Όταν πουλάνε το νερό: Μία ιστορία από το Βερολίνο για τη Θεσσαλονίκη...

Κατερίνα Μπακιρτζή, απο το Alter Thess...

Σε κάθε περίπτωση το δημοψήφισμα που έγινε για το νερό στην Θεσσαλονίκη αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη διαδικασία για τα ελληνικά δεδομένα. Πάνω από 218.000 Θεσσαλονικείς συμμετείχαν σε μια διαδικασία άσκηση για τη δημοκρατία ενώ πάνω από 2.000 εθελοντές συμμετείχαν στη διοργάνωση, στη διαδικασία της ψηφοφορίας και τη καταμέτρηση.
Ταυτόχρονα πολύτιμη ήταν και η συμβολή της διεθνούς εμπειρίας με την αποστολή δεκάδων παρατηρητών από την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα αδιαμφισβήτητο. Πάνω από το 98% των πολιτών διατράνωσαν την αντίθεση τους στη παράδοση του νερού στους ιδιώτες.

Σήμερα το μέτωπο ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, που απέκτησε νέα πνοή με τη δημιουργία του Συντονιστικού πολιτών και φορέων «SOSτε το νερό», μόλις δύο χρόνια πριν μετά από πρωτοβουλία του Σωματείου Εργαζομένων, βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Η πλατιά συμμαχία πολιτών και Δήμων που δημιουργήθηκε με αιχμή το δημοψήφισμα φαίνεται να «σπάει» όταν προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «μετά το δημοψήφισμα τι;».
Ήδη οι διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του νερού, ταυτόχρονα με τη πρόθεση  Δήμων του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης να εμπλακούν στο παιχνίδι της απόκτησης των μετοχών της ΕΥΑΘ δημιουργεί ισχυρούς τριγμούς. Ειδικά μετά και τις τελευταίες εξελίξεις (με την απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ) εμφανής είναι η διάθεση της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ να βρεθεί εναλλακτικός τρόπος να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση, όπως η πώληση ενός μειοψηφικού πακέτου μετοχών σε ιδιώτη επενδυτή με την ταυτόχρονη απευθείας ανάθεση του μάνατζμεντ της εταιρείας.

Ο θρασύτατος Σαμαράς...

Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, απο το Red NoteBook...
Ο Αντώνης Σαμαράς ξεκινώντας την ομιλία του στη ΔΕΘ άσκησε κριτική στους προκατόχους του, οι οποίοι, όπως είπε,  εκμεταλλευόμενοι το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης κατέφευγαν σε μία ακατάσχετη παροχολογία, βασισμένη σε δανεικά, τα οποία καλείται σήμερα να πληρώσει ο ελληνικός λαός. Φυσικά, όπως συνέχισε ο Πρωθυπουργός, δεν έκαναν όλοι το ίδιο αλλά υπήρχαν και φωτεινές εξαιρέσεις, υποννοώντας τον Κ. Καραμανλή, ο οποίος πόσα χτυπήματα θα μπορούσε να αντέξει σε μία βδομάδα μετά την κριτική που δέχτηκε από τους Σημίτη-Παπανδρέου στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Ο Α. Σαμαράς υποσχέθηκε να καινοτομήσει μην ακολουθώντας το παράδειγμα των προκατόχων του, αλλά η  μόνη καινοτομία του στην ουσία ήταν η αποφυγή να τεθεί στη βάσανο των ερωτήσεων της καθιερωμένης συνέντευξης τύπου της ΔΕΘ, φοβούμενος προφανώς να αντιμετωπίζει τις όψεις της πραγματικότητας που θα διασταυρώνονταν με τον κόσμο που έχει φτιάξει ο ίδιος στο μυαλό του. Αυτό τον «κόσμο» μας παρουσίασε ο Α. Σαμαράς το πρωί του Σαββάτου στη ΔΕΘ.

Δύο ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της ομιλίας Σαμαρά, τα οποία σίγουρα δεν μπορούν να τον κατατάξουν σε κάτι διαφορετικό από τους προκατόχους του: Από την μία η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας, καταφεύγοντας ακόμη και σε χοντροκομμένα ψεύδη για το σκοπό αυτό, και από την άλλη η επιστροφή στην παροχολογία σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες, κλείνοντας το μάτι σε όσους επεξεργάζονται σενάρια τριπλών εκλογών τον Μάιο του 2014..

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Ο Α. Σαμαράς στην χώρα των θαυμάτων...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotos

