Εν αμφιβολία κατά του κατηγορουμένου...

Eagainst.com...

«Είναι αδύνατο να υπερασπιστείς τον εαυτό σου όταν δεν υπάρχει καλή θέληση» *
Θα μπορούσαν να γραφτούν εκατοντάδες νομικά παράπονα για την δίκη-παρωδία και την καταδίκη του Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος φανταζόταν και ο ίδιος, λίγο πολύ την κατάληξη της υπόθεσής του.
Οι δικαστές, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστούν τον έλληνα μεταμοντέρνο μπάτσο που ξέρει και να βασανίζει αλλά και να δουλεύει πίσω από ένα φορητό υπολογιστή προσπαθώντας να εντοπίσει τους κακοποιούς όπως στα αμερικάνικα b-movies, καταφέρνουν να ξεπερνούν τον εαυτό τους κάθε φορά που πέφτει στον ιστό τους κάποιος αναρχικός. Καταστρατηγώντας προκλητικότατα τόσο τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις όσο και την ποινική δικονομία που ρυθμίζει τους κανόνες διεξαγωγής μιας δίκης, προσδίδουν μια τόσο λούμπεν χυδαιότητα σ’ αυτό που κάνουν που δεν χρειάζεται να μπει κανείς στον κόπο να κάνει μια συζήτηση για τη φύση του Νόμου ως Μεγάλου Φρουρού της κυρίαρχης τάξης. Κάνουν τα πράγματα πιο απλά: καταργούν κάθε νομική εγγύηση που παρέχει ακόμα κι αυτό το δίκαιο που προφυλάσσει την τάξη που υπηρετούν, σα να έχουν χάσει κάθε ψυχραιμία, σα να πρόκειται για λυσσασμένους χωροφύλακες που υστεριάζουν, σα να μην ξέρουν καν νομικά.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι προφανές: στο βαθμό που η κοινωνία είναι αποκτηνωμένη και έχει παραδοθεί άνευ όρων, δεν ενδιαφέρει την εξουσία να κρατήσει τα προσχήματα και στο βαθμό που δεν τα κρατάει η κοινωνία αποκτηνώνεται ακόμα περισσότερο, εκφασιζόμενη σε κάθε διάσταση της δημόσιας ζωής.
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων δικάζοντας τον Τάσο Θεοφίλου, ακολούθησε, συνειδητά ή ασυνείδητα – δεν έχει σημασία, αυτή την πορεία προς την χαμέρπεια, αγνοώντας όχι μόνο τη νομική επιστήμη αλλά και την κοινή λογική. Αλλά, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζονται από κάποιους, δεν αγνόησε το «λαϊκό αίσθημα», τουλάχιστον όχι αυτό της πλειοψηφίας, που είτε δεν νοιάζεται για το αν το σύστημα Δικαιοσύνης έχει καταντήσει κάτι που θυμίζει την Ιερά Εξέταση, είτε γουστάρει πολύ αυτόν ακριβώς το χαμερπή χαρακτήρα που έχει υιοθετήσει.

Μήπως το παιδί σας είναι αναρχικός;

Αφουσια...

Μετά και το πρόσφατο δημοσίευμα της φυλλάδας "Πρώτο Ψέμα" για τον προσηλυτισμό νεαρών στην Αναρχία και κατά προέκταση στην τρομοκρατία, είναι πια επιτακτική η ανάγκη να αναχαιτισθεί ο κίνδυνος που μας απασχολεί όλους. Διότι το θέμα που καίει όλους τους γονείς δεν είναι ο βιοπορισμός, το ενοίκιο ή το δάνειο που τρέχει, οι λογαριασμοί που καταφθάνουν συνεχώς και το γενικότερο αίσθημα ανασφάλειας για το μέλλον. Το πραγματικό πρόβλημα για κάθε ελληνική οικογένεια είναι μήπως το παιδί τους γίνει αναρχικός.

Σας παραθέτουμε λοιπόν 5+1 ενδείξεις, για να γνωρίζει ο κάθε γονέας εάν το παιδί του έχει πέσει στην Αναρχία.

1. Προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις:

Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας δείχνει μια αδικαιολόγητη ευαισθησία για τα προβλήματα άλλων ανθρώπων, ακόμη κι αγνώστων, είναι μάλλον ώρα να ανησυχήσετε. Έχει παρατηρηθεί πως τα παιδιά που έχουν λάβει τον χαρακτηρισμό του "αναρχικού" δείχνουν 5-6 φορές περισσότερο ενδιαφέρον για τον "άλλον" σε σχέση με τα φυσιολογικά παιδιά. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να παραβλέπουν βασικές διαφορές που διατηρούν με άλλους ανθρώπους, όπως η εθνικότητα και το φύλο.

2. Προβλήματα με την Δικαιοσύνη:

Η παραβατική συμπεριφορά ανέκαθεν αποτελούσε σοβαρή ένδειξη για τα προβληματικά παιδιά. Στην περίπτωση των "αναρχικών" παιδιών, η παραβατικότητα αυτή εμφανίζεται πρώτα σε θεωρητικό επίπεδο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της κυρίας Κ. " Όλα ξεκίνησαν όταν ο γιος μου (15 ετών) επιστρέφοντας απ' το σχολείο με ρώτησε αν πρέπει να υπακούμε σε νόμους που δεν είναι δίκαιοι". Εμφανώς ταραγμένη η μητέρα, είπε πως ο γιος της δεν είχε εμφανίσει ποτέ παρόμοια προβλήματα πριν από το περιστατικό. "Με τον καιρό, το παιδί μου άλλαξε εντελώς, αρνείται να υπακούσει πια ακόμα και σε βασικές εντολές όταν δεν τις θεωρεί δίκαιες. Δεν τον αναγνωρίζω πλέον".

3. Προβλήματα σχετιζόμενα με το διάβασμα:

Ενώ τα περισσότερα παιδιά φαίνεται να αρκούνται στην ανάγνωση όσων τους ανατίθενται, τα "αναρχικά" παιδιά εμφανίζουν τάσεις να διαβάζουν αναγνώσματα που δεν περιέχονται στη διδακτέα ύλη. Σε πολλές περιστάσεις, μάλιστα, η επιθυμία αυτή τους εμποδίζει από την παρακολούθηση τηλεόρασης και βιντεοπαιχνιδιών. Αν και φαινομενικά το συγκεκριμένο πρόβλημα ταυτίζεται με τα προβλήματα παραβατικότητας, τέτοιες συμπεριφορές μπορούν να εμφανιστούν και χωρίς την ταυτόχρονη παρουσία άλλων συμπτωμάτων. Θεματικά φαίνεται να εξιτάρονται κυρίως από την ανάγνωση Ιστορίας, πολιτικών επιστημών αλλά και ποίησης.

4. Προβλήματα αυτοπεποίθησης:

Όπως έχει δείξει η διεθνής βιβλιογραφία, τα περισσότερα παιδιά καταφέρνουν να αναπτύξουν την αυτοπεποίθηση τους σε φυσιολογικά επίπεδα χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Τα αναρχικά παιδιά, αντιθέτως, δείχνουν πολλές φορές σημάδια ακραίας αυτοεκτίμησης που φτάνει σε επίπεδα έντονου ναρκισσισμού. Σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά αυτά, ακόμα και σε προσχολική ηλικία, φαίνεται να πιστεύουν ότι είναι σε θέση να ξεπεράσουν προκλήσεις χωρίς την παρέμβαση ή τις οδηγίες μεγαλυτέρων. Ενώ κάτι τέτοιο μπορεί να μην φαντάζει ως σοβαρό πρόβλημα αρχικά, ενδέχεται να επιφέρει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στη συνέχεια.


5. Προβλήματα στη λήψη τροφής:

Ένα από τα πιο συχνά προβλήματα που παρατηρείται στα παιδιά αυτά αφορά στη λήψη τροφής. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν μαρτυρίες γονέων που αναφέρουν ότι τα παιδιά αυτά αρνούνται εντελώς να καταναλώσουν κουτόχορτο. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες γονέων και φορέων (σχολείο, Εκκλησία, ΜΜΕ) να πείσουν τα παιδιά να συνεχίσουν την κατανάλωση, εντούτοις η αναγκαστική πρόσληψη του δεν φαίνεται να αποδίδει θετικά αποτελέσματα. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι, πέρα από την άρνηση καθ' αυτή, πολλά παιδιά οδηγούνται και στην αμφισβήτηση παγιωμένων πεποιθήσεων και δογμάτων με απρόβλεπτες συνέπειες.


6. Προβλήματα σχετιζόμενα με τον ύπνο:

Ίσως η σοβαρότερη απ' όλες τις υπόλοιπες ενδείξεις. Ενώ τα περισσότερα παιδιά βλέπουν όνειρα μόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου, τα αναρχικά παιδιά συνεχίζουν να τα βλέπουν και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Πλήθος ερευνών σε νευρολογικό επίπεδο έχουν επιχειρήσει να εξηγήσουν αυτό το περίεργο φαινόμενο χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Σε αυτό που συμφωνούν πάντως οι περισσότεροι επιστήμονες είναι πως, αν το πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να οδηγήσει σε περαιτέρω ενοχλήσεις, έως και εμμονές, για την πραγματοποίηση των ονείρων αυτών.

Οι νέοι και το σύστημα...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μερικές νέες γραφίδες εμπαίζουν τους γονείς που δηλώνουν ότι είναι οικογένεια αναρχικών. Αγνοούν ή βγάζουν φλύκταινες στο άκουσμα της έννοιας αναρχία. Θεωρούν, δηλαδή, ότι αυτές οι οικογένειες που δηλώνουν αναρχικές είναι θεοπάλαβες, ετοιμάζονται να κλειστούν στις φυλακές ή κάθε μέρα, αντί να τρώνε σαν άνθρωποι στο τραπέζι, αυτοί φτιάχνουν μολότοφ ή ότι κοιμούνται και ξυπνάνε με το όνειρο να βομβαρδίσουν το Κοινοβούλιο…
Θεωρούν οι αθεόφοβες αυτές γραφίδες πως όποιος διαβάζει την πολιτική φιλοσοφία της αναρχίας είναι για δέσιμο ή εχθρός της κοινωνίας, ένας δυνάμει τρομοκράτης. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε.

Το φαντασιακό κάθε συνεπούς αναρχικού δεν είναι η βία και η καταστροφή αλλά η αλληλεγγύη και η ειρηνική συνύπαρξη. Οταν, όμως, έχεις μάθει να ερμηνεύεις τα πάντα με βάση τις απολαβές της εργασίας σου ή τις συντηρητικές αρχές σου (δικαίωμα του καθενός), δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ότι υπάρχουν πάσχοντες άνθρωποι, γεμάτοι θυμό και οργή με όσα συμβαίνουν στην ελληνική Πολιτεία και οι φταίχτες παραμένουν ατιμώρητοι και, ως εκ τούτου, αυταρχικοί και αλαζόνες.

Εχουν δίκιο βεβαίως όταν γράφουν ότι κάποια στιγμή, όταν συνειδητοποιήσουν, βγαίνοντας από τις φυλακές, ότι η ζωή τους σταμάτησε στα είκοσί τους χρόνια, θα είναι πολύ αργά. Γι” αυτό, λοιπόν, πρέπει να κρίνουμε αυτά τα παιδιά, που «λάθεψαν» στον στόχο, με επιείκεια, να μη χάσουν τη ζωή επειδή νόμισαν ότι το Καλάσνικοφ είναι η απάντηση. Αλλο αυτό, το λάθος των παιδιών δηλαδή, και άλλο να ταυτίζεται η αναρχική ιδεολογία με την ωμή βία.

Είναι μια ταύτιση που εξυπηρετεί πολλούς βολεμένους, ενταγμένους και υπηρετούντες με συνέπεια και αυταπάρνηση το αγαπητό τους πολιτικό σύστημα, το οποίο αποκαλούν, ανερυθρίαστα, δημοκρατία. Θα ήταν δημοκρατία εάν λειτουργούσαν οι θεσμοί, η Δικαιοσύνη, η Δημόσια Διοίκηση, η Βουλή, η Αστυνομία, η Υγεία, η Παιδεία. Ολα αυτά, όμως, είναι λίγο πριν από την κατάρρευση` παντού σκάνδαλα και εκβιασμοί και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Σε ποιες αρχές της δημοκρατίας να πιστέψουν τα παιδιά;

Ολα γύρω τους είναι στρεβλά κι ανάποδα, προκλητικά και αντιδημοκρατικά, άχυμα και στρυφνά, ερεβώδη. Πουθενά νησίδες ελευθερίας και επαγγελματικού προσανατολισμού` πουθενά κάποια διέξοδος. Ειδικά τώρα με την αποκαλούμενη κρίση, τα παιδιά βιώνουν πρωτόγνωρες καταστάσεις, προσπαθώντας να δώσουν κουράγιο στους γονείς τους. Αυτό το ξέρουν καλά όσοι έχουν παιδιά σε τούτες τις κρίσιμες ηλικίες και αδυνατούν να τα βοηθήσουν οικονομικά (ψυχολογικά κ.λπ.).

Καλόν θα ήτο να είναι πιο προσεκτικοί στη διατύπωσή τους όσοι δεν έχουν πρόβλημα με την ύπαρξη του σαθρού πολιτικού συστήματος. Εντάξει, τη δουλειά τους κάνουν (και πρέπει να την κάνουν καλά, μπας και χάσουν την εύνοια αυτού του συστήματος)` να αποκτήσουν μόνο λίγη σοβαρότητα. Δεν βλάπτει.

g.stamatopoulos@efsyn.gr

συμβαίνει τώρα...

mpananas...

Είχα ακούσει κάποτε μια ιστορία ενός τύπου που είχε εξάρτηση από τον τζόγο και για να έχει λεφτά να συνεχίζει, έκανε ληστείες. Μέχρι που τον έπιασαν μετά από μια ένοπλη ληστεία σε τράπεζα. Καταδικάστηκε για τρείς-τέσσερις ληστείες και μπήκε φυλακή. Έμεινε εκεί καμιά πενταετία και εδώ και κάποια χρόνια είναι ελεύθερος. Δεν είδες ποτέ φωτογραφία του, μάλλον δεν άκουσες ποτέ και τίποτα γι’ αυτόν.
Έπιασαν τέσσερα παιδιά από 20 ως 25 για ληστεία τράπεζας στην Κοζάνη. Τους έδωσαν τόσο ξύλο που τους παραμόρφωσαν και μετά έβγαλαν τις φωτογραφίες τους στο σάιτ της αστυνομίας. Οι φωτογραφίες τους και τα ονόματα τους φιγουράρουν στα δελτία ειδήσεων και σε όλες τις σελίδες στο ίντερνετ. Το θέμα δεν είναι η ληστεία, το θέμα είναι πως είναι αναρχικοί. Στην εποχή του Δένδια, του Σαμαρά και του Φαήλου Κρανιδιώτη οι αναρχικοί είναι ο εχθρός. Το έλεγαν στην προεκλογική τους εκστρατεία, το κάνουν πράξη εδώ και μήνες.
Ζούμε στη χώρα που οι άνθρωποι τρώνε ξύλο και διαπομπεύονται από την αστυνομία για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία δένει πισθάγκωνα 20χρονα, τους φοράει κουκούλα και τους βαράει για ώρες. Ζούμε στη χώρα που δημοσιεύονται φωτογραφίες με πρησμένα και μελανιασμένα μάτια από το ξύλο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία επεξεργάζεται τις φωτογραφίες με τα μελανιασμένα από το ξύλο πρόσωπα, για να μπορούν να αναγνωρίζονται, λέει ο Υπουργός της Προστασίας του πολίτη στα δελτία ειδήσεων.
Ζούμε στη χώρα που ο δημοσιογράφος δηλώνει ανοιχτά πως αυτοί που ληστεύουν με καλάσνικοφ χρήζουν σφαλιάρων. Ζούμε στη χώρα που οι βασανισμοί αμφισβητούνται ή επικροτούνται. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία πολεμάει τους αναρχικούς και όχι τους φασίστες. Ζούμε στη χώρα που αυτοί που ληστεύουν είναι χειρότεροι από αυτούς που σφάζουν και βασανίζουν. Ζούμε στη χώρα που ο φούρναρης της Σαλαμίνας εκτελεί το έργο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα των ελεύθερων βασανιστών. Ζούμε στη χώρα που επιβαρυντικό στοιχείο είναι να είσαι φίλος με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και όχι συνάδελφος του Κορκονέα.
Ζούμε στη χώρα που δεν την πληρώνει ποτέ αυτός που φταίει αλλά αυτός που αποφάσισαν. Ζούμε στη χώρα που τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά χωρίς κανένας από τους υπαίτιους να την πληρώνει. Ζούμε στη χώρα που οι γονείς παιδιών ίδιας ηλικίας με αυτά που βασανίστηκαν, επικροτούν τη δράση της αστυνομίας.
Δεν έχουμε χούντα γράφουν και ξαναγράφουν. Τσαντίζονται όταν χρησιμοποιείς τη λέξη, εμείς είμαστε ευρωπαίοι, εμείς μιλάμε για ανάπτυξη και έχουμε ευρώ. Δεν είμαστε φασίστες, δεν είναι νεοναζί. Στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας είναι όλα μεμονωμένα περιστατικά. Καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται εκτός της αστυνομίας. Βία είναι μόνο αυτή των κουκουλοφόρων στις διαδηλώσεις και των αναρχικών στις καταλήψεις. Τα υπόλοιπα είναι απλά το αναγκαστικό έργο της αστυνομίας προκειμένου να διατηρήσει την τάξη και να πολεμήσει την ανομία.
Δεν τη θέλω τη χώρα σας, δε σας θέλω για συνανθρώπους μου, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται για αυτά που πιστεύουν, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται. Μας σπρώχνουν ολοκληρωτικά στην πόλωση, μας χωρίζουν, θέλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας για να μπορέσουν να πουλήσουν τις παραλίες σας πιο φτηνά στο Κατάρ. Δε νοιάζονται για σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας. Αν έχει ξεμείνει έστω και ένα δείγμα αξιοπρέπειας και σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή τότε οφείλεις να αντισταθείς σε αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Δε συμβαίνει μακριά σου, δεν συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει εδώ, τώρα και έχει ως στόχο εσένα. Εσένα. Θυμώνεις ή έχεις συνηθίσει;

