Το «λάθος» καταμέτρησης...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Ετυχε να παρακο­λου­θήσω την κοινοβουλευτική συζήτηση «για την αναδιάρθρωση της Ελλη­νικής Αστυνο­μίας κ.λπ.». Ολόκληρη κι όχι αποσπασματικά όσα διημεί­φθη­σαν με το επίμαχο άρθρο 30 μεταξύ του προεδρεύοντος Χρ. Μαρκογιαννάκη και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Δηλαδή, εκτός από το «επεισόδιο», και όσα ακολούθησαν με την υποβολή και την απόρριψη της ένστασης ακυρότητας της ψηφοφορίας, που υποβλήθηκε από την αντιπολίτευση.

Από την όλη συζήτηση προκύπτει σαφώς ότι δεν πρόκειται για κάποιο λάθος στην καταμέτρηση (εικαζόμενη κι όχι πραγματική, αφού η ψηφοφορία γινόταν δι' αντιπρο­σώπων). Προκαλούνταν η εντύπωση ότι πρόκειται περί απροκάλυπτης, όσο και ακατανόητης απόπειρας νόθευσης του αποτελέσματος. Με τους 126 (αριθμός βουλευτών της ΝΔ) να θεωρούνται περισσότεροι από τους 127 (βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και ΚΚΕ).
Η βιασύνη, με την οποία τερματίστηκε η συνεδρίαση, ήταν σημειολογικά εξαιρετικά αποκαλυπτική. Φάνταζε σαν επίλογος ενός «τεστ νοθείας». Εντύπωση που ενίσχυσε, μάλλον, η συνολική αφωνία των παρόντων υπουργών. Δεν έσπευσαν, ως όφειλαν, να προστατεύσουν τον πυρήνα της λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού.
Με μια δόση προκατάληψης (και φαντασίας) θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι δια­δρα­ματίστηκε μια δοκιμή ψηφοφοριών του μέλλοντος, όπου το ΠΑΣΟΚ δεν θα συντάσσε­ται με τη ΝΔ! Καχύποπτο μεν, αλλά όχι απίθανο σε καιρούς θεσμικών ακροβασιών.
Το συγκεκριμένο άρθρο, φυσικά, μικρή ή ουδεμία σημασία έχει. Χωρίς ν' αποκλείονται κάποιες μικροκομματικές ή πελατειακές σκοπιμότητες για το αν η περιφερειακή έδρα θα βρίσκεται στα Χανιά ή στο Ηράκλειο.

Προανακριτική: Δεν είναι (μόνο) ο σεξισμός· είναι ο φασισμός...

του Στρατη Μπουρναζου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Η αξιοθρήνητη εικόνα της Προανακριτικής, την περασμένη Πέμπτη, συζητήθηκε αρκετά. Μια από τις διαστάσεις που τονίστηκαν (βλ., εδώ, το άρθρο της Άννας Χατζησοφιά) ήταν η διάσταση του σεξισμού. Πιστεύω, ωστόσο, ότι το επίδικο, το μείζον θέμα στην περίπτωση αυτή δεν είναι ο σεξισμός, αλλά ο φασισμός. Πριν εξηγήσω το γιατί, θέλω να κάνω τρία σχόλια επί του πραγματολογικού.

Το πρώτο αφορά τον Ηλία Κασιδιάρη. Οι εκρήξεις οργής, τα σπασμένα μικρόφωνα, οι λεονταρισμοί του και όλα τα συναφή είναι συνειδητά και σκηνοθετημένα. Πέρα ως πέρα. Για του λόγου το ασφαλές: Στις 7 Μαρτίου κάθισε στο εδώλιο, για τη γνωστή υπόθεση συνδρομής σε μαχαίρωμα φοιτητή. Ήμουν μέσα στην αίθουσα – κι όμως  νόμιζα πως βρίσκομαι αλλού, τσιμπήθηκα κάμποσες φορές για να σιγουρευτώ ότι δεν βρίσκομαι σε λάθος δίκη. Γιατί, για πέντε ολόκληρες ώρες, ο Η. Κασιδιάρης καθόταν σαν αρνάκι· κι όταν ήρθε η ώρα να απολογηθεί είπε μερικά στρογγυλεμένα και όμορφα  λόγια. Μόλις αθωώθηκε, βέβαια, πέταξε αμέσως τη λεοντή κι έγινε ξανά ο γνωστός «θηρίος», ωρυόμενος έξω  από την αίθουσα για τα «τσοντοκάναλα»…

Το δεύτερο αφορά τον Χρήστο Μαρκογιαννάκη. O πρόεδρος της Επιτροπής προσπαθεί συστηματικά, και το έχει καταφέρει εν πολλοίς, να φιλοτεχνήσει την εικόνα του δεινοπαθούντος από τη  στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η ανάγνωση όμως των Πρακτικών αποκαλύπτει –αυτοτελώς, και ανεξάρτητα από την εικόνα που μορφώνει κανείς μέσα απ’ αυτά για τη Ζ. Κωνσταντοπούλου– μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα για τον ρόλο του: ένας πρόεδρος που διακόπτει διαρκώς μάρτυρες και βουλευτές, αντιδικεί, υποδεικνύει τι να απαντήσουν και τι όχι, και, εκτός των άλλων, αποδεικνύεται ανίκανος να κρατήσει τη διαδικασία.

