Η «εργασία» απελευθερώνει…

του Παναγιωτη Θεοδωροπουλου, απο τον Ημεροδρομο...

Περίπου 1.200.000 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, λαμβάνουν τον μισθό τους με καθυστέρηση από 3 έως 12 μήνες! Εργοδότες απασχολούν εργαζόμενους χωρίς μισθό με «ανταμοιβή» δωρεάν διαμονή και σίτιση!

Αλυσίδες «σούπερ μάρκετ» και μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις καταβάλλουν μέρος του μισθού των υπαλλήλων τους σε κουπόνια αγοράς προϊόντων από τα ράφια των καταστημάτων τους! Νέοι άνθρωποι μέχρι 25 χρονών «δουλεύουν» για 2,5 ευρώ τη μέρα! Εργοδότες στερούν παράνομα σε πάνω από 1.000.000 εργαζόμενους το επίδομα αδείας! Αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία για τις συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας, βρίσκονται στη διάθεση του Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ και παρουσιάστηκαν σήμερα από την εφημερίδα «Τα ΝΕΑ».

Εργαζόμενοι, σαν σύγχρονοι «δουλοπάροικοι», με καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, μένουν για μήνες απλήρωτοι, «πουλούν» την εργατική τους δύναμη στην κυριολεξία για ένα πιάτο φαγητό και ένα κρεβάτι, «ζουν» για μήνες απλήρωτοι και δέχονται να λάβουν σαν «άποροι» κουπόνια και να υπογράψουν συμβάσεις εργασίας με καθαρό «μισθό» 180 ευρώ το μήνα.

Αυτός ο εργασιακός μεσαίωνας, είναι αντανάκλαση των πολιτικών που συνθλίβουν τους εργαζόμενους για να διασφαλίσουν την «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων. Είναι απόρροια όλων των αντεργατικών νόμων – πριν και μετά την έλευση των μνημονίων – που ψήφισαν οι κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και οι συγκυβερνήσεις τους, με τις όποιες επέβαλαν την μερική απασχόληση, την εκ' περιτροπής εργασία, ανέτρεψαν το καθεστώς των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων, γκρέμισαν μισθούς και μεροκάματα.

Πέρα από τα προφανή: η πραγματική σχέση Κυβέρνησης-Χρυσής Αυγής...

barikat...

Είναι γνωστό ότι ο πρώην γενικός γραμματέας της κυβέρνησης είχε μια ιδιαίτερη ενασχόληση με το ζήτημα της Κρυπτείας. Με το θεσμό δηλαδή που αναφέρεται στις μαζικές δολοφονίες Ειλώτων από Σπαρτιάτες. Δεν επιθυμούμε να εμπλακούμε στην ιστορική συζήτηση γύρω από το συγκεκριμένο θεσμό.  Αξίζει όμως να κρατήσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κρίσιμο μηχανισμό ταξικής κυριαρχίας για την αναπαραγωγή της κοινωνικής ειρήνης στην αρχαία Σπάρτη. Στο βαθμό που δεν μπορούσε να εξασφαλιστεί η κυριαρχία πάνω στους Είλωτες, έμπαινε σε αμφισβήτηση συνολικά η αποτελεσματικότητα της Σπαρτιατικής πολεμικής μηχανής.

Τι μπορεί να σημαίνει όμως για εμάς μέσα στην Ελλάδα της κρίσης το 2014 η Κρυπτεία; Μπορούμε να σκεφτούμε πάνω σε πιθανές αναλογίες ή θα αποτελούσε χυδαία υπερβολή; Υπερβολή σίγουρα. Αλλά όπως λένε και στην Κίνα «η υπερβολή φωτίζει την αλήθεια», ή αλλιώς ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε στο όριο, στα άκρα. Ας προσπαθήσουμε δηλαδή να σκεφτούμε την Κρυπτεία ως το πολιτικό πρόγραμμα που εκφράζει η φράση «να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα». Να ζούμε με λιγότερα και όποιος σηκώνει κεφάλι τον τρώει μαύρο φίδι. Το πολιτικό σχέδιο δηλαδή που δεν περιορίζεται στην Χρυσή Αυγή και στον Μπαλτάκο. Να δούμε δηλαδή την Κρυπτεία ως δομικό στοιχείο της σημερινής διαδικασίας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Ο καθόλου τυχαίος θάνατος του φιλελευθερισμού
Τι είναι αυτό που μπορεί να ενώσει φιλελευθέρους, νεοφιλελεύθερους, εκσυγχρονιστές και φασίστες. Ο φόβος των μαζών. Κατανόηση της συγκυρίας, κατανόηση της μοναδικότητας κάθε στιγμής, σημαίνει μεταξύ άλλων και μελέτη της κίνησης των αντιθέσεων.

Ποιό το πρόβλημα ρε κοσμάκη;

noumero11...

