Επιστροφή στο 1973;

απο την Αυγη...

Οι σκηνές χθες στο κέντρο της Αθήνας ανακαλούν μνήμες 1973. Ουδέποτε μετά τη Μεταπολίτευση υπήρξε εισβολή ΜΑΤ και κατοχή του χώρου των Προπυλαίων. Ουδέποτε εδώ και 40 χρόνια έγιναν συλλήψεις στο πανεπιστημιακό άσυλο. Ουδέποτε αστυνομικοί, και μάλιστα πάνοπλοι, σχημάτισαν διπλή φάλαγγα εκατέρωθεν των διαδηλωτών ως εάν αυτοί να επρόκειτο για αιχμαλώτους πολέμου. Ανάλογες σκηνές υπήρξαν μόνο σε στιγμές όπως η βίαιη εκκένωση της Νομικής το '73 και του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Όλα αυτά συνέβησαν κατά τη συγκέντρωση 16άρηδων στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η εξέγερση των νέων του 2008 υπήρξε το προανάκρουσμα της κοινωνικής ενεργοποίησης εν όψει της οικονομικής κρίσης. Η νεολαία λειτουργεί πάντοτε ως "μετεωρολογικός σταθμός", ευαίσθητος δέκτης των συντελούμενων κοινωνικών ανατροπών. Η σημερινή νεολαία είναι η πρώτη μετά τον πόλεμο που ζει το μέλλον της ως εφιάλτη. Με 60% ανεργία, με ολοένα και περισσότερα παιδιά να εγκαταλείπουν το σχολείο, με την οικογένειά τους σε κατάσταση απόγνωσης, με τους δασκάλους τους απαξιωνόμενους από την εξουσία. Σε όλα αυτά προστίθεται το βλοσυρό, αυταρχικό και τελικά ολοκληρωτικό πρόσωπο μιας εξουσίας που έχει αναγάγει τη βία -συμβολική και υλική- ως μοναδική μέθοδο φρονηματισμού, δηλαδή αυταρχισμού.
Η χθεσινή εισβολή των αστυνομικών στα Προπύλαια συμπληρώνει την εικόνα των ημερών, όπου ο πρύτανης -και, κατ' επέκταση, το πανεπιστήμιο στο σύνολό του- σύρεται στα δικαστήρια και το Πειθαρχικό, επειδή προασπίζεται την κατά το δυνατόν πιο εύρυθμη και δημοκρατική λειτουργία του ιδρύματος, την αποκατάσταση των υπό απόλυση διοικητικών υπαλλήλων.
Και πάλι, στη δίνη της κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, το πανεπιστήμιο και η νεολαία συγκροτούν τους κοινωνικούς-δημόσιους χώρους αντιπαράθεσης δύο προοπτικών για την εξέλιξη της κοινωνίας: Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία ή Μνημόνιο;

Δίψα...

mpananas.wordpress...

Βλέπεις με πόση ευκολία οι άνθρωποι γύρω σου μιλάνε για φάπες και σφαλιάρες; Δίνουν έμφαση στον οπλισμό των ληστών και μετά ακολουθεί ένα ε και τι να τους κάνανε δηλαδή;. Ο άτυπος σύμβουλος του πρωθυπουργού προτείνει ειρωνικά «Την επόμενη φορά θα τους συλλάβουν χτυπώντας τους με ματσάκια άνηθο». Γελάνε ρε συ με τα μελανιασμένα πρόσωπα. Χαίρονται που συνέλαβαν τους κακούς. Τσαντίζονται στα κρυφά που μάλλον η αστυνομία τους έριξε ξύλο στα πρόσωπα και φαίνεται. Είμαι σίγουρη πως σκέφτονται ότι όλα θα ήταν καλύτερα αν τους είχαν σαπίσει στο ξύλο από το κεφάλι και κάτω. Βγαίνει ο εκπρόσωπος της αστυνομίας και μας κοροϊδεύει όλους ανοιχτά. Όλα έγιναν την ώρα της σύλληψης, από ένα «κύλισμα», δεν έγιναν βασανιστήρια. Λίγες ώρες αργότερα κυκλοφορούν φωτογραφίες των συλληφθέντων χωρίς φώτοσοπ. Πρόσωπα και στόματα μέσα στο αίμα, ζυγωματικά κατεβασμένα, μάτια πρησμένα. Από πίσω ένα ρολόι που δείχνει διαφορετική ώρα από αυτή που λέει η αστυνομία. Φωτογραφίες από κινητό, με τα χέρια των αστυνομικών να τραβάνε το κεφάλι του Μιχαηλίδη που του τρέχει αίμα από το στόμα. Μας κοροϊδεύουν, γελάνε με τη θλίψη μας.
Η ευκολία με την οποία οι άνθρωποι δικάζουν τους συλληφθέντες, τις μάνες τους, τις οικογένειες τους είναι θλιβερά εντυπωσιακή. Αναρωτιούνται πως γίνεται να είναι περήφανη η μάνα του Ρωμανού. Γελάνε με τις δηλώσεις και ψάχνουν έναν ηλεκτρονικό τοίχο να ξεράσουν τον εμετό τους. Δε διστάζουν να δικάσουν ακόμα και τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Βγάζουν εξώφυλλα με τον Γρηγορόπουλο στο φέρετρο και το Ρωμανό να το σηκώνει για να αυξήσουν τις πωλήσεις. Όπως το 2008 ρωτούσαν τι δουλειά είχε ο 16χρονος Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια ,για να καταλήξουν σε κατηγορίες και αφορισμούς για τη μάνα του, έτσι και τώρα. Η συζήτηση πάλι γύρω από τη μάνα που έχασε τον έλεγχο. Πάλι μιλάνε για παιδιά βορείων προαστίων που μέσα στη μίζερη και πλούσια ζωή τους, χαμένοι «ξενιτεύτηκαν στην έρημο του ανορθολογισμού».
Βλέπουν τις φωτογραφίες και σκέφτονται καλά να πάθουν τα κωλόπαιδα. Ακούς; Καλά να πάθουν τα κωλόπαιδα. Διψάνε για δίκες και τιμωρία. Φχαριστιούνται με την τιμωρία, είναι σαν φετίχ, κάτι σαν σαδισμός. Μαζεύονται τα βράδια στα πάνελ των καναλιών και δικάζουν. Περιφέρονται σαν ζόμπι στα κανάλια και κατηγορούν, όλοι εισαγγελείς και δικαστές. Η Παναγιωταρέα επαναλαμβάνει με ανατριχιαστική αλαζονεία στη μητέρα του Μιχαηλίδη «έχετε να πείτε κάτι για την πράξη του γιου σας;». Ξαναρωτάει χωρίς κανένα δισταγμό. Είναι σε δίκη και η μάνα του. Θα λογοδοτήσει κι αυτή ενώπιον των τηλεθεατών. Κανένα ίχνος ανθρωπιάς.
Μια βδομάδα τώρα αναρωτιέμαι πως γίνεται να είσαι γονιός και να βγάζεις τέτοια χαιρεκακία απέναντι σε μια άλλη μάνα και το παιδί της. Πως γίνεται να βιάζεσαι να καταδικάσεις έναν άνθρωπο 20 και 22 χρονών; Πως γίνεται να χαίρεσαι βλέποντας βασανισμένα πρόσωπα; Στο όνομα της ησυχίας, τάξης και ασφάλειας να βασανιστεί όποιος χρειαστεί.
Έχουν βγει όλα τα σαρκοβόρα παγανιά και τριγυρνάνε λυσσασμένα. Όποιος βρεθεί, όποιον μπορούν θα φάνε. Δεν ξεχωρίζουν τίποτα και κανέναν, κάποιος να την πληρώσει, κάποιος να φαγωθεί. Δεν χωράνε εξηγήσεις, μόνο κατηγορίες. Κάποιος να φαγωθεί, κάποιος να τιμωρηθεί, κάποιος να την πληρώσει.
υ.γ. το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος #27 του ηλεκτρονικού περιοδικού babushka