Το τρίτο αφορά τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Μιλώντας περί τεστοστερόνης και ψυχιατρικής ήταν σαν να έδινε το σύνθημα στον Κασιδιάρη να εφορμήσει για να τα κάνει λίμπα. Ως έμπειρος πολιτικός (και κυρίως ως έμπειρος κατεργάρης) το ήξερε, και πιθανότατα το επιδίωκε. Ωστόσο, η συνολική εικόνα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αποτέλεσμα υπολογισμού ούτε δείγμα ισχύος, αλλά αδυναμίας: είναι μια ξεδοντιασμένη αλαζονεία, ένας άνθρωπος που έχει χάσει την μπάλα.

***

Έρχομαι τώρα στο μείζον. Από την όλη εικόνα της Επιτροπής προκύπτουν δυο σοβαρές ζημίες και δύο μεγάλοι κερδισμένοι.

Το πρώτο πλήγμα είναι στη λογοδοσία, την αλήθεια, τη δυνατότητα διερεύνησης των ευθυνών· αν εξαρχής οι προσδοκίες από την Επιτροπή ήταν μικρές, τα τεκταινόμενα αποτελούν το τελειωτικό χτύπημα στην αξιοπιστία της. Με κερδισμένους, βέβαια, όλους όσους θέλουν να συσκοτιστούν οι ευθύνες τους, να τις σκεπάσει ο θόρυβος. Όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, εκείνο που θα θυμόμαστε από τη συνεδρίαση είναι η αποβολή Κασιδιάρη και οι αθλιότητες περί «τεστοστερόνης», «χοντρών» και «εγκυμονούντων». «Η Επιτροπή δεν ασχολείται πια με τη λίστα Λαγκάρντ, αλλά με τον εαυτό της», έγραψε ο Νίκος Ξυδάκης (βλ. εδώ).

Ακόμα σοβαρότερο όμως είναι το δεύτερο πλήγμα,  που αφορά τη Βουλή και  συνολικότερα τη δημοκρατία. Σε ένα βαθύτερο και μονιμότερο επίπεδο, ο μόνος που ωφελείται από αυτή την επιθεωρησιακή εικόνα ταυρομαχιών είναι ο φασισμός. Οι νεοναζιστές. Οι Χρυσαυγίτες. Αυτοί μπορούν πολύ καλά –και το κάνουν ήδη– να την κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά, επιχαίροντας, άλλη μια φορά, για τους «πρασινοκοκκινομπλέ πολιτικούς» που βράζουν στο ίδιο καζάνι, διεφθαρμένοι και ανίκανοι, να ξιφουλκήσουν κατά του «κυνοβουλίου» κ.ο.κ. Αλλά και σε ένα βαθύτερο, νοοτροπικό επίπεδο, η εξαχρείωση του δημόσιου λόγου, η εμπέδωση της λογικής της αρένας καλλιεργούν ένα πολιτικό ήθος από το οποίο μόνο η ακροδεξιά κερδίζει.

Αν έτσι έχει το πράγμα, το αναμενόμενο ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς, τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Στέκομαι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου – μια που αυτή έχει αναλάβει το κύριο βάρος της υπόθεσης, και το κάνει με ζήλο και αφοσίωση. Πρώτα απ’ όλα, ασφαλώς οφείλουμε να την υπερασπιστούμε  από όσες αήθεις επιθέσεις δέχεται, όπως το κρεσέντο αθλιότητας του Γ. Πρετεντέρη (Παρεμπιπτόντως, διαβάζοντας στο Βήμα όσα έγραψε για «το αποτρόπαιο τέρας» «Ζωή Κασιδιάρη», σκεφτόμουν ότι το μόνο που καταφέρνει είναι να διατρανώσει το δικό του αποτρόπαιο ήθος). Πέρα από αυτό όμως, χρειάζεται να προχωρήσουμε την κουβέντα και να σκεφτούμε με ειλικρίνεια: Η όλη στάση της Ζ. Κωνσταντοπούλου στην Επιτροπή, όπως σκιαγραφείται μέσα από τα Πρακτικά, υπηρετεί τους πολιτικούς μας στόχους και, κυρίως, αναγνωρίζουμε σε αυτή τον εαυτό μας και τις αξίες της Αριστεράς;