Αμέτρητες είναι οι φορές που έχω αναρωτηθεί και το έχω εκφράσει στις θαυμάσιες συζητήσεις μεταξύ των πολιτισμένων ανθρώπων,το εξής απλό. Γιατί οι άνθρωποι και κυρίως οι Έλληνες έχουν την αυτοκαταστροφική τάση να δημιουργούν φασαριόζικα προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον εξαιρετικό ορθολογιστή Θάνο Τζήμερο.

Προς τι ακριβώς όλος αυτός ο ντόρος γύρω από μια αγγελία εθελοντικής εργασίας (ο ξενοδόχος δεν είναι πρωτοπόρος σε αυτό το θέμα) που αναζητά από την αγορά το κατάλληλο εμπόρευμα(αγορά είναι ,εμπορεύματα πουλιούνται και αγοράζονται).

Ποιο είναι ακριβώς το έγκλημα που διέπραξε ο ξενοδόχος; Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση της επιχειρηματικής του σταδιοδρομίας και χρειάζεται βοήθεια. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή. Κάποιος προσφέρει εργασία και κάποιος την αποδέχεται, ή ψάχνει αλλού άμα δεν του αρέσει. Άλλωστε στον καπιταλισμό, η εργασία είναι δευτερεύων ζήτημα επιβίωσης , ενώ  με την επίσημη ανεργία πάνω από το 30% είναι πανεύκολο να διαλέξεις εργοδότη(ναι εσύ τον διαλέγεις).

Έχει αναρωτηθεί κάποιος από τους λαϊκιστές της σοβιετίας πόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εργάζονται για ένα πιάτο φαγητό(εντάξει και αυτό το πιάτο μη φανταστείτε τίποτα γκουρμεδιές); Γιατί ο Ελληνας να αποτελέσει εξαίρεση;Στον έξω κόσμο εκμεταλλεύονται ακόμα και παιδάκια για χίλιες δυο ανάγκες·από ολοήμερη εργασία σε ορυχεία μέχρι πειραματόζωα για το καλό της επιστήμης,είτε ζωντανά είτε νεκρά κατάλληλα προς εξαγωγή οργάνων, η εθελοντική εργασία είναι το θέμα μας;

Εκτός των άλλων μέσα σε όλη αυτή την λαϊκίστικη οργή, κανένας δεν αναρωτήθηκε τα τυχερά που μπορεί να του προκύψουν από μια και μόνο αγγελία.

Μπορεί ο ξενοδόχος να έχει καμιά σέξι κόρη ή κανένα καυλιάρικο τεκνό για στεφάνωμα . Μπορεί ο ίδιος του να ψάχνει νύφη ή γαμπρό. Μπορεί επίσης να έχει αχαλίνωτες σεξουαλικές ορέξεις, οπότε το τερπνόν μετά του ωφελίμου για τον τυχερό υπάλληλο.

Η Γιορτή των Δουλεμπόρων...

My Pillow Book...

Στα τέλη Αυγούστου του 1791, πραγματοποιήθηκε εξέγερση στο Σάντο Ντομίνγκο (σημερινή Αϊτή και Δομινικανή Δημοκρατία). Η εξέγερση των σκλάβων στην περιοχή, αποδυνάμωσε το αποικιακό σύστημα στην Καραϊβική, δίνοντας στο νησί την ανεξαρτησία του. Θεωρείται ότι αυτό το γεγονός σηματοδότησε την αρχή της κατάργησης του συστήματος της δουλείας, το δουλεμπόριο και την αποικιοκρατία.

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Υπενθύμιση του Δουλεμπορίου και της Κατάργησής του, γιορτάστηκε για πρώτη φορά –υπό την αιγίδα των Η.Ε.- στην Αϊτή, στις 23 Αυγούστου του 1998 και στη Σενεγάλη στις 23 Αυγούστου του 1999. 

Αλλάζοντας σκηνικό, από το Ντακάρ του 1999 στο Μενίδι του 2013, θυμόμαστε τον Δήμαρχο Μενιδίου, που προ ημερών δήλωσε στο ραδιόφωνο επί λέξη: "η Aμυγδαλέζα και τα Κέντρα Κράτησης Μεταναστών είναι μια τεράστια "μπίζνα" με απευθείας αναθέσεις σε συγκεκριμένους υμέτερους προμηθευτές... έχουν βρει μια μηχανή και ρημάζουν τα κονδύλια της Ε.Ε. Για 1.600 κρατούμενους στην Αμυγδαλεζα η Ε.Ε. πληρώνει κάθε μέρα 120.000 ευρώ!!! Αν τα λεφτά, που έρχονται απ΄έξω, πήγαιναν στη διαβίωση των κρατουμένων μεταναστών, έπρεπε μέχρι και πισίνες να έχουν [...] αυτοί ζουν στα κοντέινερ, που έχουν μέσα 45 βαθμούς... εδώ βρήκαμε μια πατέντα πάλι, για να χτίσουμε τις βίλες μας...". 

Αυτά φέρεται να είπε!

Ο άνθρωπος που έκανε τον εαυτό του επιχείρηση...

του Βασιλη Δρουκοπουλου, απο τα Ενθεματα...

