Καποιανού χαρίζανε και στραβοκαμάρωνε.....

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις το βραβείο του κόμματος που κλοτσάει τη καρδάρα με το γάλα: Οι δημοσκοπήσεις του δίνουν σαφή υπεροχή που διαρκώς αυξάνεται έναντι της ΝΔ, η τελευταία βρίσκεται σε ψιλοπανικό, στον εκλογικά ανταγωνιστικό χώρο της κεντροαριστεράς βολοδέρνουν ατελείωτα. Αλλά, όπως και το Σαββατοκύριακο στην συνεδρίαση της Κεντρικής του Επιτροπής, ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει συχνά την εικόνα ενός κόμματος που αντί να καταπιαστεί με την βαθιά εθνική και κοινωνική κρίση της χώρας, ασχολείται με δευτερεύοντα θέματα,με ιδεολογήματα ή και με θεολογικού τύπου διαφωνίες.
< Από το ΕΑΜ μέχρι την ΕΔΑ, η ελληνική αριστερά άνθισε ή και μεγαλούργησε κάθε φορά που προχώρησε σε πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες με άλλες δυνάμεις ή ανεξάρτητες προσωπικότητες, αντί να βράζει στο ζουμί της. Αυτή η αντίληψη θα έπρεπε να κυριαρχεί σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ - και όχι μόνο λόγω της βαθιάς κρίσης ή του ηράκλειου έργου που ορθώνεται μπροστά του, αν και όταν φτάσει στην εξουσία: αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στη θέση της αντιπολίτευσης, δεν είναι γιατί το 27% και βάλε έγιναν ξαφνικά κομουνιστές ή αριστεροί ριζοσπάστες. Πρόκειται για εκατομμύρια πολιτών που δεν βλέπουν εναλλακτική λύση στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας και επιλέγουν να δοκιμάσουν, μήπως και ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει.

Ο αντιρατσιστής Σαμαράς παραμυθιάζει και τους Ευρωπαίους.....

Του Στέλιου Κούλογλου,  TVXS...

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos

Ακόμη και αν ταξιδεύεις στην Ευρώπη, πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι. Έτσι και ο πρωθυπουργός, όταν βρέθηκε χθες στο Ευρωκοινοβούλιο σε μια ομιλία για το Ολοκαύτωμα, εμφανίστηκε να μάχεται κατά του ρατσισμού και των νεοναζί στην Ελλάδα. 

«Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τον ρατσισμό και τον αντισημτισμό. Τους πολεμάμε στην χώρα και στο εξωτερικό (!). Δεν θα τους επιτρέψουμε να ξαναδείξουν το άσχημο πρόσωπο τους».

Την ίδια στιγμή, το Σαββατοκύριακο στην Ελλάδα:

-Καμιά εκατοστή Χρυσαυγίτες στο Κερατσίνι, σε στρατιωτική παράταξη, κατέβασαν πανό που είχε αναρτηθεί στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Στη συνέχεια επιτέθηκαν με πέτρες στο στέκι Ρεσάλτο και σε σπίτια της περιοχής, τραυματίζοντας τρεις πολίτες. Αν και παρούσα, η αστυνομία του κ. Δένδια, που μάλιστα μίλησε χθες το βράδυ για το Ολοκαύτωμα στην Αθήνα, δεν προχώρησε ούτε σε προσαγωγές.

-Η οικογένεια του Παύλου Φύσσα καταγγέλλει πως δέχεται απειλές οπαδών της Χρυσής Αυγής: «Η διανομή κατά τρόπο προκλητικό φυλλαδίων, οι ύβρεις και οι απειλές από παρελαύνοντες, έξω σχεδόν από την οικία μας με πλήρη στρατιωτική αμφίεση, είναι προφανές ότι στοχεύουν όχι μόνο στον εκφοβισμό και κατατρομοκράτηση της οικογένειας μας άλλα και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας», τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση της...

Υπόθεση Λιάπη: Ο πρίγκιπας είναι γυμνός, αλλά χρήσιμος...

Του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Αν ο Μιχάλης Λιάπης δεν ήταν ανιψιός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, πιθανότατα δεν θα τον ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του. Αν ήταν ανιψιός και το επώνυμο του ήταν Καραμανλής, μπορεί να είχε γίνει και πρωθυπουργός.
Σε μια σχεδόν βασιλευόμενη δημοκρατία από οικογενειακές δυναστείες, όπου οι μισοί υπουργοί είναι γόνοι πολιτικών οικογενειών, η σύλληψη του εύπορου κ. Λιάπη με πλαστές πινακίδες και ανασφάλιστο αυτοκίνητο δεν θα έπρεπε να εκπλήξει κανένα: αφού ο βασιλιάς- το πολιτικό σύστημα- είναι γυμνός, γιατί να μην είναι γυμνός και ο πρίγκιπας;
Αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο έλεγχος που οδήγησε στη σύλληψη του ήταν προσχεδιασμένος, ο πρώην υπουργός αποδεικνύεται και χρήσιμος. Η οργανωμένη διαπόμπευση του από το Μέγαρο Μαξίμου αποτελεί ένα σαφέστατο μήνυμα προς τους καραμανλικούς βουλευτές να κάτσουν στο αυγά τους και να ξεχάσουν κάθε ιδέα αλλαγής πρωθυπουργού, διαφορετικά μπορεί να έχουν την ίδια τύχη.
Εν τω μεταξύ, στα τηλεοπτικά παράθυρα χθες βράδυ, οι σχολιαστές πυροβολούσαν ξανά το πτώμα του Λιάπη, με αποτέλεσμα να μην τους μείνει χρόνος να ασχοληθούν με το πραγματικό όργιο του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων που συζητούσαν την ίδια ώρα στη Βουλή :

Δημοσιογραφία στη Βόρειο Κορέα...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Καμιά δεκαριά λεπτά αφιέρωσε χθες το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega, στη διαμάχη του ΣΥΡΙΖΑ με τα «Νέα» για τον τρόπο που κάλυψε η εφημερίδα την συζήτηση της πρότασης μομφής και το επίμαχο σκίτσο του Δ. Χατζόπουλου.
Η ετυμηγορία των 3 παρουσιαστών και των τριών σκιτσογράφων που παρουσιάστηκαν στο σχετικό ρεπορτάζ ήταν ομόφωνη: Tα κόμματα δεν πρέπει να εκδίδουν ανακοινώσεις εναντίον των ΜΜΕ, η σάτιρα είναι εκτός κριτικής τέτοιου τύπου και ανάλογες κομματικές καταγγελίες παρουσιάζονται για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση.


Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε να εκδώσει ανακοίνωση για το πως κάλυψε μια εφημερίδα τα της πρότασης μομφής και πολύ περισσότερο για μια γελοιογραφία. Μιας όμως και μιλάμε για δεοντολογία, δεν θα έπρεπε και η πλευρά του καταγγελλόμενου κόμματος να εκπροσωπηθεί στην δεκάλεπτη συζήτηση, έστω και με έναν εκπρόσωπο αντίθετο με την γνώμη των 6; Είναι δηλαδή το μοντέλο Βορείου Κορέας που πρέπει να εφαρμόζεται στην ελληνική δημοσιογραφία;

Η τελευταία ατύχησε και στην κάλυψη της συζήτησης για την πρόταση μομφής. Τα προφανή πολιτικά κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ από την όλη υπόθεση καλύφτηκαν με τις κριτικές για την ομιλία του προέδρου του ενώ η αντικοινοβουλευτική παρουσία του πρωθυπουργού ούτε καν αναφέρθηκε στα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. Γιατί άραγε να μην ήταν αυτό το τελευταίο ένα ακόμη θέμα στα δελτία ειδήσεων, όταν το φαινόμενο του πρωθυπουργού - κουτσαβάκη επίσης παρουσιάζεται για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση;

Ο πρωθυπουργός που γελούσε....

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Όπως ήταν αναμενόμενο, η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ δεν οδήγησε στη πτώση της κυβέρνησης. Ο Α. Τσίπρας κατάφερε να νικήσει στα σημεία, συσπειρώνοντας για πρώτη φορά γύρω από μια κορυφαία πρόταση του το ΚΚΕ,  τους περισσότερους από τους ανεξάρτητους βουλευτές(χωρίς κανείς από τους υπόλοιπους να υποστηρίξει την κυβέρνηση)αλλά και την βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Θ.Τζάκρη, καταφέρνοντας έτσι ένα πλήγμα στην κυβερνητική πλειοψηφία. Όμως περισσότερη πληγωμένος από την όλη διαδικασία βγαίνει ο θεσμός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με βασική ευθύνη του πρωθυπουργού.
Ο λόγος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για την υποστήριξη της πρότασης δυσπιστίας κινήθηκε στα γνώριμα επίπεδα, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις ή εκπλήξεις. Νωρίτερα, ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, που επίσης υπερψηφίσαν την πρόταση, χρησιμοποίησε μια σειρά από ντοκουμέντα για αποδείξει την αθέτηση των υποσχέσεων της κυβερνητικής πλειοψηφίας και την διαφθορά που επικρατεί στους κόλπους της, με αποτέλεσμα η ομιλία του να μοιάζει περισσότερο εμπεριστατωμένη και κοινοβουλευτική.
Αυτό που βασικά φαίνεται να επεδίωξε ο Α. Τσίπρας ήταν να στριμώξει και να εκνευρίσει προσωπικά τον Α. Σαμαρά. Αν στόχος του ήταν ο πρωθυπουργός να δείξει ένα άλλο, όχι τόσο γνώριμο πρόσωπο, τότε επιτεύχθη. Αντίθετα με ότι συνήθως συμβαίνει σε αναμετρήσεις τέτοιου επιπέδου, ο Α. Σαμαράς απέφευγε να κοιτάει τον Τσίπρα σε όλη την διάρκεια της ομιλίας του. Όταν ο τελευταίος τον κάλεσε να τον κοιτάξει, ο πρωθυπουργός απάντησε, εμφανώς εκνευρισμένος: “κοιτάω από την άλλη μεριά για να μην βάλω τα γέλια”!

Το παρακράτος φτιάχνει μάρτυρες για την ΧΑ...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Η προβοκάτσια είναι χοντροκομμένη. Θυμίζει “τα χρόνια του μολυβιού” στην Ιταλία την δεκαετία του 70 και τις δολοφονικές επιθέσεις των μυστικών υπηρεσιών που φορτώνονταν στην αριστερά. Εδώ και 6 εβδομάδες οι νεοναζί είχαν περάσει στην άμυνα, η Βουλή είχε ψηφίσει την άρση της ασυλίας βουλευτών της και οι έρευνες για τις εγκληματικές δραστηριότητες της συνεχίζονταν. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, αυτό το Σαββατοκύριακο επρόκειτο να γίνουν και νέες συλλήψεις στελεχών της Χρυσής Αυγής. Μόνο μερικά φέρετρα μπορούσαν να εμποδίσουν την παραπέρα εξάρθρωση της.

Ήδη τις προηγούμενες μέρες, έγκυροι παρατηρητές από τον “Πατριωτικό Χώρο” που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, προέβλεπαν ένα “μεγάλο χτύπημα” που θα ανέτρεπε το σκηνικό. Οι δολοφόνοι των μελών της Χρυσής Αυγής έκαναν ακριβώς αυτό: πρόσφεραν στους νεοναζί τους μάρτυρες που είχαν τόσο μεγάλη ανάγκη.
Μόλις μερικά λεπτά μετά το έγκλημα, ο ντετέκτιβ Κασιδιάρης το είχε ήδη εξιχνιάσει. Οι δράστες ήταν “αριστεροί τρομοκράτες”,τους οποίους έχει αφήσει ελεύθερους το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, την ώρα που φυλακίζει τους “αγωνιστές” θαυμαστές του Χίτλερ. Οι δε ηθικοί αυτουργοί είναι τα ΜΜΕ που τους συκοφαντούν, κατέληξε ο βουλευτής της ΧΑ, που όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος είχαν ξαναβρεί το έξαλλο στιλ στο οποίο διακρίθηκαν και πριν την δολοφονία Φύσσα. Το κλίμα είχε αλλάξει: “δικαιολογημένα είναι θυμωμένοι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής”, συμπέραινε η παρουσιάστρια των ειδήσεων του Αντέννα,ούτε μια ώρα μετά την δολοφονία!

