Το ένα χέρι νίβει τ' άλλο

Χασοδικης...

Πρόσεξε τώρα πώς γίνονται οι σωστές, οι παστρικές οι δουλειές:

Στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 12 του άρθρου πέμπτου του Ν. 3845/2010 (Α' 65), όπως αυτό προστέθηκε με την παράγραφο 6 του άρθρου 4 του Ν. 3899/2010 (Α' 212) και τροποποιήθηκε με την παράγραφο 9 του άρθρου 3 της από 31.12.2011 Π.Ν.Π. (Α' 268), όπως αυτή κυρώθηκε με το άρθρο δεύτερο του Ν. 4047/2012 (Α' 31), αντί της ημερομηνίας "1.1.2013" τίθεται η ημερομηνία "1.1.2014".

Η διάταξη αυτή αποτελεί το άρθρο 22 μίας ακόμα (ω! της εκπλήξεως) πράξης νομοθετικού περιεχομένου που εκδόθηκε την τελευταία ημέρα του 2012, υποθέτω λίγο μετά που ο πρωθυπουργός άκουσε τα κάλαντα στο γραφείο του από καμιά χορωδία βρακοφόρων. Όπως αντιλαμβάνεσαι, αγαπητέ αναγνώστη, η διατύπωση της διάταξης είναι κάπως, αχέμ, αδιαφανής: το τάδε εδάφιο του άρθρου του νόμου που προστέθηκε και τροποποιήθηκε και κυρώθηκε και μια ημερομηνία αλλάζει και πιάσταυγόκαικούρευτο.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή. Η παράγραφος 12 του άρθρου 5 του Ν. 3845/2010 ρυθμίζει ένα διόλου ασήμαντο θεματάκι:

Επιβάλλεται ειδικός φόρος στις διαφημίσεις που προβάλλονται από την τηλεόραση. Ο συντελεστής του φόρου ορίζεται σε ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%) επί της αξίας της διαφήμισης που υπολογίζουν τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις....

(το πλήρες κείμενο εδώ, παραλείπω τη συνέχεια για λόγους συντομίας)

Η ισχύς αυτής της διάταξης επρόκειτο να αρχίσει από 1.7.2010, όπως προέβλεπε ο ίδιος νόμος στο άρθρο 7. Εντελώς στα μουλωχτά, με (μαντέψτε...) τροπολογία που προστέθηκε στον Ν. 3871/2010 (ο οποίος ψηφίστηκε στις 29.7.2010), και που την υπογράφει (μαντέψτε...) ο Γιώργος ο Παπακωνσταντίνου, η έναρξη της ισχύος της διάταξης αυτής μετατέθηκε... αναδρομικά για την 1η Οκτωβρίου 2010. Λεπτομέρεια: στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας δεν υπάρχει ούτε λέξη αναφορικά με την αλλαγή αυτή, καμία αιτιολόγηση, τίποτα απολύτως. Η τροπολογία αυτή τελικά προστέθηκε στον Ν. 3871 (που έχει τον τίτλο "Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη", το αφήνω ασχολίαστο...) ως άρθρο 49-παράγραφος 5.

Στη συνέχεια, έρχεται ο νόμος 3899/2010 ("Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας", Δεκέμβριος), ο οποίος μεταφέρει την έναρξη της ισχύος της παραπάνω διάταξης κι άλλο πιο πίσω (άρθρο 4, παρ. 6): 1η Ιανουαρίου 2012. Και πάλι η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου δεν λέει κουβέντα σχετικά με την ρύθμιση αυτή (εδώ, σελ. 4). Και αυτόν τον νόμο, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος (αλίμονο...) τον εισηγείται, ποιος άλλος, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Διάλειμμα και ανακεφαλαίωση: έχουμε έναν ειδικό φόρο επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που θεσπίζεται εν καιρώ μνημονίου, την ώρα που υποτίθεται ότι το υπουργείο Οικονομικών ψάχνει να μαζέψει έσοδα απ' όπου μπορεί. Και η εφαρμογή της διάταξης που θεσπίζει αυτόν τον φόρο έχει ήδη μετατεθεί δύο φορές, από 1.7.2010 σε 1.10.2010 και από 1.10.2010 σε 1.1.2012.