Αχ, Νίκο…

του κ. Γιωργου Πηττα απο το TVXS...

 

Δεν μιλώ μόνο σε σένα, απλά έτυχε να μάθω την ιστορία σου καθώς ξαφνικά την δημοσιεύουν τα Μέσα Ενημέρωσης (;) συχνά με φριχτή και χυδαία πονηριά, άλλες φορές αδιάφορα και ίσως που και που απέριττα, χωρίς δηλαδή τα προπαγανδιστικά περιττώματα…

Ομολογώ, δεν ήξερα. Δεν ήξερα.
Νόμιζα, πως εκείνος ο ένστολος δολοφόνος, είχε σκοτώσει «μόνο» τον φίλο σου τον Αλέξανδρο.
Δεν είχα ιδέα πως ο φόνος ήταν διπλός.
Δεν είχα ιδέα πως ενώ ο Αλέξανδρος βρέθηκε κάτω από το χώμα, εσύ αφέθηκες πίσω στα δεκαπέντε σου να συνεχίζεις επί γης με τα πάντα για σένα να έχουν τελειώσει οριστικά, κι’ από τότε ίσως χωρίς να το καταλαβαίνεις, να ψάχνεις να βρεις το μονοπάτι για να συναντήσεις τον καλό σου φίλο.
Δεν είμαι ο πατέρας σου, αλλά είσαι γιός μου.
Είσαι ο γιος κι’ ο αδερφός, και ο αγαπημένος κάθε ανθρώπου που το μυαλό του κρατά ακόμα ένα ελάχιστο νήμα που να τον συνδέει με την καρδιά του και με τα όνειρα του, κάθε ανθρώπου που έχει μέσα του λίγη τσίπα κι’ αξιοπρέπεια.
Είσαι γιος όλων μας, όλων εκείνων που μεγαλύτεροι από σένα ζήσαμε, γεράσαμε, πεθάναμε εδώ και χρόνια ή και αιώνες, κι’ αφήσαμε τον κόσμο ακίνητο, να δουλεύει σαν μια τεράστια κρεατομηχανή στη βάση της οποίας το αίμα και ο ιδρώτας σκεπάζουν και πνίγουν όσα ωραία κατόρθωσαν οι άνθρωποι.
Γιατί, στο τόσο αίμα, στην τόση αδικία, νιώθω μερικές φορές πως όλα τα τραγούδια και οι μουσικές οι εξαίσιες και τα ποιήματα τα στοχαστικά, όλα, χάνουν το νόημα τους αφού ακόμα επιτρέπουμε την ακύρωσή τους μέσα από όσα αφήνουμε ακόμα να γίνονται.
Είσαι 20, είμαι 56.
Είμαι 40, 30, είμαι 80, 100. Είμαι αιώνων. Και είμαι ο ίδιος.
Στα 20, να βλέπω καθαρά στα 30 να ψάχνω να βρω τις καμπύλες που θα φέρουν σε λογαριασμό το όνειρο με την πραγματικότητα- που φτιάχτηκε πριν από μένα- και μετά, να γίνομαι ένα με αυτήν την πραγματικότητα, άντε, προσθέτοντας κάποιο μικρό φτιασίδι .
Έτσι τσουλά ο κόσμος. Λίγο, και πάλι. Λίγο, και πάλι.
Έτσι νομίζω δηλαδή.
Αχ βρε Νίκο…
Η αλήθεια είναι πως αν είχα βρεθεί στη θέση σου κάποτε στα δεκαπέντε μου, ίσως να είχα πάρει το ίδιο μονοπάτι ή και «χειρότερο» ακόμα. Δεν ξέρω.
Δεν έχω ιδέα αν θα έβρισκα το θάρρος, την αποκοτιά να κηρύξω πόλεμο.
Βλέπεις, ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχτεί προ πολλού, από άλλους. Από τις εξουσίες- καλά το πιστεύεις αυτό θαρρώ.
Και εμείς, νομίζουμε πως «πολεμάμε» αλλά στην πραγματικότητα αμυνόμαστε διαρκώς βαφτίζοντας την άμυνα με διάφορα ονόματα, τα βρίσκεις εύκολα τα ονόματα αυτά στις ετικέτες των ιδεολογιών.
Νίκο, σου ζητώ συγνώμη.
Σου ζητώ συγνώμη που εσύ είσαι στη φυλακή, ενώ οι κουστουμάτοι κλέφτες, καταχραστές, άρπαγες, κυνικοί και δολοφόνοι, κυκλοφορούν χαχανίζοντας και μας βγάζουν τη γλώσσα με τα σάλια τους να στάζουν, καθώς αυτοί, δεν παύουν ποτέ να πεινάνε.
Για χρήμα και δύναμη. Ψοφάνε να γίνονται «θεοί» και ορίζουν έτσι τις τύχες των άλλων.
Και το που μας καταντήσανε, το ξέρεις, το ξέρω, το ξέρουμε.
Τα ξέρουμε;
Αυτοί δεν είναι που κατασκευάζουν τον κάθε Κορκονέα;
Δεν ξέρω αν το άκουσες, τις ώρες που εσύ ήσουν ήδη στα τρυφερά και στοργικά χέρια της Ελληνικής Πολιτείας, ένας συνάνθρωπος μας από τη Σενεγάλη κατέληξε στις γραμμές του τρένου κυνηγημένος όχι από τις δυνάμεις Καταστολής, αλλά, από την Δημοτική Αστυνομία.
Ο εκφασισμός μας, προχωρά σαν τον επιθετικό καρκίνο στο σώμα της κοινωνίας Νίκο.
Και πρέπει τώρα, να ζητήσω συγνώμη (πόσο μα πόσο  ηλίθια λέξη κάποιες φορές) και από τα παιδιά αυτού του ανθρώπου.
Θέλω να τους πω «δεν είμαστε όλοι έτσι» αλλά γιατί να με πιστέψουν αφού αφεθήκαμε να γίνουμε έτσι;
Εγώ επέτρεψα να γίνουμε έτσι. Εγώ και κανένας άλλος.
Αχ, Νίκο, Νίκο…
Η αλήθεια είναι πως δεν συμφωνώ καθόλου με τις ληστείες-απαλλοτριώσεις- τις βόμβες κλπ.
Η αλήθεια η πικρή, είναι πως όλα αυτά, το μόνο που καταφέρνουν στο τέλος, είναι μια τρύπα στο νερό και κάποιοι, καλή ώρα όπως εσύ και οι σύντροφοί σου, γίνονται ανώφελη θυσία στον βωμό ενός συστήματος που έχει μάθει να αυτοπροστατεύεται και να αυτοσυντηρείται.
Έχει πείρα δεκάδων αιώνων σε αυτό.
Μην με ρωτάς ποια είναι η λύση. Δεν ξέρω, δεν ξέρω τίποτα.
Λες, είσαι Αναρχικός.
Καλά κάνεις!

Αιώνες πριν η Αντιγόνη , το 467 «π.Χ» φώναξε:
«ούδ' αισχύνομαι έχουσ' άπιστον τηνδ' αναρχίαν πόλει»
«καμιά ντροπή δεν έχω να πάω κόντρα στη θέληση των κρατούντων»
Ίσως να ξέρεις, πως σε αυτά τα λόγια που βάζει ο Αισχύλος στα χείλη της Αντιγόνης, πάρα πολλοί διαβάζουν την πρώτη εκ βαθέων αντιεξουσιαστική κραυγή.
Και τι ήθελε η Αντιγόνη;
Να τιμήσει τον αδερφό της τον Πολυνείκη.
Και τι ήθελες εσύ;
Να τιμήσεις τον αδερφό σου, τον Αλέξανδρο.
Σου είπα πιο πάνω «Καλά κάνεις!».
Πάντα πίστευα Νίκο, πως η αντιπάθεια προς την Εξουσία, είναι τόσο φυσική, όσο και η αναπνοή.
Αλλά, νομίζω, πως η καλύτερη εκδίκηση προς όλους αυτούς τους εμετικούς και  χαμερπείς, είναι να μην τους αφήσεις να σε τυφλώσουν από το μίσος που σου δημιουργούν.
Αυτή την τυφλότητα επιδιώκουν.
Αυτό το θόλωμα που στο τέλος φτάνει να ευνουχίζει την δική σου πολυτιμότητα, για να την ακυρώσει.
Θυμάμαι πριν από λίγα χρόνια, διάβαζα μία προκήρυξη της Συνομωσίας τω Πυρήνων της Φωτιάς.
Την διάβασα προσεκτικά και την είχα σχολιάσει.
Μου φάνηκε, καθώς τη διάβαζα, πως μέσα της «άκουσα» αντίλαλους από τον Jim Morrison.
«This is the end, this is the end my friend».
Βέβαια, και ο Morrison, ολοκαύτωμα του εαυτού του έγινε.
Αλλά, πρόλαβε και πήγε κόντρα, χωρίς να τον ευνουχίσουν και να τον τυφλώσουν.
Άφησε ξωπίσω του, πέντε, δέκα, είκοσι τραγούδια, πραγματικά φλογοβόλα, που τύλιξαν τον πλανήτη, έφτασαν με τη δύναμή τους παντού και έκαναν τη απογοήτευση πολλών, λιγότερη.
Την συντρόφεψαν. Έγιναν βιταμίνη για το πάθος του κάθε ένα, να πολεμήσει το κτήνος όχι κουτουλώντας το κατακέφαλα, αλλά ακολουθώντας το προσωπικό του όνειρο.
Και ξέρεις Νίκο, καλέ μου Νίκο, μόνο έτσι ίσως μπορεί να γίνει κάπως, κάτι.
Γιατί τα όνειρα των ανθρώπων αδιόρατα ενώνονται και κάθε τόσο, κάνουν τη διαφορά.
Μια τόση δα μικρή διαφορά, ανεπαίσθητη ίσως, αλλά που αθροίζεται με την προηγούμενη και την επόμενη.
Κι αυτή η διαφορά, μας αφορά όλους.
Νίκο, δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Να επαναλάβω πως ντρέπομαι για λογαριασμό μου και όλης της γενιάς μου; Κι’ ας μην είμαστε όλοι κατάπτυστοι. Το αποτέλεσμα μετράει.
Και το αποτέλεσμα είσαι εσύ. Η θέση στην οποία έχεις βρεθεί.
Εσύ και οι σύντροφοί σου. Είμαι μαζί σας κι’ ας διαφωνώ με την πρακτική σας.
Είμαι μαζί σας, γιατί είναι αδύνατον να είμαι «απέναντι»  και γιατί η αδιαφορία είναι χειρότερη κι’ από την αντιπαλότητα.
Κλείνω με τα λόγια ενός ανθρώπου που σε αγαπά πολύ και με μεγαλύτερη συνέπεια από μένα.
Ενός ανθρώπου που με τον τρόπο του, υπήρξε βαθύτατα αναρχικός και μισήθηκε από τους χυδαίους της εποχής μας.
Του Μάνου Χατζιδάκι:
«Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.  Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δε συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»
Νίκο συγνώμη. Συγνώμη.
twitter@pittasgeorge

Συγκυρία και στρατηγική οπτική...

Των Χρήστου Λάσκου και Χριστόφορου Παπαδόπουλου, Red NoteBook...

Τις τελευταίες μέρες είχαμε την ευκαιρία να θυμηθούμε λαμπρές στιγμές από παλιότερες εποχές της ανανεωτικής αριστεράς, όταν η «Πτέρυγα», πριν γίνει ΔΗΜΑΡ και εξαπτέρυγο του νεοφιλελευθερισμού,
με ρητό τρόπο –πιο ρητό πεθαίνεις– έδινε μάχες προάσπισης της σοβαρότητος του χώρου.

Βέβαια, όπως είναι λογικό, τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται σήμερα, στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, περιθωριακά. Περιθωριακά, στο μέτρο που, όσο και «μετριοπαθής και σοβαρός» κι αν είσαι εκ φύσεως, δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις πως το 30% είναι γέννημα του ριζοσπαστικού αντισυστημικού χαρακτήρα και των αντίστοιχων πρακτικών του χώρου μας. Γι’ αυτό και η επίδειξη μετριοπάθειας αφορούσε μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού δηλώσεις, που εγκαλούσαν στην τάξη τους απείθαρχους (!) «αναρχικούς και αριστεριστές» ανάμεσά μας. Μολονότι περιθωριακές, όμως, οι στάσεις αυτές δεν παύουν να είναι ενοχλητικές. Γιατί, π.χ., δίνουν πάτημα σε πασόκους τύπου Πρωτόπαπα να λοιδορούν –φανταστείτε, ο Πρωτόπαπας λοιδορεί τον Βαγγέλη Διαμαντόπουλο!– συντρόφους μας, ανακατεύοντας έλλειψη σοβαρότητας, αναρχοφροσύνη και αρειανοσύνη, δηλαδή χουλιγκανισμό. Και υπάρχουν άνθρωποί μας που συντάσσονται, απολογούμενοι στον Πρωτόπαπα και τον Κεδίκογλου.