Με το αίμα του, ο Π.Φύσσας ανατρέπει το πολιτικό σκηνικό...

Του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Του Δημήτρη Θεοδόση

Δεν είναι σπάνιο πολιτικές δολοφονίες να προκαλούν ριζικές ανατροπές.

Το 1963, η δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη από τους φιλοχιτλερικούς παρακρατικούς της Θεσσαλονίκης, πολιτικούς προγόνους της Χρυσής Αυγής, οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλάζοντας ριζικά την πολιτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην χώρα μετά τον εμφύλιο. Ανάλογες επιπτώσεις θα είχε πιθανότατα, το 1968, η απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη αν είχε καταφέρει να σκοτώσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, τον ήρωα των νεοναζί Χρυσαυγιτών. Η εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που καταλήγει σήμερα στην σύλληψη της ηγεσίας των τελευταίων και ουσιαστικά στην αποδιάρθρωση της εγκληματικής τους οργάνωσης, ανατρέπει πλήρως το πολιτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε σταδιακά, μετά τις τελευταίες εκλογές.

Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε στην αρχή να συλλάβει την ανατροπή των πολιτικών δεδομένων. Το Μέγαρο Μαξίμου επέμεινε στην λογική της θεωρίας “των δύο άκρων”, που μετά την δολοφονία ακουγόταν γελοία ενώ αποδοκιμάστηκε κραυγαλέα, από το συγκυβερνών ΠΑΣΟΚ μέχρι τον πρόεδρο του ΣΕΒ και με τις σημερινές συλλήψεις κατέρρευσε πλήρως.

Γιατί η κυβέρνηση ανέχεται τους δολοφόνους;

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Ηταν αναπόφευκτο, κύριε Δένδια, ότι θα θρηνούσαμε θύματα. Ο Παύλος Φύσσας τα μεσάνυχτα στο Κερατσίνι, είναι το πρώτο αλλά όχι το τελευταίο θύμα.
Γιατί η ένοχη σιωπή της κυβέρνησης μετά την επίθεση των νεοναζί κατά στελεχών του ΚΚΕ στο Πέραμα την προηγούμενη εβδομάδα, η ατιμωρησία των υπευθύνων της επίθεσης αυτής όσο και των τραμπουκισμών της Χρυσής Αυγής στο Μελιγαρά και τα Γιαννιτσά το Σαββατοκύριακο, έχουν αποθρασύνει τους νεοναζί. 

Αλλά η κυβερνητική αδράνεια δεν είναι τυχαία. Για διαφορετικούς λόγους,η κυβέρνηση έχει ακριβώς τον ίδιο επικοινωνιακό στόχο με την Χρυσή Αυγή. Η τελευταία θέλει να δημιουργήσει μια κατάσταση εμφυλίου πολέμου, που θα διευκολύνει τον περιορισμό ή και την κατάλυση της δημοκρατίας καθώς και την επιβολή έκτακτων μέτρων. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι η αριστερά θα αντιδράσει βίαια στις δολοφονικές επιθέσεις, ώστε πάλι να δημιουργηθεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα, που θα την βοηθήσει να εμφανιστεί ως παράγοντας σταθερότητας απέναντι στις εχθροπραξίες “των δύο άκρων”.
Μέχρι την κατάρρευση του success story, η κυβέρνηση καλλιεργούσε προς το εξωτερικό μια εικόνα ομαλότητας, που θα μπορούσε να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να πείσει την Γερμανία να ελαφρύνει το χρέος. Η σκληρή γερμανική στάση και η κατάρρευση της οικονομίας και των υποδομών της χώρας δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες: η αποχώρηση της ΒΙΟΧΑΛΚΟ ήταν η χαριστική βολή. Για να παραμείνει στην εξουσία, η ομάδα στο Μέγαρο Μαξίμου πρέπει να παίξει καθαρά πολιτικό παιχνίδι, έστω και βρόμικο.
Δεν υπάρχει καλύτερο εργαλείο για την περίπτωση από την Χρυσή Αυγή. Οι δολοφονικές της επιθέσεις ίσως επαναφέρουν τους πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους της στην ΝΔ απ' όπου προέρχονται. Συγχρόνως βοηθούν το Μέγαρο Μαξίμου για να παίξει το ρόλο του ενδιάμεσου, σε ένα πολιτικό τοπίο που, με την κατάρρευση των ενδιάμεσων κομμάτων και της κεντροαριστεράς, θα αποτελείται, εκτός απροόπτου, από 3 πόλους: ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή και "στο κέντρο" η ΝΔ με τις όποιες συνιστώσες της.

Το παρακράτος του Μαξίμου...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Είναι η δεύτερη φορά, τον τελευταίο καιρό, που μια δικαστική δίωξη ξεκινά μετά από υπόδειξη της κυβέρνησης. Η τελευταία ήταν αυτή που διατάχθηκε χθες εναντίον του κ.Καμμένου, μετά από ανάρτηση του Γ. Μουρούτη, επικεφαλής του γραφείο τύπου του πρωθυπουργού στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook. Κατακαλόκαιρο, είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητη μια άλλη δίωξη, εναντίον του στελέχους και υποψήφιου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Καραγιάννη που είχε προαναγγελθεί από το ελεγχόμενο από την κυβέρνηση Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Συγκεκριμμένα στις 2 Αυγούστου, το Αθηναικό Πρακτορείο μετέδωσε ότι η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Αθηνών κυρία Φάκου διέταξε κατεπείγουσα προανακριτική εξέταση για μια ανάρτηση του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Ανδρέα Καραγιάννη, σε προσωπική του σελίδα σε δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης, για την «πρόκληση σε τέλεση κακουργηματικών πράξεων». Οι δημοσιογράφοι που επιχείρησαν να μάθουν περισσότερα για την είδηση στην εισαγγελία, ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε τέτοια δίωξη, όταν μάλιστα η κυρία Φάκου βρισκόταν σε διακοπές. Την επομένη μέρα στις 10 το πρωί η εισαγγελία ανακοίνωσε πως ασκεί ποινική δίωξη εναντίον του Ανδρέα Καραγιάννη για όσα έγραψε το facebook!!
Στην χθεσινή περίπτωση, ο Μουρούτης έγραψε για την δήλωση Καμένου στο δικό του λογαριασμό στο facebook : «"Πολιτικός" "Αρχηγός" ζητά από "πολίτες" να λιντσάρουν εκλεγμένο Δήμαρχο. Φαντάζομαι ότι ο Εισαγγελέας θα επιληφθεί...» Η δήλωση Καμμένου ήταν πράγματι απαράδεκτη από κάθε άποψη,

Ο Α. Σαμαράς στην χώρα των θαυμάτων...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotos

Τελικώς η σύγκλιση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχει προχωρήσει πολύ: ακόμη και η πρωθυπουργική ομιλία στην Θεσσαλονίκη ξεκίνησε “ώρα ΠΑΣΟΚ”, δηλαδή με μια ώρα καθυστέρηση, όπως τις παλιές καλές εποχές. Μάλιστα οι ομοιότητες με την εποχή της “ευημερίας με πήλινα πόδια”, με την οποία τα έβαλε ο πρωθυπουργός στην αρχή της ομιλίας του, δεν σταματούν εδώ.
Οι προκάτοχοι του χρησιμοποιούσαν το βήμα της Διεθνούς Εκθεσης για να μοιράσουν παροχές και υποσχέσεις, ο κ. Σαμαράς αποθέωσε το “σύστημα του ΘΑ”: μίλησε για κάποια άλλη χώρα που κερδίζει και υποσχέθηκε ότι το 2021, στα 200 χρόνια από την επανάσταση, η Ελλάδα θα έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Υπάρχουν βέβαια και διαφορές με τις εξορμήσεις στις ΔΕΘ και την παροχολογία των προηγούμενων πρωθυπουργών, από τους οποίους ο κ. Σαμαράς εξαίρεσε τον Κώστα Καραμανλή,για να μην του τη πέσουν οι Καραμανλικοί. Οπως και πέρυσι, ο πρωθυπουργός απέφυγε την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και δικαιολογημένα: τι να πεις όταν ακόμη και ο ΣΕΒ βγαίνει και λέει ότι δεν αντέχουμε άλλο; Ποιος μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα είναι πλέον υπολογίσιμη δύναμη διεθνώς, όταν ακόμη και μια απλή οικονομική απόφαση της κυβέρνησης χρειάζεται να εγκριθεί από την τρόικα:
Θα αρκούσε μια απλή δημοσιογραφική ερώτηση για να αναδείξει το χάσμα ανάμεσα στην σκληρή πραγματικότητα και την Disneyland που περιέγραψε ο κ. Σαμαράς, μιλώντας στο “επίνειο ολόκληρης της βαλκανικής ενδοχώρας”, όπως υποσχέθηκε ότι θα φτιάξει την Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα στα κυβερνητικά επιτεύγματα η ύφεση, που “είναι για πρώτη φορά μικρότερη απ' ότι είχαν υπολογίσει” την ώρα μάλιστα που“υπάρχουν ενδείξεις ότι η ανεργία φρέναρε”! Και όλα αυτά ενώ η Ελλάδα παρουσιάζει “το μεγαλύτερο κυκλικό πλεόνασμα σε όλη την Ευρώπη” !
Η παραμύθα “είμαστε πρώτοι σε όλη την Ευρώπη” μπορεί να περάσει ευκολότερα στο κομματικό ακροατήριο που συνήθως παρακολουθεί αυτές τις ομιλίες. Αν και αυτή την φορά- κι εδώ πρόκειται για μια ακόμη διαφορά με τις προηγούμενες τελετές- τα χειροκροτήματα ήταν αραιά και πολύ χλιαρά. Ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους έχουν δουλέψει κάποια στιγμή στην ζωή τους ή εξακολουθούν και εργάζονται. Και όσοι έχουν επαφή με την πραγματική οικονομία, γνωρίζουν ότι τα πράγματα είναι οριακά.
Στα ενδιαφέροντα σημεία της ομιλίας περιλαμβάνεται η έννοια της “ελάφρυνσης του χρέους”, την οποία σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά έχουν υποσχεθεί οι εταίροι και δανειστές καθώς και το θέμα των πλειστηριασμών, για το οποίο ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν θα αφορούν την πρώτη κατοικία(ο κ. Στουρνάρας παρακολουθούσε σιωπηλός).
Το πολιτικό μέρος της ομιλίας παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον, καθώς ανέδειξε την αγωνία της ΝΔ για τους ψηφοφόρους που εξακολουθεί να χάνει προς όφελος των νεοναζί. Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στους νεοναζί με ένα είδος αμηχανίας("τι να πει κανείς για τους νεοναζί") στους οποίους καταλόγισε ότι “μόνο με την παρουσία της βλάπτει την Ελλάδα”, αποφεύγοντας όμως να ασκήσει κριτική στις ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις της. Αντίθετα, μιλώντας συνεχώς για τους λαθρομετανάστες και την θρησκεία, επεδίωξε να υιοθετήσει την ακροδεξιά πλατφόρμα.
Τον σκοπό της απόσπασης ακροδεξιών ψηφοφόρων εξυπηρετούσαν επίσης τα συγχαρητήρια στο Λιμενικό και την Αστυνομία, όπου οι νεοναζί είναι εξαιρετικά δημοφιλείς καθώς και ο ισχυρισμός σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση, κρατώντας σκληρή διαπραγματευτική στάση απέναντι στην τρόικα, απέφυγε τις μειώσεις στους μισθούς των ένστολων. Ακόμη και την Μακεδονία θυμήθηκε ο κύριος Σαμαράς, τονίζοντας στην κορόνα που χειροκροτήθηκε περισσότερο ότι “δεν διαπραγματευόμαστε την ιστορική μας ταυτότητα” αλλά χωρίς καμία αναφορά στο θέμα της ονομασίας. Για έναν άνθρωπο που πριν 20 χρόνια έσυρε την χώρα σε μια πρωτοφανή διπλωματική ήττα ακριβώς για το όνομα της γειτονικής χώρας, η αλλαγή είναι εντυπωσιακή.
Οπως έχει αποδειχθεί, η τακτική υιοθέτησης της πλατφόρμας της Χρυσής Αυγής την δυναμώνει, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πολιτικό “φάουλ” της ομιλίας. Ακόμα πιο σημαντικό είναι η επαναφορά της θεωρίας των δύο άκρων, την οποία οποία ο κ. Σαμαράς επαναλάμβανε συνεχώς, αδιαφορώντας για την ζημιά που προκαλεί στην δημοκρατία η ταύτιση των νεοναζί και της αριστεράς, στην οποία έστρεψε και τα περισσότερα πυρά του.
Στο Μαξίμου έχουν φαίνεται καταλήξει ότι 3 είναι οι βασικοί πολιτικοί και εκλογικοί πόλοι, που θα προσελκύσουν τους ψηφοφόρους: η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή. Το γεγονός ότι, παρά την επιθυμία του κ. Βενιζέλου, ο κ. Σαμαράς απέφυγε να πει ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, είναι ίσως προμήνυμα πολιτικών εξελίξεων. Θα μπορούσε να είναι και ρεαλισμός, αλλά που να βρεθεί κάτι τέτοιο σε μια ομιλία πρωθυπουργού στην χώρα των θαυμάτων

Αμερικανόφιλοι και γερμανόφιλοι, τα έκαναν θάλασσα....