Συνεχίζουμε: Ο καιρός περνάει, ο Παπακωνσταντίνου ανασχηματίζεται, αναλαμβάνει ο Βενιζέλος, μετά η κυβέρνηση ΓΑΠ κλυδωνίζεται και αντικαθίσταται από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Η οποία κυβέρνηση Παπαδήμου, την τελευταία μέρα του 2011 εκδίδει (μη μου πεις ότι δεν το περιμένεις:) πράξη νομοθετικού περιεχομένου, στο άρθρο 3 της οποίας κοτσάρει μια παράγραφο 9, με την οποία η επιβολή αυτού του φόρου αναβάλλεται ακόμα μία φορά, για την πρωτοχρονιά του 2013. Πριν μια βδομάδα δηλαδή. Εδώ δεν υπάρχει καν αιτιολογική έκθεση για να ψάξουμε μήπως τυχόν και αιτιολογείται με κάποιον τρόπο αυτή η (τρίτη κατά σειρά) αναβολή, ευτυχώς όμως οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κάποια στιγμή έρχονται και στη Βουλή για να κυρωθούν, και η συγκεκριμένη κυρώθηκε ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου με τον Ν. 4047/2012. Ψάχνουμε λοιπόν την αιτιολογική έκθεση του νόμου αυτού, και τι βλέπουμε;

Τίποτα.

Όπως θα δεις εδώ (σελ. 6), και πάλι δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο γιατί η κυβέρνηση, η οποία κατά τα άλλα απαιτεί αιματηρές θυσίες από όλους για τη σωτηρία της Πατρίδος, αναβάλλει για μία ακόμα φορά τη φορολόγηση των τηλεοπτικών διαφημίσεων.

Και κάπου εδώ έχουμε ξεμπλέξει το κουβάρι, κι έχουμε φτάσει στη διάταξη της πρώτης παραγράφου της ανάρτησης, η οποία (η διάταξη, όχι η ανάρτηση...) ξαναμαναμεταθέτει την επιβολή του φόρου αυτού, από την πρωτοχρονιά του 2013 στην πρωτοχρονιά του 2014.

Έλα λοπόν τώρα να συζητήσουμε για διαφάνεια και για χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, έλα να συζητήσουμε για το πώς θα βάλουμε όλοι πλάτη για να περάσει η χώρα τον κάβο, έλα και μίλα μου για ανάπτυξη, για νέο πολιτικό ήθος, για πολιτικούς με τεχνοκρατική αντίληψη όπως ο Παπακωνσταντίνου και για τεχνοκράτες με πολιτική αντίληψη όπως ο Παπαδήμος και ο Στουρνάρας, έλα να πούμε παραμύθια για τη διαπλοκή, μίλα μου για ανεξάρτητη ενημέρωση, για πολυφωνία, για αντικειμενικότητα, για αμεροληψία. Έλα να κουβεντιάσουμε για την εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη να μην γίνει καμιά μαλακία και φορολογηθούν οι μπίζνες των τηλεοπτικών σταθμών που φροντίζουν να υπηρετούν την κοινωνία προσφέροντας το ύψιστο αγαθό της Ενημέρωσης. Φαντάζεσαι να μας βρει καμιά τέτοια συμφορά;

Μην το φαντάζεσαι. Δεν πρόκειται. Έχουν γνώση οι φύλακες.

Τι με τρομάζει...

Της Νάντιας Βαλαβάνη απο την Εποχη...

Το παρακάτω κείμενο που αποτελεί τη δευτερολογία, μετά την τοποθέτηση «επί των άρθρων», κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής του νομοσχέδιου «περί περιστολής των δαπανών», είναι ενδεικτικό των διαδικασιών φαστ τρακ που έχει επιβάλει η κυβερνητική πλειοψηφία υποβαθμίζοντας το ρόλο του κοινοβουλίου, την αξιοπρέπειατων βουλευτών και, τελικά, την ποιότητα της δημοκρατίας.

