Την αλήθεια ρε. Την αλήθεια!

του Δημητρη Τσιριγωτη, απο το Δημοσιο Σχολειο...

Τι λένε για την τράπεζα θεμάτων ;
Λένε ότι η τράπεζα θεμάτων θα αναγκάζει όλους τους καθηγητές να βγάζουν όλη την ύλη γιατί πολλοί από αυτούς( χαρακτηριζόμενοι από τον υπουργό ως τεμπέληδες) ,μέχρι σήμερα, βγάζανε μόνο μέρος της.

Τι κρύβουν ;
Καταρχάς το γεγονός ότι το υπουργείο προέβη στην ελάττωση της ύλης σε όλα τα μαθήματα λίγους μήνες πριν τις εξετάσεις είναι παραδοχή εκ μέρους του ότι η ύλη δεν έβγαινε για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν τεράστια και όχι γιατί έφταιγαν «οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» ,οι καθηγητές.
Η χρήση της τράπεζας θεμάτων μετατρέπει στην ουσία τις προαγωγικές εξετάσεις σε σταθμισμένες εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα που έχουν σαν απώτερο σκοπό ,αν κρίνουμε και από την διεθνή εμπειρία, την κατηγοριοποίηση των σχολείων βάσει των επιδόσεων των μαθητών και τη σύνδεση του μισθού των καθηγητών με τις επιδόσεις των μαθητών τους.

Τι λένε για την αναπλήρωση ωρών μέσα στις γιορτές του Πάσχα;
Ότι οι ώρες που χάθηκαν λόγω μαθητικών καταλήψεων θα αναπληρωθούν ώστε να βγει η ύλη στην ώρα της .
Τι κρύβουν ;
Ότι πάρα πολλές ώρες μαθημάτων έχουν χαθεί λόγω της ανικανότητας του υπουργείου να φροντίσει να καλύψει στην ώρα τους όλα τα πραγματικά κενά που υπήρχαν .Το υπουργείο πίστευε ότι μπορεί με τον περίφημο «εξορθολογισμό» που διατυμπάνιζε θα καλύψει όλα τα κενά. Μάλιστα είχε θέσει σαν στόχο να μην προσλάβει παρά ελάχιστους αναπληρωτές. Τελικά οι αναπληρωτές που προσέλαβε ήταν περίπου όσοι και την προηγούμενη χρονιά. Πότε τους προσέλαβε; Τον Δεκέμβρη .Μέχρι τον Δεκέμβρη οι ώρες που ήρθαν να καλύψουν αυτοί οι αναπληρωτές απλά δεν γίνονταν.

Ex Colorificio, ή πώς το ιδιωτικό συμφέρον «καταπίνει» το δημόσιο...

trollingstone.gr...

Μαυροπίνακες, καρέκλες, κιμωλίες, βιβλία γλωσσών και τετράδια. Αυτά έβγαζαν οι αστυνομικές δυνάμεις από τα δωμάτια της κατάληψης exColorificio της Πίζας, η οποία εκκενώθηκε σήμερα το μεσημέρι μετά από έναν χρόνο. Η σχετική απόφαση είχε ληφθεί μερικές εβδομάδες νωρίτερα από το δημοτικό συμβούλιο, μετά από απαίτηση της ιδιοκτήτριας εταιρείας JColors – η οποία, πάντως, προς το παρόν, δεν έχει ενημερώσει ακριβώς τι προτίθεται να κάνει με τον χώρο.

Το επί χρόνια εγκαταλειμμένο εργοστάσιο αποφάσισαν να καταλάβουν και να αξιοποιήσουν κοινωνικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της Πίζας και στόχο τους έχουν την εξάπλωση και προώθηση του πολιτισμού. Κατά τη διάρκεια του χρόνου που διήρκεσε η κατάληψη, δημιουργήθηκαν δράσεις που στόχευαν στην ενσωμάτωση μεταναστών στην κοινωνία, με μαθήματα γλωσσών, τόσο ιταλικών, όσο και γλωσσών της Αφρικής, ενώ μαθήματα χορού, μουσικής, ζωγραφικής, εκθέσεις, παραστάσεις, εμπλούτιζαν τη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Παρότι εκατοντάδες πολίτες συνέρρευσαν στο σημείο της κατάληψης με το άκουσμα της έναρξης της εκκένωσης, παρότι και τα ίδια τα όργανα της τάξης (… «τάξης») έτριβαν τα μάτια τους με τον τρόπο με τον οποίο είχε μεταμορφωθεί ο χώρος και με τις δραστηριότητες που ήταν σαφές πως πραγματοποιούνταν στο κάποτε εγκαταλειμμένο εργοστάσιο, η απόφαση είχε ληφθεί.

Μετά από την είσοδο της αστυνομίας στον χώρο, οι ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν στη viadelleCascine, ενώ έχουν ήδη ζητήσει συνάντηση με τον δήμαρχο της Πίζας, τον περιφερειάρχη αλλά και τον αρχηγό της αστυνομίας. Αυτό που ζητάνε τώρα οι ομάδες ακτιβιστών από τον Δήμο της Πίζας είναι η παραχώρηση ενός κτιρίου, όπου θα μπορέσουν να συνεχίσουν τις δράσεις τους.

Για πολλούς σχολιαστές της ιταλικής πραγματικότητας, η απόσταση που κράτησαν τα πολιτικά κόμματα από την υπόθεση και η απροθυμία τους να παρέμβουν, αποτελεί σαφή ένδειξη της ρήξης που έχει επέλθει  μεταξύ της πολιτικής και της αληθινής ζωής στην Ιταλία. Αποτελεί, ωστόσο, όπως υπογράμμισε σε άρθρο του στην ιταλική έκδοση του HuffingtonPost ο ακαδημαϊκός και βουλευτής με την παράταξη Αριστερή Οικολογία Ελευθερία, Τζούλιο Μαρκόν, και σαφή θυσία του δημόσιου συμφέροντος στο βωμό του ιδιωτικού.

Μαθητές στη φυλακή;

Ρεμπελισκος...

Εντάξει, έφοδος των ΜΑΤ σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Το δέχτηκες, που ξέρεις τι κάνουν εκεί αναρχικοί. Σάμπως έχεις πάει εκεί ποτέ;Ούτε για την υπερβολική βία στις διαδηλώσεις έχεις κάτι να πεις, αφού ούτε εκεί έχεις κατέβει, αλλά και να κατέβαινες “δεν θα σε πείραζε κανένας αν δεν έκανες κάτι κακό”. Οκ, ούτε για τους κατοίκους στις Σκουριές έχεις να πεις κάτι, αφού εκεί κι αν δεν πρόκειται να πας ποτέ, και δεν σε νοιάζει τι γίνεται πέρα από το οικοδομικό σου τετράγωνο, το έχουμε καταλάβει. Αλλά δέχεσαι να συλλαμβάνουν παιδιά επειδή κάνουν κατάληψη διαμαρτυρόμενα για τις περικοπές και τις συγχωνεύσεις στην Παιδεία;
Πριν λίγες ημέρες έξι παιδιά συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για την κατάληψη στο σχολείο τους, το 1ο ΕΠΑΛ Λαμίας. Την Τετάρτη συνελήφθησαν μαθητές από το ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας. Συλλαμβάνονται παιδιά, επειδή αντιστέκονται στα νομοσχέδια της κυβέρνησης, που και εσύ ο ίδιος κατακρίνεις. Πως είναι δυνατόν να κωφεύεις άλλο;
Αν μη τι άλλο, άκου τα παιδιά:
Εμείς οι μαθητές του ΕΠΑΛ Ηγουμενίτσας θέλουμε να καταγγείλουμε τη φασιστική συμπεριφορά του διευθυντή μας αλλά και τη συμπεριφορά του διευθυντή του ΙΕΚ απέναντί μας.
Επίσης θέλουμε να καταγγείλουμε την εισβολή της αστυνομίας στην κατάληψη του σχολείου μας, σήμερα 15-10 τα ξημερώματα, μετά από μήνυση του διευθυντή ΕΠΑΛ και ΙΕΚ και τη σύλληψη 10 συμμαθητών μας στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες και ορίστηκε δικάσιμος.

Κανονικότητα...

