Το ένα χέρι νίβει τ' άλλο

Χασοδικης...

Πρόσεξε τώρα πώς γίνονται οι σωστές, οι παστρικές οι δουλειές:

Στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 12 του άρθρου πέμπτου του Ν. 3845/2010 (Α' 65), όπως αυτό προστέθηκε με την παράγραφο 6 του άρθρου 4 του Ν. 3899/2010 (Α' 212) και τροποποιήθηκε με την παράγραφο 9 του άρθρου 3 της από 31.12.2011 Π.Ν.Π. (Α' 268), όπως αυτή κυρώθηκε με το άρθρο δεύτερο του Ν. 4047/2012 (Α' 31), αντί της ημερομηνίας "1.1.2013" τίθεται η ημερομηνία "1.1.2014".

Η διάταξη αυτή αποτελεί το άρθρο 22 μίας ακόμα (ω! της εκπλήξεως) πράξης νομοθετικού περιεχομένου που εκδόθηκε την τελευταία ημέρα του 2012, υποθέτω λίγο μετά που ο πρωθυπουργός άκουσε τα κάλαντα στο γραφείο του από καμιά χορωδία βρακοφόρων. Όπως αντιλαμβάνεσαι, αγαπητέ αναγνώστη, η διατύπωση της διάταξης είναι κάπως, αχέμ, αδιαφανής: το τάδε εδάφιο του άρθρου του νόμου που προστέθηκε και τροποποιήθηκε και κυρώθηκε και μια ημερομηνία αλλάζει και πιάσταυγόκαικούρευτο.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή. Η παράγραφος 12 του άρθρου 5 του Ν. 3845/2010 ρυθμίζει ένα διόλου ασήμαντο θεματάκι:

Επιβάλλεται ειδικός φόρος στις διαφημίσεις που προβάλλονται από την τηλεόραση. Ο συντελεστής του φόρου ορίζεται σε ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%) επί της αξίας της διαφήμισης που υπολογίζουν τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις....

(το πλήρες κείμενο εδώ, παραλείπω τη συνέχεια για λόγους συντομίας)

Η ισχύς αυτής της διάταξης επρόκειτο να αρχίσει από 1.7.2010, όπως προέβλεπε ο ίδιος νόμος στο άρθρο 7. Εντελώς στα μουλωχτά, με (μαντέψτε...) τροπολογία που προστέθηκε στον Ν. 3871/2010 (ο οποίος ψηφίστηκε στις 29.7.2010), και που την υπογράφει (μαντέψτε...) ο Γιώργος ο Παπακωνσταντίνου, η έναρξη της ισχύος της διάταξης αυτής μετατέθηκε... αναδρομικά για την 1η Οκτωβρίου 2010. Λεπτομέρεια: στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας δεν υπάρχει ούτε λέξη αναφορικά με την αλλαγή αυτή, καμία αιτιολόγηση, τίποτα απολύτως. Η τροπολογία αυτή τελικά προστέθηκε στον Ν. 3871 (που έχει τον τίτλο "Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη", το αφήνω ασχολίαστο...) ως άρθρο 49-παράγραφος 5.

Στη συνέχεια, έρχεται ο νόμος 3899/2010 ("Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας", Δεκέμβριος), ο οποίος μεταφέρει την έναρξη της ισχύος της παραπάνω διάταξης κι άλλο πιο πίσω (άρθρο 4, παρ. 6): 1η Ιανουαρίου 2012. Και πάλι η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου δεν λέει κουβέντα σχετικά με την ρύθμιση αυτή (εδώ, σελ. 4). Και αυτόν τον νόμο, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος (αλίμονο...) τον εισηγείται, ποιος άλλος, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Διάλειμμα και ανακεφαλαίωση: έχουμε έναν ειδικό φόρο επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που θεσπίζεται εν καιρώ μνημονίου, την ώρα που υποτίθεται ότι το υπουργείο Οικονομικών ψάχνει να μαζέψει έσοδα απ' όπου μπορεί. Και η εφαρμογή της διάταξης που θεσπίζει αυτόν τον φόρο έχει ήδη μετατεθεί δύο φορές, από 1.7.2010 σε 1.10.2010 και από 1.10.2010 σε 1.1.2012.

Συνεχίζουμε: Ο καιρός περνάει, ο Παπακωνσταντίνου ανασχηματίζεται, αναλαμβάνει ο Βενιζέλος, μετά η κυβέρνηση ΓΑΠ κλυδωνίζεται και αντικαθίσταται από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Η οποία κυβέρνηση Παπαδήμου, την τελευταία μέρα του 2011 εκδίδει (μη μου πεις ότι δεν το περιμένεις:) πράξη νομοθετικού περιεχομένου, στο άρθρο 3 της οποίας κοτσάρει μια παράγραφο 9, με την οποία η επιβολή αυτού του φόρου αναβάλλεται ακόμα μία φορά, για την πρωτοχρονιά του 2013. Πριν μια βδομάδα δηλαδή. Εδώ δεν υπάρχει καν αιτιολογική έκθεση για να ψάξουμε μήπως τυχόν και αιτιολογείται με κάποιον τρόπο αυτή η (τρίτη κατά σειρά) αναβολή, ευτυχώς όμως οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κάποια στιγμή έρχονται και στη Βουλή για να κυρωθούν, και η συγκεκριμένη κυρώθηκε ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου με τον Ν. 4047/2012. Ψάχνουμε λοιπόν την αιτιολογική έκθεση του νόμου αυτού, και τι βλέπουμε;

Τίποτα.

Όπως θα δεις εδώ (σελ. 6), και πάλι δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο γιατί η κυβέρνηση, η οποία κατά τα άλλα απαιτεί αιματηρές θυσίες από όλους για τη σωτηρία της Πατρίδος, αναβάλλει για μία ακόμα φορά τη φορολόγηση των τηλεοπτικών διαφημίσεων.

Και κάπου εδώ έχουμε ξεμπλέξει το κουβάρι, κι έχουμε φτάσει στη διάταξη της πρώτης παραγράφου της ανάρτησης, η οποία (η διάταξη, όχι η ανάρτηση...) ξαναμαναμεταθέτει την επιβολή του φόρου αυτού, από την πρωτοχρονιά του 2013 στην πρωτοχρονιά του 2014.

Έλα λοπόν τώρα να συζητήσουμε για διαφάνεια και για χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, έλα να συζητήσουμε για το πώς θα βάλουμε όλοι πλάτη για να περάσει η χώρα τον κάβο, έλα και μίλα μου για ανάπτυξη, για νέο πολιτικό ήθος, για πολιτικούς με τεχνοκρατική αντίληψη όπως ο Παπακωνσταντίνου και για τεχνοκράτες με πολιτική αντίληψη όπως ο Παπαδήμος και ο Στουρνάρας, έλα να πούμε παραμύθια για τη διαπλοκή, μίλα μου για ανεξάρτητη ενημέρωση, για πολυφωνία, για αντικειμενικότητα, για αμεροληψία. Έλα να κουβεντιάσουμε για την εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη να μην γίνει καμιά μαλακία και φορολογηθούν οι μπίζνες των τηλεοπτικών σταθμών που φροντίζουν να υπηρετούν την κοινωνία προσφέροντας το ύψιστο αγαθό της Ενημέρωσης. Φαντάζεσαι να μας βρει καμιά τέτοια συμφορά;

Μην το φαντάζεσαι. Δεν πρόκειται. Έχουν γνώση οι φύλακες.

O Τσίπρας και οι προσδοκίες....

Υποπτο Μουσι...