Συμ­φω­νώ­ντας α­πό­λυ­τα με τον τρό­πο που έ­θε­σε το ζή­τη­μα της (ν)τρο­πο­λο­γίας για τα λι­μά­νια ο συ­νά­δελ­φος κ. Δρί­τσας, με α­παλ­λάσ­σει α­πό το να πω πράγ­μα­τα που ή­δη α­νέ­φε­ρε. Οπό­τε θα μου ε­πι­τρέ­ψε­τε να πω κά­τι άλ­λο, που εί­ναι μια άλ­λη πλευ­ρά, ε­ξί­σου βα­θιά και ου­σια­στι­κή, που αυ­τή τη στιγ­μή ε­μέ­να με τρο­μά­ζει, αν θέ­λε­τε, πε­ρισ­σό­τε­ρο.
Να σας το πω έ­τσι α­πλά. Σε μια νύ­χτα – για­τί τε­λειώ­σα­με χθες στις 1 το βρά­δυ – κα­λού­μα­στε να βρού­με, να δια­βά­σου­με και να κα­τα­λά­βου­με χω­ρίς να εί­μα­στε πο­λι­τι­κοί μη­χα­νι­κοί, 500 σε­λί­δες μέ­χρι τις 10.00 το πρωί και να έρ­θου­με ε­δώ να πά­ρου­με θέ­ση και να ψη­φί­σου­με. Αυ­τό εί­ναι φύ­σει α­δύ­να­τον. Νο­μί­ζω ό­τι α­κό­μα κι αν εί­σαι πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, εί­ναι δύ­σκο­λο να δια­βά­σεις 500 σε­λί­δες master plan των λι­μα­νιών της χώ­ρας με­τα­ξύ 1.00 πμ και 10.00 πμ και να έρ­θεις ε­δώ και να το­πο­θε­τη­θείς υ­πεύ­θυ­να. Το ό­τι την κυ­βέρ­νη­ση αυ­τό δεν τη νοιά­ζει, ε­μέ­να με τρο­μά­ζει.
Άλλη πλευ­ρά της ί­διας ι­στο­ρίας: το «α­πόρ­ρη­το». Έχω το­πο­θε­τη­θεί δύο φο­ρές στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής και πολ­λές φο­ρές στην Επι­τρο­πή Οι­κο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σεων της Βου­λής για το πώς κα­λού­μα­στε ε­δώ να το­πο­θε­τη­θού­με για τις τρά­πε­ζες, λέ­γο­ντάς μας ό­τι «εί­ναι α­πόρ­ρη­το, δεν μπο­ρείς να ξέ­ρεις». Ψή­φι­ζε και μη ε­ρεύ­να. Εμέ­να αυ­τό ε­πί­σης με τρο­μά­ζει.
Άλλη πλευ­ρά. Εί­πε ο υ­πουρ­γός Ναυ­τι­λίας κ. Μου­σου­ρού­λης: Τι εί­σα­στε; Εί­στε πο­λι­τι­κοί μη­χα­νι­κοί; Πώς θα πά­ρε­τε θέ­ση και για­τί κά­νε­τε ό­λη αυ­τή τη φα­σα­ρία, α­φού έ­τσι κι αλ­λιώς ε­πί της ου­σίας δεν μπο­ρεί­τε να το­πο­θε­τη­θεί­τε; Αυ­τή, με συγ­χω­ρεί­τε, αλ­λά εί­ναι μια θεω­ρία – δεν ξέ­ρω αν εί­ναι πα­λιά – και­νο­φα­νής, που λέει ό­τι για νο­μο­σχέ­διο, ας πού­με, ια­τρι­κών θε­μά­των, πρέ­πει να εί­σαι για­τρός για να έ­χεις ά­πο­ψη, τε­χνι­κών θε­μά­των, πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, νο­μι­κών θε­μά­των, δι­κη­γό­ρος, γυ­ναι­κο­λο­γι­κών θε­μά­των, μα­μή κ.λπ.…
