Αλογοκρατία...

του Κιμπι...

«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος». Η φράση με την οποία ο Ιωάννης ανοίγει το ευαγγέλιό του ηγεμόνευσε για πολλούς μετά Χριστόν αιώνες στη Δύση. Εξέφρασε τον θρίαμβο της θεο-λογοκρατίας και τη συντριβή της αρχαιοελληνικής λογοκρατίας, όπου λόγος ήταν ο κοινός ή ο σύνθετος νους, το μέτρο του κόσμου ή τουλάχιστον το μέτρο αντίληψης του κόσμου. Η μεσολάβηση του θεού καπέλωσε και τον κοινό και τον σύνθετο νου. Ο Λόγος έγινε και φόβος και παρηγοριά για όσα φρικτά περίμεναν τις δύσμοιρες ανθρώπινες υπάρξεις, μέχρι που ήρθαν οι ανθρωπιστές και λίγο μετά οι διαφωτιστές (ομολογώ ότι μ’ έχει πιάσει κάποια εμμονή με τον διαφωτισμό, αλλά τόσο πίσω μάς έχει οδηγήσει ο νεο-σκοταδισμός) κι αποκατέστησαν την κυριαρχία του Ορθού Λόγου. Ο ορθολογισμός τους άλλαξε πολλά στη ζωή των ανθρώπων, τουλάχιστον στη Δύση, και έσπασε το μονοπώλιο του ανορθολογισμού, ο οποίος εδώ και τέσσερις αιώνες σε γενικές γραμμές  περιθωριοποιείται. Ζούμε στην εποχή του ορθολογισμού και ουδείς διανοείται να διακηρύξει ότι οποιαδήποτε πολιτική απόφαση, οικονομική επιλογή ή διοικητική πράξη είναι προϊόν θείας επιφοίτησης, προφητείας ή ονειρικής αποκάλυψης, χωρίς να τον πάρουν στο ψιλό. Ακόμη κι όταν εισηγείται τα πιο ανορθολογικά πράγματα.

Από την αισθητική στην πολιτική του συνειρμού...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Αυγη...

Όπως μας έκλεψαν τα λεφτά, όπως μας κλέβουν τις ζωές μας, έτσι πάνε να μας κλέψουν και τον συνειρμό. Το μυαλό μας, επιμένουν, πρέπει να μην πετάγεται άναρχα από το ένα στο άλλο, να μην ακούει για την ανάκαμψη και να βλέπει φαντάσματα για διάσωση και να θυμάται μεταμεσονύκτια έργα φρίκης για απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και να σκέφτεται ουρές στα συσσίτια και καρκινοπαθείς εν αναμονή εξέτασης έξι μήνες μετά τον θάνατό τους, για την ανάπτυξη και να θυμάται γενόσημα.
Άλλο μας λένε το ένα και άλλο το άλλο. Υπάρχουν κανάλια της σωστής σκέψης που τα ακολουθείς αν δεν θέλεις να ναυαγήσεις στις ξέρες του ανορθολογισμού. Επιτηρούμενοι διανοητικοί διάδρομοι όπου μπορείς να βολτάρεις, αλλιώς σε περιμένει ο σωφρονισμός στο κελί της κοινωνικής απαξίωσης. Σωφρονισμός, αυτή είναι η σωστή λέξη. Οι σωφρονισμένοι είτε οι από μόνοι τους σώφρονες δυσπιστούν στα όνειρα, αηδιάζουν με τον συνειρμό, είναι αλλεργικοί στις εγκεφαλικές συνάψεις. Η λογική τους θεμελιώνει τον κόσμο των πραγμάτων όπως έχουν, όπως φαίνεται ότι έχουν και τον κόσμο αυτών που είναι ανέκαθεν στα πράγματα με την αγέρωχη βεβαιότητα ότι τα πράγματα τους ανήκουν.
Πόσο σώφρων είναι αυτή η ορθοφροσύνη; Θέλω να πω, άραγε σκέφτηκε κανείς αν η κρίση αυτή που περνάμε, η τρομερότερη πιστεύω στην ιστορία του καπιταλισμού, στην ιστορία του κόσμου, γεννήθηκε από την σκέψη κάποιων δήθεν ανεύθυνων, που επέμεναν να συνδέουν τα υποτίθεται μη συνδέσιμα, και όχι από τις κομπίνες και την αδηφαγία και τελικά τη σαδιστική και φονική παράνοια των υποτίθεται γνωστικών; Ή μήπως, αντίθετα, η επικίνδυνη συνήθεια να έχεις συνειρμούς, όνειρα, εφιάλτες γεννιέται ακριβώς εκ μέρους όσων τολμούν να μένουν ακόμα αληθινά ζωντανοί, δηλαδή δημιουργικοί, ως απάντηση στην ισοπέδωση και τη λεηλασία της ζωής μας;
Γιατί, σε πείσμα των λογικών που μας οδήγησαν στον παραλογισμό που μας εξοντώνει και επιμένουν ανίκανοι να λογικευτούν, υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που όχι απλώς διακηρύσσουν, αλλά βιώνουν, σε πείσμα των λοιδοριών, ότι η συνάντηση μιας ραπτομηχανής και μιας ομπρέλας αποτελεί όχι κάποιο σουρεαλιστικό αισθητικό εφέ, αλλά την πιο πραγματική πραγματικότητα, που αναδύεται όταν λευτερωθούμε από τα κουτάκια όπου φυλακίζουν το μυαλό μας. Υπάρχουν οι ποιητές της γραφής που είναι και ποιητές της ζωής, οι ηθοποιοί που παίζουν θέατρο μόνο στη σκηνή και όχι στα σαλόνια, αυτοί που δείχνουν το αόρατο και καταγγέλλουν αυτό που ενεδρεύει.

