Η γερμανικη αστικη νομιμοτητα... και οι βιλλες "Αμαλια και λοιπες"...

Της ΟΛΓΑΣ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ απο την ΙΣΚΡΑ...

'Εχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι εάν η Γερμανική Κυβέρνηση και το αντίστοιχο Υπουργείο Δημόσιας τάξης, ακολουθούσε τη γραμμή του κ. Δένδια, μάλλον θα είχαμε στερηθεί τον πιο ρηξικέλευθο σκηνοθέτη της θρυλικής γερμανικής Σαουμπίνε, του μεγαλύτερου και πιο καταξιωμένου θεατρικού οργανισμού αυτής της χώρας.

Και μιλάω για τον Τόμας Οστερμάιερ που έγινε διευθυντής της το 1999, στα 31 του χρόνια και εμείς τον γνωρίσαμε το 2006 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με την ανατρεπτική του «Νόρα» του Ιψεν. Εκτοτε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τη σκηνοθετική του προσέγγιση σε πολλά κλασσικά κείμενα. Σκηνοθεσίες που έφεραν στη σκηνή την κοινωνική πραγματικότητα, μεταφέροντας μια λεκτική και φυσική βία, συχνά ακραία, περίπου ξεκοιλιάζοντας το έργο και παραθέτοντας σε κοινή θέα τα σωθικά των πασχόντων αλλά και του συγγραφέα.

Περίεργο;

Καθόλου. Ο νεαρός σκηνοθέτης προερχόταν από το χώρο που εμείς ονομάζουμε «αναρχοαυτόνομο» η «αντιεξουσιαστικό» και φυσικά είχε θητεύσει σε καταλήψεις κτηρίων της δεκαετίας του 1990.

Βαυαρός, αριστεριστής, από φτωχή οικογένεια, τεμπέλης «που δουλεύει πολύ για να θεραπευτεί από την οκνηρία» ήταν το «τρομερό παιδί του γερμανικού θεάτρου», ήταν δέκα χρόνια διευθυντής στη Σαουμπίνε. Κάνει θέατρο γιατί θέλει να μιλήσει, να δει, να δείξει τα ζόρια της πραγματικής ζωής.

Ετσι περιγράφεται στις συνεντεύξεις που δίνει κατά καιρούς και σημειώνει με το θράσος ενός ελεύθερου ανθρώπου:

«Αυτό που θυμάμαι από τα πρώτα μου χρόνια στο Βερολίνο είναι γκρίζος ου­ρανός και βροχή, εννέα μήνες το χρόνο. Μια πόλη γεμάτη νέους κυρίως από τη Δυτική Γερμανία, που έρχονταν εδώ για να αποφύγουν τη δουλειά και τις προ­βληματικές τους οικογένειες. Και πράγ­ματι, για πολύ καιρό δεν κάναμε σχεδόν τίποτα. Ζούσαμε κοινοβιακά στις κατα­λήψεις, κοιμόμασταν μέχρι το μεσημέρι, το βράδυ βγαίναμε. Συχνά βέβαια συμ­μετείχαμε σε διάφορες αριστερές δρά­σεις, σε αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πορείες…»

Ελπίζουμε βέβαια με αυτά που ανακινούμε τις περίεργες αυτές μέρες που διανύουμε, να μην βάζουμε τίποτε ιδέες στον κ. Δένδια να του απαγορεύσει την είσοδο στην… Επίδαυρο.

Ακούγεται ειρωνικό και απρόβλεπτο αλλά ακόμα και σήμερα θεωρείται αναπόσπαστο μέρος του ταξιδιού στο Βερολίνο, η επίσκεψη τουλάχιστον ενός κατειλημμένου κτηρίου.

Βλέπετε, όταν η αστική τάξη αισθάνεται σίγουρη για τον εαυτόν της και την εξουσία της, επιτρέπει κάποιες νομικές παρεκβάσεις , επιτρέπει την ύπαρξη κάποιων χώρων όπου η αστική νομιμότητα υποχωρεί υπέρ της αντικουλτούρας των νέων.

Αυτό το κεκτημένο έρχεται από το Μάη του ’68 και τα κινήματα πόλης, με το στόχο της επαναοικειοποίησης του δημόσιου χώρου.

Τα κινήματα του ΄60 και ΄70 κυρίως στην Ευρώπη, δώρισαν αυτήν την καινούργια πολιτική πρακτική και στον αναρχικό χώρο που την εξέλιξε θεωρητικά, αλλά και στο νεολαιίστικο κίνημα ακόμα και το εργατικό, σε περιόδους έντονης πολιτικοποίησης και κινηματικής δράσης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στην Ιταλία, λόγω των συνθηκών της ιστορικής στιγμής, μόνον στην Ρώμη υπήρχαν 3000 καταλήψεις κτηρίων.

Φυσικά όταν το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε καυτή την ανάσα ενός αυξανόμενου λαϊκού κινήματος, ακολούθησε η πιο βίαιη καταστολή, με αποτέλεσμα και την σταδιακή εξαφάνιση του φαινομένου.

Από της δεκαετίες του 60’- ’70 και τις διεργασίες που συντελέστηκαν, πράγματι το κίνημα των καταλήψεων υπήρξε σημαντικό τμήμα της αντικουλτούρας που διαμορφώθηκε, αρχικά στη διαμόρφωση του σύγχρονου αναρχισμού, αλλά στη συνέχεια επηρέασε γενικότερα τα ακτιβιστικά κινήματα των νέων, που διαμορφώνονταν όχι σε άμεση σχέση αλλά σε συνάφεια ή παράλληλα με τα κλασσικά συνδικαλιστικά και εργατικά κινήματα των τελευταίων 20 χρόνων.

Δόθηκε έτσι έμφαση στην αυθόρμητη ακτιβιστική δράση με στόχο την υπεράσπιση αυτόνομων ζωνών (όπως οι καταλήψεις εγκαταλειμμένων κτηρίων σε αστικά κέντρα), οι οποίες λειτουργούν ως ελεύθεροι χώροι στέγασης, νησίδες οικοδόμησης μη εμπορευματικών σχέσεων και δραστηριοτήτων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, καλλιτεχνικών κλπ) και κέντρα μίας εναλλακτικής, αντιιεραρχικής κοινωνικοποίησης για τους συμμετέχοντες.

