν δεν αρκεί η αντιβίωση, δόξα τον Θεό, υπάρχουν και τα χειρουργεία.
Αυτός είναι, κυρίες και κύριοι, ο πρωθυπουργός μας. Αυτός είναι ο Αντώνης ο Σαμαράς, ο πολιτικός που αθωώνει διά της σιωπής τους ναζιστές και ζητά να επιβληθεί στην Αριστερά η εσχάτη των ποινών.

Οι πολυκατοικίες πέφτουν από μέσα...

Ρεμπελισκος...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο ζυγώνει η ώρα που η Νέα Δημοκρατία βαράει διάλυση. Για το ΠΑΣΟΚ ούτε λόγος, αφού η τακτική της αλλαγής επωνυμίας για την αποφυγή της διάλυσης δεν λειτούργησε ποτέ σε καμία επιχείρηση, και δη φαληρισμένη.
Η Ελιά, εκτός από τον ήλιο θέλει και τη θάλασσα, και το μόνο που προσφέρεται σήμερα είναι ένα Ποτάμι, κι αυτό μπαζωμένο. Κανονικά. Με μπάζα των εργολάβων. Το μόνο σχήμα που θα μπορούσε να τους χωρέσει είναι τα Κελιά.
Στη Νέα Δημοκρατία ωστόσο, η διάλυση αναμένεται να έχει περισσότερο σασπένς. Σασπένς έχει και στο ΠΑΣΟΚ βέβαια, αφού το βροντερό παρών του Γιωργάκη δίνει άλλον αέρα στον εκνευρισμό του Βενιζέλου. Αλλά όπως και να το κάνουμε, την αγωνία και το κύρος που προσθέτει ο μεγαλοαστισμός της μεγάλης Δεξιάς παράταξης, η Δημοκρατική παράταξη δεν τα βίωσε ούτε όταν ο Αντρέας ήταν στο Ωνάσειο και οι δελφίνοι πάλευαν να τον θάψουν πριν την ώρα του.
Στην πολυκατοικία της Δεξιάς συγκατοικούν σήμερα οι ακροδεξιοί του Σαμαρά και του Μπαλτάκου, οι ακροδεξιοί του Καρατζαφέρη (που μπορεί να μην τον κάλεσαν στην πολυκατοικία, αλλά κάλεσαν τους ποντικούς του), οι Ντορικοί (δηλαδή οι Μητσοτακικοί) και οι Καραμανλικοί. Όλο και κάποιοι θα μου διαφεύγουν, αλλά το κάνουν από συνήθεια, για παν ενδεχόμενο.

Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά και οι μεταλλάξεις της...

Camus Jean-Yves, μεταφραση Κορινα Βασιλοπουλου, απο monde diplomatique.gr...

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, παντού, λίγο ως πολύ ανά την Ευρώπη, η άκρα δεξιά έχει ούριο αέρα στα πανιά της. Αν και ορισμένα κόμματα του χώρου κάνουν διατριβή στις νεοναζιστικές αναφορές, τα περισσότερα αναζητούν την αποδοχή και κατακλύζουν στο κοινωνικό πεδίο. Αυτοπροβάλλονται ως ύστατη λύση και ως ανάχωμα απέναντι σε μια υποτιθέμενη ισλαμοποίηση της κοινωνίας, ωθώντας τις δυνάμεις της Δεξιάς σε ανασύσταση.

Αν ανατρέξουμε στην εποχή που άρχισαν να αναδύονται τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κινήματα στην Ευρώπη, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια χωρίς να έχει αναδυθεί με περισσότερη σαφήνεια, μέσα από την πλούσια επιστημονική φιλολογία, ένας ακριβής και συγχρόνως λειτουργικός προσδιορισμός για τη συγκεκριμένη πολιτική κατηγορία. Θα πρέπει, λοιπόν, να προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε πιο καθαρά στην κατηγορία αυτού που έχει επικρατήσει να ονομάζουμε συλλήβδην « άκρα δεξιά » ή « λαϊκισμός » [1].

Στην Ευρώπη, από το 1945 και μετά, ο όρος « άκρα δεξιά » χαρακτηρίζει κάποια πολύ διαφορετικά μεταξύ τους φαινόμενα : ξενοφοβικά και « αντισυστημικά » κινήματα, εθνικο-λαϊκιστικά πολιτικά κόμματα, ενίοτε και θρησκευτικούς φονταμενταλισμούς. Η ουσία της έννοιας απαιτεί προσοχή στον βαθμό που, κοιτάζοντας από μια μάλλον στρατευμένη παρά αντικειμενική οπτική γωνία, τα κινήματα στα οποία προσδίδεται αυτή η ετικέτα ερμηνεύονται ως συνέχεια, ενίοτε προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εποχής, εθνικοσοσιαλιστικών, φασιστικών και εθνικιστικοαυταρχικών ιδεολογιών με τις διάφορες παραλλαγές τους. Πράγμα που δεν αντανακλά την πραγματικότητα.