Τα έχουμε ξαναπεί όλα αυτά. Αλλά ας τα ξαναπούμε γιατί μάλλον έχουμε ξεχαστεί.
Σάλος μετά απο τις δηλώσεις Τσίπρα. Όχι γιατί ο Τσίπρας είπε οτι είπε, αλλά επειδή είπε όσα κάποιοι φοβόντουσαν οτι αργά η γρήγορα θα έλεγε. Κάποιοι που είχαν μεγάλες προσδοκίες και νιώθουν απογοητευμένοι. Το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι το γιατί απογοητεύονται όσοι είχαν αυτές τις μεγάλες προσδοκίες αλλά γιατί τις είχαν εξ ‘αρχής.
Το καλοκαίρι προ των δεύτερων εκλογών έγραφα πως:
“Ο Τσίπρας δεν είναι η καλύτερη λύση. Όλοι όσοι μπορούν να δούν πέρα απο τις αριστερόστροφες παρωπίδες τους μπορούν να το καταλάβουν. Όυτε η μόνη. Όμως είνα ένα βήμα μπροστά. Είναι ένα βήμα μπροστά ακριβώς γιατί πρώτη φορά παίζει στο γήπεδο της εξουσίας. Ακριβώς γιατί τα μειονεκτήματά του σε σχέση με την “διακυβέρνηση” ενός κράτους όπως την ξέρουμε μέχρι τώρα, είναι πλεονεκτήματα.”
Διακυβέρνηση, κράτος, εξουσία. Τι άλλο θέλετε δηλαδή. Χωρίς ελιγμούς δεν τα ακουμπάς αυτά. Ο Τσίπρας έχει δείξει οτι δεν έχει πρόθεση μόνο να τα ακουμπήσει και για να το κάνει αυτό χρειάζεται να παίξει το παιχνίδι της πολιτικής. Είναι επιλογή.
Διαβάζοντας το πολύ διαφωτιστικό βιβλίο του Heinrich A. Winkler, (όπου αναλύονται οι πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στην άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην Γερμανία του 1918-1933) με τίτλο “Βαϊμάρη η ανάπηρη δημοκρατία” (Εκδόσεις Πόλις  2011) στάθηκα σε μερικά σημεία που έχουν να μας διδάξουν πολλά για την πολιτική σε περιόδους αντίστοιχες με αυτήν που διανύουμε τώρα στη χώρα μας.
“Ο Αδόλφος Χίτλερ [...] μπορούσε πλέον να εκμεταλλευτεί [...] την άκρως διαδεδομένη αντιπάθεια στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. [...] Ο Χίτλερ ήταν ο κατ’εξοχην κερδισμένος απο την οικονομική και πολιτική κρίση της γερμανίας μετά το 1930 πολύ περισσότερο απο το άλλο ακραίο αντικοινοβουλευτικό κόμμα, οι κομμουνιστές, των οποίων η εμφυλιοπολεμική ρητορική μάλλον έσπρωξε τους φοβισμένους ψηφοφόρους της μεσαίας τάξης στις αγκάλες των εθνικοσοσιαλιστών”.
Μετάφραση και προσαρμογή στα σημερινά δεδομένα: Ο Τσίπρας δεν θέλει ένταση. Όλοι καταλάβαμε οτι η απεύθυνση ήταν στους “νοικοκυραίους”. Μας αρέσει ή όχι αυτό είναι. Σε σχέση με αυτό που θέλει να πετύχει και με βάση τα παραπάνω ιστορικώς καταγεγραμμένα, δικαίως δεν θέλει ένταση. Στον αντίποδα η δεξιά-ακροδεξιά πτέρυγα κάνει οτι μπορεί για να δημιουργήσει ένταση πράγμα που είναι εμφανέστατο και η Κουμουνδούρου σπεύδει να το αξιοποιήσει αναλόγως. Όπως λέει και ο Α. Μεταξάς στο βιβλίο του Πολιτική Επικοινωνία (Εκδόσεις Σάκκουλας 1976) : ” το σύστημα με την υψηλότερη πληροφόρηση είναι δυνατότερο απο το σύστημα με την υψηλότερη ένταση”.
Σε επόμενο κομμάτι του εν λόγω βιβλίου αναφέρεται ότι:
“Το βέβαιο είναι πως οι “Λαϊκοί Πληρεξούσιοι  δεν μπορούσαν να αποφύγουν την συνεργασία με την παλία ελίτ. [...] Αν δεν ήθελαν να καταρρεύσει η δημόσια διοίκηση, έπρεπε να φορτωθούν την πλειοψηφία του παλαιού δημοσιουπαλληλικού μηχανισμού. Ήταν αναγκασμένοι να συνεργαστούν με τους επιχειρηματίες,προκειμένου να αρχίσει να επαναλειτουργεί η οικονομία.”
Είναι επομένως πολύ λογικό ο Τσίπρας, και ο κάθε Τσίπρας, να χαράζει μια πορεία η οποία να είναι αρεστή στους πολλούς. Δεν θα στεναχωρεθεί ιδιαίτερα χάνοντας κάποιες χιλιάδες ψήφους έναντι κέρδους μερικών δεκάδων χιλιάδων. Αυτό είναι το σύστημα αυτό ακολουθεί. Παράλληλα δεν μπορεί να αποφύγει συνδιαλλαγή με την υπάρχουσα ελίτ όποια μορφή και αν έχει αυτή.
Κλείνοντας, να σημειώσω πως τα παραπάνω τα παρέθεσα ως προστατευτικές μπάρες σε όσους είναι στο σύννεφο των προσδοκιών για να μην ξαναπέσουν όταν προκύψουν αντίστοιχες περιστάσεις. Στο κοντινό μέλλον.

κι ενα ευστοχο σχολιο του Χασοδικη...

 

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, προσθέτω και μερικές παρατηρήσεις:
α) Έχουμε πέσει στην παγίδα του αρχηγοκεντρικού μοντέλου και λέμε πια κι εμείς συνέχεια “ο Τσίπρας” εννοώντας “ο ΣΥΡΙΖΑ”. Αδικούμε έτσι ένα κόμμα που αντικειμενικά δεν είναι αρχηγικό: IMHO ο Τσίπρας είναι απλώς ο frontman ενός χώρου που απλώνεται από τον Δραγασάκη μέχρι τον Λαφαζάνη και από τον Αλέξη Μητρόπουλο (…) μέχρι τους βουλευτές που μπήκαν στο καράβι για τη Γάζα. Ενός χώρου που επιπλέον μεγάλωσε εκλογικά πολύ απότομα, και που είναι λογικό να ψάχνει να βρει ισορροπίες μεταξύ στρατηγικής, τακτικής και ιδεολογικού στίγματος. Δεν θα τις βρει απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, και το εφτάμηνο που έχει μεσολαβήσει από τις εκλογές στην πραγματικότητα είναι ελάχιστος χρόνος.
β) Τη στρατηγική της έντασης την έχει πληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν τουλάχιστον δύο φορές: μία με τη διπλή ανάπλαση (Λεωφ. Αλεξάνδρας-Βοτανικού) και μία με τα Δεκεμβριανά του 2008. Προφανώς έχουν πάρει το μάθημά τους και έχουν αποφασίσει ότι δεν τους συμφέρει να τα βάλουν ταυτόχρονα *και* με όλο το υπόλοιπο πολιτικό σκηνικό (του ΚΚΕ μη εξαιρουμένου) *και* (γ) με όλο το κυρίαρχο μηντιακό κατεστημένο. Την κοινή γνώμη δεν τη διαμορφώνουν τα σόσιαλ μύδια, τη διαμορφώνουν (ακόμα) οι Πρετεντέρηδες και οι Παπαχελάδες -είτε μας αρέσει είτε όχι.
δ) Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν καμώθηκε ότι θα ανατρέψει το σύστημα επαναστατικώ τω τρόπω. Βρέθηκε σε απόσταση βολής από την εξουσία, την οποία όμως επιδιώκει να κατακτήσει με τη νόμιμη οδό, δηλαδή μέσω εκλογών. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα του συγχωρήσουμε υποχωρήσεις, πρέπει όμως να το έχουμε στο μυαλό μας πάντοτε για να μπορούμε να εκτιμήσουμε πότε παίζει το (επικοινωνιακό) παιχνίδι “ρίχνω τους τόνους” και πότε πράγματι κάνει βήματα ή βηματάκια προς τα πίσω ή προς τα δεξιά. Να έχουμε επίσης κατά νου ότι στο επικοινωνιακό παιχνίδι δεν τα καταφέρνει πάντοτε, έτσι κι αλλιώς, όποιο σκοπό κι αν έχει.
ε) Μακάρι η κοινωνία να τραβήξει τον ΣΥΡΙΖΑ (όσο) αριστερότερα (γίνεται), αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται προς το παρόν, και δεν νομίζω ότι είναι πολύ ρεαλιστικό να περιμένουμε να συμβεί το αντίστροφο. Δεν εννοώ τις δημοσκοπήσεις, για τις οποίες χεστήκαμαν, αλλά το αν και κατά πόσο μπορεί κανείς να πιστέψει ότι ευρύτερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται σε πιο ριζοσπαστικές θέσεις και σε πιο συμμετοχικές λογικές. Προσωπικά, στον έστω μικρό κύκλο που κινούμαι, δεν βλέπω κάτι τέτοιο.
και στ) μια γενική παρατήρηση: όσο εμείς τρώμε τα ρούχα μας προσπαθώντας να φτιάξουμε την Ιδανική Αριστερά, που θα χωράει τις ιδέες και τα όνειρα ολονώνε μας, οι άλλοι κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους με αυτήν την καθόλου ιδανική δεξιά που έχουν στα χέρια τους, που επί του παρόντος απλώνεται από τη χρυσή αυγή μέχρι τη ΔΗΜΑΡ, και όσο να ολοκληρώσουμε εμείς τις διεργασίες θα έχουν σηκώσει μέχρι και τα πόμολα. Δεν ξέρω πόσο μας απασχολεί αυτό, πιστεύω πως θα έπρεπε όμως.

Μεγκάλο πινγκ-πονγκ...

Χασοδικης...

Πινγκ:

Επειδή ορισμένοι -περιλαμβανομένου του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ- συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι το Μega ζήτησε και πήρε τραπεζικό δάνειο 98 εκατομμυρίων ευρώ, ας επαναλάβουμε την αλήθεια, με την ελπίδα ότι θα γίνει αντιληπτή, αυτή τη φορά. Η ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ ΑΕ ζήτησε δάνειο 10 εκατομμυρίων και πήρε 8,5 εκατομμύρια, καθώς το υπόλοιπο 1,5 αποτέλεσε την τραπεζική προμήθεια.

Πονγκ:

H εταιρεία Τηλέτυπος Α.Ε. ανακοινώνει τη σύναψη κοινού ομολογιακού δανείου ύψους 98 εκατ. ευρώ. Το προϊόν του ομολογιακού δανείου θα χρησιμοποιηθεί για την αναχρηματοδότηση του συνολικού υφιστάμενου τραπεζικού δανεισμού καθώς και για τη χρηματοδότηση γενικών επιχειρηματικών σκοπών της εταιρείας.

Διευκρινιστικό πονγκ:

Επί της από 3 Ιανουαρίου 2013 ανακοινώσεως της εταιρείας Τηλέτυπος Α.Ε. διευκρινίζεται ότι εκ των 98 εκατ. ευρώ μόνο τα 10 εκατ. ευρώ αφορούν αύξηση του δανεισμού, τα υπόλοιπα 88 εκατ. ευρώ αφορούν αναχρηματοδότηση του προϋφιστάμενου ισόποσου τραπεζικού δανεισμού της εταιρείας.

Απορία: δηλαδή άμα τα λεφτά τα παίρνεις για αναχρηματοδότηση προϋφιστάμενου δανεισμού δεν λογίζονται για δανεικά; Χρωστούσα 88 τα οποία έπρεπε να ξοφλήσω, δεν είχα να τα ξοφλήσω, μου δώσαν οι τράπεζες 88 με τα οποία ξόφλησα εκείνα που χρωστούσα. Αυτά τα τελευταία 88, αν δεν λέγονται "δάνειο", πώς λέγονται;

Επιστρέφουμε στο παιχνίδι μας. Πινγκ:

Η αλήθεια είναι ότι ο σταθμός ζητούσε δάνειο 10 εκατομμυρίων εδώ και ενάμισυ χρόνο και, τελικά, πήρε 8,5. Το υπόλοιπο 1,5 εκατομύριο κρατήθηκε ως προμήθεια από τις πέντε τράπεζες.