Λοιπόν, ας ξεκαθαριστούν ορισμένα ζητήματα. Σε ό,τι αφορά το θέμα των «ακραίων» δηλώσεων στελεχών του χώρου μας, ας σταματήσει η σαχλαμάρα που, στην πραγματικότητα, αναγνωρίζει …ένα κάποιο δίκιο στην κυβέρνηση (!). Όπως σωστά το έθεσε, τόσο επί της ουσίας όσο και επί της προοπτικής του πράγματος, ο Γιάννης Αλμπάνης την Κυριακή στην Εποχή,  «[α]ν η κατάληψη ενός εγκαταλελειμμένου κι ετοιμόρροπου σπιτιού θεωρείται πλέον έγκλημα καθοσιώσεως, δεν θα θεωρηθεί το ίδιο και μια κατάληψη επιχείρησης από απλήρωτους εργαζόμενους ή ενός άδειου κτιρίου από άστεγους; Κι αν καταδικάζουμε την «ανομία» (sic) εν γένει, πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε τα κινήματα «Δεν Πληρώνω» ή τις επανασυνδέσεις ρεύματος στα σπίτια αυτών των  φτωχοδιαβόλων που παλεύουν για την επιβίωση;». Έλα, ντε! Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αν σκεφτούμε πως «[το] να αφεθούν οι καταλήψεις στις τύχες τους θα δώσει ζωτικό χώρο στους φασίστες, [δεδομένου ότι ε]ίναι γνωστό τοις πάσι ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα η Villa Αμαλίας αποτέλεσε φραγμό στην επέκταση της φαιάς πανούκλας των κατ’ επάγγελμα κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα».

Όπως είναι γνωστό, επιπλέον, πως πολλά αυτοδιαχειριζόμενα στέκια καταλήψεων, επαναλαμβάνοντας μια πολύ περισσότερο εκτεταμένη σε βορειοευρωπαϊκές –και όχι μόνο– χώρες, αποτέλεσαν κατά καιρούς πραγματικά κύτταρα αυτοοργάνωσης και έμπρακτα αντιαγοραίας συλλογικής έκφρασης, την ίδια στιγμή που το πασοκοδεξιό κράτος άφηνε τους χώρους να σαπίζουν και να καταρρέουν.

Αυτά είπαν οι σύντροφοί μας, που υπέπεσαν σε «ακραίες» δηλώσεις τις προηγούμενες μέρες: λογιότερα ή λαϊκότερα, πάντως αυτά είπαν. Ήταν, επομένως, απολύτως «εντός γραμμής». «Έστω», θα μας πούνε, όμως, κάποιοι. «Έστω, ως προς αυτά. Αλλά ο Διαμαντόπουλος υπερασπίστηκε την αναρχία ως άμεση δημοκρατία». Γουάου!

Στα σοβαρά, το κατάλληλο σχόλιο επί του συγκεκριμένου το έκανε ήδη ο Θανάσης Καρτερός στην Αυγή του Σαββάτου. Και είπε περίπου: σιγά μην αρχίσουμε να απολογούμαστε στον κάθε τραμπάκουλα εξουσιαστή για τη γνώμη μας σχετικά με τον Κροπότκιν, τον Ντουρούτι, την Έμμα Γκόλντμαν ή και τον «κόκκινο» Ντάνι Κον Μπεντίτ. Και καλά το είπε. Γιατί σε λίγο αυτοί θα μας απαγορέψουν και τη Κίρα Νάιτλι να βλέπουμε, μια και παίζει την Άννα Καρένινα του αυτοπροσδιοριζόμενου ως αναρχικού Λέοντος Τολστόι. Ας προσέξουν, λοιπόν, οι «σοβαροί» αναμεταξύ μας. Αν δεν αντιδράσουμε μαχητικά, το γνωστό ποίημα του Μπρεχτ γι’ αυτόν που έμεινε μόνος και ανυπεράσπιστος, επειδή δεν ενδιαφέρθηκε ή φοβήθηκε να υπερασπιστεί τους προηγούμενους από αυτόν μόνους και ανυπεράσπιστους, κινδυνεύει να αποκτήσει τραγική επικαιρότητα.

***

Τα προηγούμενα, προφανώς, δεν σημαίνουν ότι θα πρέπει να τσιμπάμε, ακολουθώντας την ατζέντα του αντιπάλου. Κι αυτό αφορά τόσο τις καταλήψεις, όσο –και εξίσου– τη λίστα Λανγκάρντ. Όπως επίσης δεν σημαίνουν πως θα πρέπει να είμαστε ανυποψίαστοι απέναντι στην κλιμάκωση μιλιταριστικών πρακτικών, οι οποίες, από όπου κι αν εκπορεύονται, είναι απολύτως προφανές τι υπηρετούν.

Εμείς αυτά που πρωτίστως οφείλουμε να προτάσσουμε είναι όσα κάνουν κεντρικό το κοινωνικό ζήτημα και την ταξική σύγκρουση, δηλαδή το αγριότερο και βιαιότερο πράγμα που μας συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Η ανυποχώρητη επιμονή μας πως η ανεργία, οι αυτοκτονίες, η μαζική και ακραία φτώχεια, η πείνα των παιδιών, η έλλειψη πρόσβασης σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, δεν συνιστούν παράπλευρες απώλειες μιας σχεδόν «φυσικής» κακοτυχίας, αλλά τη μεγαλύτερη και συστηματικότερη βία που μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους, πρέπει να είναι οδηγός μας σε κάθε μας δημόσια παρέμβαση, στο μέτρο που αποτελεί την θεμελιώδη προϋπόθεση για να διαμορφώσουμε τη σωστή ατζέντα.

Πρέπει, επιπλέον, να αντιληφθούμε και κάτι ακόμα. Ότι η προοπτική της άμεσης και αναγκαίας και (για λόγους επιβίωσης, πλέον, της ελληνικής κοινωνίας) πολιτικής ανατροπής, η προοπτική δηλαδή της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως διαφαίνεται από την άνοιξη κι έπειτα, είναι η προοπτική μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής σύγκρουσης. Το σύστημα, εγχώριο και διεθνές, θα αντιδράσει λυσσασμένα. Όποιος λοιπόν επενδύει σε λογικές ώριμου φρούτου ή φαντάζεται πως κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει μια λιγότερο ή περισσότερο ομαλή εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου (;) προγράμματος, είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος. Και ακόμη πιο βαθιά νυχτωμένος είναι όποιος σχεδιάζει την κατάκτηση της ηγεμονίας στην κοινωνία με οδηγητική ιδέα την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς τον δυσώνυμο, όσο και ανύπαρκτο πια, «μεσαίο χώρο».

Θα πει κάποιος: και τότε πώς το 30% θα γίνει 50 ή 60% για τις δυνάμεις της αριστεράς, χωρίς μια τέτοια «κοινωνική διεύρυνση», και τις μετριοπαθείς συμπεριφορές που απαιτεί; Πώς θα γίνει, αν δεν νερώσουμε και λίγο τον αντισυστημισμό μας; Η απάντηση, στις γενικές της γραμμές, είναι προφανής: Αν παίρνεις 30%, ενώ σε ψηφίζει το 40% των ανέργων ή των νέων, και το 35% των εργατών και ιδιωτικών υπαλλήλων, ο πρώτος και κυριότερος στόχος είναι να συστρατευθεί μαζί σου το 80% των ανέργων και των νέων και το 70% των εργατών και των ιδιωτικών υπαλλήλων. Ο πρώτος στόχος, δηλαδή, είναι να επεκτείνεις την ταξική σου επιρροή ακριβώς σε εκείνες τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες για τις οποίες η αριστερά ιδρύθηκε και υπάρχει. Κι αυτό όχι μόνο δεν επιτάσσει τον υποτονισμό του καταστατικού ριζοσπαστισμού του χώρου μας, αλλά το ακριβώς αντίθετο: επιβάλλει την ενίσχυση του αντισυστημισμού και του αντικαπιταλισμού μας.

Η αντίθετη κίνηση είναι στρατηγικά αυτοκτονική. Όχι, κυρίως, γιατί εν τέλει αποτελεί λαϊκιστική παρεκτροπή του χειρότερου είδους. Αλλά και γιατί είναι ο σίγουρος τρόπος για να χαθεί το σημερινό 30% που αντιπροσωπεύει, δυνάμει, ένα πολύ μεγάλο εξεγερσιακό, αντιστασιακό, δημοκρατικό και δημιουργικό δυναμικό. Αυτό το δυναμικό είναι που θα φέρει και τους υπόλοιπους. Το ενάμιση εκατομμύριο, και όχι οι τριάντα χιλιάδες, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό το ενάμιση εκατομμύριο έχει συγκεκριμένο ταξικό προφίλ, τόσο παραγωγικό και θετικό, που πριν από λίγους μήνες δεν θα μπορούσαμε να το φανταστούμε ούτε στα καλύτερά μας όνειρα.

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις...

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη...

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις! Η παραλλαγή του γνωστού άσματος πάει γάντι με την περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ. Με μια διαφορά: Ο Αθανασόπουλος, στον οποία αναφέρονται οι γνωστοί στίχοι, έχασε τα νιάτα του από κακούργα πεθερά. Στην περίπτωση του αριστερού βουλευτή όμως υπάρχει κακούργος πεθερός, ο οποίος ευτυχώς δεν έχει -ακόμα- τη δυνατότητα να ξεπαστρεύει τους ανεπιθύμητους γαμπρούς της εξουσίας.
Τι έκανε ο συμπαθής στους Καστοριανούς -και όχι μόνο- Καστοριανός; Εξήγησε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη τι πρεσβεύει κατά τη γνώμη του η αναρχία -την άμεση δημοκρατία. Εξέφρασε τη συμπάθειά του για τις συλλογικότητες και τις δράσεις τύπου Βίλλα Αμαλίας, αλλά και για τον αναρχικό χώρο. Και επέμεινε -άκουσον, άκουσον- ότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν εξέγερση και όχι συνωμοσία της φωτιάς και κουραφέξαλα του γλυκού νερού.
Το αποτέλεσμα ήταν ο κακούργος πεθερός Σίμος Κεδίκογλου να τον βαφτίσει κουκουλοφόρο. Να εγκαλέσει το κόμμα του γιατί δεν τον αποκεφαλίζει. Να μας ενημερώσει ότι η άποψη περί της αναρχίας ως άμεσης δημοκρατίας είναι αντίθετη προς το σύνταγμα και τη δημοκρατική ομαλότητα -την οποία ο πεθερός και το σόι του έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Και να μπλέξει τον βουλευτή με καδρόνια, λοστάρια, μάσκες, που μαζί με την κουκούλα τον στέλνουν τσιφ στην αντιτρομοκρατική.
Και λες τώρα εσύ ο αθώος πολίτης. Βρε αγόρι μου Διαμαντόπουλε, τι τα ήθελες τα πολιτικά μαθήματα αναρχίας και εξέγερσης; Τρώει ο γάιδαρος ανθότυρο; Νογάει ο Κεδίκογλου από ισπανικό εμφύλιο και Βαρκελώνη, από αναρχοσυνδικαλισμό και Σάκο, από αναρχικό κίνημα και Βαντσέτι, από ελευθεριακό σοσιαλισμό και Ντουρούτι; Ο κόσμος καίγεται κι εσύ θα μας μάθεις τις διαφορές ενός ιδεολόγου αναρχικού από έναν χρήσιμο ηλίθιο -ή απλώς χρήσιμο- κουκουλοφόρο; Έλεος!
Πες, παιδάκι μου, ότι καταδικάζεις τον αναρχισμό και τις παραφυάδες του να μην τρομάζεις τον κόσμο. Σταμάτα να λες άγνωστες λέξεις, όπως αυτοπροσδιορίζομαι -άκου αυτοπροσδιορίζεσαι, ποιος είσαι ρε φίλε; Πες ότι καλώς μπούκαραν στη Βίλλα Αμαλίας και στη Βίλλα Κάλλας και καλώς θα μπουκάρουν σε κάθε Βίλλα που ορισμένοι θέλουν να πάψει να είναι Βίλλα. Πες πόσο σέβεσαι το δικαίωμα στην ιδιοκτησία των ιδιοκτητών και στην ανέχεια των μη ιδιοκτητών. Και, εν τέλει, χαμογέλα ρε. Τι σου ζητάνε;

Κρατήστε μου παρακαλώ το χέρι κι άμα κλαίω, μην ανησυχείτε, απ΄ το φόβο μου είναι που τον ξεπερνάω ...

Της Δάφνης Σφέτσα απο το Red NoteBook...

Περνάν τα δις μπροστά από τα μάτια μας, ανεβοκατεβαίνουν, ανεβαίνουν δηλαδή, 11, 11,5, 13,5. Νούμερα ασύλληπτα  –και το ασύλληπτα με διπλή σημασία- αραδιάζουν νούμερα ασύλληπτα και τα παίρνουν μέτρα, όχι τόσο για να μας σώσουν, το σώσιμο δεν πουλάει πια, όχι ότι ξεπουλούσε κι όλας πριν αλλά τέλος πάντων τον πρώτο καιρό την έκανε τη δουλειά του. Τώρα κυρίως τα παίρνουν γιατί λέει τα έχει πάρει η τρόικα και δεν μας αφήνει ρε παιδιά αέρα να αναπνεύσουμε αλλά εμείς συνεχίζουμε να διαπραγματευόμαστε για να περισώσουμε καμιά πενταροδεκάρα, δεν είμαστε και τέρατα δα, τονε πονάμε τον συνταξιούχο. Η διαπραγμάτευση δεν πάει πολύ καλά όμως και τα νούμερα ανεβαίνουν, κόβεται αυτό, κόβεται το άλλο, κόβεται το τρίτο, να τους κοπεί το χέρι φωνάζει ο γέρος στο καφενείο.

Πολύ κόψιμο μας έχει πιάσει και η πόλη μυρίζει σκατά. Σε κάθε γωνιά παρακμή, περιθώριο, θλίψη και οργή. Κι ο καιρός να γελάει μέσα στη μούρη μας: τόσο σκοτεινές μέρες και βγάζουμε τη μπέμπελη.

«Ε εσύ ρε Αφγάνι, πού νομίζεις ότι πας, έλα εδώ ρε». Παρασκευή, κοντεύει μεσάνυχτα, στην άδεια Μενάνδρου. Μπάτσος -εγώ, ξέρετε, αναρχικιά δεν είμαι, του ΣΥΡΙΖΑ παιδί - αλλά αυτός είναι μπάτσος, κωλόμπατσος. Μου λέει να πάω στο ΑΤ Ομόνοιας γιατί τόλμησα να μιλήσω, να παρέμβω στον παράνομο με όλα τα νομικά συγγράμματα του κόσμου έλεγχο στοιχείων στο Αφγάνι, όπως το φώναξε από το απέναντι πεζοδρόμιο. Τι να μιλήσω, τι να παρέμβω... ίσα που τόλμησα να νιαουρίσω. Γιατί φοβάμαι ρε.

Κάνω επικλήσεις στη «λογική», μα πώς του μιλάτε έτσι, τι έκανε, ε, μην τον σπρώχνετε, μα άνθρωπος είναι, δεν μπορείτε να συμπεριφέρεσθε έτσι. Στέκομαι εκεί και λέω ό,τι να ‘ναι. Είναι Παρασκευή, κοντεύει μεσάνυχτα, λίγα μέτρα μακριά από τη δουλειά μου, μόλις που έχω φύγει. Και φοβάμαι ρε γιατί είμαι μόνη μου κι αυτοί είναι φασίστες. Δεν φορούσε καν στολή, ο προϊστάμενος που είναι «ιδιόρρυθμος» όπως μου λέει το μπατσάκι δίπλα του με ένα τόσο χαζό γέλιο που θέλω να το χαστουκίσω να ξυπνήσει από τη βλακεία.

Ο μετανάστης χαμογελάει, δεν έχει ταραχτεί καθόλου. Χαμογελάει με ύφος σαν να του φαίνεται αδιανόητο και γραφικό που μια κοπέλα μιλάει γι’ αυτόν. Δεν ξέρω, έτσι λέω, δεν έχω ιδέα γιατί χαμογελάει. Έχει έρθει δεν ξέρω και γω από πού το... Αφγάνι, δεν ξέρω αν είναι όντως Αφγανός. Δεν ξέρω γιατί χαμογελάει, ξέρω όμως ότι δεν φοβάται ούτε λίγο έναν κωλόμπατσο στα στενά της ομόνοιας. Μάλλον γι΄ αυτό γελάει. Γιατί εγώ είμαι το γατάκι της φάσης, γιατί έχω χεστεί.