Πικρή ιστορία ελληνικής επιχείρησης...

του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...

Tο ελληνικό κράτος πνίγει κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σύντομη, πικρή ιστορία από την πτωχευμένη Ελλάδα.
Βιομηχανική Περιοχή Κιλκίς. Μια εταιρεία κατασκευής αποστειρωμένων χειρουργικών ραμμάτων, η μόνη στην Ελλάδα, με ιστορία 24 ετών, τον Δεκέμβριο 2010 λαμβάνει έναντι τετραετών οφειλών από το ελληνικό Δημόσιο 1,5 εκατομμύριο ευρώ, σε άτοκα ομόλογα, ρευστοποιήσιμα σταδιακά έως το 2014. Η επιχείρηση παραδίδει τα ομόλογα στις συνεργαζόμενες τράπεζες, προκειμένου να εξοφλήσει ισόποσες οφειλές. Ενα χρόνο αργότερα όμως, Μάρτιο 2013, το Δημόσιο «κουρεύει» μονομερώς τα ομόλογα κατά 53% ονομαστικά, και ουσιαστικά πολύ περισσότερο, έως 90%, καθώς η αποπληρωμή των «κουρεμένων» μετατίθεται για το διάστημα 2032-2042.
Αποτέλεσμα: η καθυστερημένη πληρωμή εξανεμίζεται και η επιχείρηση βρίσκεται πάλι ανοιχτή στα δάνειά της: οι τόκοι μόνο φτάνουν τις 160 χιλιάδες ετησίως, υπερκαλύπτοντας την κερδοφορία της. Ας σημειωθεί ότι, μετά το 2009, όλες οι επιχειρήσεις, και η συγκεκριμένη, ευρίσκονται εκτός τραπεζικού δανεισμού, ενώ οι προμηθευτές πρώτων υλών απαιτούν πλέον εξόφληση άμα τη παραγγελία. Παρ’ όλα αυτά μερικοί αντέχουν, όπως η βιομηχανία της ιστορίας μας, κινούμενοι με οριακή ρευστότητα και στρεφόμενοι εξ ολοκλήρου σχεδόν στις εξαγωγές.
«Θα μπορούσαμε να πούμε ότι χάσαμε 1,5 εκατομμύριο υπέρ πατρίδος», σχολιάζει ο επιχειρηματίας κ. Θέμης Καζαντζίδης. «Και να συνεχίζουμε οριακά, συντηρώντας 30 θέσεις εργασίας, και προσφέροντας φόρους και προστιθέμενη αξία στη χώρα. Αλλά η περιπέτεια δεν έχει τέλος…».
Το Τελωνείο ανακάλυψε ότι είχε δασμολογήσει με χαμηλότερο συντελεστή την εισαγωγή πρώτων υλών. Το Τελωνείο έδωσε λανθασμένο κωδικό στο εισαγόμενο υλικό, έκανε επανέλεγχο και, μη αναγνωρίζοντας το δικό του λάθος, απαιτεί εκ των υστέρων αναδρομικό δασμό και διαφορά ΦΠΑ. Το Πρωτοδικείο καταλογίζει συμπληρωματική καταβολή και πρόστιμα ύψους περ. 190.000 ευρώ. Η επιχείρηση κάνει έφεση. Το υπουργείο Οικονομικών όμως δεν περιμένει για διακανονισμό πληρωμής. Προχωρεί άμεσα στη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών της εταιρείας και σε κατάσχεση των χρηματικών διαθεσίμων. Μια ακόμη παραγωγική, υγιής επιχείρηση, που παλεύει να επιζήσει, απειλείται άμεσα με θάνατο από ασφυξία τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες.
Τι ζητάει η «κουρεμένη» έως μηδενός και χρεωμένη από λάθη του κράτους επιχείρηση; Χρόνο. Να δοθεί χρόνος για να γίνει διακανονισμός της οφειλής με όλες τις νόμιμες διαδικασίες· να αποδεσμευθούν οι τραπεζικοί λογαριασμοί. «Η επιμονή σας στην εφαρμογή των μέτρων όχι μόνον θα επιφέρει τον θάνατο της επιχείρησης αλλά και δεν θα εξυπηρετήσει τους εισπρακτικούς στόχους του δημοσίου… Σας ζητούμε να εκτιμήσετε με δικαιοσύνη τα εις βάρος μας αποτελέσματα του PSI… Τα χρήματα τα οποία σήμερα το κράτος απαιτεί, ως οφειλόμενα, είναι ένα πολύ μικρό μέρος μόνον όσων αυτό το ίδιο μάς αποστέρησε, αρνούμενο την πληρωμή των αναγνωρισμένων υποχρεώσεών του», σημειώνει ο επιχειρηματίας Θ. Καζαντζίδης σε επιστολή του προς το Τελωνείο, τη δικαστική υπηρεσία και τον γεν. γραμματέα Δημοσίων Εσόδων Χάρη Θεοχάρη.
Η έκκλησή του περιέχει την αγωνία εκατοντάδων, χιλιάδων Ελλήνων που μάχονται να κρατήσουν όρθιες τις επιχειρήσεις τους μέσα στη Μεγάλη Υφεση· που δεν χρωστούσαν, που ήσαν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, που ασκούσαν και ασκούν παραγωγική δραστηριότητα, που δεν ήσαν ποτέ παρασιτικοί. Αυτοί είναι οι πραγματικοί Ελληνες, η υγιής Ελλάδα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί, υπαρκτοί και δρώντες επενδυτές· αυτούς οφείλει να βοηθήσει πρώτους το κράτος. Το υπουργείο Οικονομικών οφείλει μια λύση. Και το υπουργείο Ανάπτυξης ας πάρει ένα μάθημα από τη στενάζουσα πραγματική οικονομία.