Ακόμα και σήμερα το φαινόμενο συνεχίζεται. Στην Ιταλία δεκάδες εγκαταλειμμένα θέατρα έχουν καταληφθεί από καλλιτέχνες και μερικά έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν ακόμα και δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους.

Στο Λονδίνο διασώζονται με τον ίδιο τρόπο Βιβλιοθήκες που προωθούνταν προς πώληση σε ιδιώτες.

Στην Ελλάδα είχαμε παρόμοια φαινόμενα όπως την υπερεικοσαετή κατάληψη της περίφημης «Βίλλας Αμαλία», του κτηρίου επί της οδού Λέλας Καραγιάννη, της Αγοράς της Κυψέλης, μερικά πτωχευμένα Δημοτικά Κυλικεία, αλλά και το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ κ.α.

Το κίνημα των πλατειών και η ανάγκη υπεράσπισης στοιχειωδώς της έννοιας του δημόσιου χώρου, βοήθησε στην αναζωογόνηση τέτοιων πρωτοβουλιών .

Και ενώ το λαϊκό κίνημα τον τελευταίο καιρό δεν μπορεί να πει κανείς πως βρισκόταν «στα επάνω του». Και ενώ οι βουλευτές της συγκυβέρνησης είχαν ξεθαρρέψει και τέθηκαν σε επανακυκλοφορία στα γνωστά στέκια του Κολωνακίου και του Ν. Ψυχικού, ενώ μέχρι πρότινος είχαν «δοθεί για απόσυρση», φοβούμενοι τους προπηλακισμούς και κανένα ιπτάμενο κεσεδάκι γιαούρτης, ξαφνικά η Συγκυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο στην «ανομία» γενικώς και την ριζοσπαστική κινηματικότητα, προσπαθώντας να κλείσει έστω και την τελευταία ρωγμή αμφισβήτησης της αποθέωσης της εμπορευματοποίησης κάθε κοινωνικού αγαθού και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας , με ταυτόχρονη επίθεση στην αριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλοδαποί μικροπωλητές, καταλήψεις, γκαζάκια, καλάζνικωφ. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Απαιτείται από το σύστημα , τουλάχιστον προς ώρας, αυτολογοκρισία ακόμα και στις εκφράσεις των βουλευτών, απαιτούν δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μάλιστα με το κείμενο γραμμένο από τους ίδιους.

Όταν τα πράγματα αγριεύουν, σημαίνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα είναι ανασφαλές και καθόλου σίγουρο για την κυριαρχία του. Και τότε είναι διπλά επικίνδυνο.

Και τότε το κίνημα και η Αριστερά πρέπει να επαγρυπνούν διπλά.

Γιατί εκτός από μπαρούτι, μυρίζει και …παγίδα.

Η ανομία, η παρανομία και η υποκρισία...

Γιώργος Κατρούγκαλος, contramee...

«Και οι πολίται, βεβαίως, δικαιούνται εις παθητικήν αντίστασιν έναντι των αντισυνταγματικών και παρανόμων πράξεων των κρατικών οργάνων, ως είναι αι αυτοβούλως εκδιδόμεναι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου του Υπουργικού Συμβουλίου».

Αρ. Μάνεσης, Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου Νομοθετικού Περιεχομένου, 1955.

Η κυβέρνηση ακολουθεί το τελευταίο διάστημα μια ψευδεπίγραφη στρατηγική «νόμου και τάξης» με συμβολικές κινήσεις κατά της «ανομίας», όπως η επέμβαση στη «Βίλλα Αμαλία». Οι κινήσεις αυτές δεν αποτελούν απλώς προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας από τα υπαρξιακά, πλέον, προβλήματα που θέτει ενώπιον της η δραματική επιδείνωση της κρίσης. Ούτε συνιστούν μόνο αντιπερισπασμό, ώστε να συσκοτιστεί η αδυναμία του παλαιοκομματισμού να αυτοκαθαρθεί, μέσω της διερεύνησης ποινικών και πολιτικών ευθυνών του σκανδάλου της λίστας Λαγκάρντ.

Προφανώς, ισχύουν και τα δύο παραπάνω. Η ένταση του αυταρχισμού, όμως αποτελεί πάνω από όλα στρατηγική επιλογή της Νέα Δημοκρατίας. Μέσω αυτής  επιχειρεί αφενός να περιχαρακώσει το χώρο της έναντι της ανερχόμενης επιρροής της Χρυσής Αυγής και αφετέρου να προετοιμάσει το έδαφος για την δυναμική αντιμετώπιση τυχόν αναζωπύρωσης των κοινωνικών αγώνων ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών.

Πού το μεμπτό, θα έλεγε κανείς; Όλα τα συντηρητικά κόμματα θα αναγνώριζαν τον εαυτό τους σε παρόμοιες επιλογές. Το βασικό πρόβλημα των πολιτικών αυτών, όμως, είναι ότι στηρίζονται στην υποκρισία. Το χέρι του νόμου έφτασε στη Βίλλα Αμαλία, όχι όμως λίγο παρακάτω, στους παράνομους οίκους ανοχής της οδού Φυλής, ούτε στα δίκτυα πώλησης ναρκωτικών των παράπλευρων δρόμων. Σε άλλο επίπεδο, κατεστραμμένοι έμποροι που δεν απέδωσαν ΦΠΑ, οδηγούνται στις φυλακές, μαζί με λίγες συμβολικές «διασημότητες» των τηλεπαραραθύρων. Κανείς όμως δεν έχει αγγίξει μέχρι σήμερα τον πυρήνα των ισχυρών οικονομικών ελίτ, οι οποίες μαζί με τα συστημικά ΜΜΕ και τον παλαιοκομματισμό συνεχίζουν να κυβερνούν, όπως πριν,  τη χώρα.