Bέβαια, ο γερμανικός νεοναζισμός –και το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (NPD) σε κάποιο βαθμό– όπως και ο ιταλικός νεοφασισμός (ο οποίος περιορίζεται πια στα CasaPound Italia, Fiamma tricolore [τρίχρωμη φλόγα] και Forza Nuova [Νέα Δύναμη]) εγγράφονται στην ιδεολογική συνέχεια των μοντέλων τους, όπως και τα όψιμα άβαταρ των κινημάτων της δεκαετίας του 1930 στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη : η Λίγκα των Οικογενειών της Πολωνίας, το Εθνικό Κόμμα της Σλοβακίας, το Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας.

Στα χνάρια της… Ελλάδας, η Γαλλία του Ολάντ...

του Μωυση Λιτση...

Ήρθε λοιπόν και ο καιρός της Γαλλίας για όσους είχαν αυταπάτες ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη και την ΕΕ θα περιοριζόταν εντός των τειχών του «ανεπρόκοπου» νότου.

 Η Γαλλία του Ολάντ η οποία υποτίθεται θα έκανε τη… διαφορά και θα προωθούσε ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής με στόχο την ανάπτυξη στην Ευρώπη, είναι η πρώτη χώρα του ευρωπαϊκού βορρά που ακολουθεί μέτρα τύπου… Ελλάδας. Ο νέος Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλ, θεωρούμενος εκ των βασικών εκπροσώπων της δεξιάς πτέρυγας στο κυβερνόν σοσιαλιστικό κόμμα-το 2009 είχε ζητήσει να αφαιρεθεί η λέξη «σοσιαλιστικό» από το όνομα-ο οποίος ανέλαβε τα ηνία μετά την πρόσφατη πανωλεθρία στις τοπικές εκλογές του σοσιαλιστικού κόμματος και την ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν, ανακοίνωσε προ ημερών σειρά μέτρων που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όσα οι Ευρωπαίοι δανειστές επέβαλλαν στη χώρα μας και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

 Όπως και στον ευρωπαϊκό νότο το επιχείρημα για τη λήψη δραστικών μέτρων λιτότητας που πλήττουν την πλειονότητα του γαλλικού λαού, είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας έναντι της Γερμανίας-βασικού ανταγωνιστή των γαλλικών επιχειρήσεων στην ΕΕ-και η αύξηση του κόστους δανεισμού, καθώς οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης είχαν αρχίσει το έργο τους πριν την εκλογή Ολάντ τον Μάϊο του 2012

(http://oikonomiallomati.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html?view=magazine)

 

Τι συμβαίνει στην ελληνική Δεξιά;

του Χριστοφορου Βερναρδακη, απο το Red NoteBook...

Οι εκλογές του 2012 έφεραν στην επιφάνεια τη βαθιά κρίση της ελληνικής δεξιάς (και ευρύτερα της κεντροδεξιάς), έκφραση της οποίας αποτέλεσε η πληθώρα των κομμάτων που εκτέθηκαν στις εκλογές (ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΛΑΟΣ, ΔΡΑΣΗ, Δημοκρατική Συμμαχία, ΧΑ, Δημιουργία Ξανά). Η πρωτοφανής αυτή έκρηξη της κρίσης είχε ως αφορμή το Μνημόνιο και τις πολιτικές  βαθύτατης αναδιάρθρωσης που υλοποιούσε, θεμελιωνόταν ωστόσο στις έντονες  ιδεολογικές αποκλίσεις που ξεσπούσαν μέσα στο περιβάλλον της τεράστιας κοινωνικής κρίσης. 

Μια σύντομη υπενθύμιση: Η μεταπολιτευτική ΝΔ υπήρξε ένα ισχυρό, ενιαίο κόμμα, που στην πραγματικότητα ισοδυναμούσε και εξέφραζε συνθετικά όλη την παράδοση της δεξιάς παράταξης στην Ελλάδα, από τα πιο (ακρο)δεξιά έως τα πιο φιλελελεύθερα και κεντρογενή στοιχεία. Η κομματική αυτή «πολυπολιτισμικότητα» συγκροτούνταν και λειτουργούσε πάντα υπό μια συγκεκριμένη κάθε φορά «ηγεμονία». Στην πρώτη περίοδο της ΝΔ θα δει κανείς την ηγεμονία του πολιτικού φιλελευθερισμού και της πολιτικής του «κράτους-ρυθμιστή» των ενδοαστικών αντιθέσεων. Η περίοδος εκείνη ονομάστηκε πετυχημένα «περίοδος του αστικού εκσυγχρονισμού». 