Πονγκ:

Υπάρχει άλλη εταιρεία -στην Ελλάδα και στον κόσμο ολάκερο- που να πληρώνει 15% (!!!) προμήθεια για να πάρει ένα δάνειο; ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΟ; Και που το ΔΣ της εταιρείας να είναι ακόμα στη θέση του;

Πινγκ:

Για να δώσουν αυτά τα 8,5 εκατομμύρια οι πέντε συνολικά τράπεζες απαίτησαν ως εγγύηση το μυθικό ποσό των 140 εκατομμυρίων ευρώ!

Πονγκ:

Ξανά: υπάρχει άλλη εταιρεία που να δίνει εγγυήσεις δεκαεξήμισι (!!!) φορές το ύψος του κεφαλαίου που δανείζεται, και που οι μέτοχοί της να μην έχουν εκτελέσει ακόμη τα μέλη του ΔΣ;

(ενώ, λέω εγώ τώρα, εγγυήσεις 140 εκατομμυρίων για δάνειο 98 είναι πολύ πιο κοντά στη συνήθη τραπεζική πρακτική, μια που οι εγγυήσεις δεν ασφαλίζουν μόνο το κεφάλαιο αλλά και τους τόκους)

Πινγκ:

Το Μega έδωσε τις εγγυήσεις αυτές, υποθηκεύοντας ακόμη και την ταινιοθήκη του -η αξία της οποίας αποτιμάται σε πάνω από 120 εκατομμύρια ευρώ.

Πονγκ:

Θα ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να διαβάσω την έκθεση των τραπεζικών στελεχών που αποτίμησαν την αξία της ταινιοθήκης του μεγάλου καναλιού. Εναλλακτικά, θα ήθελα να μου σφυρίξει κάποιος τα ονόματα των στελεχών των τραπεζών που την υπογράφουν για να τα ρωτήσω: άμα δώσω ως εγγύηση το περιεχόμενο αυτού εδώ του ιστολογίου, ας πούμε, πόσο δάνειο δικαιούμαι; Δεν έχω βλέψεις για τα απιθανομμύρια του μέγκα, καμιά διακοσιαριά χιλιαρικάκια μου φτάνουν.

(έχω πάντως μια ελαφριά υποψία ότι τα στελέχη των τραπεζών που έκαναν αυτήν την αποτίμηση δεν πρέπει να κοιμούνται και πολύ ήσυχα τα βράδυα).

Πινγκ:

Φανταζόμαστε ότι τουλάχιστον τώρα θα σταματήσει η προπαγάνδα περί δήθεν χαριστικού δανείου 98 εκατομμυρίων σε μια εταιρεία με θετικό EBIDTA 41.364.912, που σήμερα (αλλά και εδώ και 24 χρόνια) εξυπηρετεί κανονικότατα τις τραπεζικές της -και άλλες- υποχρεώσεις.

Πονγκ:

...Στο εννεάμηνο του 2012, ο κύκλος εργασιών της Τηλέτυπος (Mega Channel) υποχώρησε από τα 74,4 στα 64,4 εκατ. ευρώ, τα λειτουργικά αποτελέσματα (EBIT) ήταν ζημιογόνα (από το -1,5 στα -7 εκατ. ευρώ) και οι καθαρές ζημίες διευρύνθηκαν από τα 12,5 στα 15,6 εκατ. ευρώ. Αρνητικές κατά περίπου 10 εκατ. ευρώ ήταν και οι ελεύθερες ταμειακές ροές της περιόδου, οι οποίες ωστόσο καλύφθηκαν από περίπου ισόποση αύξηση κεφαλαίου με καταβολή μετρητών. Παρά την προαναφερόμενη φετινή αύξηση κεφαλαίου από τους μετόχους, ο ορκωτός ελεγκτής επισημαίνει το ενδεχόμενο ανεπάρκειας του κεφαλαίου κίνησης μέσα στους επόμενους δώδεκα μήνες.

Κι άλλο πονγκ:

Πάντως, να σημειώσουμε ότι όποιος διάβασε το δελτίο των αποτελεσμάτων είχε αναμφίβολα μια σαφή εικόνα των προβλημάτων που παρουσίαζε η εισηγμένη (θέματα ρευστότητας, μεγάλες ζημίες που θα ήταν μεγαλύτερες αν δεν άλλαζε ο τρόπος λογιστικού χειρισμού, ζητήματα επισφαλών απαιτήσεων κ.λπ.).

Και ξανά πονγκ:

Σε μείωση του κύκλου εργασιών της (από 112,1 το 2010 σε 90,5 εκατ. ευρώ πέρυσι) και σε ζημιογόνο αποτέλεσμα (-20,4 εκατ. έναντι -27,4 εκατ. ευρώ το 2010) υποχρεώθηκε η Τηλέτυπος, ως αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης που πλήττει τον κλάδο των μέσων μαζικής ενημέρωσης....Οι συγκρινόμενες ζημίες μάλιστα της Τηλέτυπος ήταν το 2011 σαφώς μεγαλύτερες από εκείνες του 2010. Απλά, η υποχώρηση των λογιστικών ζημιών οφείλεται σε αλλαγή λογιστικού χειρισμού.

Και λίγο πονγκ ακόμα:

Η βαθιά κρίση που πλήττει τον κλάδο των media δεν άφησε ανεπηρέαστη την πορεία της Τηλέτυπος (Mega Channel), η οποία το πρώτο φετινό τρίμηνο υποχρεώθηκε σε υποχώρηση κύκλου εργασιών και σε ζημιογόνο αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα, ο κύκλος εργασιών του πρώτου φετινού τριμήνου μειώθηκε στα 25,3 εκατ. ευρώ από 36,17 εκατ. κατά την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, τα λειτουργικά αποτελέσματα (EBIT) διαμορφώθηκαν στα -3,5 εκατ. (έναντι +2,2 εκατ. ευρώ) και τα καθαρά αποτελέσματα σε -6,6 εκατ. ευρώ (έναντι κερδών 429 χιλ. ευρώ).

Συμπληρωματικό πονγκ:
Μα τι είναι πάλι αυτό το ΕΒΙΤDA τέλος πάντων; Εδώ:

Consequently, EBITDA is often used as an accounting gimmick to dress up a company's earnings. When using this metric, it's key that investors also focus on other performance measures to make sure the company is not trying to hide something with EBITDA.

Και στα ελληνικά:

Σύμφωνα με τον κ. Nικόλαο Hρ. Γεωργιάδη υπευθύνου ανάλυσης αγοράς και μετοχών του Investment Research Analysis (www.irag.gr), "οι εταιρείες που αποτελούν τους ένθερμους οπαδούς της λειτουργικής κερδοφορίας (EBITDA) είτε βρίσκονται σε ένα μεταβατικό στάδιο υψηλών επενδύσεων, προκειμένου να εμφανίσουν στο μέλλον ισχυρότερη τελική κερδοφορία (καθαρά κέρδη μετά από φόρους) είτε υποφέρουν από χρόνια προβλήματα υψηλών χρεωστικών τόκων, αρνητικών υπεραξιών και αποσβέσεων, τα οποία δεν καθίσταται εφικτό να επιλυθούν με επωφελή τρόπο στο προσιτό μέλλον".

Και λίγο ακόμα:

Eίναι ενδεικτικό ότι το οικονομικό έτος 2000, από τις 147 εταιρείες που υπέπεσαν στην αντίληψη του διεθνούς οίκου αξιολόγησης Moody's να έχουν κηρύξει πτώχευση στις αμερικανικές αγορές, οι περισσότερες εξ αυτών αποδείχθηκε, εκ των υστέρων, ότι δανείσθηκαν κεφάλαια με κριτήριο τις επιδόσεις τους σε επίπεδο EBITDA.

ΟΚ. Καταλάβαμε. Επίλογος με καλό χιούμορ:

Εκτός πια και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιος άλλος θα ήθελαν να κλείσει το Μega, διότι τους δυσαρεστεί η κριτική φωνή του. 

Πράξεις αριθμολαγνείας...

xasodikis...

Ας αφήσουμε να μιλήσουν οι αριθμοί: μέσα στο έτος που διανύουμε, έχουν ήδη εκδοθεί 25 (ολογράφως: εικοσιπέντε) πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (ΠΝΠ). Θα μου πεις, και πού είναι το πρόβλημα; Η έκδοση αυτών των πράξεων προβλέπεται από το Σύνταγμα, δεν προβλέπεται;

Ασφαλώς, προβλέπεται. Όμως υπάρχουν και κάποια πραγματάκια που πρέπει να πάρουμε υπ' όψη μας:
α) Οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δεν είναι για χόρταση. Το Σύνταγμα τις προβλέπει ως εξαιρετική διαδικασία, η οποία πρέπει να ακολουθείται μόνο σε "έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης", όχι ως πανάκεια για πάσα νόσο και πάσα μαλακία, και σίγουρα όχι για να διευκολύνεται η εκάστοτε κυβέρνηση όποτε τραβάει ζόρια με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που τη στηρίζει.
β) Η διαδικασία έκδοσης των πράξεων αυτών συνιστά υποχώρηση της θεμελιώδους αρχής της διάκρισης των εξουσιών, εξ ου και ο εξαιρετικός της χαρακτήρας. Στην ουσία, με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου η εκτελεστική εξουσία μπαίνει στα χωράφια της νομοθετικής, η κυβέρνηση (με τη συνδρομή του Προέδρου της Δημοκρατίας) νομοθετεί αντί της Βουλής. Και η πραγματικότητα αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός ότι οι πράξεις κυρώνονται από τη Βουλή εκ των υστέρων, παρά μόνο αμβλύνεται κάπως.
γ) Η συνταγματική διάταξη που προβλέπει την έκδοση των ΠΝΠ ίσχυε και πέρισυ, και πρόπερσι, και όλα τα προηγούμενα χρόνια -από το 1975 και μετά. Ωστόσο, οι φετινές 25 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είναι περισσότερες από όσες εκδόθηκαν αθροιστικά όλα τα χρόνια από το 2000 ως το 2011.