Τελικώς η σύγκλιση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχει προχωρήσει πολύ: ακόμη και η πρωθυπουργική ομιλία στην Θεσσαλονίκη ξεκίνησε “ώρα ΠΑΣΟΚ”, δηλαδή με μια ώρα καθυστέρηση, όπως τις παλιές καλές εποχές. Μάλιστα οι ομοιότητες με την εποχή της “ευημερίας με πήλινα πόδια”, με την οποία τα έβαλε ο πρωθυπουργός στην αρχή της ομιλίας του, δεν σταματούν εδώ.
Οι προκάτοχοι του χρησιμοποιούσαν το βήμα της Διεθνούς Εκθεσης για να μοιράσουν παροχές και υποσχέσεις, ο κ. Σαμαράς αποθέωσε το “σύστημα του ΘΑ”: μίλησε για κάποια άλλη χώρα που κερδίζει και υποσχέθηκε ότι το 2021, στα 200 χρόνια από την επανάσταση, η Ελλάδα θα έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Υπάρχουν βέβαια και διαφορές με τις εξορμήσεις στις ΔΕΘ και την παροχολογία των προηγούμενων πρωθυπουργών, από τους οποίους ο κ. Σαμαράς εξαίρεσε τον Κώστα Καραμανλή,για να μην του τη πέσουν οι Καραμανλικοί. Οπως και πέρυσι, ο πρωθυπουργός απέφυγε την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και δικαιολογημένα: τι να πεις όταν ακόμη και ο ΣΕΒ βγαίνει και λέει ότι δεν αντέχουμε άλλο; Ποιος μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα είναι πλέον υπολογίσιμη δύναμη διεθνώς, όταν ακόμη και μια απλή οικονομική απόφαση της κυβέρνησης χρειάζεται να εγκριθεί από την τρόικα:
Θα αρκούσε μια απλή δημοσιογραφική ερώτηση για να αναδείξει το χάσμα ανάμεσα στην σκληρή πραγματικότητα και την Disneyland που περιέγραψε ο κ. Σαμαράς, μιλώντας στο “επίνειο ολόκληρης της βαλκανικής ενδοχώρας”, όπως υποσχέθηκε ότι θα φτιάξει την Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα στα κυβερνητικά επιτεύγματα η ύφεση, που “είναι για πρώτη φορά μικρότερη απ' ότι είχαν υπολογίσει” την ώρα μάλιστα που“υπάρχουν ενδείξεις ότι η ανεργία φρέναρε”! Και όλα αυτά ενώ η Ελλάδα παρουσιάζει “το μεγαλύτερο κυκλικό πλεόνασμα σε όλη την Ευρώπη” !
Η παραμύθα “είμαστε πρώτοι σε όλη την Ευρώπη” μπορεί να περάσει ευκολότερα στο κομματικό ακροατήριο που συνήθως παρακολουθεί αυτές τις ομιλίες. Αν και αυτή την φορά- κι εδώ πρόκειται για μια ακόμη διαφορά με τις προηγούμενες τελετές- τα χειροκροτήματα ήταν αραιά και πολύ χλιαρά. Ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους έχουν δουλέψει κάποια στιγμή στην ζωή τους ή εξακολουθούν και εργάζονται. Και όσοι έχουν επαφή με την πραγματική οικονομία, γνωρίζουν ότι τα πράγματα είναι οριακά.
Στα ενδιαφέροντα σημεία της ομιλίας περιλαμβάνεται η έννοια της “ελάφρυνσης του χρέους”, την οποία σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά έχουν υποσχεθεί οι εταίροι και δανειστές καθώς και το θέμα των πλειστηριασμών, για το οποίο ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν θα αφορούν την πρώτη κατοικία(ο κ. Στουρνάρας παρακολουθούσε σιωπηλός).
Το πολιτικό μέρος της ομιλίας παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον, καθώς ανέδειξε την αγωνία της ΝΔ για τους ψηφοφόρους που εξακολουθεί να χάνει προς όφελος των νεοναζί. Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στους νεοναζί με ένα είδος αμηχανίας("τι να πει κανείς για τους νεοναζί") στους οποίους καταλόγισε ότι “μόνο με την παρουσία της βλάπτει την Ελλάδα”, αποφεύγοντας όμως να ασκήσει κριτική στις ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις της. Αντίθετα, μιλώντας συνεχώς για τους λαθρομετανάστες και την θρησκεία, επεδίωξε να υιοθετήσει την ακροδεξιά πλατφόρμα.
Τον σκοπό της απόσπασης ακροδεξιών ψηφοφόρων εξυπηρετούσαν επίσης τα συγχαρητήρια στο Λιμενικό και την Αστυνομία, όπου οι νεοναζί είναι εξαιρετικά δημοφιλείς καθώς και ο ισχυρισμός σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση, κρατώντας σκληρή διαπραγματευτική στάση απέναντι στην τρόικα, απέφυγε τις μειώσεις στους μισθούς των ένστολων. Ακόμη και την Μακεδονία θυμήθηκε ο κύριος Σαμαράς, τονίζοντας στην κορόνα που χειροκροτήθηκε περισσότερο ότι “δεν διαπραγματευόμαστε την ιστορική μας ταυτότητα” αλλά χωρίς καμία αναφορά στο θέμα της ονομασίας. Για έναν άνθρωπο που πριν 20 χρόνια έσυρε την χώρα σε μια πρωτοφανή διπλωματική ήττα ακριβώς για το όνομα της γειτονικής χώρας, η αλλαγή είναι εντυπωσιακή.
Οπως έχει αποδειχθεί, η τακτική υιοθέτησης της πλατφόρμας της Χρυσής Αυγής την δυναμώνει, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πολιτικό “φάουλ” της ομιλίας. Ακόμα πιο σημαντικό είναι η επαναφορά της θεωρίας των δύο άκρων, την οποία οποία ο κ. Σαμαράς επαναλάμβανε συνεχώς, αδιαφορώντας για την ζημιά που προκαλεί στην δημοκρατία η ταύτιση των νεοναζί και της αριστεράς, στην οποία έστρεψε και τα περισσότερα πυρά του.
Στο Μαξίμου έχουν φαίνεται καταλήξει ότι 3 είναι οι βασικοί πολιτικοί και εκλογικοί πόλοι, που θα προσελκύσουν τους ψηφοφόρους: η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή. Το γεγονός ότι, παρά την επιθυμία του κ. Βενιζέλου, ο κ. Σαμαράς απέφυγε να πει ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, είναι ίσως προμήνυμα πολιτικών εξελίξεων. Θα μπορούσε να είναι και ρεαλισμός, αλλά που να βρεθεί κάτι τέτοιο σε μια ομιλία πρωθυπουργού στην χώρα των θαυμάτων

Όλοι στη Νεάπολη: Ο Βενιζέλος θα μοιράσει δουλειές!

απο το Alter Thess...

Στην ανακατάληψη του δήμου Συκεών Νεάπολης από τους ξυπόλητους αναρχοσυριζέους θα προχωρήσει,το Σάββατο, ο μεγάλος ηγέτης, ο εθνάρχης, Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ο εθνάρχης, που για χρόνια κρατούσε κρυμμένο στην ντουλάπα του τον Άκη Τσοχατζόπουλο και για μήνες στο συρτάρι του τη λίστα Λαγκάρντ, ο μεγάλος σοσιαλιστής ηγέτης που χαράτσωσε μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ακόμα και την πιο φτωχή ελληνική οικογένεια, θα μιλήσει αύριο το πρωί στο πρώην δημαρχείο Νεάπολης και όλη η περιοχή θα πρέπει να βουλιάξει από κόσμο και συνθήματα.

Για την, δεδομένη, επιτυχία της συγκέντρωσης έχει φροντίσει ο δήμαρχος Συκεών Συμεών που κινητοποίησε το δημοτικό μηχανισμό ώστε όλοι οι άνεργοι της ευρύτερης περιοχής να ενημερωθούν ότι ο εθνάρχης μετά το τέλος της ομιλίας του θα μοιράσει δουλειές σε όλους! Συγκεκριμένα η τηλεφωνική γραμμή 2310 671100 (δημαρχείο Συκεών) κυριολεκτικά τέλειωσε…

Τα νέα έχουν σκορπίσει ενθουσιασμό στην ευρύτερη περιοχή της Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης όπου η ανεργία, εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ που διώχνει τους επενδυτές από την Ελλάδα, έχει φτάσει το 40%.

Χιλιάδες άνθρωποι ήδη από σήμερα, Παρασκευή, βρίσκονται έξω από το πρώην δημαρχείο Νεάπολης και όπως δηλώνουν θα κοιμηθούν εκεί ώστε αύριο το πρωί να έχουν καλές θέσεις και να πιάσουν τις δουλειές που θα πετάει στον κόσμο ο εθνάρχης.

“Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι για την επίσκεψη του μεγάλου πολιτικού ηγέτη μας στη Νεάπολη. Είμαστε πραγματικά συγκινημένοι γιατί επιτέλους το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στις λαϊκές γειτονιές. Είμαστε πραγματικά χεσμένοι από τη χαρά μας γιατί ο Συμεών των Συκεών μας υποσχέθηκε ότι ο εθνάρχης θα μας μοιράσει θέσεις στα προγράμματα κοινωφελούς απασχόλησης.

Είμαστε πραγματικά βέβαιοι ότι το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, που καλό είναι να μην γίνουν ποτέ και ο Σαμαράς να κυβερνάει για πάντα, θα πιάσει το 3% και θα μπει στη Βουλή” δήλωσε με δάκρυα στα μάτια ο Γιώργος Κ. άνεργος εδώ και ένα χρόνο καθώς ο Τσίπρας έβαλε λουκέτο στο εργοστάσιο που δούλευε.