Δυο μέρες μετά είμαι σπίτι μου, ακούω κρότους, πυροβολισμοί λέω, δεν έμαθα ποτέ τι ήταν. Ναι εγώ σπίτι μου κατέληξα, όχι σαν το Αφγάνι που σπίτι δεν έχει, ούτε πατρίδα. Και φωνές, φασαρίες, ουρλιαχτά. Αστυνομικοί ουρλιάζουν. Κάτι μηχανάκια, δίας, δέλτα, δεν βλέπω καθαρά. Ανάποδα στη Χαριλάου Τρικούπη είναι αλλά δεν έχω οπτικό πεδίο. Μοιάζει με μεγάλη επιχείρηση. Πάλι φοβάμαι ενώ εγώ είμαι σπίτι μου, μπορώ να κλείσω πόρτες και παράθυρα και να μην ακούω. Έλα μωρέ μαλακίες: Δεν μπορώ και το ξέρω. Γιατί έρχεται η ώρα μου, φίλοι μου καλοί και σύντροφοι και δεν μπορείς να την κλείσεις έξω από τα παντζούρια. Δεν θες κι όλας.

Τόση ένταση και πάθος νομίζω ότι κάτι με τρομοκρατία (sic) θα έχει να κάνει. Ή μήπως την πέσαν πάλι σε κανα ΑΤ, όπως χθες στην Ακρόπολη; Προφανώς κάποια επίθεση στην αστυνομία για να το έχουν πάρει τόσο προσωπικά. Ή κάτι πολύ σοβαρό.

Αρχίζω να έχω οπτικό πεδίο: Έχουν πιάσει έναν, είμαι μακριά το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι πρόκειται για αρσενικό. Είναι πολλοί οι μπάτσοι, τον σέρνουν, άλλος είναι πάνω σε μηχανάκι, άλλοι πεζή, τον σπρώχνουν, του φωνάζουν αλλά πάνε προς την άλλη μεριά, δεν βλέπω καλά, δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, ένας είναι ρε παιδιά και σεις τόσοι πολλοί, δεν μπορείτε να τον συλλάβετε σαν... άνθρωποι; Όλα γίνονται γρήγορα, έχει συγκεντρωθεί κόσμος, ένας κύριος μεγάλης ηλικίας -κρίνοντας από τη φωνή- ουρλιάζει να σταματήσουν να τον βαράνε. Τρέχω κάτω. Από την απέναντι είσοδο βγαίνει ένας κύριος. Τι έγινε μου λέει; Δεν έχω ιδέα κι εγώ να δω πάω. Είμαστε νέοι γείτονες ε; Ναι Δάφνη – Μιχάλης, χάρηκα. Βλέπω κάποιους γνωστούς. Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν ξέρουμε. Τι ήταν αυτοί οι κρότοι; Δεν ξέρουμε. Κατέβαιναν, λέει ένας δημοσιογράφος -τον ξέρω, αυτός δεν με καταλαβαίνει-, μηχανάκια με μαυροκόκκινες σημαίες ανάποδα την Χαριλάου Τρικούπη και τους κυνηγούσε αστυνομία. Πιάσανε τον έναν, τον ακινητοποίησαν στην άσφαλτο, του περάσαν χειροπέδες -έκαναν ένα μικρό γύρο θριάμβου με κλωτσοπατινάδα και έφυγαν, συνεχίζω εγώ το τέλος. Πυροβολισμοί ήταν σίγουρα λέει κι αυτός πάντως που δεν είναι κι ακριβώς του ευρύτερου χώρου. Από την άλλη μπάντα βρίσκεται δηλαδή.

Μέχρι να τα πούμε όλα αυτά, έρχεται ο δεύτερος. Ένας νεαρός, μακριά μαλλιά, τον κρατάνε 6- 7, δεν ξέρω, είναι κι άλλοι πίσω τους, άλλοι μπροστά τους συνοδεία. Φωνάζει ο κόσμος πού το πάτε το παιδί, τι σας έκανε. Γυρνάει ένας σε κυβικά γορίλα με οργισμένο μάτι «παιδί; παιδί τον λες αυτόν; πού να ήξερες τι έκανε». Συνεχίζουν πεζή κάτω στη Βουλγαροκτόνου και φεύγουν. Παίρνουν ένα μηχανάκι, κόκκινο, έξω από το ψιλικατζίδικο στη γωνία με Ζωοδόχου Πηγής ήταν. Προσπαθεί να το βάλει μπρος ένας μικρός μπάτσος, κάπου με την τρίτη το καταφέρνει. Απομακρύνονται και χάνονται. Και η απορία μένει: τέτοιο μένος τι διάολο κάνανε τα «παιδιά» που δεν πρέπει να τα λέμε παιδιά γιατί πού να ξέραμε τι έχουν κάνει;

Αρχίζει μια θειά να υπερασπίζεται τους μπάτσους και της την πέφτουν, λεκτικά. Δεν έχει άλλο νόημα, τέλειωσε η φάση εδώ. Πάμε σπίτι να δούμε τι ήταν όλο αυτό το σόου. Ποιους πιάσανε; Εναπομείναντες Πυρήνες; 17Ν; Αλ Κάιντα; Τι φάση; ΤΙ; ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ; ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Αισθάνομαι γελοία, σαχλή, είμαι χαζή, χαζή, χαζή. Έγινε λέει σύγκρουση αναρχικών, αντιεξουσιαστών, όπως θέλουνε ας τους πούμε, με χρυσαυγίτες, φασίστες, αλήτες, όπως θέλουμε θα τους πούμε, άλλοι θα τους πούνε απλώς κατοίκους. Και μετά την πέσανε στα παιδιά που δεν πρέπει να τα λέμε παιδιά γιατί πού να ξέραμε τι έχουν κάνει. Μάθαμε: αντιφασιστική μοτοπορεία στο κέντρο της πόλης και κυρίως εκεί που αλωνίζουν καθίκια κάθε μέρα, σφάζουν, μαχαιρώνουν, τρομοκρατούν, πουλάνε προστασία.

Φοβάμαι, φίλοι μου καλοί και σύντροφοι. Γιατί είχα δίκιο: Όντως τέτοιο μένος υπήρχε γιατί έγινε κάτι στην ίδια την αστυνομία. Έγινε στους χρυσαυγίτες. Έχουν πια αρχίσει να ταυτίζονται. Κάποιες μονάδες, αυτές οι από δ κυρίως, δεν μπορεί να ξεχωριστούν.

Φοβάμαι φίλοι μου καλοί και σύντροφοι. Γιατί την επομένη πιάσανε τους αλληλέγγυους σε αυτούς. Και τους δέρνουνε, ακόμη τώρα που μιλάμε, αλύπητα. Και λίγες μέρες πριν ο άλλος πήρε την καραμπίνα να πυροβολήσει «λαθρο»μετανάστες. Δεν τον έπιασαν τον φίλο με την καραμπίνα. Δεν τον έπιασαν παρότι ακόμη και κάμερα υπήρχε εκεί, τα είδαμε όλα καρέ καρέ. Όχι αυτός δεν είναι αλήτης. Αυτός μόνο να σκοτώσει πήγε.

Ζωή μαγική, φίλοι μου καλοί και σύντροφοι.

Σαμαράς και ΧΑ προχωράνε χέρι χέρι, καταλαμβάνουν τις πόλεις μας και μας λένε να πάμε στο ΑΤ ομόνοιας.

Τους άλλους τους έχουν στη ΓΑΔΑ και τους βαράνε. Επειδή υπάρχουν.

Και ετοιμάζονται να μας αφήσουν ξεβράκωτους με τα μέτρα που μας παίρνουν.

Κι όχι τίποτα άλλο είναι κι ο Μεϊμαράκης που γ...ει και δεν λέει να κυκλοφοράμε γυμνοί.

Κυρίως στην ψυχή.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Μπορούμε ρε, πάμε, με φόβο, όλοι μαζί, να τον σπάσουμε, να κρατηθούμε χέρι χέρι, να μην σπάσουμε εμείς ολότελα, λίγες στιγμές μπορεί, όπως την Παρασκευή, ένα κουρέλι, τίποτα δεν έκανα, μα και τι να είχα κάνει, έτσι ζω κάθε μέρα, στην ομόνοια δουλεύω, κάθε μέρα τα βλέπω, κάθε μέρα κάτι λέω, κάτι μου απαντάνε, τι άκρη να βγάλω, δεν ξέρω, δεν ξέρω, τίποτα δεν ξέρω, ανημπόρια, αϋπνία, θέλω να ξεράσω, ελάχιστη δύναμη κι όμως πάμε χέρι χέρι και θα την βρούμε την άκρη γιατί δεν μπορεί ρε, δεν μπορεί να περάσει ο φασισμός.

Μιας που δεν έχω πρόχειρο έναν Mπρεχτ, πάρτε ένα στίχο που προέκυψε από μια αμήχανη παντρειά, χαζή, φαντάζομαι, θα πούνε οι γνώστες, σαν και μένα θα πω εγώ:


Κράτα το χέρι μου
και πάμε αστέρι μου,
δεν έχει αστέρια ο ουρανός
για όσους μετανοιώνουν

Στερνό αντίο στον Γιώργο, ή: οι πασοκάνθρωποι και η Αριστερά

The Press Project...
Του Κωνσταντίνου Πουλή

Μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων των τελευταίων ημερών η δυσκολία είναι να ξεχωρίσει κανείς το καινούργιο από το αναπάντεχο, ποιες από τις εξελίξεις έχουν μια σημασία που ξεπερνά τα αναμενόμενα. Όσον αφορά το θρίλερ για τη διαδοχή του Παπανδρέου, το πώς και πότε έχει πια μικρή σημασία. Κι αυτός ο πρωθυπουργός θα φύγει σύντομα ντροπιασμένος και εξευτελισμένος, ακριβώς όπως και ο προκάτοχός του. Αυτό σκεφτόμουν όταν έβλεπα στην τηλεόραση χαμογελαστό τον Κ. Καραμανλή να αναλαμβάνει καθήκοντα το 2004, αυτό θα σκέφτομαι και σε λίγο, όταν ο Σαμαράς θα πανηγυρίζει την εκλογή του. Τον περιμένει κι αυτόν ο κύκλος των ψεύτικων υποσχέσεων, του εξευτελισμού και της σιωπής. Ο Παπανδρέου είναι τώρα στο δεύτερο στάδιο: του εξευτελισμού. Αυτόν τον κύκλο υπενθυμίζει η φράση του Σκιπίωνα, που βλέποντας το τέλος των εχθρών του δάκρυσε, λέει, γιατί θυμήθηκε τον ομηρικό στίχο πως θα έρθει η μέρα που και η δική του πόλη θα καταστραφεί. Ο ίδιος μύλος θα αλέσει και τον Γιωργάκη - αν όχι αύριο, τότε μεθαύριο, η διαφορά είναι μικρή. Και φυσικά οι παληκαρισμοί ενός διεθνώς τσαλαπατημένου πρωθυπουργού δεν τον αποκαθιστούν στα μάτια μας, τον κάνουν ακόμη πιο θλιβερό. Μπαίνει κι αυτός στη σωρεία των ηγετών που θέλουν να κυβερνούν από την εντατική, από τον τάφο, από το ψυχιατρείο, πάντως θέλουν να κυβερνούν. Αυτό που έχει μεγαλύτερη και πιο μόνιμη σημασία είναι τα συμφέροντα (που τα βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας) και οι νοοτροπίες (που τις βρίσκουμε συνεχώς δίπλα μας).

Απ’ αυτή την άποψη, η βραχύβια ιδέα του δημοψηφίσματος έφερε δύο ζητήματα στην επιφάνεια: καθώς ακούγαμε τόσους πολιτικούς να επαναλαμβάνουν ότι ο λαός δεν μπορεί να αποφασίζει για τόσο σοβαρά θέματα, έλεγα μέσα μου πως διαφωνώ με το συμπέρασμά τους, αλλά ταυτοχρόνως συμφωνώ με τη διαπίστωσή τους: λαός είναι αυτό το γκαβό κοπάδι που εδώ και τόσον καιρό μού φορτώνει στο σβέρκο τα δύο μεγάλα κόμματα, που εκλέγει τον συρφετό των σκερβελέδων που χθες χειροκροτούσαν τον Παπανδρέου, μετά από όσα είχαν γίνει και ειπωθεί. Πιστεύω στη δημοκρατία, συνεπώς και στα δημοψηφίσματα, όχι επειδή θεωρώ τον λαό σοφό, αλλά επειδή θέλω ο λαός να είναι ελεύθερος να κάνει λάθη, όπως λάθος θεωρώ ότι κάνει τόσον καιρό επιλέγοντας αυτούς τους πολιτικούς, και κυρίως αυτή την πολιτική. Κοντός ψαλμός αλληλούια λοιπόν, ο Παπανδρέου έχει σκοντάψει και παραπατάει, αν δεν πέσει τώρα θα πέσει σε λίγο. Το ουσιώδες ερώτημα παραμένει πάντοτε πόσοι ψηφοφόροι θα βρεθούν πάλι για να μου φορτώσουν κάποιον παρόμοιο στη θέση του.

Η δεύτερη αποκάλυψη και η πιο δυσάρεστη έκπληξη των ημερών ήταν το ξεμασκάρεμα της Αριστεράς, που πρόλαβε να εκτεθεί κατά τον χειρότερο τρόπο στις λίγες ώρες που κράτησε η κουβέντα για το δημοψήφισμα. Ένα δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση (σαν αυτό που οι εταίροι μας μας απαγόρευσαν να κάνουμε, όταν τράβηξαν το αυτάκι του υπερήφανου πατριώτη πρωθυπουργού μας) θα μπορούσε να οδηγήσει σε ουσιώδη αλλαγή πολιτικής. Αντιθέτως οι εκλογές θα φέρουν μεν αύξηση των ποσοστών της κοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθούν και πάλι τα κουρέλια με τα οποία θα ραφτεί η μνημονιακή κουρελού, δεν θα εκλεγεί επαναστατική κυβέρνηση. Συνεπώς, όταν το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δηλώνουν πως τους ξινίζει το δημοψήφισμα, προκρίνουν ωμά το κομματικό τους συμφέρον, το συμφέρον του μαγαζιού τους, έναντι της αλλαγής πολιτικής. Κι αν λέει κανείς ότι με το δημοψήφισμα «δεν φαίνεται για ποιον λόγο ψηφίζει κανείς ναι ή όχι», έχουμε να κάνουμε με το ίδιο επιχείρημα μεταμφιεσμένο: το θέμα είναι να καταγράψουν αν είμαστε μαζί τους, όχι να υπάρξει αποτελεσματική αντίσταση στην ασκούμενη πολιτική. Αν σε αυτή την εικόνα προσθέσουμε και την αποκαρδιωτική πρόσφατη εικόνα των ΚΝΑΤ να δέρνονται με κουκουλοφόρους (πάρ’ τον έναν και βάρα τον άλλον, δηλαδή) με επίδικο τον ανταγωνισμό για το ποιος θα έχει το πρώτο τραπέζι στην πίστα της διαμαρτυρίας, καταλαβαίνουμε ότι μπροστά στη δόξα της ομάδας τους όλοι αυτοί, την πορεία της συλλογικής διεκδίκησης την έχουν γραμμένη στα παλιά τους παπούτσια.

Οι δηλώσεις της Εύας Καϊλή και η πολιτική οξυδέρκεια του Δημήτρη Ρέππα προορίζονται για να ξεχαστούν πολύ σύντομα. Αυτή τη στιγμή είναι ο μοχλός των εξελίξεων για να περάσουμε στο επόμενο βήμα. Αργά ή γρήγορα όμως θα βρεθούμε αντιμέτωποι με δύο ερωτήματα βαθύτερα και πιο μόνιμα: α) πόσος κόσμος θα εξακολουθήσει να συγκινείται από την εμποροπανήγυρη των κομμάτων εξουσίας και β) αν θα μπορέσει η Αριστερά να πάψει να λειτουργεί σαν κακέκτυπο των άλλων, αν θα μπορέσει αντί για την αύξηση της κομματικής της πελατείας να διεκδικήσει πραγματική αλλαγή.