Η «μηδενική ανοχή» δεν αφορά τους φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ και των άλλων λιστών που λιμνάζουν στα χέρια των διωκτικών αρχών. Η διαπλοκή συνεχίζει να τους προστατεύει. Για αυτό το λόγο πρέπει να κατασκευαστούν φαντάσματα και ανεμόμυλοι για τις επιθέσεις του οργουελικού Υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Η κατάληψη της «Βίλλας Αμαλίας» εμφανίζεται ως το αποκορύφωμα της ανομίας, ενώ δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από παρόμοια κοινωνικά πειράματα που άνθησαν (αν και συχνά έσβησαν) σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Από το 1971 μέχρι σήμερα, για παράδειγμα, στην Χριστιάνια της Κοπεγχάγης μια ολόκληρη γειτονιά, πρώην στρατιωτική βάση, αποτελεί μια τεράστια «Βίλλα Αμαλία», με το δικό της νόμισμα και τις δικές της αυτοδιαχειριζόμενες «υπηρεσίες». Η δανέζικη αστυνομία την αφήνει στην ησυχία της όχι γιατί δεν μπορεί να την διαλύσει, αλλά γιατί δεν υπάρχει λόγος για αυτό. Το πολιτικοκοινωνικό σύστημα δεν κινδυνεύει από παρόμοιες νησίδες αντικουλτούρας και ο νομικός μας πολιτισμός ανέχεται την διαφορετικότητα.

Η χειρότερη υποκρισία όμως έγκειται στο γεγονός ότι οι υποτιθέμενοι πολέμιοι της ανομίας είναι πλήρως υπεύθυνοι για τη μεγαλύτερη παρανομία σε μια συντεταγμένη πολιτεία, τη συστηματική καταστρατήγηση του Συντάγματος. Τα θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα έχουν καταρρακωθεί. Η Βουλή νομοθετεί καθ’υπαγόρευση της Τρόικας, ακόμη και για λεπτομέρειες, όπως, π.χ., εάν οι δόσεις αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών θα είναι εξήντα ή σαρανταοκτώ. Και αυτό συμβαίνει τις σπάνιες φορές που νομοθετεί, γιατί οι βασικές ρυθμίσεις θεσπίζονται πλέον ερήμην της, με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, που έχουν καταστεί ο βασικός τρόπος νομοθέτησης, για να μην υπάρχει ούτε ο στοιχειώδης δημόσιος διάλογος.

Με τη «λαθραία» αυτή διαδικασία των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου (για να δανειστώ την έκφραση του Αρ. Μάνεση) εγκρίθηκε ως σχέδιο και η τρίτη κατά σειρά δανειακή σύμβαση, η οποία ενσωματώνει και αυτή την διαβόητη ρήτρα παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας για όλη τη δημόσια περιουσία. Καμιά από τις τρεις αυτές δανειακές συμβάσεις (του πρώτου, δεύτερου και τρίτου μνημονίου) δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά αποσύρθηκε, η δεύτερη και η τρίτη ψηφίστηκαν ως σχέδιο, δεν ήρθαν όμως ποτέ υπογραμμένες για κύρωση στη Βουλή, όπως ρητά προβλέπει το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος.

Ο Αρ. Μάνεσης μας θυμίζει την υποχρέωση κάθε πολίτη απέναντι στην παρανομία των κρατικών οργάνων: Αντίσταση!

Εφημ. Ελευθεροτυπία, 15-1-2013

βιλα ανωμαλιας...

Γράφει ο Μη Έχων, Babushka...

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΑΥΤΗ, ΠΡΩΣΤΗΘΕΜΕΝΗ, ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΕ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΧΕΔΟΝ, ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΙΧΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΣΧΑΤΟ ΚΙΝΔΥΝΟ, ΝΑ ΑΛΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΝ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗΝ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΕΥΕΠΙΦΟΡΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΝ. ΔΙΟΤΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΥΔΕΝ ΣΗΜΕΙΟΝ ΚΟΙΝΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ. (ΊΣΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ…)
Οι μισθοί, η εργασία και το βιοτικό επίπεδο συνθλίβονται, η δεξιά ιδεολογία επανακυριαρχεί, ξεθάβοντας τα πιο ακραία της ένστικτα, ενώ ο αστυνομοκρατικός φασισμός σκοτώνει, ότι απειλεί, αυτή την ομαλότατα.

Μέχρι πριν πέντε περίπου χρόνια, η άποψη της ελληνικής κοινής γνώμης για την περίοδο 1929-1945 ήταν ξεκάθαρη. Ο Αδόλφος Χίτλερ, έπαιρνε «άνετα» το τίτλο του μεγαλύτερου δολοφόνου, εγκληματία και σατανικού ανθρώπου σ’ ολόκληρη την ιστορία, το καθεστώς του ήταν σίγουρα φασιστικό και απάνθρωπο, ενώ η ιδεολογία του θεωρείτο σχιζοφρενική. Η δε Σοβιετική Ένωση αν και δίχαζε τις απόψεις, τύγχανε καλύτερης μεταχείρισης, μιας και αυτή όπως και ο ηγέτης της, Ι. Στάλιν, ήταν αυτοί οι οποίοι έδωσαν ένα τέλος στο μίασμα του Ναζισμού.  

Ερχόμενοι όμως στο σήμερα, θα παρατηρήσουμε πως η αντίληψη της σημερινής κοινής γνώμης για το συγκεκριμένο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας μας έχει αλλάξει ριζικά. Κατ’ αρχάς, σε μεγάλο βαθμό ο Χίτλερ έχει εξισωθεί πλήρως με τον Στάλιν, ενώ για πάρα πολλούς, ο δεύτερος θεωρείται πολύ χειρότερος από τον πρώτο. Ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε και ειδικά η Σοβιετική ένωση, θεωρείται πανομοιότυπη με τα φασιστικά καθεστώτα του άξονα. Ενώ η φασιστική ιδεολογία αγγίζει πλέον ένα ποσοστό, που ξεπερνά κατά πολύ το 10% που ανήκει στο χώρο της Χρυσής Αυγής.

