Οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν ένα κράτος- Πάμπλο Εσκομπάρ. Λογικότατο...

απο το Τρυπιο Ευρω...

Ο Θ. Τζήμερος έχει κάθε λόγο να επιθυμεί οι δύο τόνοι ηρωίνης που κατασχέθηκαν στα χέρια εφοπλιστών να καταλήξουν δίκην κρατικής δωρεάς στο πόπολο. Μόνο ένας αποχαυνωμένος λαός, άλλωστε, θα μπορούσε να υποστηρίζει νεοφιλελεύθερους σαν και του λόγου του, κόντρα στα ταξικά του συμφέροντα.
Δεν αντιτίθεμαι στην ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών, με την έννοια πως αν δεν επιτρέπουμε οτιδήποτε προξενεί κακό στην κατάχρησή του στην ανθρώπινη υγεία θα έπρεπε να μην κάνουμε τίποτα άλλο από το να βάζουμε παντού απαγορεύσεις, από το αλκοόλ και τον τζόγο για παράδειγμα έως τα δελτία ειδήσεων του MEGA. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος που τόσο μισεί ο Θ. Τζήμερος και οι ομοϊδεάτες του αντί να αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα για τη δίκαιη αναδιανομή τού εισοδήματος μετατραπεί επισήμως σε πρεζέμπορο που διανέμει την άσπρη σκόνη αντί για ευκαιρίες για αξιοπρεπή απασχόληση. Αν είναι έτσι, ας καλέσουμε τους διάφορους ανά τη γη έμπορους ναρκωτικών να μας δώσουν το "know how" για το πώς ένα ήδη λούμπεν προλεταριάτο θα εκφυλιστεί ακόμα περισσότερο, ναρκωμένο από τις ψευδαισθήσεις των εξαρτησιογόνων ουσιών...

Ο καθένας μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή του και γι' αυτό θα πρέπει να μπορεί να επιλέγει τη μέθοδο με την οποία θα την καταφέρει. Δεν μπορούμε να απαγορεύουμε τα μπαρ, τα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ ή την τηλεόραση γιατί κάποιοι εθίζονται παραπάνω σε όλα αυτά και βλάπτουν τον εαυτό τους. Δεν είναι, άλλωστε, αυτά που ωθούν τους ανθρώπους στα άκρα, απλώς βρίσκονται εκεί για να καλύπτουν τεχνητές ανάγκες που δημιουργούνται από ένα σωρό άλλες αιτίες. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χρειάζονται τις παραισθήσεις για να περνούν καλά, αυτές δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταφυγή των απελπισμένων από μια ζωή η οποία δεν είναι ακριβώς αυτή που ονειρεύτηκαν...

"Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον"...

τρύπιο ευρώ...

Ο έρωτας, ο βήχας και οι...ακροδεξιοί δεν κρύβονται. Αρκεί η παραμικρότερη αφορμή για τους τελευταίους ώστε να βγάλουν από πάνω τους το μανδύα τού δήθεν φιλελεύθερου, τον οποίο με το ζόρι φορούν, και να αποκαλυφθεί αυτό που πραγματικά είναι, χρυσαυγίτες δηλαδή με προβιά.

Κάτι μυρίζει άσχημα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

του Πετρου Κατσακου, απο την Αυγη...

«Κατάλαβα ότι κάτι μυρίζει άσχημα. Έβλεπα τον κ. Γριβέα να έχει περίεργες σχέσεις με πολιτικούς και δημοσιογράφους και κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο λόγος αυτός ήταν που με εξώθησε να τερματίσω τη συνεργασία μας». Με αυτά τα λόγια ο πρωτοσύγκελος του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού κ. Τζήμερος φρόντισε χθες να προκαταλάβει την κοινή γνώμη λίγο πριν ανοίξουν τα μυστικά κιτάπια των κ.κ. Γριβέα και Φιλιππίδη και αφορούν στις σχέσεις των δύο υποδίκων με εκπροσώπους του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου της χώρας. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η έντονη φημολογία περί επικείμενων αποκαλύψεων για τα μυστικά payroll του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου επί προεδρίας Φιλιππίδη όσο και για τις σκοτεινές σχέσεις του Κυριάκου Γριβέα με εκπροσώπους ποικίλων κέντρων εξουσίας έχει προκαλέσει αναστάτωση σε πολλά δημοσιογραφικά και πολιτικά γραφεία. Δεν είναι λίγοι οι πρώην «τρόφιμοι» του Τ.Τ. και οι ομοτράπεζοι του κ. Γριβέα στα λουκούλεια μυκονιάτικα γλέντια του τελευταίου που τρέμουν σήμερα στην ιδέα της αποκάλυψης των ονομάτων τους. Όσο το παγόβουνο αποκαλύπτεται στο πραγματικό του βάθος και ξετυλίγεται το κουβάρι της διαπλοκής κάποιοι θα αισθάνονται ολοένα και πιο έντονο το σφίξιμο του κόμπου της μεταξωτής τους γραβάτας γύρω από τον λαιμό. Ένα κύκλωμα «φίλων» και «κολλητών» που υπηρέτησε πιστά τη συμμορία των λύκων του Τ.Τ. βρίσκεται στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης και της ηθικής απαξίωσης. Δεν είναι λίγο δα, να επιχειρηματολογείς χρόνια τώρα υπέρ της Παγκάλειας ρήσης που ήθελε στο φάγωμα της δημόσιας περιουσίας να έχουμε συμμετάσχει όλοι μαζί με ισόποσες μερίδες και να αποκαλύπτεται τελικά πως η δική σου η «μερίδα» ήταν αρκετά μεγαλύτερη από μιας καθαρίστριας του υπουργείου Οικονομικών. Το ποτήρι είναι αρκετά πικρό και κάποιοι σύντομα ίσως αναγκαστούν να το πιουν ώς την τελευταία γουλιά και μάλιστα αυτή τη φορά όχι σε κάποιο sic εστιατόριο της Μυκόνου αλλά δημοσίως.

Ποιό το πρόβλημα ρε κοσμάκη;

noumero11...

Αμέτρητες είναι οι φορές που έχω αναρωτηθεί και το έχω εκφράσει στις θαυμάσιες συζητήσεις μεταξύ των πολιτισμένων ανθρώπων,το εξής απλό. Γιατί οι άνθρωποι και κυρίως οι Έλληνες έχουν την αυτοκαταστροφική τάση να δημιουργούν φασαριόζικα προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον εξαιρετικό ορθολογιστή Θάνο Τζήμερο.

Προς τι ακριβώς όλος αυτός ο ντόρος γύρω από μια αγγελία εθελοντικής εργασίας (ο ξενοδόχος δεν είναι πρωτοπόρος σε αυτό το θέμα) που αναζητά από την αγορά το κατάλληλο εμπόρευμα(αγορά είναι ,εμπορεύματα πουλιούνται και αγοράζονται).

Ποιο είναι ακριβώς το έγκλημα που διέπραξε ο ξενοδόχος; Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση της επιχειρηματικής του σταδιοδρομίας και χρειάζεται βοήθεια. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή. Κάποιος προσφέρει εργασία και κάποιος την αποδέχεται, ή ψάχνει αλλού άμα δεν του αρέσει. Άλλωστε στον καπιταλισμό, η εργασία είναι δευτερεύων ζήτημα επιβίωσης , ενώ  με την επίσημη ανεργία πάνω από το 30% είναι πανεύκολο να διαλέξεις εργοδότη(ναι εσύ τον διαλέγεις).

Έχει αναρωτηθεί κάποιος από τους λαϊκιστές της σοβιετίας πόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εργάζονται για ένα πιάτο φαγητό(εντάξει και αυτό το πιάτο μη φανταστείτε τίποτα γκουρμεδιές); Γιατί ο Ελληνας να αποτελέσει εξαίρεση;Στον έξω κόσμο εκμεταλλεύονται ακόμα και παιδάκια για χίλιες δυο ανάγκες·από ολοήμερη εργασία σε ορυχεία μέχρι πειραματόζωα για το καλό της επιστήμης,είτε ζωντανά είτε νεκρά κατάλληλα προς εξαγωγή οργάνων, η εθελοντική εργασία είναι το θέμα μας;

Εκτός των άλλων μέσα σε όλη αυτή την λαϊκίστικη οργή, κανένας δεν αναρωτήθηκε τα τυχερά που μπορεί να του προκύψουν από μια και μόνο αγγελία.