Όσο λοιπόν η κυβέρνηση νομοθετεί αντί της Βουλής, η Βουλή τι κάνει; Για να δούμε. Φέτος, από την αρχή του χρόνου μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Βουλή έχει ψηφίσει 62 νόμους. Συγκριτικά, πέρισυ είχε ψηφίσει 129. Ναι, θα μου πεις, αλλά φέτος είχαμε και δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, οπότε η Βουλή έμεινε κλειστή για περίπου ένα τρίμηνο, οπότε είναι λογικό να μην έχει την ίδια παραγωγικότητα με πέρισυ.

Αυτή η παρατήρηση είναι κατ' αρχήν βάσιμη, ας εμβαθύνουμε λοιπόν λίγο περισσότερο. Από τον Ιανουάριο μέχρι τη διάλυσή της (11 Απριλίου, αν δεν απατώμαι), δηλαδή σε 3 μήνες και κάτι, η Βουλή πρόλαβε και ψήφισε 40 νόμους (περίπου 12 το μήνα, κατά μέσο όρο). Μετά έκλεισε, άνοιξε για μία ημέρα τον Μάιο, ξανάκλεισε και ξανάνοιξε στις 28 Ιουνίου. Σε αυτό το δεύτερο εξάμηνο του έτους, λοιπόν, η παρούσα σύνοδος της Βουλής έχει ψηφίσει μόλις 22 νόμους, δηλαδή λιγότερους από 4 το μήνα κατά μέσο όρο. Νομίζω ότι η ποσοτική διαφορά είναι εύγλωττη.

Από την άλλη, για το Κοινοβούλιο μιλάμε, όχι για κανένα μπακάλικο, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ποσοτική ανάλυση είναι κάπως αυστηρή διότι ουκ εν τω πολλώ το ευ. Ας εμβαθύνουμε λοιπόν λιγάκι ακόμα: ας δούμε όχι μόνο πόσους νόμους έχει ψηφίσει η παρούσα Βουλή, αλλά και τι είδους νόμους.

Λοιπόν, από τα 22 νομοθετήματα που έχουν ψηφιστεί από τα τέλη Ιουνίου και μέχρι σήμερα, τα 9 κυρώνουν πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Άλλα 6 κυρώνουν διεθνείς συμφωνίες ή διμερείς συμβάσεις με βάση το άρθρο 28 του Συντάγματος, κι άλλο ένα ενσωματώνει την κοινοτική οδηγία 2010/41 στο ελληνικό δίκαιο (όπου "ενσωματώνει" διάβαζε: "μεταφράζει"). Με άλλα λόγια, στις 16 από τις 22 περιπτώσεις η Βουλή ουσιαστικά δεν νομοθετεί, παρά διεκπεραιώνει τη δουλειά άλλων οργάνων. Από τους 6 νόμους που απομένουν, οι δύο αποτελούν συμπιλήματα τροποποιήσεων υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά μια σειρά από θέματα, από τη μείωση των μισθωμάτων του Δημοσίου μέχρι την ίδρυση... πλωτού μουσείου, το ένα, ενώ το άλλο προσπαθεί να κάνει τις διαδικασίες του φαστ τρακ ακόμα φαστρακότερες©. Άλλος ένας τροποποιεί ορισμένες διατάξεις του νόμου για τα ΑΕΙ, για τον οποίο τόση κουβέντα έχει γίνει. Εύφημος μνεία αξίζει στον νόμο 4077, ο οποίος αποτελούνταν από ένα άρθρο (που μετέθετε την έναρξη εφαρμογής κάποιων διατάξεων του νόμου για τη δίκαιη δίκη για αργότερα), όπου ο ατρόμητος Γιάννης Ιωαννίδης κόλλησε μια τροπολογία του ποδαριού για να επιτρέψει στις ΠΑΕ να ξεκινήσουν το πρωτάθλημα χωρίς να έχουν ακόμη φορολογική ενημερότητα.

Όπως θα έχεις καταλάβει, αγαπητέ αναγνώστη, αν δεν έχεις χάσει το μέτρημα, η παρούσα Βουλή ουσιαστικά έχει ψηφίσει δύο πράγματα: το μεσοπρόθεσμο και τον προϋπολογισμό. Δηλαδή δύο νομοθετήματα που, αν δεν ψηφίζονταν, θα έπεφτε η κυβέρνηση -και θυμόμαστε ελπίζω όλοι με ποιες υπέροχες διαδικασίες και με πόσα παρατράγουδα ψηφίστηκαν.

Ένα εξάμηνο δεν είναι μικρό χρονικό διάστημα. Στη ζωή μιας Βουλής και μιας κυβέρνησης αποτελεί το ένα όγδοο του μέγιστου συνταγματικά επιτρεπτού χρόνου -κι αν λάβουμε υπ' όψη μας την πιο πρόσφατη εμπειρία, το κλάσμα μεγαλώνει στο ένα πέμπτο ή το ένα τέταρτο. Σε αυτό το εξάμηνο λοιπόν έχουμε μια Βουλή που δεν νομοθετεί και μια κυβέρνηση που δεν συνεδριάζει (πόσες φορές έχει συνέλθει το υπουργικό συμβούλιο;), και βασικά το μαγαζί δουλεύει με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, "προσωπικές εντολές" Σαμαρά και φετφάδες του Στουρνάρα. Του ίδιου Στουρνάρα, ας μην ξεχνάμε, που δεν θέλει τη Βουλή να ανακατεύεται πολύ με τις αποκρατικοποιήσεις, γιατί λέει θα δυσαρεστηθούν οι επενδυτές, και που δίνει οδηγίες στη ΔΕΗ να αγνοεί τις αποφάσεις της (κατά τα λοιπά) ανεξάρτητης Δικαιοσύνης -ενώ άλλοι συνάδελφοί του στην κυβέρνηση σπεύδουν να εφαρμόσουν αποφάσεις που δεν έχουν ακόμη εκδοθεί. Κι ενώ συμβαίνουν αυτά τα θαυμαστά, στα τρέντυ διαδικτυακά μέσα αρχίζουν και ξεπετάγονται φωνούλες που μας διαβεβαιώνουν ότι υπάρχουν και αγαθά πραξικοπήματα, ενώ στο Βήμα (της αστικής σοβαρότητας και του συνταγματικού τόξου) ο κύριος Μαλούχος οδύρεται για τη Δημοκρατία που έχει μπει στο φέρετρο και προτείνει να τη βγάλουμε απ' το φέρετρο και να τη βάλουμε στο γύψο (με άλλα λόγια, να κηρυχτεί η χώρα σε κατάσταση πολιορκίας, ό,τι κοντινότερο σε πραξικόπημα προβλέπει το ίδιο το Σύνταγμα δηλαδή, μόνο χωρίς τα τανκς -δεν μας φτάνανε οι θεσμικοί συνταγματολόγοι, πλακώσανε κι οι κομπογιαννίτες).

Λοιπόν, να με συμπαθάτε, αλλά θα το πω: ζούμε σε μια κατάσταση παρατεταμένης συνταγματικής εκτροπής, και είναι καιρός να το αναγνωρίσουμε. Όλες οι ασφαλιστικές δικλείδες που προβλέπονται από τον καταστατικό χάρτη της χώρας προκειμένου να λειτουργεί ομαλά το πολίτευμα έχουν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο αδρανοποιηθεί ή αποδυναμωθεί, από τη διάκριση των εξουσιών έχει απομείνει μόνο το κέλυφος, η Δικαιοσύνη είναι σαν να μην υπάρχει -όλο αυτό το πράγμα μπορεί να λέγεται ακόμα Δημοκρατία και συντεταγμένο Κράτος δικαίου μόνο κατ' ευφημισμό.

Δεν είναι ότι η λειτουργία των θεσμών υπήρξε ποτέ υποδειγματική στη χώρα μας (τουλάχιστον όσα χρόνια θυμάμαι εγώ), αλλά εδώ έχουμε μια σοβαρή κλιμάκωση της κατάστασης -την οποία, όσο την περνάμε στα ψιλά τόσο τη συνηθίζουμε, κι όσο τη συνηθίζουμε τόσο υπάρχει κίνδυνος να παγιωθεί. Σιγά-σιγά η χώρα μετατρέπεται σε χαλιφάτο, με χαλίφη το Σαμαρά και με τον Στουρνάρα σε ρόλο βεζύρη. Κι επειδή εγώ δεν το θυμάμαι, θα ήθελα να μου απαντήσει κάποιος: πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι θέλουμε κάτι τέτοιο;

Μικρές, χαριτωμένες προβοκάτσιες...

Χασοδίκης...

Θέλω να κάνω μια νομοτεχνική βελτίωση επί της παραγράφου Γ που αφορά τη Βουλή. Στην υποπαράγραφο Γ.1. στην εσωτερική παράγραφο δ) της υποπερίπτωσης α. της περίπτωσης 7 διαγράφονται οι λέξεις: "Σύμφωνα με τα ειδικότερα οριζόμενα στον Κανονισμό της". Ευχαριστώ πολύ.