Έργο του Ρ. Χάουσμαν

Από ένα «instrumentumvocale» στη δίποδη-ανθρωπόμορφη εκδοχή της επιχείρησης

«Η συζήτηση αδιάλειπτα θολώνει από την προσπάθεια της μεταμφίεσης των απαιτήσεων του κεφαλαίου ως αναγκών του λαού, της υποταγής της ανθρώπινης αγωνίας, έτσι ώστε να προσαρμόζεται στους σκοπούς των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων»

(Nigel Harris, Of Breadand Guns, Penguin, Harmondsworth, 1983, σ. 239)

Αναπαράγω την είδηση:

«Ο Μάικ Μέριλ, ένας 35χρονος κάτοικος του Πόρτλαντ, πρέπει να πάρει άδεια από τους μετόχους της εταιρείας του για να βγει ραντεβού με μια κοπέλα ή για να κάνει δίαιτα. Πριν από πέντε χρόνια, ο Μέριλ αποφάσισε να μετατρέψει τον εαυτό του σε εταιρεία, την οποία ελέγχουν σήμερα οι 320 μέτοχοί της: “Πουλάω μετοχές του εαυτού μου και στη συνέχεια επιτρέπω στους μετόχους μου να με καθοδηγούν σε αποφάσεις για τη ζωή μου”, είπε ο άνθρωπος-επιχείρηση στην εκπομπή Today. Όπως αναφέρει, οι μέτοχοι τον ανάγκασαν να γίνει ψηφοφόρος των Ρεπουμπλικανών, του επέτρεψαν να φορά ρούχα Brooks Brothers και επέλεξαν το πρόγραμμα που ακολουθεί στο γυμναστήριο. Του επέτρεψαν επίσης να βγαίνει με την κοπέλα της προτίμησής τους, αφού όμως τους υπέβαλε πρώτα έκθεση για την εμπειρία του πρώτου ραντεβού τους» (goo.gl/OsKH2, 31.3.2013).

Επιπρόσθετα, ο Μ.Μ. μας επισημαίνει στην ιστοσελίδα του: «Ο σκοπός δεν είναι να δημιουργηθούν κέρδη, αλλά είναι πιθανόν να προκύψουν στο μέλλον. Αντίθετα, πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που εργάζονται για να επιτευχθεί ένας κοινός στόχος. Χρησιμοποιώντας μια προσαρμοσμένη δομή της αγοραίας οικονομίας, εσείς κι εγώ έχουμε στην κατοχή μας ένα διαθέσιμο μηχανισμό για ενέργειες, ανάληψη ευθυνών και μέτρηση της επιτυχίας που δεν είναι μόνον καλά τεκμηριωμένος αλλά και εύκολα κατανοητός».

Με την αφορμή αυτή, επαναφέρω στη μνήμη μας τα εξής, για να τα συνδέσουμε τελικά με την αλλόκοτη περίπτωση που μόλις περιγράψαμε:

α. Δουλεία. Η δουλεία, ως σχέση κυριαρχίας, δεν ήταν τίποτε άλλο από τον βίαιο εξαναγκασμό σε εργασία ανθρώπων που είχαν χάσει την ελευθερία τους και αποτελούσαν ιδιοκτησία εκείνων που κατείχαν τα μέσα παραγωγής. Ο δούλος δεν είχε τη δυνατότητα να αρνηθεί την εργασία του στον κύριό του, ειδαλλιώς θα θανατωνόταν. Οι δουλοκτήτες δεν παρείχαν στους δούλους το ελάχιστο όριο συντήρησης μόνο για να μεγιστοποιήσουν το πλεόνασμα που καρπώνονταν, αλλά και για να διατηρούν τον έλεγχό τους. Όπως είχε παρατηρήσει ο Μαρξ, ένας Ρωμαίος συγγραφέας και επιστήμονας, ο Μάρκος Τερέντιος Βάρρο, είχε αποκαλέσει τον δούλο instrumentum vocale (εργαλείο που μιλάει), το ζώο instrumentum semi-mutum και το άροτρο instrumentum mutum (βουβό εργαλείο). Είχε λοιπόν διαμορφωθεί ο πρώτος ταξικός διαχωρισμός της κοινωνίας.