Η εποχή του θερισμού...

Τελλος Φιλης, Parallaxi...

Τώρα που οι 16χρονοι του 2008, έχουν γίνει 20χρονοι, τώρα θα θερίσετε ότι σπείρατε εκείνον τον Δεκέμβρη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Όλοι εσείς που καταδικάζατε την βία από όπου κι αν προέρχεται. Τώρα που οι 16χρονοι έχουν περάσει στα πανεπιστήμια, πήγαν στα πρώτα party στρατολόγησης των κομμάτων, για να έχουν πρόσβαση στις σημειώσεις, μπας και περάσουν εύκολα το μάθημα για ένα πτυχίο χωρίς αντίκρισμα.
Τώρα που οι γονείς τους, ο ένας είναι άνεργος κι ο άλλος με συρρικνωμένο μισθό, τώρα που η TV σα να μη τρέχει τίποτε εξακολουθεί να πουλάει τρόπους ζωής που δεν είναι εφικτοί και το αξίωμα « καλός είναι όποιος έχει φράγκα» παραμένει αμετακίνητο σαν πρώτη μοναδική αξία στην χώρα του δίχως αύριο. Τώρα που κλείνουν τα μουσικά σχολεία και αντιμετωπίζουν τους μαθητές ως γραφικούς όταν κι αν διαμαρτυρηθούν, τώρα που η προοπτική όποιας εργασίας ανήκει στη σφαίρα του εξωπραγματικού, τώρα που πρέπει να πάρει το νέο smart phone, το αυτοκίνητο για να βγάλει γκόμενα, τα trendy ρούχα για τα trendy party γιατί μόνο αυτά προωθούνται και διαφημίζονται, τώρα αρχίζει να διαφαίνεται το μέγεθος της ευθύνης για την τερατογέννεση που κατάφερε να κάνει η γενιά των πενηντάρηδων στη νεολαία μας.
Κι αυτό κάνει όλη την κοινωνία μας το ίδιο υπεύθυνη, αν όχι περισσότερο εγκληματική, μόνο που όσοι σήμερα το πρωί δεν κυκλοφορούμε με πρησμένα από τη μπουνιά ματιά και λαιμούς με Photoshop καλυμμένους στην αγορά, δεν σημαίνει ότι είμαστε αθώοι, αλλά ότι απλά διαφεύγουμε της σύλληψης. Κι όσο αντί να νιώσουμε την ευθύνη που μας αναλογεί, ήρεμοι συνεχίζουμε την επιβίωση μας, τόσο χειρότερη κάνουμε την ώρα που θα χρειαστεί να ομολογήσουμε το πόσο και γιατί φταίμε. Κι όσο κάτι σημειώματα σαν αυτό τα αντιμετωπίζουμε ως γραφικά και μακριά από μας, τόσο η κοινωνία μας βαδίζει όλο και πιο κάτω, όλο και πιο χαμηλά, χωρίς ίχνη επανάκαψης, χωρίς ελπίδα σωτηρίας.
Ναι είναι δυσβάστακτη η εποχή του θερισμού, γιατί οι πρώτοι που θα εκπλαγούν, θα είναι οι φιλήσυχοι, οι σιωπηλοί, οι νοικοκυραίοι που ακόμη και τώρα, χωρίς ντροπή με ελαφρότητα, ομολογούν και σχολιαζουν ότι ένα παιδί 20 χρονών είναι εγκληματίας και τρομοκράτης κι αυτοί τα αθώα ανυπεράσπιστα θύματα του.

συμβαίνει τώρα...

mpananas...