Σε αυτή τη γελοία και αναπάντεχη κατάντια της Ελληνικής Δημοκρατίας, ειδικά στα χρόνια του μνημονίου, συντέλεσαν μεταξύ άλλων τα διάφορα καθεστωτικά ΜΜΕ, με τα διάφορα αμερικανικά ντοκιμαντέρ, τα « αντικειμενικά» αφιερώματα στις Κυριακάτικες στήλες και η «εισβολή» των διαφόρων κυβερνητικών μηχανισμών στο διαδίκτυο, φτάνοντας στο σημείο, να είναι ανάρπαστες πλέον οι αναρτήσεις με περιεχόμενο, το δικτάτορα Παπαδόπουλο, τον Φύρερ και τον θρησκευτικό αντικομουνισμό ( μη ξεχνάμε το περίφημο και επαναπροβαλόμενο αμερικανικό ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, για την «αποκάλυψη του Ιωάννη», όπου οι τρείς υποψήφιοι για τον ρόλο του αντίχριστου, είναι ο Χίτλερ, ο Στάλιν και ο Λένιν…).

Έτσι λοιπόν και αφού η επικράτηση της μεταπολίτευσης, είχε θάψει για τα καλά την ακροδεξιά ιδεολογία, ενώ παράλληλα συγκρατούσε την έξαρση της αριστερής, επετεύχθη η «εθνική» συμφιλίωση, ο δικομματισμός χωρίς πολλές πολιτικές διαφορές και τέλος η κοινωνική «ομαλότητα». Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια της πολιτικής και κοινωνικής ομαλότητας, οι διάφορες Κυβερνήσεις δεν είχαν την δυνατότητα να κάμψουν είτε τα φρονήματα είτε τη ιστορική συνείδηση της κοινωνίας, γι αυτό ανέλαβαν οι καναλάρχες, οι εκδότες και οι δημοσιογραφίσκοι, με την πλήρη σύμπνοια του παρακρατικού μηχανισμού.

Στα χρόνια του μνημονίου, όπου η χώρα μας βίωσε την οικονομική, πολιτική και κοινωνική αναταραχή, την βίαιη κατάρρευση της μεταπολιτευτικής ομαλότητας, δίνεται η δυνατότητα, στα αστικά κόμματα να πάψουν να αναλώνονται σε μια πλαστή και μετριοπαθής- κεντρώα πολιτική ρητορεία, και να αναπτύξουν ελεύθερα πλέον τη βαθιά αντιδραστική και αυταρχική τους ρητορεία. Αυτό που για χρόνια προετοίμαζαν εργολάβοι-καναλάρχες, και χρηματοδοτούμενοι από ιδιώτες, το ανέλαβε πλέον χωρίς φόβο, ο Κεδίκογλου, ο Χρυσοχοοίδης, ο Δένδιας, ο Σαμαράς, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο Καμίνης και ο Μιχαλολιάκος. Γενικότερα όλοι οι επίσημοι πολιτικοκοινωνικοί φορείς.  Όλοι αυτοί λοιπόν, με την πλήρη υποστήριξη των ΜΜΕ, αραδιάζουν καθημερινά, τόνους ρατσιστικού, φασιστικού και αντιαριστερού δηλητηρίου.

Έτσι λοιπόν και αφότου πέρασαν 3 χρόνια μνημονίου, και πάνω από 7 χρόνια αναδυόμενης λιτότητας, η άρχουσα τάξη και οι συνεργάτες της κατάφεραν να κάμψουν την κοινωνικοπολιτική αναταραχή και να την μετατρέψουν σε μια- νέου  τύπου- «ευνουχισμένη» κοινωνική ομαλότητα, μια νέα τάξη πραγμάτων- όχι με την ακροδεξιά έννοια- αλλά μια διαφορετική εικόνα της κοινωνίας που όπως τραγουδούν και οι Rage Against The Machine: «Ζεστή σούπα κάτω από μια γέφυρα, ουρά για το συσσίτια, καλώς ήρθατε στη νέα τάξη πραγμάτων. Εδώ, όπου δεν υπάρχει σπίτι, δουλειά και ειρήνη.», αλλά και μια κοινωνία «ζόμπι», άβουλων παρατηρητών. Και για να καταφέρουν να στήσουν τον νέο και σύγχρονο Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, πρέπει να ξεριζώσουν και όχι απλά να διαστρεβλώσουν την ιστορία από τις οθόνες, τα βιβλία και τις μνήμες μας. Πρώτος και κύριος μοχλός του αντιδραστικού αυτού σχεδίου, το σχολείο. Αυτό το κρατικό κέντρο παραγωγής «Ζόμπι».

Το φετινό σχολικό βιβλίο της ιστορίας της τρίτης λυκείου, είναι μια πρώτη, τρανταχτή απόδειξη της άθλιας αυτής μνημονιακής μεθόδευσης. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, οι συγγραφείς, δίνουν μεγάλη έμφαση στα γεγονότα της προαναφερθείσας ιστορικής περιόδου, στα καθεστώτα των χωρών του άξονα και ειδικά σε αυτό της Ναζιστικής Γερμανίας.
Για κάποιον περίεργο λόγο, οι συγγραφείς, αγγίζουν τα όρια της εμμονής με τον Αδόλφο Χίτλερ και την εξίσωση φασισμού-κομουνισμού, ενώ προχωρούν σε μια σειρά από τρανταχτές διαστρεβλώσεις της ιστορίας: Παρουσιάζουν την συνταγματική εκτροπή του Χίτλερ-που τον ανέδειξε σε απόλυτο άρχοντα- σαν εθνικό δημοψήφισμα, μιλούν για εκλογική νίκη του Χίτλερ με 44% (η εκλογική νίκη του Ναζιστικού κόμματος ήρθε ενώ ο Χίτλερ ήταν ήδη στην εξουσία και ενώ οι κομουνιστές και οι αριστεροί ήταν διωκόμενοι), ποσοστό που δεν αναφέρεται πουθενά αλλού εκτός από αυτό το βιβλίο.
Άλλο πολύ σοβαρό και επικίνδυνο κομμάτι του βιβλίου, αναφέρει πως οι εχθροί της δημοκρατίας ήταν δύο, ο Ναζισμός και Κομμουνισμός! Ενώ η δημιουργία του άξονα, αναφέρεται μόνο μέσα από τα λόγια του Μουσολίνι: «ο Άξονας είναι πρόταση συνασπισμού των ευρωπαϊκών κρατών που "εμπνέονται από τη θέληση για συνεργασία και ειρήνη». Δηλαδή, η πιο επιθετική συμμαχία, που προκάλεσε τον χειρότερο πόλεμο της ιστορίας, αναφέρεται ως ειρηνική και μάλιστα αποκαλείται μονόπλευρα ως: «συμμαχία κυβερνήσεων ενάντια στον κομμουνισμό και την Κομμουνιστική Διεθνή».