Είσαι σκέτο παρακράτος... ή μήπως σκέτο κράτος;

The Press Project ...
Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο θάνατος του οικοδόμου Δημήτρη Κοτζαρίδη στο κέντρο της Αθήνας ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει θύελλα συζητήσεων. Το ερώτημα είναι για ποιο θέμα.

Έχει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου την ευθύνη μιας «πολιτικής δολοφονίας», δεδομένου ότι ένας υγιής άνθρωπος πέφτει νεκρός - κατά τα φαινόμενα ύστερα από τη χρήση δακρυγόνων από την αστυνομία; Ή μήπως η ουσία του ζητήματος είναι η αντιπαράθεση ενός τμήματος της Αριστεράς με άλλα τμήματα της Αριστεράς, με τον αναρχικό χώρο και με παρακρατικές ομάδες που παρεισφρέουν σε αυτόν;

Αν δεχθούμε την πρώτη εκδοχή, θα έπρεπε να θρηνούμε το πρώτο θύμα της κρατικής καταστολής στη μνημονιακή περίοδο. Όχι μόνο με θλίψη αλλά και με οργή. Απέναντί μας έχουμε πλέον μια κυβέρνηση η οποία δεν θα διστάσει να αιματοκυλίσει τη χώρα για να παραμείνει στην εξουσία και να ολοκληρώσει τις εντολές που έχει λάβει από Έλληνες και ξένους δανειστές. Όσο περισσότερο αισθάνεται απομονωμένη (και η εγκατάλειψή της ακόμη και από τα παραδοσιακά στηρίγματά της στο εκδοτικό κατεστημένο, αυτό μαρτυρά) τόσο πιο κτηνώδεις θα είναι οι αντιδράσεις της. Μετά τις απειλές Βενιζέλου προς τους δημοσιογράφους, ήρθε ο ξυλοδαρμός τους. Μετά τις απειλές κυβερνητικών στελεχών προς τους συνδικαλιστές ήρθε ο... ψεκασμός τους.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν διστάζει να αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές με χημικές ουσίες, η χρήση των οποίων θα συνιστούσε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε καιρό πολέμου. Τα επίπεδα κρατικής και παρακρατικής βίας δεν έχουν προηγούμενο στη μεταδικτατορική Ελλάδα, ενώ αρχίζουν να θυμίζουν στιγμές της μετεμφυλιακής καραμανλικής Ελλάδας.

Η τελευταία συγκέντρωση όμως αντί να αποτελέσει το ξεκίνημα μιας νέας εποχής θα μετατραπεί τελικά σε εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης. Με τη βοήθεια των μεγαλύτερων μέσων ενημέρωσης κατάφερε να παρουσιάσει τα γεγονότα όχι σαν μια ολομέτωπη σύγκρουση του κρατικού μηχανισμού με τους πολίτες αλλά σαν μια εμφύλια διαμάχη της Αριστεράς. Και δείχνει να τα καταφέρνει, ακριβώς επειδή ένα πολύ μικρό αλλά ηχηρό τμήμα της Αριστεράς αλλά και του αντιεξουσιαστικού χώρου έχει μεγαλύτερη όρεξη να χτυπήσει ό,τι βρίσκεται δίπλα του και όχι ό,τι βρίσκεται απέναντί του.

Ευθύνες έχουν φυσικά όλες οι πλευρές, αλλά στην πραγματικότητα είναι ασήμαντες. Το ΚΚΕ μπορεί να λειτούργησε με τη λογική των ΚΝΑΤ, περιφρουρώντας όπως το ίδιο καταλαβαίνει την πορεία του, αλλά ήταν εκεί όταν έπρεπε και στις τελευταίες ανακοινώσεις του εστίασε την προσοχή του στην κρατική τρομοκρατία και ζήτησε την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε αρχικά στην παγίδα της αντιπαράθεσης, αλλά ήταν και αυτός εκεί, όπως ήταν και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τα υγιή κομμάτια του αντιεξουσιαστικού χώρου. Και μαζί τους ήταν και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι - αυτοί που πάντα κινούσαν τα νήματα της ιστορίας δημιουργώντας τις συνθήκες για την Αριστερά να ανασυνταχθεί και να προσφέρει το θεωρητικό και το οργανωτικό πλαίσιο.

Κυρίες και κύριοι, δεν έχουμε εμφύλιο - έχουμε πόλεμο.

Ποια ιδεολογία;

ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ ...

του Μάνου Αυγερίδη

«Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,

συντρόφια, μήπως βρέθηκε κι εκείνο,

να φτύσω μέσα με οργή που οι νέες εποχές

με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο»

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

έργο του Αντρέ Μασόν από το λεύκωμα «Σφαγές», 1933

Τελικά αμαυρώθηκε η πραγματικά μεγαλειώδης συγκέντρωση. Όχι, όμως, όπως θα την «αμαύρωναν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στους πηχυαίους τίτλους τους τα κανάλια και οι μεγάλες εφημερίδες κατά την προσφιλή τους συνήθεια (Βλ. «Άργησαν αλλά αμαυρώθηκαν», Red Notebook, 19.10.2011), προκαλώντας εκνευρισμό ή ειρωνικά χαμόγελα σε όσους συμμετείχαν. Αμαυρώθηκε αληθινά· μέσα μας: μαύρισε η ψυχή μας. Δεν μου αρέσουν οι συμψηφισμοί, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορώ να κάνω πολύ διαφορετικά. Όποτε γέρνω από τη μία ή την άλλη πλευρά του στρατοπέδου –στην κυριολεξία, δυστυχώς, στρατοπέδου– προσπαθώντας να σταθμίσω τα πράγματα ή να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα νιώθω πως είναι λάθος, όσο εξοργιστική κι αν είναι, πλέον, η μόνιμα καταστροφική και ανεξαρτήτως προθέσεων προβοκατόρικη τακτική της τυφλής βίας και του μπάχαλου. Πολλοί φίλοι και σύντροφοι μιλούν για (σχεδιασμένη ή μη) επίθεση σε ένα κομμάτι του κινήματος. Ακόμα κι αν έχουν δίκιο, ο προβληματισμός μου παραμένει. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ, ανάμεσα στα όσα δήλωσε την Πέμπτη, κατακεραύνωσε –εκτός απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ρ/σ «Στο Κόκκινο»– τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, τονίζοντας ότι δεν πρόκειται για ιδεολογική αντιπαράθεση στο εσωτερικό του κινήματος, όπως αναφέρθηκε σ’ αυτόν. Στη συνέχεια, είπε κι άλλα, βολικά για όλους μας, περί «πρακτόρων» και «αναρχοφασιστών», αλλά σ’ εκείνο το πρώτο πρώτο σημείο θα ήθελα να σταθώ και, κυρίως, θα ήθελα να μπορώ με ευκολία να συμφωνήσω. Ελπίζω και εύχομαι, δηλαδή, να μην εντάσσεται στην ιδεολογία τους αυτό που παρακινεί ένα μέρος των μελών του ΠΑΜΕ να συμπεριφέρονται συχνά ως κοινοί τραμπούκοι, δυο μέρες τώρα, απέναντι σε όποιον επιχειρεί να προσεγγίσει το σημείο το οποίο έχουν καταλάβει ή απλώς να διέλθει από αυτό και έχει επιτρέψει σε πολύ κόσμο να τους συγκρίνει (καθ’ υπερβολή ίσως) με τις δυνάμεις καταστολής. Ελπίζω, επίσης, βέβαια, να μην αποτελεί απόχρωση ή τάση κάποιας αναρχικής ιδεολογίας η φετιχοποίηση της βίας και η πλήρως αντικοινωνική, αντισυντροφική και ενίοτε δολοφονική δράση (με τελευταίο κρούσμα τις προχθεσινές ρίψεις μολότοφ κυρίως προς τα, εφοδεύοντα μεν, μέλη του ΠΑΜΕ, αλλά ωστόσο εντός της διαδήλωσης)˙ η συστηματική διάλυση των πορειών και των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας από ομάδες ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί. Και σίγουρα δεν θέλω να σκέφτομαι πως είναι αποτέλεσμα κάποιας ιδεολογικής διεργασίας η απίστευτη αγριότητα της σύγκρουσης ανάμεσα σε ανθρώπους μ’ έναν, θεωρητικά τουλάχιστον, κοινό σκοπό, οι τυφλοί και ανηλεείς ξυλοδαρμοί, τα ρόπαλα, ο μαρμαροπόλεμος, η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή κι απ’ τις δυο πλευρές (λιγότερο ή περισσότερο), που είδαμε το μεσημέρι της Πέμπτης. Πέραν αυτών, η παντελής αδυναμία αίσθησης της συγκυρίας και του αποτελέσματος των όποιων πράξεων εκατέρωθεν, η πλήρης ασέβεια απέναντι στους χιλιάδες άλλους διαδηλωτές.

Έτσι είναι λοιπόν, η ιδεολογική συγκρότηση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο απλή, τόσο ξεκάθαρη; Κομματικός οπαδισμός και χουλιγκανισμός, τίποτε παραπάνω, θύρα 7 και θύρα 13; Όχι, ελπίζω πως όχι. Διότι αν η άλλη κοινωνία η οποία ονειρεύεται το μικρό αυτό ποσοστό των δύο πολιτικών χώρων – ασφαλώς και δεν αναφέρομαι στο σύνολο των φίλων του ΚΚΕ και της αναρχίας, ούτε, ακόμα σε όσους προσπάθησαν να αμυνθούν μέσα στο χάος, να προστατέψουν τον διπλανό τους ή ενεπλάκησαν στη σύγκρουση παρά τη θέλησή τους αλλά μόνο στους όσους λίγους μπήκαν στη «μάχη» επιτιθέμενοι και αποφασισμένοι για όλα — είναι το ίδιο βάρβαρη και απάνθρωπη με αυτήν στην οποία ζούμε, αν θα λύνουμε τις ιδεολογικές ή όποιες άλλες διαφορές μας με τα όπλα μέχρι την τελική ηθική και φυσική εξόντωση του άλλου, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω, το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί και έχει πάντα το ίδιο θλιβερό τέλος.

Οι γάιδαροι και ο αχυρώνας...