Μπαλταδιές...

απο το Ιστολογιο του Νικου Σαραντακου...

Σαν μπαλτάς ή μάλλον σαν βόμβα έπεσε η είδηση για την κρυφά βιντεοσκοπημένη συνομιλία μεταξύ του χρυσαβγίτη βουλευτή Ηλία Κασιδιάρη και του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Παναγιώτη Μπαλτάκου -όχι μόνο και όχι τόσο επειδή τα όσα διαμείβονται στη μεταξύ τους συνάντηση είναι απαράδεκτα για μια χώρα με σύγχρονο ευρωπαϊκό δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά επειδή είναι από αυτά που υποψιαζόμαστε μεν πως γίνονται αλλά που ποτέ δεν περιμέναμε να δούμε να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μας.
Αν δεν είδατε το βίντεο, μπορείτε να το δείτε εδώ, όπου επίσης υπάρχει μεταγραφή του διαλόγου -και, πέρα από τις λέξεις, αξίζει να προσέξει κανείς το φιλικό κλίμα που επικρατεί, τον συμβουλευτικό, σχεδόν πατρικό τόνο του επιστήθιου φίλου του πρωθυπουργού προς τον χρυσαβγίτη βουλευτή, τόνο που διαψεύδει τη χλομή δικαιολογία που παρουσίασε ο κ. Μπαλτάκος στην επιστολή παραίτησής του, ότι, τάχα, του απηύθυναν (sic) πιέσεις τα μέλη της ΧΑ και εκείνος προσπαθούσε να απαλλαγεί.
Και βέβαια, ο κ. Μπαλτάκος δεν είναι κάποιο τυχαίο πρόσωπο, ούτε ένας άχρωμος γραφειοκράτης, όπως προσπάθησε να μας πείσει ένας δημοσιογράφος στο πλυντήριο του Σκάι. Μπορεί οι προκάτοχοί του να μην έχουν χαραχτεί στη μνήμη μας, αλλά ο μέχρι χτες γενικός γραμματέας της κυβέρνησης και, επαναλαμβάνω, παλαιός και στενός φίλος του πρωθυπουργού, μόνο αθόρυβος δεν ήταν. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που πρωταγωνίστησε στο αλαλούμ σχετικά με την κατάθεση της ρατσιστικής τροπολογίας στο άρθρο 19 του Κώδικα Μεταναστών (που αναμένεται αυτές τις μέρες να επανέλθει προς ψήφιση), ούτε έχουν ξεχαστεί οι επίσης πρόσφατες δηλώσεις του όπου επαιρόταν ότι γεννήθηκε και θα πεθάνει αντικομμουνιστής -δηλώσεις οι οποίες, πρέπει να το πούμε, έγιναν δεκτές με τσιρίδες χαράς από τον κ. Άδωνη Γεωργιάδη (“Ο καλύτερος είναι ο Τάκης ο Μπαλτάκος. Ψηφίζω Μπαλτάκο!” στο 2.25 του στιγμιότυπου).
Το ιστολόγιο δεν παρακολουθεί πάντοτε την επικαιρότητα, κάποτε μάλιστα την αποφεύγει, αλλά σκέφτηκα ότι το χτεσινό θα θέλατε κι εσείς να το σχολιάσετε -οπότε, ενώ κάτι άλλο είχα κανονίσει για σήμερα, άλλαξα το πρόγραμμα, ώστε να μη φανώ εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.

Σσσσσ, εκτεθήκαμε….

Της Αλίκης Κοσυφολόγου, Red NoteBook...