Είμαι πεπεισμένος, σε αντίθεση με πολλούς φίλους και συντρόφους, ότι η στάση αυτή (όπου η μαχητικότητα και η οξύνοια συνδυάζονται με την αυταρχικότητα, το «δεν αφήνω κουβέντα να πέσει κάτω», την ειρωνεία, την ισοπέδωση του αντιπάλου), συντελεί κι αυτή στην καταρράκωση της διαδικασίας. Παρότι αντιλαμβάνομαι πως, με τον Ευ. Βενιζέλο απέναντι, το παιχνίδι εύκολα εξελίσσεται σε διαγωνισμό για την πιο πομφολυγώδη ατάκα, ο εκφυλισμός της διαδικασίας είναι ό,τι χειρότερο. Δεν είναι θέμα καθωσπρεπισμού ή θεσμολατρίας, αλλά ουσίας. Αν οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι υπόλογοι και οι νεοναζιστές, πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μη συντείνουμε,  έστω και άθελά μας, στον ευτελισμό της  διαδικασίας, της Βουλής και της δημοκρατίας. Δεν έχω έτοιμες λύσεις, θυμάμαι όμως πάντα τη νηφάλια στάση του Γ. Δραγασάκη σε άλλες περιπτώσεις (βλ. σχετικά εδώ).

Ανάμεσα στα άλλα, την Πέμπτη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου είπε, προς  στον Ευ. Βενιζέλο: «Είστε ίδιος με τον κ. Κασιδιάρη!». Το επισημαίνω, επειδή πρόκειται για αντίληψη διάχυτη, με ποικίλες μορφές, στον λόγο των αριστερών. Άκουγα, λ.χ., χθες, στο «Κόκκινο», τον Στέλιο Ελληνιάδη να λέει: «Οι πυρσοί των Χρυσαυγιτών είναι ντεκόρ μπροστά στους πραγματικούς πυρσούς των μνημονιακών εμπρηστών, που καίνε την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη». Ωστόσο, όσο κακή γνώμη και να έχουμε  για τον Ευ. Βενιζέλο (γιατί καλή είναι μάλλον δύσκολο να έχουμε), όσο εμπρηστικούς και να θεωρούμε τους  «μνημονιακούς πυρσούς», είναι ολέθριο να τους τσουβαλιάζουμε με τους Χρυσαυγίτες. Ο νεοναζισμός έχει, και πρέπει να έχει, διακριτή και αυτοτελή απαξία. Όσο και να απεχθανόμαστε, και ορθώς βέβαια, την πασοκική και μνημονιακή πολιτεία, δεν χωρεί, καταστατικά, σύγκριση και συμψηφισμός με τον νεοναζισμό. Ελπίζω, για το καλό όλων μας, να μη χρειαστεί να το διαπιστώσουμε  εν τοις πράγμασι.

Ειλικρινείς εν τη φαυλότητι...

Του κ. Νικου Ξυδακη...

Οσα ακούστηκαν στην προχθεσινή συνεδρίαση της Προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής για τη Λίστα Λαγκάρντ δείχνουν όχι μόνο το επίπεδο του δημόσιου λόγου και των δημοσίων ανδρών, αλλά και τον ολισθηρό κατήφορο που έχει πάρει ο κοινοβουλευτικός βίος. Δείχνουν τη Βουλή ανίκανη να αυτοπροστατευθεί, να προστατεύσει το κύρος της, το θεσμικό και συμβολικό βάρος της μες στην πολιτική κοινωνία, ένα νομοθετικό σώμα ανίκανο να εμπνεύσει σεβασμό και εμπιστοσύνη στους πολίτες που το εκλέγουν. Μια τυχαία συνάθροιση μελών συντεχνίας, με αντιζηλίες και προσωπικές διαμάχες, με ad hominem επιθέσεις και σεξιστικά υπονοούμενα, με αντιπαραθέσεις δια ψυχιατρικών διαγνώσεων, με μαγκιές καφενείου. Με ατάκες και εξυπνάδες αντλούμενες από τα απορριφθέντα του Μάρκου Σεφερλή.
Ιδού, παρασυρόμαστε. Και χάνουμε ήδη το ζητούμενο, όπως το χάνει διαρκώς και επιμόνως η Κοινοβουλευτική Επιτροπή: ήτοι τον εντοπισμό της αλήθειας και την απόδοση ευθυνών. Η Επιτροπή δεν ασχολείται πια με τη λίστα Λαγκάρντ, αλλά με τον εαυτό της· μάλλον, επιφορτισμένη με το βαρύ συμβολικό φορτίο της λίστας, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις ανυπέρβλητες αδυναμίες της, τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού προσωπικού, του ίδιου που παρήγαγε το σκάνδαλο της λίστας. Ανυποψίαστοι για τη συντελεσθείσα και συνεχιζόμενη ιστορική καταστροφή, οι πλείστοι των βουλευτών, αυτοί που ψηφίζουν για τη μοίρα γενεών αδιάβαστοι ή αγνοούντες, καλούνται να επανορθώσουν το κλονισμένο ηθικό υπόδειγμα. Εις μάτην.
Ισως να είναι και ειλικρινείς εν τη φαυλότητι: κατά βάθος δεν πιστεύουν ότι νομοθετούν, ότι ελέγχουν, ότι κυβερνούν. Εξ ου και συμπεριφέρονται σαν ντελίβερι μπόι, σαν αγυιόπαιδες, στη σκονισμένη αλάνα που ονομάζεται Hellas.