Ο βου­λευ­τής κα­λεί­ται να πά­ρει θέ­ση για ό­λα αυ­τά τα θέ­μα­τα και του δί­νει τη δυ­να­τό­τη­τα το Κοι­νο­βού­λιο να έ­χει έ­να μη­χα­νι­σμό υ­πο­στή­ρι­ξης τέ­τοιο που να μπο­ρεί να πά­ρει θέ­ση. Ξέ­ρε­τε για­τί; Για­τί ο μη­χα­νι­κός που θα δια­βά­σει το master plan, θα το κα­τα­λά­βει πο­λύ κα­λά. Εγώ κοι­τά­ζο­ντάς το – έ­χει α­πό­λυ­το δί­κιο ο κύ­ριος υ­πουρ­γός – μπο­ρεί να μην κα­τα­λά­βω α­πο­λύ­τως τί­πο­τα, αλ­λά δεν θα έρ­θει ο μη­χα­νι­κός ε­δώ να ψη­φί­σει, θα έρ­θω ε­γώ. Άρα, πρέ­πει να έ­χω τη δυ­να­τό­τη­τα ε­γώ που δεν εί­μαι μη­χα­νι­κός, να πά­ρω υ­πό­ψη μου αυ­τά που θα μου πει ο μη­χα­νι­κός, και να κρί­νω με βά­ση τη δι­κιά μου συ­νεί­δη­ση. Εγώ, τε­λι­κά, και ο κά­θε βου­λευ­τής μέ­σα στο ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο θα α­πο­φα­σί­σου­με.
Άλλο που με τρο­μά­ζει. Ο Υπουρ­γός δεν α­πα­ντά. Κά­να­με την ε­ρώ­τη­ση για την Α­ΤΕ και έ­χει μεί­νει στα «α­να­πά­ντη­τα». Και α­να­φέ­ρο­μαι σε κε­ντρι­κό ζή­τη­μα, και ό­χι σε κά­τι που μπο­ρεί να συμ­βαί­νει σε κά­ποιο κέ­ντρο υ­γείας κά­ποιου χω­ριού κ.λπ. Όσον α­φο­ρά το Τα­μείο Αξιο­ποίη­σης της Ιδιω­τι­κής Πε­ριου­σίας του Δη­μο­σίου, ρω­τώ συ­νέ­χεια και δεν α­πα­ντά. Εγώ α­πά­ντη­σα στην προ­η­γού­με­νη συ­νε­δρία­ση για το ποια εί­ναι η «α­κα­τα­νό­μα­στη» τρά­πε­ζα, η μο­να­δι­κή που έ­χει πλη­ρώ­σει κα­νο­νι­κά στο δη­μό­σιο τις προ­μή­θειες ως προς το «πα­κέ­το Αλο­γο­σκού­φη». Στις ε­πα­νει­λημ­μέ­νες, ε­πί τρεις ε­βδο­μά­δες, ε­ρω­τή­σεις των βου­λευ­τών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ο κ. Σταϊκού­ρας δεν έ­λε­γε  - ού­τε η διοί­κη­ση της Τρά­πε­ζας της Ελλά­δας, για να εί­μα­στε δί­καιοι – ό­τι εί­ναι το Τα­χυ­δρο­μι­κό Τα­μιευ­τή­ριο. Αυ­τό με τρο­μά­ζει.
Και με τρο­μά­ζει και αυ­τό που εί­πε η ει­ση­γή­τρια της Νέ­ας Δη­μο­κρα­τίας σή­με­ρα ε­δώ και δεν το θεω­ρώ κα­θό­λου εν­θαρ­ρυ­ντι­κό. Εί­πε ό­τι ο­λό­κλη­ρες 24 ώ­ρες σω­ρευ­τι­κά –ε­γώ δεν τις έ­χω με­τρή­σει, θα έ­χει δί­κιο, υ­πο­λο­γί­ζο­ντας τες δεν ξέ­ρω εάν έ­βα­λε και τις ση­με­ρι­νές μέ­σα, μπο­ρεί να βγαί­νουν και πε­ρισ­σό­τε­ρες– έ­χα­σε ο α­να­πλη­ρω­τής υ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών ό­ντας ε­δώ, στη Βου­λή, γι΄ αυ­τό το νο­μο­σχέ­διο, ε­νώ μπο­ρού­σε να κά­νει σε αυ­τές τις κρί­σι­μες για τον τό­πο στιγ­μές πο­λύ πιο χρή­σι­μα πράγ­μα­τα.
Το να θεω­ρεί κα­νείς λί­γο-πο­λύ χα­μέ­νο χρό­νο το χρό­νο στη Βου­λή, με τρο­μά­ζει ε­ξαι­ρε­τι­κά. Και θα έ­πρε­πε να τρο­μά­ζει και ό­λο το Κοι­νο­βού­λιο.