Με αυτά τα λίγα λόγια (εδώ, σελ.220-221), ειπωμένα από τον Υπουργό των Οικονομικών κύριο Γιάννη Στουρνάρα, κάποια στιγμή λίγο μετά τις 6 το απόγευμα της Τετάρτης, ξεκίνησε ένα κοινοβουλευτικό θρίλερ (με στοιχεία βουκολικής κωμωδίας) που θα μπορούσε να έχει τίτλο "Οι κατηραμένοι υπάλληλοι της Βουλής και τα προκλητικά προνόμιά τους". Στο παρόν ποστ, που προειδοποιώ ότι δεν είναι απλό σεντόνι αλλά ολόκληρο σετ κρεβατοκάμαρας, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το ζήτημα απ' όλες τις πλευρές -αφορμή στάθηκαν διάφορες σχετικές συζητήσεις που έγιναν στα σόσιαλ μύδια από την Τετάρτη και μετά, και στις οποίες έτυχε να πάρω μέρος ή να τις παρακολουθήσω. Βάλε καφέ, αγαπητέ αναγνώστη, οπλίσου με υπομονή -και πάμε:

Τα διαδικαστικά: Είναι σαφές ότι ο Στουρνάρας, όταν έφερε την επίμαχη ρύθμιση στην Ολομέλεια, διευκρίνισε ότι πρόκειται για "νομοτεχνική βελτίωση". Είναι εξίσου σαφές όμως ότι οι παρόντες βουλευτές, την ώρα που αρχίζουν οι αντεγκλήσεις, δεν έχουν καταλάβει καλά περί τίνος πρόκειται και αναφέρονται (στην αρχή τουλάχιστον) σε "τροπολογία", σύγχυση που επιτείνει το γεγονός ότι ακριβώς την ώρα εκείνη διάλεξε το φωτοτυπικό της Βουλής για να πάθει ντουβρουτζά (ένα τό 'χουν φαίνεται και μονάκριβο...), με αποτέλεσμα να μην έχει διανεμηθεί στους βουλευτές το κείμενο της παρέμβασης, ενώ και ο προεδρεύων κύριος Γρηγοράκος (ΠΑΣΟΚ) δεν βοηθάει την κατάσταση -αφού, μολονότι ακούει π.χ. τον βουλευτή Μαριά (ΑνεξΕλ) να μιλάει για τροπολογία, δεν παρεμβαίνει να διορθώσει.

Θα μου πεις, γιατί έχει σημασία αν είναι το ένα ή το άλλο. Ας δούμε τι λέει ο Κανονισμός της Βουλής σχετικά. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 88:

1. Oι τρoπoλoγίες περιέχoυν είτε τρoπoπoιήσεις συγκεκριμένων άρθρων ή συγκεκριμένων διατάξεων νομοσχεδίoυ ή πρότασης νόμoυ είτε πρoσθήκες νέων άρθρων ή διατάξεων.
.....
6. Oι τρoπoλoγίες τυπώνoνται και διανέμoνται στoυς Boυλευτές πριν από την έναρξη της συζήτησης κατ' άρθρo τoυ αντίστoιχoυ νομοσχεδίoυ ή πρότασης νόμoυ.

Είναι λοιπόν σαφές ότι εκείνη την ώρα, λίγο-πολύ στη μέση της (ενιαίας) συζήτησης του νομοσχεδίου, τροπολογία δεν μπορεί να κατατεθεί, δεν το επιτρέπει ο Κανονισμός. Και επειδή η τήρηση του Κανονισμού επαφίεται πρώτα-πρώτα στο Προεδρείο, ο ίδιος ο προεδρεύων θα όφειλε να μην δεχτεί να εισάγει τροπολογία εκείνη την ώρα και να μην τη φέρει στο σώμα για συζήτηση.

Όμως ο Στουρνάρας έφερε λέει "νομοτεχνική βελτίωση". Μάλιστα. Ας ανατρέξουμε πάλι στον Κανονισμό της Βουλής, στο άρθρο 104 αυτή τη φορά, που μας λέει τι γίνεται με τις νομοτεχνικές βελτιώσεις, αφού θυμίσουμε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο συζητήθηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, που σημαίνει μία ενιαία συζήτηση καταρχήν, κατ' άρθρο (ένα άρθρο ήταν άλλωστε) και στο σύνολό του:

5. Kατά την ψήφιση στo σύνoλo τoυ συναρμoλoγημένoυ κειμένoυ τoυ νομοσχεδίoυ ή της πρότασης νόμoυ δεν είναι επιτρεπτή καμία μεταβoλή τoυ, εκτός εάν αφoρά απoκλειστικά είτε τη διόρθωση φραστικών ή νoμoτεχνικών λαθών και αβλεψιών είτε την αρίθμηση των άρθρων και των διατάξεων και τις παραπoμπές σε άλλες διατάξεις είτε βελτιώσεις γλωσσικές, γραμματικές, συντακτικές. Oι διoρθώσεις ή βελτιώσεις αυτoύ τoυ κειμένoυ δεν πρέπει να μεταβάλλoυν την έννoιά τoυ.

Είναι νομίζω απολύτως σαφές το νόημα της διάταξης αυτής του Κανονισμού: ναι μεν διορθώσεις επιτρέπονται, αν μη τι άλλο προκειμένου ο ψηφισμένος νόμος που θα πάει να δημοσιευτεί στο ΦΕΚ να μην περιλαμβάνει μικρολαθάκια που ενδεχομένως θα δυσχεράνουν την εφαρμογή του, τέτοιες "βελτιώσεις" όμως δεν επιτρέπεται να μεταβάλλουν την έννοια της διάταξης, με άλλα λόγια δεν επιτρέπεται π.χ. να διευρύνουν ή να περιορίζουν τα έννομα αποτελέσματά της. Και ελπίζω ότι δεν χρειάζεται ειδική επιχειρηματολογία για να καταλάβει κανείς ότι η επέμβαση του Στουρνάρα στο κείμενο του νομοσχεδίου, αν και αφαιρεί όλες κι όλες οκτώ λεξούλες, αλλάζει εντελώς το νόημα, εφόσον καταργεί την αναφορά στον Κανονισμό της Βουλής.

Θα μου πείτε ίσως ότι αυτά είναι διαδικαστικές λεπτομέρειες, και γιατί να κολλάμε σε τέτοια ζητήματα όταν η ουσία είναι, όπως είπε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ_ κύριος Μάκης Βορίδης, ότι η περίπτωση των υπαλλήλων της Βουλής "πρέπει να ενταχθεί μέσα στη γενικότερη προσπάθεια που κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της χώρας. Αυτό είναι ως γενική κατεύθυνση. Δεν έχει να κάνει με τη μείωσή τους, δεν έχει να κάνει με την απαξίωσή τους. Αντίθετα. Έχει να κάνει όμως με προσαρμογές που είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να κάνουμε και κάνουν τα συγκεκριμένα μέτρα", γι' αυτό και στη συνέχεια ο ίδιος κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες ότι "κρύβονται πίσω από το συνταγματικό ζήτημα" (σελ262-263).

Θα μπορούσα να απαντήσω αυτό που είπε ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης, ότι δηλαδή ακόμη και οι μπανανίες έχουν κανόνες, αλλά δεν θα το κάνω. Αντ' αυτού, θα παραθέσω τα λόγια ενός μεγάλου κοινοβουλευτικού μας ανδρός, τα οποία είναι επίσης καταγεγραμμένα στα πρακτικά της Βουλής από τη συνεδρίασή της της 18-10-2011 -ένα χρόνο και κάτι ψιλά πιο πριν, και ευτυχώς που τα scripta manent:

Όταν συζητάμε ένα θέμα αντισυνταγματικότητας, δεν είναι υποχρεωτικό ότι μας αρέσει η διάταξη του Συντάγματος. Μπορεί κάποιοι από εμάς να πιστεύουν ότι διατάξεις του Συντάγματος θα έπρεπε να αναθεωρηθούν και ότι δεν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, ότι κακώς βρίσκονται μέσα στο Σύνταγμα. Όμως, παρά ταύτα, είναι μέσα στο Σύνταγμα. Και από τη στιγμή που είναι στο Σύνταγμα και μέχρι να αναθεωρηθούν, αυτές οι διατάξεις μας δεσμεύουν. ... Το λέω αυτό, γιατί πάλι θα προταχθεί αυτό που προετάχθη από τον κύριο Υπουργό στην προηγούμενη τοποθέτησή του, ότι μ' αυτή τη γενική αντίληψη περί "εθνικού συμφέροντος" δεν έχει σημασία ο Κανονισμός της Βουλής και κατ' επέκταση δεν έχει σημασία και το Σύνταγμα. Εκείνο που έχει σημασία είναι η πολιτική στόχευση που νομίζει ότι υπηρετεί η Κυβέρνηση και επομένως, πρέπει να παρακάμψουμε και το Σύνταγμα και τον Κανονισμό, για να φτάσουμε στο ποθητό αποτέλεσμα. ...Εδώ, λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βρίσκεστε μπροστά στο εξής δίλημμα: Μπροστά σε αυτή τη δήθεν σκοπιμότητα που σας περιγράφει ο κύριος Υπουργός θα περιφρονήσετε πλήρως όλες τις διατάξεις του Συντάγματος; Αδιαφορούμε για τα πάντα; Για να επιτύχουμε τελικώς τι; Και επειδή ο κύριος Πρωθυπουργός επικαλέστηκε τον πατριωτισμό σας, δεν είναι πατριωτισμός η τήρηση του Συντάγματος; Ποιος είναι ο μεγαλύτερος πατριωτισμός, ακόμη και κυρίως για τους ανθρώπους που προέρχονται από την Αριστερά ή την Κεντροαριστερά, αν όχι η τήρηση του Συντάγματος;

Και ναι, ο μεγάλος αυτός κοινοβουλετικός άνδρας είναι (τα-ταααααν!)... ο κύριος Μάκης Βορίδης, βουλευτής τότε του ΛάΟΣ (εδώ, σελ.51-54). Προσυπογράφω και δεν έχω να προσθέσω ούτε λέξη.

Η ουσία: Υπάρχει πολύς κόσμος που δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι οι υπάλληλοι της Βουλής έχουν ήδη ενταχθεί στο ενιαίο μισθολόγιο από τον Οκτώβριο του 2011 κιόλας, όταν ακόμα δηλαδή πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο ΓΑΠ, αξιωματική αντιπολίτευση η ΝΔ_ και πάει λέγοντας. Πράγματι, το Β' κεφάλαιο του Ν. 4024/2011 που καθιερώνει το ενιαίο μισθολόγιο, στο άρθρο 4 παρ.1 προβλέπει ότι:

Στις διατάξεις του παρόντος Κεφαλαίου υπάγονται οι μόνιμοι και δόκιμοι πολιτικοί υπάλληλοι και οι υπάλληλοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ): .... Επίσης υπάγονται:
δ) οι υπάλληλοι της Βουλής, σύμφωνα με τα ειδικότερα οριζόμενα στον Κανονισμό της, και της Προεδρίας της Δημοκρατίας με την επιφύλαξη των οριζομένων στο π.δ. 351/1991 (Α' 121), όπως ισχύει...