Του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Άλλη μια απόφαση ζοφερής νομιμότητας από την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ελληνική Δικαιοσύνη. Και μάλιστα στο άψε-σβήσε. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Βράδυ της περασμένης Δευτέρας 7 Οκτωβρίου 2013. Αστυνομικές δυνάμεις, παρουσία εισαγγελέα (μην τυχόν και σκιστεί το φουρό της άσπιλης και αμόλυντης δεσποινίδος νομιμότητας) επεμβαίνουν στο 1ο ΕΠΑΛ Λαμίας που βρισκόταν υπό κατάληψη, επειδή προφανώς οι μαθητές δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, όπως για παράδειγμα να χουλιγκανίζουν για τα ποδόσφαιρα ή να εγκληματοδρομούν γοητευμένοι από τις φασιστικές μαγκιές της Χρυσής Αυγής. Να σημειωθεί ότι η κατάληψη βρισκόταν στη δεύτερη εβδομάδα, χωρίς να έχουν αναφερθεί ζημιές εντός του σχολικού χώρου, όπως αναφέρει και το σχετικό ρεπορτάζ στην "Αυγή" (Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013, σ. 14), που υπογράφει ο συνάδελφος Μανώλης Γασπαράκης.
Ας φανταστούμε το σκηνικό: πάνοπλοι αστυνομικοί, υποδείγματα εξαγριωμένης και εξαχρειωμένης... αβρότητας, εισβάλλουν στο σχολείο. Προφανώς δεν πήγαν μόνοι τους, κάποιος τους κάλεσε. Έχω ιδία πείρα επ' αυτού, όταν πριν από 2-3 χρόνια μάς τηλεφώνησε ο διευθυντής του σχολείου όπου μαθήτευε (και όπου θα έπρεπε να διδάσκεται την ορθή κρίση και τη δημοκρατία) ο γιος μου για να απειλήσει με μήνυση και εμάς και το παιδί, επειδή το σχολείο βρισκόταν υπό κατάληψη και ο γιος μου είχε καταταγεί (και σήμερα ακόμα είμαι υπερήφανος που το λέω) στους πρωταίτιους. Να συμπληρώσω ότι ο "πρωταίτιος" είναι σήμερα δευτεροετής φοιτητής στο Καποδιστριακό, με εξαιρετικές επιδόσεις, κύριε διευθυντά μου, τόσο στη δημοκρισία όσο και στη μαθησιακή εγρήγορση.

Η γερμανικη αστικη νομιμοτητα... και οι βιλλες "Αμαλια και λοιπες"...

Της ΟΛΓΑΣ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ απο την ΙΣΚΡΑ...

'Εχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι εάν η Γερμανική Κυβέρνηση και το αντίστοιχο Υπουργείο Δημόσιας τάξης, ακολουθούσε τη γραμμή του κ. Δένδια, μάλλον θα είχαμε στερηθεί τον πιο ρηξικέλευθο σκηνοθέτη της θρυλικής γερμανικής Σαουμπίνε, του μεγαλύτερου και πιο καταξιωμένου θεατρικού οργανισμού αυτής της χώρας.

Και μιλάω για τον Τόμας Οστερμάιερ που έγινε διευθυντής της το 1999, στα 31 του χρόνια και εμείς τον γνωρίσαμε το 2006 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με την ανατρεπτική του «Νόρα» του Ιψεν. Εκτοτε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τη σκηνοθετική του προσέγγιση σε πολλά κλασσικά κείμενα. Σκηνοθεσίες που έφεραν στη σκηνή την κοινωνική πραγματικότητα, μεταφέροντας μια λεκτική και φυσική βία, συχνά ακραία, περίπου ξεκοιλιάζοντας το έργο και παραθέτοντας σε κοινή θέα τα σωθικά των πασχόντων αλλά και του συγγραφέα.

Περίεργο;

Καθόλου. Ο νεαρός σκηνοθέτης προερχόταν από το χώρο που εμείς ονομάζουμε «αναρχοαυτόνομο» η «αντιεξουσιαστικό» και φυσικά είχε θητεύσει σε καταλήψεις κτηρίων της δεκαετίας του 1990.

Βαυαρός, αριστεριστής, από φτωχή οικογένεια, τεμπέλης «που δουλεύει πολύ για να θεραπευτεί από την οκνηρία» ήταν το «τρομερό παιδί του γερμανικού θεάτρου», ήταν δέκα χρόνια διευθυντής στη Σαουμπίνε. Κάνει θέατρο γιατί θέλει να μιλήσει, να δει, να δείξει τα ζόρια της πραγματικής ζωής.

Ετσι περιγράφεται στις συνεντεύξεις που δίνει κατά καιρούς και σημειώνει με το θράσος ενός ελεύθερου ανθρώπου:

«Αυτό που θυμάμαι από τα πρώτα μου χρόνια στο Βερολίνο είναι γκρίζος ου­ρανός και βροχή, εννέα μήνες το χρόνο. Μια πόλη γεμάτη νέους κυρίως από τη Δυτική Γερμανία, που έρχονταν εδώ για να αποφύγουν τη δουλειά και τις προ­βληματικές τους οικογένειες. Και πράγ­ματι, για πολύ καιρό δεν κάναμε σχεδόν τίποτα. Ζούσαμε κοινοβιακά στις κατα­λήψεις, κοιμόμασταν μέχρι το μεσημέρι, το βράδυ βγαίναμε. Συχνά βέβαια συμ­μετείχαμε σε διάφορες αριστερές δρά­σεις, σε αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πορείες…»

Ελπίζουμε βέβαια με αυτά που ανακινούμε τις περίεργες αυτές μέρες που διανύουμε, να μην βάζουμε τίποτε ιδέες στον κ. Δένδια να του απαγορεύσει την είσοδο στην… Επίδαυρο.

Ακούγεται ειρωνικό και απρόβλεπτο αλλά ακόμα και σήμερα θεωρείται αναπόσπαστο μέρος του ταξιδιού στο Βερολίνο, η επίσκεψη τουλάχιστον ενός κατειλημμένου κτηρίου.

Βλέπετε, όταν η αστική τάξη αισθάνεται σίγουρη για τον εαυτόν της και την εξουσία της, επιτρέπει κάποιες νομικές παρεκβάσεις , επιτρέπει την ύπαρξη κάποιων χώρων όπου η αστική νομιμότητα υποχωρεί υπέρ της αντικουλτούρας των νέων.

Αυτό το κεκτημένο έρχεται από το Μάη του ’68 και τα κινήματα πόλης, με το στόχο της επαναοικειοποίησης του δημόσιου χώρου.

Τα κινήματα του ΄60 και ΄70 κυρίως στην Ευρώπη, δώρισαν αυτήν την καινούργια πολιτική πρακτική και στον αναρχικό χώρο που την εξέλιξε θεωρητικά, αλλά και στο νεολαιίστικο κίνημα ακόμα και το εργατικό, σε περιόδους έντονης πολιτικοποίησης και κινηματικής δράσης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στην Ιταλία, λόγω των συνθηκών της ιστορικής στιγμής, μόνον στην Ρώμη υπήρχαν 3000 καταλήψεις κτηρίων.

Φυσικά όταν το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε καυτή την ανάσα ενός αυξανόμενου λαϊκού κινήματος, ακολούθησε η πιο βίαιη καταστολή, με αποτέλεσμα και την σταδιακή εξαφάνιση του φαινομένου.

Από της δεκαετίες του 60’- ’70 και τις διεργασίες που συντελέστηκαν, πράγματι το κίνημα των καταλήψεων υπήρξε σημαντικό τμήμα της αντικουλτούρας που διαμορφώθηκε, αρχικά στη διαμόρφωση του σύγχρονου αναρχισμού, αλλά στη συνέχεια επηρέασε γενικότερα τα ακτιβιστικά κινήματα των νέων, που διαμορφώνονταν όχι σε άμεση σχέση αλλά σε συνάφεια ή παράλληλα με τα κλασσικά συνδικαλιστικά και εργατικά κινήματα των τελευταίων 20 χρόνων.

Δόθηκε έτσι έμφαση στην αυθόρμητη ακτιβιστική δράση με στόχο την υπεράσπιση αυτόνομων ζωνών (όπως οι καταλήψεις εγκαταλειμμένων κτηρίων σε αστικά κέντρα), οι οποίες λειτουργούν ως ελεύθεροι χώροι στέγασης, νησίδες οικοδόμησης μη εμπορευματικών σχέσεων και δραστηριοτήτων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, καλλιτεχνικών κλπ) και κέντρα μίας εναλλακτικής, αντιιεραρχικής κοινωνικοποίησης για τους συμμετέχοντες.

Ακόμα και σήμερα το φαινόμενο συνεχίζεται. Στην Ιταλία δεκάδες εγκαταλειμμένα θέατρα έχουν καταληφθεί από καλλιτέχνες και μερικά έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν ακόμα και δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους.

Στο Λονδίνο διασώζονται με τον ίδιο τρόπο Βιβλιοθήκες που προωθούνταν προς πώληση σε ιδιώτες.

Στην Ελλάδα είχαμε παρόμοια φαινόμενα όπως την υπερεικοσαετή κατάληψη της περίφημης «Βίλλας Αμαλία», του κτηρίου επί της οδού Λέλας Καραγιάννη, της Αγοράς της Κυψέλης, μερικά πτωχευμένα Δημοτικά Κυλικεία, αλλά και το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ κ.α.

Το κίνημα των πλατειών και η ανάγκη υπεράσπισης στοιχειωδώς της έννοιας του δημόσιου χώρου, βοήθησε στην αναζωογόνηση τέτοιων πρωτοβουλιών .