β. Δουλοπαροικία. Οι δουλοπάροικοι-αγρότες, που κατείχαν και καλλιεργούσαν τη γη, δεν ήταν οι ιδιοκτήτες της. Η γη είχε παραχωρηθεί στον φεουδάρχη άρχοντα από έναν ανώτερο ευγενή, στον οποίο ήταν προσωπικά υποτελής και όφειλε στρατιωτική υπηρεσία σ’ εποχή πολέμου. Η εκμετάλλευση ήταν καθαρή και φανερή. Μας θυμίζει ο Μωρίς Ντομπ (Μ. Dobb, StudiesintheDevelopmentofCapitalism): «Η πηγή από την οποία η φεουδαρχική άρχουσα τάξη αντλούσε το εισόδημά της, και η μόνη πηγή από την οποία αυτό το εισόδημα μπορούσε να αυξηθεί, ήταν η υπερεργασία της δουλοπάροικης τάξης πάνω από εκείνη που ήταν αναγκαία για την επιβίωσή της». Επίσης, ο δουλοπάροικος εξουσίαζε τα σύνεργα με τα οποία καλλιεργούσε τη γη και έτρεφε δικά του ζώα. Είχε όμως περιορισμένη ικανότητα μετακίνησης και δεν μπορούσε να διαθέσει την κινητή του περιουσία (π.χ. ζώα) χωρίς τη ρητή άδεια του φεουδάρχη. Τα σχέδια για τα παιδιά του υπόκεινταν σε έλεγχο, π.χ. δεν μπορούσε, χωρίς άδεια, να τα στείλει σε κάποιο θρησκευτικό τάγμα (Ο Μάικ Μέριλ, πάλι στην ιστοσελίδα του, αποτεινόμενος σε υποψήφιο επενδυτή-μέτοχο, μας πληροφορεί: «Μπορεί να είσαι το μόνο πρόσωπο που ψηφίζει να πάω στο νυχτερινό σχολείο, αλλά αν έχεις αρκετές μετοχές στην κατοχή σου, θα πρέπει να εγγραφώ»). Δεν ήταν η δουλοπαροικία μια κλειστή φιλική κοινότητα που χαρακτηρίζεται επιφανειακά από το επίχρισμα της Gemeinschaftlichkeit (κοινοτικός τρόπος ζωής). Η απόσπαση του υπερπροϊόντος ήταν άμεσα αντιληπτή. «Είναι φανερό σε όλους ότι ο δουλοπάροικος ξοδεύει μέρος του χρόνου του εργαζόμενος προς όφελος του αφέντη του» (G. A. Cohen, KarlMarx’sTheoryofHistory: adefence).

γ. Φεουδαρχισμός και καπιταλισμός. Συνεχίζουμε με ένα άλλο απόσπασμα από το έργο του Κοέν: «[...] στον καπιταλισμό ο τρόπος με τον οποίο ένα μέρος του προϊόντος του κόπου του εργάτη παρακρατείται από τον καπιταλιστή αποκρύπτεται. Η εργατική μέρα και ο εργατικός χρόνος δεν χωρίζονται καθαρά σε περιόδους για τις οποίες ο εργάτης αποζημιώνεται και σε εκείνες για τις οποίες δεν αποζημιώνεται. Είναι λάθος ότι σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή ο εργάτης ή παράγει προϊόν ισότιμο με τα ημερομίσθιά του ή παράγει προϊόν ισότιμο με το κέρδος, όμως η θεωρία αποφαίνεται για τον διαχωρισμό του συνολικού του χρόνου σ’αυτά τα δύο κομμάτια. Ούτε το απτό φυσικό προϊόν μοιράζεται μεταξύ καπιταλιστή και εργάτη. Μοιράζονται μόνο τα χρήματα που το προϊόν αποφέρει στην αγορά, και αυτό συσκοτίζει τη συναλλαγή μεταξύ τους. Έτσι, αυτό που η φεουδαρχική πρόσοδος αποκαλύπτει, το σύστημα των ημερομισθίων το κρύβει».

δ. 19ος αιώνας. Μεταφερόμαστε τώρα σε μια μεταγενέστερη περίοδο. Το 1886, στην απόφασή του για την υπόθεση SantaClaraCountyv. SouthernPacificRailroad, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απονέμει στην εταιρική επιχείρηση, με την κάλυψη της 14ης τροπολογίας του Συντάγματος, τη νομική μορφή του «προσώπου». Με επανειλημμένες κατοπινές δικαστικές αποφάσεις και νομικές μελέτες, η εταιρική επιχείρηση από την προηγούμενη μορφή της ως κρατικό δημιούργημα μέσω του εμπορικού δικαίου, μεταπήδησε σε μια φυσική οντότητα δηλαδή ως ένα πρόσωπο που κατέχει δικαιώματα. Παρ’ ολ’ αυτά, η μεγάλη εταιρική επιχείρηση στις αρχές του 20ού αιώνα συνέχιζε να στερείται, στα μάτια των πολιτών, μιας αντίστοιχης κοινωνικής και ηθικής νομιμοποίησης. Είχε αποκληθεί soullesscorporation (εταιρική επιχείρηση χωρίς ψυχή). Κάποιος θα μπορούσε πιθανόν να προσφύγει στη συνείδηση του ατομικού businessman, στην «επιχείρηση χωρίς ψυχή» όμως όχι. Αυτή λειτουργούσε με την ψυχρή οικονομική λογική και που κάθε της απόφαση βασιζόταν σε μια εξίσωση σε χρηματικούς όρους (RolandMarchand, CreatingtheCorporateSoul). Όλα αυτά θυμίζουν τον πάπα Ιννοκέντιο IV (π. 1195-1254), ο οποίος είχε αποφανθεί ότι η Εκκλησία δεν είναι σε θέση να αφορίσει μια επιχείρηση, γιατί δεν έχει ψυχή, επομένως δεν μπορεί να χάσει κάτι που δεν έχει. Στο ίδιο μοτίβο είναι και η παρατήρηση του βαρώνου Thurlow, ο οποίος για πολλά χρόνια, προς το τέλος του 18ου αιώνα, είχε χρηματίσει, ως Τόρυ πολιτικός, λόρδος καγκελάριος της Βρετανίας: «Μήπως περίμενες μια εταιρική επιχείρηση να έχει συνείδηση, αφού ούτε ψυχή έχει για να δεχθεί κατάρες ούτε σώμα για να δεχθεί κλωτσιές;». Και γι’αυτό κάνουν ότι θέλουν. Μα το Θεό, χρειάζονται και τα δύο (και σώμα και ψυχή), φαίνεται να συμπλήρωσε. Οι πολλαπλές προσπάθειες για την εμφύσηση ανθρώπινων χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων στην εταιρική επιχείρηση θα πολλαπλασιαστούν σε όλη τη διάρκεια του 20ού αίώνα, και βέβαια συνεχίζονται αδιάκοπα ως τις μέρες μας.