Πολιτικοί του τσουτσουνιού και πολιτική της....

Αει σιχτιρ...

το ειδα στον @galaxyarchis

"Αυτος που κρατάει με πείσμα τον φαλλό του για να μην του φύγει ονομάζεται φαλλοκράτης" - Τζόμπε Κοβάτα

Πολύ αντρίλα εχει πέσει σε αυτήν την χώρα. Ρε πολύ αντρίλα μιλάμε. Ο καθείς βγάζει βόλτα το τσουτσούνι του και όταν μιλάει το κρατάει σφιχτά, ενίοτε δε, μας το κουνάει και στα μουτρα νομίζοντας πως αυτός το 'χει και αλλος δεν το 'χει. Δεν θα μπω στην διαδικασία της ψυχολογησης των τσουτσουνοφόρων ηγετών μας, απλα θα υπενθυμίσω πως απο μόνη της η ύπαρξη τσουτσουνιού δεν ειναι κάτι ιδιαίτερο, περίπου ένας στους δύο το έχουν, αν και με τα αναβολικά που παίζουν στον αθλητισμό ενίοτε το ποσοστό μεταβάλλεται.

Το πρόβλημα κατ΄εμέ εστιάζεται πως πολιτικά είμαστε σε ένα περίεργο άκρο. Παλιά λέγαμε δεν δικαιούστε να ομιλείτε για κάποιον που εμφανιζόταν ανακόλουθος.  Πλεον λέμε δεν δικαιούστε να ομιλείτε αν δεν έχετε τσουτσούνι ή αν έστω δεν δανείζεστε ένα δίκην μικροφώνου δια να ομιλήσετε. Και κατά τα φαινόμενα το δικαίωμα λόγου ή το δικαίωμα κατοχής της αλήθειας είναι ανάλογο τους μήκους του προαναφερόμενου (δανεικού ή όχι) οργάνου. 

Τα παραπάνω ισχύουν γενικά (πχ: δεν πάει καιρός απο τις εσωκομματικές εκλογές στην ΝΔ που έχασε η Ντόρα. Το δε κυρίαρχο εσωκομματικό επιχείρημα στα καφενεία και αλλαχού (να μην ξεχάσω τις αήθεις επιθέσεις του Πρώτου Θέματος κατά της Ντόρας τότε) ήταν ακριβώς αυτό, πως δηλαδή δεν είχε τσουτσουνι, κάτι το οποίο είχαμε βγάλει εμείς δημόσια και ελάχιστοι έως κανένας άλλος, να μην ξεχάσω την γεμάτη αντρίλα θέση "Πάψε μωρή καλτσοδέτα" του ανδρός Ξυνίδη,  αλλά και να μην ξεχάσω και την δολοφονία χαρακτήρα που παραλίγο να υποστεί ή ομολογουμένως έχουσα ωραία μεμε Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, ναι αυτη που πεσαμε στα κάγκελα τότε να υπερασπιστούμε ως ανθρωπο και γυναίκα, η ίδια ακριβώς με αυτήν που τώρα συντάσσεται με τον Βαγγέλα στις σεξιστικές επιθέσεις του ενάντια στην Κωνσταντοπούλου), αλλα αφορμή για το σημερινό ποστ ειναι η...μεγαλειώδης κατάθεση του Βαγγέλα+ του τσουτσουνόμαγκα στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής.

Ενδεικτικα:

* Βαριεμαι να σταχυολογήσω όσα έχουν ακουστεί κατα καιρούς για την Κωνσταντοπούλου τα οποία δεν ειναι ακριβως σχετικά με την υποθεση (απο κριτική εμφάνισης, έως το πως κανει ετσι η αγάμητη και τέτοια). Τα έχετε ακούσει και τα ξέρετε.