Ο πιο καλός μαθητής...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Εάν ο ορθός λόγος διέπει την ιστορία, αυτό δεν επαληθεύεται παρά μόνο σε μακροχρόνια περίοδο. Στη βραχεία περίοδο των λίγων δεκαετιών της ανθρώπινης ζωής, ο νόμος του παραλογισμού φαίνεται επικρατέστερος, ακόμη και αν το κόστος του παραμένει ανυπόφορα υπέρτερο.

Εάν ίσχυε ο ορθός λόγος, θα είχαν αποφευχθεί οι εκατόμβες δύο καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων, θα είχαν αποτραπεί οι οικονομικές κρίσεις, αφού, έπειτα από δυο αιώνες κρίσεων, γνωρίζουμε τη μέθοδο υπέρβασής τους. Δεν ήταν ούτε ωφέλιμες ούτε αναγκαίες για τη βελτίωση αποδοτικότητας της οικονομίας. Οταν όλες οι χώρες ταυτόχρονα περιστέλλουν τις δαπάνες τους, αυτονόητη είναι η αποδυνάμωση και κατάρρευση της διεθνούς οικονομίας. Είτε μέσω ανταγωνιστικών νομισματικών υποτιμήσεων, όπως τη δεκαετία του 1930, είτε μέσω όχι λιγότερο ανταγωνιστικών υφέσεων, όπως σήμερα, το αποτέλεσμα παραμένει το αυτό: αποδυνάμωση τόσο της διεθνούς οικονομίας όσο και των εθνικών. Σήμερα, η αυτοπαγίδευση των ευρωπαϊκών χωρών στην ύφεση είναι ακόμη πιο δραματική, λόγω των εξωστρεφών οικονομικών υποδειγμάτων, που προβάλλονται από τους διεθνείς οργανισμούς ως «ενάρετη» οδός για την εξυγίανση και σταθεροποίηση κάθε εθνικής οικονομίας. Ομως, ενόσω η διεθνής οικονομία αποδυναμώνεται με εθνικές και ευρωπαϊκές περικοπές δαπανών, πόσο αξιόπιστη είναι η προσδοκία πως κάθε χώρα επαναβρίσκει στις διεθνείς αγορές ό,τι χάνει περικόπτοντας τη δική της; Εφόσον και οι διεθνείς αγορές συρρικνώνονται όχι λιγότερο, ακολουθώντας την καθοδική πορεία των εθνικών;
Με την πρόσφατη απόφαση των Ευρωπαίων ηγετών της 8ης Φεβρουαρίου 2013 περικόπτεται ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός για την προσεχή 6ετία κατά 3%, ακολουθώντας σε αυτό τις εθνικές περικοπές όχι μόνο στις ελλειμματικές χώρες-μέλη της περιοχής του ευρώ, αλλά και στις πλεονασματικές, ακόμη και στη Γερμανία. Κατά συνέπεια, επιταχύνεται η αποσταθεροποίηση τόσο της Ευρώπης όσο και του κοινού νομίσματός της. Ωστόσο, οι ίδιοι ηγέτες έχουν ήδη δεσμευθεί από τον Σεπτέμβριο του 2012 ότι δεν θα αφήσουν να καταρρεύσει ούτε το ένα ούτε το άλλο και ότι η διατήρησή τους προεξοφλείται υπερ-εξασφαλισμένη. Με τη δεύτερη δέσμευση αναλαμβάνεται το κόστος από τις αρνητικές συνέπειες της πρώτης. Ωστόσο, το κόστος κάλυψης παραμένει ασύγκριτα ανώτερο των όσων εξοικονομούνται με τις πολιτικές λιτότητος. Με την πρόσφατη απόφαση, ενώ εξοικονομούνται 30 δισ. ευρωπαϊκών