Και ενώ το λαϊκό κίνημα τον τελευταίο καιρό δεν μπορεί να πει κανείς πως βρισκόταν «στα επάνω του». Και ενώ οι βουλευτές της συγκυβέρνησης είχαν ξεθαρρέψει και τέθηκαν σε επανακυκλοφορία στα γνωστά στέκια του Κολωνακίου και του Ν. Ψυχικού, ενώ μέχρι πρότινος είχαν «δοθεί για απόσυρση», φοβούμενοι τους προπηλακισμούς και κανένα ιπτάμενο κεσεδάκι γιαούρτης, ξαφνικά η Συγκυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο στην «ανομία» γενικώς και την ριζοσπαστική κινηματικότητα, προσπαθώντας να κλείσει έστω και την τελευταία ρωγμή αμφισβήτησης της αποθέωσης της εμπορευματοποίησης κάθε κοινωνικού αγαθού και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας , με ταυτόχρονη επίθεση στην αριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλοδαποί μικροπωλητές, καταλήψεις, γκαζάκια, καλάζνικωφ. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Απαιτείται από το σύστημα , τουλάχιστον προς ώρας, αυτολογοκρισία ακόμα και στις εκφράσεις των βουλευτών, απαιτούν δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μάλιστα με το κείμενο γραμμένο από τους ίδιους.

Όταν τα πράγματα αγριεύουν, σημαίνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα είναι ανασφαλές και καθόλου σίγουρο για την κυριαρχία του. Και τότε είναι διπλά επικίνδυνο.

Και τότε το κίνημα και η Αριστερά πρέπει να επαγρυπνούν διπλά.

Γιατί εκτός από μπαρούτι, μυρίζει και …παγίδα.

Ερωτικό γράμμα σε παλιούς συνοδοιπόρους...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Είναι καιρός που θέλω να σου πω μερικά πράγματα αλλά συνεχώς το αναβάλλω. Πάντα μεσολαβεί κάτι άλλο, πιο επίκαιρο ή πιο επιτακτικό.
Εντάξει, έχουμε διαφορετικές απόψεις. Εσύ θέλεις να σώσεις τη χώρα συνεργαζόμενος με τα κόμματα του μνημονιακού τόξου, γιατί πιστεύεις ότι πρόκειται για μονόδρομο και για την τελευταία ευκαιρία προς αποφυγήν της ανοιχτής χρεοκοπίας και της μαζικής εξαθλίωσης. Κι εγώ πάλι βλέπω ότι όλ’ αυτά δεν οδηγούν πουθενά, ότι το σπιράλ της λιτότητας συνεχώς βαθαίνει, ότι η διάλυση του κοινωνικού ιστού είναι νομοτελειακή και κατακλυσμιαία, ότι ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει ούτε σε τρία ούτε σε εκατό τέρμινα, ότι οι επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις αποτελούν μονάχα πρόσχημα απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, ότι το πολιτικό σύστημα έχει χάσει τη στοιχειώδη ικανότητα να αυτοκαθαρθεί και να βγει από το αδιέξοδό του.
Εντάξει, έχουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά μέσα σ’ αυτές τείνει να εξαφανιστεί εντελώς η κοινή μας αφετηρία.
Ναι, μιλάγαμε κάποτε μαζί για την Ευρώπη, έχουμε υπάρξει η πιο συνεπής ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη και έχουμε πληρώσει, στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, το τίμημα γι’ αυτό. Δεν ήταν όμως άνευ όρων η επιλογή μας, λέγαμε «ναι στην Ευρώπη των εργαζομένων, όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων». Μιλούσαμε για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, για την ευρωπαϊκή Αριστερά, για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Πώς έφτασες να υπερασπίζεσαι την Ευρώπη του κεφαλαίου, του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, της λιτότητας, της αυταρχικής στροφής; Πώς έφτασες να συμπορεύεσαι με τη Μέρκελ και με τους ακραίους συντηρητικούς, όταν το θέμα είναι να νικηθεί ακριβώς η δική τους πολιτική για να ανασάνουν και να αναπτυχθούν οι κοινωνίες; Λέγαμε ότι η Ευρώπη δεν είναι ούτε κόλαση ούτε παράδεισος, δεν είναι λούνα παρκ αλλά πεδίο ταξικής πάλης. Σύμφωνοι, αλλά το σε ποιο μετερίζι αυτής της πάλης ανήκουμε το είχαμε λυμμένο, έτσι δεν είναι;
Μιλάγαμε μαζί για μεταρρυθμίσεις. Πώς κλείνεις τώρα τα μάτια στο γεγονός ότι βαφτίζονται «μεταρρυθμίσεις» όλα τα μέτρα απορρύθμισης του κοινωνικού κράτους και εξαθλίωσης των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης, ενώ οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις, λειτουργικό και αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα, αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου σε οικολογική κατεύθυνση, αποκέντρωση της εξουσίας, αποδόμηση της τραπεζοκρατίας, αποκομματικοποίηση του κράτους, απογείωση της παιδείας, μηχανοργάνωση, πάνε συνεχώς στις καλένδες;
Και το Μνημόνιο; Επί δύο χρόνια (2010-2012) ψήφιζες στη Βουλή σε όλες τις ψηφοφορίες μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Τι άλλαξε έκτοτε και έκανες στροφή 180 μοιρών και ψηφίζεις τα ακριβώς ανάποδα, πέρα από τη συμμετοχή του κόμματός σου στην κυβέρνηση; Και πόσο αυτό διαφέρει από τη στροφή του Σαμαρά, που από το Ζάππειο πέρασε εν μια νυκτί στην Αλεξάντερπλατς;
Και ο νυν υπέρ πάντων αγών για τη διάσωση του Βενιζέλου τι σου λέει; Πόσα μπορεί να καταπιεί κανείς προκειμένου να σώσει κάποιον ο οποίος είναι καταδικασμένος να καταστραφεί;
Έπειτα, δεν καταλαβαίνω αυτή την άρτι εκδηλωθείσα εμμονή σου με την ανομία. Αυτή τη μονομερή υστερία σου με τα κακώς κείμενα. Εντάξει, στην Ελλάδα οι νόμοι υπάρχουν για να παραβιάζονται: Φορολογικοί νόμοι, νόμοι για την πολεοδομία, για το πολιτικό χρήμα, για τη λειτουργία των θεσμών, για τα πανεπιστήμια, ακόμα και για το κάπνισμα. Ούτε κι εμένα μ’ αρέσει αυτό το χύμα, αυτό το «γιατί έτσι γουστάρω», αυτός ο χυλός όπου βυθίζονται οι πολίτες και οι φτωχοδιάβολοι, ενώ  επιπλέουν τα παντός είδους λαμόγια – μεγάλα και μικρά.
Αλλά το επιλεκτικό κόλλημά σου με την ανομία δεν το καταλαβαίνω. Εντάξει, σε ενοχλούν τώρα αυτά που ενοχλούσαν ανέκαθεν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, φυσικό είναι με όλη αυτή την όσμωση της συγκυβέρνησης, αν και με προβληματίζει το γεγονός ότι όλο και περισσότερο σε ενοχλούν κι εκείνα που ενοχλούν τη Χρυσή Αυγή, η οποία επιβάλλει σταδιακά την ατζέντα της. Όχι μονάχα στην κυβέρνηση, αλλά και σε σένα.
Από την άλλη, δεν βλέπω πια να σε ενοχλούν αυτά που ενοχλούν κυρίως εμένα, αυτά που μέχρι πρό τινος ενοχλούσαν κι εσένα: Η ανομία των καναλιών, η ανομία του τραπεζικού συστήματος και των διεθνών αγορών, η ανομία των μεγάλων φοροφυγάδων, η ανομία των φοροελεγκτικών μηχανισμών που χρηματίζονται, που αδρανούν σκόπιμα, που μονίμως αλληθωρίζουν υπέρ των μεγάλων συμφερόντων. Η ανομία στον ΕΟΤ, η ανομία με τη Siemens, η ανομία των πολεμικών εξοπλισμών, η ανομία του πελατειακού συστήματος, η ανομία της μίζας, η ανομία της αστυνομικής βίας.
Πάντως, ανάμεσα σ’ αυτά που με ενοχλούν, που σε ενοχλούσαν, ουδέποτε συγκαταλεγόταν η «ανομία των καταλήψεων». Άκουγα τις προάλλες τον εκπρόσωπο Τύπου της ΔΗΜΑΡ να μιλάει για την ανομία στη βίλλα Αμαλία και ξαφνικά δεν καταλάβαινα τίποτα, ερχόταν από άλλον πλανήτη, όχι από τον πλανήτη της Αριστεράς, από το πρώην κοινό μας σπίτι. Ουδέποτε η Αριστερά, ούτε η ΔΗΜΑΡ, είχε στο πρόγραμμά της και στην ατζέντα της ως πρόβλημα τις μακροχρόνιες καταλήψεις άδειων σπιτιών στην Αθήνα από ελευθεριακές ομάδες.
Για την Αριστερά, η οποία ουδέποτε πρωτοστάτησε ή συμμετείχε σ’ αυτές, το φαινόμενο υπήρξε στοιχείο της βιοποικιλότητας του αστικού οικοσυστήματος. Ένας κοινωνικός αυτοσχεδιασμός, μια γόνιμη παρέκκλιση, ένα εργαστήριο συλλογικού πειραματισμού, όπως αυτά που υπάρχουν σε όλες τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις χωρίς να αντιμετωπίζονται ως άντρα ανομίας. Καμιά φορά μπορεί και να ενοχλούν, είναι λάθος όμως να δαιμονοποιούνται και να καταστέλλονται άκριτα. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα ευρύτερο σχέδιο αποπροσανατολισμού και εμπέδωσης του αυταρχισμού.
Και εν πάση περιπτώσει, πού πήγε η συνέπεια λόγων και έργων; Εγώ αγωνιώ κάθε μέρα με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, να μη μαξιμαλίζει, να μην υπόσχεται πράγματα που δεν θα μπορέσει μετά να υλοποιήσει. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πρώτιστο μέλημα για την Αριστερά πρέπει να είναι η συνέπεια λόγων και έργων! Εσύ πότε πρόλαβες να ασπαστείς το δόγμα ότι στην πολιτική άλλα λέμε και άλλα κάνουμε, ότι υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται; Αυτά ανήκουν σε άλλη πολιτική κουλτούρα από τη δική μας – δεν νομίζω να διαφωνείς σ’ αυτό…
Και η στάση σου απέναντι στους παλιούς συντρόφους σου, του ΣΥΡΙΖΑ, σου φαίνεται εσένα φυσιολογική; Τόσα χρόνια μαζί, στο ίδιο κόμμα, και τώρα ξαφνικά ανακάλυψες στο πρόσωπό τους τον πιο μισητό αντίπαλο;
Τώρα, εκ των υστέρων, αντιλαμβάνομαι ότι τόσα χρόνια πρέπει να καταπίεζες μεγάλο θυμό μέσα σου. Αλλά και πάλι, θυμήσου ότι και ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος δεν ήταν καθόλου ήπιος όταν επρόκειτο για πολιτικές αντιπαραθέσεις, μιλούσε για «συντρόφους της άλλης πλευράς», όχι με τη φρασεολογία που χρησιμοποιείς εσύ σήμερα και το μένος που βγάζεις προς τα έξω. Και δεν απευθυνόταν σε όμορους χώρους στο πλαίσιο της ανανεωτικής Αριστεράς αλλά στους ανθρώπους του ΚΚΕ, που ούτε λίγο ούτε πολύ μας κατηγορούσαν ως προδότες, αναθεωρητές, δεξιούς, αν όχι και πράκτορες.
Πρόσεξε, δεν θα σου βγάλω εγώ την ταμπέλα του αριστερού από πάνω σου αν δεν θέλεις. Αρκεί να μην το κάνεις εσύ πρώτος, μόνος σου, με τα λάθη σου και με τις παραλείψεις σου. Λύσε το εσύ το θέμα μέσα σου, και πες μας και σ’ εμάς για να ξέρουμε. Ό,τι αποφασίσεις θα το δεχτώ, όπως λένε τα μοντέρνα ζευγάρια.