Πού μπορεί λοιπόν να καταταχθεί ο Μ.Μ.; Είναι δούλος, δουλοπάροικος, προλετάριος ή μέλος του «πρεκαριάτου»; Ανθρωπόμορφη επιχείρηση ή λάτρης ριψοκίνδυνων περιπετειών που χρηματοδοτούνται από ιδιοτελείς χορηγούς; Ή μήπως χαρακτηρίζεται εκλεκτιστικά με ιδιότητες από όλες αυτές τις κατηγορίες; Ο Μ.Μ. καταβάλλει μερίσματα; Οι μέτοχοι προεξοφλούν μελλοντικές αποδόσεις; Θα παραχθεί και θα αντληθεί υπεραξία; Ερωτήματα που αναμένουν τις αντίστοιχες απαντήσεις. Και που ασφαλώς θα πρέπει να είναι πιο αναλυτικές και εμπεριστατωμένες από εκείνη του πλουσιότερου ανθρώπου όλης της οικουμένης στο τέλος του 19^ου αιώνα (ιδιοκτήτης σιδηρόδρομων) WilliamH. Vanderbilt ο οποίος σε ερώτηση ενός δημοσιογράφου είχε απερίφραστα αποκριθεί (1883): «Στο διάολο το κοινό! Εργάζομαι μόνο για τους μετόχους μου».

ΥΓ. Στη συνέντευξη που είχε πάρει ο Κλωντ Κόουμπερν, πιθανόν ο πιο σημαντικός αριστερός δημοσιογράφος του 20ού αιώνα, από τον Αλ Καπόνε ((Σικάγο, 1930), ο δεύτερος είχε δηλώσει εμφατικά: «Άκου, μη σου μπει στο μυαλό η ιδέα ότι είμαι ένας από αυτούς τους αναθεματισμένους ριζοσπάστες. Μη σου μπει η ιδέα στο μυαλό ότι χτυπάω το αμερικανικό σύστημα». Προσθέτει ο Κόουμπερν ότι ο συνεντευξιαζόμενος εξύμνησε την ελευθερία, την επιχείρηση και τους πρωτοπόρους. Μίλησε για την «κληρονομιά μας». Αναφέρθηκε με περιφρονητική αηδία στον σοσιαλισμό και αναρχισμό. «Οι απάτες μου», επανέλαβε πολλές φορές, «ακολουθούν αυστηρά αμερικανικά πρότυπα και έτσι πρόκειται να μείνουν»… «Το δικό μας, το αμερικανικό σύστημα», κραύγασε, «πες το αμερικανισμό, πες το καπιταλισμό, πες το όπως θες, προσφέρει στον καθένα μας τη μεγάλη ευκαιρία, αρκεί να την αδράξουμε και με τα δυο μας χέρια και να την εκμεταλλευτούμε όσο μπορούμε» (ClaudCockburn, I, Claud). Ελπίζω ο Μ.Μ. να κρατάει σωστά λογιστικά βιβλία…

Η εργασία ευτυχώς σώθηκε...

Noumero11...

«Βρούτσης: Αν δεν ψηφιστούν τα εργασιακά δεν θα υπάρχει εργασία.»

«Αν δεν υπήρχαμε εμείς οι σωτήρες δεν θα υπήρχε η ζωή. Αν δεν γύριζε η Γη γύρω από τον Ήλιο ,θα είχαμε βρει τον τρόπο να την κάνουμε να γυρίζει με το ζόρι. Αν ακόμα δεν έχει ανακαλυφθεί φάρμακο για τη φαλάκρα, θα το ανακαλύψουμε σύντομα εμείς.»

Συλλογίζομαι ώρες ώρες πως κατάφερναν και υπήρχαν ως οντότητες οι άνθρωποι τα προηγούμενα χρόνια χωρίς έναν Βρούτση. Πως μια τέτοια υπουργική ιδιοφυΐα επάνω στα εργασιακά θέματα και όχι μόνο,δεν έχει γίνει ως σήμερα το αντικείμενο μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης μεταξύ των ισχυρών. Γιατί άλλες χώρες στον κόσμο αγνοούν τόσο εμφατικά τα σωτήρια νομοσχέδια του Βρούτση.