alterthess ...
Νίκος Νικήσιανης
Τελικά, σε ποιον ανήκει το κίνημα και η Πλατεία Συντάγματος; Στο ΚΚΕ ή στην αναρχία; Πώς θα αποφασιστεί; Θα τις παίζουν σε κάθε πανεπιστήμιο και θα μαζέψει το σκόρ μια ανεξάρτητη αρχή για να αποφανθεί ή θα δώσουν ραντεβού για μια τελική μάχη στην επόμενη διαδήλωση (του Πολυτεχνείου πχ, χτύπα ξύλο);
Και εντάξει δε λέω, είναι και οι δύο μεγάλες δυνάμεις του κινήματος, αλλά οι «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» που συμβαίνει να μην ανήκουμε ούτε στο «λαό» που προστάτευε η περιφρούρηση του ΚΚΕ, ούτε στο «λαό» που εξέφραζε με το ζόρι η «εμπροσθοφυλακή» των αναρχικών, τι να κάνουμε; Να διαλέξουμε προστάτες;
Θα δυσκολευτούμε, γιατί μοιάζουν πολύ. Ευτυχώς δηλαδή που προχτές κρατούσανε παλούκια με διαφορετικά χρώματα, γιατί αλλιώς με τα κράνη δεν τους ξεχωρίζεις. Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε; Γιατί το ερώτημα πια, την επόμενη ημέρα, είναι τι σκατά να κάνουμε. Εντάξει, όλοι οι λογικοί άνθρωποι έχουν μάλλον συμφωνήσει ότι ήταν απαράδεκτο να προσπαθεί το ΚΚΕ να κάνει πριβέ διαδήλωση στο Σύνταγμα και έχουμε επίσης συμφωνήσει ότι ήταν δολοφονική η επίθεση των μπάχαλων. Έχουμε μοιράσει τις ευθύνες, τις ιεραρχήσαμε, αλλά αυτό δεν μας επιτρέπει να νιώθουμε καλύτερα για αυτό που έγινε.
Αν αυτοί δεν καταλαβαίνουν με τίποτα τι κακό κάνουν στο κίνημα, να πάρουμε και όλοι οι υπόλοιποι, ο καθένας με την ομάδα του, ένα σετ παλούκια και ένα σκασμό κοτρώνια και να τις παίζουμε όλοι μαζί, για να τους κάνουμε να σταματήσουν; Αν πιστεύουμε και ότι και από τις δύο πλευρές κυριαρχεί ο κρετινισμός, ο μιλιταρισμός, η υποκατάσταση και το καπέλωμα, αν πιστεύουμε ότι η απόφαση του ΚΚΕ να υπερασπιστεί με τη βία την αποκλειστικότητα του Συντάγματος και η διαρκή στάση των μπάχαλων να επικαθορίζουν με τη βία το τι γίνεται σε κάθε διαδήλωση είναι αμφότερες αντικοινωνικές και αντικινηματικές μέθοδοι, πώς τις αντιμετωπίζουμε στην πράξη;
Δυστυχώς λοιπόν, μάλλον δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε. Όλα τα κοινωνικά κινήματα έχουν από τη φύση τους τόσες πολλές αντιφάσεις που δεν μπορούμε να τις λύσουμε και να τα κάνουμε να μοιάζουν με το ζόρι σε αυτό που φανταζόμαστε εμείς ως ένα «σωστό κίνημα». Αυτό ακριβώς προσπάθησε να κάνει και το ΚΚΕ και το αναρχικό μπλόκ προχθές, ο καθένας με τον τρόπο του. Το ΚΚΕ πιστεύει ότι οι διαδηλώσεις σε αυτή τη φάση πρέπει να είναι ειρηνικές, να μην γίνει κάνενα ντου στη βουλή, να μη συγκρούονται με την αστυνομία (και ίσως, ακόμα περισσότερο, να συντάσσονται –τηλεοπτικά τουλάχιστον- με τη το ίδιο το ΚΚΕ). Οι αναρχικοί που την πέσαν στην περιφρούρηση πιστεύαν χοντρικά ακριβώς τα αντίθετα. Και έτσι, και οι δύο πλευρές κατέβηκαν προετοιμασμένες για πόλεμο μέχρις εσχάτων (αν και οι εσχατιές της βίας είναι σίγουρα πολύ πιο πέρα για αυτούς που πετάξανε μπουκάλια σε άλλους διαδηλωτές).
Όλες, μα όλες, ανεξαιρέτως οι υπόλοιπες κοινωνικές και πολιτικές τάσεις του κινήματος, σοφά ποιούσες, δεν υιοθέτησαν καμία από τις δύο στάσεις. Μπορεί να αγανακτήσαμε, να τσακωνόμασταν μεταξύ μας από το θυμό και την ένταση, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Τι σημαίνει αυτό όμως; Ότι αν το ΚΚΕ σου απαγορεύει το δικαιώμα στη διαδήλωση για να κάνει τη κομματική του φιέστα για παράδειγμα, εσύ πρέπει να κάνεις την πάπια και να το υπομένεις;
Για να μιλάμε ευθέως, ναι. Η στάση αυτή επιβάλλεται από το ύστατο κριτήριο, που είναι η αποτελεσματικότητα του κινήματος απέναντι στο κράτος. Αν έχουμε αυτό στο μυαλό, και όχι την προάσπιση της κομματικής μας γραμμής (είτε αυτή είναι του ΚΚΕ, είτε της αναρχίας είτε οποιουδήποτε, μικρή σημασία έχει) θα μας φαινόταν αδιανόητο όχι μόνο να πετάμε μολότωφ ο ένας στον άλλο (αυτό είναι άλλης τάξης ζήτημα), αλλά ακόμα και να πιανόμασταν στα χέρια μπροστά στη Βουλή.
Θα λέγαμε δηλαδή απλά, δεν γαμιέται. Οπως ακριβώς είπε η τεράστια πλειοψηφία της διαδήλωσης, που ουδόλως εκφραζόταν από την «περιφρούρηση» ή την «εμπροσθοφυλακή», ο,τι και να φαντασιωνόταν και οι δυο πλευρές. Θα κράζαμε, θα γκρινιάζαμε, θα πιέζαμε με διαπραγματεύσεις και ο,τι άλλο μπορούσαμε, και θα περιμέναμε στο τέλος να βγάλει την κωλοομιλία της η Αλέκα για να φύγουν οι αλυσίδες του ΠΑΜΕ και να πάμε και εμείς στη Βουλή (ότι περίπου έγινε, σε μικροκλίμακα βέβαια, και στη Θεσσαλονίκη, αφού εδώ ευτυχώς δεν εμφανίστηκαν οι αυτόκλητοι εκφραστές της λαϊκής οργής, οι οποίοι είχαν κουραστεί από τα χθεσινά σπασίματα και τους καυγάδες με τους υπόλοιπους διαδηλωτές).
Και έτσι, αντί να συζητάμε για τις δολοφονικές συγκρούσεις που προκάλεσαν μερικές εκατοντάδες ζορό, θα συζητούσαμε για τις διαδηλώσεις μερικών εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων.
Βέβαια, είναι πιθανό ότι μέχρι να υποχωρήσει κάποτε το ΠΑΜΕ θα αναγκαζόταν οι υπόλοιποι να πορευτούν μακρύα από τη Βουλή. Σίγουρα κακό, αλλά όχι και τραγικό. Άλλωστε δεν υπήρχε μάλλον ούτε και σχέδιο, ούτε και η απαιτούμενη μαζικότητα για να γίνει την Πέμπτη το τελικό ντου, που θα έλεγε και η Αλέκα, και να τα καθαρίζαμε όλα (αν υπήρχε και το εμπόδιζε το ΠΑΜΕ, θα είχε γίνει απλούστατα μετά την αποχώρησή του). Ή μπορεί επίσης να αποχωρούσε όντως το ΠΑΜΕ, να έφταναν οι υπόλοιποι στη Βουλή και να ξεκινούσαν οι μπάχαλοι από μόνοι τους ένα γρήγορο πόλεμο με την Αστυνομία, η οποία θα εκκένωνε άμεσα την πλατεία (όπως και έγινε τελικά άλλωστε).
Και τα δυο σενάρια δεν είναι ευχάριστα. Δεν συγκρίνονται όμως με αυτό που έγινε. Για αυτό, δυστυχώς, θα χρειαστεί να υποφέρουμε υπομονετικά ακόμα και πρακτικές που μας φαίνονται ηλίθιες, αντικινηματικές, καπελωτικές ή ο,τι άλλο. Δεν σημαίνει ότι δεν θα προσπαθούμε να τις αντιμετωπίζουμε, ακόμα και με τη βία αν μπορούμε και χρειάζεται, χωρίς αυτό να κινδυνεύει να διαλύσει ολόκληρη πορεία. Ο κόσμος ξέρει, μακάρι οι οργανώσεις, όποιες και να είναι αυτές, άτυπες ή τυπικές, να τον εμπιστευόταν λίγο παραπάνω και να προσπαθούσαν να τον εκφράσουν λίγο λιγότερο.
Και το τελευταίο: οι αναρχικοί που επιτέθηκαν στο ΚΚΕ, του προσέφεραν τεράστια υπηρεσία. Σε τέτοιο βαθμό, που όπως θα έλεγε και η Αλέκα, λειτουργήσαν αντικειμενικά σαν πράκτορες του κόμματος. Πιεσμένη εδώ και μήνες από πολλούς απλούς διαδηλωτές που αντιδρούν όλο και περισσότερο στις χωριστές, κομματικές πορείες, η ηγεσία του κόμματος επιστράτευε αιωνίως το χαρτί της «περιφρούρησης» και της ασφάλειας απέναντι στους «κουκουλοφόρους», για τους οποίους ορκιζόταν ότι εχθρός τους δεν είναι το κράτος, αλλά το «λαϊκό κίνημα».
Χθες, ωστόσο, η ηγεσία αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να μείνει στο Σύνταγμα. Υπήρχε πια ο κίνδυνος να γίνει στην πράξη κοινή συγκέντρωση και ο κόσμος να γουστάρει. Άντε μετά να τον μαζέψεις ξανά στις χωριστές πορείες. Αν ο κόσμος έμενε στο Σύνταγμα και η Αστυνομία επιχειρούσε, με ή χωρίς αφορμή που όπως έδειξε δεν τη χρειάζεται πια, εκκένωση, άντε μετά να πείσεις ότι τα επεισόδια τα προκαλούν οι «κουκουλοφόροι» και η αστυνομία δεν επιτίθεται ποτέ στο ΚΚΕ γιατί φοβάται. Αναγκάστηκε λοιπόν να στήσει την τεράστια επιχείρησης περιφρούρησης της συγκέντρωσής του για να μην επιτρέψει σε κανένα να πλησιάσει. Μια τέτοια επιλογή όμως και εξέθετε το ΚΚΕ ακόμα περισσότερο, και ήταν επίφοβη να σπάσει στην πράξη, μέσα από την απλή κίνηση των ανθρώπων. Πόσο εύκολο θα ήταν να περιφρουρεί όλη την ημέρα ή να πάρει τον κόσμο του και να φύγει;
Ευτυχώς όμως για τον Περισσό, ήρθε ως από μηχανής θέος η επίθεση και τους έσωσε. Είχαν πια κάθε λόγο να πάρουν τον κόσμο τους και να φύγουν. Επιβέβαιώσε επίσης όλα τα προηγούμενα κομματικά στερεότυπα: οι «κουκουλοφόροι» είναι εχθροί του λαϊκού κινήματος (και μπορεί να είναι και παρακρατικοί ή ο,τι άλλο θες), αν πάμε σε κοινές πορείες θα μας χτυπάνε (και μετά -εξαιτίας τους- θα μας χτυπάει και η αστυνομία). Όποιοι τολμούσαν να μιλήσουν για κοινές πορείες μέσα στο ΚΚΕ θα το βουλώσουν ξανά για πολύ καιρό. Όλα τα πράγματα μπήκαν ξανά στη θέση τους και η Αλέκα χρωστά μια μεγάλη ανθοδέσμη με πολλά κόκκινα γαρύφαλλα σε όλους τους εμπνευστές –και ακόμα περισσότερο- τους υπερασπιστές της χθεσινής επίθεσης.

Παιχνίδι με τη φωτιά...

kathimerini.gr ...
Του Σταυρου Λυγερου
Το χθεσινό σκηνικό στο Σύνταγμα είχε μια πρωτοτυπία. Εδώ και πολλά χρόνια το λεγόμενο μαύρο μπλοκ διαλύει τις μεγάλες διαδηλώσεις, μετατρέποντάς τις με τη δράση του σε μια δική του σύγκρουση με τα ΜΑΤ. Αυτή τη φορά οι συγκρούσεις ήταν ανάμεσα στους κουκουλοφόρους και στο μπλοκ του ΚΚΕ. Μέχρι τώρα, το ΚΚΕ απέφευγε επιμελώς να εμπλακεί σε τέτοια επεισόδια. Γι’ αυτό και φρόντιζε οι πορείες του να μη συμπίπτουν με τον χώρο πιθανών επεισοδίων. Η επιλογή των κομμουνιστών διαδηλωτών να παραμείνουν και να διατηρήσουν τον έλεγχο στο Σύνταγμα συνιστά αλλαγή στάσης, δεδομένου ότι είχαν συνείδηση ότι θα προέκυπταν συγκρούσεις. Προφανώς, η αλλαγή αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Περισσός μάλλον φοβήθηκε μήπως στο εύφλεκτο περιβάλλον της διάχυτης κοινωνικής οργής πυροδοτηθεί κάποια έκρηξη και χαθεί πλήρως ο έλεγχος.
Κατά πάσα πιθανότητα, το μαύρο μπλοκ είναι διαβρωμένο, αλλά οι κουκουλοφόροι δεν είναι ένα είδος παρακρατικών που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Γι’ αυτήν την κατηγορία νέων, η σύγκρουση με τα ΜΑΤ είναι λόγος ύπαρξης. Δεν πρόκειται για ιδεολόγους. Πρόκειται για αγέλες νεαρών που έλκονται από την αισθητική της καταστροφής, που έχουν μεταλλαχθεί σε τεχνικούς της βίας. Χωρίς πολιτική πλατφόρμα, χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς, είναι απρόσωποι, dark, ριψοκίνδυνοι, καταστροφείς, σκληροί στις μάχες του δρόμου και με διάθεση να βεβηλώσουν τα «ιερά και τα όσια». Με άλλα λόγια, έχουν όλες τις προδιαγραφές και γι’ αυτό κάνουν καριέρα αναμφισβήτητων πρωταγωνιστών στη διψασμένη για θέαμα τηλεοπτική δημοκρατία μας. Με τη δράση τους κλέβουν την παράσταση και κατ’ αυτόν τον τρόπο επικαλύπτουν το μήνυμα των διαδηλώσεων.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι κουκουλοφόροι δρούσαν σε ένα ευσταθές πολιτικό και κοινωνικό τοπίο. Γι’ αυτό και το μόνο που κατάφερναν ήταν σποραδικές παρενθέσεις επεισοδίων και καταστροφών. Σήμερα, όμως, το τοπίο είναι ασταθές και εύφλεκτο. Γι’ αυτό και στο πλαίσιο μεγάλων διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, όπως η χθεσινή και η προχθεσινή, το μαύρο μπλοκ ενδέχεται να λειτουργήσει αντικειμενικά σαν πυροκροτητής για την ανάφλεξη του συσσωρευμένου και συμπιεσμένου δυναμικού της κοινωνικής οργής. Μόνο τυφλοί από τον φανατισμό δεν βλέπουν ότι η χώρα βρίσκεται με το ένα πόδι στο κενό και στο επίπεδο της δημόσιας τάξης. Το έργο που παίζεται κάθε λίγους μήνες με τα νέα πακέτα μέτρων δεν είναι μόνο από οικονομικής απόψεως αδιέξοδο και από κοινωνικής απόψεως καταστροφικό. Είναι ταυτοχρόνως και παιχνίδι με τη φωτιά. Το γεγονός ότι χθες είχαμε μόνο ένα νεκρό ήταν ζήτημα τύχης. Ακόμα και μέλη της παραπαίουσας κυβέρνησης ομολογούν ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο.

H ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΤΟ ΚΚΕ, ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ Ο ΔΗΘΕΝ «ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ» ΧΩΡΟΣ!

ΙΣΚΡΑ...

Η επίθεση των «προβοκατόρων» κουκουλοφόρων και μη στα μπλοκ του ΠΑΜΕ, που είχαν «περικυκλώσει» τη Βουλή την Πέμπτη (20/10/2011), οι βολές (με μπρος-πίσω) της Α. Παπαρήγα κατά του ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5» αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ (!) και ο νεκρός (στην ουσία δολοφονημένος) του ΠΑΜΕ, προκάλεσαν πλήθος συζητήσεων και αντιπαραθέσεων στην Αριστερά και ευρύτερα.
Η iskra θα επιχειρήσει να μπει σε αυτή την αντιπαράθεση, προβαίνοντας στις εξής παρατηρήσεις:
Πρώτη παρατήρηση: Η iskra από την προηγούμενη ημέρα, πολύ πριν τη σύγκρουση ΠΑΜΕ – «αντιεξουσιαστών», είχε καταγγείλει ως «παρακρατικούς» προβοκάτορες τους δήθεν αντιεξουσιαστές, οι οποίοι με την τυφλή βία και τις τυφλές επιθέσεις τους προσέφεραν προσχήματα στην τρομοκρατική επιχείρηση χημικού πολέμου κυβέρνησης και ΜΑΤ για τη διάλυση της πραγματικά μεγαλειώδους πορείας.
Δεύτερη παρατήρηση: Η iskra εδώ και μέρες, μόνο αυτή, είχε χαιρετήσει ως θετική την πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ να «περικυκλώσει» (μερικώς) τη Βουλή, ανεξάρτητα αν αυτή υπάκουε ή όχι σε κάποιες επικοινωνιακές σκοπιμότητες.
Η iskra είχε θεωρήσει θετικό το γεγονός ότι για πρώτη φορά το ΠΑΜΕ αποφάσισε να παραμείνει στο Σύνταγμα και είχε τονίσει πολύ έγκαιρα ότι για να καταστεί αποτελεσματική η «περικύκλωση» θα έπρεπε να στηριχτεί στο συντονισμό και τη συνεργασία όλων των αριστερών δυνάμεων (βλ. σχετικό σημείωμα εδώ)! Δυστυχώς, δεν εισακουστήκαμε όσο θα έπρεπε από την πλευρά του ΠΑΜΕ – ΚΚΕ !
Τρίτη παρατήρηση: Τόσο την Τετάρτη όσο και την Πέμπτη η απεργία, οι συγκεντρώσεις και οι πορείες υπήρξαν μεγαλειώδεις και πρωτοφανείς για την μεταπολεμική περίοδο της χώρας.
Ιδιαίτερα την Πέμπτη η «περικύκλωση» του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα έσμιξε στην πράξη με τα μπλοκ των άλλων συνδικαλιστικών και πολιτικών παρατάξεων της Αριστεράς, δίνοντας για πρώτη φορά την εικόνα μιας πολύ μεγάλης ενωτικής συγκέντρωσης των αριστερών δυνάμεων. Ένα νέο μεγάλο μήνυμα άρχιζε να προκύπτει από το Σύνταγμα «ενοχλητικότατο» για όσους επωφελούνται από μια Αριστερά διαιρεμένη και σπαρασσόμενη!
Τέταρτη παρατήρηση: Δυστυχώς αυτή η ελπιδοφόρα εξέλιξη στην πράξη δεν κράτησε για πολύ.
Πολύ γρήγορα, εντελώς αναίτια, όπως σχεδόν πάντα πράττουν, οι «αγωνιστές» του λεγόμενου «αντιεξουσιαστικού» χώρου, ξεκίνησαν μια απρόκλητη και εγκληματική μετωπική επίθεση εναντίον των «μπλοκ» του ΠΑΜΕ, η οποία συνεχίζετο επί ώρες με ρίψεις μολότωφ, πετρών, καδρονιών κλπ.
Για άλλη μια φορά ο χώρος αυτός επιβεβαίωσε ότι κυριαρχείται από «προβοκατόρικα» παρακρατικά άτομα και «απολίτικους χούλιγκανς», τα οποία κινούνται με τις λογικές της τυφλής δολοφονικής βίας, σαν αυτήν που οδήγησε στο φρικτό θάνατο τρεις εργαζόμενους στη Marfin.
Στην περίπτωση των επιθέσεων αυτού του «χώρου» εναντίον του ΠΑΜΕ ξεγυμνώθηκε πλήρως, χωρίς κανένα δήθεν αντιεξουσιαστικό άλλοθι, ο βρώμικος παρακρατικός και προβοκατόρικος ρόλος αυτών των ομάδων!
Πέμπτη παρατήρηση: Είναι δυστύχημα ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, βρήκε πάτημα σε κάποια μη εύστοχα σχόλια του ραδιοσταθμού «Κόκκινο» για να προβεί σε συνολικές επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες αν και «διορθώθηκαν» κάπως με την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή, δεν έπαψαν να είναι άδικες!
Ακόμα χειρότερα, υπήρξε η εικόνα ορισμένων στελεχών από ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ την Παρασκευή (21/10) τα οποία έριχναν με δηλώσεις τους «λάδι στη φωτιά» μιας ανεύθυνης ενδοαριστερής αντιπαράθεσης, που μόνο την κυβέρνηση και το αστικό κατεστημένο ωφελεί, ιδιαίτερα τούτες τις ώρες.