Αφού λοιπόν τελειώσει η «κατήχηση» του σχολείου, η προσοχή πλέον στρέφεται στα πανεπιστήμια, όπου όπως και ο Μπαμπινιώτης, ο πρώην Υπουργός Παιδείας, όταν έδινε αναφορά στην Αμερική Πρεσβεία, σημείωνε το μοναδικό φαινόμενο που συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια: την δυναμική πολιτικοποίηση και την επικράτηση της αριστεράς! Πράγματι η αριστερά και μάλιστα η ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική, μέσα στα πανεπιστήμια κρατά την ιστορική αγωνιστική παράδοση και «κυριαρχεί», όχι τόσο σε έδρες αλλά σε όλες τις κινητοποιήσεις, μπλοκάρει τους αντιεκπαιδευτικούς νόμους και συμμετέχει ενεργά στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στην αστική αντίδραση.

Το προ-μνημονιακό καθεστώς αναγκάστηκε να τραπεί σε άτακτη φυγή μετά από τις τρομερούς φοιτητικούς αγώνες για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος, καθώς και για άλλες υποθέσεις. Έτσι, ο νέος μνημονιακός ανεμοστρόβιλος γνώριζε εξ αρχής πως η μάχη του Πανεπιστημίου θα είναι πολύ δύσκολη. Με την ψήφιση των πρώτων μνημονιακών διατάξεων, για τη μετατροπή του Ελληνικού Πανεπιστημίου σε ιδιωτικό «παραμάγαζο», η τότε Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε να προσφύγει στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και κάποιες φυλλάδες Πρώτης κυκλοφορίας, για να κάμψουν τις μαζικές καταλήψεις των φοιτητών, με την στήσιμο και το συστηματικό «φούσκωμα» των «Αγανακτισμένων φοιτητών».
Στη συνέχεια ήρθε η κατάργηση του ασύλου, μόνο και μόνο για ένα λόγο: την συστηματική ωμή επέμβαση της αστυνομίας μέσα στα Πανεπιστήμια, με διάφορες δικαιολογίες, ώστε να δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοκρατίας και ως ένα ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση των φοιτητών. Έχουν καταντήσει «εμετικές» οι αλλεπάλληλες επεμβάσεις των ΜΑΤ στα Πανεπιστήμια, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ή στη «δήθεν» προσπάθεια εξάρθρωσης του παραεμπορίου, όπως συνέβη τις προάλλες στην ΑΣΣΟΕ, όπου τα ΜΑΤ-Χρυσαυγίτες εισέβαλαν και βανδάλισαν τα στέκια των σχημάτων της αριστεράς. Και ακόμη και αν δεν υπάρχει άφορη, όπως οι παραπάνω, όλο και κάποια απογευματινή ενημερωτική εκπομπή, θα κάνει έκλυση για «εκκαθάριση» αυτών των «Πανεπιστημίων- ορμητηρίων βίας και ανομίας».

Και φυσικά, η ριζοσπαστικές δυνάμεις του πανεπιστημίου επεκτείνονται και έξω από αυτό, σε όλες τις μορφές αγώνα της Νεολαίας, όπως και στις διάφορες καταλήψεις και στους κοινωνικούς χώρους. Το ζήτημα των καταλήψεων, είναι πολύ σοβαρό, μιας και στην όλο και ένα αυξανόμενη καπιταλιστική εμπορευματοποίηση και κοστολόγηση όλων των αγαθών, συμπεριλαμβανομένου και τον δημοσίων χώρων, είναι σημαντικό και μάλιστα επιτακτικό να υπάρχουν κτίρια, πλατείες και εκτάσεις που να είναι δημόσια και ελεύθερα για όλους.
Στους συνεχόμενους κοινωνικούς αποκλεισμούς που οδηγεί η καπιταλιστική κρίση, για ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, εμείς θα πρέπει να απαντήσουμε με μαζική διεκδίκηση, ελευθέρων και δημόσιων αγαθών, πρόνοιας, εργασίας, χώρου και χρόνου. Αυτό το ζήτημα, αποτελεί βασικό αντικαπιταλιστικό αίτημα και γι αυτό αυτή την χρονική περίοδο, μπαίνει στο στόχαστρο της μνημονιακής αντίδρασης.
Η απαράδεκτη επέμβαση της αστυνομίας, με την εντολή του Υπουργού προστασίας της Χρυσής Αυγής, Ν. Δένδια, σε καταλήψεις ανά τη χώρα, αλλά πιο συγκεκριμένα, στις ιστορικές καταλήψεις Αμαλίας και Σκαραμαγκά, στο κέντρο της Αθήνας, αποδεικνύουν το ακροδεξιό και αυταρχικότατο πρόσωπο της Συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Ο Δένδιας αφού ανέλαβε να εκκαθαρίσει τους χώρους αυτούς (πράγμα που επιθυμούνε καιρό τώρα, οι διάφοροι Χρυσαυγίτες), με τους τραμπούκους- πραίτορες του, πέταξε το μπαλάκι στον απίστευτο αρχιμνημονιακό Δήμαρχο Καμίνη, ο οποίος με θαυμαστή ταχύτητα δήλωσε πως, τα κτίρια θα μετατραπούν σε πολιτισμικά κέντρα με κάποιου είδους χρηματοδοτούμενα προγράμματα.
Στη συνεχεία ο ίδιος ο Δένδιας, με ανακοίνωσή του κάλεσε τους «πολίτες», οι οποίοι παλιότερα θα ήταν αγανακτισμένοι, δηλαδή Χρυσαυγίτες, να προστατέψουν τα νέα αυτά κτίρια, από τα «περιθωριακά» στοιχεία, που τα είχαν «καταλάβει» και τα «λεηλατούσαν» για χρόνια. Η πραγματικότητα όμως, είναι πολύ διαφορετική. Οι ιστορικοί αυτοί χώροι, παρατημένοι για πολλά χρόνια από το δημόσιο και τις Κυβερνήσεις, μετατράπηκαν σε χώρους αντίστασης, πολιτισμού και κοινωνικότητας, χάρη στις αλλεπάλληλες προσπάθειες και προσωπικές θυσίες (και οικονομικές) των φερόμενων «ταγμάτων εφόδου» από τα ελληνικά ΜΜΕ.   