“Κατάρα στον Τσίπρα, κατάρα στον Τσίπρα, κατάρα στον Τσίπρα” δήλωσε η Μαρία Σ. συνταξιούχος που εδώ και ένα χρόνο μαζεύει σάπια λαχανικά από τις λαϊκές αγορές τα απογεύματα καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκλείσει το αεροδρόμιο από το οποίο ήταν προγραμματισμένο να απογειωθεί η ελληνική οικονομία.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες ο εθνάρχης το πρωί της Κυριακής θα βρίσκεται στο αεροδρόμιο “Μακεδονία” για να πάρει στους ώμους του τον Αντώνη Σαμαρά και με τα πόδια να τον πάει στο “Μακεδονία Παλλάς” όπου ο πρωθυπουργός θα μιλήσει στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας.

Δουλειές θα μοιραστούν και εκεί!

Δαιμόνια δικός σας, Πίκος Απίκος

Αφιερωμένο στα παιδιά των λαμόγιων...

Του Γιάννη Χατζηγώγα, απο το TVXS...

Στις έρημες και διαλυμένες λεωφόρους της πάλαι ποτέ συμπρωτεύουσας, με διάσημες και αγαπημένες - ρημαγμένες βιτρίνες των προηγούμενων δεκαετιών, αλλότριο πλήθος έρπει τώρα Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΛΕΩΦΌΡΟΥΣ... και συχνάζει στα νεόκοπα και  «δήθεν» μπαράκια του φραπεδόγαλου και των πλαστών συζητήσεων περί του τίποτα... Ερμού και ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΕΤΑ ΔΡΟΜΑΚΙΑ μέχρι τη θάλασσα. Έρχονται από άλλες πόλεις και συνοικίες, παρκάρουν τη χιλιάρα μηχανή που τους πήρε ο μπαμπάς η μαμά η ο νονός μπροστά στο μπαρ, στον πεζόδρομο, το λεωφορειόδρομο,τη διάβαση για τα ΑΜΕΑ –ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ – τους κάδους ανακύκλωσης του Δήμου - τι είναι αυτό- ... τις σόμπες αερίου που περίσσεψαν από τον προηγούμενο χειμώνα, το «πράσινο» που χρησιμεύει για να κλέψουν ένα ακόμα μέτρο από τους πεζούς...

Με πλαστικά καλαμάκια ,καφέ τελευταίας  διαλογής και τσιγάρα λαθραία σε δημόσιο χώρο παριστάνουν τους προνομιούχους... και είναι, αλλά δεν το ξέρουν, γι’ αυτό και χαζογελάνε, δίνουν και καμιά ελεημοσύνη στα μικρά ζητιανάκια που περνούν κάθε δύο λεπτά και... δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Θα καταλάβουν ξαφνικά όταν θα κοπεί η γονε-ι-κή μέριμνα και επιδότηση, όταν σταματήσει η σύνταξη μα-ι-μου της οικογένειας, όταν δεν θα παίρνουν τα 500 ΕΥΡΩ το μήνα, ζεστά, αφορολόγητα και μαύρα...

Δεν φταίνε αυτά, τα καημένα, αυτά είναι τα θύματα, οι γονείς τους φταίνε και οι δάσκαλοι τους  που υποκρίνονται ότι δεν τρέχει τίποτα,ότι το Πανεπιστήμιο λειτουργεί κανονικά,ότι όλα βαίνουν καλώς...εναντίον τους. Είναι τα παιδιά των λαμόγιων...

Μπροστά τους τα ταξί, κλείνουν τη μοναδική λωρίδα δίπλα στο λεωφορειόδρομο, κλείνουν τη μισή η και ολόκληρη τη διάβαση,σε διπλή η τριπλή σειρά, και στη συνέχεια κάθε παρανομία είναι δεκτή, αφού γίνεται αποδεκτή η πρώτη. Για πεζούς και άτομα με ειδικές ανάγκες, για καροτσάκια, για ηλικιωμένους ούτε λόγος... Άλλωστε τι θέλουν στο δρόμο  η στο πεζοδρόμιο άφραγκοι, ας κάτσουν σπίτι στην τηλεόραση να δουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο... Για το ρατσισμό της καθημερινής ζωής ούτε λόγος...

Δίπλα σ’ αυτούς τροχονόμοι και δημοτικοί υπάλληλοι σε κατάσταση νευρικής κρίσης, άλλοι τρώνε απειλές,μερικοί ξύλο από «απελευθερωμένες» συντεχνίες των δημόσιων μεταφορών, των περιπτεράδων, των πλανόδιων «ανακυκλωτών - για ιδιοτελή σκοπό» ... ποιος διοικεί αυτή την πόλη επιτέλους - μήπως κάνεις - εκτός από συντεχνίες εκτός ορίων, εκτός όρων...

Πριν από  45 χρόνια ο τότε πρωθυπουργός την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια προς το Παρίσι με ψεύτικο διαβατήριο, πριν από 10 περίπου χρόνια και ο ανεψιός του με πρόγραμμα λιτότητας και έχασε από άλλους που κρύβονται τώρα...ο δε τρίτος ο επαναφορτιζόμενος ηγείται της  σοσιαλιστικής διεθνούς...

Βέβαια για να μην είμαστε απόλυτοι κάποιοι, ελάχιστοι μπήκαν φυλακή η ετοιμάζονται να μπουν από τότε... όμως δεν είναι καιρός να προχωρήσουμε και στα επόμενα βήματα, ποιος διοικεί αυτή την πόλη;

Να και μια χαρακτηριστική «προσφορά» που είδα... καφενείο της ελίτ στο κέντρο της πόλης διαφημίζει καφέ μέχρι τις 2.00 το μεσημέρι με 2,5 ευρώ...

Καλά δεν πήγαν ποτέ στα ακριβά καφέ στο Μιλάνο, στη Βαρκελώνη, στο Βερολίνο... τα παιδιά των λαμόγιων... δεν ντρέπονται οι γονείς τους γι’ αυτό...

Διαβατήριο έχουμε;

Ως πρωταγωνιστής κάπου τα έχασε...

Τελλος Φιλης, απο την Παραλλαξη...