Όπως είδαμε, η τροποποίηση που θέλησε να φέρει ο Στουρνάρας και ξεσήκωσε όλη τη φασαρία, αφαιρούσε από την παραπάνω διάταξη την περικοπή "σύμφωνα με τα ειδικότερα οριζόμενα στον Κανονισμό της". Η αντιπολίτευση υποστήριξε (κυρίως οι ΑνεξΕλ, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ) ότι με την τροποποίηση αυτή ουσιαστικά καταργείται το αυτοδιοίκητο της Βουλής, ενώ ο Λαφαζάνης είπε και κάτι ακατάληπτα, ότι λέει οι υπάλληλοι της Βουλής μετατρέπονται σε κυβερνητικούς υπαλλήλους (ανάθεμα κι αν κατάλαβα τι εννοούσε, κι ανάθεμα αν κατάλαβε κι ο ίδιος). Δεν είναι όμως εκεί το ζήτημα. Πράγματι, το άρθρο 65 του Συντάγματος προβλέπει (στην παράγραφο 6):

O Kανονισμός καθορίζει την οργάνωση των υπηρεσιών της Bουλής υπό την εποπτεία του Προέδρου, καθώς και όλα όσα αφορούν το προσωπικό της. Oι πράξεις του Προέδρου που αφορούν την πρόσληψη και την υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού της Bουλής υπόκεινται σε προσφυγή ή αίτηση ακύρωσης στο Συμβούλιο της Eπικρατείας.

Υπάρχει όμως και το άρθρο 103 του Συντάγματος, που λέει τα εξής:

1. Oι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του Kράτους και υπηρετούν το Λαό, οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην Πατρίδα. Tα προσόντα και ο τρόπος του διορισμού τους ορίζονται από το νόμο.
....
4. Oι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν. Aυτοί εξελίσσονται μισθολογικά σύμφωνα με τους όρους του νόμου και, εκτός από τις περιπτώσεις που αποχωρούν λόγω ορίου ηλικίας ή παύονται με δικαστική απόφαση, δεν μπορούν να μετατεθούν χωρίς γνωμοδότηση ούτε να υποβιβαστούν ή να παυθούν χωρίς απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, που αποτελείται τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα από μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους. Kατά των αποφάσεων των συμβουλίων αυτών επιτρέπεται προσφυγή στο Συμβούλιο της Eπικρατείας, όπως νόμος ορίζει.
....
6. Oι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων έχουν εφαρμογή και στους υπαλλήλους της Bουλής, οι οποίοι κατά τα λοιπά διέπονται εξ ολοκλήρου από τον Kανονισμό της, καθώς και στους υπαλλήλους των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των λοιπών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Δηλαδή, για να το συνοψίσουμε το θέμα: Πράγματι το αυτοδιοίκητο της Βουλής κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα. Και πράγματι το Σύνταγμα επιτρέπει στον Κανονισμό της Βουλής να ρυθμίζει τα θέματα του προσωπικού της, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπει και στον κοινό νομοθέτη ("σύμφωνα με τους όρους του νόμου") να ρυθμίζει τη μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων της Βουλής, παράλληλα με τις όποιες άλλες προβλέψεις του Κανονισμού της.

Όπως είδαμε πιο πριν, ο νομοθέτης έχει κάνει χρήση αυτής της ευχέρειας ήδη από πέρσι, και έχει εντάξει και τους υπαλλήλους της Βουλής στο ενιαίο μισθολόγιο του Ν. 4024/2011. Και γεννάται το εξής ερώτημα: τι θα γινόταν αν ο Στουρνάρας έφερνε αυτήν την τροποποίηση από την αρχή της διαδικασίας, χωρίς να παραβιάζει τον κανονισμό της Βουλής; Τι θα γινόταν αν αυτή η τροποποίηση περνούσε και ψηφιζόταν με οποιονδήποτε τρόπο; Ποιο θα ήταν το πρακτικό αποτέλεσμα αν αυτές οι οκτώ λεξούλες που παραπέμπουν στην Κανονισμό της Βουλής αφαιρούνταν από τη διάταξη του νόμου του ενιαίου μισθολογίου;

Απολύτως κανένα.

Δεν θα άλλαζε τίποτα.

Να το επαναλάβω: δεν θα άλλαζε τίποτα. Και να το εξηγήσω: Είδαμε ότι, ήδη από πέρσι, το μισθολογικό και βαθμολογικό καθεστώς των υπαλλήλων της Βουλής έχει ευθυγραμμιστεί με τα αντίστοιχα καθεστώτα των υπολοίπων υπαλλήλων του Δημοσίου, με βάση τον νόμο 4024/2011 για το ενιαίο μισθολόγιο. Από εκεί και πέρα, τα όποια τυχόν έξτρα προνόμια απολαμβάνουν οι υπάλληλοι της Βουλής προβλέπονται είτε στον ίδιο τον Κανονισμό της, είτε σε αποφάσεις των εκάστοτε Προέδρων της που έχουν εκδοθεί επίσης κατ' εφαρμογήν του Κανονισμού της.

(Εδώ μια παρένθεση: Αν ψάξει κανείς πού τέλος πάντων στον Κανονισμό της Βουλής προβλέπονται τέτοια προνόμια για τους υπαλλήλους της, δεν πρόκειται να βρει τίποτα. Αν τύχει όμως να διαβάσει το άρθρο 11 του Κανονισμού, θα δει μεταξύ άλλων αυτή τη διάταξη στην παράγραφο 4:

O Πρόεδρoς της Boυλής πρoΐσταται στις υπηρεσίες της Boυλής και συντoνίζει τη δραστηριότητά τoυς, πρoσλαμβάνει, σύμφωνα με τις διατάξεις τoυ Oργανισμoύ της Boυλής (Kανoνισμός της Boυλής, Mέρoς B΄-Πρoσωπικό), τo πρoσωπικό της Boυλής, εκδίδει όλες τις πράξεις πoυ αφoρoύν την υπηρεσιακή κατάστασή τoυ, δίνει εντoλές για την ενέργεια των δαπανών της Boυλής μέσα στα πλαίσια τoυ πρoϋπoλoγισμoύ της και απoφασίζει για τη διάθεση και χρήση των χώρων της Boυλής.

Λοιπόν, αυτό το "Μέρος Β' -Προσωπικό", απουσιάζει παντελώς από τον ιστότοπο της Βουλής. Επίσης, απουσιάζει παντελώς οποιοδήποτε αρχείο αποφάσεων του Προέδρου της Βουλής (ή της διάσκεψης των Προέδρων), στο οποίο θα μπορούσε να ανατρέξει κανείς και να επαληθεύσει αν όντως προβλέπονται προνόμια όπως αυτά που περιγράφονται εδώ, και αν ναι, ποιοι ήταν οι Πρόεδροι της Βουλής που τα καθιέρωσαν. Κλείνει η παρένθεση.)

Για να ανακληθούν επομένως αυτά τα προνόμια πρέπει είτε να ανακληθούν οι αποφάσεις του Προέδρου της Βουλής που τα καθιέρωσαν (πράγμα που γίνεται με νεότερες αποφάσεις του Προέδρου της Βουλής), είτε να τροποποιηθεί ο Κανονισμός της Βουλής (πράγμα που γίνεται από την ίδια τη Βουλή), είτε και τα δύο. Αν δεν συμβεί αυτό, οποιαδήποτε άλλη νομοθετική παρέμβαση παραμένει χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα όσον αφορά αυτά τα προνόμια. Για να το πω αλλιώς: είτε υπάρχει η φρασούλα "σύμφωνα με τα ειδικότερα οριζόμενα στον Κανονισμό της" στο οικείο άρθρο του νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο είτε όχι, το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό: εφόσον ο Κανονισμός της Βουλής εξακολουθεί να ισχύει χωρίς τροποποίηση, εφόσον οι αποφάσεις του Προέδρου της Βουλής δεν ανακαλούνται, εφόσον η εκτέλεση του προϋπολογισμού της Βουλής παραμένει ευθύνη του Προέδρου της, τα προνόμια παραμένουν ανέγγιχτα, και δεν πα' να λέει ό,τι θέλει ο νόμος για το ενιαίο μισθολόγιο, ο Στουρνάρας και το μεσοπρόθεσμό του.

Και τότε, γιατί έγινε όλος αυτός ο σαματάς; Γιατί ξεσηκώθηκαν οι υπάλληλοι της Βουλής και προκήρυξαν απεργία μες στη μέση της συνεδρίασης, γιατί αφηνίασε ο Λαφαζάνης και ο Μαριάς και ο Καμμένος, γιατί τέλος πάντων έγινε τόσο σούσουρο και κόντεψε να τιναχτεί η Ολομέλεια στον αέρα;

Η απάντηση έχει να κάνει περισσότερο με την ψυχολογία παρά με τη νομική. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι πρόκειται για μια συνεδρίαση της Ολομέλειας που διεξάγεται σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα, με χιλιάδες κόσμο να διαδηλώνει απ' έξω και με συνεχείς αντεγκλήσεις μέσα στην αίθουσα ήδη από το πρωί. Και ξαφνικά έρχεται μια ρύθμιση από τον υπουργό των Οικονομικών, με εντελώς κρυπτική διατύπωση ("η υποπαράγραφος της εσωτερικής παραγράφου, η υποπερίπτωση της περιπτώσεως" και λοιπά), η οποία πάει να περάσει στα μουλωχτά, σε άσχετο χρόνο: είναι εντελώς φυσιολογικό που το μυαλό όλων των ενδιαφερομένων πάει κατευθείαν στο πονηρό -το περίεργο θα ήταν να μην πήγαινε. Σήμερα που κάθομαι και τα γράφω αυτά είναι Κυριακή, τέσσερις ολόκληρες ημέρες μετά τα γεγονότα, και αφού έχω αφιερώσει αρκετές ώρες για να ξαναδώ το βίντεο από τη συνεδρίαση, να διαβάσω τα πρακτικά, να ψάξω τα περσινά πρακτικά των συνεδριάσεων για το ενιαίο μισθολόγιο, να διαβάσω ρεπορτάζ. Οι υπάλληλοι και οι βουλευτές, που δεν είχαν αυτήν την πολυτέλεια, αντέδρασαν ενστικτωδώς. Δεν θέλω να τους δικαιολογήσω (για μένα ας πούμε η κήρυξη απεργίας εκεί επιτόπου ήταν απαράδεκτη κίνηση), αλλά εν πάση περιπτώσει ας τό 'χουμε στο μυαλό μας.