Μπορεί ο ξενοδόχος να έχει καμιά σέξι κόρη ή κανένα καυλιάρικο τεκνό για στεφάνωμα . Μπορεί ο ίδιος του να ψάχνει νύφη ή γαμπρό. Μπορεί επίσης να έχει αχαλίνωτες σεξουαλικές ορέξεις, οπότε το τερπνόν μετά του ωφελίμου για τον τυχερό υπάλληλο.

Ανθρώπινες «μερίδες ξου»...

kathimerini.gr...

Του Παντελη Mπουκαλα

Τις θυμάστε, αγαπητοί, τις «μερίδες ξου», διάσημες κάποτε; Τις είχε ανακαλύψει η κ. Βάσω Παπανδρέου, υπουργός τότε. Οι μερίδες ξου, λοιπόν (το ξου εκ του ξένου), προορίζονταν αποκλειστικά για τους τουρίστες. «Τρεις χωριάτικες ξου» φώναζε ο παραγγελιοδόχος και στην κουζίνα καταλάβαιναν: με ελάχιστη φέτα η χωριάτικη και με δυο-τρεις ελιές για ξεκάρφωμα. «Παπουτσάκια ξου»; Νούμερο είκοσι, αντί για νούμερο τριάντα, που περίμενε προνομιούχες ελληνικές σιαγόνες για να καταναλωθεί. «Μουσακάς ξού»; Ο χθεσινός. Κι αν ξίνιζε ο τουρίστας πληρώνοντας, του κατεβάζαμε ελληνιστί, χαμογελώντας, τα γνωστά καντήλια, να βρει λαδάκι για τη σαλάτα του. Και να που εμφανίστηκαν και οι ανθρώπινες μερίδες ξου. Τους ξένους αφορούν και πάλι. Αλλά τους μετανάστες, όχι τους τουρίστες. Εισηγητής της «ξου» θεωρίας ο κ. Θάνος Τζήμερος, συνιδιοκτήτης του «κοινού νου» από κοινού με τον κ. Μάνο. Τι πρότεινε ο ιδρυτής της «Δημιουργίας Ξανά» που ευαγγελίζεται μια «πολιτική χωρίς πολιτικούς»; Να αξιοποιούν οι επιχειρήσεις τους μετανάστες σαν φτηνά χέρια, «ξου», πολύ φτηνότερα από τα ελληνικά, ώστε να γίνουν ανταγωνιστικές. Κι από πάνω πρέπει λέει η διαβίωσή τους εδώ να είναι τέτοια ώστε όταν τηλεφωνούν στην πατρίδα τους να λένε ότι περνούν χάλια κι έτσι να αποθαρρύνονται οι δικοί τους, να μην έρχονται στα μέρη μας. Πώς ακριβώς να μαυρίσουμε τη διαβίωσή τους δεν το ξεκαθάρισε ο κ. Τζήμερος. Αφησε κάτι να σκεφτούμε κι εμείς. Οι χρυσαυγίτες πάντως, όπως και οι Αρχοντες της Μανωλάδας, κάθε Μανωλάδας, τον έχουν προλάβει. Δεν αιφνιδίασε η άποψη του κ. Τζήμερου για το μεταναστευτικό. Ηδη έχει ταχθεί κατά των συλλογικών συμβάσεων (πφ... ντεμοντέ) και κατά των διαδηλώσεων επί του οδοστρώματος, για να αποδειχθεί ξανά ότι ο «κοινός νους» είναι συνήθως αντιδραστικός. Επιπλέον, ανταγωνιζόμενος τον κ. Γεωργιάδη, πρότεινε την εισαγωγή των αρχαίων στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού, αδιαφορώντας για όσα λένε παιδαγωγοί και αρχαιογνώστες. Α, ναι. Ο κ. Τζήμερος είναι και εναντίον του φθαρμένου «παρασιτικού πολιτικού συστήματος». Εξ ου και η συνεργασία του με τον κ. Μάνο, που μόλις τώρα εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή.

Τζημεροδεξιά...

ΤΟ ΒΗΜΑ, Λωρη Κεζα ...
Καλά τα λέει ο κ. Θάνος Τζήμερος. Δεν μπορεί ο μετανάστης, που είναι και μαυριδερός, να μιλάει για κατώτερα ημερομίσθια. Θα κάτσει να δουλέψει με φραγκοδίφραγκα: «Οταν κάποιος φεύγει από μια χώρα όπου το επίπεδο αμοιβών είναι 1 δολάριο τη μέρα είναι πρόθυμος να εργαστεί με αμοιβή που μπορεί να είναι κατώτερη από τον κατώτατο μισθό της χώρας προορισμού, αλλά πάντως είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπαιρνε στη χώρα του». Κακώς δεν πρόσθεσε και την υιοθέτηση ποινών της ισλαμικής δημοκρατίας. Όταν κάποιος είναι μουσουλμάνος και κλέψει, να του κόψουν το χέρι. Κι επίσης αν έχει κατέβει από τα Χίντου Κους, να μην ζητά καμπινέ στον καταυλισμό φιλοξενίας. Στο χώμα να πάει.

Ο κ. Θάνος Τζήμερος διατείνεται ότι το κόμμα του, Δημιουργία ξανά!, εκφράζει την κοινή λογική. Παρουσιάστηκε ως κόμμα που δεν έχει σχέση με τίποτε και κανέναν από το παρελθόν, εκφράζοντας απόψεις που φάνηκαν ως φιλελεύθερες. Οσο ξύνουμε την επιφάνεια, διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για ένα κόμμα συντηρητικό, πατριωτικό, ξενοφοβικό, ομοφοβικό. Εντάξει, οι περισσότεροι υποψήφιοι ήταν πετυχημένοι επαγγελματίες, άμωμοι της πολιτικής. Τούτο ασφαλώς δεν τους καθιστά φιλελεύθερους. Μέσα σε λίγες ημέρες, μετά τις εκλογές, οι απόψεις διίστανται: πρόκειται για σχήμα λαϊκής Δεξιάς, άκρας Δεξιάς, κεντροδεξιάς, σκέτης Δεξιάς; Δεν θα κολλήσουμε στον προσδιορισμό. Το βέβαιον είναι ότι είναι ένα κόμμα ασυνεπές.

Ακριβώς μετά τις εκλογές αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του κόμματος η εξής διαβεβαίωση: «Η ψήφος εμπιστοσύνης στη Δημιουργία, ξανά! δεν είναι εξαγοράσιμη, ούτε προς πολιτική εκμετάλλευση. Είναι η ξεκάθαρη και συνειδητή επιλογή των πολιτών για τη στήριξη ενός διαφορετικού πολιτικού πολιτισμού σ’ αυτή τη χώρα. Θα την τιμήσουμε». Τίμησαν τη συνειδητή επιλογή συνεργαζόμενοι με τον κ. Στέφανο Μάνο, ο οποίος τους καταδέχτηκε όταν απερρίφθη η πρότασή του προς το ΠαΣοΚ για κοινή εκλογική κάθοδο. Τούτων δοθέντων θα έπρεπε να επιμηκυνθεί το μότο του κόμματος και από «Πολιτική χωρίς πολιτικούς» να γίνει «Πολιτική χωρίς πολιτικούς αλλά με επικοινωνιολόγους». Φαίνεται να ενδιαφέρει περισσότερο το αμπαλάζ από το περιεχόμενο.