Είχα ακούσει κάποτε μια ιστορία ενός τύπου που είχε εξάρτηση από τον τζόγο και για να έχει λεφτά να συνεχίζει, έκανε ληστείες. Μέχρι που τον έπιασαν μετά από μια ένοπλη ληστεία σε τράπεζα. Καταδικάστηκε για τρείς-τέσσερις ληστείες και μπήκε φυλακή. Έμεινε εκεί καμιά πενταετία και εδώ και κάποια χρόνια είναι ελεύθερος. Δεν είδες ποτέ φωτογραφία του, μάλλον δεν άκουσες ποτέ και τίποτα γι’ αυτόν.
Έπιασαν τέσσερα παιδιά από 20 ως 25 για ληστεία τράπεζας στην Κοζάνη. Τους έδωσαν τόσο ξύλο που τους παραμόρφωσαν και μετά έβγαλαν τις φωτογραφίες τους στο σάιτ της αστυνομίας. Οι φωτογραφίες τους και τα ονόματα τους φιγουράρουν στα δελτία ειδήσεων και σε όλες τις σελίδες στο ίντερνετ. Το θέμα δεν είναι η ληστεία, το θέμα είναι πως είναι αναρχικοί. Στην εποχή του Δένδια, του Σαμαρά και του Φαήλου Κρανιδιώτη οι αναρχικοί είναι ο εχθρός. Το έλεγαν στην προεκλογική τους εκστρατεία, το κάνουν πράξη εδώ και μήνες.
Ζούμε στη χώρα που οι άνθρωποι τρώνε ξύλο και διαπομπεύονται από την αστυνομία για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία δένει πισθάγκωνα 20χρονα, τους φοράει κουκούλα και τους βαράει για ώρες. Ζούμε στη χώρα που δημοσιεύονται φωτογραφίες με πρησμένα και μελανιασμένα μάτια από το ξύλο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία επεξεργάζεται τις φωτογραφίες με τα μελανιασμένα από το ξύλο πρόσωπα, για να μπορούν να αναγνωρίζονται, λέει ο Υπουργός της Προστασίας του πολίτη στα δελτία ειδήσεων.
Ζούμε στη χώρα που ο δημοσιογράφος δηλώνει ανοιχτά πως αυτοί που ληστεύουν με καλάσνικοφ χρήζουν σφαλιάρων. Ζούμε στη χώρα που οι βασανισμοί αμφισβητούνται ή επικροτούνται. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία πολεμάει τους αναρχικούς και όχι τους φασίστες. Ζούμε στη χώρα που αυτοί που ληστεύουν είναι χειρότεροι από αυτούς που σφάζουν και βασανίζουν. Ζούμε στη χώρα που ο φούρναρης της Σαλαμίνας εκτελεί το έργο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα των ελεύθερων βασανιστών. Ζούμε στη χώρα που επιβαρυντικό στοιχείο είναι να είσαι φίλος με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και όχι συνάδελφος του Κορκονέα.
Ζούμε στη χώρα που δεν την πληρώνει ποτέ αυτός που φταίει αλλά αυτός που αποφάσισαν. Ζούμε στη χώρα που τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά χωρίς κανένας από τους υπαίτιους να την πληρώνει. Ζούμε στη χώρα που οι γονείς παιδιών ίδιας ηλικίας με αυτά που βασανίστηκαν, επικροτούν τη δράση της αστυνομίας.
Δεν έχουμε χούντα γράφουν και ξαναγράφουν. Τσαντίζονται όταν χρησιμοποιείς τη λέξη, εμείς είμαστε ευρωπαίοι, εμείς μιλάμε για ανάπτυξη και έχουμε ευρώ. Δεν είμαστε φασίστες, δεν είναι νεοναζί. Στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας είναι όλα μεμονωμένα περιστατικά. Καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται εκτός της αστυνομίας. Βία είναι μόνο αυτή των κουκουλοφόρων στις διαδηλώσεις και των αναρχικών στις καταλήψεις. Τα υπόλοιπα είναι απλά το αναγκαστικό έργο της αστυνομίας προκειμένου να διατηρήσει την τάξη και να πολεμήσει την ανομία.
Δεν τη θέλω τη χώρα σας, δε σας θέλω για συνανθρώπους μου, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται για αυτά που πιστεύουν, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται. Μας σπρώχνουν ολοκληρωτικά στην πόλωση, μας χωρίζουν, θέλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας για να μπορέσουν να πουλήσουν τις παραλίες σας πιο φτηνά στο Κατάρ. Δε νοιάζονται για σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας. Αν έχει ξεμείνει έστω και ένα δείγμα αξιοπρέπειας και σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή τότε οφείλεις να αντισταθείς σε αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Δε συμβαίνει μακριά σου, δεν συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει εδώ, τώρα και έχει ως στόχο εσένα. Εσένα. Θυμώνεις ή έχεις συνηθίσει;

Αχ, Νίκο…

του κ. Γιωργου Πηττα απο το TVXS...

 

Δεν μιλώ μόνο σε σένα, απλά έτυχε να μάθω την ιστορία σου καθώς ξαφνικά την δημοσιεύουν τα Μέσα Ενημέρωσης (;) συχνά με φριχτή και χυδαία πονηριά, άλλες φορές αδιάφορα και ίσως που και που απέριττα, χωρίς δηλαδή τα προπαγανδιστικά περιττώματα…

Ομολογώ, δεν ήξερα. Δεν ήξερα.
Νόμιζα, πως εκείνος ο ένστολος δολοφόνος, είχε σκοτώσει «μόνο» τον φίλο σου τον Αλέξανδρο.
Δεν είχα ιδέα πως ο φόνος ήταν διπλός.
Δεν είχα ιδέα πως ενώ ο Αλέξανδρος βρέθηκε κάτω από το χώμα, εσύ αφέθηκες πίσω στα δεκαπέντε σου να συνεχίζεις επί γης με τα πάντα για σένα να έχουν τελειώσει οριστικά, κι’ από τότε ίσως χωρίς να το καταλαβαίνεις, να ψάχνεις να βρεις το μονοπάτι για να συναντήσεις τον καλό σου φίλο.
Δεν είμαι ο πατέρας σου, αλλά είσαι γιός μου.
Είσαι ο γιος κι’ ο αδερφός, και ο αγαπημένος κάθε ανθρώπου που το μυαλό του κρατά ακόμα ένα ελάχιστο νήμα που να τον συνδέει με την καρδιά του και με τα όνειρα του, κάθε ανθρώπου που έχει μέσα του λίγη τσίπα κι’ αξιοπρέπεια.
Είσαι γιος όλων μας, όλων εκείνων που μεγαλύτεροι από σένα ζήσαμε, γεράσαμε, πεθάναμε εδώ και χρόνια ή και αιώνες, κι’ αφήσαμε τον κόσμο ακίνητο, να δουλεύει σαν μια τεράστια κρεατομηχανή στη βάση της οποίας το αίμα και ο ιδρώτας σκεπάζουν και πνίγουν όσα ωραία κατόρθωσαν οι άνθρωποι.
Γιατί, στο τόσο αίμα, στην τόση αδικία, νιώθω μερικές φορές πως όλα τα τραγούδια και οι μουσικές οι εξαίσιες και τα ποιήματα τα στοχαστικά, όλα, χάνουν το νόημα τους αφού ακόμα επιτρέπουμε την ακύρωσή τους μέσα από όσα αφήνουμε ακόμα να γίνονται.
Είσαι 20, είμαι 56.
Είμαι 40, 30, είμαι 80, 100. Είμαι αιώνων. Και είμαι ο ίδιος.
Στα 20, να βλέπω καθαρά στα 30 να ψάχνω να βρω τις καμπύλες που θα φέρουν σε λογαριασμό το όνειρο με την πραγματικότητα- που φτιάχτηκε πριν από μένα- και μετά, να γίνομαι ένα με αυτήν την πραγματικότητα, άντε, προσθέτοντας κάποιο μικρό φτιασίδι .
Έτσι τσουλά ο κόσμος. Λίγο, και πάλι. Λίγο, και πάλι.
Έτσι νομίζω δηλαδή.
Αχ βρε Νίκο…
Η αλήθεια είναι πως αν είχα βρεθεί στη θέση σου κάποτε στα δεκαπέντε μου, ίσως να είχα πάρει το ίδιο μονοπάτι ή και «χειρότερο» ακόμα. Δεν ξέρω.
Δεν έχω ιδέα αν θα έβρισκα το θάρρος, την αποκοτιά να κηρύξω πόλεμο.
Βλέπεις, ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχτεί προ πολλού, από άλλους. Από τις εξουσίες- καλά το πιστεύεις αυτό θαρρώ.
Και εμείς, νομίζουμε πως «πολεμάμε» αλλά στην πραγματικότητα αμυνόμαστε διαρκώς βαφτίζοντας την άμυνα με διάφορα ονόματα, τα βρίσκεις εύκολα τα ονόματα αυτά στις ετικέτες των ιδεολογιών.
Νίκο, σου ζητώ συγνώμη.
Σου ζητώ συγνώμη που εσύ είσαι στη φυλακή, ενώ οι κουστουμάτοι κλέφτες, καταχραστές, άρπαγες, κυνικοί και δολοφόνοι, κυκλοφορούν χαχανίζοντας και μας βγάζουν τη γλώσσα με τα σάλια τους να στάζουν, καθώς αυτοί, δεν παύουν ποτέ να πεινάνε.
Για χρήμα και δύναμη. Ψοφάνε να γίνονται «θεοί» και ορίζουν έτσι τις τύχες των άλλων.
Και το που μας καταντήσανε, το ξέρεις, το ξέρω, το ξέρουμε.
Τα ξέρουμε;
Αυτοί δεν είναι που κατασκευάζουν τον κάθε Κορκονέα;
Δεν ξέρω αν το άκουσες, τις ώρες που εσύ ήσουν ήδη στα τρυφερά και στοργικά χέρια της Ελληνικής Πολιτείας, ένας συνάνθρωπος μας από τη Σενεγάλη κατέληξε στις γραμμές του τρένου κυνηγημένος όχι από τις δυνάμεις Καταστολής, αλλά, από την Δημοτική Αστυνομία.
Ο εκφασισμός μας, προχωρά σαν τον επιθετικό καρκίνο στο σώμα της κοινωνίας Νίκο.
Και πρέπει τώρα, να ζητήσω συγνώμη (πόσο μα πόσο  ηλίθια λέξη κάποιες φορές) και από τα παιδιά αυτού του ανθρώπου.
Θέλω να τους πω «δεν είμαστε όλοι έτσι» αλλά γιατί να με πιστέψουν αφού αφεθήκαμε να γίνουμε έτσι;
Εγώ επέτρεψα να γίνουμε έτσι. Εγώ και κανένας άλλος.
Αχ, Νίκο, Νίκο…
Η αλήθεια είναι πως δεν συμφωνώ καθόλου με τις ληστείες-απαλλοτριώσεις- τις βόμβες κλπ.
Η αλήθεια η πικρή, είναι πως όλα αυτά, το μόνο που καταφέρνουν στο τέλος, είναι μια τρύπα στο νερό και κάποιοι, καλή ώρα όπως εσύ και οι σύντροφοί σου, γίνονται ανώφελη θυσία στον βωμό ενός συστήματος που έχει μάθει να αυτοπροστατεύεται και να αυτοσυντηρείται.
Έχει πείρα δεκάδων αιώνων σε αυτό.
Μην με ρωτάς ποια είναι η λύση. Δεν ξέρω, δεν ξέρω τίποτα.
Λες, είσαι Αναρχικός.
Καλά κάνεις!