Είναι η πρώτη φορά που βγήκε χωρίς να δηλώσει πως «Τα ψέματα τελείωσαν» . Άψογα ντυμένος με διπλοβερνικωμένα τα παπούτσια του, σαν κάθε sex symbol που σέβεται τον εαυτό του, σταύρωσε τα χέρια όπως οι μαθητές του κατηχητικού κι άκουσε την αγόρευση του Εισαγγελέα. Γύρω του φίλοι που δεν πιστεύουν λέξη, που έπεσαν από τα σύννεφα Σαν χορός μιας αρχαίας τραγωδίας, με τον ίδιο μαρτυρικό πρωταγωνιστή, δεν τον πτόησαν ούτε στιγμή. Ανέκφραστος άκουσε ως το τέλος την εισαγγελική αγόρευση και το μόνο που θυμήθηκε να πει ήταν «Όλα αυτά είναι μια τρέλα...».
Συνηθισμένος στις ηρωικές δηλώσεις του, χρόνια τώρα, στην εξαιρετική φροντίδα για την εικόνα του, στην αξιοθαύμαστη υπακοή του στον κομματικό ιστό της πόλης και των επιθυμιών της, στην αγάπη του για τα ακριβά προάστια και την άγνοια του για το κέντρο της πόλης, βολεμένος στην εικόνα που ο ίδιος φρόντιζε ανελλιπώς να ενισχύει, του αγνού αθλητή, του ξεχωριστού αλλά καταδεκτικού πρωταθλητή, του μοναδικού , unique το λένε μερικοί, που όμως παραμένει ευπροσήγορος ως προς τον «κοσμάκη» που τοv ψηφίζει τόσα χρόνια, σαν άρχοντα της πόλης του, περίμενα κάτι πιο γκραντέ ομολογώ.
Απογοητεύτηκα με αυτή τη σιωπή. Γιατί ακυρώνει μια ολόκληρη συμπαγή τοπική παράταξη, που έφερε την πόλη μου στα άκρα ενός συντηρητισμού που γέννησε τέρατα για συμπεριφορές, δημιούργησε υπερφίαλο παραδημοτικό κράτος εν κράτει, δικαίωσε τη τσογλανιά και έδωσε στα δημοτικά πράγματα της πόλης μια ατμόσφαιρα χουλιγκανισμού, έφτασε στα άκρα εν μέσω δημοκρατίας το δόγμα, οι δικοί μας και οι άλλοι.Ναι περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό από την σιωπή με τα σταυρωμένα χέρια μπροστά στον εισαγγελέα.
Ναι κάτι σαν το επικό «Αν βρεθεί έστω και ένα ευρώ σε τράπεζα του εξωτερικού , θα πέσω από τον Λευκό Πύργο» . Ίσως ο βοηθός σκηνοθέτης ξέχασε να του δώσει το σκριπτ, της μέρας, ίσως κουράστηκε να δηλώνει βρε αδελφέ, το ξέρω ακόμη κι οι πιο καλοί ηθοποιοί θέλουν μια στιγμή να ξεκουραστούν, να ηρεμήσουν, να βγουν από τον ρόλο. Να γίνουν ανθρώπινοι. Όμως τα σύμβολα , πρέπει να ξέρουν να τελειώνουν ως σύμβολα. Δεν υπάρχουν παρασκήνια γι’αυτους, παραμένουν «ρόλος» ακόμη και μετά την παράσταση, ναι είναι δύσκολο να παραμένεις «πρωταγωνιστής με την αγάπη του λαού» χρειάζεται δύναμη, αλήθεια και αρχές. Κι αυτά τελικά προφανώς δεν τα διέθετε, η κι αν κάποτε τα περιείχε, μες την συνάφεια των διαπλοκών για την διατήρηση τόσα χρόνια στην μαρκίζα ως πρωταγωνιστής κάπου τα έχασε.
Γι αυτό σου λέω περιμένω μια συμβολική αποφώνηση, αυτό το τελευταίο στάσιμο όπως σε κάθε αρχαία τραγωδία που βάζει στη θέση του τον άνθρωπο που θέλησε να γίνει αναμάρτητος κριτής των θεϊκών εντολών , τόσα χρόνια στο θέατρο, δεν μπορεί, κάτι θα του αφήσαν.
*Διαβάστε ακόμα:
Το τέλος ενός πρώην δημάρχου
Υπεροψία και μέθη

Διασχίζοντας τη Γιαννιτσών...

του Νίκου Βράντση, Dubium...

Η σημερινή ιστορία είναι μια ιστορία που αφορά σε κάποιους δρόμους πιο απόμερους, πιο περιθωριοποιημένους. Σε κάποια σκοτεινά σοκάκια, που το σκοτάδι τους έλκει τους εξόριστους μιας κοινωνίας.

Μετανάστες, ιερόδουλες, ναρκομανείς, τραβεστί. Βλέμματα λάγνα, πονεμένα, λόγια σκληρά όσο η ζωή τους. Και σε αυτόν τον δρόμο βρέθηκα ένα βράδυ συντροφιά με τον καλό μου φίλο, τον Χρήστο.

Κάνοντας πλάκα άλλοτε και άλλοτε σιωπώντας για να κρύψουμε την αμηχανία μας μπροστά στις φιγούρες που αντικρίζαμε, ξεκινήσαμε να βαδίζουμε την Γιαννιτσών, έναν κακόφημο δρόμο της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Είχαμε σκοπό να κάνουμε ένα ρεπορτάζ για κάποιους από αυτούς τους απόκληρους, που η κοινωνία έχει βαπτίσει τραβεστί.

Το σκηνικό οξύμωρο, παρακμιακό, σκοτεινό με την παραφωνία κάποιων εμπορικών κέντρων που παραβίαζαν την ένταση του σκοταδιού με τις φωτεινές μαρκίζες τους. Άνθρωποι διαφορετικοί, φυσιογνωμίες που συναντάς μονάχα στον δρόμο εκείνον, συγκεντρωμένοι όλοι σε μια ευθεία. Άλλοι να κουρνιάζουν σε γωνιές, άλλοι να ποζάρουν στο πεζοδρόμιο κάνοντας χειρονομίες, στέλνοντας πρόστυχα φιλιά ώστε να δελεάσουν τους περαστικούς.

Κατεβήκαμε την Γιαννιτσών και προχωρήσαμε μέχρι που βρήκαμε στην πιάτσα τους απόκληρους που ψάχναμε. Πόδια καλλίγραμμα να εξέχουν από τις ανοιχτές πόρτες σπορ αυτοκινήτων. Ψηλοτάκουνες γόβες, έντονο μακιγιάζ, περήφανο βάδισμα. Πλησιάσαμε. Το λάγνο βλέμμα μετατράπηκε αμέσως σε καχυποψία όταν κάναμε την πρώτη μας ερώτηση.

"Θα ήθελες να μας μιλήσεις;"
"Τί είστε εσείς;"
"Προσπαθούμε να κάνουμε ένα ρεπορτάζ...."
"Τόσα βάσανα έχει ο κόσμος, για την δική μου ανωμαλία θα κάνετε ρεπορτάζ;"

Μάταια προσπαθούσαμε να την πείσουμε πως υπάρχει κόσμος που νοιάζεται.

"Κανείς δεν ενδιαφέρεται. Κανείς. Όλοι ενδιαφέρονται στα λόγια. Κανείς πραγματικά".

Δεν ήθελε να μιλήσει. Φοβόταν. Φαινόταν πως κάτι είχε λυγίσει το σθένος του περήφανου ανθρώπου που παλεύει για μια ζωή αξιοπρεπή. Που θέλει να φωνάξει μα έχει παραδωθεί. Πιο κάτω βρήκαμε δυο τέτοιους ανθρώπους, που είχαν ακόμα αποθέματα φωνής μέσα τους. Μια από αυτούς ήταν η Κρίστι που στην πορεία της ζωής της κατάλαβε και αποδέχτηκε την θηλυκή πλευρά. Και η Τζοάνα που από μικρή ήξερε πως ήταν γυναίκα.