Μας επιτίθενται, σύντροφοι και συντρόφισσες…

Της Κυριακής Κλοκίτη, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

«..Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη / μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί / σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει / παίρνει το μέρος των φτωχών»…
Τ. Λειβαδίτης

Δεν απορούμε με τη Ν.Δ και τον κ. Σαμαρά. Ιδεολογικά βρίσκεται στην δεξιά άκρη του νεοφιλελεύθερου φάσματος και στην ατζέντα του είναι η «τάξη» και η κοινωνική ερήμωση από οτιδήποτε ζωντανό, ριζοσπαστικό, απείθαρχο, ανατρεπτικό. Δεν απορούμε ούτε με τους εταίρους του στην κυβέρνηση. ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει και ό,τι έχει μείνει είναι ακραία νεοφιλελεύθερο. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, είναι αυτό που λέει η διαφήμιση: tragic. H πολιτική που εφαρμόζει αυτή η τροικα εσωτερικού, λοιπόν, είναι τόσο απεχθής στους εργαζόμενους και στην ελληνική κοινωνία που χρειάζονται μεγάλες δόσεις καταστολής για να επιβληθεί - και πρώτα πρώτα σε βάρος αυτών που αντιστέκονται. Γενικά, μάλλον κάποιοι ακατοίκητοι εγκέφαλοι θεωρούν πως η εισβολή στις καταλήψεις είναι ένας καλός αντιπερισπασμός για την πολιτική της ακραίας φτώχειας οικονομικής και ενεργειακής, που εφαρμόζεται: όπως το έθεσε και ο κ. Στουρνάρας προ ημερών, να μην ξεκινήσουμε το 2013 με αιτήματα και γκρίνιες για το πετρέλαιο! Για τον Στουρνάρα η πείνα και το κρύο δεν είναι προβλήματα, αλλά επειδή για όλους τους άλλους, «τους από κάτω», είναι, είπαν να τους ζεστάνουν και να τους ταϊσουν με τρομοκρατία στα δελτία των 8 και με επίδειξη ισχύος του κράτους εξαίρεσης.

Είναι όμως και κάτι άλλο, που το επιδιώκουν κυρίως μέσα από την επίθεση στους ελεύθερους χώρους και τις καταλήψεις: η πίεση που θέλουν να ασκήσουν στην αριστερά, και συγκεκριμένα στο ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούν ότι μπορούν να τον πιέσουν σε αυτό ακριβώς το σημείο, να δηλώσει δηλαδή υποταγή στο καθεστώς, όπως το είχαν επιδιώξει και το Δεκέμβρη του 2008. Όμως τότε δεν υπήρχε ακόμα κρίση και πλήρης απαξίωση του πολιτικού τους συστήματος. Για την ακρίβεια, τότε μόλις άρχιζε. Μη μπορώντας να βάλουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο της απαξίωσης, λοιπόν, επιχειρούν, όπως και τότε, να τον συκοφαντήσουν και  να τον ταυτίσουν με την «αστάθεια» και την καταστροφή. Για το ΚΚΕ δεν υπάρχει φόβος: το είχε δηλώσει και στα Δεκεμβριανά ότι στην πραγματική εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε τζάμι (φευ...), άρα το σύστημα δεν ανησυχεί. Το θέμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: να μπορέσουν να ανακόψουν την πορεία του προς την κυβέρνηση και την γείωσή του στην κοινωνία. Γι’ αυτό επαναφέρουν τη ρητορεία περί κουκουλοφόρων και άλλων δαιμονίων, προσθέτοντας εδώ και μια δόση «τρομοκρατίας». Τρομοκρατεί λέει ο ΣΥΡΙΖΑ τους δημοσιογράφους (!), και «φταίει» και για ό,τι υπάρχει και κινείται εκτός της σφαίρας της δικής τους νομιμότητας. Η εξουσία και τα ΜΜΕ είναι βέβαιο ότι θεωρούν τους πολίτες βλάκες και χειραγωγήσιμους. Θεωρούν πως τους έχουν στο χέρι μέσα από τα δελτία των 8. Η προοπτική της αριστερής κυβέρνησης τους τρομοκρατεί τόσο πολύ, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο προκειμένου να την ανακόψουν.

Το μεγάλο ζήτημα είναι η ίδια η αριστερά: τι θα αξιώσει και τι θα θεωρήσει η ίδια ότι της αντιστοιχεί. Αν επιμείνει με πείσμα στο ρόλο της, της υπεράσπισης «των από κάτω», αν επιμείνει ότι έχει με το μέρος της το δίκιο, ότι είναι έξω από το κάδρο αυτού του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, ότι η δουλειά της είναι να υπερασπίζεται τους εργαζόμενους/ες, την νεολαία και τα χειραφετητικά της εγχειρήματα: τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις και κάθε τι που ορίζεται ως αντίσταση. Αν αντιληφθεί ότι πρέπει η ίδια να γίνει ανάχωμα στους ναζί, ότι δεν μπορεί να την βλάψουν τα κατακάθια αυτού του συστήματος που φιγουράρουν στα μεγάλα κανάλια με το ψευδώνυμο «δημοσιογράφοι», ότι  το δίκιο του αγώνα ο κόσμος το ξέρει (και θα το στηρίξει ακόμα πιο πολύ αν επιμείνουμε). Αν συνειδητοποιήσει ότι την κοιτάζουν όλοι και όλες στον πλανήτη  και ότι η μισή τους καρδιά βρίσκεται εδώ πέρα. Ότι η Βάρκιζα τελείωσε. Ότι θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τον κόσμο. Τότε, ναι, η αριστερά στην Ελλάδα έχει ισχυρές ελπίδες να είναι η ίδια η ιστορία.

Συγκυρία και στρατηγική οπτική...

Των Χρήστου Λάσκου και Χριστόφορου Παπαδόπουλου, Red NoteBook...

Τις τελευταίες μέρες είχαμε την ευκαιρία να θυμηθούμε λαμπρές στιγμές από παλιότερες εποχές της ανανεωτικής αριστεράς, όταν η «Πτέρυγα», πριν γίνει ΔΗΜΑΡ και εξαπτέρυγο του νεοφιλελευθερισμού,
με ρητό τρόπο –πιο ρητό πεθαίνεις– έδινε μάχες προάσπισης της σοβαρότητος του χώρου.