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Την ρημαγμένη, στα γόνατα Ελλάδα του 19ου αιώνα, αρχίζει να θυμίζει η σημερινή κυβέρνηση. Τότε ήταν το ρωσόφιλο, το γαλλόφιλο και το αγγλόφιλο κόμμα. Τώρα είναι ο Σαμαράς που είδε την σωτηρία στις ΗΠΑ, την ίδια ώρα που ο Στουρνάρας παίρνει αποστάσεις από το Μαξίμου, ακολουθώντας κατά γράμμα τους Γερμανούς. Προηγουμένως, και τα δύο “κόμματα” τα έχουν κάνει θάλασσα, προσθέτοντας εχθρούς και αφαιρώντας φίλους, όπως έδειξε και το χθεσινό δημοσίευμα του Spiegel.

Μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού, το κούρεμα του χρέους πήγαινε να γίνει η νέα μεγάλη εθνική ιδέα. Υποτίθεται ότι οι ξένοι δανειστές, με πρώτους και καλύτερους τους Γερμανούς, θα εκτιμούσαν την συμμόρφωση της κυβέρνησης με όλες τις υποδείξεις. Ετσι, μετά τις γερμανικές εκλογές, θα κούρευαν γενναία το ελληνικό χρέος, ώστε να καταστεί βιώσιμο. Αυτό είχε αφήσει να εννοηθεί η Μέρκελ στον Σαμαρά, ή τουλάχιστον αυτό είχε μεταφέρει ο πρωθυπουργός στους κυβερνητικούς εταίρους Βενιζέλο- Κουβέλη, προκειμένου να τους πείσει να καταπιούν όλα τα ενδιάμεσα, επαχθή μέτρα και μνημόνια.
Ομως μέσα στο καλοκαίρι συνέβησαν δύο εξελίξεις. Πρώτον, η Μέρκελ βεβαιώθηκε ότι ο “άνθρωπος της στην Αθήνα” δεν είχε καν τον χρόνο για να προχωρήσει σε τίποτα τυχοδιωκτισμούς με πρόωρες εκλογές, ιδέα με την οποία φλερτάριζε τον Ιούνιο το ακροδεξιό επιτελείο του Μαξίμου, όταν έβαζε το λουκέτο στην ΕΡΤ. Η Γερμανίδα καγκελάριος είχε πλέον στο χέρι τον Ελληνα πρωθυπουργό, που έχει χάσει όλα τα διαπραγματευτικά του ατού.

Δεν φταίει ο Σταυρίδης. Ο Στουρνάρας με τον Σαμαρά ήταν στο learjet....

Του Στέλιου Κούλογλου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζαμάρος/FosPhotos

Είναι από τις πληροφορίες που σου λένε αλλά στην αρχή δεν τις πιστεύεις. «Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα ρε παιδιά;» Είναι δυνατόν ο άνθρωπος ο οποίος υποτίθεται ότι διαπραγματεύεται για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου, που παραχωρεί μέρος της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών σε έναν ιδιώτη, να υπογράφει τη συμφωνία πώλησης της πιο κερδοφόρας ελληνικής δημόσιας επιχείρησης κι ύστερα να ξαναγυρνάει στις διακοπές του με το jet του αγοραστή; Και να το παραδέχεται μάλιστα σε τοπική εφημερίδα της Κεφαλλονιάς, όπως έκανε ο Σταυρίδης του ΤΑΙΠΕΔ μόλις υπέγραψε την συμφωνία με τον Μελισσανίδη για τον ΟΠΑΠ; «Αυτά ούτε στην Αφρική δεν γίνονται», αμφιβάλλεις. Και όμως, τελικά, στη «νέα Ελλάδα» αυτά ακριβώς και καθημερινά γίνονται.

Οι κατά φαντασίαν successtorιστές....

Του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Δεν είναι τζιμάνια πολιτικής σκέψης στο Μαξίμου, αλλά αυτό τουλάχιστον είναι σε θέση να το καταλάβουν. Αυτά τα περί ανάπτυξης που τόνισε ο Μπαράκ Ομπάμα, στην χθεσινή συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά, βρίσκονται στους αντίποδες της επαχθούς λιτότητας που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση.
Παρ' όλα αυτά, μόλις τελείωσε η συνάντηση, έβαλαν μπροστά την μόνη μηχανή που ξέρουν να δουλεύουν σωστά, την προπαγανδιστική: Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, παρουσιάστηκε ως η συνέχεια του success story στην εξωτερική πολιτική.
Ετσι η κυβέρνηση είδε την χώρα να αναβαθμίζεται, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακάλυψε και καλή χημεία μεταξύ Σαμαρά - Ομπάμα. Ο δε ανεκδιήγητος Στουρνάρας πλειοδότησε στον πλειστηριασμό - των παραπλανητικών δηλώσεων, όχι των σπιτιών που προετοιμάζει - ανακαλύπτοντας ότι στην Ουάσιγκτον «πήραμε αυτό που θέλαμε», δηλαδή «μια δήλωση στήριξης στο υψηλότατο δυνατό επίπεδο». Αυτό που ξέχασε να διευκρινίσει για ποια πολιτική πήρε την στήριξη αυτή. Για την πολιτική της Μέρκελ ή του Ομπάμα;

Γιατί μπορεί ο Ομπάμα να έχει αποδειχθεί χειρότερος του Γουοτεργκέιτ - προέδρου Νίξον στο τομέα των παρακολουθήσεων και των διώξεων εναντίον των whistleblowers που αποκαλύπτουν ανήθικα κρατικά μυστικά, όπως ο Σνόουντεν ή ο Μάνινγκ, αλλά η αλά Κέινς οικονομική πολιτική που ακολουθεί έχει αποδώσει καρπούς. Την ίδια ώρα που η μιζέρια της ύφεσης και τα κύματα των ανέργων κατακλύζουν την Ευρώπη, οι ΗΠΑ έχουν να επιδείξουν το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας από το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, το 2008.

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει καταφέρει να τιθασεύσει την κρίση και αυτό που φοβάται είναι μήπως του ξαναγυρίσει στο σπίτι της, στην Αμερική δηλαδή απ όπου ξεκίνησε, μέσω της ευρωζώνης. Το ενδιαφέρον του για την Ελλάδα,έχει αποκλειστικά να κάνει με το γεγονός ότι αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο μιας αλυσίδας, που αν σπάσει κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες. Αυτό είναι που εννοεί ο κ. Στουρνάρας όταν λέει ότι πήραμε δήλωση στήριξης: την μηχανική υποστήριξη που παρέχει ο γιατρός στον ετοιμοθάνατο, γιατί αν πεθάνει θα αρχίσει να βρομάει.

Η κυβέρνηση του νεο-κυνισμού....

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Η επιμιξία Σαμαρά-Βενιζέλου πέτυχε. Η νέα κυβέρνηση Σαμαζέλου περιέχει σε ισόποσες δόσεις τον κυνισμό του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με την νεοφιλελεύθερη σκληρότητα του ομόλογου του, της ΝΔ. Αντίθετα με όλες τις υποσχέσεις για μικρό και ευέλικτό κυβερνητικό σχήμα ο αριθμός των υπουργών και των υφυπουργών αυξάνεται, παρά τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και το πνεύμα οικονομίας για το οποίο οι κυβερνώντες θα έπρεπε να έδιναν το καλό παράδειγμα. Το κυριότερο ίσως, σε αυτές τις νέες θέσεις που άνοιξαν δεν τοποθετείται ούτε ένας εξωκομματικός υπουργός, ώστε να δοθεί τουλάχιστον η εντύπωση ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα δεν αποτελεί μια στυγνή επιστροφή στο δικομματικό παρελθόν που κατέστρεψε η χώρα. Δεν κρατούνται πλέον ούτε τα προσχήματα, και αυτή είναι η συμβολή Βενιζέλου στην νέα κυβέρνηση.

Η νεοφιλελεύθερη συμμετοχή Σαμαρά  έρχεται με τις τοποθετήσεις στελεχών της ΝΔ στα νευραλγικά υπουργεία, που σχετίζονται με τον δημόσιο τομέα και το κοινωνικό κράτος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που έχει ταχθεί υπέρ των απολύσεων από το δημόσιο, καταλαμβάνει την θέση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Όσο για την πλήρη απορύθμιση του συστήματος υγείας και την πλήρη διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους είχε απομείνει, αυτή την αναλαμβάνει ο Αδωνις Γεωργιάδης που προβιβάζεται σε υπουργό Υγείας, συνεπικουρούμενος από την Σ. Βούλτεψη. Οπως ευφυώς γράφτηκε στο διαδίκτυο: "Αν δεν πιάσει στο Υγείας το τρίο Άδωνις-Βούλτεψη-Μπέζας, ας προσπαθήσει και στο Δελφινάριο".
Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς την τοποθέτηση του Χαράλαμπου Αθανασίου,   σκληρού πολέμιου του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και κάθε έννοιας συμμόρφωσης της Ελλάδας με την ευρωπαϊκή κουλτούρα, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διαμορφώνεται η πλήρης εικόνα μιας κυβέρνησης αποφασισμένης να εφαρμόσει, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, την νεοφιλελεύθερη θεραπεία σοκ και τις επιταγές των δανειστών. Η δημοκρατική παράταξη, της οποίας την ανασυγκρότηση κήρυξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το Σαβαβτοκύριακο, γίνεται με όρους στροφής προς την ακροδεξιά. Οσο για το νέο πόστο του κ. Βενιζέλου στο υπουργείο Εξωτερικών, αυτό με το κυπριακό θέμα που θα προκύψει το φθινόπωρο, ίσως αποδειχθεί λιγότερο ανώδυνο απ' ότι φαίνεται.
Οι υπόλοιπες υπουργοποιήσεις δεν αξίζουν καν σχολιασμού. Πρόκειται για ασκήσεις εσωκομματικών ισορροπιών ή για καραμπόλες, συχνά της τελευταίας στιγμής, με την εξαίρεση, βεβαίως, εμπνευσμένων διδύμων που δημιουργούνται και .. υπόσχονται πολλά, όπως πχ στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης όπου θα συνυπάρχουν ο υπουργός Δημήτρης Αβραμόπουλος με την αναπληρώτρια υπουργό Φώφη Γεννηματά.
Είναι τόσο συχνοί και άνοστοι οι ανασχηματισμοί στην Ελλάδα, ώστε ξεχνιούνται εύκολα. Ο περί ου ο λόγος είναι όμως αυτός που θα μείνει στην ιστορία όχι μόνο γιατί δεν δίνει καμία νέα πνοή στην κυβέρνηση, αλλά δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα. Το κοκτέιλ Σαμαρά-Βενιζέλου προμηνύει κοινωνική πόλωση και συγκρούσεις χωρίς προηγούμενο.  Υπόσχεται κι άλλα λουκέτα αλά ΕΡΤ και ακόμη περισσότερη λιτότητα στους πολίτες και ρίχνει το σύνθημα "ότι φάμε και ότι πιούμε" στους νέους υπουργούς και τα κόμματα τους.   Είναι ο νεοκυνισμός στην εξουσία.

Ναόμι Κλάιν: Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η αντίσταση...

Απο το  TVXS...