* Ο άνθρωπος - άνδρας Μαρκογιαννάκης δεν ανέχεται "αυτό το θηλυκό"  να του μιλάει έτσι. Θίγεται το τσουτσούνι του και μπλοκάρει

 

* Ο Εξαίρετος τσουτσουνοφόρος ανηρ Βαγγέλας θεωρεί πως η πρέπουσα στάση στην διάρκεια εξέτασης του, οταν ειδικά και ιδιαίτερα του μιλαει μια γυναίκα είναι να απλώνει τις αρίδες του πάνω στο γραφείο και να το παίξει τρελή. Πως θα δείξουμε τι κοχονάτοι είμαστε ε; Αν μπορούσε θα την άπλωνε κι όλας την τσουτσουνα του επί του γραφείου, αλλα ειναι πρόβλημα λόγω πάχους το ότι μεχρι εκεί που φτάνει δεν την βλέπει, οποτε δεν μπορει να ξέρει επακριβώς και σε τι κατάσταση ευρίσκεται (κοινώς δεν ξέρει αν θα πουνε οι αλλότριοι "ουαου" ή "σιγά τα ωα", μην το γελάτε, είναι θέμα, αλλιως όλοι θα γυρίζαμε με την τσουτσούνα όξω) Τελος παντων, διοτι το τσουτσούνι τι το έχουμε ρε αδερφε, αν τολμήσει καμια α-τσουτσουνη να μας την πει διαμαρτυρόμεθα διοτι θιγόμεθα: 

(Πρακτικά: κλατς. Ειναι 4 συνεχόμενες σελίδες)

" ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Επειδή έχετε βάλει σχεδόν το πόδι σας επάνω στο έδρανο, σας παρακαλώ να είστε πιο ευπρεπής, όταν παρίστασθε σε αυτή την Επιτροπή.

ΜΑΡΤΥΣ (Ευάγγελος Βενιζέλος): Συμμαζέψτε την, κύριε Πρόεδρε! Συμμαζέψτε την πραγματικά! Συμμαζέψτε την!

"

* Ο τσουτσουνοφόρος ανήρ Βενιζέλος δεν ξέχασε να πετάξει και την σχετική σπόντα περι τσουτσουνορμονών που ενας πραγματικά τσουτσουνάτος πολιτικός οπως ο Κασιδιάρης δεν θα μπορούσε να αφήσει έτσι. Στην ουσία είναι μια σπόντα διοτι όλοι ξέρουμε πως οι ορμονες/αναβολικα που παιρνουν οι τακτικα γυμναζόμενοι έχουν σαν παρενέργεια την μειωση (!) του μεγέθους τσουτσουνιου, οποτε δεν δικαιουστε δια να ομιλείτε κύριε μιας και το τσουτσουνι σας μίκρυνε και όλα τα σχετικά.

κλατς:

"Διακρίνω μια αυξημένη ένταση λόγω τεστοστερόνης. Είναι θέμα ενδοκρινολογικό. Και σε κάθε περίπτωση η ιατρική δεν έχει απαντήσει αν η ψυχιατρική προηγείται της ενδοκρινολογίας ή το αντίθετο"

Για να δειξει ο Κασιδιάρης πως το τσουτσούνι του ειναι ΟΚ και ουχι μικροτερο του αναμενομενου θυμηθηκε τις μη τσουτσουνατες εκδηλώσεις τύπου "αντε καλε" του Βαγγέλα του πολλά βαρύ με ολίγη και κατέληξε στο συμπέρασμα πως το δικό του τσουτσούνι (του Βαγγέλα ντε) έχει θέματα. Μετα αρχισαν τις αντρικειες κουβέντες.

"

• Ηλ. Κασιδιάρης: Ακούω ανοησίες εδώ μέσα! Ο μάρτυρας επιχειρεί να ρίξει το επίπεδο της Επιτροπής τόσο χαμηλά, ώστε να διαφύγει. Και όσον αφορά τα περί τεστοστερόνης, κύριε μάρτυς, τα είδαμε όταν βγαίνετε στο βήμα της Βουλής και λέτε 'άντε καλέ', μ' ένα ύφος που δείχνει ασφαλώς ότι σας λείπει αυτή η συγκεκριμένη ορμόνη
• Ευ. Βενιζέλος: Αυτό το φαινόμενο της κοινοβουλευτικής αλητείας να το αποσύρετε από μπροστά μου Ηλ. Κασιδιάρης: Και κατεβάστε το χέρι! Δεν σου επιτρέπω να μου κουνάς το χέρι!
• Ευ. Βενιζέλος: Άντε από εδώ!
• Ηλ. Κασιδιάρης: Άντε; Άντε βρε χοντρέ, τελείωνε!