Αιώνες πριν η Αντιγόνη , το 467 «π.Χ» φώναξε:
«ούδ' αισχύνομαι έχουσ' άπιστον τηνδ' αναρχίαν πόλει»
«καμιά ντροπή δεν έχω να πάω κόντρα στη θέληση των κρατούντων»
Ίσως να ξέρεις, πως σε αυτά τα λόγια που βάζει ο Αισχύλος στα χείλη της Αντιγόνης, πάρα πολλοί διαβάζουν την πρώτη εκ βαθέων αντιεξουσιαστική κραυγή.
Και τι ήθελε η Αντιγόνη;
Να τιμήσει τον αδερφό της τον Πολυνείκη.
Και τι ήθελες εσύ;
Να τιμήσεις τον αδερφό σου, τον Αλέξανδρο.
Σου είπα πιο πάνω «Καλά κάνεις!».
Πάντα πίστευα Νίκο, πως η αντιπάθεια προς την Εξουσία, είναι τόσο φυσική, όσο και η αναπνοή.
Αλλά, νομίζω, πως η καλύτερη εκδίκηση προς όλους αυτούς τους εμετικούς και  χαμερπείς, είναι να μην τους αφήσεις να σε τυφλώσουν από το μίσος που σου δημιουργούν.
Αυτή την τυφλότητα επιδιώκουν.
Αυτό το θόλωμα που στο τέλος φτάνει να ευνουχίζει την δική σου πολυτιμότητα, για να την ακυρώσει.
Θυμάμαι πριν από λίγα χρόνια, διάβαζα μία προκήρυξη της Συνομωσίας τω Πυρήνων της Φωτιάς.
Την διάβασα προσεκτικά και την είχα σχολιάσει.
Μου φάνηκε, καθώς τη διάβαζα, πως μέσα της «άκουσα» αντίλαλους από τον Jim Morrison.
«This is the end, this is the end my friend».
Βέβαια, και ο Morrison, ολοκαύτωμα του εαυτού του έγινε.
Αλλά, πρόλαβε και πήγε κόντρα, χωρίς να τον ευνουχίσουν και να τον τυφλώσουν.
Άφησε ξωπίσω του, πέντε, δέκα, είκοσι τραγούδια, πραγματικά φλογοβόλα, που τύλιξαν τον πλανήτη, έφτασαν με τη δύναμή τους παντού και έκαναν τη απογοήτευση πολλών, λιγότερη.
Την συντρόφεψαν. Έγιναν βιταμίνη για το πάθος του κάθε ένα, να πολεμήσει το κτήνος όχι κουτουλώντας το κατακέφαλα, αλλά ακολουθώντας το προσωπικό του όνειρο.
Και ξέρεις Νίκο, καλέ μου Νίκο, μόνο έτσι ίσως μπορεί να γίνει κάπως, κάτι.
Γιατί τα όνειρα των ανθρώπων αδιόρατα ενώνονται και κάθε τόσο, κάνουν τη διαφορά.
Μια τόση δα μικρή διαφορά, ανεπαίσθητη ίσως, αλλά που αθροίζεται με την προηγούμενη και την επόμενη.
Κι αυτή η διαφορά, μας αφορά όλους.
Νίκο, δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Να επαναλάβω πως ντρέπομαι για λογαριασμό μου και όλης της γενιάς μου; Κι’ ας μην είμαστε όλοι κατάπτυστοι. Το αποτέλεσμα μετράει.
Και το αποτέλεσμα είσαι εσύ. Η θέση στην οποία έχεις βρεθεί.
Εσύ και οι σύντροφοί σου. Είμαι μαζί σας κι’ ας διαφωνώ με την πρακτική σας.
Είμαι μαζί σας, γιατί είναι αδύνατον να είμαι «απέναντι»  και γιατί η αδιαφορία είναι χειρότερη κι’ από την αντιπαλότητα.
Κλείνω με τα λόγια ενός ανθρώπου που σε αγαπά πολύ και με μεγαλύτερη συνέπεια από μένα.
Ενός ανθρώπου που με τον τρόπο του, υπήρξε βαθύτατα αναρχικός και μισήθηκε από τους χυδαίους της εποχής μας.
Του Μάνου Χατζιδάκι:
«Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.  Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δε συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»
Νίκο συγνώμη. Συγνώμη.
twitter@pittasgeorge

σφαλιάρες...

το βυτιο...