H Ναόμι Κλάιν, ακτιβίστρια και συγγραφέας του διάσημου «Δόγματος του Σοκ» στο πλαίσιο επίσκεψής της στην Αθήνα παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον Στέλιο Κούλογλου. Η συγγραφέας και δημοσιογράφος ανέφερε ότι υπό την επήρεια του σοκ οι χώρες που το βιώνουν χάνουν την εθνική τους κυριαρχία, κάτι που όπως σχολιάζει συνέβη και στην Ελλάδα. Επεσήμανε ότι στις μέρες μας οι κυβερνήσεις έχουν γίνει οι λομπίστες των πολυεθνικών, ενώ χαρακτήρισε παράλογη την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει κάθε επικερδή επιχείρηση σε περίοδο ύφεσης, όταν είναι βέβαιο ότι οι συμφωνίες θα είναι οι χειρότερες που θα μπορούσε κάθε χώρα να πετύχει. Υπογράμμισε τέλος ότι ο ευρωπαϊκός νότος θα πρέπει να συγκροτήσει κοινό μέτωπο απέναντι στους δανειστές.

Σ.Κ.: Αν ξαναγράφετε το Δόγμα του Σοκ, θα είχατε ειδικό κεφάλαιο για την ελληνική περίπτωση;

Ν.Κ.: Θα υπήρχε ένα ειδικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, ίσως όλο για τον ευρωπαϊκό νότο. Αλλά ο στόχος μου δεν ήταν το βιβλίο απλώς να καταγράψει την ιστορία  αλλά να γίνει ένα εργαλείο ώστε να μπορέσουμε να προβλέψουμε το επόμενο σοκ. Έτσι άλλωστε τελειώνει και το βιβλίο : «Πότε θα δούμε το επόμενο σοκ;». Έχουμε ένα οικονομικό μοντέλο που δημιουργεί από μόνο του κρίσεις .  Εάν έγραφα λοιπόν ένα βιβλίο τώρα θα ήταν για την Ελλάδα.  Η κρίση εδώ χρησιμοποιήθηκε για να λεηλατήσουν την χώρα και να καταστρέψουν τα κοινωνικά κινήματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις.


Σ.Κ.: Δυο παράγοντες θεωρώ ότι έχουν καθοριστικό ρόλο. Ο ένας είναι ο παράγων του φόβου. Αυτό δεν έγινε και στην Λατινική Αμερική;

Ν.Κ.: Ακριβώς. Είναι ο φόβος του τι θα γίνει εάν δεν πάρεις το «φάρμακο». Για αυτό χρησιμοποιούνται πάντα μεταφορές από την ιατρική. Λένε ότι διέγνωσαν στην τάδε χώρα καρκίνο. Οπότε δημιουργείται ο φόβος του τι θα γίνει, εάν ο ασθενής δεν πάρει την  χημειοθεραπεία του. Η μεταφορά, ο συμβολισμός που επιλέγεται έχει τεράστια σημασία.

Σημαντικό ρόλο, όμως, έχουν και τα ΜΜΕ. Οι πολιτικοί λένε ότι έχουν να πουν. Τα μίντια όμως διογκώνουν τον φόβο για να σωθεί υποτίθεται αυτό που είπαν ότι είναι «άρρωστο». Αυτή είναι και η μεγάλη ειρωνεία αυτής της κρίσης. Δημιουργήθηκε από τις ελίτ που τζογάραν ανεξέλεγκτα κερδοσκοπώντας, αλλά είμαστε εμείς  που πρέπει να ζήσουμε πιο ανασφαλείς ζωές.

Το βλέπουμε αυτό και στην περίπτωση της Ελλάδας: οι άνθρωποι έχουν χάσει την ασφάλειά τους, είτε είναι η εργασιακή είτε είναι η οικονομική είτε είναι η υγειονομική. Εσείς οι Έλληνες έχετε αναλάβει τις ζημιές για τα ρίσκα που πήραν κάποιοι άλλοι.Εκείνοι είναι υπεύθυνοι αλλά εμείς εμφανιζόμαστε ως ένοχοι. Και τα χειρότερα δεν έχουν περάσει.

Σ.Κ.: Υπήρξε η περίφημη φράση του Θ. Πάγκαλου: «Μαζί τα φάγαμε». Η συλλογική ενοχοποίηση επηρέασε πολύ την ψυχολογία των ανθρώπων.

Ν.Κ.: Αυτή ήταν σίγουρα η πρακτική σε αυτή την κρίση. Γιατί ο κόσμος κατάλαβε ότι για τα όσα συμβαίνουν έφταιγαν οι τραπεζίτες που ζούσαν πλουσιοπάροχες ζωές και συνεχίζουν να ζουν. Αλλαξαν το τροπάριο και είπαν ότι έφταιγαν οι φτωχοί  που ήθελαν να ζήσουν πλουσιοπάροχα. Όχι εκείνοι που κερδοσκοπούσαν στις ΗΠΑ με τα στεγαστικά δάνεια δημιουργώντας φούσκες και έφεραν την καταστροφή.  Αλλά μια οικογένεια Αφροαμερικάνων που ζούσε με 50.000 δολάρια τον χρόνο και τόλμησε να θέλει ένα σπιτάκι.

Είμαστε σε πόλεμο. Και σε κάθε πόλεμο υπάρχει οργή. Δικαιολογημένη οργή αφού ο κόσμος είδε να λεηλατείται ο τόπος του μπροστά στα μάτια του. Το ερώτημα είναι που θα εκφραστεί αυτή η οργή, όχι με εκδικητικό τρόπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά απέναντι σε εκείνο το σύστημα που καθιέρωσε την απληστία.

Όμως βλέπουμε ότι ακόμη και τώρα προσπαθεί το σύστημα να στρέψει την οργή στους πιο ευάλωτους. Στις ΗΠΑ είναι εκείνος που ήθελε το σπίτι. Εδώ στην Ελλάδα είναι ο μετανάστης που θέλει την δουλειά σου. Να διοχετεύσουν την οργή στους πιο ευάλωτους ώστε να την γλιτώσουν αυτοί που πραγματικά ευθύνονται. Η κρίση βοηθά τις ελίτ να την αξιοποιήσουν και να επωφεληθούν από αυτήν.

Σ.Κ.: Λέτε δηλαδή ότι η άνοδος του φασισμού ήταν αναμενόμενη;

Ν.Κ.: Όχι απλά αναμενόμενη. Την είχαν προβλέψει! Αυτή είναι η ιστορία της Ευρώπης. Είναι το μάθημα που θα έπρεπε να πάρουμε από τον  Α Παγκόσμιο Πόλεμο και την συνθήκη ειρήνης στις Βερσαλλίες. «Η εκδικητικότητα δεν θα κάνει καλό». Η ταπείνωση της Γερμανίας λειτούργησε σαν μπούμεραγκ, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αυτό με εκνευρίζει περισσότερο: Η σχολή του Σικάγου με τις μειώσεις και τις περικοπές ενισχύει τον φασισμό – κάτι που έγινε ολοφάνερα στην Ελλάδα.

 Η ελεύθερη αγορά είναι από την φύση της υστερική γιατί ξέρει ότι στηρίζεται στην απληστία και στον φόβο. Για αυτό και για να επιβιώσουν προσπαθούν να τιμωρήσουν παραδειγματικά κάποιες χώρες. Το ότι η Ελλάδα είπε κάποια «όχι» δημιουργεί και ένα παράδειγμα ανταρσίας! Το ότι θα αντισταθεί στην λιτότητα η Ελλάδα δεν σημαίνει ότι δεν θα εξαπλωθεί και στην Πορτογαλία – όπως και έγινε. Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η επιδημία της αντίστασης.

Σ.Κ.: Εχετε υπ όψιν σας και τα στερεότυπα εναντίον των Ελλήνων, όπως και όλων των ανθρώπων στην Νότια Ευρώπη, ότι είναι τεμπέληδες, έχουν πολλές διακοπές κλπ. Αν και στην πραγματικότητα όλα αυτά έχουν αποδειχθεί εσφαλμένα από στατιστικές μελέτες.

Ν.Κ.: Τα  ακούσαμε και εμείς αυτά, εναντίον της Ελλάδας. Οι άνθρωποι γενικά είναι θλιμμένοι. Είναι στην κουλτούρα μας να γκρινιάζουμε γιατί δουλεύουμε πολύ χωρίς να παίρνουμε πίσω αυτά που θέλουμε. Ίσως είναι και λίγο σαδιστικό, μας άρεσε λίγο να βλέπουμε να τιμωρούνται οι χώρες της Μεσογείου με τον ήλιο τους, τις φυσικές τους ομορφιές και ένα διαφορετικό τρόπος ζωής!

Αλλά τα στερεότυπα που επικράτησαν στις γερμανικές εφημερίδες για την Ελλάδα και τις χώρες του Νότου ήταν ξεκάθαρα ρατσιστικά. Είναι ταπεινωτικό να μιλάνε για εσένα έτσι.

Σ.Κ.: Μαθαίνω ότι είστε κατά των ορυχείων στις Σκουριές;

Ν.Κ.: Ναι. Γράφω ένα νέο βιβλίο για το περιβάλλον και για την ανάγκη να το σώσουμε. Είναι δύσκολο να σκεφτείς για το περιβάλλον όταν έχεις άλλα οικονομικά προβλήματα τόσο σοβαρά. Στην Ευρώπη η περιβαλλοντική πολιτική δεν ήταν τέλεια αλλά ήταν πρωτοπόρα σε σχέση με την Κίνα ή τις ΗΠΑ μέχρι το 2009, που ξέσπασε η κρίση. Τώρα όμως έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν την οικολογία στο όνομα της οικονομίας. Είναι παθογένεια να ξεχωρίζεις αυτές τις δυο έννοιες. Θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη κρίση ακόμη και οικονομική εάν πάψει να μας ενδιαφέρει το περιβάλλον. Δεν είναι μια πολυτέλεια την οποία μπορούμε να αναβάλλουμε για αργότερα.

Τώρα για τον εθνικό πλούτο της Ελλάδας,  έχουν συνηθίσει στην ιδιωτικοποίηση των πάντων και βλέπουν εδώ προοπτικές κέδρους. Είναι μια ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό. Πλέον οι πολυεθνικές εταιρίες έχουν ως λομπίστες τους τις εθνικές κυβερνήσεις.

Σ.Κ.: Η ελληνική κυβέρνηση λέει ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις θα έρθουν νέοι  επενδυτές.

Ν.Κ.: Δεν κάνεις ιδιωτικοποιήσεις σε περίοδο ύφεσης. Είναι κανόνας αυτός. Δεν θα πετύχεις ποτέ την καλύτερη συμφωνία αλλά την χειρότερη. Είναι πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για την ελληνική οικονομία.  Θα βγείτε χαμένοι. Όσοι έρθουν θα επιβάλλουν τους όρους τους γιατί απλά δεν έχει η ελληνική κυβέρνηση την δυνατότητα να θέσει τους δικούς της.

Σ.Κ.: Οι λαοί βρίσκονται σε σύγχυση όμως...

Ν.Κ.: Τι συμβαίνει σε ένα σοκ; Χάνεις αυτά που είχες και δεν ξέρεις που βαδίζεις. Σου αλλάζει τον αδόξαστο. Σε βγάζει από την γραμμή πλεύσης και τον προγραμματισμό σου. Όταν δημιουργηθεί αυτό το κενό έρχεται κάποιος και σου λέει ότι αυτό πρέπει να γίνει. Και το ακούς γιατί δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τι είναι σωστό και τι όχι.

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα είχαμε το σοκ με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το βασικότερο πρόβλημα δεν ήταν οι υλικές καταστροφές, αλλά ότι ο κόσμος βρέθηκε σε πλήρη σύγχιση.  Και ήρθε ο Τζωρτζ Μπους και είπε ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία. Σε ένα πόλεμο μεταξύ του καλού και του κακού». Ο κόσμος το αποδέχθηκε γιατί ειχε χάσει τον προσανατολισμό του. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό που συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις.

Η μεγαλύτερη επίπτωση ενός σοκ είναι η παραχώρηση της κυριαρχίας. Η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας. Παλέψατε για αυτή. Σκοτωθήκατε για αυτή. Και ξαφνικά ξυπνάτε και βλέπετε ότι δεν είστε εσείς αυτοί που έχετε τον έλεγχο αλλά κάποιος άλλος.  Αυτό δίνει τροφή και στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό, στον νεοφασισμό. Παραχωρήσατε  την κυριαρχία σας και τον έλεγχο της εξουσίας. Δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θες. Είναι επικίνδυνο και σοκαριστικό όταν το συνειδητοποιείς.