Βέβαια, όπως είναι λογικό, τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται σήμερα, στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, περιθωριακά. Περιθωριακά, στο μέτρο που, όσο και «μετριοπαθής και σοβαρός» κι αν είσαι εκ φύσεως, δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις πως το 30% είναι γέννημα του ριζοσπαστικού αντισυστημικού χαρακτήρα και των αντίστοιχων πρακτικών του χώρου μας. Γι’ αυτό και η επίδειξη μετριοπάθειας αφορούσε μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού δηλώσεις, που εγκαλούσαν στην τάξη τους απείθαρχους (!) «αναρχικούς και αριστεριστές» ανάμεσά μας. Μολονότι περιθωριακές, όμως, οι στάσεις αυτές δεν παύουν να είναι ενοχλητικές. Γιατί, π.χ., δίνουν πάτημα σε πασόκους τύπου Πρωτόπαπα να λοιδορούν –φανταστείτε, ο Πρωτόπαπας λοιδορεί τον Βαγγέλη Διαμαντόπουλο!– συντρόφους μας, ανακατεύοντας έλλειψη σοβαρότητας, αναρχοφροσύνη και αρειανοσύνη, δηλαδή χουλιγκανισμό. Και υπάρχουν άνθρωποί μας που συντάσσονται, απολογούμενοι στον Πρωτόπαπα και τον Κεδίκογλου.

Λοιπόν, ας ξεκαθαριστούν ορισμένα ζητήματα. Σε ό,τι αφορά το θέμα των «ακραίων» δηλώσεων στελεχών του χώρου μας, ας σταματήσει η σαχλαμάρα που, στην πραγματικότητα, αναγνωρίζει …ένα κάποιο δίκιο στην κυβέρνηση (!). Όπως σωστά το έθεσε, τόσο επί της ουσίας όσο και επί της προοπτικής του πράγματος, ο Γιάννης Αλμπάνης την Κυριακή στην Εποχή,  «[α]ν η κατάληψη ενός εγκαταλελειμμένου κι ετοιμόρροπου σπιτιού θεωρείται πλέον έγκλημα καθοσιώσεως, δεν θα θεωρηθεί το ίδιο και μια κατάληψη επιχείρησης από απλήρωτους εργαζόμενους ή ενός άδειου κτιρίου από άστεγους; Κι αν καταδικάζουμε την «ανομία» (sic) εν γένει, πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε τα κινήματα «Δεν Πληρώνω» ή τις επανασυνδέσεις ρεύματος στα σπίτια αυτών των  φτωχοδιαβόλων που παλεύουν για την επιβίωση;». Έλα, ντε! Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αν σκεφτούμε πως «[το] να αφεθούν οι καταλήψεις στις τύχες τους θα δώσει ζωτικό χώρο στους φασίστες, [δεδομένου ότι ε]ίναι γνωστό τοις πάσι ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα η Villa Αμαλίας αποτέλεσε φραγμό στην επέκταση της φαιάς πανούκλας των κατ’ επάγγελμα κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα».

Όπως είναι γνωστό, επιπλέον, πως πολλά αυτοδιαχειριζόμενα στέκια καταλήψεων, επαναλαμβάνοντας μια πολύ περισσότερο εκτεταμένη σε βορειοευρωπαϊκές –και όχι μόνο– χώρες, αποτέλεσαν κατά καιρούς πραγματικά κύτταρα αυτοοργάνωσης και έμπρακτα αντιαγοραίας συλλογικής έκφρασης, την ίδια στιγμή που το πασοκοδεξιό κράτος άφηνε τους χώρους να σαπίζουν και να καταρρέουν.

Αυτά είπαν οι σύντροφοί μας, που υπέπεσαν σε «ακραίες» δηλώσεις τις προηγούμενες μέρες: λογιότερα ή λαϊκότερα, πάντως αυτά είπαν. Ήταν, επομένως, απολύτως «εντός γραμμής». «Έστω», θα μας πούνε, όμως, κάποιοι. «Έστω, ως προς αυτά. Αλλά ο Διαμαντόπουλος υπερασπίστηκε την αναρχία ως άμεση δημοκρατία». Γουάου!

Στα σοβαρά, το κατάλληλο σχόλιο επί του συγκεκριμένου το έκανε ήδη ο Θανάσης Καρτερός στην Αυγή του Σαββάτου. Και είπε περίπου: σιγά μην αρχίσουμε να απολογούμαστε στον κάθε τραμπάκουλα εξουσιαστή για τη γνώμη μας σχετικά με τον Κροπότκιν, τον Ντουρούτι, την Έμμα Γκόλντμαν ή και τον «κόκκινο» Ντάνι Κον Μπεντίτ. Και καλά το είπε. Γιατί σε λίγο αυτοί θα μας απαγορέψουν και τη Κίρα Νάιτλι να βλέπουμε, μια και παίζει την Άννα Καρένινα του αυτοπροσδιοριζόμενου ως αναρχικού Λέοντος Τολστόι. Ας προσέξουν, λοιπόν, οι «σοβαροί» αναμεταξύ μας. Αν δεν αντιδράσουμε μαχητικά, το γνωστό ποίημα του Μπρεχτ γι’ αυτόν που έμεινε μόνος και ανυπεράσπιστος, επειδή δεν ενδιαφέρθηκε ή φοβήθηκε να υπερασπιστεί τους προηγούμενους από αυτόν μόνους και ανυπεράσπιστους, κινδυνεύει να αποκτήσει τραγική επικαιρότητα.

***

Τα προηγούμενα, προφανώς, δεν σημαίνουν ότι θα πρέπει να τσιμπάμε, ακολουθώντας την ατζέντα του αντιπάλου. Κι αυτό αφορά τόσο τις καταλήψεις, όσο –και εξίσου– τη λίστα Λανγκάρντ. Όπως επίσης δεν σημαίνουν πως θα πρέπει να είμαστε ανυποψίαστοι απέναντι στην κλιμάκωση μιλιταριστικών πρακτικών, οι οποίες, από όπου κι αν εκπορεύονται, είναι απολύτως προφανές τι υπηρετούν.

Εμείς αυτά που πρωτίστως οφείλουμε να προτάσσουμε είναι όσα κάνουν κεντρικό το κοινωνικό ζήτημα και την ταξική σύγκρουση, δηλαδή το αγριότερο και βιαιότερο πράγμα που μας συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Η ανυποχώρητη επιμονή μας πως η ανεργία, οι αυτοκτονίες, η μαζική και ακραία φτώχεια, η πείνα των παιδιών, η έλλειψη πρόσβασης σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, δεν συνιστούν παράπλευρες απώλειες μιας σχεδόν «φυσικής» κακοτυχίας, αλλά τη μεγαλύτερη και συστηματικότερη βία που μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους, πρέπει να είναι οδηγός μας σε κάθε μας δημόσια παρέμβαση, στο μέτρο που αποτελεί την θεμελιώδη προϋπόθεση για να διαμορφώσουμε τη σωστή ατζέντα.

Πρέπει, επιπλέον, να αντιληφθούμε και κάτι ακόμα. Ότι η προοπτική της άμεσης και αναγκαίας και (για λόγους επιβίωσης, πλέον, της ελληνικής κοινωνίας) πολιτικής ανατροπής, η προοπτική δηλαδή της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως διαφαίνεται από την άνοιξη κι έπειτα, είναι η προοπτική μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής σύγκρουσης. Το σύστημα, εγχώριο και διεθνές, θα αντιδράσει λυσσασμένα. Όποιος λοιπόν επενδύει σε λογικές ώριμου φρούτου ή φαντάζεται πως κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει μια λιγότερο ή περισσότερο ομαλή εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου (;) προγράμματος, είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος. Και ακόμη πιο βαθιά νυχτωμένος είναι όποιος σχεδιάζει την κατάκτηση της ηγεμονίας στην κοινωνία με οδηγητική ιδέα την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς τον δυσώνυμο, όσο και ανύπαρκτο πια, «μεσαίο χώρο».

Θα πει κάποιος: και τότε πώς το 30% θα γίνει 50 ή 60% για τις δυνάμεις της αριστεράς, χωρίς μια τέτοια «κοινωνική διεύρυνση», και τις μετριοπαθείς συμπεριφορές που απαιτεί; Πώς θα γίνει, αν δεν νερώσουμε και λίγο τον αντισυστημισμό μας; Η απάντηση, στις γενικές της γραμμές, είναι προφανής: Αν παίρνεις 30%, ενώ σε ψηφίζει το 40% των ανέργων ή των νέων, και το 35% των εργατών και ιδιωτικών υπαλλήλων, ο πρώτος και κυριότερος στόχος είναι να συστρατευθεί μαζί σου το 80% των ανέργων και των νέων και το 70% των εργατών και των ιδιωτικών υπαλλήλων. Ο πρώτος στόχος, δηλαδή, είναι να επεκτείνεις την ταξική σου επιρροή ακριβώς σε εκείνες τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες για τις οποίες η αριστερά ιδρύθηκε και υπάρχει. Κι αυτό όχι μόνο δεν επιτάσσει τον υποτονισμό του καταστατικού ριζοσπαστισμού του χώρου μας, αλλά το ακριβώς αντίθετο: επιβάλλει την ενίσχυση του αντισυστημισμού και του αντικαπιταλισμού μας.