Μας μίλησαν για πολλά. Μας μίλησαν για δυσκολίες στην ζωή τους, για τις σχέσεις τους με τους γονείς τους και πως αυτές σταδιακά εξομαλύνθηκαν μέσα απο αμοιβαίες υποχωρήσεις. Για τη δυσκολία των σχέσεων με το ταίρι τους. Μας είπαν για τα όνειρά τους, για μια ζωή φυσιολογική σε ένα σπίτι με έναν σύντροφο που θα τους εκτιμά. Μας είπαν για νταβατζήδες που ζητούν λεφτά και εκβιάζουν. Για απόπειρες δολοφονίας σε βάρος του. Για τραμπουκισμούς και βρισιές που είναι πλέον φαινόμενο καθημερινό. Μας είπαν γιατί το κάνουν αυτό και πώς κατέληξαν να εκδίδονται για λόγους βιοποριστικούς."Κανείς δεν κάνει αυτή τη δουλειά επειδή το θέλει". Μας ζήτησαν να μεσολαβήσουμε για τους ελέγχους της δημοτικής αστυνομίας και για την ποσόστωση στις δημόσιες υπηρεσίες. "Θέλω να δουλέψω σαν όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους".

Μας είπανε πολλά. Πολλά που λέγονται και άλλα που μένουν μυστικά. Αυτό που κράτησα εγώ είναι η βία. Η απίστευτη λεκτική και σωματική βία που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί. Περίπου 30 αμάξια πέρασαν, σταμάτησαν με μόνο σκοπό να τις βρίσουν, να τις χλευάσουν, να τις γελοιοποιήσουν. Πώς ξεκινούν οι τύποι αυτοί το βράδυ τους; "Πάμε στην πιάτσα στα τραβέλια, να τους πετάξουμε κάνα μπουκάλι, να τους βρίσουμε, να αισθανθούμε ωραία." Θλιβερή μέθοδος για να αισθανθείς ωραία μα συνηθισμένη σε μια κοινωνία που συσσωρεύει οργή για να την ξεσπάσει σε λάθος κατευθύνσεις. Κοινωνικός κανιβαλισμός.

"Έχω σταματήσει να ασχολούμαι" μου λέει η Κρίστη ενώ η φίλη της απαντά με πάθος στις βρισιές και ανταποδίδει τις χειρονομίες. Γλώσσα σκληρή. Είκοσι χρόνια στην πιάτσα πως να μην σε κάνουν σκληρό. Και όμως ανταποκρίνονται με ευγένεια σε ένα ευγενικό κάλεσμα. Σκληρή γλώσσα, ευαίσθητη, διαφορετική καρδιά.

Πόσο ανέτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία; Πόσο ανώριμη να αντιμετωπίσει με λογική τους ανθρώπους που διαφέρουν. "Δεν ζητάμε τίποτα. Παρα ίση αντιμετώπιση. Τόσο απλό, τόσο αυτονόητο.'' Παράξενο να μιλάς για αυτονόητα σε μια κοινωνία που οι σκληρότερες μάχες διεξήχθησαν γι' αυτά.

Συγκλονιστική εμπειρία, διδακτική. Από αυτές που μένουν για μια ζωή. Κάθε βήμα, βιβλίο ολόκληρο. Ειπώθηκαν πολλά. Φύγαμε με την υπόσχεση να επιστρέψουμε για να πούμε ακόμα περισσότερα. Να περιμένετε νέα. Μέχρι τότε καλό βράδυ.

Η σιωπή της πόλης...

Η Αυγή online ...
TΗΣ Βικυς Καραφουλιδου*
Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2011. Μέρες Χριστουγέννων, γιορτινές μέρες. Για όλους. Και όμως. Μέρες διαφορετικές από άλλες, αντίστοιχες, στο πρόσφατο παρελθόν. Η χαρά, το νεύμα προς την ευτυχία, την ανάπαυλα, στο γέλιο των παιδιών, πράγματα απλά και αυτονόητα, αλλάζουν, παίρνουν πια καινούργιο νόημα, άλλες πρωτόγνωρες σημασίες. Γίνονται μικρές, εσωτερικές πράξεις αντίστασης στη δημόσια βία της οικονομικής απόγνωσης, της ανασφάλειας, της τρομοκρατίας. Γίνονται συνώνυμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε καιρούς σκοτεινούς. Κανείς, απολύτως κανείς, δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα στη γαλήνη.
Αυτήν ακριβώς την κοινή ανθρωπολογία της ψυχικής και υλικής επιβίωσης διαχειριζόμαστε σήμερα όλοι. Ο καθένας επιστρατεύοντας τη γλώσσα που διαθέτει. Ο επίσημος, “εθνικός” δημόσιος λόγος, με την τελετουργία των γιορτινών ενδυμάτων της αστικής γεωγραφίας, προσφέρει αδέξια την ύστατη απόκρυψη της αποτυχίας του. Χωρίς τις έξαλλες υπερβολές του παρελθόντος, οι μετριοπαθείς στολισμοί της “κρίσης” και της “υπευθυνότητας” υπαγορεύουν τη μοιρολατρία της ευταξίας. Έτσι βλέπουμε ξανά τα καρουζέλ και τους τροχούς στην πλατεία Αριστοτέλους, την πεζοδρόμηση στην Αγίας Σοφίας ή πλωτά χριστουγεννιάτικα δέντρα που βουλιάζουν στην προκυμαία σε μία συμβολική, ειρωνική, αποτύπωση της ήττας. Σε ποιους απευθύνεται και ποιους πείθει η αισθητική της “μετρημένης” παρηγοριάς του “περιούσιου έθνους”, η ιδεολογική χειραγώγηση του δημόσιου πένθους, ο εκβιασμός της καλής, αξιοπρεπούς πρόσοψης;
Μέχρι πρότινος, η υποκειμενική αυτοπραγμάτωση περνούσε μέσα από τον καταναλωτικό βίο, η ατομική ιδιαιτερότητα μέσα από τη διαχείριση του πλουραλισμού των αγαθών· για να φτάσουμε τώρα, απότομα και οδυνηρά, στην επιστροφή στο στοιχειώδες, στο λίγο, στο απολύτως αναγκαίο. Όμως εδώ δεν πρόκειται για την τιμωρία του ηδονιστή καταναλωτή, αλλά για τη συρρίκνωση των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων, μαζί με το αξιακό κενό που την ακολουθεί. Ολοένα και περισσότεροι αντιμετωπίζουν το φάσμα της νέας φτώχειας μπροστά στις λαμπερές βιτρίνες των άδειων καταστημάτων, θαυμάζοντας τον υπερμεγέθη, προκλητικό μοντερνισμό του αρτοζαχαροπλαστείου “Blé”, όπου το ψωμί και το γλύκισμα εκτίθενται ως έργα τέχνης και κοστολογούνται στο απλησίαστο, και χυδαίο, πέντε - δεκαπέντε - είκοσι ευρώ το κιλό. Αλαζονεία.
Από την άλλη, εμείς αναζητούμε τη δική μας αλήθεια. Ελπίδα μας, μια δειλή, άτσαλη ευαισθησία που πάει να αναδυθεί μέσα στον διαλυμένο κοινωνικό ιστό. Ένα κοινωνικό ιατρείο, ένα εναλλακτικό δίκτυο ενημέρωσης, το alterthess, που εκδίδει στο τυπογραφείο του ΚΕΘΕΑ το ημερολόγιο του νέου έτους. Με ιστορικές φωτογραφίες που μιλούν για την κάποτε πολυεθνοτική πόλη, για τους εργατικούς και αντιδικτατορικούς αγώνες της. Ελπίδα μας, επίσης, και πράγματα ακόμη πιο μικρά, που όμως ζητούν να οικοδομήσουν την αλληλεγγύη. Μια ταμπέλα στην “Πυξίδα”, το μικρό βιβλιοπωλείο που φωνάζει ενάντια στον αλώβητο “Ιανό”: “Στηρίξτε μας. Δεν ξέρουμε από κέρδη. Ξέρουμε όμως από καλά βιβλία”.
Τρόμος μας, οι μεγάλες αδράνειες στο πλατύ συλλογικό φαντασιακό. Η αποδοχή του καταποντισμού με τους όρους που υπαγορεύει η θεολογία του μνημονιακού αυταρχισμού, οι προσωπικές, τραγικές, διαδρομές των πολλών στα βαθιά νερά μιας “φυσικής” οικονομικής καταστροφής. Γιατί οι άνθρωποι τείνουν να ζουν τη μοίρα τους όπως τους έρχεται, γιατί οι νοοτροπίες και οι αντιλήψεις, η θέαση του κόσμου δεν αλλάζουν ευθύγραμμα με τους οικονομικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς, οσοδήποτε οξείς. Η δικτατορία των αγορών θριαμβεύει έχοντας ήδη πλάσει τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο με τα δικά της μέτρα και σταθμά. Και αν κάτι χρειαζόμαστε σήμερα είναι να “ξεμάθουμε” αυτόν τον τρόπο κατανόησης της ατομικής ελευθερίας ή, αλλιώς, να υποβοηθήσουμε μια καινούρια σύνδεση του υποκειμενικού βιώματος με τo πολιτικό.
Μέχρι τότε, η όμορφη πόλη θα βυθίζεται ήσυχα στην υγρασία, την κούραση και τη φθορά της. Και η πολυπρόσωπη, θορυβώδης σιωπή των γιορτινών ημερών, αυτή η εκκωφαντική σιωπή που αφουγκράζεται τον κόσμο και τον προετοιμάζει, θα παραμείνει αινιγματική ως προς το τι πραγματικά κυοφορεί.
* Η Β. Καραφουλίδου είναι ιστορικός.