Σ.Κ.: Σε έναν συμβατικό πόλεμο υπάρχει πάντα η ελπίδα για το αύριο. Τώρα δεν βλέπει κανείς φως στην άκρη του τούνελ.

Ν.Κ.: 'Ολοι δουλεύουν και ζουν σε ανασφάλεια. Αυτό δεν σου επιτρέπει να έχεις εξουσία στον εαυτό σου. Έτσι είτε θα οδηγηθούμε στον φασισμό ή θα επιλέξουμε άλλες λύσεις, όπως η αλληλεγγύη ,η οργάνωση των ευάλωτων στρωμάτων του πληθυσμού, των ανέργων, των εγκαταλελειμμένων γειτονιών, της ενέργειας, του νερού, της τροφής. Έτσι θα μπορούμε να ξαναγίνουμε κύριοι των εαυτών μας, να ξεπεράσουμε τον φόβο.

Υπάρχει επίσης στρατηγική για να μείνουν οι χώρες του νότου μακριά η μία από την άλλη. Γιατί, ξέρετε, οι δανειστές είναι ευάλωτοι. Εάν μαζευτούν οι οφειλέτες και παλέψουν μαζί θα κερδίσουν. Εάν οι οφειλέτες πουν ότι «δεν σας πληρώνουμε» εκείνοι έχουν πια την κρίση όχι αυτοί που χρωστάνε. Αυτό λέγεται «το καρτέλ των οφειλετών» και ήταν ο μεγαλύτερος φόβος του ΔΝΤ στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του 1980. Μου κάνει τρομερή εντύπωση πως αυτό δεν έχει γίνει ακόμη στην Ε.Ε. Γιατί  καθίσατε σε ένα τραπέζι μαζί τους και  δεν συνεργάστηκαν οι χώρες του Νότου;

Θα πρέπει να γίνει αυτό και θα πρέπει να το απαιτήσουν και οι κοινωνίες. Ξέρω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δουλεύει σε αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να ξεκινήσει και από την βάση – από τα κινήματα και τις συλλογικότητες σε κάθε μια χώρα του νότου.

Σ.Κ.: Γράφατε κατά τις ημέρες του Occupy Wall Street ότι ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβαινε τότε στον κόσμο. 'Ομως σήμερα το Κόμμα του τσαγιού έχει μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ από ότι αυτά τα κινήματα. Ποια θα ήταν η σωστή πορεία για το κίνημα ώστε να καταφέρει τους στόχους του;

Ν.Κ.: Δεν νομίζω ότι μπορούμε να συγκρίνουμε το Occupy με το Κόμμα του  Τσαγιου, που υποστηρίζεται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Η ελπίδα μου είναι ότι θα υπάρξει ένα κίνημα τόσο μεγάλο που θα χτυπήσει την αρρώστια στην καρδιά του συστήματος των ΗΠΑ το οποίο διάβρωσαν οι εταιρίες.

 Θα πρέπει οι πολίτες να απαιτήσουν διαρθρωτικές αλλαγές ουσίας. Αλλά το σύμπτωμα της εποχής μας είναι ότι είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας και δεν έχουμε χώρους να βρεθούμε συλλογικά.
Αυτό συνέβη και με το κίνημα occupy, όταν το έδιωξαν από τις πλατείες. Οι ιδέες θέλουν και ένα “σπίτι”, ένα χώρο για να ζήσουν.

Ο Δαβίδ, ο Γολιάθ και το τέλος του ευρώ...

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Έτσι γίνεται σε όλους τους πολέμους. Βρίσκεται πάντα μια χώρα, μια πόλη, ένα χωριό, που χωρίς να έχει καθόλου υπολογίσει τον συσχετισμό των δυνάμεων ή να έχει καταστρώσει εναλλακτικό σχέδιο διαφυγής, δεν ακολουθεί τις επιταγές των ισχυρών και ρίχνει μια ρουκέτα. Ακολουθεί η συντριβή της, που αποκτά συμβολική αξία για όλες τις εμπόλεμες πλευρές. Οι νικητές την χρησιμοποιούν για παραδειγματισμό των υπόλοιπων. Και οι τελευταίοι μαθαίνουν από τα λάθη της, ώστε να μην τα επαναλάβουν.

Στον ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο που ζούμε, είναι η μικρή Κύπρος που κλήθηκε να παίξει το ρόλο του Δαβίδ κόντρα στον Γολιάθ, και θα το πληρώσει πολύ ακριβά: είναι προφανές ότι η νέα συμφωνία είναι χειρότερη από την πρώτη, επιταχύνοντας την πορεία προς την οικονομική καταστροφή, που θα ερχόταν -αργότερα αλλά αναπόφευκτα- και με την απορριφθείσα από το κυπριακό Κοινοβούλιο, πρώτη απόφαση. Πρόκειται για την συντριβή του οικονομικού μοντέλου πάνω στο οποίο κτίστηκε η κυπριακή ευημερία της τελευταίας δεκαπενταετίας. Είναι αυτό που κυνικά δήλωνε την προηγούμενη εβδομάδα ο Σουηδός υπουργός Οικονομικών: “ στην Κύπρο έχουν μόνο έναν χρηματοπιστωτικό τομέα και παραλίες. Τώρα που ο χρηματοπιστωτικός τομέας βρίσκεται σε πορεία κλεισίματος, δεν θα έχουν παρά μόνο τις παραλίες".

Το καινούργιο στοιχείο που έρχεται να προστεθεί στην οικονομική ύφεση και τα κοινωνικά δεινά που επέρχονται, είναι η πολιτική κρίση που ξεκινάει, ούτε ένα μήνα μετά τις προεδρικές εκλογές. Στην πραγματικότητα, το πολιτικό σύστημα της Κύπρου λειτουργεί αντλώντας πρότυπα και συμπεριφορές από αυτό της Ελλάδας, από την οποία -δυστυχώς- επηρεάζεται καθοριστικά η κουλτούρα και γενικώς η νοοτροπία των Κυπρίων. Όπως στην Ελλάδα έτσι και στην Κύπρο οι πολιτικοί έκρυψαν κάτω από το χαλί το υπαρκτό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι δύο μεγάλες τράπεζες του νησιού. Αγνοώντας τις συνεχείς προειδοποιήσεις των Βρυξελλών για να κερδίσουν χρόνο και τις εκλογές, πριν από τις οποίες δημαγώγησαν, κρύβοντας την αλήθεια από τους ψηφοφόρους.
Από τον νεοεκλεγμένο πρόεδρο και την πολιτική ηγεσία θα ακολουθήσει ένα φεστιβάλ λαθών και αλλοπρόσαλλων κινήσεων, χαρακτηριστικό της ανεπάρκειας αλλά και της ηθικής διαφθοράς του συστήματος. Παρά τις κατηγορηματικές προεκλογικές διαβεβαιώσεις του περί του αντιθέτου, είναι ο ίδιος ο νέος πρόεδρος που προτείνει την εισφορά σε όλες τις καταθέσεις, πρόταση που υιοθετεί το eurogroup. Μετά την αντίδραση της κοινής γνώμης αρνείται να υποστηρίξει την απόφαση που έχει προτείνει και ψηφίσει, προχωρώντας σε ανοίγματα προς την Μόσχα, τα οποία ούτε είχε σχεδιάσει, αλλά ούτε καν καλοσκεφτεί. Το προηγούμενο διάστημα δεν έχει χάσει ευκαιρία για να θέσει θέμα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, απομακρύνοντας το Κρεμλίνο. Λες και δεν έχει τελειώσει ο ψυχρός πόλεμος, πιστεύει βλακωδώς ότι το τελευταίο θα ιεραρχήσει τις σχέσεις του με την Κύπρο πάνω από τις πολύ πιο σημαντικές σχέσεις με την Γερμανία και τις Βρυξέλλες, μόνο και μόνο για να αποφευχθεί το κούρεμα των ρωσικών καταθέσεων. Ενώ στην πραγματικότητα ο Πούτιν θέλει να υποχρεωθούν να επιστρέψουν στην Ρωσία τα κεφάλαια των Ρώσων φοροφυγάδων και ολιγαρχών, όσων δεν έχει δολοφονήσει ή δεν έχει ακόμη χώσει στην φυλακή. Με την ψυχρολουσία της Μόσχας, η χώρα θα βρεθεί ανυπεράσπιστη, στο έλεος του Γερμανού Γολιάθ.
Αυτό το τελευταίο, με τον σημερινό συσχετισμό των δυνάμεων στην Ευρώπη, την εξαφάνιση της Γαλλίας και του Ολάντ και την οικονομική κρίση, είναι ότι χειρότερο που μπορεί να πάθει κανείς. Ένα από τα πιο εύγλωττα άρθρα των προηγούμενων ημερών γράφτηκε στο Spiegel και είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο “Γιατί η Ευρώπη πρέπει να παίξει σκληρό παιχνίδι με την Κύπρο”. Η ανάλυση του γερμανικού περιοδικού παραδεχόταν αμέσως ότι το ποσό της οικονομικής βοήθειας “ είναι σχετικά μικρό σε σύγκριση με προηγούμενες ανάγκες των άλλων εθνών σε κρίση” και επομένως δεν είναι αυτό το πρόβλημα, για να προσθέσει όμως αμέσως μετά ότι “μετά την άρνηση της Λευκωσίας ένα ζήτημα πολιτικής έχει μετατραπεί σε θέμα αρχής. ..Αν η ζώνη του ευρώ υποχωρήσει θα γίνει σαφές σε όλους ότι υποκύπτει σε εκβιασμούς. Αν ένα από τα μικρότερα μέλη της Ευρωζώνης μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι συστημικά σημαντικό .. τότε όλες οι χώρες που θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον προβλήματα, θα αρνηθούν να υποχωρήσουν στις διαπραγματεύσεις με τις Βρυξέλλες”. Η σκληρή γραμμή απέδωσε σε τόσο σημείο, που ο Σόιμπλε έφθασε να προστάζει: “δεν απαιτείται επικύρωση από τη κυπριακή βουλή η συμφωνία που σύνηψε σήμερα η Κύπρος με τους διεθνείς πιστωτές”!
Από τις γερμανικές ακρότητες στην περίπτωση της Κύπρου, είναι φανερό ότι το Βερολίνο έχει κάνει τα δικά του σχέδια για το ευρώ. Μένει να επιβεβαιωθεί, αλλά οι Μέρκελ-Σόιμπλε δείχνουν να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η ευρωζώνη, τουλάχιστον με την σημερινή της μορφή, δεν έχει μέλλον. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει η δήλωση-βόμβα του Ολλανδού νέου προέδρου του eurogroup,σύμφωνα με την οποία η “κυπριακή λύση” δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις τράπεζες τους: πρόκειται για ανοιχτό κάλεσμα στους διεθνείς επενδυτές, να πάρουν τα κεφάλαια τους από τον επισφαλή νότο και να στείλουν στον ασφαλή Βορρά.
Αυτή η νέα στρατηγική των χωρών που επικρατούν στο eurogroup, αποτελεί και ευθεία παραβίαση της συμφωνίας για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), με τον οποίο θα μπορούσαν να ανακεφαλαιοποιούνται άμεσα προβληματικές τράπεζες της ευρωζώνης. Απομένει να δει κανείς πως θα αντιδράσει η Ιταλία, μετά την επιμονή της οποίας-ο τότε πρωθυπουργός Μάριο Μόντι είχε απειλήσει ότι θα τινάξει στον αέρα την Σύνοδο Κορυφής- είχε υπάρξει η συμφωνία, την οποία υπονομεύει η Γερμανία από το καλοκαίρι. Όλα δείχνουν πάντως ότι η Γερμανία και οι σύμμαχοι της στον Βορρά αδιαφορούν επιδεικτικά για τις ανάγκες του νότου της ευρωζώνης.
Για τις υπόλοιπες χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ή τις πολιτικές δυνάμεις που σκέφτονται να αναδιαπραγματευτούν με την Γερμανία μνημόνια και άλλα κακά, το δίδαγμα από το κυπριακό ολοκαύτωμα είναι σαφές: πρώτον, για να νικήσει ο Δαβίδ τον Γολιάθ θα πρέπει και να το θέλει, κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ίσχυσε. Δεύτερον, δεν φθάνει να το θέλει. Θα πρέπει να διαθέτει στρατηγική, τακτική και ένα plan B την ύπαρξη του οποίου πρέπει να γνωρίζει και ο αντίπαλος.
Στην ελληνική περίπτωση, το plan B είναι η έξοδος από την ευρωζώνη, που ήδη κλονίζεται. Μία επιτυχημένη ελληνική στρατηγική δεν θα ήταν να εκβιάσει, με το γνωστό ντόμινο που θα προκαλούσε η έξοδος μιας χώρας. Αλλά να σχεδιάσει όλες τις κατάλληλες κινήσεις, λέγοντας όλη την αλήθεια και προετοιμάζοντας τον λαό: “θέλουμε την ευρωπαϊκή πορεία και το κοινό νόμισμα, αν η Γερμανία και οι χώρες του Βορρά αλλάξουν πολιτική και ξαναθυμηθούν τις ευρωπαϊκές αξίες. Αν όμως δεν το κάνουν, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε όλες τις κινήσεις και να υποστούμε όλες τις θυσίες, ώστε να σωθεί η χώρα. Δεν θα την πάθουμε όπως η Κύπρος”.