Το ερώτημα όμως που θά 'πρεπε να γίνει είναι άλλο -και δυστυχώς μέσα στη Βουλή η μόνη που το έθεσε, αλλά δεν επέμεινε να πάρει απάντηση, ήταν η συντρόφισσα Αλέκα: γιατί μπήκε στον κόπο ο Στουρνάρας να στήσει όλη αυτή τη μηχανή;

Ας θυμίσουμε τα βασικά: μιλάμε για ένα νομοσχέδιο που υποτίθεται ότι το επεξεργαζόταν η κυβέρνηση επί τέσσερις μήνες, που υποτίθεται ότι κάθε μέτρο και κάθε ρύθμιση που περιλαμβάνει είχε τσεκαριστεί και διπλοτσεκαριστεί με τους εντεταλμένους της τρόικας πριν φτάσει να κατατεθεί στο Κοινοβούλιο, που με βάση αυτό και τις προβλέψεις του καταρτίστηκε και ο προϋπολογισμός του 2013 -ο οποίος σημειωτέον είχε ήδη κατατεθεί προηγουμένως. Δηλαδή τι; Θυμήθηκε ο Στουρνάρας πεντακόσιες τριάντα δύο ρυθμίσεις και ξέχασε μόνο αυτήν; Έπιασε να ξαναδιαβάσει το νομοσχέδιο κατά τις πέντε το απόγευμα, έτσι για να σκοτώσει την ώρα του, και ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι του ξέφυγε η συγκεκριμένη ρύθμιση; Τον πήρε τηλέφωνο ο Τόμσεν και του είπε "βρε Γκιάννης, εκείνη τη ρύτμιση γκια υπαλλήλους Βουλής την έβαλες;"

Εντάξει, αγαπητέ αναγνώστη, μπορεί νά 'γινε κι έτσι -επίσης μπορεί να υπάρχουν και νεράιδες. Υπάρχουν όμως και πιο αληθοφανείς εξηγήσεις από τις νεράιδες: όπως π.χ. ότι η κυβέρνηση σκόπιμα ξεκίνησε αυτήν την ιστορία, όχι διότι τάχα θυμήθηκε τα προκλητικά προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής, αλλά διότι θέλησε να στήσει ένα επικοινωνιακό παιχνιδάκι που θα τραβήξει την προσοχή από το ίδιο το πακέτο των μέτρων, και παράλληλα να επιχειρήσει να παγιδεύσει την αντιπολίτευση με όχημα τον κοινωνικό αυτοματισμό. Λέω "η κυβέρνηση" και όχι "ο Στουρνάρας": δεν είναι ότι τον υπουργό τον έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά μου φαίνεται απίθανο να σκαρφίστηκε ένα τέτοιο τερτίπι που βρωμάει δεξιίλα δεκαετίας '50 από χιλιόμετρα. Πιο πολύ μου κάνει για "με εντολή Σαμαρά" το τέχνασμα αυτό. Φτάνει άλλωστε να παρακολουθήσει κανείς τον Στουρνάρα στο βίντεο της συνεδρίασης, με πόσο ελάχιστη πειθώ "καταγγέλλει" την αντιπολίτευση, για να πειστεί ότι προσπαθεί να φορέσει ένα κουστούμι που δεν είναι το δικό του.

Μπορεί ο Λαφαζάνης να μην αντέδρασε σωστά (όχι πάντως γιατί χρησιμοποίησε λέξεις όπως "πραξικόπημα", "μπανανία" ή "καισαρίσκος", αλλά γιατί δεν κατάφερε να ξεχωρίσει στις παρεμβάσεις του το υπαρκτό θεσμικό ζήτημα από το ανύπαρκτο ουσιαστικό, ούτε να καταδείξει τη σκοπιμότητα του κυβερνητικού ελιγμού), αλλά και σωστά να αντιδρούσε δεν θα υπήρχε καμία διαφορά: ούτως ή άλλως η κυβέρνηση θα έβγαινε στα κεραμίδια να φωνάξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προστατεύει τα προκλητικά προνόμια καλυπτόμενος πίσω από τον Κανονισμό της Βουλής. Κι αφού στο ίδιο δόκανο πιάστηκαν και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, ακόμα καλύτερα -μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.

Όμως η επιτυχία αυτού του ελιγμού προϋποθέτει να διαθέτεις ορισμένα όπλα, και η κυβέρνηση φαίνεται ότι είναι σίγουρη πως τα διαθέτει: πρώτον, την κοντή μνήμη της κοινής γνώμης. Ποιος θυμάται αλήθεια ότι πέρσι, όταν συζητιόταν ο νόμος για το ενιαίο μισθολόγιο, η ΝΔ_ (αξιωματική αντιπολίτευση τότε), που σήμερα αποστρέφεται τάχα τα θεσμικά προσκόμματα, είχε προβάλει τρεις ενστάσεις αντισυνταγματικότητας (και είχε υποστηρίξει ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλες δέκα, "κραυγαλέες" κιόλας); Τις οποίες μάλιστα τις υποστήριξε όχι όποιος κι όποιος, αλλά το βαρύ πυροβολικό του νεοδημοκρατικού νομικού οπλοστασίου, ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος με τ' όνομα (εδώ, σελ.43 και επόμενες). Ο οποίος, παρεμπιπτόντως το αναφέρω, στη συζήτηση της Τετάρτης, και ενώ τέθηκε θέμα Συντάγματος και Κανονισμού της Βουλής, έλαμψε δια της απουσίας του (προφανώς γιατί και η ξεφτίλα έχει όρια). Όπως έλαμψε δια της απουσίας του και ο νομομαθής και πεπειραμένος κ. Κουβέλης, και η ΔΗΜΑΡ συνολικά -έτσι παρεμπιπτόντως το αναφέρω κι αυτό.

Το δεύτερο όμως και πιο σπουδαίο όπλο της κυβέρνησης είναι ένας επικοινωνιακός μηχανισμός πρόθυμος να κατευθύνει την προσοχή της κοινής γνώμης εκεί που εξυπηρετεί την κυβέρνηση. Κι ο μηχανισμός αυτός υπάρχει: τουλάχιστον δύο ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί (Μέγκα και Σκάι), συν οι εφημερίδες των αντίστοιχων εκδοτικών συγκροτημάτων (ΔΟΛ, Μπόμπολα, Αλαφούζου), συν τα όλο και πιο ελεγχόμενα κρατικά κανάλια, συν ένας στρατός από διαδικτυακά μέσα, από υποτίθεται σοβαρά μέχρι παντελώς ανυπόληπτα, τα οποία πρόθυμα παπαγαλίζουν ό,τι βολεύει την κυβέρνηση. Να μην αρχίσω να λέω ονόματα, είναι γνωστά σε όλους. Κι αν έχεις καμιά αμφιβολία, αγαπητέ αναγνώστη, για τους σκοπούς του μηχανισμού αυτού, αναλογίσου και το εξής: στη συνεδρίαση της Τετάρτης, ο πρώτος βουλευτής που επικαλέστηκε τη "δικαιολογημένη" -όπως τη χαρακτήρισε- απεργία των υπαλλήλων της Βουλής και ζήτησε να διακοπεί η συνεδρίαση δεν ήταν του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Ποιος ήταν;

Ο βουλευτής του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης. Ορίστε τι είπε (σελ.244):

Η απαράδεκτη τροπολογία, μέσα σε ένα νομοσχέδιο καρμανιόλα που έφερε ο κ. Στουρνάρας, γιατί τροπολογία είναι και δεν είναι νομοτεχνική βελτίωση, προκάλεσε δικαιολογημένα την απεργία των υπαλλήλων της Βουλής από τις 19:00. Θεωρούμε ότι με απεργούς τους εργαζόμενους στη Βουλή, δεν μπορεί να συνεχιστεί η συζήτηση και η ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου.

Κι όμως, ούτε η κυβέρνηση ούτε κανένα από τα παπαγαλάκια της δεν βγήκε να καταγγείλει το ΚΚΕ ότι τάχα υποκίνησε τους υπαλλήλους της Βουλής σε απεργία, ή ότι φέρνει θεσμικά προσκόμματα για να εμποδίσει την ψήφιση ενός τόσο αναγκαίου μέτρου. Γιατί; Μα γιατί, προφανώς, το ΚΚΕ δεν είναι ο στόχος. Αντιθέτως, στο μέτρο και στο βαθμό που το ΚΚΕ αλιεύει ψήφους από την ίδια δεξαμενή με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένας ακούσιος σύμμαχος -ο εχθρός του εχθρού που είναι φίλος. Κι έτσι παραμένει βολικά έξω από το κάδρο, για να πέσει το ανάθεμα αλλού.