Γενικότερα τα Ρατσιστικά Πογκρόμ, που καιρό τώρα οργανώνουν και πραγματοποιούν τα ναζιστικά κατακάθια της Χρυσής Αυγής, με την ανοχή του Δένδια και των Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη, έρχονται τώρα να τα συμπληρώσουν τα αντιαριστερά, αντιεξουσιαστικά και γενικότερα τα αντικινηματικά προγκρόμ της αστυνομίας, δηλαδή των Χρυσαυγιτών που τιτλοφορούνται ως «Ελληνική Αστυνομία». Ο «αστείος» Πρωθυπουργός Αν. Σαμαράς, στο Πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, μίλησε για τα δύο άκρα, το ένα που είναι θύλακας της «ανομίας» και το δεύτερο που προσπαθεί να αναλάβει και να εφαρμόσει, μόνο του, το νόμο. Ο Γνωστός πόλεμος των άκρων, παίρνει πλέον διαφορετικό χαρακτήρα και όπως ο Στάλιν και η Σοβιετική Ένωση είναι πλέον χειρότεροι από το Χίτλερ και το Γ’ Ράϊχ, έτσι και η Αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος, ο αντιφασισμός και το εργατικό κίνημα ( που κατηγορούνται πλέον ανοιχτά απ’ όλους τους αστούς, για γεγονότα όπως ο εμπρησμός της Marfin), θεωρούνται πλέον χειρότεροι από τους φασίστες- ακροδεξιούς και τους μνημονιακούς τους προστάτες.

Και ο μόνος λόγος για τον οποίο γίνονται όλα αυτά, είναι πως στην βίαιη αναπροσαρμογή των ζωών μας και τις κοινωνίας μας, αυτής της κοινωνικής λοβοτομής- δεν υπάρχει χώρος για αντιφρονούντες. Όπως παλαιότερα γνωρίσαμε τους «συμμορίτες» και τους «πλιατστακάδες» οι οποίοι ρημάχτηκαν και πέρασαν πολλά χρόνια στα ξερονήσια, έτσι και σήμερα, οι αντιφρονούντες, αυτοί που δεν δέχονται την στυγνή καπιταλιστική εξολόθρευση της καθημερινότητάς μας, οι αποκαλούμενοι ακραίοι, ξυλοκοπούνται, συκοφαντούνται, φυλακίζονται και βασανίζονται. Για τους τεχνοκράτες και τους νεοφιλελεύθερους, όλοι αυτοί θεωρούνται απειλή, ίσως το μοναδικό ανάχωμα της κοινωνίας. Διότι είναι αυτοί που διαταράζουν αυτή την ομαλότητα, που διατάρασσαν την παλιά και θα διαταράσσουν την νέα και θα είναι αυτοί που θα δίνουν ζωή στα ερείπια της ελεύθερης αγοράς και θα τα κάνουν πολλές Βίλες Ανωμαλίας.

"Δυναμεις ανομιας και χαους"...

Dies brumalis...