Η κυβέρνηση, το μοντάζ και τα έκτακτα μέτρα....

 Του Στέλιου Κούλογλου, απο το  TVXS...

Θα πρέπει να αναγνωριστεί στον υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» ότι είναι διορατικός: αντίθετα με άλλους συναδέλφους του που βολοδέρνουν προσπαθώντας να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους με όρους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ο κ. Δένδιας έχει καταλάβει ότι η κοινωνική αγανάκτηση και το 1,5 εκατ. άνεργοι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με την στρατηγική της έντασης.

Για αυτό έχει ξεκινήσει από το καλοκαίρι μια τακτική συνεχών προκλήσεων και αντιπερισπασμών. Όταν πχ. βάφτιζε «Ξένιο Δία» την επιχείρηση-σκούπα των μεταναστών, δεν διεκδικούσε την κληρονομιά του Τζώρτζ Οργουελ: προσπαθούσε να προκαλέσει αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, σε ένα θέμα για το οποίο ξέρει ότι θα πάρει με το μέρος του μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης.

Μετά τους μετανάστες, ήταν η σειρά των καταλήψεων στις βίλες, όπου προσπάθησε και πάλι να στριμώξει τον ΣΥΡΙΖΑ. Όταν ο τελευταίος κατάλαβε ότι πρέπει να πάρει αποστάσεις, ήρθε η σειρά της τρομοκρατίας, την οποία η αξιωματική αντιπολίτευση κλήθηκε να αποκηρύξει μετά βδελυγμίας. Λες και η “Σέχτα Επαναστατών” είναι συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Τι άλλο έμενε μετά; Η διαπίστωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται σταδιακά στην νομιμότητα! Και όταν αυτό προκάλεσε την δικαιολογημένη αντίδραση του Βούτση, μπήκαν στην μάχη οι μονταζιέρες, πετσοκόβοντας το βίντεο του Β.Διαμαντόπουλου. Ώστε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανιστεί αν όχι ως εγκέφαλος, τουλάχιστον ως ηθικός αυτουργός της τρομοκρατικής επίθεσης στο Mall.

Το αστείο είναι ότι την υπόθεση Mall είχε πρώτος καταγγείλει ο Κ. Καραμανλής, αλλά στα παιχνίδια με την δημοκρατία δεν χωράνε αστεία. Η οικονομική κατάσταση χειροτερεύει και η μη επίτευξη των ανέφικτων στόχων του μνημονίου( που όλοι πλέον παραδέχονται ότι ήταν λάθος, χωρίς να γίνεται τίποτα για την διόρθωση του) θα υποχρεώσει την κυβέρνηση και σε νέα μέτρα. Και αυτά δεν μπορούν πλέον να περνάνε με τους όποιους δημοκρατικούς θεσμούς σε λειτουργία.

Για αυτό ακριβώς παρατηρείται μια σταδιακή απομάκρυνση από τους κοινοβουλευτικούς κανόνες.

Το νομοθετικό έργο αντικαθίσταται από αλλεπάλληλες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ο υπουργός επιτίθεται στην Δικαιοσύνη, αν δεν του αρέσουν οι αποφάσεις της. Το υπουργικό Συμβούλιο -που μετά από μήνες συνεδρίασε μια φορά στα τέλη Νοεμβρίου! - έχει αντικατασταθεί από την σύσκεψη των τριών αρχηγών, με τους αρχηγούς των μικρότερων κομμάτων να παίζουν ενίοτε και τον ρόλο της αντιπολίτευσης. Ο πρωθυπουργός τους άλλους δύο αρχηγούς ενημερώνει για τις διεθνείς του επαφές και τις κρίσιμες αποφάσεις για την χώρα, και όχι τον επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και πως να το κάνει άλλωστε, από την στιγμή που η τελευταία προσαρμόζεται ακόμη στην νομιμότητα;

Δεν υπάρχει προηγούμενο στην κοινοβουλευτική ιστορία του τόπου, ακόμη και στις ταραγμένες δεκαετίες πριν και μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που η κυβέρνηση να προσάπτει στην αξιωματική αντιπολίτευση ότι φλερτάρει με την τρομοκρατία. Σαν να είμαστε στην Νικαράγουα και η κυβέρνηση της χώρας να απευθύνεται στους αντάρτες Σαντινίστας, που επέστρεψαν μόλις από τα βουνά. Ούτε η ΕΔΑ το 1958, όταν μόλις 9 χρόνια μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, δεν έτυχε τέτοιας μεταχείρισης. Οι παλιότεροι, όπως ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ήξεραν να σέβονται τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Γιατί γνώριζαν ότι διαφορετικά θα καταστραφεί το παιχνίδι.

Αυτό είναι και το σοβαρότερο πρόβλημα που αναδεικνύουν οι εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας. Όταν όλα αυτές οι παραβιάσεις των κανόνων πραγματοποιούνται 6 μόλις μήνες μετά τις εκλογές, τι θα γίνει αν τα πράγματα ζορίσουν περισσότερο και η κυβέρνηση βρεθεί σε θέση άμυνας; Με κορυφαίο παράδειγμα την Αργεντινή αλλά και το Εκουαδόρ που είχαν πιαστεί στα δίχτυα των συνταγών αλά ΔΝΤ, η πείρα διδάσκει ότι, μετά την σταδιακή απομάκρυνση από τους κοινοβουλευτικούς κανόνες, το επόμενο βήμα είναι η λήψη έκτακτων μέτρων άσκησης της εξουσίας. Και τότε, το άγαρμπο χθεσινό μοντάζ θα αποτελεί μια κωμικοτραγική ανάμνηση.

Ετιέν Μπαλιμπάρ: H Aριστερά ή θα είναι πανευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρχει...

απο το TVXS...

Ο Γάλλος φιλόσοφος, Ετιέν Μπαλιμπάρ, μιλάει στο tvxs.gr και τον Στέλιο Κούλογλου, παρουσιάζοντας τις σκέψεις του για τη διαμόρφωση της εξουσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ύστερα από τέσσερα χρόνια οικονομικής κρίσης και πολιτικών λιτότητας, και για την θέση της Αριστεράς ως πολιτική δύναμη που μπορεί να δώσει τη λύση. Ο Ετιέν Μπαλιμπάρ ανάμεσα σε άλλα τόνισε ότι εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, πρέπει οι λαοί να ενισχύσουν τη δημοκρατία για να προστατευθεί η ίδια και οι θεσμοί της, ενώ θεωρεί ότι η Αριστερά είτε θα έχει πανευρωπαϊκό χαρακτήρα είτε δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. O Ετιέν Μπαλιμπάρ θα μιλήσει σήμερα, στο πλαίσιο του κύκλου συζητήσεων – διαλέξεων «Κρίση-μων Σεμιναρίων», στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Ποιά κρίση; Ποιά Αριστερά; Ποιά Ευρώπη;».

Ας μιλήσουμε για την φύση της εξουσίας στις μέρες μας. Πως νομίζετε ότι διαμορφώνεται η εξουσία στην Ευρώπη; Είμαστε ενώπιον μιας ολιγαρχίας ή μιας δικτατορίας των αγορών, όπως εσείς το έχετε πει;

Οι κυβερνήσεις είναι υπόλογες στη δικτατορία των αγορών, με την έννοια ότι δεν μπορούν να αντισταθούν στην πίεση των αγορών. Αυτό, όμως, που ονομάζουμε αγορές είναι πολύ ενδιαφέρον. Εγώ προτιμώ να χρησιμοποιώ τον όρο «χειριστές της οικονομίας» αντί για τον όρο «αγορές». Κατά αυτόν τον τρόπο βγαίνει από το προσκήνιο ο μύθος της όλης υπόθεσης. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα έλεγα ότι το κοινωνικοπολιτικό μας σύστημα είναι υπόλογο σε μια δικτατορία των αγορών.

Σε μια ολιγαρχία;

Θεωρώ είναι ότι δεν ζούμε σε απόλυτες δημοκρατίες, και αυτή την άποψη την έχουν αρκετοί διανοητές. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τα καθεστώτα που υπάρχουν και ονομάζονται δημοκρατικά, δεν αποτελούν καθαρή μορφή του πολιτεύματος. Η δημοκρατία δεν είναι πολιτικό καθεστώς. Είναι μια τάση. Συμφωνώ απολύτως με την ιδέα ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα είναι στην ουσία είναι ολιγαρχίες, καθώς συνδυάζουν στοιχεία δημοκρατικών τάσεων της κοινωνίας, όπως θέματα που έχουν να κάνουν με το ποσό του κοινωνικού κράτους, με ολιγαρχικά χαρακτηριστικά. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο να θεωρηθεί ότι μπορούν όλα να μπουν στο ίδιο καλάθι, ο φιλελευθερισμός με τον κοινοβουλευτισμό και την δικτατορία.  Είναι ένας κίνδυνος που έχει επισημανθεί και από Αριστερούς διανοητές. Θα είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουν όλοι ίδιοι. Ο Ομπάμα με τον Ρόμνευ.
Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται αφορά τον τρόπο με τον οποίο το πολιτικό καθεστώς θα αλλάξει από μόνο του; Προσφάτως, υιοθέτησα μια άποψη της Γουέντι Μπράουν, εκπροσώπου της αμερικανικής ριζοσπαστικής αριστεράς, που τονίζει ότι ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί στην αποδημοκρατικοποίηση της δημοκρατίας. Αυτό, όμως, που χρειαζόμαστε είναι να την ενισχύσουμε. Όμως η δημοκρατία έχει πολλές πλευρές και πρέπει να μελετηθεί η τάση της κοινωνίας.

Έχετε μιλήσει για μια επανάσταση εκ των άνω. Αυτό είναι παράλληλο φαινόμενο ή όχι;

Πρέπει να συζητήσουμε για τις διαστάσεις του θέματος «δημοκρατία». Να συζητήσουμε για την άσκηση της λαϊκής εξουσίας σε μια δημοκρατία, της λαϊκής συμμετοχής στην διαμόρφωση των αποφάσεων, και του παράγοντα «σοσιαλδημοκρατία». Η φύση και τα μεγέθη αυτών των παραγόντων αποτελούν το αντικείμενο της δράσης κάθε κυβέρνησης, με την έννοια του βάρους που θα δώσει στον κάθε τομέα, ακόμη και σε αυτόν των κοινωνικών τάξεων. Όλοι συνδέονται μεταξύ τους και ταυτόχρονα είναι διαφορετικοί.

Προσπάθησα να μιλήσω για επανάσταση εκ των άνω όταν, πριν από ένα χρόνο περίπου, ταυτόχρονα η ελληνική και η ιταλική κυβέρνηση άλλαξαν με έναν τρόπο που δεν ήταν πραξικόπημα αλλά δεν ήταν και συνηθισμένος στην αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αυτό φάνηκε σαν επιβεβλημένη επιλογή από τεχνοκρατικές ευρωπαϊκές δυνάμεις και κυρίαρχες κυβερνήσεις, όπως η Γερμανία, και διεθνή ή διακρατικά οικονομικά ινστιτούτα, όπως το ΔΝΤ. Πρέπει να κατηγοριοποιηθεί σωστά για να μπορέσει χαρακτηριστεί η ρήξη μεταξύ της ανάδειξης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της αυξημένης επιρροής των οικονομικών παραγόντων, και της αντιπροσωπευτικότητας της λαϊκής βούλησης αναφορικά με τις τεχνοκρατικές και οικονομικές δυνάμεις που χαράσσουν πολιτική.