Ένα παράδειγμα για το ποιος είναι ο κ. Τζήμερος και πώς θέλει να φαίνεται ότι είναι. Υπόθεση Αδελφάτο. Ντρεπόταν να συνεργαστεί με τον κ. Γρηγόρη Βαλλιανάτο, φοβούμενος πιθανώς ότι ο ομοφυλοφιλία είναι μεταδοτική. Είπε ότι διαφωνεί μαζί του οριζοντίως, διαγωνίως, καθέτως (κάτι που έγινε αντιληπτό ως διαφωνία μπρούμυτα, ανάσκελα). Ενώ λοιπόν ο κ. Τζήμερος έβλεπε Βαλλιανάτο και φυλαγότανε, έφτασε στο σημείο, λίγες ημέρες αργότερα, να εκπλήξει με τις προχωρημένες δηλώσεις του: «Ολα τα ζευγάρια, ανεξάρτητα από τον ερωτικό τους προσανατολισμό, θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επισημοποιήσουν τη σχέση τους». Και το προχώρησε: «Οσον αφορά στην υιοθεσία, το ιδανικό θα ήταν ένα παιδί να μεγαλώνει με μητέρα και πατέρα. Όμως, προκειμένου να μεγαλώσει σε ένα ίδρυμα, προτιμώ τη θαλπωρή ενός σπιτιού – κι ας μην πρόκειται για μια τυπική οικογένεια».

Το πρόβλημα με τον κ. Θάνο Τζήμερο δεν είναι ότι αλλάζει άποψη, ότι προσαρμόζεται σε όσα θέλουν να ακούσουν οι πιθανοί ψηφοφόροι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει προσδιορίσει καν τις πρώτες ύλες του για να ξέρουμε επακριβώς πότε και πόσο ανακατεύει τα ιδεολογικά υλικά του.

BAD TIMING...

Καρτεσιος...

Σ’ αυτή τη δύσκολη ώρα έτυχε σε όλους τους Ευρωπαίους, αλλά κυρίως στους Έλληνες, να ζήσουμε στο πετσί μας την πλήρη απουσία μεγάλων προσωπικοτήτων στην πολιτική. Ίσως, βέβαια, αυτή ακριβώς η απουσία να είναι η κύρια αιτία που έχουμε φτάσει ως εδώ.
Είναι πραγματικά άξιον απορίας πώς γίνεται και στην Ελλάδα μοιράζουν απογοητεύσεις όχι μόνο οι σημερινοί ηγέτες των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, αλλά και οι ηγέτες των μικρών που ευαγγελίζονται την ανανέωση στα πολιτικά πράγματα.
Ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του τέλους των ηγετών. Εξαντλώντας όλες τις φιλοδοξίες του στην προσπάθεια κατάληψης της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, αρνείται πλέον να συνέλθει και να αντιληφθεί ότι έγιναν εκλογές, το κόμμα του βυθίστηκε και αυτός ο ίδιος δεν έχει πλέον κοινό. Το χειρότερο – για εκείνον- είναι ότι εντός ολίγου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δε θα έχει και λόγο ύπαρξης, καθώς το ΠΑΣΟΚ τελειώνει.
Σήμερα, φαίνεται ολοκάθαρα πως όταν ο κ. Βενιζέλος έλεγε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η Ελλάδα, το εννοούσε. Ζει σ’ έναν κόσμο δικό του. Συνομιλεί με τον Ολάντ και δηλώνει ότι μιλά εκ μέρους όλων των Ελλήνων. Δίνει συνεντεύξεις και λέει ότι δε μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Καυτηριάζει διαρκώς τα Μνημόνια και τα μέτρα που ο ίδιος ψήφισε, υπέγραψε, υπερασπίστηκε και εφάρμοσε. Ανακοινώνει διαρκώς νέες ιδεολογικές τάσεις του ΠΑΣΟΚ, έτσι από μόνος του, δίχως να έχουν παρουσιαστεί, συζητηθεί και εγκριθεί από κανένα κομματικό όργανο.
Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει καταστραφεί. Έχει τελειώσει, μαζί με το ΠΑΣΟΚ. Απλώς αρνείται να το αντιληφθεί. Ζει και θα πεθάνει ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ακόμη και χωρίς το ΠΑΣΟΚ που ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Διότι το ΠΑΣΟΚ ούτε όραμα είχε ποτέ, ούτε ιδεολογία. Ένας συνεταιρισμός τυχοδιωκτών ήταν και όταν στέρεψε το Ελ Ντοράντο των προμηθειών και της μίζας, η επιχείρηση έκλεισε.
Αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν ήταν τόσο εγωιστής, αλαζόνας και καταστροφικός για τη χώρα, θα μπορούσα στον πολιτικό του επικήδειο να πω κι ένα «κρίμα». Όμως δεν του αξίζει. Το μόνο που του πρέπει είναι μια γερή ποινή για τα εγκλήματα που διέπραξε μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου και την υπόλοιπη κυβέρνηση.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτός, δε νομίζω ότι είχε ποτέ ως φιλοδοξία να ηγηθεί της Νέας Δημοκρατίας ή κι αν την είχε δεν την πίστευε. Γνωρίζει πόσο μέτριος είναι σε όλα του. Την προεδρία της Ν.Δ. την απόλαυσε μόνο τόσο, όσο να εκδικηθεί τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέσω της κόρης του.
Ως εκεί φτάνει και τίποτε άλλο δε μπορεί να κάνει. Θα μπορούσε και αυτός να έχει διαλύσει τη Ν.Δ., αν δεν υπήρχαν οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του κόμματος που το κρατάνε εν ζωή.
Το Μητσοτακέικο όμως δε συγχωρεί. Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν αρχηγός του κόμματος μέχρι την ημέρα που επέστρεψε η Ντόρα Μπακογιάννη. Το γεγονός ότι η ΝΔ είναι το μοναδικό κόμμα που δεν εξέδωσε ανακοίνωση για να καταδικάσει τις γνωστές δηλώσεις Λαγκάρντ, ήταν η οριστική απόδειξη ότι έχει παραδώσει πλέον την ηγεσία.
Τη Ντόρα Μπακογιάννη αναγνωρίζει ως επίσημη συνομιλήτριά του το νεοφιλελεύθερο λόμπυ που αυτή τη στιγμή κουμαντάρει τα πάντα στην οικονομία. Η Ντόρα Μπακογιάννη είναι το αγαπημένο παιδί του ΔΝΤ και της Λαγκάρντ. Ο Σαμαράς για όλους αυτούς ήταν ένας γραφικός. Ένα πρόβλημα που το έλυσαν με την επιστροφή της Ντόρας. Και φυσικά η κ. Μπακογιάννη έσπευσε να τελειώσει κάθε συζήτηση μέσα στο κόμμα που αφορούσε σε καταδίκη των δηλώσεων Λαγκάρντ.
Αυτό θα κάνει και στη συνέχεια, φυσικά. Η κ. Μπακογιάννη είναι παιδί των συγκυριών. Έχτισε την πολιτική της καριέρα πάνω στη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη και στους μηχανισμούς του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ως υπουργός Εξωτερικών παρέδωσε γη και ύδωρ στις ΗΠΑ, ενώ ποτέ δεν έκρυψε την πολιτική της ταυτότητα η οποία πάνω στη φωτογραφία της έχει τη σφραγίδα της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Ως εκ τούτων στην κ. Μπακογιάννη δε μπορεί να μετρηθεί κάποιο πολιτικό μέγεθος ώστε να βγει μεγάλο ή μικρό. Μία εκπρόσωπος είναι και μέχρι εκεί φτάνει.
Κι ερχόμαστε στα «νέα παιδιά». Τη φαντασίωση περί «τέλους της μεταπολίτευσης» και διάφορων κακών της πολιτικής μας μοίρας, πήγαν κάποιοι να τη φορτώσουν σε κάποιον κ. Τζήμερο, μιας «Δημιουργίας Ξανά». Δυστυχώς, οι πλάτες του κ. Τζήμερου, όχι ελπίδα δε μπορούσαν να σηκώσουν, αλλά ούτε καν ένα σοβαροφανές προφίλ που θα άντεχε για 6 μήνες.
Ο κ. Τζήμερος αφού προσπάθησε να κάνει καριέρα με το σύνθημα «πολιτική χωρίς πολιτικούς», προσέτρεξε στους πολιτικούς – και μάλιστα αποτυχημένους – βγάζοντας μια ανακοίνωση που ουσιαστικά έλεγε ότι «όταν λέμε χωρίς πολιτικούς δεν εννοούμε όλους τους πολιτικούς, αλλά κάποιους».
Βέβαια σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να λάβει στα σοβαρά κάποιος άνθρωπος έναν αρχηγό κόμματος ο οποίος έχει ως μότο του στο λογαριασμό του στο twitter το «Αν δεν καταφέρεις να ζήσεις με τον τρόπο που σκέφτεσαι, θα καταλήξεις να σκέφτεσαι με τον τρόπο που ζεις».
Εξαίρεση αποτελούν κάποια κοριτσάκια που είναι ερωτευμένα με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και κρατάνε λεύκωμα όπου στο ερώτημα «ποια είναι η αγαπημένη σου σκέψη;» γράφουν «Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να φτάσεις, θα φτάσεις εκεί που κοιτάς».
Τώρα, στο ερώτημα «γιατί ο κ. Τζήμερος έχει στο κοινό του παθιασμένους θαυμαστές μεγαλύτερης ηλικίας;» δε μπορώ να απαντήσω κάτι άλλο εκτός απ’ το ότι μάλλον υπάρχουν 60χρονοι που ακούν Μιχάλη Χατζηγιάννη και κρατάνε λεύκωμα.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η κρίση δε μπορεί να ξεπεραστεί από τους υπάρχοντες ηγέτες και ηγετίσκους. Θα μπορούσαμε ανάμεσα στους προαναφερθέντες να βρούμε πολλές διαφορές, αλλά μόνο σε χαρακτηριστικά όπως το ύψος, το βάρος και το φύλλο.
Κατά τα λοιπά, όλοι τους λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή ως αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν το έχουν πάρει απόφαση, όμως, ότι εκεί θα καταλήξουν, ας μας κάνουν τη χάρη να μας το πουν για να μην τραβιόμαστε καλοκαιριάτικα να ξαναψηφίζουμε.

ΑΦΡΟΔΙΧΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΟΧΘΗΣ

Εποχη... 

«Φορούσε μαύρο νυφικό η περσινή μας
η κοπέλα / κι ο λόγος αυτός της ανήκει».

(από το ματωμένο γάμο Σαμαρά – Ντόρας)

Το Μέγκα στηρίζει και ψηφίζει φανατικά ΣΥΡΙΖΑ.
– Ενεργεί όπως η ΥΕΝΕΔ στη δικτατορία.

Ο κόσμος την άκουγε και αντέστρεφε τις ειδήσεις, επαναφέροντάς τες στην πραγματικότητα.
– Κατάληψη πρώτου Πολυτεχνείου, κατάληψη της Νομικής, εξέγερση Πολυτεχνείου «από ελάχιστους και μεμονωμένους» αναρχικούς, μηδενιστές, ανθέλληνες, απάτριδες, όπως έλεγαν τότε.

Ωπ, έλεγε ο κόσμος. Θα ήταν πολλοί στην κατάληψη και θα διεκδικούσαν ελευθερία και δημοκρατία.
– Το ίδιο γίνεται και με το Μέγκα, με την τόσο χρονδροειδή και απροκάλυπτη προπαγάνδα του εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα και ο νεοφιλελεύθερος Ανδρέας Ανδριανόπουλος απευθυνόμενος στον Γ. Παπαθανασίου, αλλά ουσιαστικά στα βαποράκια των καναλαρχών, είπε ότι «μ’ αυτή την επικοινωνιακή τακτική σας βγάζετε τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα και με διαφορά».
– Σ΄ ευχαριστούμε Ιωάννη – Βαπτιστή (!) Πρετεντέρη, Όλγα Τρέμη, Εμμανουήλ Καψή.

«Σ’ ευχαριστούμε, ω εταιρία», όπως θα έλεγε και ο Σαββόπουλος όταν δεν ήταν ομοϊδεάτης με τον Πρετεντέρη.
– Στην εταιρία – κόμμα του Θ. Τζήμερου, «Δημιουργία Ξανά», δεν χωράει ο Βαλλιανάτος επειδή είναι ομοφυλόφιλος.

«Ο Βαλλιανάτος είναι κόκκινο πανί για τους ψηφοφόρους μου», είπε ο νεοφιλελεύθερος επιχειρηματίας.
– Ρατσιστής όχι μόνο για τους έχοντες διαφορετική σεξουαλική προτίμηση, αλλά και ρατσιστής με τους μετανάστες.

Εντυπωσιακό, γιατί οι νεοφιλελεύθεροι, τουλάχιστον σ’ αυτά τα ζητήματα, ήταν φιλελεύθεροι.
 – Κάτι παραπάνω από νεοφιλελεύθερος είναι. Ρεπουμπλικάνος, σαν την ακροδεξιά Σάρα Πέιλιν, όπως, περίπου, είπε ο Βαλλιανάτος.

Η σοβαρή «Καθημερινή» το αντέστρεψε, όπως το Μέγκα.
– Έγραψε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συμμαχία καθυστέρησης και αδράνειας.

Όπως συνέβη το 1922, όπως έγραψε ο Πρετεντέρης.
– Τότε φώναζαν «θα τον φέρουμε τον βασιλιά…», όπως τώρα, υπονοεί ο ποιητής, λένε «θα τον φέρουμε τον Τσίπρα» και έγινε μπάχαλο με τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Εμείς φωνάζαμε «δεν τον θέλουμε τον βασιλιά, τον κερατά», αλλά χάσαμε.
– Ό,τι και να τραγουδήσουμε, τα «Νέα» μας τα χώνουν άτσαλα. Στο περισπούδαστο ρεπορτάζ του Γ. Παππά και Κίττυς Ξενάκη μόνο χολή έβγαζαν. Ο Μελανσόν είναι ακραίος, το De Linke  ανύπαρκτο.

Πολύς χώρος στην εφημερίδα, πολύ χαμένο χαρτί. Κρίμα που οι οικολόγοι δεν μιλάνε γι’ αυτό, απλώς λένε ότι φταίνε όλα τα κόμματα, ακόμα και για τις ξαφνικές καταιγίδες.
– Η Φώφη το είπε χωρίς βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλλά απλά και λακωνικά: «Ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει για την κατάρρευση των εσόδων του κράτους».

Τουλάχιστον ο πρωθυπουργός κ. Πικραμμένος, βλέποντας τη Φώφη και διαβάζοντας «Νέα», ήταν αφοπλιστικός.
– «Το όνομα μου ταιριάζει με το τέλος της μεταπολίτευσης».

Ο Κον Μπεντίτ πικραμένος με τη –μοναδική στην Ευρώπη αδυναμία εκπροσώπησης των Οικολόγων στην ελληνική βουλή– έβγαλε και αυτός χολή.
– Αναφέρθηκε στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ του 2009, τότε που δεν είχε ξεσπάσει η κρίση και λεφτά υπήρχαν.

Δεν φταίει αυτός. Ο Τρεμόπουλος φταίει, που ήταν δίπλα του και δεν πρόλαβε να μεταφράσει το φετινό πρόγραμμά του.
– Αντίθετα, η Αλέκα μελέτησε το ισχύον πρόγραμμα και προέβη σε καίριες διαπιστώσεις και όχι αερολογίες σαν τον Ντανιέλ Τρεμόπουλο.

Η γραμματέας του ΚΚΕ είναι ρεαλίστρια.
– Βλέποντας τη μείωση των ποσοστών του κόμματός της, έφτασε στο τελευταίο μετερίζι αντίστασης: «Δεν θα γίνουμε η 13η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ».

Εκεί θα τα χαλάσουμε; Ας συγχωνευτεί η ΑΚΟΑ με τη Ρόζα, για να γίνει το ΚΚΕ η 12η και όχι η 13η συνιστώσα.
– Ο «Ριζοσπάστης» βλέποντας την ταλάντευση της Αλέκας, βγήκε επιθετικά με πρώτο τίτλο «ΚΚΕ όρθιο και δυνατό».