Ο Δεκεμβρης στη Θεσσαλονικη ...

alterthess ...
της Σταυρούλας Πουλημένη

«Εμείς δεν ζήσαμε Πολυτεχνεία, αλλά ζήσαμε τον Δεκέμβρη». Αυτή θα μπορούσε να είναι η φράση που αποτυπώνει σήμερα το αίσθημα της νεολαίας, αλλά και πολλών που ενεπλάκησαν στην κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Ο Δεκέμβρης έγινε πολύ γρήγορα ταυτότητα η οποία δίχασε την κοινωνία. Η διαχωριστική γραμμή χαράχτηκε.

Από τη μια αυτοί με ένα αίσθημα κοινωνικο-οικονομικού αδιεξόδου, με τη γνώση ότι το μέλλον επιφυλάσσει χειρότερες καταστάσεις, με την οργή για την ατιμωρησία των αστυνομικών (υποθέσεις όπως αυτή της ζαρντινιέρας, του παιδιού με τα πράσινα παπούτσια, των βιαιοπραγιών εναντίον μεταναστών στα αστυνομικά τμήματα) - με την τόση συσσωρευμένη οργή που την κρίσιμη στιγμή τους έκανε να μοιάζουν έτοιμοι από καιρό να προκαλέσουν μια κοινωνική έκρηξη. Από την άλλη, αυτοί που φοβήθηκαν ότι το ιδεολογικοπολιτικό οικοδόμημα στο οποίο στηριζόταν ο κυρίαρχος λόγος άρχισε να ραγίζει.

Όπως στην Αθήνα, έτσι και στην Θεσσαλονίκη, χρειάστηκαν μόνο λίγα τηλεφωνήματα, λίγη ώρα μετά τη δολοφονία του Α.Γρηγορόπουλου, ώστε η πόλη να μείνει ξύπνια εκείνο το βράδυ. Και αμήχανη, χωρίς να ξέρει πώς ακριβώς να αντιδράσει στο άκουσμα «15χρονος νεκρός από σφαίρα αστυνομικού». Από εκείνη τη στιγμή, όπου έγινε και η πρώτη συνέλευση στο Πολυτεχνείο, μετά τις πρώτες συγκρούσεις και τα δακρυγόνα, τα πράγματα έδειχναν ότι, όχι μόνο εκείνη η νύχτα, αλλά και οι επόμενες μέρες επεφύλασσαν κάτι το πρωτόγνωρο σε ένταση και εμβέλεια. Ιδιαίτερα για τα δεδομένα μιας πόλης που πολύ συχνά την προσδιορίζουν ως την πόλη «του Ψωμιάδη, του Παπαγεωργόπουλου και του διαχρονικού Άνθιμου».

Χιλιάδες νέοι, μαθητές, φοιτητές (ποικίλης ταξικής διαστρωμάτωσης), άνεργοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, μετανάστες, πολιτικές οργανώσεις και άνθρωποι που δεν είχαν ξαναβγεί από το (υποθηκευμένο στα δάνεια) σπίτι τους, ήταν, το πρωί της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου, αποφασισμένοι να δείξουν ότι κάτι έπρεπε να γίνει.  Το μούδιασμα της πρώτης πορείας, της πρώτης πορείας δίχως συγκροτημένο κάλεσμα, ήταν φανερό και μπορούσε να αποτυπωθεί μόνο σε ένα ερωτηματικό για την δολοφονία, αλλά και σε ένα αίσθημα μίσους προς τη «λαμπερή» βιτρίνα μιας υποτιθέμενης ευημερίας που αφορούσε πάντα λίγους. Έτσι οι πορείες, που για μόνο καθοδηγητή είχαν την αυθόρμητη διάθεση συλλογικής έκφρασης, κατευθύνθηκαν προς τον αυτονόητο στόχο: τα αστυνομικά τμήματα της πόλης, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές. Ίσως ήταν και η πρώτη φορά που τα χτυπήματα σε αστυνομικά τμήματα και τράπεζες έβρισκαν κοινωνική αποδοχή ευρύτερη των ιδεολογικοποιημένων κομματιών του κινήματος.