Κοιμόμασταν τόσα πολλά χρόνια τον ύπνο του δικαίου ως εργαζόμενοι και δεν είχαμε αντιληφθεί πως μεταξύ μας αναπνέει ένας Βρούτσης. Ολόκληρος όχι μισός. Με σάρκα και οστά. Πολεμιστής του έθνους και άξιος τεχνοκράτης, απ’ αυτούς που βγάζει η δεξιά μία στις τόσες. Ούτε στo amazon δεν βρίσκεις τέτοιες ευκαιρίες πια.

Δεν είναι ακριβώς οι συνταγές απ’ ευθείας απ την κούτρα του Βρούτση. Ένα copy paste απ’ το μεμο που τους υπαγόρεψε ο Τόμσεν και η υπόλοιπη παλιοπαρέα έκανε ο άνθρωπος. Τώρα σε ποια από τις πολύωρες μάχες που έδωσε ο Βρούτσης σώθηκαν τα 500 ολόκληρα ευρώ του μισθού ,θα σας γελάσω.

Nαι ρε αχάριστα υποκείμενα ,το λες το νούμερο και γεμίζει η ψυχή σου! Το σκέφτεσαι στον ξύπνιο σου κι αμέσως αρχίζεις τα όνειρα για να ανοίξεις κι εσύ ένα σπιτικό -όχι σαν του Βρούτση μη τα θέλουμε όλα δικά μας -μέσα σε λίγα τετραγωνικά και καλά. Κοίτα αγάπη εδώ θα μπει το σαλόνι. Στη άλλη γωνιά το κρεβατάκι του μωρού. Παραδίπλα το κρεβάτι του παππού. Από πάνω το δικό μας. Απ’ το ταβάνι θα κρεμάσουμε την κουζίνα και το ψυγείο. Τουαλέτα υπαίθρια ή κοινόχρηστη. Αν μας περισσέψουν χρήματα για βενζίνη,αν μπορούμε να πληρώσουμε τα διόδια ,αν έχουμε αυτοκίνητο ως τότε ,αν η χώρα το αντέχει ,αν οι δημοσιογράφοι το επιτρέψουν,αν το αφεντικό δώσει άδεια, θα πάμε κι ένα μονοήμερο ταξιδάκι μέχρι το χωριό να τσαπίσουμε τις ντομάτες.

Θέλω να μάθω τώρα πάνω σε πια λογική στηριζόντουσαν επί τόσες δεκαετίες τα αναχρονιστικά εργασιακά δικαιώματα. Και μόνο η χρήση της λέξης δικαίωμα, παραπέμπει απευθείας στον αριστερό φασισμό. Είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι να δουλεύουν μόνο οχτώ ώρες την ήμερα και τις υπόλοιπες να τις αφήνουν να περνάν ανεκμετάλλευτες;

(Καθόμαστε άπραγοι και χαζεύουμε την ζωή να περνάει μπροστά μας σαν υπεραταχεία και ο Βρούτσης ξέρει κι από λογοτεχνία.)

Αμ το άλλο το παράλογο·την στιγμή που στην Κίνα υπάρχουν τα εργοστάσια ξενοδοχεία με όλα τα απαραίτητα κομφόρ, εδώ οι εργαζόμενοι θέλουν να πηγαίνουν-αν έχουν το θεό τους- στα σπίτια τους.

Είναι δυνατόν πχ τα καταστήματα να μην είναι ανοιχτά εικοσιτέσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα ,τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες το χρόνο;Άμα σου έρθει κόψιμο για μια τσάντα lui vuiton στις τρεις η ώρα τα χαράματα, γιατί να μην μπορείς να την αγοράσεις δηλαδή. Δεν περιορίζεται η ελευθερία σου;Δε χάνει λεφτά ο καταστηματάρχης;Δε χάνει o lui vuiton απ’ τις πωλήσεις;Δε χάνει το κράτος φόρους;Δε χάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση;Δε χάνει η παγκοσμιοποιημένη οικονομία;Δε χάνει ολόκληρος ο γαλαξίας;

Δεν είναι μόνο το ωράριο ,είναι και οι αποζημιώσεις είναι και οι τριετίες. Τι να την κάνει την αποζημίωση ένας εργαζόμενος όταν υπάρχει το ταμείο ανεργίας. Είναι και ο ψυχολογικός παράγοντας στην μέση.Τίποτα το χειρότερο για τον εργοδότη από τον ψυχαναγκασμό του αποχαιρετισμού.Άσε το κλάμα που ρίχνει ο καημένος όταν έρχεται η ώρα της καταραμένης μισθολογικής ωρίμανσης. Φρούτο είναι ο μισθός για να ωριμάσει;

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Τέρμα η δικτατορία των σωματείων. Από δω και πέρα ,το όποιο θέμα προκύψει απ’ ευθείας με τον εργοδότη σου ως ίσο προς ίσο. Σε μια παρέα όταν υπάρχει διχογνωμία φωνάζετε ενισχύσεις;Όμως έτσι είστε εσείς οι αριστερούλιδες και ολόκληρη η αριστερά. Φασίστες και τεμπελχανάδες.