Ήδη από τον Ιανουάριο του 2013 προβάλλεται στην Αμερική από τους δέκτες του τηλεοπτικού δικτύου FOX ένα καταπληκτικό σήριαλ αστυνομικό θρίλερ με τίτλο The Following.
Ένας αστυνομικός ο Ραιαν Χάρντι, τον οποίο υποδύεται ο καλός Κέβιν Μπέικον αναγάγει σε σκοπό της ζωής του την σύλληψη του πανεπιστημιακού καθηγητή γοτθικής λογοτεχνίας, κατά συρροήν δολοφόνου και ιδρυτή δολοφονικής σέχτας Τζο Κάρολ (Τζειμς Πιουριφόι). Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και κάθε φορά που οι συνθήκες ωριμάζουν για την σύλληψη του Τζο Κάρολ και την εξάρθρωση του εγκληματικού του τάγματος κάποιο απροσδόκητο γεγονός επαναφέρει τις έρευνες στο σημείο μηδέν.
Αν προσπεράσουμε τις ιδεολογικές προεκτάσεις του σήριαλ ειδικότερα σε ό,τι αφορά θέματα δικαιωμάτων των πολιτών ενώπιον της αστυνομίας καθώς και την υφέρπουσα ιδεολογική νομιμοποίηση της παραβίασης τους με το πρόσχημα της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για μια συναρπαστική αφήγηση με αληθινό σασπένς και πρωταγωνιστές ημιρεαλιστικούς αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέροντες και πλήρεις ανθρώπινους χαρακτήρες. Στον δεύτερο κύκλο του σήριαλ που έχει αρχίσει να προβάλλεται από τον περασμένο μήνα το FBI απασχολείται με μια ιστορία εσωτερικών διαρροών που εμποδίζει την σύλληψη του Τζο Κάρολ. Το FBI έχει εκτεθεί όπως λέγεται καθώς όπως φαίνεται ο εντυπωσιακά ευφυής δολοφόνος έχει κατορθώσει να έχει μία πολύτιμη επαφή που τον ενημερώνει κάθε φορά που οι διώκτες του και ειδικότερα ο Χάρντι πλησιάζουν τα ίχνη του.

Μπαλτάκος, ΝΔ και Χρυσή Αυγή: η εκδίκηση της στυμμένης λεμονόκουπας...

Παναγιωτης Μαυροειδης, απο το Αριστερο Blog...

Κατ’ αρχήν ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Μπαλτάκος;

Ασφαλώς είναι ένας δηλωμένος και παθιασμένος αντικομουνιστής κατά δική του δήλωση.

Μα  και αρχαιοπρεπής ακροδεξιός  με πλούσιο συγγραφικό έργο. Τα βιβλία  του ‘’είναι από τα καλύτερα’’  κατά τον γνωστό τηλε-βιβλιοπώλη Άδωνη.

Όμως ο εν λόγω κύριος δεν είναι ένα συνηθισμένο γραφικό περιθωριακό πρόσωπο. Ήταν έως τώρα στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, με άλλα λόγια δημόσιο πρόσωπο της απολύτου και πρώτης εμπιστοσύνης του  Πρωθυπουργού.

Έχοντας λοιπόν κατά νου αυτή ακριβώς την ιδιότητα, ας διαβάσουμε με τον τρόπο που πρέπει τον περιβόητο ηχογραφημένο διάλογό του με τον φασίστα Κασιδιάρη.

Πως μιλάει ο Μπαλτάκος;

 Ο έμπιστος του Σαμαρά, μιλάει από καρδιάς,  με μια ηγετική φιγούρα των ναζιστών. Μιλάει εντελώς ανοιχτά, με απόλυτη εμπιστοσύνη, χωρίς ίχνος επιφύλαξης και συγκράτησης.  Απαιτείται, υψηλό επίπεδο  πολιτικής αλλά και ψυχολογικής ταύτισης, οικοδομημένο σε βαθύτερες σχέσεις και αυτό είναι ολοφάνερο.

Πότε γίνεται η συζήτηση αυτή;

Όχι σε μια ανέφελη στιγμή, αλλά αφού η Χρυσή Αυγή έχει δολοφονήσει τον Παύλο Φύσα και η κυβέρνηση θέλοντας και μη αναγκάζεται να ασχοληθεί με όλες τις εγκληματικές και δολοφονικές ενέργειες της ναζιστικής οργάνωσης. Δεν είναι δηλαδή η περίπτωση του χειροφιλήματος του Μιχαλολιάκου στην Μπακογιάννη, αλλά μια στάση σαφώς πολιτική και όχι εύκολη ή επιπόλαιη.

Να μην παραιτηθεί μόνο ο Τ. Μπαλτάκος, να παραιτηθεί η κυβέρνηση...

Αυγουστινος Ζενακος, απο το UnFollow...