Οι μέρες απέκτησαν μεγαλύτερη διάρκεια και αυτό που θυμόμαστε όλοι είναι ότι μείναμε στους δρόμους για παραπάνω από ένα μήνα. Η πόλη έμοιαζε να είναι ξαφνικά δική μας, είχε τους ρυθμούς μιας συνεχόμενης πορείας, τη διάθεση των ανθρώπων να συζητήσουνε για όλα όσα τους έβγαζαν στο δρόμο: την πίεση στο σχολείο, την οικονομική ανέχεια, την αστυνομική καταστολή, την πολιτική της κυβέρνησης, το κενό αξιων και την κυριαρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας του θεάματος. Είχε την αντοχή στην κούραση και στους τόνους δακρυγόνων που έπεφταν σε κάθε πορεία, είχε  το ωράριο των συνελεύσεων των σχολών, της γειτονιάς, το κλίμα της αυτοοργάνωσης στα κατειλημμένα δημόσια κτίρια.

Ο συντονισμός των διαφορετικών συλλογικοτήτων της πόλης, πολλές από τις οποίες δημιουργήθηκαν εκείνες τις ημέρες, γινόταν με τη βοήθεια των διαδικτυακών κοινωνικών μέσων (social media), που εκείνη την περίοδο γνώρισαν ιδιαίτερη άνθιση και δημιούργησαν έναν νέο τρόπο επικοινωνίας, ανταγωνιστικό προς τη λογική των κυρίαρχων ΜΜΕ. Όλη εκείνη την περίοδο ζούσαμε την σχιζοφρενική αποτύπωση του «Δεκέμβρη» σε δύο εκδοχές: σε αυτήν που διαμορφώναμε (ασχέτως των διαφορετικών αντιλήψεων και πρακτικών) όλη την ημέρα και σε αυτήν που αντικρίζαμε στις βραδινές ειδήσεις του MEGA.

Έτσι η κάμερα, αν και παλαιόθεν εχθρός για κάποια κομμάτια του κινήματος, δεν ήταν παράξενο που έγινε σε ένα βαθμό εργαλείο καταγραφής, από τα κάτω, όσων γίνονταν και όσων η τηλεόραση αποσιωπούσε. Δεν ήταν παράξενο, απλά γιατί όλοι γνώριζαν ότι αυτό που συμβαίνει ξεπερνάει το όριο του κοινωνικού αυτοματισμού σε στιγμές συγκίνησης. Και καταλάβαιναν ότι το επικοινωνιακό σημείο ισορροπίας της υποτιθέμενης «κοινωνικής ειρήνης» χάθηκε, έστω και για λίγο. Κι αυτό γιατί η κοινωνική ειρήνη την οποία ο τότε πρωθυπουργός διεμήνυε ότι διασαλεύτηκε από «σκοτεινές» πολιτικές δυνάμεις, απλά δεν υπήρξε ποτέ.

Στη Θεσσαλονίκη τις μέρες του Δεκέμβρη απελευθερώθηκαν κατά κάποιο τρόπο όλες εκείνες οι ρητές ή άρρητες αμφισβητήσεις του κυρίαρχου πολιτικού πλαισίου, οι δειλές τοποθετήσεις για ένα διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της ζωής, της εργασίας και της καθημερινότητάς μας που θα βασίζεται σε ένα μη ανταγωνιστικό πλαίσιο αρχών και αξιών. Οι τοίχοι απέκτησαν και αυτοί φωνή, καθώς τα stencils και τα συνθήματα εκφράζανε όχι μόνο την οργή για τον άδικο χαμό του παιδιού («15χρονών ήταν μόνο, γαμώτο!»), αλλά και την αγανάκτηση για τον κόσμο του εμπορεύματος και της αποξενωτικής του δράσης. Χαρακτηριστική συμπύκνωση της τελευταίας διαπίστωσης κάνει ένα σύνθημα σε τοίχο της οδού Βενιζέλου: «Αν η ζωή σου όλη είναι ένα αμαξάκι, βάλτο φωτιά μόνος σου».

Η εξέγερση δημιούργησε νέες μορφές συλλογικής δράσης, ευφάνταστους τρόπους δικτύωσης, αλλά και έναν σαφή αντισυστημικό πολιτικό λόγο. Οι πορείες σταμάτησαν να αφορούν μόνο το κέντρο της πόλης και μεταφέρθηκαν και σε περιοχές που δεν είχε ξαναγίνει πορεία ποτέ έως τότε. Χαρακτηριστική ήταν εκείνη που με πρωτοβουλία αντιεξουσιαστικών κινήσεων οδηγήθηκε υπό καταρρακτώδη βροχή σε όλες σχεδόν τις δυτικές συνοικίες, διήρκησε τρεις ώρες και βρήκε την αποδοχή μεγάλου μέρους των κατοίκων, που πρώτη φορά έβλεπαν να περνάει μαζική πορεία κάτω από το μπαλκόνι τους. Οι διαδηλωτές φώναζαν σε όλη τη διάρκεια της πορείας «είμαστε οι δέκα κουκουλοφόροι» (συνηθισμένο μοτίβο των μεγαλοδημοσιογράφων), ενώ πολύς κόσμος από τις γειτονιές ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και ακολούθησε την πορεία, με αποτέλεσμα ο όγκος της, παρά τις αντίξοες συνθήκες, αντί να μικραίνει, να μεγαλώνει συνεχώς.

Ακόμη όμως και η «καθιερωμένη» απεργία της ΓΣΕΕ στις 10 Δεκέμβρηγια τον προϋπολογισμό πήρε άλλα χαρακτηριστικά: συμπεριέλαβε τα αιτήματα των επισφαλώς εργαζόμενων και την αποδοκιμασία στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Συνδέθηκε με το περιεχόμενο που έδινε η ταυτότητα του Δεκέμβρη, αυτό μιας «μη καθιερωμένης» κοινωνικής εξέγερσης. Παρόμοια, η συναυλία στις 18 Δεκέμβρη στην πλατεία της ΧΑΝΘ μετατράπηκε σε συλλαλητήριο, δίνοντας νόημα στο σύνθημα ότι η «εξέγερση θα είναι γιορτή» και δίνοντας φωνή στο στίχο «ακόμη και όταν θα νομίζεις πως μου πήρες τη ψυχή θα σε καίω, ακόμα και όταν θα νομίζεις πως τα πάντα έχουν χαθεί, θα ανατέλλω...».