Έκτη παρατήρηση: Αυτή την ώρα, ιδιαίτερα μετά τις μεγαλειώδεις εργατικές κινητοποιήσεις της Τετάρτης και της Πέμπτης (20/10), ο τόπος χρειάζεται όσο ποτέ στην μεταπολεμική ιστορία του την κοινή δράση της συνδικαλιστικής και πολιτικής Αριστεράς και πρώτα απ’ όλα την κοινή δράση και την αλληλεγγύη του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

Κάποιοι ενοχλήθηκαν από τις θετικές ενωτικές διεργασίες στο χώρο της Αριστεράς του τελευταίου διαστήματος, πρώτα απ’ όλα στον απλό κόσμο, αλλά και από την ενωτική στην πράξη εικόνα του Συντάγματος και θέλησαν να σηκώσουν πάλι ψηλά τα διαιρετικά τείχη.

Κάνουν λάθος και θα αποτύχουν! Το ενωτικό ποτάμι κάπου άρχισε να κυλάει. Δεν θα κάνει πίσω! Θα παραμερίσει τα τεχνητά εμπόδια και προσωρινά φράγματα!

Έβδομη παρατήρηση: Ήρθε η ώρα, επί τέλους, να καταγγελθεί, να απαξιωθεί και να απομονωθεί πλήρως και απολύτως ο χώρος των δήθεν αντιεξουσιαστών «κουκουλοφόρων», ο οποίος κυριαρχείται από ένα εσμό παρακρατικών προβοκατόρικων ομάδων και αθροίσματα ποδοσφαιρικού απολίτικου χουλιγκανισμού, που δρουν με ένα αδίστακτο και τυφλό εγκληματικό και δολοφονικό τρόπο.

Το εργατικό λαϊκό κίνημα και τα κινήματα φοιτητών και νεολαίας, με τη συνεργασία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, οφείλουν να οργανωθούν ώστε να απομονώσουν ασφυκτικά αυτές τις προβοκατόρικες ομάδες, οι οποίες, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων, έχουν αναλάβει εργολαβικά το ρόλο της διάλυσης των συγκεντρώσεων και κινητοποιήσεων και της προσφοράς προσχημάτων για την τρομοκρατική χημική δράση βίας και βαρβαρότητας κυβέρνησης και ΜΑΤ!

Το πλήθος των διαδηλωτών πρέπει μια και καλή να πάψει από δω και πέρα να ζει με το φόβο και το άγχος, κάθε φορά, του «χουλιγκάνικου παρακράτους», το οποίο δρα σχεδιασμένα ως προπομπός της σιδερόφρακτης χημικής επέλασης των ΜΑΤ.

Ο λεγόμενος «αντιεξουσιαστικός» χώρος έχει ''δικαίωμα'' να θεωρεί ότι πρέπει να διαδηλώσει επιδιδόμενος σε κάθε λογής «βανδαλισμούς». Δεν μπορεί όμως να το πράτει, θρασύδειλα, με προκάλυμμα και ομήρους το πλήθος των διαδηλωτών που κάνει εντελώς διαφορετικές επιλογές.

Ο λεγόμενος «αντιεξουσιαστικός» χώρος ή όπως αλλιώς θέλει να αποκαλείται, πρέπει να βρει το «θάρρος», αν θέλει να κάνει ό,τι κάνει, να διοργανώσει με ευθύνη του τις δικές του συγκεντρώσεις και πορείες. Όλα τα άλλα συνιστούν προβοκατόρικη δράση και παρακρατικές μέθοδοι σε βάρος λαϊκών συγκεντρώσεων, βγαλμένες από τα εγχειρίδια βρώμικων υπηρεσιών για βρώμικες εξυπηρετήσεις!

Όγδοη παρατήρηση: Μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του διημέρου (19-20/10) το εργατικό λαϊκό κίνημα έχει φτάσει σε ένα πολύ κρίσιμο και οριακό σημείο.
Από δω και μπρος για να προχωρήσει μπροστά χρειάζεται μια βαθιά και συνεκτική πολιτικοποίηση και μια ενιαία πολιτική προοπτική.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεπεράσει τον περιορισμένο ορίζοντα των συνδικάτων και τη χύμα, χωρίς προσανατολισμό και σαφή ορίζοντα, πολιτική διαμαρτυρία.
Αυτό μόνο με μια νέα ποιοτική και ενωτική παρέμβαση της Αριστεράς μπορεί να επισυμβεί.
Αυτή την ώρα, το εργατικό λαϊκό κίνημα για να αποκτήσει ώθηση και να ανοίξει δρόμους πρέπει να συναντηθεί με μια ριζοσπαστική και αξιόπιστη πολιτική εναλλακτική λύση.
Μια τέτοια πολιτική εναλλακτική λύση έχει δύο αλληλένδετες πλευρές:
- Τις πολιτικές δυνάμεις που θα στηρίξουν μια νέα πρόταση κυβέρνησης και εξουσίας
- Το προγραμματικό περιεχόμενο της νέας κυβέρνησης και πορείας.
Αποτελεσματικές και πολύ περισσότερο νικηφόρες εναλλακτικές προοπτικές δεν μπορεί να προκύψουν απλώς από τα συνδικάτα ή «αυθόρμητα» από λαϊκές διαδηλώσεις γενικώς από «αγανακτισμένους» πολίτες και πολύ περισσότερο με «κουκουλοφόρους» «τιμωρούς»!

Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα, υπάρχει τόπος και για μένα;

εφημερίδα ΔΡΑΣΗ...

Ενώ υπάρχει νεκρός διαδηλωτής από την κρατική καταστολή, σήμερα το «κίνημα» μετράει τα στενά κομματικά "οφέλη" και "ζημιές" από τα γεγονότα, αντί να ξεχυθεί ξανά στο δρόμο ενάντια στο καθεστώς που δολοφονεί.

Η χθεσινή μέρα ήταν ένα μεγάλο δώρο προς την κυβέρνηση και το καθεστώς. Το μεγαλύτερο μετά τη μεταπολίτευση, σε μαζικότητα, οργή και αποφασιστικότητα, απεργιακό διήμερο αποσυντέθηκε «εκ των έσω».

Ιστορική η ευθύνη του ΚΚΕ που λειτούργησε ανοιχτά και απροκάλυπτα ως βραχίονας του κράτους, αναλαμβάνοντας με στρατιωτικό τρόπο την περιφρούρηση της Βουλής απέναντι στα πλήθη των διαδηλωτών.

Δικαιολογημένη η οργή χιλιάδων διαδηλωτών που βρέθηκαν αντιμέτωποι, αντί με τις αλυσίδες των ΜΑΤ, με τις κρανοφόρες και καδρονοφόρες διμοιρίες του ΚΚΕ.

Αλλά λαθεμένη, εγκληματική και εξίσου «εξουσιαστική» ήταν και η επίθεση με μάρμαρα και μολότοφ στην «περιφρούρηση» του ΚΚΕ και σε πλήθος κόσμου.

Απογοητευτικά αποκαλυπτική η στάση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που έσπευσε να συνταχθεί με το ΚΚΕ, μην τολμώντας να υπερασπιστεί την, στα λόγια, πολύτιμη «αυτοτέλειά» της.

Αυτό που εκφράστηκε χθες με δραματικό τρόπο είναι η ανεπάρκεια όλων μας (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αντιεξουσιαστικού χώρου, αναρχικών, αυτονομίας) να ανοίξουμε έναν πραγματικό δρόμο ανατροπής του καθεστώτος της κοινωνικής λεηλασίας.

Κι αν για την κοινοβουλευτική Αριστερά, και όσους από την αντικαπιταλιστική Αριστερά θέλουν να της μοιάσουν, η κρίση την οδηγεί να λειτουργεί απροκάλυπτα ως προστάτης του συστήματος, για τους αγωνιστές της κοινωνικής επανάστασης και της άμεσης δημοκρατίας (όπου κι αν βρίσκονται αυτοί) η πρόκληση είναι να υπερβούν στην πράξη αυτόν τον τύπο αστικής πολιτικής, δίνοντας σήμερα «δείγματα γραφής»μιας άλλης πολιτικής της χειραφέτησης και της συλλογικής δημιουργίας.

Ας σταματήσουμε να κρύβουμε τις ανεπάρκειές μας, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τις επιλογές και τα λάθη των άλλων.

Ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε τους ρόλους που το θέαμα του συστήματος μας έχει μοιράσει...

Η κρίση μας ξεσκεπάζει όλους.

Ο εχθρός είναι εκεί, στην κυβέρνηση, στο κράτος, στην εκμετάλλευση και την αγορά, και πρέπει να τον στοχεύσουμε, παραμερίζοντας όχι μόνο τους τόνους των δακρυγόνων αλλά και όλο το παραπέτασμα των φετιχισμών που μας εμποδίζουν να τον πετύχουμε.

Κώστας Χαριτάκης

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΣΤΙΣ 19 & 20 ΟΚΤΩΒΡΗ ....

Strange Journal...


Το διήμερο που πέρασε ήταν ένα κρίσιμο και πολύ έντονο διήμερο. Έχω πολλά συναισθήματα και σκέψεις και θα επιχειρήσω να τα βάλω σε μια σειρά. Αρχικά θα αναφερθώ στον όγκο του κόσμου που είναι και το πιο σημαντικό. Η συμμετοχή του λαού ήταν το μεγάλο κέρδος, όπως επίσης και επιτέλους η ενιαία παρουσία συνδικάτων. Στις 19, πρέπει να υπήρχε πάνω από 500.000 κόσμος. Τα καθεστωτικά μέσα, συνεχώς απαξίωναν το μέγεθος του πλήθους. Δεν ξέρω αν γίνομαι υπερβολικός στις εκτιμήσεις μου, αλλά ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες.
Ο παλμός και η αποφασιστικότητα ήταν συγκινητικά. Μεγαλύτερη διάθεση είχε ο κόσμος να παραμείνει στο Σύνταγμα, ακόμη και όταν υπήρχε το γνωστό θέατρο με τους κουκουλοφόρους-αγνώστων λοιπών στοιχείων- να συγκρούονται με τα ΜΑΤ. Η αστυνομία δε, είχε περισσότερο αμυντική στάση, κυρίως φοβούμενη αιματοκύλισμα, λόγω της πολυπληθούς συγκέντρωσης. Η 19η του Οκτώβρη έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα. Υπήρξε ενθουσιασμός και παρόλο που η αστυνομία με εντολή της έκλεισε τους σταθμούς μετρό του Συντάγματος και Ευαγγελισμού, οι διαδηλωτές που κατευθύνθηκαν στο Σύνταγμα δεν πτοήθηκαν. Για την 20η του μηνός, υπήρχαν ακόμη μεγαλύτερες προσδοκίες. Nα σημειωθεί εδώ, πως πρώτη φορά συμμετείχε μεταπολιτευτικά, σε τόσο μεγάλο βαθμό και ο ιδιωτικός τομέας στις απεργίες.
Εκατοντάδες χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν πάλι, με το ΠΑΜΕ να έχει απευθύνει κάλεσμα για αποκλεισμό της Βουλής. Κι ενώ όλα κυλούσαν ήρεμα, με την αστυνομία να έχει πάλι διακριτικό ρόλο και όλα να θυμίζουν γιορτή, κάποια στιγμή από το πουθενά, κουκουλοφόροι άγνωστης ταυτότητας έκαναν την εμφάνισή τους και άρχισαν να επιτίθενται στο μπλοκ του ΠΑΜΕ, πετώντας μολότοφ και μάρμαρα μέσα στο πλήθος, εντελώς στα τυφλά! Οι συγκρούσεις άρχισαν και οι μάχες σώμα με σώμα, αλλά και η έκρηξη βίας παρέπεμπαν σε εμφύλιο.
Δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στην φωτιά για το ποιοι ήταν οι κουκουλοφόροι και θα ήταν παρακινδυνευμένο. Ήταν παρακρατικοί, φασίστες, ή αναρχικοί που θεωρούν κορωνίδα της επανάστασης την σύγκρουση με όποιον τους στερεί την…σύγκρουση; Ήταν απλά εγκληματικά ηλίθιοι; Δεν ξέρω για να απαντήσω υπεύθυνα, όπως και κανείς μας. Από την άλλη το ΠΑΜΕ μπορεί να οργάνωσε άψογα την περιφρούρηση της διαδήλωσης, αλλά όταν βρίσκονται διαδηλωτές (χωρίς να επιδεικνύουν κομματική ταυτότητα) που καταγγέλουν την στάση των ομάδων περιφρούρησης του ΠΑΜΕ, να τους απαγορεύσουν να πλησιάσουν την Αμαλίας, τότε μπαίνεις σε επιπλέον σκέψεις. Κάποιες στιγμές μου φάνηκε λες και το ΠΑΜΕ περιφρουρούσε την Βουλή από τους διαδηλωτές με αυτή του την συμπεριφορά. Πήρε και εύσημα από τον Άδωνη Γεωργιάδη και τον Πάγκαλο ακριβώς γι’ αυτό. Μήπως έδρασε ως δεκανίκι του συστήματος; Πάντως και μέλη του ΠΑΜΕ είδα με ρόπαλα και κράνη. Συμφωνώ ότι πολλές φορές ο αναρχικός χώρος (αν ανήκαν εκεί οι κουκουλοφόροι) έχει χαλάσει πολλές φορές συγκεντρώσεις και αν θέλουν σύγκρουση με τα ΜΑΤ γιατί δεν το κάνουν και άλλες μέρες; Αυτό δεν αναιρεί τον λανθασμένο χειρισμό από μεριάς ΚΚΕ, σαν να είναι η πλατεία κτήμα τους και η διαδήλωση μονοπώλιο.

Και τις δύο ημέρες, μόλις άρχισε το ωράριο των κουκουλοφόρων, απομακρύνθηκε σταδιακά ο μεγάλος όγκος του κόσμου. Επενέβη και η αστυνομία, όπου απομάκρυνε όσους ακόμη άντεχαν και έτσι η διαδήλωση διαλύθηκε. Είχαμε λοιπόν, την κυβέρνηση να ψηφίζει το Πολυνομοσχέδιο με το Σύνταγμα άδειο. Και το χειρότερο νέο ήρθε από το ιατρικό ανακοινωθέν του Ευαγγελισμού. Ένας άνθρωπος νεκρός. Νεκρός για το τίποτα. Νεκρός από την ρίψη ασφυξιογόνων. Ένας νεκρός και η ελπίδα να μην αρχίσουμε να μετράμε από εδώ και πέρα…Υπήρχαν και δεκάδες τραυματίες. Υπήρχε και διχασμός. Δηλητήριο έξω και μέσα μας.
Μέσα στην Βουλή συνεχίστηκε το θέατρο. Όπως κάθε φορά που είναι να ψηφιστεί ένα ακόμη έγκλημα, έτσι και τώρα είχαμε δήθεν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να το σκέφτονται, να ψηφίζουν “για τελευταία φορά” μια ακόμη φορά, να επικρατούν δραματικοί τόνοι και περίσσια υποκρισία, να ομιλούν για συνειδήσεις οι πλέον ασυνείδητοι. Η Λούκα Κατσέλη διαγράφηκε -δημοκρατικά βεβαίως- επειδή δεν ψήφισε το άρθρο 37. Το ΠΑΣΟΚ κρατιέται με νύχια και με δόντια από την εξουσία, εν μέσω απειλών και εκβιασμών, παίρνοντας την μια δόση μετά την άλλη σαν κοινό πρεζάκι και σπρώχνοντας την χώρα ολοένα πιο βαθιά στην άβυσσο. Μάλιστα τολμούν να λένε ότι κάνουν εθνικό αγώνα, ότι δίνουν μάχη.
Η κυβέρνηση που απειλεί πλαγίως με τανκς ή με μακελειό, που χρησιμοποιεί διάφορες μεταμφιέσεις (αστυνομία, παρακρατικοί, κόμματα δεκανίκια) για να επιβληθεί και θέλει να εκπροσωπήσει έναν λαό που την έχει απονομιμοποιήσει, αλλά επειδή εκείνη γνωρίζει “το καλό του”, αρνείται να φύγει, ακόμη κι αν υπάρξουν πτώματα στους δρόμους. Και βέβαια όταν ακούς τον Βενιζέλο να φωνάζει στην Βουλή με το γνωστό, αυταρχικό του ύφος “Τώρα, τώρα, τώρα” καταλαβαίνεις ότι η εξουσία δεν θα υποχωρήσει. Δύο μεγαλειώδεις απεργίες σε 2 ημέρες δεν στάθηκαν αρκετές, αφού μείναμε στο ίδιο έργο θεατές, με άλλους πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Το τέλος δεν ήρθε, το καθεστώς μπορεί να μοιάζει όλο και πιο κοντά στην πτώση του κάθε φορά, αλλά το σκοτάδι έρχεται με δρασκελιές.

ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ( Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΟΧΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ)

celin ...

Kαποιος αφελης -δεν εχουν μεινει και πολλοι- πιθανον να σκεφτεται σημερα "ΜΑ, ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ; ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΝΕΚΡΟΥΣ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΧΑΟΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ ΛΑΙΚΗ ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ, ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΓΑΝΤΖΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΟΥΣ;"

Σημερα, περισσοτερο απο ποτε, τα παραπανω ερωτηματα φανερωνουν την ασυγχωρητη αφελεια εκεινου που τα κανει. Κι ειναι ασυγχωρητη η αφελεια, γιατι ειναι η εποχη και τα δραματικα γεγονοτα που δε τη συγχωρουν πια, οχι εγω.
Οι ανθελληνες πρακτορες της Αμερικανικης -κυριως-και Γερμανικης πλουτοκρατιας που εξουσιαζουν τη χωρα, εχουν ενα σχεδιο να εκτελεσουν. Και δε προκειται να σταματησουν, ακομα κι αν οι νεκροι πολλαπλασιαστουν, ακομα κι αν οι πλατειες ολης της χωρας πνιγουν στο αιμα.
Δεν ειναι αυτοσκοπος τους το αιμα,
δεν ειναι δολος πρωτου βαθμου,
το αιμα ειναι μεσον.
Ο σκοπος ειναι να πραξουν οσα εχουν δεσμευτει να πραξουν.

Καθε μερα συμβαινουν τρια-τεσσερα γεγονοτα, που το καθενα απο αυτα θα μπορουσε να επιφερει
-σε μια δημοκρατια που δικαιολογει το ονομα της-
τουλαχιστον ισοβια καθειρξη για τους πραττοντες.
Με ολα αυτα που εγιναν σημερα, ξεχασαμε οτι προχθες ο ΓΑΠ συναντηθηκε με τους νταβατζηδες καναλαρχες ΠΡΟΤΟΥ συναντηθει με τους αρχηγους των πολιτικων κομματων,
και υστερα απο αυτη τη συναντηση, εξαπελυσε μυδρους κατα του ανταγωνιστικου των νταβατζηδων, τηλεοπτικο σταθμο ΑΛΤΕΡ, κατηγορωντας τις τραπεζες επειδη του χορηγουν δανεια!
Το ΑΛΤΕΡ δεν αξιζει υπερασπισης,
καναλι με Κωνστα-Μακρη-Κωνσταντατο,
δεν εχει μεγαλες διαφορες απο τα χουντοκαναλα των υπολοιπων.
Αλλα το να δεχεται επιθεση ενας σταθμος, επειδη γλειφει λιγοτερο τη χουντα,
και η επιθεση αυτη να ειναι ουσιαστικα ενα δωρο του ΓΑΠ προς τους νταβατζηδες
-γιατι, αν κλεισει το ΑΛΤΕΡ, μεγαλωνει η διαφημιστικη πιτα τους-,
το γεγονος αυτο και μονο ξεδιπλωνει το μεγαλειο της Πασοκικης Ανηθικοτητας,
της Πασοκικης Μαστιγας που εχει ενσκηψει στη χωρα.

Κι ομως, ολα αυτα ξεχαστηκαν. Καθε μερα συμβαινει κατι ακομα χειροτερο, για να σκεπασει τα πρασινα περιττωματα της προηγουμενης.

Τα χημικα των μαντροσκυλων σημερα οδηγησαν εναν ανθρωπο στον θανατο.
Οταν μιλας για θανατο ανθρωπου που δε γνωριζεις, οφειλεις να εισαι προσεκτικος, γιατι αυτο που θα πεις ισορροπει αναμεσα σε δικαιολογημενη οργη και σκυλευση-εκμεταλλευση του θανατου του.
Εκεινοι που εριξαν τα χημικα, υπεπεσαν στο κακουργημα της δολοφονιας εκ προθεσεως με ενδεχομενο δολο. Μιλαω ως δικηγορος, επομενως γνωριζω τι λεω.
Τα χημικα που εκτοξευονται σα ρουκετες στο πληθος, δυνανται να επιφερουν θανατους.
Ειναι δεδομενο οτι μεσα σε ενα πληθος, υπαρχουν κι ανθρωποι με καρδιολογικα η αναπνευστικα προβληματα. Η εκτοξευση τοσων χημικων ειναι η απαρχη μιας αλυσιδας γεγονοτων, τα οποια μπορει να οδηγησουν σε θανατο. Εκεινος που τα ριχνει, μπορει να μην εχει αμεσο δολο θανατωσης,
ομως ξερει οτι μπορει να οδηγησει η πραξη του αυτη σε θανατωση καποιου,
δεν επιδιωκει αμεσα να σκοτωσει, ομως τα ριχνει, διχως να τον νοιαζει αν τελικα προκληθει θανατος.
Αυτο, στη νομικη ορολογια ονομαζεται "ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΟΛΟΣ" και τιμωρειται η πραξη αυτη, στην ανθρωποκτονια, με την ιδια τιμωρια της θανατωσης με αμεσο δολο α βαθμου του δραστη,
η δευτερου βαθμου.

Κι αυτος ο ενδεχομενος δολος, περισσοτερο απο τα ματ, ανηκει στη κυβερνηση δολοφονων.
Εχουν ενδεχομενο δολο θανατωσης ,οχι μονο διαδηλωτων αλλα και της ιδιας της χωρας.
Δεν το επιδιωκουν αμεσα, αλλα γνωριζουν οτι πραττοντας κατ΄'εντολη της Τροικας, η χωρα θα πεθανει..ετσι πραττουν ο,τι τους πει, διχως να τους νοιαζει το αποτελεσμα.
Δεν το επιδιωκουν μεν, αλλα ειναι τοσο πουλημενοι ωστε να μη θελουν να κανουν το παραμικρο για να το αποτρεψουν.
Στην Κερατεα, μια γυναικα εχασε το εμβρυο που κυοφορουσε απο τα χημικα,
παντου ανθρωποι αυτοκτονουν και μαραζωνουν,
η χωρα πνιγεται στα δακρυγονα, στο αιμα, στη φτωχεια, στα σκουπιδια και στη μποχα των δωσιλογων που την εξουσιαζουν,
κι αυτο θα συνεχιστει, μεχρι γενοκτονιας
(Ειναι απιστευτο οτι ακομα και τα..παιδια, θεωρουνται πια τεκμηριο,
τριπλασιαστηκε η φορολογια των πολυτεκνων οικογενειων,
οποιος προσφερει παιδια στη πατριδα του, τιμωρειται απο τους Γενιτσαρους.)

Δεν θα αποφυγω να παρω θεση και για την επιθεση που δεχτηκε το ΠΑΜΕ απο τους κουκουλοφορους. Ειναι πολυ δυσαρεστο για μενα, διοτι βλεπω να εχει ξεσπασει ενας πολεμος μεταξυ του ΚΚΕ (ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΩ) και των αναρχικων, καποιοι εκ των οποιων εχουν μπλογκς και τα εχω και στη λιστα ιστολογιων μου.
Και μου ειναι δυσαρεστο, οχι γιατι φοβαμαι να δυσαρεστησω καποιους, αλλα επειδη μεσα απο το μπλογκ διαρκως κραυγαζω για ενοτητα αναμεσα στον λαο, ο τελευταιος που θελει να διχασει,
οπως αποδεικνυεται κι απο τις τοσες αναρτησεις μου, ειμαι εγω.

Αλλα, υστερα απο σημερα, δε μπορω πια να στρουθοκαμηλιζω.

Οι αναρχικοι εχουν δικιο οτι η περικυκλωση της Βουλης απο το ΠΑΜΕ θα ηταν κατι αναποτελεσματικο.
Τι θα ειχε συμβει αν δεν ειχαμε τα επεισοδια;
Τριχες κατσαρες.
Θα ηταν καποιες χιλιαδες ανθρωπων, θα φωναζαν συνθηματα, τα αρθρα του Πολυνομοσχεδιου θα ψηφιζονταν κατ'αρχην, κατ'αρθρο και στο συνολο,
και μετα τα ΜΑΤ θα διελυαν τους συγκεντρωμενους.
Να ρωτησω εδω, αν το παραπανω ειναι αναποτελεσματικο,
καποιες μολοτωφ απο 200 ατομα και καποιες ακομα τζαμαριες σπασμενες,
και κανα πλιατσικο στη βιτρινα,
ποσο αναποτελεσματικοτερο ειναι ακομα;
Οκ, εφυγε το ΠΑΜΕ κατα τις 6.00
Εγινε τιποτα μετα; Ηρθε η Επανασταση; Μπηκαν ολοι εκεινοι που τους εμποδιζε το ΠΑΜΕ να καταλαβουν τα Ανακτορα;
Μια ζωη το ΚΚΕ κατηγορειται απο τους υπερεπαναστατες οτι κανει παρελαση και φευγει,
ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ;
ΜΟΝΑ ΖΥΓΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ; ΔΗΛΑΔΗ, ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ;
ΝΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ;
ΜΑ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΘΕΣΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ;

Δεν υπαρχει επανασταση χωρις αιμα και θανατο, αυτο ειναι βεβαιο.
Ομως υπαρχει στρατηγικη και τακτικη πανω στη μαχη. Και η μαχη δεν ειναι αγωνας 100 μετρων, ειναι μαραθωνιος. Μαχη που δε μπορει να κερδιθει γιατι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΑ ο καταλληλος συσχετισμος δυναμεων, ειναι αστοχο και να δοθει.
Αν το ΚΚΕ σημερα το βραδυ σημανε την επανασταση, ο λαος θα καθοταν στους καναπεδες να απολασυει με ποπ κορν, το αιμα που θα χυνοταν.
Το ΚΚΕ εχει χυσει πολυ αιμα στο παρελθον, αιμα αγωνιστων του, και φανταζομαι οτι θα ξαναθυσιαστει οταν χρειαστει, αλλα αυτο θα γινει τη καταλληλη στιγμη,
οταν ο λαος δηλαδη, στη συντριπτικη του πλειοψηφια, το εμπιστευτει.
Τσαμπα αιμα, δε θα χυθει μονο και μονο για να γινει η καβλα ορισμενων.

Ειμαι βεβαιος οτι οι περισσοτεροι αναρχικοι ειναι ιδεολογοι, ειναι συντροφοι, ειναι αγωνιστες.
Δε πιστευω οτι ολοι συμφωνουν με τα σημερινα.
Ακομα και μεσα στους κουκουλοφορους, υπαρχουν τετοιοι.
Ειμαι επισης βεβαιος οτι αναμεσα στους κουκουλοφορους υπαρχουν και παρακρατικοι. Υπαρχουν πρακτορια ξενων και ντοπιων υπηρεσιων, οι οποιοι σε καθε ντου, θα κλεψουν και θα λεηλατησουν και θα καταστρεψουν ο,τι βρουν μπροστα τους, μονο και μονο για να εμποδισουν τη ριζοσπαστικοποιηση του λαου.
Υπαρχουν ακομα και πολλοι ηλιθιοι, που ειναι πολυ μαστουρωμενοι για να καταλαβαινουν τι κανουν.
Υπαρχουν και παρα πολλοι ημεδαποι κι αλλοδαποι, που μισουν αυτη τη χωρα,
ειτε αηδιασμενοι απο τον μικροαστισμο της πλειοψηφιας,
ειτε θυμωμενοι επειδη νιωθουν οτι κανεις δε τους εδωσε μια ευκαιρια για να αποδειξουν τι αξιζουν.
Υπαρχουν αποκλεισμενοι απο τη κοινωνια, και με τα μπαχαλα, τη τιμωρουν.
Αν πας σε μια ομηγυρη αναρχικων και φωναξεις "ΡΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΤΑ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ, ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ ΔΕ ΨΗΦΙΖΑΝΕ;",
οι περισσοτεροι θα χειροκροτησουν αυτη την αποψη.
(Αυτο πιστευω, αλλα μπορει να ειναι κι αυθαιρετη η αποψη μου)

Σορυ παιδια, αλλα αυτη τη στιγμη δε χρειαζομαστε κι αλλους τυπαδες που μισουν αυτη τη χωρα,
σε αυτον τον ρολο εχουμε και τους δωσιλογους.
Σορυ παιδια, αλλα το "ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΙ Ο ΨΩΡΙΑΡΗΣ ΧΩΡΙΑ", τελικα δεν ισχυει για το ΚΚΕ.
Σορυ παιδια, απο σημερα, δικαιολογιες δε θα υπαρχουν για κανεναν.
Χρειαζομαστε τον Καστοριαδη μαζι με τον Μαρξ, χρειαζομαστε τη διαφορετικη αποψη, χρειαζομαστε μια συνθεση ανθρωπων που αγαπουν αυτη τη χωρα και δε καταδικαζουν τον μικροαστο επειδη εχει χεστει κι εχει ζαρωσει στη γωνια,
αντιθετως, στη φαση αυτη οπου ολοι ειμαστε χεσμενοι απο τον φοβο,
οποιος κατηγορει τον αλλον επειδη ειναι χεσμενος,
το μονο που επισπευδει με αυτο ειναι το να πνιγουμε ολοι απο τα σκατα.

Για κατι που εχουν δικιο, ειναι οτι με πορειες και συνθηματα, δε πετυχαινεις τιποτα.
Χθες, βγηκε μισο εκατομμυριο στην Αθηνα και εκατονταδες χιλιαδες στην επαρχια.
Ειδατε να ιδρωνει το αυτι κανενος;
Αλλα, ειπαμε..η επανασταση πρεπει να ειναι υποθεση των πολλων, οχι των λιγων.
Γιατι, αν ειναι των λιγων, δεν ειναι επανασταση.
Ειναι τοτε ΕΚΔΙΚΗΣΗ των λιγων, εναντιον των πολλων...επειδη δεν επαναστατουν..

Τον εγκλωβισμενο στη καπιταλιστικη προπαγανδα, δε τον τιμωρουμε σπαζοντας το μαγαζι του
η καιγοντας το αμαξι του.
Του ανοιγουμε τα ματια, η τουλαχιστον το προσπαθουμε με τα λογια μας.
Γιατι ειναι συμπατριωτης μας, συμπολιτης μας,

αδερφος μας.

ΥΓ Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που σκεπαζει τον αγωνιστη Δημητρη Κοτσαριδη.

Read more: http://celinathens.blogspot.com/2011/10/blog-post_20.html#ixzz1bM29zOIL

«Το κράτος μάς έκανε ομάδα» ...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Μια ομάδα πολιτών υπο­γράφουν ως «Συγγενείς και φίλοι πολιτικών κρατουμέ­νων» μας έστειλε την παρακάτω επιστολή η οποία δημοσιεύεται αυτούσια - εννοείται χωρίς περικοπές:
Είμαστε εμείς που το κράτος μάς έκανε ομάδα…

Και τώρα;

πιτσιρίκος
Σεπτέμβριος του 2011, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει πριν από σχεδόν ενάμισι χρόνο, η κυβέρνηση παίρνει νέα μέτρα για να μη χρεοκοπήσει η χρεοκοπημένη χώρα και ένας ολόκληρος λαός –με μερικές χιλιάδες εξαιρέσεις- παρακολουθεί παθητικά όσα συμβαίνουν. Αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα.

Δεν θέλουμε να ξέρουμε τι συμβαίνει στη χώρα μας. Θέλουμε να κλείσουμε τα μάτια και να προσποιηθούμε πως όλα είναι όπως πριν. Δεν είναι. Ωραίες είναι οι αυταπάτες – αρκεί να ξέρεις πως αυταπατάσαι.