δαπανών, παράλληλα αποσταθεροποιείται η Ευρωζώνη, με συνέπεια την ανάγκη πρόσθετων πακέτων διάσωσης σε ύψος εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Στην προσπάθεια να «εξορθολογίσουν» το ευρωπαϊκό σύστημα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύονται για ασύγκριτα μεγαλύτερες δαπάνες από όσες εξοικονομούν σήμερα με τη λιτότητα και τις περικοπές. Ενώ φλέγονται για να περιορίσουν τον οικονομικό ρόλο του κράτους, στα κράτη φορτώνουν τις δαπανηρές διασώσεις τραπεζών. Παρ' όλο που δυσπιστούν ως προς τη βιωσιμότητα των κρατικών χρεών, από τους ιδιωτικούς τομείς αξιώνουν μερική διαγραφή του δημόσιου χρέους, ενώ οι επίσημοι φορείς προστατεύονται στις διεκδικήσεις τους. Παρά τις ισχυρές δεσμεύσεις, η σημερινή Ευρώπη δεν βαδίζει προς τη σύγκλιση και την ολοκλήρωση, σύμφωνα με τις ιδρυτικές Συνθήκες, αλλά αντίθετα απομακρύνεται από αυτές, χωρίς παράλληλα να είναι σε θέση να προσδιορίσει το στίγμα ούτε τη ρότα της.
Η περικοπή του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού αιτιολογήθηκε με την ανάγκη περιστολής δαπανών. Ωστόσο, ενώ το σύνολο των δαπανών συρρικνώνονται κατά 3%, η Ελλάδα, χώρα με ειδικές ανάγκες, βλέπει το μερίδιό της να περικόπτεται κατά 23%. Χάνει λιγότερο απ' ό,τι φοβόταν, αλλά σαφώς περισσότερο απ' ό,τι ήδη είχε με το ΚΠΣ κατά την προηγούμενη 6ετία. Μειωμένες κοινοτικές δαπάνες για τους Ελληνες αγρότες, αλλά αυξημένες προς τους Γάλλους και Γερμανούς αγρότες. Μειωμένες δαπάνες κατά 40% για διατροφική βοήθεια απόρων και ανέργων, αλλά αύξηση δαπανών για την ανατολική Γερμανία, ακόμη και για την πόλη της Λιψίας, που έχει το ιστορικό προνόμιο να έχει φιλοξενήσει τη Μέρκελ ως σπουδάστρια. Εάν κάτι παρόμοιο διαπιστωνόταν στον ελληνικό προϋπολογισμό, θα εξέθετε το ελληνικό πελατειακό σύστημα στην παγκόσμια λοιδορία. Οταν αυτό συμβαίνει σε χώρες του κεντρικού ευρωπαϊκού πυρήνα, ουδείς λόγος, ούτε ψόγος. Οσον αφορά τη χώρα μας, αφού δεν αξίωσε αναθεώρηση των προγραμμάτων λιτότητος ούτε διατήρηση των κοινοτικών δαπανών στα προηγούμενα επίπεδα ούτε επικαλέσθηκε την ύφεση, που με ευρωπαϊκές οδηγίες πυροδοτείται, παραλαμβάνει όσα απομένουν, αφού προηγουμένως σερβιριστούν όλοι οι άλλοι. Σε τι μπορεί η Ελλάδα να ελπίζει από την Ευρώπη, όταν συρρικνώνονται τόσο οι εμπορικές προοπτικές όσο και οι χρηματοδοτικές; Αλλά και σε τι μπορεί η Ευρώπη να ελπίζει από την Ελλάδα, όταν αποδυναμώνει τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθεροποίησης σε αμφότερα τα πεδία;
kvergo@gmail.com