Τώρα, άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι μας λένε ότι είναι σωστές οι «σφαλιάρες». Δημοσιογράφοι που εξαργύρωσαν όλα αυτά τα στοιχεία της παλιάς Ελλάδας που κατά τ’ άλλα λοιδορούν (νεποτισμός, αναξιοκρατία, κρατισμός). Μας λένε ότι αυτός που συλλαμβάνεται δεν πρέπει να περιμένει δίκη, αφού τη μία και μόνη ετυμηγορία θα την ανακοινώσουν από κοινού, στις ειδήσεις των 8, ο κεντρικός παρουσιαστής, ο υπουργός δημόσιας τάξης και η υπεύθυνη για το αστυνομικό ρεπορτάζ. Μας λένε ότι μπροστά στη ληστεία μιας τράπεζας ή μπροστά σε ένα πρωτοσέλιδο για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, χάνονται τα όποια δικαιώματα έχει ένα κατηγορούμενος και μπορεί να περιμένει το δικό του προσωπικό γκουαντάναμο.
[ Οι γονείς των παιδιών και οι δικηγόροι τους καταγγέλλουν συγκεκριμένα πράγματα. Bonus: κοίτα, κι άλλα βασανιστήρια ]
Τώρα, μας λένε με νόημα ότι ο ένας απ’ τους 4 συλληφθέντες ήταν φίλος του Γρηγορόπουλου. Μας το λένε, μας το τονίζουν, το κάνουν φωτογραφία και αφήνουν να εννοηθεί ότι θέλει ο καθένας να εννοήσει. Ήταν – ο ληστής, ο τρομοκράτης – φίλος του Γρηγορόπουλου. Τί να σημαίνει άραγε αυτό; Κάτι για τον συλληφθέντα ή κάτι για τον νεκρό; Μήπως κάτι και για τους δύο; Μας λένε ότι ήταν φίλος του παιδιού που δολοφονήθηκε. Λες και ο φίλος εκείνου του παιδιού θα ήταν ποτέ λογικό να περνάει τις μέρες του στις ημέρες καριέρας, στη μεγάλη αίθουσα κάποιου κεντρικού ξενοδοχείου.
Τώρα, μας λένε, μας πληροφορούν δηλαδή απ’ τα μεγάφωνα (που κατά τ’ άλλα παίζουν μία Χατζιδάκι, μια Θεοδωράκη και μια τζαζ) ότι υπάρχουν καθυστερήσεις. Υπάρχει, μας λένε, ένα εμπόδιο στις ράγες και ο συρμός δεν μπορεί να προχωρήσει. Λίγη υπομονή μας λένε και θα φτάσετε στο μπαρ της επιλογής σας, θα πιείτε το ποτό σας, θα πάτε στα μαγαζιά, θα γυρίσετε επιτέλους σπίτι σας. Λίγη υπομονή να μετακινήσουμε το εμπόδιο, μας λένε, και θα έρθει η ώρα που θα επιστρέψετε επιτέλους στο διαμέρισμά σας, θα δείτε την ταινία, το τούρκικο σήριαλ, τις ειδήσεις της επιλογής σας. Απ’ τα μεγάφωνα, μας λένε ότι υπάρχει μια τόση δα καθυστέρηση. Ένα εμπόδιο στις ράγες.
Δε μας λένε, αν τελικά ο ένας απ’ τους χρυσαυγίτες που τραυματίστηκαν κατά την επίθεση που επιχείρησαν στου Ζωγράφου, πήγε στο 401 και αν τελικά αυτός ήταν αστυνομικός. Δε μας λένε, τί απάντησαν στον Ευρωπαίο επίτροπο που υποστηρίζει ότι έχει στοιχεία για τη συνεργασία ελας – φασιστών. Δεν μας λένε τίποτα άλλο πια, μόνο απαριθμούν εμπόδια.
Δε μας λένε να είμαστε προετοιμασμένοι, να κρατήσουμε την ανάσα μας, μην τύχει και δούμε αυτό το βίντεο που μεταφέρουν τους συλληφθέντες με εμφανή τα σημάδια απ’ τους βασανισμούς κι αυτοί (κι αυτά δηλαδή, παιδιά είναι) κάτι φωνάζουν. Δε μας λένε ότι εκείνο το στιχάκι του Ιωαννίδη «θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ», θα σφηνωθεί μια μέρα μέσα στα στομάχια μας. Δε μας λένε ότι ήρθε η μέρα που νιώσαμε λίγοι, ελάχιστοι, ανίκανοι να υπερασπιστούμε τα στοιχειώδη. Δε μας λένε ότι ήρθε η μέρα που οι παλιοί βασανιστές θα δικαιώνονται εξακολουθητικά. Απ’ τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και απ’ τους σημερινούς μιμητές τους.
Αυτό που δεν ξέρουν όμως, είναι ότι αυτοί που αρνούνται να βουλιάξουν στη βαρβαρότητα, όσο λίγοι κι αν είναι σ’ αυτόν το κωλότοπο, δεν πρόκειται να σταματήσουν να φωνάζουν. Δεν πρόκειται να σταματήσει να σφίγγεται το στομάχι τους. Δεν πρόκειται να σταματήσουν να κλαίνε και να απελπίζονται. Δεν πρόκειται να ξεχάσουν κανένα εμπόδιο. Θα θυμούνται, όχι εμπόδια, αλλά ονόματα και θα τα θυμούνται καλά, είτε είναι τα ονόματα νεκρών από τη Σενεγάλη είτε τα ονόματα παιδιών που (είτε λήστεψαν είτε όχι) βασανίστηκαν. Και δε θα σταματήσουν να βαδίζουν από ήττα σε ήττα μέχρι τη μέρα εκείνη που οι άνθρωποι δε θα πέφτουν στις ράγες, μέχρι τη μέρα που οι 16 χρονοι δε θα πυροβολούνται και μέχρι τη μέρα που θα εξαφανιστεί το χέρι που βασανίζει. Κι ας λένε ότι θέλουν στο μεταξύ τα δελτία ειδήσεων και τα ανακοινωθέντα της ντροπής. Αυτοί, όσοι είναι – λίγοι ή πολλοί – δε θα σταματήσουν.

Υγ. ως τότε, θα συνεχίζει διαρκώς να βραδιάζει.

Η κρίση γεννάει ανορθολογισμό...

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου, απο το Πριν...