"

* Κατόπιν τουτων των χαριτωμένων εφάνηκε πως ο Κασιδιάρης ήθελε να κάνει επίδειξη τσουτσουνιου, οπως τοτε με την Κανέλλη που αφού απο θαύμα γλίτωσε τον τραυματισμό απο τον....ριζοσπάστη της τις εριξε τις σφαλιάρες της (αν και ομολογουμένως βαράει σαν κορίτσι), και μετά γενναία πήγε και κρύφτηκε πίσω από μια πόρτα. Κοινως εσπασε κανα δυο ποτηρια και ενα μικρόφωνο, οπως κανουν οι αντρες να 'ουμε, και μην το γελάτε, εχει διαβάσει σχετικα το παιδι και ξέρει, και κινήθηκε απειλητικα με το τσουτσούνι όρθιο να διεμβολίσει τον Βαγγέλα. Εκει πετάχτηκε το τσουτσουνάκι της υπόθεσης και ορθωμενο εβαλε σε τάξη τον Ηλία που πεταγότανε σαν ... (ε με τοσα που έχετε διαβάσει, καταλαβαίνετε σαν τι):

κλατς:

"

Μιλώντας στο ΒΗΜΑ FM ο κ. Γεωργιάδης και αναφερόμενος στη συμπεριφορά του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη είπε: «Εσπασε ένα ποτήρι και ένα μικρόφωνο. Σηκώθηκα, πήγα μπροστά του και του είπα «κάτσε κάτω» και άλλες εκφράσεις τύπου «μη νομίζεις ότι σε φοβόμαστε». Παρά την εικόνα του μεγάλου μάγκα και τσαμπουκά που έχει, το σκέφτηκε λίγα δευτερόλεπτα και δεν με βάρεσε, κάθισε σαν καλό παιδάκι και του επιβάλλαμε τον κανονισμό της αφωνίας. Γυαλίζει το μάτι του του παιδιού, δεν το λέω με κακία. Εχω εξηγήσει ότι ξύλο δεν παίζω, αλλά άμα με ακουμπήσει θα τον κλείσω αμέσως φυλακή. Στη Βουλή υπάρχει φρουρά, δεν είναι Αντέννα, να πάει να κρυφτεί σε ένα δωμάτιο και μετά να σπάσει την πόρτα και να φύγει».

"

* Τελευταίο αλλά όχι έσχατο. Αντε μωρή μείνε έγκυος (δηλ. δανείσου ένα τσουτσούνι) που τολμας και μου μιλάς κιόλας!

"

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Επαγωγικά, μαιευτικά. Δια της μαιευτικής.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Αν κυοφορείτε κάτι, ελπίζουμε να είναι καρποφόρα η κατάθεσή σας.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Ναι, κυοφορώ.

ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ο κ. Ηλίας Βεργίτσης, λοιπόν…

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Σας εύχομαι να κυοφορήσετε κι εσείς συντόμως.

"

Συμπέρασμα: Η πεοκρατία βασιλεύει στην πολιτική και όχι μόνο ζωή μας. Αλλα αν η αξία και το δικαίωμα λόγου μετριέται με το μήκος τσουτσουνιού τελικά νομοτελειακά η πολιτική που θα παραχθεί θα είναι πολιτική της πούτσας και οι αποφάσεις που θα βγουν θα ειναι για τον πούτσο καβάλα.

---

+ Απο την οποία κατάθεση τελικά μάθαμε:
* Ο Βενιζέλος κυοφορεί
* Εχει πολλές γραμματείς, τοσες πολλες που δεν ξέρει ποια κανει τι.
* Ο Βενιζέλος ή δεν θυμάται ή δεν απαντά ή εχει απαλλαγεί απο την Βουλή
* Ο Βενιζέλος δεν έχει την  "τεχνική ικανότητα" να χειριστει ηλεκτρονικό υπολογιστή!
* Πως μου μιλάτε έτσι
* Αντε απο δω

«Λιστο… συμμορίτες» της ΝΔ!

Του Γιωργου Δελαστικ απο το Πριν...

Απολαυστικό και άκρως διασκεδαστικό θα ήταν το πολιτικό σκηνικό αν δεν ήταν τραγικό το οικονομικό και κοινωνικό φόντο της Ελλάδας και του λαού της που εξοντώνονται κάτω από τον ζυγό του Μνημονίου.

Η διαρκώς εντεινόμενη απαξίωση των κομμάτων που συναπαρτίζουν την κυβέρνηση καθόλου βέβαια δεν εμποδίζουν τον Σαμαρά και το υπηρετικό προσωπικό του, τον εγωμανή Βενιζέλο και τον κατάπτυστο Κουβέλη, να εντείνουν τις αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις πολιτικές επιστρατεύσεις απεργών, τους ξυλοδαρμούς κρατουμένων κ.λπ. που παραβιάζουν ακόμη και το αστικό Σύνταγμα, το οποίο φυσικά έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια.