Ήμασταν τόσο βέβαιοι για τη σταθερότητα της κατάστασης που ζούσαμε στον καιρό της ευμάρειας,  που δεν πήραμε κανένα μέτρο για άμυνα και  ξυπνήσαμε νικημένοι πριν πολεμήσουμε. Η όψη της χώρας  όμως έχει πια αλλάξει.  Τα πάντα, όλες οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος,  μεθοδικά γκρεμίζονται. Ντροπές και εξευτελισμοί, δουλικές και ταπεινωτικές εργασίες αποτελειώνουν τη συντριβή και των πιο περήφανων ακόμη ψυχών. Για τους περισσότερους σύγχυση, ταραχή, αγανάκτηση, αμηχανία. Κινδυνεύουμε  να πεθάνουμε από καταπίεση και αθλιότητα.  Προηγουμένως  όμως σίγουρα θα έχει αποκαλυφτεί ποιος αλλοίωσε τη λίστα Λαγκάρντ  και θα έχει εκκενωθεί  η «βίλα Αμαλία» και κάθε άλλο κατειλημμένο κτίριο, για να αξιοποιηθεί από το  δημόσιο, όπως υπόσχονται  οι κυβερνώντες, διαπρύσιοι κήρυκες της δικαιοσύνης, της ασφάλειας και της  τάξης.     
Τις τελευταίες μέρες η επικαιρότητα, εκτός από την προβολή των προσκυνημάτων του Σαμαρά στη Μέκκα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το Βερολίνο, κινείται ανάμεσα στο στικάκι του Παπακωνσταντίνου και τις καταλήψεις, ανακαταλήψεις της «βίλλας Αμαλία». Και τα δυο ζητήματα έχουν τη βαρύτητά τους, μόνο που έτσι χάνουμε το δάσος απομονώνοντας τα, χωρίς να τα συνδέουμε μεταξύ τους και με την ευρύτερη πολιτικοκοινωνική κατάσταση.         
Η λίστα Λαγκάρντ και η όποια αλλοίωση στα στοιχεία αποδεικνύει περίτρανα ότι η κρατική μηχανή, το πολιτικό  κατεστημένο είναι με παντοίους τρόπους μπλεγμένα με όλη την οικονομική  δραστηριότητα της χώρας, αφού όλο το  μεταπρατικό, υπεργολαβικό κλπ οικονομικό οικοδόμημα  της χώρας δεν μπορούσε να υπάρχει χωρίς τη στήριξή τους. Σίγουρα, διάφορα οικονομικά και πολιτικά κέντρα, κάποια κομμάτια τους,  μπορεί να επιθυμούν μια κάποια  διαλεύκανση σε υποθέσεις σκανδάλων, σαν αναγκαία για τη σταθεροποίηση των συμφερόντων γενικά του συστήματος, αφού μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να προκύψουν νέες αστικές εφεδρείες, οι παλιές μοιάζει να έχουν εξαντληθεί, και ειδικά εκείνες οι μερίδες που κρίνουν πως θα παραμείνουν αλώβητες από το ανακριτικό έργο και θα αναβαθμιστούν.  Γι’  αυτό και … η κόσμια συζήτηση για διαλεύκανση της υπόθεσης και τιμωρία των ενόχων το μόνο που ουσιαστικά προσπαθεί να  κάνει είναι να δίνει πιστοποιητικά ουδετερότητας και κύρος στους θεσμούς του σημερινού  κράτους και πιστοποιητικά εξυγίανσης του δημόσιου βίου. Είναι τουλάχιστον αφέλεια να πιστεύει κανείς  ότι θα δημιουργηθούν θεσμοί και δομές που θα περιορίζουν τις αποδοτικές δραστηριότητες της αστικής τάξης που είναι εγγενείς του συστήματος  είτε ότι η τιμωρία ακόμη και των πιο ξεκάθαρων  περιπτώσεων που ενέχονται στα σκάνδαλα εξαρτάται από την εκκίνηση των σχετικών διαδικασιών στη βουλή.             
Αν λοιπόν τον κομμουνιστικό λόγο ενδιαφέρει όλη αυτή η παραφιλολογία για τη λίστα Λαγκάρντ, και όλες τις παρεμφερείς, είναι για τη σήψη που αποπνέουν  αυτά τα σκάνδαλα, είναι για την ευκαιρία που προσφέρουν να   χρησιμοποιηθούν  σαν  απτό επιχείρημα για τον επιζήμιο  και ολέθριο ρόλο της κυρίαρχης τάξης. Ίσως κάπως έτσι να  αρχίζει να προβληματίζεται και ίσως τελικά και να  πειστεί μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων  ότι δεν έχει καθόλου ανάγκη την αστική τάξη,  που είναι μέχρι τον λαιμό βουτηγμένη στον παρασιτισμό και τις κομπίνες, κι ίσως να  ξεφύγει από την επιρροή της.          
Και φυσικά  τον κομμουνιστικό λόγο ενδιαφέρει και η εκκένωση της «βίλας Αμαλία» και μόνο από το γεγονός της επίδειξης δύναμης των  κρατικών δυνάμεων καταστολής και των συνεπειών  της, που δεν περιορίζονται απλώς στο επίπεδο της καταστολής, αλλά οριοθετούν την ελευθερία που επιτρέπεται, σε μια αστική δημοκρατία που όλο και συρρικνώνεται.           
Οι καταλήψεις, κληρονομιά των κινημάτων του ’60, ξεκίνησαν για να λειτουργήσουν σαν χώροι οργάνωσης ενός άλλου τρόπου ζωής και σαν πόλοι παρέμβασης και κριτικής στην κοινωνική ζωή, από ένα σύνολο ανθρώπων που η συνοχή τους  περισσότερο στηρίζεται σε μια γενική και αφηρημένη αντιεξουσιαστική, ελευθεριακή βάση ενάντια σε ένα κράτος που σπάνια όμως κριτικάρεται  στις ουσιαστικές λειτουργίες του. Οι καταλήψεις στηρίζονται  στη συλλογιστική να οργανωθεί, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος,  μέσα στο χώρο της κατάληψης μια νησίδα ενός εναλλακτικού  τρόπου  ζωής, με άλλο περιεχόμενο και  ποιότητα, που να έχει και μια παρέμβαση κριτική  στο κοινωνικό σύνολο. Τους  περισσότερους που συμμετέχουν σε τέτοιες καταλήψεις τους συνδέουν  μια πρώτη άρνηση για την κοινωνία της εκμετάλλευσης και του ανταγωνισμού και συγχρόνως και  οι ιδέες, αρκετά νεφελώδεις, για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς αλλοτρίωση, εκμετάλλευση, χωρίς ιεραρχίες και καταναγκασμούς. Όλες αυτές οι απόπειρες   για εναλλακτική οργάνωση της ζωής, ήδη έχουν δείξει τις αντοχές τους και τα όρια τους  από τη δεκαετία του ’80. Δεν μπόρεσαν να στηριχτούν σε ευρύτερες συμμαχίες πολιτικών υποκειμένων, κινήθηκαν έξω από τους χώρους  της παραγωγικής διαδικασίας και διατήρησαν έναν λίγο πολύ περιθωριακό χαρακτήρα και  τελικά δεν μπόρεσαν να παρέμβουν καθοριστικά στην κοινωνία.          
Οι επιχειρήσεις λοιπόν της αστυνομίας για εκκένωση κατειλημμένων κτιρίων δεν επιδιώκουν τόσο να διαλύσουν ένα  κίνημα που είναι άλλωστε αναιμικό και περιθωριοποιημένο όσο να μονιμοποιήσουν και να νομιμοποιήσουν τις παντός τύπου επεμβάσεις της. Και η εκκένωση της  «βίλλας Αμαλία» όπως και οι επιχειρήσεις της  αστυνομίας με το κατ’ ευφημισμό όνομα «Ξένιος Δίας», εντάσσονται στην προετοιμασία της   γενικευμένης επίθεσης, ιδεολογικής και κατασταλτικής,   της κυρίαρχης τάξης, εναντίον των υποτελών τάξεων. Οι επιθέσεις ξεκινούν στοχευμένα,  σε χώρους  και κοινωνικές κατηγορίες που αφήνουν αδιάφορα η είναι και εχθρικά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, πριν γενικευθούν.          
Κι έτσι πριν το καταλάβουμε καλά καλά, ενώ νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι θα καταλήξουμε το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε να είναι τον κύκλο του φράχτη. Η ελευθερία  σταδιακά θα μαντρώνεται  σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, σε κελιά φυλακών αυτών που θα κατηγορούνται σαν «δυνάμεις της ανομίας και του χάους».       
Αδιαμφισβήτητα όμως ο καπιταλιστικός κόσμος θα συνεχίσει να προσφέρει  την ελευθερία να πουλιέται,  και σε φτηνή τιμή, το εμπόρευμα εργατική δύναμη...