Η φιλολογία για τη συντέλεια του κόσμου έχει μακρινό παρελθόν. Η παλιότερη γνωστή αναφορά είναι ο κατακλυσμός με ήρωα τον Νώε και την κιβωτό.
Παρόμοιες αναφορές υπάρχουν και σε άλλες αρχαίες θρησκείες. Γνωστός είναι και ο κατακλυσμός στην Ελλάδα (απηχώντας τις γεωολογικές ανακατάξεις στο χώρο του Αιγαίου), από τον οποίο σώθηκαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα (Αδάμ-Εύα), πάλι με κιβωτό. Σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία, στο «πλήρωμα του χρόνου» θα υπάρξει Δευτέρα Παρουσία με ανάσταση των νεκρών… Εσχατολογικές προφητείες διατυπώνονται κατά καιρούς με μικρότερη ή μεγαλύτερη απήχηση. Η πιο γνωστή είναι η προφητεία ότι με τη συμπλήρωση της πρώτης χιλιετίας μετά τη γέννηση του Χριστού θα συντελεστεί η Δευτέρα Παρουσία.
Τώρα …είμαστε στην αναμονή της 21/12/2012, ημερομηνία κατά την οποία κατά τους υπολογισμούς των Μάγιας, οι θεοί τους θα καταστρέψουν τον κόσμο με θεόρατα τσουνάμι! Κι όμως αυτό το γλαφυρό παραμυθάκι γίνεται πιστευτό σε μιαν εποχή εκρηκτικής ανάπτυξης των επιστημονικών γνώσεων και των δυνατοτήτων πρόβλεψης! Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και η ΝΑSΑ εξέδωσε καθησυχαστική ανακοίνωση, για να κατευνάσει το κύμα ανησυχίας. Πώς εξηγείται η απήχηση τέτοιων ανορθολογικών αντιλήψεων, που σε ορισμένες περιπτώσεις προσλαμβάνουν διαστάσαεις υστερίας; Ο ανορθολογισμός στις ποικίλες μορφές του, από φαινόμενα της καθημερινής ζωής ως τις φιλοσοφικές αποτυπώσεις του, είναι διαχρονικό πνευματικό φαινόμενο, που σημειώνει όμως έξαρση σε ορισμένες περιόδους έντονης οικονομικής, πολιτιστικής και ηθικής κρίσης. Δεν είναι τυχαίο ότι η θρησκοληψία κι η δεισιδαιμονία άνθισαν στον ζόφο και την άκρα αντιδραστικότητα του Μεσαίωνα. Είναι οξύμωρο ότι στη σύγχρονη εποχή, όπου κυριαρχεί στο επίπεδο της θεωρίας και της τεχνικής το ορθολογικό, αναπτύσσεται με απειλητικές διαστάσεις και σε ευρύ φάσμα πεδίων το ανορθολογικό. Ως στοιχείο του εποικοδομήματος και μάλιστα διιστορικό, ο ανορθολογισμός έχει σχετική αυτοτέλεια. Προσδιορίζεται όμως από την οξεία σήμερα οικονομική, ιδεολογική και ηθική κρίση του καπιταλισμού.
Πρώτα απ’ όλα, η ανασφάλεια, ο ψυχικός και ηθικός κλονισμός των ανθρώπων στην καπιταλιστική κοινωνία της δομικής κρίσης, αξιοποιούνται από αετονύχηδες κερδοσκόπους για χρυσές δουλειές. Κατασκευάζονται πανάκριβα πυρηνικά καταφύγια για πώληση ή ενοικίαση, συσκευές για την αντιμετώπιση, εξωγήινων και ζόμπι!
Πολλοί δωρίζουν τις περιουσίες τους σε παραθρησκευτικές οργανώσεις και σέχτες, για να σώσουν την ψυχή τους. Θραύση κάνουν οι κινηματογραφικές ταινίες (2012, Αρμαγεδδών, Τελευταίος Επιζών κ.ά.), σχετικά ντοκιμαντέρ και βιβλία, ενώ άρχισαν να λειτουργούν σε 24ωρη βάση συνδρομητικά κανάλια που μεταδίδουν σχετικές σειρές… Πέρα όμως από την πρόβλεψη των Μάγιας και τις αντιδράσεις που προκαλεί, ο ανορθολογισμός στην εποχή της κρίσης ιδίως θεριεύει από την καθημερινότητα …ως τη φιλοσοφία με το αζημίωτο συνήθως επαγγελματιών του είδους: Τα ζώδια έχουν εισβάλει στην καθημερινότητά μας, η αμφισβήτησή τους συχνά ηχεί παράδοξη και επισύρει τη λοιδορία. Στις καφετζούδες, τα μέντιουμ, καταφεύγουν όλο και περισσότεροι αφελείς. Η διέξοδος από την κρίση αναζητείται στα τυχερά παιχνίδια και τα λαχεία. Αυξάνεται δυναμικά η επιρροή των παραθρησκευτικών οργανώσεων, της θρησκοληψίας, του μυστικισμού, των δεισιδαιμονιών και των προλήψεων. Ο ανθρώπινος ψυχισμός διαβρώνεται από την ανασφάλεια, το άγχος, την απαισιοδοξία, το φόβο, την κατάθλιψη, την παραίτηση, τις αυτοκαταστροφικές τάσεις. Βρίσκουν γόνιμο έδαφος ο ατομικισμός, ο φυλετισμός, ο εθνικισμός, η αναδίπλωση στο εγώ και τη μοναχικότητα, ο φόβος και το μίσος για τον άλλο, τον διαφορετικό. Ο υποκειμενισμός και ο σχετικισμός αναδεικνύονται κυρίαρχοι τρόποι προσέγγισης της αλήθειας και των ηθικών αξιών. Η αμφισημία και η πολυσημία κατακερματίζουν την ενότητα σκέψης και αξιολόγησης. Μηχανισμοί και μέθοδοι «υπνωτισμού», πνευματικής χειραγώγησης διέπουν τα ΜΜΕ, τη διαφήμιση, τη δημοκοπική προπαγάνδα. Στο δίδυμο του φόβου και του ψεύδους ερείδεται η παρακμάζουσα αστική ιδεολογία στην επιχείρηση πνευματικής και πολιτικής νάρκωσης των πολιτών.
Αλλά και σε φιλοσοφικό επίπεδο, ο ανορθολογισμός της εποχής μας εκφράζεται στο κυρίαρχο ρεύμα του μεταμοντερνισμού. Ο μεταμοντερνισμός αποθεώνει τον σχετικισμό και υποκειμενισμό, αρνούμενος την έννοια της προόδου που εισήγαγε ο Διαφωτισμός, απορρίπτοντας τις «μεγάλες αφηγήσεις», δηλαδή τα οικονομικά, πολιτικά, φιλοσοφικά συστήματα που εκφράζουν μια σφαιρική αντίληψη για την πραγματικότητα, θεωρώντας θεμιτές μόνον τις επιμέρους προσεγγίσεις. Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει ενιαία επιστήμη, η οποία προοδευτικά προχωρεί στην κατάκτηση της αλήθειας, αλλά πολλές επιστήμες, που καθορίζονται από τις δοξασίες της κάθε κοινωνίας και της κάθε εποχής και συνακόλουθα, ότι υπάρχουν πολλές αλήθειες, ανάλογα με τον τρόπο ανάγνωσης των πραγμάτων. Τέλος, θεωρεί ότι δεν υπάρχει ένα σύστημα κοινών αξιιών, αλλά πολλοί ισοδύναμοι κώδικες αξιών, από τους οποίους ο κάθε άνθρωπος διαλέγει κάποιον. Όταν λοιπόν ο διάχυτος στο σύγχρονο καπιταλισμό ανορθολογισμός είναι τόσο ισχυρός, ώστε να δεσπόζει στην αστική φιλοσοφία, εύκολα εξηγείται η κυριαρχία του στην καθημερινότητα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Πιο βλάκες απ' τους βλάκες...