Έχει πάντως δίκιο. Αν δε μείνει όρθιο και γίνει συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, θα φάνε τα στελέχη του οι καπνοί, οι φωνασκίες, οι διαφωνίες και στο τέλος σύνθεση.
– Δεν έχει μάθει σ’ αυτά. Στο κάτω κάτω είναι θέμα υγείας.

Άσε που αν γίνει συνιστώσα, ποιοι θα ασκούν δημόσια κριτική;
– Η Αλέκα το ξεκαθάρισε: «ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ μόνο κάνει ουσιαστική κριτική και πολεμική».

Κριτική και πολεμική με φράσεις που σε καθηλώνουν και δεν μπορείς να βρεις επιχειρήματα.
– «Μπαρούφες λέει το ιμιτασιόν κόμμα της αστικής τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ», τονίζει η γραμματέας.

Και η Ντόρα, που έγινε συνιστώσα του Σαμαρά, είναι αρνητικό παράδειγμα για το ΚΚΕ.
– Από τότε που εντάχθηκε, σταμάτησε όχι μόνο να ασκεί πολεμική στον Σαμαρά, αλλά ούτε καν βγαίνει στο γυαλί.

Ήταν προδιαγεγραμμένη η κατάληξη του γάμου συμφέροντος. Δεν έβλεπαν τα σημάδια;
– Στο Ίδρυμα Κακογιάνη όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή, οι τοίχοι της αίθουσας ήταν διακοσμημένοι με πίνακες γεμάτους συμβολισμούς.

Δεξιά ο πίνακας του Β. Μαυρογεώργου «Άνθρωπος υπό χρεοκοπία». Αριστερά ο «Συνένοχος θεατής» της Έλλης Παπακωνσταντίνου.
– Στο κέντρο ο πιο συμβολικός. «Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος», του Γ. Καραμίχου.

Αντίθετα, ο Βενιζέλος το έχει ρίξει στο φλερτ.
– Δήλωσε πως «τώρα μπορούμε να ξαναγνωριστούμε».

Η θεία μου που, δυστυχώς, έμεινε ανύπαντρη, αλλά πάντα ερωτευμένη με τους πασόκους ηγέτες, ενθουσιάστηκε.
– Του έστειλε επιστολή σε ροζ φάκελο περιγράφοντας τα κάλλη της. Ψηλή, καστανή, στρουμπουλούλα, έτοιμη για βίαιο σεξ.

Σεξομανές κόμμα κατάντησε το ΠΑΣΟΚ ο Μπένι και μπήκε στα αζήτητα. Δεν το παίζουν ούτε τα ντιμπέιτ, διαμαρτυρήθηκε εντόνως στον Ολάντ.
– Η Φώφη όμως το είπε καλύτερα: «Δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο δικομματισμός δεν μπορεί να δώσει λύσεις», δήλωσε.

Σήκω Αντρέα για να δεις το ΠΑΣΟΚ της αλλαγής.

Γεράσιμος ο Αλιεύς
Alieys@mailbox.gr

Βαφτίζοντας παιδαγωγικές αποτυχίες ως “Δημιουργία Ξανά”...

 ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ...

Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό, την ολοένα και μεγαλύτερη μιντιακή προβολή του νεότευκτου νεοφιλελεύθερου κόμματος “Δημιουργία Ξανά” που αυτοπαρουσιάζεται σαν κάτι φρέσκο στην ελληνική πολιτική σκηνή, ποντάροντας κυρίως στην αποστροφή που προκαλεί η βραδύτητα της γραφειοκρατίας, το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος, καθώς και στους καρπούς της πολύχρονης προπαγάνδας των ΜΜΕ ενάντια σε δημοσίους υπαλλήλους, απεργίες, διαδηλώσεις, που κατάφεραν να διαμορφώσουν μια “φιλήσυχη” και φοβική μερίδα πληθυσμού. Με κύρια συνθήματα τους τεμπέληδες υπαλλήλους, την πολυτραγουδισμένη οικονομική ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα και με σημαία την ελευθερία της αγοράς, το πολιτικό αυτό σχήμα, σε συνεργασία με τον έτερο φιλελεύθερο, Σ. Μάνο και τη “Δράση”, επιδιώκουν την είσοδο τους στο Κοινοβούλιο, ώστε να συνδράμουν (με τη σειρά τους) στην επέλαση του συντηρητισμού σε κάθε πτυχή της ελληνικής πραγματικότητας.
Διαβάζοντας, βέβαια, το πρόγραμμα του κόμματος, διαπιστώνει κανείς μια σύνθεση μοντέλων που εφαρμόστηκαν ή και εφαρμόζονται αποτυχημένα σε αρκετές δυτικές χώρες. Ιδεολογήματα που παρουσιάζονται σαν δημοκρατικά, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν ακραία προώθηση του εταιρικού κέρδους και της άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, παράλληλα με μια καθόλου τυχαία στρεβλή απεικόνιση της πραγματικότητας. Φυσικά και υπάρχουν απόψεις με τις οποίες συμφωνούμε στο εν λόγω πρόγραμμα (σε κάποια σημεία προτείνει τα αυτονόητα), κι αυτές όμως αποφεύγουν να αναζητήσουν τη ρίζα των πραγματικών προβλημάτων αναθέτοντας τη λύση τους πάντα στην ιδιωτική κερδοσκοπική πρωτοβουλία, σαν μόνο κίνητρο για την ανθρώπινη δημιουργία να είναι η συσσώρευση, ο υλικός πλούτος και η καριέρα.
Χαρακηριστικότερο παράδειγμα της ιδεολογικής φτώχειας των νεοφιλελεύθερων είναι η ανάλυση που επιχειρούν σχετικά με την παιδεία (μπορείτε να διαβάσετε το πρόγραμμα εδώ)
Οι στόχοι
Όπως και ένας μαθητής γυμνασίου θα έγραφε σε έκθεση ιδεών που θα του ζητούνταν, έτσι και η “Δημιουργία Ξανά” αναφέρει ρητά πως επιβάλλεται αναθεώρηση των στόχων του εκπαιδευτικού μας συστήματος διότι αυτό παράγει “αμόρφωτους και άναρθρους νέους, που υπολείπονται των στοιχειωδών γνώσεων και της στοιχειώδους κοινωνικής αγωγής, κομματονεολαίους, ανιστόρητους, απαίδευτους, ανάγωγους και, το χειρότερο, χωρίς κριτική σκέψη”. Φυσικά, θα πρέπει να τονιστεί πως τα αποτελέσματα του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος δεν προκύπτουν από τους στόχους που εμπεριέχονται στο Σύνταγμα, καθώς αυτοί μιλούν, όπως και η εν λόγω έκθεση του προγράμματος, για αυτενέργεια, ανάπτυξη κριτικής ικανότητας, γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη, καλλιέργεια δεξιοτήτων κτλ. Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν η γραπτή αλλαγή των στόχων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο είναι δυνατόν να επιτευχθούν.
Τα σχολεία των εκλεκτών
Ο κοινωνικός διαχωρισμός πλουσίων/φτωχών, ικανών/ανίκανων, εργατικών/τεμπέληδων αποτελούσε πάντα ιδιαίτερο φετίχ κάθε φιλελεύθερου. Έτσι και στο πρόγραμμα του κόμματος υποστηρίζεται η δημιουργία των πρότυπων σχολείων, στα οποία θα φοιτούν οι “ποιοτικά” (με αυτό τον όρο περιγράφεται) ανώτεροι των υπολοίπων μαθητές. Προφανώς, δεν λαμβάνεται υπόψη η ανάγκη για ανομοιογένεια σε μια ομάδα μαθητών, έτσι ώστε να υπάρξει αλληλεπίδραση, ανταλλαγή και υγιής κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη, αλλά προβάλλει η ξεπερασμένη εδώ και δεκαετίες απαίτηση για ομοιογενείς ομάδες μαθητών, που θα ανταγωνίζονται έχοντας κοινές αφετηρίες και δυνατότητες . Με λίγα λόγια, η ευγονική και ταξική ανισότητα στην σχολική της διάσταση…
Οι αγορές χτυπάνε το κουδούνι
“Η αξιολόγηση από τους υφιστάμενους και τους πελάτες είναι μια καθιερωμένη και εξαιρετικά επιτυχημένη πρακτική στη διαχείριση ανθρώπινουν δυναμικού. Γιατί να μην την εφαρμόσουμε και στο σχολείο; “, μας λέει η Δημιουργία Ξανά. Φυσικά, όποιος έχει εργασθεί έστω και μία ώρα ως εκπαιδευτικός οποιασδήποτε βαθμίδας εξοργίζεται δικαίως διαβάζοντας τη σύνδεση δασκάλου-μαθητή, με τον πωλητή-υπάλληλο. Πιο κάτω, διαβάζουμε για την επιταγή σπουδών (vouchers), που στην ουσία αποτελεί μια επιδότηση του κράτους στα ιδιωτικά σχολεία. Τα κουπόνια αυτά, έμπνευση του Μίλτον Φρίντμαν, γεννήθηκαν στη Νέα Ορλεάνη που, σύμφωνα με τους Financial Times, αποτέλεσε, “το κατεξοχήν πειραματικό εργαστήριο του έθνους για την επέκταση των κρατικά επιδοτούμενων ιδιωτικών σχολείων”, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή από τον τυφώνα Κατρίνα. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί της περιοχής έχασαν τη δουλειά τους, ενώ οι νεότεροι προσλήφθηκαν με τους μισούς μισθούς και το σχέδιο αυτό έμεινε γνωστό ως “εκπαιδευτική υφαρπαγή γης”. Αυτή η υφαρπαγή αποτελεί επίσημη θέση των εγχώριων και μη ελίτ που σαν πτωματοφάγοι περιφέρονται γύρω από το κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας.
Αναπαράγοντας το μοντέλο Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το νεοφιλελεύθερο μόρφωμα προχωρά ένα βήμα παραπέρα συνδέοντας τη χρηματοδότησης όλων των σχολικών μονάδων, από επιχειρηματίες ή κράτος, με γνώμονα την αξιολόγηση τους, αποφεύγοντας να αναφέρει κριτήρια, προϋποθέσεις κτλ. Φυσικά, αναζητώντας παρόμοιες μεθόδους θα τις εντοπίσουμε στις ΗΠΑ, όπου τα παιδιά στα δημόσια σχολεία των φτωχών περιοχών του Μισισίπι χρηματοδοτούνται με 4000 δολάρια το χρόνο, ενώ τα παιδιά στα δημόσια σχολεία των πλούσιων περιοχών της ίδιας πόλης με 18000 δολάρια το χρόνο.
Τι σημαίνει στην πράξη η είσοδος των αγορών στα σχολεία; Το Channel 1, παρέχει στα σχολεία των ΗΠΑ “δωρεάν” ηλεκτρονικό εξοπλισμό,όπως τηλεοράσεις, δορυφορικά πιάτα, dvd players, υπό τον όρο να μεταδίδονται μέσα στα σχολεία ένα δεκάλεπτο πρόγραμμα με τα νέα τηςημέρας, και δύο λεπτά διαφημίσεων. Στη Φλόριδα, το δημοτικό σχολείο Pembroke Lakes, υιοθέτησε ένα πακέτο προγραμμάτων που χορηγήθηκεαπό τα McDonalds. Έτσι, “ο δεκάχρονος Travis έμαθε να σχεδιάζει ένα κατάστημα McDonalds, να κατανοήσει πώς αυτό λειτουργεί και πώς να κάνει αίτηση για εργασία και να χειριστεί τη συνέντευξη στο ίδιο κατάστημα, χάριν στο πρόγραμμα επτά εβδομάδων που χορήγησε η εταιρία ώστε να διδαχθούν τα παιδιά γνώσεις σχετικά με τον κόσμο της εργασίας”. Όταν το παιδί ρωτήθηκε αν το πρόγραμμα αυτό άξιζε πραγματικά ο Travis απάντησε πως “αν θέλεις να δουλέψεις στα McDonalds όταν μεγαλώσεις, τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις… Επίσης τα McDonalds είναι πολύκαλύτερα από τα Burger King”. Η εταιρία χημικών Exxon ανέπτυξε ένα πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά διδάσκονται πως το προϊόν της Exxon για την διαρροή πετρελαίου είναι ένα παράδειγμα περιβαλλοντικής προστασίας. Ένα πρόγραμμα που χορηγήθηκε από τη Nike δίδαξε στα παιδιά το πώς κατασκευάζεται ένα παπούτσι της, αλλά απέφυγε να αναφερθεί σχετικά με το πού, από ποιούς και υπό ποιες εργασιακές και άλλες συνθήκες παράγονται τα παπούτσια της.
Καθορίζοντας το σχολείο μέσα από την οπτική της ικανοποίησης των ατομικών αναγκών και τις επιταγές της αγοράς για εμπορικές επενδύσεις και κέρδη, οι υπερασπιστές της εταιρικής κουλτούρας δεν βλέπουν την δημόσια εκπαίδευση μέσα από το πρίσμα της κοινωνικής του λειτουργίας, αλλά σαν μια εμπορική προοπτική, μέσα από την οποία η μόνη μορφή ανάπτυξης που μπορεί να προσφερθεί στους νέους ανθρώπους, είναι η ανάπτυξη τους ως καταναλωτών. Ακόμη, προσαρμόζοντας τη δημόσια εκπαίδευση στις ιδεολογικές επιταγές της εταιρικής κολτούρας , το σύστημα εναντιώνεται στην ανάγκη της κοινωνίας για μορφωμένους πολίτες που μπορούν να αναπτύξουν δημοκρατική ταυτότητα, ανθρώπινες σχέσεις και να συμμετέχουν στα κοινά και κατευθύνεται προς τη δημιουργία νέων εργατών για τις χαμηλόμισθες δουλειές της παγκόσμιας αγοράς.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
Συνεχίζοντας τις προτάσεις του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εξακολουθώντας να ασπάζεται το δόγμα της εταιρικής κουλτούρας στην εκπαίδευση, που ως γνωστόν έχει κάνει θαύματα (…) στις ΗΠΑ, το κόμμα του Θ.Τζήμερου προτείνει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, την με κάθε τρόπο αποφυγή πολιτικής δράσης των φοιτητών στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τη σύνδεση της χρηματοδότησης και λειτουργίας του ιδρύματος με το επίπεδο των φοιτητών του, την επιβολή διδάκτρων παράλληλα με τη χορήγηση τραπεζικών δανείων (ανάλογο με το σύστημα που επιβάλλεται στις ΗΠΑ και αποτελεί πλέον κοινωνική απαίτηση η κατάργηση του), την είσοδο στους χώρους του πανεπιστημίου μόνο με ηλεκτρονική επιβεβαίωση της φοιτητικής ταυτότητας (κάπου εδώ ξέχασε ο συγγραφέας του προγράμματος ότι δεν αναφέρεται στο Γκουαντανάμο) και άλλες παρόμοιες “δημοκρατικότατες” λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα…
Γενικά
Αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός σχηματισμός που υπερασπίζεται την απαγόρευση των δημόσιων πολιτικών συγκεντρώσεων/διαδηλώσεων, που θεωρεί πως ένας ληστής δεν είναι δυνατό να επανενταχθεί στην κοινωνία, που δηλώνει ξεκάθαρα αντίθετο σε κάθε εργατική/κοινωνική διεκδίκηση, που υποκριτικά υποστηρίζει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ενάντιος σε κάθε κρατική παρέμβαση στις αγορές, να παρουσιάζεται ως μια μοντέρνα, καθαρή πρόταση, ενώ στην πραγματικότητα ενσωματώνει ό,τι πιο άρρωστο, αντικοινωνικό και γεννεσιουργό ανισότητας έχει εφαρμοστεί ποτέ στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, αντλώντας ιδέες από τον καπιταλισμό του 18ου αιώνα όπως αυτός επιχειρήθηκε αποτυχημένα να εκσυγχρονιστεί με την διάδοση του Νεοφιλελεύθερου δόγματος.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως αφήνουμε πίσω μας έναν κόσμο υπερκατανάλωσης, πλαστικής ευημερίας και ανάπτυξης των αριθμών που γέννησαν τα τέκνα του (νεο)φιλελευθερισμού. Ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας μπορεί να είναι μια ανθρωποθυσία στο βωμό της εταιρικής ανάπτυξης, που θα παρέχει ευημερία σε ελάχιστους, επιβίωση στα όρια για κάποιους και εξαθλίωση για τους περισσότερους. Μπορεί επίσης, να είναι ένας δρόμος κοινωνικής δημιουργίας, αυτοθέσμισης και πραγματικής δημοκρατίας, όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι συνώνυμο του πελάτη και του πωλητή, αλλά του Πολίτη και του συμπολίτη. Να μεταβούμε στην ελευθεριακή παιδεία, όχι υπό τις προσταγές μιας ομάδας “σοφών” που συνδέει άμεσα το σχολείο με τον οικονομισμό, αλλά από αυτοοργανωμένες εκπαιδευτικές κοινότητες που θα συνδέσουν την παιδεία με την ίδια τη ζωή.