Η δουλεία της δουλειάς...

Ιστοριες συνωμοσιας - εναντια στο σκοταδισμο... Δημοσιευθηκε  με τον τιτλο ...

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΕΔΩ
ΓΙΑΤΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ?
Πρακτικά, αν κάτι υπήρχε πάνω στο οποίο συμφωνούσαν όλοι οι μελλοντολόγοι, ήταν ότι τον 21ο αιώνα θα υπήρχε πολύ λιγότερη δουλειά. Τι θα σκεφτόντουσαν, αν μάθαιναν ότι το 2012 η τυπική εργασιακή ημέρα δηλαδή από τις 9 έως τις 17 είχε μετατραπεί κάτι σε 7 το πρωί με 7 το βράδυ ? Σίγουρα θα κοίταζαν γύρω τους και θα είχαν δει πως η τεχνολογία έπαιρνε τον έλεγχο σε πολλά επαγγέλματα στα οποία πριν ήταν απαραίτητο ένα μεγάλο εργατικό δυναμικό, θα έβλεπαν την ανάπτυξη της αυτοματοποίησης και της εντατικής παραγωγής, και θα αναρωτιώντουσαν, “γιατί περνάνε δώδεκα ώρες την ημέρα σε δουλειές μάταιες ?”.

Είναι ένα ερώτημα στο οποίο ούτε η δεξιά, ούτε η αριστερά, μπορούν να απαντήσουν επαρκώς. Στους συντηρητικούς άρεσε πάντα να δίνουν βάρος στις ηθικές αξίες της σκληρής εργασίας και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς που επικεντρώνεται στις τρομακτικές παρενέργειες της ανεργίας, προτείνει “περισσότερη δουλειά” σαν πρωταρχική λύση ενάντια στη κρίση. Οι παλιές γενιές θα εύρισκαν όλα αυτά απελπιστικά απογοητευτικά.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, οι ουτοπιστές, οι σοσιαλιστές και οι υπόλοιποι των μελλοντολόγων πίστευαν πως η δουλειά θα κατέληγε σχεδόν να καταργηθεί κυρίως για ένα λόγο : μπορούμε να αφήσουμε να το κάνουν οι μηχανές. Ο σοσιαλιστής Paul Lafargue έγραφε σε μια σύντομη πραγματεία που είχε τίτλο “Le droit à la paresse” – 1833 (το δικαίωμα στη τεμπελια ):

“Οι μηχανές μας , με ανάσα φωτιάς, με πυρίμαχα ατσάλινα μπράτσα, με απίθανη και ατέλειωτη επάρκεια, εκτελούν με πειθαρχία την άγια τους εργασία. Και παρόλα αυτά, οι μεγάλοι φιλόσοφοι του καπιταλισμού συνεχίζουν να έχουν προκαταλήψεις για το μισθολογικό σύστημα, τη μεγαλύτερη από τις δουλείες. Ακόμα δεν καταλαβαίνουν ότι η μηχανή είναι ο σωτήρας της ανθρωπότητας, ο Θεός που απελευθερώνει τον άνθρωπο από το να είναι θύμα της εργασίας, η θεότητα που θα του δώσει την αδρανεια και την ελευθερία ”.

Ο Oscar Wilde συμφώνησε αμέσως : Το 1891, στο “The Soul of Man Under Socialism” περιφρονεί “τον παραλογισμό του ότι γράφεται και λέγεται σήμερα για την αξιοπρέπεια της χειρονακτικής εργασίας, και επιμένει “ ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για κάτι καλύτερο από το να μοιράζει βρωμιά. Ολες οι δουλειές αυτού του είδους θα έπρεπε να γίνονται από τη μηχανή ”.

Είναι εμφανές το τι θέλει να πει :

“Η μηχανή πρέπει να δουλεύει στη θέση μας στα ανθρακωρυχεία, να ασχολείται με όλες τις υγειονομικές υπηρεσίες, να δίνει τη φλόγα σε όλα όσα δουλεύουν με ατμό, να καθαρίζει τους δρόμους, να μεταφέρει μηνύματα τις βροχερές μέρες και να κάνει ότιδήποτε μας είναι ενοχλητικό και δύσκολο ”.

Και ο Lafargue και ο Wilde θα είχαν τρομοκρατηθεί αν αντιλαμβανόντουσαν πως μετά από μόλις είκοσι χρόνια, η χειρονακτική εργασία θα είχε γίνει ιδεολογία των εργατικών και κομμουνιστικών κομμάτων που τη δοξάσανε αντί να τη καταργήσουν.