Η αντίθετη κίνηση είναι στρατηγικά αυτοκτονική. Όχι, κυρίως, γιατί εν τέλει αποτελεί λαϊκιστική παρεκτροπή του χειρότερου είδους. Αλλά και γιατί είναι ο σίγουρος τρόπος για να χαθεί το σημερινό 30% που αντιπροσωπεύει, δυνάμει, ένα πολύ μεγάλο εξεγερσιακό, αντιστασιακό, δημοκρατικό και δημιουργικό δυναμικό. Αυτό το δυναμικό είναι που θα φέρει και τους υπόλοιπους. Το ενάμιση εκατομμύριο, και όχι οι τριάντα χιλιάδες, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό το ενάμιση εκατομμύριο έχει συγκεκριμένο ταξικό προφίλ, τόσο παραγωγικό και θετικό, που πριν από λίγους μήνες δεν θα μπορούσαμε να το φανταστούμε ούτε στα καλύτερά μας όνειρα.

Κένταυροι – Rangers οι “χρυσαυγίτες” της ΟΝΝΕΔ...

της Μαρίας Χαράνη, Κυριακατικο σχολειο μεταναστων...

…απλά μαθήματατα τραμπουκικής νεοδημοκράτικης ιστορίας …μιας ιστορίας ταγμάτων ασφαλείας που η τωρινή δήθεν κεντροδεξιά Ν.Δ. θέλει να ξεχάσει ή κάνει πως δεν θυμάται αλλά για κακή της τύχη δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου ιδιαίτερα εμείς που δεχτήκαμε τις επιθέσεις των πρωτοπαλήκαρών της…!
Όλοι γνμωρίζουμε πως η Ν.Δ όσα κουστουμάκια μεσαίου χώρου κι αν φορέσει στις τάξεις της είχε πάντα και πάντα θα έχει τραμπούκους ανάλογους με αυτούς της χρυσής αυγής …βέβαια τότε τα τάγματα εφόδου δεν χτυπούσαν ούτε μαχαίρωναν μετανάστες γιατί δεν υπήρχε το σημερινό πρόβλημα …χτυπούσαν και μάλιστα ανελέητα κνίτες, ρηγάδες, αναρχικούς …όσους δηλαδή δεν ταίριαζαν με τα δικά της στανταρτς και τις πολιτικές της θέσεις….
Οι “Κένταυροι” και οι “Rangers” ήταν έμπνευση του μακαρίτη του Αβέρωφ -πρόεδρος τότε της Ν.Δ. και είχαν αρχηγούς τους, τον Μιχαλολιάκο (βουλευτή Πειραιώς, ξάδελφος του Χρυσαυγίτη Μιχαλολιάκου) και τον Μανωλάκο (φαρμακοποιός, πολιτευτής και χουντοβασιλικός).
Οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ…”Ομάδες κρούσης” τελούσαν υπό τις ευλογίες των προέδρων Μεϊμαράκη και Βουλγαράκη.
Ήτανε ομάδες γυμνασμένων ΟΝΝΕΔιτών -σας θυμίζουν κάποιους;- που κατέβηκαν σε πανσπουδαστικά συνέδρια (αρχικά) και μετά σε σχολές για να ενισχύσουν τη ΔΑΠ, όταν αποτελούσε οικτρή μειοψηφία. Δεν ήταν φοιτητές, τουλάχιστον όχι όλοι…ήταν μπρατσαράδες και ιδιαίτερα στη Νομική Αθηνών είχαν κάνει αίσχη.
Μετά έγιναν οι περισσότεροι νταβάδες της νύχτας…
Με τις ευλογίες φυσικά των Μεϊμαράκη – Βουλγαράκη…τα γνωστά “Ντοράκια”….Πουλέν της Ντόρας, με την πολιτική έννοια, άιντε, το μυαλό σας στο πονηρό, κουτσομπολάκια 
Δυστυχώς για εμάς δεν υπάρχουν βίντεο που να αποδεικνύουν τις εφορμήσεις τους, βλέπετε τότε δεν υπήρχαν κινητά δια πάσαν χρήσην όπως συμβαίνει τώρα….
Άλλωστε η εποχή της “ένδοξης” δράσης τους ήταν τα τέλη ’70, αρχές και τέλη της δεκαετίας του ’80
σποραδικά έκαναν κάποιες εμφανίσεις και στις αρχές τις δεκαετίας του ’90…
Οι τραμπούκικες ομάδες κρούσεις διαλύθηκαν τυπικά αλλά όχι ουσιαστικά επι Μητσοτακη, η δράση τους, όμως, συνεχίστηκε υπογείως.
Οι ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ήταν ομάδα νέων απο τον Κορυδαλλό και την Αθήνα. Καποια μελη ηταν ηταν πριν στο ΦΕΠ   (Φοιτητική Εθνική Πρωτοπορία) και στην ΕΝΕΚ (Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα) ενω οι RANGERS ήταν κυρίως απο Θεσσαλονικη.


Οι παλιοι τραμπούκοι ΟΝΝΕΔιτες μεγάλωσαν και σήμερα “καταδικάζουν την βια απ’ οπου και αν πρόερχεται”
Για ρωτήστε κανέναν παλιό Καλαματιανό να σας πει για τη δράση τους στη δεκαετία του ’80. Για τις τζαμαρίες που κατέβαζαν και για τον αρχηγό τους, τον γνωστό και μη εξαιρετέο Αντώνη Σαμαρά….αρχηγό της Ν.Δ. σήμερα και επίδοξο σωτήρα μας. 
Καθόλου μη γουρλώνετε τα ματάκια σας. Έτσι είναι όπως ακριβώς το λέω. Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ο αρχηγός των τραμπούκων στην Καλαμάτα στη δεκαετία του ’80, με μεγάλη δράση. Μπορεί να είναι μια σελίδα της ζωής του που θέλει να σκίσει αλλά πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θυμούνται….
Ομάδες δεξιών τραμπούκων, φυτώρια του Καλαμπόκα και άλλων ευγενών νέων.
Κάποτε ήταν γεμάτη η ΟΝΝΕΔ από δαύτους.
Να προσθέσω απλά ότι ήρωάς τους και πρωτοπαλλήκαρο σε πολλές εκδηλώσεις ήταν ο γνωστός, βουλευτής και σήμερα αρχηγός κόμματος, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Πάνος Καμμένος.
Τότε κάποιοι θα θυμούνται ότι στις διαδηλώσεις η συγκεκριμένη ομάδα εμφανιζόταν με κράνη και ρόπαλα, πράγμα που δείχνει εντόνως τις προθέσεις τους. Το ότι σήμερα οι πρώην κένταυροι κατηγορούν, ασχέτως, λένε, πολιτικής τοποθέτησης, τα κράνη και τις κουκούλες, είναι εντελώς συμπτωματικό.
Να πούμε επίσης ότι πολλοί από αυτούς, έχοντας φύγει από τις ομάδες αυτές, ή όντας ακόμα μέλη τους, εκτελούσαν τραμπουκισμούς για συμφέροντα τρίτων (μάθε τέχνη κι άστηνε, κι όταν πεινάσεις πιάστηνε).  Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα το σπάσιμο της απεργίας της Ιζόλα, όπου αν και δεν εξυπηρετούσε άμεσα συμφέροντα της ΝΔ (έμμεσα σίγουρα) απεδείχθη ότι το ντου με τα πιστόλια το έκαναν πρώην κένταυροι.
Όσοι δεν είναι ΔΑΠίτες – ΟΝΝΕΔίτες και είναι πάνω από 30 χρονών έχουν σίγουρα φάει ξύλο από κένταυρους και μπορούν να επιβεβαιώσουν τα όσα λέω. Οι πιο νέοι ευτυχώς τους πέτυχαν στην εποχή της “παρακμής” τους και δεν είχαν την τιμή να δουν το φασιστικό πρόσωπο της ΟΝΝΕΔ τόσο απροκάλυπτα.  Μετά αποφάσισαν να ακολουθήσουν το προφίλ της ΠΑΣΠ που δίνει ένα άλλοθι a priori στα μέλη τους, αφού όλοι λένε “σιγά μη ρίξαν τα καλα παιδια της διπλανης πορτας ξύλο”, και άλλες τέτοιες ανοησίες. Το σώμα πάντως των κενταύρων, αν και όχι με αυτή την ονομασία, και σίγουρα όχι με τέτοια συμμετοχή και οργάνωση, υπάρχει ακόμα και ίσως είναι καιρός οι πληγέντες να κάνουν κάτι γι’ αυτό.
Δεν κατεβαίνουν ομαδικά σε πορείες αλλά έχουν δράσει κατά καιρούς.
Τα είχα βιώσει τα παρακρατικά φασισταριά στις πρώτες καταλήψεις στην αρχή του ’90. Τότε που μας την έπεφταν βράδυ στα σχολεία για να σπάσουν τις καταλήψεις. Και με αποκορύφωμα βέβαια την δολοφονία του Τεμπονέρα (θα αναφερθώ παρακάτω στα γεγονότα και στη δολοφονία). Εκείνη την εποχή, ακόμα δρούσαν αυτές οι ομάδες, ιδίως τότε που είχε ανεβει στην εξουσία για μια 3ετια η ΝΔ.