Νεοφιλελεύθεροι: Το τρίο της αγοράς και της συμφοράς...

ΠΡΙΝ...
  του Μάκη Βάσιλα

Στις εκλογές της περασμένης Κυριακής τρία σχήματα που κινούνται στον νεοφιλελεύθερο χώρο κατέγραψαν για πρώτη φορά στην ιστορία των εκλογικών αναμετρήσεων, σημαντική παρουσία στο εκλογικό σώμα. Η ΔΗΣΥ της Ντ. Μπακογιάννη, η Δημιουργία Ξανά του Θ. Τζήμερου και η ΔΡΑΣΗ του Στ. Μάνου, συγκέντρωσαν όλοι μαζί 6,5%. Το ποσοστό που αναμφισβήτητα είναι αξιοσημείωτο, εκφράζει την παρουσία στην ελληνική κοινωνία ενός ρεύματος που πιο καθαρά και με πιο ολοκληρωμένο τρόπο από κάθε άλλη φορά, θεωρεί πως το πλήρες ξεχαρβάλωμα κάθε έννοιας κοινωνικής προστασίας, κράτους πρόνοιας, εργατικής νομοθεσίας είναι επιτακτική ανάγκη, προκειμένου να προστατευθεί η επιχειρηματικότητα και να προωθηθεί η ανάπτυξη.

Πάνω βέβαια από τα πτώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας, αλλά αυτό είναι μια λεπτομέρεια που δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου, στο σχετικό διάγραμμα καμπυλών που κάθε πρωτόγονος νεοφιλελεύθερος έχει σαν ευαγγέλιο, δεν παραμετροποιείται η ανθρώπινη δυστυχία, ενώ και στις λίγες περιπτώσεις που ίσως αυτό συμβαίνει, είναι ένας ακόμα δείκτης πλάι σε δεκάδες άλλους πιο σημαντικούς για τα πιράνχας της αγοράς.

Η σχετική τους επιτυχία ασφαλώς και ως ένα βαθμό ήταν αναμενόμενη, καθώς εδώ και δεκαετίες καλλιεργείται με σχεδιασμένο τρόπο στην ελληνική κοινωνία το υπόστρωμα πάνω στο οποίο οι κήρυκες της παντοδυναμίας και της ιερότητας των αγορών σπέρνουν το τυφλό και γεμάτο μίσος για ο,τιδήποτε ανθρώπινο. «Δεν φταις εσύ, το κράτος φταίει, άλλαξέ το», λέει στο κεντρικό της σύνθημα η ΔΗΣΥ, «πολιτική χωρίς πολιτικούς» λέει η Δημιουργία Ξανά.

Οι θέσεις τους χαρακτηρίζονται από τη γνωστή συνταγή που οι απανταχού ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού στον κόσμο ακολουθούν. Η αγορά υπέρ άνω όλων. Κάθε τι που προσπαθεί έστω να τη ρυθμίσει θα πρέπει να τσακιστεί. Απολύσεις τετρακοσίων χιλιάδων από το Δημόσιο λέει ο Μάνος, χρηματοδότηση της εκπαίδευσης με το κουπόνι παιδείας λέει η Ντόρα. Τους ξεπερνάει ο Τζήμερος έχοντας και τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου, προτείνοντας ολοκληρωτικού τύπου θέσεις όπως απαγόρευση των διαδηλώσεων στους δρόμους και κομμάτων που έχουν στο καταστατικό τους θέσεις ύποπτες για την ανατροπή του καθεστώτος, συνεχίζοντας έτσι τις καλύτερες παραδόσεις των φιλελεύθερων στην Ελλάδα από την εποχή Βενιζέλου και το «ιδιώνυμο» κατά των κομμουνιστών.

Η καθημερινή προβολή τους από τα καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά κυρίως η προβολή της ουσίας των αντιλήψεών τους ως των πλέον φιλικών για το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό, είναι επομένως εύλογη.

Αναλόγως εύλογη είναι και η προσπάθεια των αστικών μέσων να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για κοινή εμφάνισή τους σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση ως το πραγματικό αντίπαλο δέος στην άνοδο της Αριστεράς. Απέναντι στη διαφαινόμενη ανάπτυξη των αγώνων των εργαζόμενων, χρειάζεται για το καθεστώς μια φιλική δύναμη επιθετικής υπεράσπισης του καθεστώτος και των ιερών και οσίων της αγοράς και των αφεντικών. Ο νεοφιλελευθερισμός άλλωστε αποτελεί το ιδανικό ιδεολογικό περίβλημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας.

O Mr. "Δημιουργία,. Ξανά !;"

Ευρυτάνας Ταξιδιώτης...
 Ξέρω ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά θέματα ν’ ασχοληθούμε σήμερα απο τον κύριο Τζήμερο και το κόμμα του, αλλά έχουν μαζευτεί διάφορα ενδιαφέροντα στοιχεία για τις θέσεις του και θέλησα να τα μαζέψω όλα σε ένα άρθρο. Έτσι για να μπορώ να απαντάω με ένα λίνκ στους φάν του. Να διευκρινίσω εδώ, ότι δεν πρόκειται να κάνω συνολική κριτική των (νεο)φιλελεύθερων θέσεών του, απλά θα επισημάνω κάποια πραματάκια.
Κατ’ αρχάς θεωρεί τον εαυτό του αδιάφθορο και μη-επαγγελματία πολιτικό, όπως λέει και ο ίδιος “δε μας ενδιαφέρει η πολιτική καριέρα, θέλουμε να σηκώσουμε τα μανίκια, να καθαρίσουμε την κόπρο του Αυγείου.. και να πάμε σπίτια μας” . Η ανιδιοτέλεια και η προσφορά στο συνάνθρωπο σ’ όλο της το μεγαλείο. Επίσης θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο της παραγωγικής οικονομίας χωρίς κομματικό και πολιτικό παρελθόν. Εδώ να σημειώσω ότι τα τελευταία 20 χρόνια προσφέρει απο το μετερίζι του marketing  στο χώρο της παραγωγικής (καπιταλιστικής) οικονομίας. Αλλά ας μην είμαστε εμπαθείς απο την αρχή και ας τον αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος για μια σειρά θέματα:

1. Αρχίζουμε με τα εργασιακά. Στο παρακάτω βίντεο λέει ” Όχι δεν είμαστε υπέρ των συλλογικών συμβάσεων.. καθόλου κατάκτηση δεν είναι.. το ελάχιστο ας το βρεί ο καθένας με τον εργοδότη του.. να διεκδικήσει ο καθένας το μισθό ανάλογα με τις δυνατότητές του“. Πού είναι η Θάτσερ και ο Φρίντμαν να τον αποθεώσουν. Ο καθένας μας, δηλαδή, πρέπει να κοιτάει μόνο τα δικά του προσωπικά συμφέροντα, να αναπτύσσει τον εαυτό του σύμφωνα με τα εκάστοτε κριτήρια της αγοράς και – πατώντας επί πτωμάτων – να χτίζει την καριέρα και την προσωπική του περιουσία.  Φιλαράκι που γεννήθηκες στην εργατογειτονιά και εξ’ ορισμού έχεις τεράστιο μειονέκτημα έναντι των αστών στο σύγχρονο στίβο της εργασίας λυπάμαι.. ας πρόσεχες, ας γεννιόσουν αλλού..
2. Ποιά είναι η άποψή του για τις πορείες; “Απαγορεύονται οι πορείες στο οδόστρωμα.” Απο δώ και πέρα στο πεζοδρόμιο – όπου υπάρχει δηλαδή αλλιώς καθόλου. Ενδιαφέρουσα πρόταση καθώς η ανάπτυξη μιας πορείας μισού εκατομμυρίου κόσμου κατα μήκος του πεζοδρομίου χαρίζει αναμφισβήτητα τεράστιο κύρος και μήκος σε αυτή. Θα ξεκινάει απο το Σύνταγμα και θα τελειώνει στην Ελευσίνα, πάντα στο πεζοδρόμιο. Και όταν θα πρέπει να πας απο το ένα οικοδομικό τετράγωνο στο επόμενο; Θα επιτρέπεται να πατάς τη διάβαση πεζών και αν ναί μόνο όταν θα χει πράσινο ανθρωπάκι;
3. Και προφανώς, μην ακούσω τίποτα για απεργίες ε;  ” Η «περιφρούρηση απεργίας» είναι ποινικό αδίκημα και με την υπάρχουσα νομοθεσία. Εμποδίζεις το πλοίο να αποπλεύσει; Σύλληψη και αυτόφωρο! “. Πάλι καλά που δε ζητάει και επιτόπιο τουφεκισμό. Υποθέτω πως αν συναντούσε και αντίσταση στο να καταστείλει την απεργία στη Χαλυβουργία θα χρησιμοποιούσε τα τάνκς, ενώ αν ζούσε κάμποσα χρόνια νωρίτερα στο Σικάγο το 1886 θα τους κρέμαγε όλους που ζητάγανε ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ανάπαυση και οκτώ ύπνο.
4. Συνεχίζουμε στο επόμενο δυνατό του σημείο, το μεταναστευτικό. ” Να χρησιμοποιηθούν όσοι μετανάστες δεν μπορούν να απελαθούν για φτηνό εργατικό δυναμικό σε ειδικές οικονομικές ζώνες που ταυτόχρονα θα είναι και περιοχές διαμονής τους. Διαφωνούμε με τις «φιλελεύθερες» απόψεις πως κάθε εργαζόμενος, είτε είναι μετανάστης είτε «ντόπιος», έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, διότι είναι ανεφάρμοστες στην πράξη. Όταν κάποιος φεύγει από μια χώρα όπου το επίπεδο αμοιβών είναι 1 δολλάριο τη μέρα είναι πρόθυμος να εργαστεί με αμοιβή που μπορεί να είναι κατώτερη από τον κατώτατο μισθό της χώρας προορισμού, αλλά πάντως είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπαιρνε στη χώρα του ”. Φίλε μετανάστη δεν ‘πα να βγάζεις την ίδια δουλειά με τον (DNA certified) έλληνα, θα πάρεις λιγότερα. Ή με άλλα λόγια; Αφού μπορείς να εκμεταλλευτείς τον άλλο – κρατώντας τον παράλληλα χαρούμενο γιατί έχει μάθει ο κακομοίρης σε πολύ χειρότερο περιβάλλον εργασίας – κάντο και θα είμαστε όλοι ευτυχισμένοι.. Win, Win που θα ‘λεγε και ο γιωργάκης. Υποθέτω πως τα φυτώρια φράουλας στη Μανωλάδα είναι και το πρότυπο εφαρμογής της παραπάνω θεωρίας για τον κ. Τζήμερο.
5. Άμεσα σχετιζόμενο με το παραπάνω είναι και η θέση “Να μην ξεχνάμε ότι κάθε εργαζόμενος μετανάστης στερεί μια θέση εργασίας από έναν Έλληνα άνεργο .. τώρα που ο έλληνας είναι απελπισμένος είναι πρόθυμος να δουλέψει και για πολύ λιγότερα.. πολλοί Έλληνες θα δεχόντουσαν να εργαστούν σε οποιονδήποτε τομέα αρκεί να εξασφάλιζαν στοιχειωδώς τα προς το ζην.“ Κατα τ’ άλλα το ΚΚΕ επιθυμεί την εξαθλίωση των εργαζομένων, αλλα ας μην προτρέχουμε. Να του θυμίσουμε όμως του κύριου Τζήμερου, τη θέση του χρυσαύγουλου Καιάδα (υπεύθυνου “ιδεολογίας” των ναζιστών) “Αν φύγουν όλοι οι λαθρομετανάστες, που είναι πάνω απο 3 εκ, θα είναι 3 εκ. θέσεις ελλήνων”. Κάθε ομοιότητα στα επιχειρήματα είναι απλά συμπτωματική. Αυτά που λέει για στρατόπεδα εργασίας, ώπα σόρρυ χώρους εργασίας, θα τα αφήσω ασχολίαστα.
6. Η άποψη για την Αριστερά.  ”Ποια Αριστερά; Η πιο αισχρή συντήρηση είναι. Τα δεκανίκια του δικομματισμού… Και τι έχουμε στην Ελληνική Σοβιετία; Τα απολιθώματα του σταλινικού μουσείου της Αλέκας, τους κουτσαβακισμούς και τις τζάμπα μαγκιές του Τσίριζα και το άοσμο και άγευστο ευχολόγιο του Κουβέλη. Θα ήταν όλοι τους γραφικοί, αν δεν ήταν επικίνδυνοι. Επιδιώκουν την εξαθλίωση του εργαζόμενου, το ρήμαγμα κάθε παραγωγικής μονάδας, μπας και «τσιμπήσουν» κανένα ψηφουλάκι. ” Με φοβερά πολιτικά επιχειρήματα αποδομεί την Αριστερά στο σύνολό της. Και λέω εγώ ο βλάκας – αν η Αριστερά έχει όντως αυτό το στόχο και το καταφέρει και τσιμπήσει και πολλά ψηφαλάκια και έρθει και στην εξουσία, μετά τί θα κάνει; Αφού θα ‘χει επιτύχει τους στόχους της κατά τον Τζήμερο. Μάλλον θα αυτοκαταστραφεί ε;
7. Κρατάμε για το τέλος το κερασάκι. Όταν ρωτήθηκε ο Mr. Tzimeros για την είσοδο των ναζί στη βουλή είπε “τόσο καιρό ανεχόμαστε τους οπαδούς του Στάλιν, τώρα θα ανεχτούμε και αυτούς του Χίτλερ“. Τα ίδια λέει και στο βίντεο. Συνεπής απέναντι στην κυρίαρχη γραμμή εξίσωσης κομμουνισμού και φασισμού. Στην ίδια γραμμή με κατάπτυστα άρθρα όπως αυτό του Μίχα στο αγαπημένο μου σάιτ protagon. Και μετά θα βγαίνει και θα αναρωτιέται σε λίγο καιρό πώς ενισχύθηκαν οι φασίστες. Και αντιγράφουμε απο τις θέσεις του κόμματός του κυρίου Τζήμερου και τελειώνουμε: “Θεωρούμε αδιανόητο να υπάρχει στην ελληνική Βουλή κόμμα που στο καταστατικό του αυτοπροσδιορίζεται (επί λέξει) ως: «επαναστατική οργάνωση εθελοντών ομοϊδεατών που αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας… καθοδηγείται από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού και τον προλεταριακό διεθνισμό. Εμπνέεται από τη μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση… Το πέρασμα από την καπιταλιστική κοινωνία, που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία προϋποθέτει την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής…» ”