Δεν θα ήθελα να δραματοποιήσω την κατάσταση αλλά είναι δραματική. Είναι ο προθάλαμος της αλλοίωσης του συστήματος. Δεν θα ήθελα να την κατατάξω στα δικτατορικά καθεστώτα αλλά στην δικτατορία των κομισάριων, για την οποία μιλά ο Χελμούτ Σμίτ. Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνιμο. Δεν είναι ισχυρό ακόμη. Θα ήθελα να προτείνω μια αλλαγή των πολιτικών συστημάτων που θα αλλάξουν την Ευρώπη και θα την βγάλουν από την κρίση. Δεν ξέρω αν θα λειτουργήσει όμως. Και ο Ένγκελς, επικαλούμενος τον Μπίσμαρκ την στιγμή της ενοποίησης του γερμανικού ράιχ, είχε μιλήσει για την επανάσταση εκ των άνω, καθώς η επανάσταση εκ των κάτω είχε αποτύχει. Η πολιτική ενοποίηση δεν μπορούσε να γίνει από τις μάζες. Θα έπρεπε να επιβληθεί άνωθεν. Αυτό είναι ενδιαφέρον γιατί δείχνει την ύπαρξη ενός πολιτικού προβλήματος που έπρεπε να λυθεί με είτε με ολιγαρχικό είτε δημοκρατικό τρόπο. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποίησα αυτή την έκφραση σε ένα άρθρο μου στην, Liberation, την γαλλική εφημερίδα. Τότε, δεν ανέφερα, λόγω περιορισμού λέξεων, τον Ένγκελς αλλά μόνο τον Μπίσμαρκ, και ο Αρνό Μοντεμπουργκ, που τώρα είναι υπουργός Βιομηχανίας, είπε ότι «δείτε! Ο Μπίσμαρκ επέστρεψε και εμφανίζεται στο πρόσωπο της Μέρκελ». Ο Σαρκοζί, τότε Πρόεδρος, το είχε σχολιάσει ως σκανδαλώδες. Το δίλημμα, όμως, σε κάθε περίπτωση είναι παρόν.

Είχε συζητηθεί η άποψη του Φουκώ αναφορικά με την πολιτική και πως αυτή στην ουσία είναι πόλεμος, και το αντίστροφο.

Παράξενες, όντως, αυτές οι απόψεις του Φουκώ.

Έχουμε οικονομικό πόλεμο; Με την έννοια του πολέμου των οικονομικών τεχνοκρατών απέναντι στους λαούς, εντός της Ε.Ε., ανάμεσα στις δυνατές και τις αδύνατες χώρες, του Βορρά και του Νότου;

Η αναλογία μεταξύ της κοινωνικής σύγκρουσης και του πολέμου, είναι θεμελιώδες θέμα στην θεωρία του Μάρξ. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Μάρξ έγραψε το κομουνιστικό μανιφέστο όπου αναφέρεται σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε διαρκή πάλη, μια πάλη που άλλοτε φαίνεται και άλλοτε είναι κρυμμένη. Επίσης, μιλά για εμφύλιο και συγκρούσεις που συχνά κατέληγαν σε νίκη μιας εκ των συγκρουόμενων τάξεων, και σε κάτι που συχνά ξεχνιέται: την αμοιβαία διάλυση των τάξεων. Αυτό δεν είναι δική του ανακάλυψη. Ήταν η βασική ιδέα μιας ρομαντικής εποχής που ήταν μάρτυρας των συνεπειών της βιομηχανικής επανάστασης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρερμηνεύονται οι κοινωνικές συγκρούσεις του περασμένου αιώνα, η μορφή της εκδήλωσής τους και οι απόρροιές τους. Το ερώτημα έγκειται στο ζήτημα της  έκτασης στην οποία θα κάνουμε την σύγκριση ανάμεσα σε μια κοινωνική σύγκρουση και σε έναν πόλεμο. Θα γίνει μεταφορικά ή κυριολεκτικά;

Πιστεύω ότι ο Φουκώ στο απόσπασμα αυτό είναι παράξενος και έχει ερμηνεύσει τον νεοφιλελευθερισμό και την πολιτική με έναν ιδιαίτερο τρόπο, θέλοντας να δώσει έμφαση στην συγκρουσιακή φύση της πολιτικής. Ο Φουκώ ταυτιζόταν με τον Μάρξ με ένα πολύ περίεργο τρόπο. Είχαν βασικές στρατηγικές διαφωνίες. Αλλά αυτό είναι σημαντικό κατά την γνώμη μου. Δεν οδηγεί αναγκαστικά στο συμπέρασμα ότι η σύγκρουση της κοινωνίας έχει ως αποτέλεσμα την εξόντωση. Η εξόντωση είναι μια ειδική κατηγορία. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση στην οποία κάποια κλασικά χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής πάλης επιστρέφουν. Αυτά είχαν απομακρυνθεί από τις πολιτικές του κοινωνικού κράτους και ο κόσμος πίστεψε ότι δεν γίνεται να επιστρέψουν. Όμως είδαμε ότι αυτό αντιστρέφεται καθώς ξανά η εργατική τάξη που δουλεύει για τους καπιταλιστές δεν είναι εξασφαλισμένη.

Οι φιλελεύθεροι δεν στοχεύουν απλά στην εκμετάλλευση αλλά και στον αποκλεισμό που αναπόφευκτα οδηγεί στην εξόντωση, χωρίς αναγκαστικά να εννοούμε την φυσική. Το να ζουν άνθρωποι σε εξευτελιστικές καταστάσεις είναι κοινωνική εξόντωση και παράγει πολύ βίαιες αντιδράσεις με την μορφή μόχλευσης της κοινωνίας και αυτοκαταστροφής. Πρέπει να αναρωτηθούμε που τοποθετούνται τα όρια μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Στις περιφέρειες της Ευρώπης, που είναι βέβαια, στην ζώνη ενδιαφέροντος της Ένωσης; Όμως, ας συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε πια σε μια ζώνη πλούσια και αναπτυξιακή. Αντιθέτως, βλέπουμε βία και φαινόμενα εξαθλίωσης και εξόντωσης.

Η Ευρώπη είναι σαν μια κουρελού από καπιταλιστικά συστήματα που βλέπουμε ότι έχουν και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Αμερική. Εάν κάποιος προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτό το ρεύμα θα αντιμετωπίσει δυσκολίες. Απόδειξη είναι ότι η Ευρώπη σαν γεωγραφικός χώρος και σαν κοινωνικό περιβάλλον βλέπει ξανά την φτώχεια και όχι μόνο στην περιφέρεια. Αυτό το αρνούμαι κατηγορηματικά. Εάν κοιτάξει κανείς περιοχές που είναι αποβιομηχανοποιημένες έχουν το ίδιο πρόβλημα ακόμη και στην Γαλλία ή στην Βρετανία.

Η λανθασμένη λιτότητα στην Ελλάδα φέρνει βίαιη καταστροφή των συνθηκών διαβίωσης. Με απασχολεί η τάση να συνδυάσουμε με όλο αυτό και μια αποικιακή ιδεολογία στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε έναν συμβατικό πόλεμο ο στόχος είναι να πάρουν τις φυσικές προμήθειες, αν εκμεταλλευτούν την γεωπολιτική θέση. Αυτό συμβαίνει στην Πορτογαλία και στην Ελλάδα. Εδώ παίρνουν και την πολιτική εξουσία. Οι αποφάσεις και οι συμφωνίες με την ελληνική κυβέρνηση είναι νεοαποικιακού χαρακτήρα. Δεν συμφωνείτε;

Oι νεοαποικιακές πρακτικές για την κυριαρχία όντως χρησιμοποιούνται εντός της Ένωσης και αυτό είναι ακραίο. Έχουν χτιστεί και σφυρηλατηθεί πάνω στην ιδέα ενός πολιτικό καθεστώς που θέλει την Ευρώπη να ενοποιείται περισσότερο και να βρίσκει έτσι τον εαυτό της προς το οικονομικό της συμφέρον. Αλλά η τάση αυτή πετυχαίνει το ακριβώς αντίστροφο: μια ασυμμετρία που αναπτύσσεται ταχύτατα και δυνητικά θα είναι απολύτως καταστροφική για την Ένωση. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι η Ε.Ε. μπορεί να υπάρχει ως πολιτικό και οικονομικό σύστημα όταν μια ομάδα κυρίαρχων κρατών ασκούν αποικιοκρατικές πολιτικές σε άλλα κράτη.

Σας επικαλούμαι: «Η Γερμανία έχει κερδοσκοπήσει πολύ εις βάρος των άλλων κρατών». Mπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ρατσισμός εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Για παράδειγμα από γερμανικής πλευράς.

Πιστεύω ότι μας περικυκλώνουν πολλοί πολιτικοί κίνδυνοι και ιδεολογικά ρίσκα, και ανάμεσά τους υπάρχουν εκείνοι οι κίνδυνοι που διαμορφώνουν ένα κλίμα ενάντια στην Γερμανία και στον λαό της.  Σε ένα μεγάλο βαθμό ευθύνεται η γερμανική κοινή γνώμη και η πολιτική της χώρας που προωθεί κάποιες ρατσιστικές, θα μπορούσαμε να πούμε, ιδεολογίες. Ως διεθνιστής πιστεύω ότι είναι κρίσιμο για την γερμανική πολιτική να ακουστούν κάποιες φωνές στην Γερμανία που τώρα αρχίζουν να κερδίζουν πολιτική δύναμη κάτι που είναι αξιοθαύμαστο. Σε αυτή την άνοδο αναφέρθηκε και ο πρώην καγκελάριος, Χέλμουτ Σμίτ. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η Γερμανία έχτισε την δύναμή της βασιζόμενη πάνω σε άλλες χώρες. Φοβάμαι, όμως, ότι μεταλλάσσουμε την κριτική μας προς την Γερμανία μιλώντας για μια Μέρκελ που προσπαθεί να φέρει στην Ευρώπη αυτό που ο Χίτλερ απέτυχε να κάνει. Στην αρχή αυτό το άκουσα στην Ιταλία και ένα καμπανάκι κινδύνου ήχησε. Τώρα, το λένε και στην Ελλάδα και έχει αρχίσει να ακούγεται και στην Γαλλία.

Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός είναί, λοιπόν, όντως σε άνοδο. Όπως και η ακροδεξιά. Δεν είναι απαραίτητο κάποιο ιδιαίτερο γεγονός για να πάρουν και άλλη ώθηση και να ανέβουν περισσότερο. Όταν ακούς από Γερμανούς ότι οι άλλοι ευρωπαίοι είναι τεμπέληδες ή διάφορα άλλα πράγματα, δεν μπορεί κανείς να ξέρει πως θα χαρακτηριστούν οι Γάλλοι και τι αντίδραση θα έχουν;

Είχατε γράψει ότι «αυτή η Ευρώπη οδεύει στο αδιέξοδο».

Είναι δύσκολο να είσαι Ευρωπαίος σήμερα! Και όμως δεν βλέπω άλλη πιθανότητα. Δεν επιστρέφω σε ένα κράτος που θα είναι εθνικών συμφερόντων, παρωχημένο και οπισθοδρομικό. Δεν θα πήγαινα ούτε, όμως, σε έναν τεράστιο κοσμοπολιτισμό χωρίς ιδεολογία. Δεν θα επέστρεφα σε μια άποψη που δεν θα είμαστε πολίτες της Ευρώπης και θα είμαστε μόνο Γάλλοι, Έλληνες, Γερμανοί ή ότι άλλο. Είναι θέμα τιμής. Πρέπει να το δούμε το θέμα στην βάση του γιατί είναι δύσκολο να διεκδικήσουμε ένα όνομα και ένα σύστημα που μας απογοητεύει.

Η Αριστερά τι πρέπει να κάνει; Έχετε πει ότι «η Αριστερά είναι χρεοκοπημένη».