Περί βίλας…

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Είναι πολύ αστείο και διασκεδάζω αφάνταστα όταν  μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί τους προσαχθέντες και συλληφθέντες για την βίλα Αμαλία, παράνομους, ύποπτους, οπαδούς της ανομίας, εγκληματικά στοιχεία, κλπ. Και διασκεδάζω επειδή το ίδιο κομμάτι θεωρεί νόμιμους τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, όπως νόμιμους θεωρούσε στο πρόσφατο παρελθόν τον Γιάννο Παπαντωνίου και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και άλλους τιτάνες της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, που έχουν εκλεχθεί από «λαϊκές πλειοψηφίες».
Η σχεδόν 20χρονη δημοσιογραφική εμπειρία μου, μου έχει μάθει να ορίζω με διαφορετικό τρόπο από τον συνήθη,  έννοιες, όπως νομιμότητα, παρανομία, παραβατικότητα, περιθώριο, ενοχή. Στην δική μου λογική ένοχος δεν είναι ο 20χρονος, που αρπάζει την μολότοφ και την πετάει στην βιτρίνα της τράπεζας. Ένοχος είναι η τράπεζα. Και το λέω αυτό γνωρίζοντας ότι δεν βγαίνει κάτι με το σπάσιμο μιας βιτρίνας, γνωρίζοντας ότι μπορεί κάτω από την κουκούλα να υπάρχει παρακρατικός νεαρός, γνωρίζοντας ότι η κλεψιά των τραπεζών προς τους «πελάτες» τους, δεν θα σταματήσει ούτε με 1000 μολότοφ.
Τα λέω αυτά γνωρίζοντας ότι το πιο αποτελεσματικό όπλο, είναι ο συνειδητός και αποφασιστικός αγώνας, ο δύσκολος και επίμονος αγώνας, ο οποίος  ξεκινώντας από τα απλά και τετριμμένα (απεργίες συγκεντρώσεις), θα μετεξελιχτεί σε εξέγερση και ίσως κάποτε και επανάσταση, για να εγκαθιδρυθεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα…
Από την  εμπειρία μου επίσης έχω πειστεί, ότι όσο περισσότερο ακούω για «ανομία που πατάσσεται», τόσο κατανοώ ότι μια απίστευτη απάτη βρίσκεται σε εξέλιξη. Την ίδια ώρα που ο υπουργός Δένδιας, ανακοινώνει ότι συνέλαβε 1500 ύποπτα μπουκάλια! βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, το μεγαλύτερο πλιάτσικο των πηγών της χώρας και η πιο άγρια εξόντωση των εργαζομένων του τόπου.
Στην ομοιογένεια που επιχειρούν να επιβάλλουν, τα γνωστά κόμματα, τα γνωστά συμφέροντα και τα γνωστά κανάλια, πρέπει να υπάρχουν θύλακες αντίστασης, θύλακες αλληλεγγύης, θύλακες αγώνα. Χώροι λαϊκής συνάντησης, έκφρασης, δράσης και πολιτισμού. Κανένας τέτοιος χώρος δεν είναι ύποπτος. Σε κανέναν τέτοιο χώρο δεν γίνονται παράνομες πράξεις. Και αν ακόμη γίνονται, είναι υποδεέστερες και αριθμητικά ελάχιστες, σε σχέση με αυτές που διαπράττονται στα περίφημα σαλόνια της εξουσίας. Οι παράνομες πράξεις γεννιούνται και εκκολάπτονται άλλου. Σε άλλες βίλες.
Η αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού πλαισίου, δεν έχει ένα χρώμα, μια κατεύθυνση. Ξεκινά από πολλές αφετηρίες, έχει ποικίλες στοχεύσεις  και μπορεί να φτάνει σε διαφορετικές αποστάσεις. Κάποιου η αμφισβήτηση φτάνει στην ρίζα, κάποιου στην επιφάνεια, κάποιου στην μέση. Αυτή η διαβάθμιση είναι ωραία αφορμή για συζήτηση, αναζήτηση τυχόν συγκλίσεων και κοινών πορειών. Αλλιώς ας πορεύονται χωριστά ή παράλληλα.
Υπάρχει χώρος για όλους. Και κυρίως δρόμος.

ΥΓ. Οι «ανομίες» των μελών της Βίλας, δεν θα μου σβήσουν από το κάδρο, την αγωνία τους και τον αγώνα τους, το πείσμα τους, το μεράκι τους, την άρνηση με άποψη όλων όσων σερβίρονται από κανάλια και διαύλους. Οι διαφορετικές από τις δικές μου, απόψεις τους, δεν θα μου κρύψουν το θάρρος τους να ανακαταλάβουν την βίλα, ξέροντας ότι θα συλληφθούν  από την αστυνομία και ξέροντας ότι θα περάσουν  την γνωστή ταλαιπωρία στην ΓΑΔΑ και θα υποστούν το σημάδεμα για μια ζωή…
Στην τόσο ήρεμη, νωθρή, αποχαυνωμένη  και προβλέψιμη Αθήνα της κρίσης, ήταν μια καλή αρχή για το δυσκολότερο έτος που μόλις ξεκίνησε.

Καλή λευτεριά στους συλληφθέντες και κυρίως στους αιχμαλώτους.
Θύμιος Κ.