Σχετικά μ'αυτό, αναμφίβολα, η ιδέα ήταν πως η εργασία θα αντικαθιστόταν. Μετά τη ρωσική επανάσταση, ένας από τους μεγαλύτερους υπερασπιστές της λατρείας της δουλειάς, ήταν ο Aleksei Gastev, ένας παλιός μεταλλωρύχος και ηγέτης συνδικαλιστής που έγινε ποιητής, και δημοσίευε ανθολογίες με τίτλους όπως “Η ποίηση στη γραμμή παραγωγής”. Μετατράπηκε στο πιο ενθουσιώδη υποστηρικτή του Τειλορισμού, την βορειο αμερικανική τεχνική βιομηχανικής διαχείρισης, , η οποία σταθερά κριτικάρεται από την αριστερά, που περιόριζε τον εργάτη να είναι ένα απλό κομμάτι της μηχανής , διευθύνοντας το Εθνικό Ιστιτούτο Εργασίας, με την αιγίδα του Κράτους. Οταν ρωτήθηκε για αυτή την αλλαγή από τον γερμανό σοσιαλδημοκράτη Ernst Toller, ο Gastev απάντησε : “Ελπίζουμε πως με τις εφευρέσεις μας θα φτάσουμε σε ένα στάδιο στο οποίο ο εργάτης που πριν εργαζόταν οκτώ ώρες σε μια συγκεκριμένη εργασία θα πρέπει να δουλεύει μόνο δυο ή τρεις ”. Σε κάποια στιγμή όλα αυτά ξεχάστηκαν από τους υπερ μυώδεις σταχανοβίτες που έκαναν υπεράνθρωπα κατορθώματα στς εξορύξεις άνθρακα.

Οι θεωρητικοί της βιομηχανίας βορειο αμερικανοί, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, μοιραζόντουσαν εν μέρει, την σοσιαλιστική οπτική. . Ο Buckminster Fuller, ο βορειο αμερικανός σχεδιαστής και μηχανικός , δήλωσε οτι “η βιομηχανικη εξίσωση ” είναι σαν να λέμε πως η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα στην ανθρωπότητα να κάνει “περισσότερα με λιγότερα” καταργώντας σε λίγο καιρό την ίδια την ένοια της εργασίας. . Το 1963 έγραφε: “Σε έναν αιώνα, η λέξη – εργάτης – δεν θα έχει καένα νόημα. Θα είναι κάτι που θα πρέπει να ψάξουμε στο λεξικό των αρχών του 20ου αιώνα. “ Αν αυτό επιβεβαιώθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια συνέβη μόνο υπό την ένοια πως “ σήμερα είμαστε όλοι μέρος της μεσαίας τάξης” του νεοφιλελευθερισμού, και όχι βέβαια υπό την ένοια της κατάργησης των κατώτερων εργασιών ή του διαχωρισμού μεταξύ εργατών και αφεντικών.

Οι στατιστικές συνεχίζουν να δείχνουν εδώ και καιρό, πως το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων σκέφτεται πως η δουλειά που κάνει είναι άνευ λόγου, και ρίχοντας μια ματιά στις προσφορές εργασίας μιας μέσης επιχείρησης – τηλεφωνητές, αρχειοφύλακες, και κυρίως καθήκοντα και υπηρεσίες στις επιχειρήσεις – είναι δύσκολο να μην συμφωνήσει κάποιος.
Χωρίς αμφιβολία, η ουτοπική οπτική της κατάργησης της βιομηχανικής δουλειάς πέρασε από διάφορες μεθοδολογίες , για μια καλύτερη ζωή. Τα τελευταία δέκα χρόνια τα χαλυβουργεία του Sheffield παρήγαγαν περισσότερο ατσάλι από ποτέ, με ένα μικρό μέρος από την πιο παλιά εργατική δύναμη, και τα κοντέινερ του Avonmouth, Tilbury, Teesport και Southampton απελευθερώθηκαν από τη πλειοψηφία των εκφορτωτών αλλά όχι από τους τόνους ατσαλιού.
Το αποτέλεσμα δεν ήταν οι εκφορτωτές ή οι εργάτες της σιδηρουργίας να αισθάνονται ελεύθεροι, όπως έλεγε κάποτε ο Μαρξ “να κυνηγάμε το πρωί , να ψαρεύουμε το απόγευμα και να αφιερωνόμαστε στη κριτική μετά το δείπνο ”. Αντίθετα, είδαν τον εαυτό τους να ντροπιάζεται, στην φτώχεια και στην συνεχή αγωνία να βρουν μια άλλη δουλειά, που κι ακόμα κι αν την βρουν, δεν είναι σίγουρη, μπορεί να είναι κακοπληρωμένη, χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη, στο τομέα των υπηρεσιών. Στην εποχή της ανασφάλεις, αυτός είναι ο κανόνας, και η σίγουρη δουλειά, με κάρτα, δεν μοιάζει πλέον τόσο φοβερή.
Κατά το παρελθόν, το εργατικό κίνημα πάλαιψε για την κατάργηση όλων αυτών των βαρετών και κουραστικών εργασιών μικρής σημασίας, . Σήμερα έχουμε τον εξοπλισμό για να το κάνουμε πραγματικότητα, αλλά δεν έχουμε τη θέληση.

Αρχικό Link: http://www.sinpermiso.info/textos/index.php?id=5120

8.07.2012