Ψήφιζε και μη ερεύνα...

Νάντια Βαλαβάνη,  contramee...


Εφημ. ΔΡΟΜΟΣ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, 08.9.2012

Πρέπει ή όχι ο ελληνικός λαός να ξέρει τα στοιχεία που πιστοποιούν την πραγματική κατάσταση των ελληνικών τραπεζών, τα κριτήρια και τον τρόπο εφαρμογής τους; Προκειμένου να έχει άποψη για τη διοχέτευση στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, μετά από ένα «κούρεμα» χρέους στο οποίο κατά προτεραιότητα «κουρεύτηκε» η ίδια η Ελλάδα, ενός τρομακτικού ποσού 50 δις – υπερτετραπλάσιου των 11,9 δις των τρεχόντων «προγραφών» μισθών, συντάξεων, παιδείας, υγείας και επιδομάτων ανεργίας, φτώχειας και αναπηρίας ή ίσο με το ¼ του ελληνικού ΑΕΠ;

H απάντηση, σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει από το 2007, είναι ΟΧΙ.

Πρέπει ή όχι να έχουν αυτό το δικαίωμα οι  Έλληνες βουλευτές κατά τη συζήτηση για την κύρωση των (ήδη εν ισχύ) Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, με τις οποίες ρυθμίζονται αυτές οι χρηματικές ροές, πολύ περισσότερο όταν γίνεται φανερό ότι απ’  την ανακεφαλαιοποίηση εξαιρούνται αποκλειστικά οι δύο τελευταίες εναπομείνασες κρατικές τράπεζες;

Η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Γι΄ αυτό και στην αίτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής για κατάθεση των εγγράφων – από τη γνωστή έκθεση της Black Rock για τις ελληνικές τράπεζες μέχρι το Βιβλίο Χαρτοφυλακίου της ΑΤΕ -, με βάση τα οποία υποτίθεται ότι πάρθηκε η απόφαση αντί να ανακεφαλαιοποιηθεί η ΑΤΕ, όπως έγινε με Εθνική, ALPHA, Eurobank και Πειραιώς, να παραχωρηθεί χαριστικά στην τελευταία με «προίκα» 6,7 δις και με τίμημα αγοράς 95 εκ.(!), οι απαντήσεις ήταν «αφοπλιστικές»:  Το μεν Υπουργείο Οικονομικών παρέπεμψε στην Τράπεζα της Ελλάδας ισχυριζόμενο ότι εκ του νόμου δεν του επιτρέπεται η πρόσβαση σε τέτοια στοιχεία. Ενώ η ΤτΕ δήλωσε ότι αδυνατεί να τα παράσχει, επειδή καλύπτονται από «επαγγελματικό απόρρητο»… Ο Υπουργός Οικονομικών έκανε τη γνωστή δήλωση του, πάλι, ότι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο «δεν είναι βιώσιμο», δρομολογώντας διαδικασίες απαξίωσης και χαριστικής εκποίησης του. Σε ερώτηση, όμως, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ αν έχει δει ο ίδιος με τα μάτια του τα στοιχεία που το πιστοποιούν αυτό ή έχει αρκεστεί στη διαβεβαίωση της Διοίκησης της ΤτΕ,  απάντησε με αξιοπρέπεια ότι αυτός δεν παραβιάζει το νόμο. Ωστόσο στη γραπτή αρνητική απάντηση της ΤτΕ διατυπώνεται η θέση ότι μόνο ο Υπουργός Οικονομικών κατά την άσκηση των καθηκόντων του έχει δικαίωμα     κατ’ εξαίρεση πρόσβασης στα στοιχεία αυτά: Ο κ. Στουρνάρας θεωρεί προφανώς ανάξια την άσκηση αυτού του δικαιώματος του. Όσο για τον Υποδιοικητή της ΤτΕ κ. Παπαδάκη, αυτός διαβεβαίωσε κατά την ακρόαση του στην Επιτροπή ότι όταν ολοκληρωθεί η καθολική αναδόμηση του ελληνικού τραπεζικού τοπίου με εργαλείο την ανακεφαλαιοποίηση, οι Έλληνες βουλευτές θ’  αποκτήσουν πλέον πρόσβαση στα σχετικά έγγραφα! Με άλλα λόγια: Για να πάρουν θέση, αρκούν οι διαβεβαιώσεις του Ευρωσυστήματος (ΤτΕ). Ψήφιζε (για 50 δις) και μη ερεύνα. Θα μάθουν τι ψήφισαν μερικά χρόνια μετά την ψήφο τους…

Όχι τυχαία ο Σαραμάγκου είχε ορίσει ενώπιον των συμπατριωτών του Πορτογάλων προ Μνημόνιων, το 2000, σε συνέντευξη του στην «Ελ Παίς», το νεοφιλελευθερισμό ως «έναν νέο ολοκληρωτισμό…, ο οποίος διατηρώντας τις εξωτερικές ενδείξεις, έχει μεταμφιεστεί σε δημοκρατικό σύστημα». Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για χώρα-προτεκτοράτο, στο έλεος της δικτατορίας του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφάλαιου και της Τρόικας. 

Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας

απο το κουτι της Πανδωρας...
Ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ευαγ. Βενιζέλο
Κύριε Βενιζέλο,
Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.
Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.
Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.
Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.
Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.
Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.
Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.
Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;
Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.
Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…
Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε.

Δείτε πιό κάτω το επίμαχο σημείο του νόμου 4002 και ολόκληρο το νόμο
εδώ