Για την ιστορία!
Σέρρες, Γενάρης ’91, μαθητικά, 2ο-4ο Γυμνάσιο-Λύκειο Σερρών. Κατάληψη διαρκείας και στα δυό κτήρια και στα δυό σχολεία (συστεγαζόμενα). Δύναμη κατάληψης 1000 μαθητές. Δύναμη συνελεύσεων 500 μαθητές. Δύναμη κατάληψης (πρωί-απόγευμα) 300 μαθητές. Δύναμη κατάληψης (βράδυ) 50-60 μαθητές κι εξωσχολικοί (φοιτητές-γονείς-νεολαίοι).Τρεις μέρες μετά τη δολοφονία Τεμπονέρα και μετά την αποχώρηση της ΚΝΕ από τις καταλήψεις λόγω της τεταμένης κατάστασης, οννεδιτες κρανοφοροι με ροπαλα επιτέθηκαν και ξυλοκόπησαν άγρια 30/40 φοιτητές ….οι περισσότεροι ΔΑΠΙΤΕΣ, σχεδόν όλοι από τα ΤΕΦΑΑ Σερρών. Ο επικεφαλής φώναζε και ξαναφώναζε τα γνωστά για κομμούνια και σαπούνια, για τον ΠΑΟ(!) Η κατάληψη έληξε την Παρασκευή εκείνης της βδομάδας. Την κλείσαν οι γονείς που είδαν τους μισούς από τους μαθητές στο νοσοκομείο και κατάλαβαν ότι τα ψέμματα είχαν τελειώσει. Η αναδρομή έτσι για την ιστορία.
Ειδικά για τη δράση της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα:
* Είχαν προπηλακίσει και τραυματίσει πολίτες πολύ πριν τα γεγονότα Τεμπονέρα (π.χ. επιθέσεις σε προεκλογικά περίπτερα)
* Οι τραμπούκοι τους ήταν πασίγνωστοι ήδη από το ’87 (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ), αλλά κανένας δεν τους άγγιζε.
* Χρησιμοποιήθηκαν ως παρακρατικός μηχανισμός από το νομάρχη Τάγαρη και τον αστυνομικό διευθυντή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με σκοπό την “ανακατάληψη” κατειλημένων σχολείων και σχολών. Πριν από τα γεγονότα στο 4ο Λύκειο, είχε γίνει σύσκεψη στη νομαρχία για το θέμα και, αν θυμάμαι καλά, ορισμένοι πρωταγωνιστές των επισοδείων συμμετείχαν. Η κατάληξη γνωστή….

Οι πρώτες καταλήψεις ξεκινούν στα τέλη Οκτωβρίου του 1990 ενώ, μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, τα υπό κατάληψη γυμνάσια και λύκεια φτάνουν το 70% του συνόλου. Ταυτόχρονα γίνονται πολλές πορείες διαμαρτυρίας με συμμετοχή μεταξύ 10.000 και 30.000 ατόμων, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής.
Η κυβέρνηση ελπίζει ότι το κλίμα θα εκτονωθεί με τις διακοπές των Χριστουγέννων, ενώ ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν θα εφαρμοστούν για ένα τρίμηνο, έως ότου γίνουν «πλήρως κατανοητά» από μαθητές και καθηγητές. Σύντομα, οι τρεις μήνες γίνονται δώδεκα και το νομοσχέδιο τροποποιείται μερικώς, χωρίς αλλαγές όμως στα σημαντικότερα σημεία (πειθαρχικές διατάξεις, περικοπές κ.ά.).
Με το νέο χρόνο, όμως, οι μαθητές και φοιτητές αποφασίζουν τη συνέχιση των καταλήψεων στα ΑΕΙ, τα ΤΕΙ και σε 1.800 από τα 3.014 γυμνάσια και λύκεια της χώρας. Ως απάντηση, ο υπουργός Παιδείας, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος(μετέπειτα πασόκος), δηλώνει ότι όσοι συμπληρώσουν 50 αδικαιολόγητες απουσίες λόγω των καταλήψεων θα χάσουν τη χρονιά.
Στις 07.01.1991, ημέρα επανέναρξης των μαθημάτων μετά τις γιορτές, οι καταλήψεις συνεχίζονται ενώ η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) κηρύσσει στάση εργασίας και καλεί τους καθηγητές να βρίσκονται έξω από τα σχολεία «για να συμβάλουν στην αποτροπή προκλήσεων που ίσως επιχειρηθεί να δημιουργηθούν» καθώς έχει γίνει αντιληπτό ότι ο κομματικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας έχει κινητοποιήσει ομάδες «αγανακτισμένων γονέων» για να «σπάσουν» τις καταλήψεις.
Από το πρωί της μέρας σημειώνονται μικροεπεισόδια μεταξύ γονέων και καταληψιών, καθηγητών και δημοτικών συμβούλων. Οι καθηγητές αρνούνται να βάλουν απουσίες στους μαθητές και ο υπουργός αποφασίζει την πειθαρχική δίωξή τους, ενώ την επόμενη μέρα, ομάδες ροπαλοφόρων εισβάλουν σε σχολεία και τραυματίζουν μαθητές, υπό τα απαθή βλέμματα των αστυνομικών οργάνων.
Στις 08.01.1991, στις 19.30 το απόγευμα, στην Πάτρα περί τα τριάντα στελέχη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης Ιωάννη Καλαμπόκα, επιτίθενται οπλισμένοι κατά των μαθητών στην κατάληψη του Πολυκλαδικού Λυκείου, χωρίς όμως να επιτύχουν να διώξουν τους νέους.
Μία ώρα αργότερα, η ίδια ομάδα επιτίθεται κατά του 3ου Λυκείου και καταφέρνουν να απωθήσουν τους ελάχιστους μαθητές που βρισκόταν στο χώρο. Σε λίγο, συγκεντρώνονται έξω από το λύκειο δεκάδες μαθητές, καθηγητές, γονείς, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης καθώς και ο δήμαρχος Πάτρας, Α. Καράβολας και ο βουλευτής Αχαΐας του Πα.Σο.Κ, Α. Φούρας.
Τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να υποχωρήσουν από την «αντικατάληψη» και δηλώνουν ότι θα παρατείνουν την κατάληψη του Λυκείου μέχρι αυτό να λειτουργήσει ξανά κανονικά. Σύντομα, τα πνεύματα οξύνονται και αρχίζουν οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών με εκσφενδονίσεις αντικειμένων, ενώ σημειώνονται οι πρώτοι τραυματισμοί.
Γύρω στις 23.30 το βράδυ, ομάδα καθηγητών και γονέων επιχειρεί να μπει στο κτήριο. Με το άνοιγμα της πόρτας τα μέλη της ΟΝΝΕΔ επιτίθενται στον κόσμο με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους. Ο καθηγητής μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντι-ιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ), Νίκος Τεμπονέρας, πέφτει θανάσιμα τραυματισμένος, με ανοιγμένο το κρανίο από το σιδερολοστό του Ι.Καλαμπόκα.
Μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και το πρωί της 09.01.1991 παύουν όλες οι ζωτικές λειτουργίες του. Στο νοσοκομείο μεταφέρονται επίσης άλλα τέσσερα άτομα σε σοβαρή κατάσταση και δεκάδες με ελαφρότερα τραύματα. Η ομάδα του Καλαμπόκα εξαφανίζεται ανενόχλητη αφού η αστυνομία κάνει την εμφάνισή της, όταν τα επεισόδια έχουν πλέον τελειώσει. Οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Α. Μαραγκό και τον συντροφό τους Σ. Σπίνο.
Τις επόμενες μέρες, η νεανική εξέγερση κλιμακώνεται και δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών συγκρούονται με τα ΜΑΤ στην Πάτρα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ ο υπουργός Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλος παραιτείται. Στις 10.01.1991 κατά τη μεγαλειώδη διαδήλωση 50.000 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας, τα ΜΑΤ επιτίθενται στον κύριο όγκο των διαδηλωτών. Οι συγκρούσεις διαρκούν όλη τη μέρα και, όταν οι δυνάμεις καταστολής επιχειρούν να απωθήσουν τον κόσμο προς το Πολυτεχνείο, οι διαδηλωτές αντιστέκονται και οι συγκρούσεις κορυφώνονται.
Βομβίδες ασφυξιογόνων αερίων των ΜΑΤ προκαλούν πυρκαγιά στο κτίριο που στεγαζόταν το κατάστημα ενδυμάτων «Κ. Μαρούσης», στην συμβολή Θεμιστοκλέους και Πανεπιστημίου. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις που σπεύδουν στο σημείο για να σβήσουν τη φωτιά δέχονται επίθεση με χημικά αέρια από τα ΜΑΤ και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες. Όταν η πυρκαγιά σβήσει μετά τα μεσάνυχτα, ανασύρονται οι σωροί τεσσάρων πολιτών, μέσα από το κτήριο του καταστήματος.
Η ένταση συνεχίζεται για τα επόμενα εικοσιτετράωρα, με νέες πορείες, καταλήψεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, ενόσω ο Γ. Σουφλιάς, αντικαταστάτης του παραιτηθέντος Β. Κοντογιαννόπουλου στο υπουργείο Παιδείας, αποσύρει τα επίμαχα νομοθετήματα και ανακοινώνει την έναρξη διαλόγου για την Παιδεία «από μηδενική βάση», μέχρις ότου ο Πόλεμος του Κόλπου μετατοπίσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.
Οι μαθητές ξαναγύρισαν στα μαθήματά τους στις 13 Ιανουαρίου.
Στο δικαστικό μέρος της υπόθεσης Τεμπονέρα, ο Αλέκος Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα για τη δολοφονία του καθηγητή και στο εδώλιο κάθισε ως βασικός αυτουργός ο Ιωάννης Καλαμπόκας. Η δίκη του διάρκεσε σχεδόν ένα χρόνο (22 Ιουνίου 1992 – 9 Μαρτίου 1993) και έγινε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Βόλου. Πρωτοδίκως καταδικάσθηκε σε ισόβια για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, χωρίς να του αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό.
Λίγους μήνες αργότερα έγινε η δίκη του σε δεύτερο βαθμό (7 Δεκεμβρίου 1993 – 19 Απριλίου 1994) ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Λάρισας. Οι δικαστές του αναγνώρισαν ελαφρυντικά και τον καταδίκασαν σε κάθειρξη 17 ετών και τριών μηνών. Το 1996 άσκησε αναίρεση, προκειμένου να του αναγνωρισθεί το ελαφρυντικό του «βρασμού ψυχικής ορμής», αλλά το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λάρισας (1 Οκτωβρίου 1996 – 17 Οκτωβρίου 1996) διατήρησε την ποινή 17 ετών και τριών μηνών, η οποία αργότερα μειώθηκε κατόπιν νέας επιμέτρησης στα 16 χρόνια και 9 μήνες. Στις 2 Φεβρουαρίου 1998 αφέθηκε ελεύθερος, αφού εξέτισε τα 3/5 της ποινής του. Μέχρι σήμερα ισχυρίζεται ότι είναι αθώος και δράστης της δολοφονίας Τεμπονέρα ο “συναγωνιστής” του στην ΟΝΝΕΔ, Αλέκος Μαραγκός.
Αυτά έγιναν τότε και πρωτεργάτες ήταν άτομα προπάντων φανατισμένα ένας κομματικός στρατός της ΝΔ ώστε να μην υπάρξει αντίλογος στον εκπαιδευτικό μεσαίωνα που ήθελε να κατοχυρώσει!
Ο Μαραγκός και Καλαμπόκας ήταν απλώς τα εκτελεστικά όργανα.
ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ;