Swell...

Αυτοί που εξέθρεψαν με τις πράξεις και τις παραλήψεις τους τούς Ναζιστές της Χρυσής Αυγής. Αυτοί που με τα μέτρα που πήραν οδήγησαν στην εξαθλίωση και την απόγνωση εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Καταστάσεις οι οποίες είναι γνωστό ότι οδηγούν κάποιους ανθρώπους στην αγκαλιά του φασισμού. Έγινε στο παρελθόν στην Ευρώπη και γίνεται και σήμερα στην Ελλάδα. Και με αυτόν τον τρόπο οι φασίστες της Χ.Α. βρέθηκαν στη Βουλή.

Ακολουθώντας το δρόμο που τους "έστρωσαν" οι παλιότεροι φασίστες του Κοινοβουλίου. Γιατί δεν είναι άλλο από φασισμός το να κόβεις το μισθό, τη σύνταξη και τα επιδόματα πρόνοιας από τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Είναι φασισμός να καταργείς εργασιακά δικαιώματα που κάποια από αυτά κερδήθηκαν με αίμα. Είναι φασισμός να δημοσιοποιείς τα ονόματα οροθετικών γυναικών, με επιχείρημα ότι συνευρέθηκαν μαζί τους κάποιες χιλιάδες ανεγκέφαλων. Είναι καθαρός φασισμός να επιδίδεσαι σε πογκρόμ κατά των μεταναστών και να τους κλείνεις σε στρατόπεδα.

Το να βγαίνεις μετά από άλλα αυτά που εσύ προκάλεσες και να κηρύσσεις αγώνα κατά της Χ.Α. είναι μαλακία. Μαλακία που δείχνει τον πανικό σου γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό που λεγόταν ως αστείο πριν μερικούς μήνες, ότι οι προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ θα γίνονται σε κινηματογράφους, έχει ήδη γίνει πραγματικότητα στη χειρότερη εκδοχή της. Θα κάνετε συγκεντρώσεις σε καφενεία και θα μένει και χώρος για τους μόνιμους πελάτες.

Υιοθετήσατε τη βολική για τις ανασφάλειές σας  θεωρία των δύο άκρων. Αλλά δεν μπορέσατε να αποφύγετε το να γίνετε ρόμπα διεθνώς. Στον GUARDIAN περιμένουν ακόμα τη μήνυση του γελοίου Δένδια. Αυτού που ισχυρίζεται ότι η Αστυνομία δεν έχει σχέσεις με τη Χ.Α. Όταν στις τελευταίες εκλογές, πάνω από το 50% των μπάτσων ψήφισαν Χ.Α...

Οι προκάτοχοι του Δένδια, οι προερχόμενοι από το ίδιο κόμμα, τη ΝΔ, έλεγαν πριν 4 χρόνια ακριβώς ότι ο Κορκονέας ήταν ένας ψυχοπαθής και σε κάθε περίπτωση μεμονωμένο γεγονός. Σήμερα αναγκάζεται ο Δένδιας να παραδεχθεί ότι η αστυνομία βρίθει τέτοιων φυραμάτων. Η μόνη διαφορά που έχουν με τον Κορκονέα, είναι ότι αυτοί στη θέση του Γρηγορόπουλου βάζουν τους μετανάστες. Στη ΝΔ αυτό το αντιλαμβάνονται ως ευκαιρία να δηλώσουν "η πέμπτη φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ, με εμπροσθοφυλακή τη νεολαία του, ξεσκεπάζεται. Βγάζουν τις μάσκες, φορούν τις κουκούλες και εξοπλίζονται με μολότοφ, με σκοπό να κάψουν για μία ακόμη φορά την Αθήνα και να λεηλατήσουν τις περιουσίες των πολιτών. Ως άλλοι δοσίλογοι κουκουλοφόροι της κατοχής στοχοποιούν αστυνομικούς και τις οικογένειές τους δίνοντας τους βορά στις ορέξεις εγκληματικών στοιχείων, αναρτώντας φωτογραφίες τους στο διαδίκτυο!" Οι απευθείας απόγονοι των δοσίλογων κουκουλοφόρων της κατοχής, αυτών που κατέδιδαν τους Έλληνες αντιστασιακούς, έκαναν μια δήλωση που μας πηγαίνει 40 χρόνια πίσω...

Του χρόνου η Χ.Α. θα μας πει ότι ο Γρηγορόπουλος έπεσε θύμα σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Σε λίγο η τρικομματική κυβέρνηση θα θερίσει αυτά που έσπειρε με την πολιτική της.

Στους Δρόμους ...

Γραφει ο Μαχητικος για την Babushka...

Ήρθε και ο Δεκέμβρης λοιπόν, μήνας διακοπών και χαλάρωσης για ΜΕΡΙΚΟΥΣ, περίοδος αναμνήσεων, διαταραχών και μελαγχολίας για άλλους. Από όλα έχει ο μπαξές σε αυτό τον τόπο, που κάποτε θύμιζε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών, μια εντελώς αντίθετη από τη σημερινή εικόνα του ξεπουλήματος συνειδήσεων, της φτήνιας αξιών και της παντελούς έλλειψης προσωπικοτήτων.