Η αριστερά δεν είναι πρόσωπο. Είναι το μείγμα ανθρώπων και ιδεών. Δεν είναι όμως ούτε αφηρημένη. Εάν την δει κανείς διαφορετικά θα αφήνει πολλά πράγματα ανεξέταστα. Η παλιά Αριστερά όντως πέθανε αλλά κάποιες από τις παραδόσεις της έχουν κληρονομηθεί, όπως ο διεθνισμός και η σημασία των εργατικών δικαιωμάτων, που σήμερα είναι πολύ επίκαιρα. Δεν είναι, όμως, ότι δεν υπάρχουν ιδέες. Απλά δεν υπάρχει ο χώρος για να τις φέρεις μαζί και να αναμείξεις την ουτοπία με την πράξη.

Θα μπορούσε να είναι μια εκ των λύσεων μια συνεργασία μεταξύ των αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη;

Αυτό είναι απολύτως σαφές. Η Αριστερά είτε είναι πανευρωπαϊκή είτε δεν υπάρχει.

Είχατε πει ότι η Γαλλία δεν είναι πια το επίκεντρο των νέων ιδεών. Μπορούμε να περιμένουμε από την Γαλλία την ελπίδα;

Η γαλλική Αριστερά δεν είναι σε καλή κατάσταση. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές και βρέθηκε σε μια τυπική κατάσταση αδυναμίας διακυβέρνησης και αποδημοκρατικοποιήσης των πάντων σε αντίθεση με όσα έλεγε. Δεν θα πω ότι ο Ολάντ είναι προδότης που είχε πει ότι θα αντισταθεί και τώρα υποκύπτει, ή ότι βρέθηκε εγκλωβισμένος. Είναι αποκαρδιωτικό αυτό που συμβαίνει γιατί η γαλλική πολιτική είναι σε παράλυση.

Ποιοί επιτέθηκαν στον Στρατούλη;

του Στελιου Κουλογλου απο το TVXS...

Αυτή η ιστορία με την Χρυσή Αυγή θα καταλήξει σε νεκρό, ή σε νεκρούς. Πρώτον, γιατί πρόκειται για εγκληματίες και ανθρώπους του υποκόσμου. Δεύτερον, επειδή τα αποτελέσματα που φέρνει η κοινωνική πολιτική που ακολουθείται - κι άλλες επιχειρήσεις που θα κλείσουν, εκατοντάδες χιλιάδες καινούργιοι άνεργοι - είναι βούτυρο στο ψωμί των νεοναζί. Και τρίτον, γιατί η παρουσία και η δράση της Χρυσής Αυγής χρησιμοποιείται για μικροκομματικούς σκοπούς.

Φωτογραφία: Μενέλαος Μυρίλλας/ FosPhotos

Η επίθεση στον Δ. Στρατούλη έρχεται μόλις μερικές εβδομάδες μετά την θεωρία των δύο άκρων, η οποία λανσαρίστηκε στην Βουλή, για να πάρουν την σκυτάλη υποτίθεται έγκυρες εφημερίδες, με πρωτοσέλιδα άρθρα.
Η ιδέα είναι απλή: χρησιμοποιούμε την Χρυσή Αυγή, για να χτυπήσουμε την αριστερά. Στο γήπεδο χθες, ορισμένοι ανέλαβαν να εξειδικεύσουν την θεωρία και να την εφαρμόσουν στην πράξη.

Στο ενδιάμεσο είχε μεσολαβήσει, με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, η ανακοίνωση της ΝΔ για την «πέμπτη φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ... που φορούν τις κουκούλες και εξοπλίζονται με μολότοφ, με σκοπό να κάψουν για μία ακόμη φορά την Αθήνα» και στην οποία κατηγορούντο ακόμη και οι βουλευτές του κόμματος γιατί «ως άλλοι δωσίλογοι κουκουλοφόροι της κατοχής... στοχοποιούν αστυνομικούς και τις οικογένειές τους» και τα λοιπά. Προφανώς κάποιοι την διάβασαν προσεκτικά.

Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος που θα έχουμε και άλλα αιματηρά επεισόδια επεισόδια. Για ένα μέρος της κυβερνώσας δεξιάς, οι Χρυσαυγίτες είναι ξαδελφάκια που έμπλεξαν με κακές παρέες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την Χρυσή Αυγή, δήλωνε προεκλογικά ο Π.Ψωμιάδης, κατατάσσοντας στις «αδελφικές κεντροδεξιές παρατάξεις» με τον σύμβουλο του πρωθυπουργού Φ. Κρανιδιώτη να επισημοποιεί την πρόταση γάμου την προηγούμενη εβδομάδα: «η βάση της Χρυσής Αυγής είναι κυρίως δικοί μας άνθρωποι». Και για επαναπατριστούν, η παράταξη θα πρέπει να κινηθεί «στην κατεύθυνση ενός εθνικού λαϊκού κόμματος, θεματοφύλακα του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελεύθερης οικονομίας αλλά και του παρεμβατικού κράτους».

Γιατί να έχει αντίρρηση η βάση - και όχι μόνο - της Χρυσής Αυγής σε μια τέτοια πλατφόρμα; Αν δείτε πουθενά την εναντίωση στην βία, την λέξη ελευθερίες ή δημοκρατία στην ιδεολογία του νέου κόμματος, γράψτε μου.

ΥΓ: Η απάντηση της δημοκρατικής πολιτείας στην νεοναζιστική βία δεν μπορεί να είναι η βία, όπως προτείνουν οι διάφοροι ανεγκέφαλοι της άλλης πλευράς. Οι ίδιοι λιγοστοί που με τις πράξεις τους, βασικά στα Πανεπιστήμια, προσφέρουν επιχειρήματα στην θεωρία των δύο άκρων. Ιδίως στις σημερινές συνθήκες της βαθιάς κρίσης, η ανομία συμφέρει τους ισχυρούς: ο Στουρνάρας, που παρ’ ότι υπουργός κάλεσε να μην εφαρμοστεί απόφαση δικαστηρίου!, είναι η καλύτερη απόδειξη. Να τους ταράξουμε στην ειρηνική αντιφασιστική κινητοποίηση-και στην νομιμότητα.
Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr: Το χρώμα του φασισμού είναι πάντοτε μαύρο

Το μπασταρδάκι μιας παρτούζας...

του Στελιου Κουλογλου απο το Lifo...

Τα πολιτικά κόμματα, οι δανειστές και το διαδεδομένο αίσθημα της ανομίας βρέθηκαν στο κρεβάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής έχει αρχίσει πλέον να απασχολεί όλο τον κόσμο. Την Κυριακή δημοσιεύτηκε μια διακήρυξη, την οποία υπέγραφαν νομπελίστες και προσωπικότητες στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας από 40 χώρες, που καταγγέλλει τις επιθέσεις εναντίον των μεταναστών, «τη συνέργεια μεταξύ αστυνομικών και νεοναζί μπράβων» και «την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής» και καλεί σε σιωπηλή πορεία στις 15 Δεκεμβρίου στην Αθήνα.
Μέχρι και το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να ξεκινήσει αντιφασιστική εκστρατεία, αφήνοντας κατά μέρος τη βαθιά κρίση του ή, καλύτερα, προσπαθώντας να ξεπεράσει το υπαρξιακό του πρόβλημα μέσω... Μιχαλολιάκου. Το φαινόμενο είναι μοναδικό στην Ευρώπη. Μόνο στην Ουγγαρία τα ξαδελφάκια της Χρυσής Αυγής κατάφεραν να μπουν στο εθνικό Κοινοβούλιο, για να ζητήσουν πρόσφατα την καταμέτρηση των Εβραίων της χώρας! Αλλά η Ουγγαρία, που επίσης περνάει μια βαθύτατη πολιτική και κοινωνική κρίση, καθώς δοκιμάζεται από ένα πρόγραμμα λιτότητας made by ΔΝΤ, έχει παράδοση ακροδεξιών κινημάτων από τη δεκαετία του '30 και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην Ελλάδα, που καταστράφηκε από τους ναζί, ζούσαμε με την αυταπάτη ότι οι πολιτικοί απόγονοι των γερμανοτσολιάδων δεν θα σήκωναν ξανά κεφάλι: μπορεί οι δωσίλογοι να μην τιμωρήθηκαν μετά την απελευθέρωση του '44, καθώς χρησιμοποιήθηκαν στον Εμφύλιο εναντίον των κομμουνιστών, αλλά ήταν οι ίδιοι που, αφού δολοφόνησαν τον Λαμπράκη το 1963, συγκρότησαν και στελέχωσαν τη χούντα που οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου.
Πώς ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής δεν δίστασε πρόσφατα να σηκώσει δημοσίως τη σημαία ενός καθεστώτος βασανιστηρίων, πλήρους υποτέλειας στις ΗΠΑ και εθνικής προδοσίας; Γιατί δεν εμφανίστηκαν αντίστοιχα φαινόμενα στην Ισπανία, παραδείγματος χάριν, που επίσης δοκιμάζεται από τη «δημοσιονομική προσαρμογή»–βασανιστήριο της Μέρκελ, όπου το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει επίσης σοβαρές διαστάσεις και ο φρανκισμός έχει παράδοση και οπαδούς; Υπάρχουν δύο λόγοι γι' αυτό.
Σίγουρα, η συνταγή που εφαρμόζεται στην Ελλάδα είναι η σκληρότερη σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σε καμιά από τις υπόλοιπες χώρες το πολιτικό σύστημα δεν είναι τόσο διεφθαρμένο και ανεπαρκές όσο το ελληνικό. Οι ισπανικές κυβερνήσεις δεν άφησαν το μεταναστευτικό κύμα να καταλάβει το κέντρο των μεγάλων πόλεων. Ούτε οι πορτογαλικές κοιτούσαν αμέριμνες τη διάλυση της αστυνομίας ή επέτρεψαν στην ανομία να θεριεύει, προκειμένου να κρύψουν τις δικές τους, σοβαρότερες παρανομίες. Στην Ιταλία, ακόμα και ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε αρκετές φορές στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Οι δικοί μας είναι αμετανόητοι, αλλά και πλήρως ανίκανοι να δουν τα λάθη τους, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα: η ΝΔ διορίζει από κολλητούς μέχρι γκόμενες με νοοτροπία μετεμφυλιακής Δεξιάς, που είχε 200 βουλευτές και δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα. Μία μέρα γίνονται πρόεδροι και διορίζουν συγγενείς στη Βουλή και το βρίσκουν φυσιολογικό.
Τη στιγμή που η οικονομία ασφυκτιά και οι ίδιοι μιλούν υποκριτικά για ανάπτυξη και πράσινα άλογα, σταμάτησαν ακόμα και εγγεγραμμένα προγράμματα των ΕΣΠΑ, προκειμένου να τα δώσουν σε κάθε λογής κουμπάρους!
Ξέρουν ότι πιθανότατα δεν θα προλάβουν και τα κονδύλια θα χαθούν έτσι κι αλλιώς, αλλά δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά: έτσι έχουν μάθει να σκέφτονται και να πράττουν! Ο κ. Βενιζέλος αδυνατεί να καταλάβει ότι όταν το ΠΑΣΟΚ χτυπάει τη Χρυσή Αυγή, αυτή δυναμώνει.
Αντί να αναρωτιούνται γιατί δυναμώνουν δημοσκοπικά οι φασίστες, ας κοιτάξουν τις προεκλογικές τους διακηρύξεις. Δεν είναι μόνο η αναδιαπραγμάτευση, απαγκίστρωση κ.λπ. που έχουν παραπεμφθεί στις γερμανικές καλένδες.
Τα κόμματα της κυβέρνησης είχαν κατηγορηματικά υποσχεθεί ότι δεν θα υπήρχαν νέοι φόροι μετά τις εκλογές και ύστερα από 6 μήνες ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τους πεθαμένους.
Όταν στην Ελλάδα περίπου 800.000 άτομα ζουν πλέον σε οικογένειες όπου κανένα μέλος δεν έχει δουλειά, δεν είναι λογικό ένα κομμάτι αυτών των απελπισμένων, οργισμένων από τη συνεχή κοροϊδία και ταπεινωμένων από τον εθνικό εξευτελισμό ανθρώπων να στραφεί προς αυτούς που καμώνονται δημαγωγικά τους φιλολαϊκούς πατριώτες;