Να κρατήσουμε τα σχολεία ανοιχτά...

βλέμμα ...
Γιατί θέλετε να κάνετε κατάληψη; Για να χάσουμε μάθημα χωρίς να πάρουμε απουσίες. Οι πιο ειλικρινείς και συνειδητοποιημένοι μαθητές των λυκείων, περιγράφουν με ακρίβεια το βαθύτερο κίνητρο των καταλήψεων: είναι η αθώα κοπάνα, σύμφυτη της εφηβικής συμπεριφοράς, γνωστή σε όλους. Ολοι υπήρξαν έφηβοι και μαθητές, όλοι γνωρίζουν την επιθυμία απόδρασης από το σχολικό πρόγραμμα, τη μύηση στην περιπλάνηση, το διάλειμμα ενός μικρού ρεμπελιού. Οι γενιές των Πανελληνίων έχουν βιώσει επιπλέον το λύκειο σαν τη βάρβαρη άγονη ανηφόρα των Πανελληνίων, που καίει το σχολείο και τη δημιουργική μάθηση.
Κοπάνα, λοιπόν. Θεμιτή. Ας κάνουν κοπάνα τα παιδιά, πάντα κάνουν. Αλλά πόσο θεμιτή και ωφέλιμη είναι η κατάληψη του σχολείου σήμερα, τον βαρύ χειμώνα του 2011, στην άγρια δοκιμαζόμενη Ελλάδα της χρεοκοπίας; Ποιος ωφελείται από το νεκρό δημόσιο σχολείο, όταν μάλιστα φέτος αυτό το σχολείο πιέζεται πολλαπλώς και αφόρητα από περικοπές προσωπικού, καθυστερήσεις βιβλίων, αλαλούμ μεταθέσεων, αλαφιασμένους νεόπτωχους καθηγητές, ταλαιπωρημένους ή άνεργους γονείς;
Ας το πούμε: στο σκοτεινό παρόν της Ελλάδας, το σχολείο μπορεί και πρέπει να μείνει ένα λιμάνι υπήνεμο, όσο είναι δυνατόν, όπου θα σφυρηλατείται ένα άλλο μέλλον. Οι έφηβοι μαθητές πρέπει να παραμείνουν προφυλαγμένοι από την κοινωνική τρικυμία, συγκεντρωμένοι στη μάθηση και στο παιχνίδι, να βιώσουν με τους όρους τους το πέρασμά τους στην ενηλικίωση. Αλλά όχι με αυτές τις άγονες ρουτινιάρικες καταλήψεις, που ανοίγουν τον δρόμο για βάνδαλους και ναρκέμπορους: όχι παντού, όχι πάντα, αλλά γνωρίζουμε πια ότι οι 15χρονοι και 16χρονοι δεν ξενυχτάνε στα σχολεία τους για να τα περιφρουρήσουν από εξωσχολικά στοιχεία. Μόλις κουραστούν και νυστάξουν, θα πάνε σπίτι να κοιμηθούν, και θα αφήσουν το σχολείο τους ανυπεράσπιστο.
Αυτό ακριβώς, ο ανυπεράσπιστος δημόσιος χώρος, συνιστά ένα από τα μείζονα συμπτώματα της ελληνικής ασθένειας, κι αυτό οφείλουμε να αντιστρέψουμε στους εφήβους, στα παιδιά μας, με το ζωντανό μας παράδειγμα: να τα μάθουμε να σέβονται, να αγαπούν και να προστατεύουν τον δημόσιο χώρο, σαν το σπίτι τους. Αυτό θα είναι και το σημείο ανάκαμψης για το συλλογικό ήθος, αυτό θα είναι και η έμπρακτη μεταμέλεια των προηγούμενων γενεών, ημών των γονέων.
Το λεηλατικό και πελατειακό κράτος υπέθαλψε την περιφρόνηση προς τον δημόσιο χώρο, τον πρόσφερε πλιάτσικο σε κλεπτοκρατικές ελίτ, βορά σε πειναλέους πελάτες. Η συρρίκνωση, η ταπείνωση, η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου όμως είναι συρρίκνωση της Δημοκρατίας, φέρνει κοινωνική φτώχεια, ηθική ένδεια, βαθαίνει τα ταξικά χάσματα. Το βανδαλισμένο σχολείο, ο συμφυρμός ντίλερς και συμμοριών στα αθηναϊκά προαύλια μαζί με άπραγα παιδιά των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων απειλεί να αποσπάσει βίαια την Ελλάδα από την κοινωνική ειρήνη και να την οδηγήσει στην γκετοποίηση, στην ενδημική βία των φυλών και των νεανικών συμμοριών, κάτι ανάμεσα σε «Κουρδιστό Πορτοκάλι» και συμμορίες του Λος Αντζελες. Δεν απέχουμε πολύ, και η θύελλα της ύφεσης θα επιδεινώνει διαρκώς τα υλικά δεδομένα. Η αλβανοελληνική συμμορία των νεαρών και ανηλίκων με τα Καλάσνικοφ ήταν παιδιά της διπλανής πόρτας, λήστευαν και βίαζαν για πλάκα, χωρίς αίσθηση κινδύνου. Ζούσαν πλάι μας.
Εχουμε χίλιους λόγους να είμαστε εξοργισμένοι με το πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα σε αυτό το χάλι. Και χίλιους τρόπους να αντιδράσουμε. Το κατειλημμένο, βανδαλισμένο σχολείο όμως δεν συνιστά λυσιτελή διαμαρτυρία. Απλώς ρημάζουμε ένα κύτταρο του κοινού μας σώματος πολύτιμο, ανεξαγόραστο. Κανείς πολιτικός δεν θα ιδρώσει, θα αφήσουν τα σχολεία να βουλιάξουν, όπως τα νοσοκομεία, τα γηροκομεία, τα κέντρα ψυχικής υγιεινής και απεξάρτησης, όπως τόσα άλλα πράγματα. Το κράτος που ξέραμε, ως δοχείο παραπόνων, απλώς δεν υπάρχει πια. Εσβησε. Το δημοκρατικό κράτος και τον δημόσιο χώρο οφείλουμε τώρα να τα υπερασπιστούμε εμείς, οι πολίτες, συντεταγμένα, δημοκρατικά. Κάθε κυψέλη του δημόσιου βίου πρέπει να μείνει ζωντανή και λειτουργική. Το σχολείο είναι από τις πολυτιμότερες. Αυτό το δημόσιο σχολείο, που απαξιώθηκε και συκοφαντήθηκε και παραμελήθηκε, με ευθύνη συχνά και των δασκάλων και των γονιών, το σχολείο που μισήθηκε από τα παιδιά σαν κάτεργο και διάδρομος προς ΑΕΙ, αυτό το σχολείο πρέπει να το φυλάξουμε σαν τη φωτιά του Προμηθέα.
Να κάνουν κοπάνα τα παιδιά. Να περάσουν τις μυητήριες τελετές τους οι έφηβοι. Αλλά στην παρούσα στενωπό, τούτο τον σκληρό χειμώνα του 2011-12, ας σταθούμε πλάι τους, γονείς και δάσκαλοι, για να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοιχτά, ζωντανά, δημιουργικά, παιγνιώδη, εκκολαπτήρια για τη νέα Ελλάδα.