Δεν μπορεί όμως κανείς να μην σκάσει στα γέλια βλέποντας τους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που συμμετέχουν στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής να …αρνούνται να πάρουν στα χέρια τους το «στικάκι» με τα ονόματα και τις καταθέσεις στην τράπεζα HSBC που συμπεριλαμβάνονται στη διαβόητη πλέον λίστα Λαγκάρντ! Αυτοί προφανώς ξέρουν πόσα λαμόγια των κομμάτων τους κρύβονται πίσω από αχυρανθρώπους – βιτρίνες και τρέμουν στην ιδέα ότι όταν θα δημοσιευθούν τα στοιχεία αυτά, οι ίδιοι οι βουλευτές της προκαταρκτικής επιτροπής θα συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των υπόπτων για τη διαρροή, με αποτέλεσμα να θέλουν να τους κατασπαράξουν οι ηγέτες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και το άμεσο περιβάλλον τους. Είναι απίστευτη η αυτογελοιοποίηση του συστήματος αν το συνειδητοποιήσει κανείς: Οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που θα ερευνήσουν το σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ, αρνούνται να μάθουν …ποια ονόματα συμπεριλαμβάνει η λίστα που υποτίθεται ότι ερευνούν! Μιλάμε για έσχατο σκαλοπάτι των υπονόμων της πολιτικής αλητείας! Χάρη στην επιμονή της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, Ζωής Κωνσταντοπούλου, αποκαλύφθηκαν τα αίτια της προκλητικής στάσης του δεξιού προέδρου της επιτροπής Χρήστου Μαρκογιαννάκη.

Αυτός ο «αδάμας» της πολιτικής ζωής, «μεταμεληθέν» πρωτοπαλίκαρο της Ντόρας, είναι στην επαγγελματική του δραστηριότητα συνήγορος υπεράσπισης κατηγορουμένου που είναι ύποπτος συμμετοχής σε κύκλωμα, δύο μέλη του οποίου υπάρχουν στη λίστα Λαγκάρντ! Ακόμη χειρότερα, στη λίστα εμφανίζεται με κολοσσιαίο ποσό καταθέσεων ο Σταύρος Παπασταύρου, συνεργάτης απευθείας του …πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά!!! Να γιατί ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης, λοιπόν, ο οποίος την είχε κοπανήσει από την αίθουσα της επιτροπής για να απαξιώσει τις εργασίες της κατά τη διάρκεια της υποβολής ερωτήσεων στους μάρτυρες από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης, επέστρεψε πανικόβλητος στην αίθουσα ειδοποιημένος από αλλόφρονες βουλευτές της ΝΔ ότι η υπόθεση έφθασε στους στενούς συνεργάτες του Σαμαρά και διέκοψε (!) άρον άρον τη συνεδρίαση της επιτροπής για να μην αποκαλυφθούν και άλλες βρωμιές των ανθρώπων της ΝΔ. Την ώρα που η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη «αποθέωνε» μέσω αυτών των διαδικασιών την κοινοβουλευτική δημοκρατία των σκανδάλων και της συγκάλυψης των ενόχων, ο πρoαλειφόμενος για πρωθυπουργός μετά τον Σαμαρά, υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, έκανε νέα επίδειξη ισχύος. Οι αστυνομικοί έλιωσαν στο ξύλο τους τέσσερις νεαρούς που κατηγορούν ως μέλη της οργάνωσης Πυρήνες της Φωτιάς παρόλο που η οργάνωση το αρνείται, παραχάραξαν τις φωτογραφίες τους και επιχείρησαν έτσι να τρομοκρατήσουν όλους τους Έλληνες. «Να τι παθαίνει από εδώ και πέρα όποιος αντιστέκεται με “τσαμπουκά” στην κυβέρνηση!» είναι το μήνυμα που θέλησε να στείλει.

Παράλληλα, άρχισε πάλι ο Σαμαράς το παραμύθι με τον ανασχηματισμό για να περισπάσει την προσοχή του αφελούς κοσμάκη με τη βοήθεια των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης. Απο τη μια αδημονούν οι νεοδημοκράτες που ελπίζουν να γίνουν υπουργοί, γιατί καθόλου δεν είναι σίγουροι ότι η ΝΔ θα μακροημερεύσει στην εξουσία. Από την άλλη τα …«πολιτικά ρετάλια» που έχουν μείνει στο ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου τον πιέζουν να βάλει στην κυβέρνηση στελέχη για να διασωθούν οι ίδιοι προσωπικά, μεταπηδώντας σε ενδεχόμενο νέο κόμμα της Δεξιάς από καλύτερες θέσεις. Αφόρητες είναι οι πιέσεις που δέχεται και ο θλιβερός Φώτης Κουβέλης από τα πολιτικά λαμόγια της ΔΗΜΑΡ που θέλουν κι αυτά να προσκολληθούν στο νέο κόμμα της Δεξιάς ως «προσωπικότητες». Ιδίως τα πιο εκτεθειμένα δεξιά στελέχη (Λυκούδης, Μαργαρίτης, Μπίστης και όλο το κακό συναπάντημα) που αποκλείεται να τα δεχθεί ως συνεργάτες ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν να ενισχύσουν την προσωπική τους πολιτική θέση για να παραμείνουν όπως όπως στο πολιτική σκηνικό – ή τουλάχιστον να προλάβουν να «φτιαχτούν» για τα γεράματά τους! Μέσα σε όλο αυτό το πολιτικό αλαλούμ, επανεμφανίστηκαν και οι καραμανλικοί πρώην υπουργοί της ΝΔ, αλλά ακόμη και οι «κηπουροί» του Γιωργάκη Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ, όπως και κάποια απολειφάδια των «εκσυγχρονιστών» του Σημίτη, οι οποίοι φοβούνταν πρωτίστως μη γίνει καμιά στραβή και καταλήξουν στη φυλακή για λεφτά που φημολογείται ότι έχουν φάει…