Έμελλε να χαθεί ένας ανήσυχος έφηβος, από το χέρι ενός ένστολου συμπλεγματικού προστάτη της εξουσίας, για να αντικρύσει η κοινή γνώμη το βαθμό της σήψης και της απαλλοτρίωσης της κοινωνίας μας. Ακόμα και ο πιο αθώα σκεπτόμενος έβλεπε κατάματα την ωμή αλήθεια και δεν «έχαφτε» όσα του σέρβιρε το σύστημα. Αυτό οδήγησε τόσο κόσμο στους δρόμους, συσπείρωσε αδύναμους και φοβισμένους και ώθησε τον κόσμο να βγει στο δρόμο, να διαδηλώσει, να εξωτερικεύσει τα συναισθήματα του με τον πιο δυναμικό και γενναίο τρόπο. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η επανάσταση πήρε μορφή. Ο κόσμος ποδοπάτησε τον φανατισμό και τον κομματικό οπαδισμό που έθρεφε τόσα χρόνια το σύστημα τους και έσπασε περήφανος τα δεσμά του.
Εκείνος ο Δεκέμβρης αφύπνισε πολλούς, τους οδήγησε στα γνωστά μονοπάτια της αντίδρασης. Οι πλατείες και οι δρόμοι πλημμύρισαν από κάθε λογής ανθρώπους, ένα απέραντο ψηφιδωτό που έδειχνε να αντιλαμβάνεται την πραγματική ανάγκη της εποχής. Μιας εποχής που χρειάζεται θυσίες και σκληρές διαπραγματεύσεις κόντρα σε όλα όσα έχουμε μάθει τόσα χρόνια. Ένα απόστημα που έπρεπε να σπάσει με τον πιο βίαιο τρόπο και να ξεριζωθεί μέχρι και την τελευταία ικμάδα του, προτού μπορέσει να χτυπήσει  ξανά και να δηλητηριάσει τις ψυχές μας. Μια επανάσταση που κάπου χάθηκε στην πορεία της, μπόρεσαν τα παπαγαλάκια της προπαγάνδας του συστήματος αλλά και η βία της εξουσίας να μετατρέψουν σε προσωρινή αμηχανία. Μια στάση στην πορεία προς την ελευθερία, κόσμος που έχανε τη δουλειά, το μεροκάματο, τη ζωή κάτω από τα πόδια του, έπρεπε να επανακαθορίσει το είναι του και να αποφασίσει πως θα γίνει η επανεκκίνηση του. Σε αυτό το χαμό φταίει ότι δε μάθαμε ποτέ την αληθινή ιστορία σ’ αυτόν το τόπο, στα σχολικά κλουβιά, αυτό που διδασκόταν ήταν η εκδοχή της ιστορίας αυτών που ήταν από πάνω. Τα κομμάτια που πονούσαν και έγδερναν το όμορφο παρουσιαστικό τους, λογοκρίνονταν, αποκρύπτονταν με τρόπο και κάθε λογής στερεότυπο κυκλοφορούσε για όσους έκαναν λόγο για το αντίθετο. Όπως δε μάθαμε ποτέ τίποτα από τους δασκάλους μας για τα ανένταχτα αγρίμια που ελευθέρωσαν αυτή τη χώρα από τα δεσμά του ναζί κατακτητή. Την περηφάνια που θα έπρεπε να νιώθουμε στα στήθια μας για αυτούς τους σύγχρονους – αρχαίους Έλληνες που οφείλαμε να έχουμε ως οδηγούς στην πορεία μας. Αμέτρητες προδοσίες, πολλά πισώπλατα μαχαιρώματα, ακόμα και μεταξύ συντρόφων. Το πούλημα αξιών από κάποιους που άρπαξαν την ευκαιρία να εξοφλήσουν τα κατορθώματα ενός λαού για προσωπικά τους οφέλη, να προλάβουν να στρογγυλοκαθίσουν στην καρέκλα της εξουσίας.
Κάποιοι φρόντισαν να μη μάθουμε ποτέ για εκείνον τον τόσο μακρινό αλλά συνάμα τόσο κοντινό Δεκέμβρη. Τότε που το αντάρτικο λευτέρωσε αυτόν τον τόπο και είδε τις θυσίες του να υφαρπάζονται από το μηχανισμό του συστήματος και τις έξωθεν δυνάμεις των «καλών» Ευρωπαίων που πάντα ήθελαν την προκοπή της χώρας μας. Ούτε για τις εν ψυχρώ δολοφονίες ακούσαμε ποτέ, ούτε για τις μάχες σώμα με σώμα στο κέντρο της Αθήνας, ούτε καν τα Βρετανικά άρματα μάχης στο Σύνταγμα είδαμε ποτέ. Ήταν όλα μια θολή ανάμνηση, μια ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά που κάποιους βόλευε το θάψιμο της. Έμεινε μόνο η λέξη εμφύλιος να βασανίζει τα παιδιάστικα όνειρα μας και σαν « ταμπού» να απαγορεύεται δια παντός το κάθε ερώτημα γύρω από αυτήν και η κάθε πιθανή διερεύνηση της αλήθειας. Στόματα σφραγίστηκαν, με το καλό η δια της  βίας. Έμεινε μόνο η στάμπα του «κόκκινου», του Κομμουνιστή που αιματοκύλισε αυτή την χώρα. Τα «Τάγματα Ασφαλείας» μεταμορφώθηκαν σε ομάδες «πατριωτών» και οι εκάστοτε διοικητές τους, οι πιο αιμοβόροι και άνευ συνειδήσεως δηλαδή, κατόρθωσαν να εξαργυρώσουν τα εγκλήματα τους με την είσοδο τους στη βουλή και στο μηχανισμό κομματικής στήριξης.
Μετά από όλα αυτά, βλέπουμε ξανά την φιλοσοφία των δύο άκρων να καλλιεργείται συστηματικά και να προβάλλεται από το σύνολο των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης. Ένας τρόπος αποπροσανατολισμού του απλού πολίτη, μέθοδος εκφοβισμού και απειλής για το ότι ήρθε η ώρα να ξαναζήσει αυτός ο τόπος ακόμα μια εμφύλια διαμάχη. Και ο πολίτης πέφτει στην παγίδα αυτή και τρομάζει, το σκέφτεται, δυσανασχετεί, κάνει πίσω, επειδή ακριβώς δεν ξέρει, δεν έχει διδαχθεί την αληθινή ιστορία. Έμεινε η λιωμένη καραμέλα ότι κάποιοι ήθελαν να πουλήσουν τον τόπο μας σε κόκκινους και μπλε, ότι αυτοί που την ελευθέρωσαν την ήθελαν για δική τους και μόνο. Ο πολίτης που δε μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι το αντάρτικο έγινε για αυτόν, από αυτόν. Κανένα κέντρο κυβερνητικής εξουσίας δε τα παράτησε όλα για να υπερασπιστεί το κοινό καλό. Το συναίσθημα πατριωτισμού δεν έχει χρώμα, είναι στην καρδιά και στην ψυχή του καθενός που προσέφερε την ίδια του τη ζωή στη λευτεριά αυτού του τόπου. Τα αγρίμια που προδόθηκαν και εκδιώχθηκαν ακόμα και από τους δικούς τους ανθρώπους.
Φτάνοντας στο σήμερα, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε φυλακίσει απελευθερωτές, έχουμε σκοτώσει ήρωες, έχουμε αναδείξει προδότες της χώρας ως μέγιστους πατριώτες, έχουμε επιτρέψει τους ίδιους και τους ίδιους να κυβερνάνε τις ζωές μας, να εξουσιάζουν ακόμα και τα όνειρα μας. Μοναδικό αντίδοτο σε όλα αυτά, η θέληση μας να ξεφύγουμε από αυτά. Σπάμε τα δεσμά με τη βία στη βία της εξουσίας, με μεγαλύτερη ένταση και θυμό. Πολεμάμε για αυτά που αγαπάμε, αποφασισμένοι και όχι αναγκασμένοι, χωρίς οίκτο, χωρίς κανένα πισωγύρισμα. Γράφουμε τη δική μας ιστορία, στους δρόμους.
Καλό μας μήνα λοιπόν, και αλληλεγγύη και στήριξη στους φυλακισμένους, γιατί επικηρυγμένοι είμαστε όλοι...