Η επιρροή του «αυθόρμητου», αλλά και η διάχυση της συγκρουσιακής ατμόσφαιρας συνέβαλαν στη δημιουργία «συνελεύσεων γειτονιάς» σε πολλές συνοικίες. Μέσα στη γενικότερη κρίση κοινωνικής αντιπροσώπευσης και σε μια προσπάθεια αντίστασης στην ιδιώτευση, οι συνελεύσεις της γειτονιάς διαμόρφωσαν έναν αμεσοδημοκρατικό τρόπο διαβούλευσης και οργάνωσης της δράσης των κατοίκων, δημιουργώντας ένα καινούριο παράδειγμα κοινωνικής χειραφέτησης με αφετηρία την ίδια την κοινωνική βάση. Παρά το γεγονός ότι τις συνελεύσεις αυτές επισκέφθηκε πλήθος μη εξοικειωμένων με πολιτικές διαδικασίες κατοίκων, η ανάδυση άτυπων ιεραρχιών ή η επικράτηση συγκεκριμένων λόγων δεν άφησε σε πολλές περιπτώσεις να ακουστούν απόψεις (κυρίως φόβοι) που απέκλιναν από τις εξεγερσιακές. Το ενθαρρυντικό είναι ότι η προσπάθεια εκείνη ήταν το σπέρμα για τη συνέχιση της λειτουργίας των συνελεύσεων γειτονιάς, οι οποίες ασχολούνταν όλο το προηγούμενο διάστημα με σημαντικά τοπικά κοινωνικά ζητήματα (κεραίες κινητής τηλεφωνίας, σχολική στέγη, ελεύθεροι χώροι κ.λ.π.), τέθηκαν έτσι οι προϋποθέσεις για μια επαναπροσέγγιση των ανθρώπων στην πολιτική.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι τουλάχιστον κατά τη χρονική διάρκεια της, η εξέγερση του Δεκέμβρη «μπήκε» σε όλα τα σπίτια, έγινε μέρος της καθημερινότητας σε πολλές οικογένειες με περισσότερο ή λιγότερο εσωτερικές συγκρουσιακές συνέπειες. Ήταν ένα συμβάν στο οποίο κανένας δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος, ασχέτως τι στάση θεωρούσε ότι έπρεπε να κρατήσει και ποια τελικά κράτησε.

Και μετά;

Και μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ ...σαν τις μέλισσες. Ήρθε το ΠΑΣΟΚ ως το ικανό κόμμα που μπορεί να επαναφέρει την τάξη σε μια εικόνα χάους και διάλυσης του κράτους, έτσι όπως τα κυρίαρχα ΜΜΕ την περιέγραφαν τις μέρες εκείνες. Ήρθε το ΠΑΣΟΚ για να φέρει τα ακόμη χειρότερα που φοβήθηκαν όλοι όσοι συμμετείχαν στον Δεκέμβρη και που ως τότε δεν ήταν ακόμα γνωστά: το ΔΝΤ, τα μέτρα της τρόικας, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την επιδεινούμενη ανασφάλεια και την εξαθλίωση ακόμη μεγαλύτερων τμημάτων της κοινωνίας μας.

Δεν έφερε ο Δεκέμβρης το ΠΑΣΟΚ. Ο Δεκέμβρης δημιούργησε μια ρωγμή, στην οποία το σύστημα και οι μηχανισμοί του αντιστάθηκαν με όλα τα μέσα και, προς το παρόν, νίκησαν. Ο Δεκέμβρης, όμως, ως γνήσια κοινωνική εξέγερση, με τα ερωτήματα που δημιούργησε - και που παραμένουν ακόμη σήμερα αναπάντητα-, με τα ίχνη στη συνείδηση των δρώντων και μη υποκειμένων, με τις άδηλες προσδοκίες του «τι κόσμο θέλουμε», αλλά και με τη σαφώς δηλωμένη θέση «σίγουρα όχι αυτόν», αφήνει ανοιχτά τα περιθώρια στην κοινωνική δυναμική να εκδηλωθεί με ανάλογες καταστάσεις, και ίσως με πιο συγκροτημένα πολιτικά αιτήματα και στόχους.

Ζητήματα όπως αυτό της νεολαίας και του εργασιακού της μέλλοντος, της καταστολής και γενικότερα της αστυνομικής αυθαιρεσίας, των εξοντωτικών νόμων της αγοράς και ενός ανταγωνισμού που τρώει ήδη τις σάρκες όχι μόνο των πιο περιθωριοποιημένων πολιτικά και κοινωνικά, αλλά και αυτών που έως τώρα πίστευαν ότι «κάπως θα τη βολέψουν», είναι παραπάνω από επίκαιρα. Οι αφορμές για νέους «Δεκέμβρηδες» είναι πλέον παρά πολλές και οι αιτίες τώρα πιο ξεκάθαρες από ποτέ…
Δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβρη του 2010 στο Rednotebook

Η Αρχιτεκτονική του Φόβου. Από το Λος Άντζελες στη Θεσσαλονίκη της ΔΕΘ

η Λέσχη
Των Δημήτρη Πούλιου και Θάνο Ανδρίτσου

«Στο Χόλυγουντ, ο αρχιτέκτονας Frank Gehry έχει ενσωματώσει αυτό το λούκ πολιορκίας σε μια βιβλιοθήκη που μοιάζει με φρούριο της Λεγεώνας των Ξένων. Στο Watts, ο εργολάβος Alexander Haagen έχει πρωτοπορήσει στο απόλυτα ασφαλές εμπορικό κέντρο, ένα Πανόπτικον τον ημερών μας, μια φυλακή του καταναλωτισμού περικυκλωμένο με συρματοπλέγματα και αισθητήρες κίνησης, υπό την επίβλεψη της αστυνομίας σε ένα υποσταθμό στο κεντρικό του πύργο. Παράλληλα στο κέντρο, μια εντυπωσιακή κατασκευή που οι τουρίστες συχνά μπερδεύουν με ξενοδοχείο είναι στην πραγματικότητα η καινούργια ομοσπονδιακή φυλακή»

Mike Davis “Fortress LA”

Έ-Ε-Ερχεται!

Του Γιαννη Γουδα απο το pressinaction.gr ...

 

Μας έρχεται το Σάββατο και η πόλη ετοιμάζεται για την εδώ παρουσία του. Έρχεται ο ηγέτης που από την ίδια πόλη και από το ίδιο βήμα, δυο χρόνια πριν, μας είχε προετοιμάσει για την μεγάλη αλλαγή που σχεδίαζε για τον τόπο και για το μέλλον όλων, μας είχε διαβεβαιώσει ότι «λεφτά υπάρχουν» και ότι έπρεπε να προετοιμαστούμε να ζήσουμε σε μια καινούρια χώρα την «Δανία του Νότου».

ΔΕΘέλω να 'ρθείς... στη Σαλονίκη

του Νικου Σουλη απο το Mediasoup ...

Μια πόλη ετοιμάζεται να φωνάξει φύγε κι εσύ ράβεις το κοστούμι… Ψάχνεις ποιο χρώμα θα  σώσει τη γραβάτα σου, τυπώνεις επικοινωνιακά μπλουζάκια!!! και τα μοιράζεις στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Είσαι φοβερός.. πρωθυπουργός των ακτιβίστας.. Έκανες την Ελλάδα ΜΚΟ.
Στρατιές φρουρών στη Σαλονίκη...
Ετοιμάζεται πόλεμος, τείχη, αύρες, σαύρες μαύρες...
και γιατί όλο αυτό; Με μια σου δήλωση θα αντιστρέψεις τη βουτιά;