Η τραγωδία έγκειται στο ότι αυτός ο αλληλοσπαρασσόμενος θίασος πολιτικών απατεώνων που υπηρετούν το σύστημα βυθίζει σχεδόν ανεμπόδιστα εκατομμύρια Έλληνες εργαζόμενους όλο και πιο βαθιά στη δυστυχία, χωρίς ο λαός να έχει ξεσηκωθεί μέχρι στιγμής για να εξαφανίσει όλα αυτά τα πολιτικά καθάρματα.

Έτσι είναι η Ζωή...

Θανάσης  Καρτερός, απο την Αυγη...

Πρόβλημα κι αυτό του Μαρκογιαννάκη! Μυρμηγκιάζει ο εγκέφαλός του κάθε φορά που ακούει τη φωνή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ. Και εξομολογείται τον πόνο του σε συναδέλφους του και δημοσιογράφους, οι οποίοι δείχνουν μεγάλη προθυμία να εμφανίσουν την εν λόγω Ζωή ως σαδίστρια, που σκοπός της ζωής της είναι να τον βασανίζει.
Κατ’ αρχήν εκφράζουμε την κατανόησή μας στον παθόντα.
Κάτι ξέρουμε κι εμείς από μυρμήγκιασμα εγκεφάλου και άλλων μερών του σώματος. Το παθαίνουμε συνεχώς. Όταν ακούμε τον Στουρνάρα να προβλέπει ανάπτυξη στο τέλος του χρόνου, όταν ακούμε τον Σαμαρά να εκφράζει τη χαρά του γιατί γίναμε αξιόπιστοι, όταν ακούμε τον Δένδια να αθωώνει τους αστυνομικούς του και τους αστυνομικούς του να αθωώνουν τον εαυτό τους για την κακοποίηση κρατουμένων. Και σε χίλιες δυο άλλες περιπτώσεις. Εν γένει μάθαμε να ζούμε με το μυρμήγκιασμα. Το αυτό λοιπόν απαιτούμε και από τον κύριο Μαρκογιαννάκη, ο οποίος στο κάτω - κάτω έχει μια δουλειά να κάνει ως πρόεδρος της επιτροπής. Και η δουλειά του είναι ακριβώς αντίθετη από τη δουλειά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Εκείνος θέλει να κρατήσει την έρευνα σε πλαίσια ευπρεπή και κόσμια -μην πάρουμε αμπάριζα πρόσωπα υπεράνω υποψίας. Κι εκείνη θέλει να πάει την έρευνα ακριβώς εκεί που δεν θέλει ο Μαρκογιαννάκης. Να χώσει, κατά το κοινώς λεγόμενο, τη μύτη της εκεί που δεν έχει θέση καμιά αριστερή μύτη.
Να, για παράδειγμα, την τελευταία φορά που τον έζωσαν τα μυρμήγκια ήταν όταν η Κωνσταντοπούλου άρχισε να ρωτάει για τον Σταύρο Παπασταύρου, σύμβουλο του πρωθυπουργού, που το όνομά του περιλαμβάνεται στη λίστα Λαγκάρντ. Όχι απλά μυρμήγκια, αλλά και σαρκοφάγοι τερμίτες δικαιολογείται να κάνουν την εμφάνισή τους στον εγκέφαλο του Μαρκογιαννάκη στην περίπτωση αυτή. Διότι δεν μπορεί οποιαδήποτε Ζωή να κάνει πατίνι τη ζωή τέτοιων και τόσο εκλεκτών τέκνων της ελληνικής Δεξιάς και των ελβετικών τραπεζών. Έτσι δεν είναι;
Αυτά είναι τα δεδομένα. Αν προσθέσουμε μάλιστα και το δεδομένο ότι ένας κόσμος εύχεται: Ζωή να 'χεις Ζωή μας, μην τους αφήσεις να κουκουλώσουν τίποτε, τότε καταλαβαίνετε ότι τα μυρμήγκια θα εξακολουθήσουν να κάνουν κατοχή στον εγκέφαλο του Μαρκογιαννάκη. Τι να του πούμε για παρηγοριά; Κουράγια πρόεδρε. Έτσι είναι η Ζωή...