Για τον Τάκη Μπαλτάκο και τις συνομιλίες του με τη Χρυσή Αυγή έχουμε γράψει πολύ έγκαιρα -από τότε που δημοσιεύσαμε το ρεπορτάζ «Ζητούνται ναζί για συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία», τον περασμένο Ιούλιο-, δεν περιμέναμε τη διαρροή της συζήτησης με τον Ηλία Κασιδιάρη.
Για την ιδεολογική δε συγγένεια του γραμματέα της κυβέρνησης με τις μελανότερες, φασίζουσες ιδέες γράφουμε και στο UNFOLLOW 28 που μόλις κυκλοφόρησε, με αφορμή τις διαβόητες πλέον δηλώσεις του ότι «αντικομμουνιστής ασφαλώς και είμαι. Έτσι γεννήθηκα, έτσι μεγάλωσα και έτσι θα πεθάνω» και ότι από το 1942 και μετά «η ελληνική Αριστερά ταλαιπωρεί τη χώρα». «Το τι εννοεί ο Γραμματέας της κυβέρνησης για το 1942» γράφει ο συνάδελφος Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος στο UNFOLLOW Απριλίου «όταν ακόμη η χώρα βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή, το γνωρίζει μόνο ο ίδιος και οι ακροδεξιοί στους οποίους απευθύνεται. Η άνεση όμως με την οποία ακούγεται μια τέτοια εμφυλιοπολεμική δήλωση από ένα στέλεχος της «ευρωπρόβλητης» κυβέρνησης Σαμαρά είναι δηλωτική».
Όμως, το πρόβλημα έχει πάψει να είναι ο Τάκης Μπαλτάκος. Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά είναι μια δράκα φανατικών που έχουν καθυποτάξει τόσο τη νομοθετική όσο και τη δικαστική εξουσία στις ορέξεις τους. Αυτό ισχύει -το έγραψε με μεγάλη ευστοχία η Λουκία Κοτρωνάκη, στο προηγούμενο τεύχος- άσχετα με το αν θα αποδειχτεί τελικά ότι ευσταθεί πλήρως η διαρροή της Χρυσής Αυγής για τις εκμυστηρεύσεις του Τ. Μπαλτάκου στον Η. Κασιδιάρη. Όμως η διαρροή, αν ευσταθεί, κάνει κάτι άλλο: μετατρέπει την κηλίδωση της κυβέρνησης αυτής σε απαξία για τους θεσμούς του κράτους δικαίου και ακολούθως επιτρέπει στη Χρυσή Αυγή να κερδοσκοπήσει χάρη σε αυτή την απαξία.

Γύρω γύρω όλοι...

Αδαμ Γιαννικος, απο το UnFollow...

Σε μια χώρα όπου θεωρείται ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος ποιητής, ο Στέλιος Ράμφος φιλόσοφος, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος διανοούμενος, ο Πάσχος Μανδραβέλης δημοσιογράφος, η Λιάνα Κανέλλη κομμουνίστρια, ο Γιώργος Καμίνης δήμαρχος, ο Άδωνις Γεωργιάδης υπουργός, η Νέα Δημοκρατία φιλελεύθερο κόμμα και τα αλισβερίσια με την τρόικα διαπραγματεύσεις,
θα ερχόταν κάποτε η στιγμή που και ο Σταύρος Θεοδωράκης θα θεωρούνταν πολιτικός ρυθμιστής των εκλογών…

Ο όποιος αφορισμός εδώ δεν αφορά ούτε τα πρόσωπα αυτά καθαυτά ούτε το επαγγελματικό ή ιδεολογικό σημαίνον με το οποίο συμμετέχουν στον κοινωνικό στίβο. Αφορά το τρόπο με τον οποίο σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης δημόσια πρόσωπα και ομάδες ευθυγραμμίζονται με εξουσιαστικά πρότυπα και ορίζουν το αυτονόητο μέτρο εντός της. Αφορά, για παράδειγμα, την αξιολόγηση του περάσματος από το αυτονόητο των συμβολισμών του Βιβλιοπωλείου της Εστίας ως πολιτιστικού θεμέλιου στο αυτονόητο των συμβολισμών του Free Thinking Zone ως βιβλιοπωλείου/think tank. Από το αυτονόητο η Καθημερινή να δημοσιεύει επτά χρόνια πριν άρθρο με τίτλο «Χορεύοντας με την ακροδεξιά» (14/10/2007), όπου «τέσσερα στελέχη με φαιά δράση όχι μόνο απέκτησαν βήμα στη Βουλή αλλά απειλούν να “χρωματίσουν” το κόμμα του ΛΑΟΣ», στο αυτονόητο δύο εκ των στελεχών αυτών να θεωρούνται σήμερα εγγυητές των μεταρρυθμίσεων που θεμελίωσε η κυβερνητική συνεργασία του πρώην αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με τον Γιώργο Καρατζαφέρη.