Λοιπόν, για να τελειώνουμε κι επειδή το ποστ παρατράβηξε: αν θέλουν οι καλοί δημοσιογράφοι να προσφέρουν υπηρεσία στο κοινωνικό σύνολο, έχω να τους προτείνω τα εξής: α) να ψάξουν να βρουν το κρυμμένο Β' μέρος του Κανονισμού της Βουλής, αυτό από το οποίο πηγάζουν τα περιβόητα προνόμια, και να το φέρουν στη δημοσιότητα. Εδώ δεν υπάρχει και θέμα με τα προσωπικά δεδομένα... β) Να ψάξουν να βρουν τις αποφάσεις των Προέδρων της Βουλής που θεσπίζουν αυτά τα προνόμια, και να ενημερώσουν την κοινή γνώμη ποιοι ήταν αυτοί οι Πρόεδροι που τις εξέδωσαν. γ) Να ρωτήσουν τον σημερινό Πρόεδρο της Βουλής γιατί δεν ανακαλεί αυτά τα προνόμια, όσα τέλος πάντων μπορεί να ανακαλέσει στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του. δ) Να ρωτήσουν την κυβέρνηση γιατί δεν απαιτεί από το Προεδρείο της Βουλής (5 από τα 7 μέλη του οποίου ανήκουν σε ΝΔ_ και ΠΑΣΟΚ) να προχωρήσει τη διαδικασία τροποποίησης του Κανονισμού της και ανάκλησης των εν λόγω αποφάσεων.

Θα το κάνουν; Προσωπικά, είμαι βέβαιος πως όχι -αν ήθελαν, θα το είχαν κάνει ήδη. Εν πάση περιπτώσει, εγώ μια φορά την πρόκληση τη βάζω: ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.


ΥΓ: Το βίντεο από τη συνεδρίαση, για του λόγου το αληθές υπάρχει στο σάιτ της Βουλής, εδώ ("Συνεδρίαση Ολομέλειας 7/11/2012 ΞΕ', κυρίως το Γ' μέρος και η τελευταία μισή ώρα από το Β'). Τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά, εδώ.

Σπέσιαλ θενκς στον @cSbokos και την @krjoan για την παρακίνηση.

The point of no return...

xasodikis...

Πάρε για παράδειγμα την Ισπανία. Πριν από κανα χρόνο λέγαμε ότι η κρίση την αγγίζει, τώρα πια δεν την αγγίζει απλώς, την έχει ταράξει στις μπουνιές, την έχει πετάξει παραζαλισμένη στο καναβάτσο κι ετοιμάζεται να τη βγάλει νοκ άουτ. Η κυβέρνηση Ραχόι, που καλά-καλά δεν έχει κλείσει εξάμηνο στο γκουβέρνο, που οι υπουργοί της ακόμα τακτοποιούν τα πράγματά τους στα συρτάρια των γραφείων τους, ανακαλύπτει κάθε μέρα κι από έναν σκελετό σε κάποια ντουλάπα, μια σκασμένη τράπεζα εδώ, μια χρεοκοπημένη περιφέρεια παρακεί. Ο Ραχόι κοιτάζει προς τους Ευρωπαίους εταίρους περιμένοντας βοήθεια, κάτι βρε αδερφέ, μην καταντήσει κι αυτός, πρωθυπουργός πράμα κοτζάμ πρώην αυτοκρατορίας να τρέχει στο ΔΝΤ με το χέρι απλωμένο, και ποια είναι η πιο προχωρημένη απάντηση που βρίσκει να του δώσει η σύμμαχος Ευρώπη, δια στόματος Όλι Ρεν;

Εεεε... Να... Κοιτάξτε, μπορεί και να το σκεφτούμε να σας δώσουμε έναν χρόνο ακόμα για να μειώσετε το έλλειμμά σας... Αλλά στο μεταξύ ετοιμάστε κι εσείς ένα πακέτο αλά γκρεκ, με αυξήσεις ΦΠΑ, μειώσεις δημοσίων δαπανών, μειώσεις μισθών, ξέρετε, τα γνωστά.

Γκέημ όβερ.

Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να πιστεύει ειλικρινά κανείς ότι αυτός ο δρόμος που έχει πάρει η Ευρωζώνη, ο δρόμος της Αυστηράς Δημοσιονομικής Πειθαρχίας Υπεράνω Όλων, είναι βιώσιμος όχι πλέον μακροπρόθεσμα, αλλά σε ορίζοντα εξαμήνου ή έτους. Μια φορά κι έναν καιρό, ας πούμε είκοσι χρόνια πριν, οι πολίτες της Δυτικής Ευρώπης μακάριζαν τους εαυτούς τους για το βιοτικό τους επίπεδο σε σύγκριση με τη μαύρη φτώχεια των κατοίκων του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Σήμερα, μετά από δέκα χρόνια κοινού νομίσματος, όλο και περισσότεροι δυτικοευρωπαίοι ξεπέφτουν σιγά-σιγά (ή και γοργά-γοργά) σε επίπεδα φτώχειας συγκρίσιμα με του Παραπετάσματος. Στο μεταξύ, τα θεσμικά όργανα της ενωμένης Ευρώπης έχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια ομφαλοσκοπώντας και αναζητώντας μια λύση, σε μια διαδικασία που οι αγγλοσάξωνες εύστοχα περιγράφουν ως kicking the can down the road. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα η Ευρώπη ποτέ δεν κατάφερε να προλάβει τις εξελίξεις, συνεχώς τρέχει καταϊδρωμένη πίσω από αυτές, και μετά από συμβούλια, διαβούλια και εισηγήσεις καταλήγει πάντα στην ίδια αποτυχημένη συνταγή: ακόμα περισσότερη λιτότητα, ακόμα περισσότερο σφίξιμο στο ζωνάρι, κουράγιο παλικάρια, μπόρα είναι θα περάσει. Αμ δε που θα περάσει -και όποιος πιστεύει ότι σε δημοκρατικές κοινωνίες, με δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, αυτή η κατάσταση μπορεί να διαρκεί επ' αόριστον χωρίς προοπτική διεξόδου, αυταπατάται.

Θα μου πεις τώρα, και με το δίκιο σου, πού κολλάει σε όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπομονή, θα φτάσω και σ' αυτό.

Έχω που λες την αίσθηση, τη βεβαιότητα μπορώ να σου πω, ότι σε όλη αυτή τη μίζερη διαδικασία υπάρχει κάπου ένα σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Το σημείο αυτό ενδεχομένως να το έχουμε ήδη περάσει, κι αν όχι, σίγουρα δεν απέχουμε και πάρα πολύ. Την ώρα που εμείς ασχολούμαστε με τις εκλογές μας η Ισπανία παραπαίει, κι αν κάνει πως κλατάρει μέχρι τις 17 Ιουνίου (και μη μου πεις πως αν αύριο ακούσεις ότι η Ισπανία υπέβαλε αίτημα ένταξης στο μηχανισμό στήριξης θα εκπλαγείς), αν κάνει πως κλατάρει λέω, οι δικές μας οι εκλογές θα χάσουν ξαφνικά μεγάλο μέρος από το ενδιαφέρον τους για την υπόλοιπη Ευρώπη, που θα έχει πια άλλες φωτιές να σβήσει.

Εν πάση περιπτώσει, αν υποθέσουμε ότι δεν έχουμε ακόμη περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή, είναι καιρός να το πάρουμε απόφαση ότι τραβάμε ντουγρού για το γκρεμό, κι ότι στο τέλος του δρόμου μας περιμένει η διάλυση της Ευρωζώνης, σε χρόνο ίσως πολύ συντομότερο απ' όσο μπορούμε να φανταστούμε. Και στο κρίσιμο αυτό χρονικό σημείο, η Ελλάδα, η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που στήθηκε στον πάγκο του χασάπη, κάνει εκλογές και υπάρχει ορατό το ενδεχόμενο να αναδείξει μια κυβέρνηση η οποία θα αρνηθεί να μπει στην ίδια λογική της Αυστηράς Δημοσιονομικής Πειθαρχίας, όπως έχουν κάνει μέχρι τώρα όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις που εκλέχτηκαν σε χώρες της Ευρωζώνης τα δύο τελευταία χρόνια.

Θα μου πεις τώρα, καλά, είσαι σοβαρός; Περιμένεις στ' αλήθεια από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ολόκληρη την Ευρώπη ότι πρέπει ν' αλλάξει πορεία;

Ψυχραιμία. Πάρε δυο βαθιές ανάσες. Πρώτα-πρώτα, το ερώτημα τίθεται λάθος. Δεν έχει τόση σημασία ούτε το πρόσωπο, ούτε το κόμμα, ούτε καν το μέγεθος της χώρας και της οικονομίας της. Σημασία έχει η συγκυρία και η στρατηγική. Σήμερα στην Ελλάδα ακόμη και οι υποστηρικτές της πολιτικής των μνημονίων έχουν πάψει πια να ισχυρίζονται ότι αυτός είναι ο δρόμος της αρετής που θα μας βγάλει από την κρίση, και τό 'χουν γυρίσει στο επιχείρημα που λέει ότι τα μνημόνια είναι το πικρό ποτήρι που πρέπει να πιούμε προκειμένου να κρατηθούμε γαντζωμένοι στην Ευρωζώνη με νύχια και με δόντια, περιμένοντας μια αλλαγή πολιτικής σε ευρωπαϊκό πια επίπεδο. Ε, άδικα την περιμένουμε την αλλαγή πολιτικής να έρθει από μόνη της, είναι ώρα να κάνουμε κάτι για να την προκαλέσουμε, και δεν νομίζω ότι θα έχουμε άλλη ευκαιρία.

Αν η επόμενη ελληνική κυβέρνηση πάει στις Βρυξέλλες με σημαία την επαναδιαπραγμάτευση του ισχύοντος μνημονίου και έχοντας πάρει όρκο ότι αποκλείεται να προχωρήσει σε οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο και μπορώ να σου το πω από τώρα: στην καλύτερη των περιπτώσεων, να μας δώσουν οι εταίροι μας έναν χρόνο παραπάνω για να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, να αναβάλλουν τα μέτρα του Ιουνίου για τον Σεπτέμβριο ή τον Δεκέμβριο, και να μας τάξουν κάποια αόριστη αναπτυξιακή βοήθεια, που την ακούμε από τον περασμένο χρόνο κι ακόμη δεν την έχουμε δει (και μάλλον δεν πρόκειται). Στο μεταξύ, οι εξελίξεις θα συνεχίζονται στην υπόλοιπη Ευρώπη και αργά ή γρήγορα, ενώ εμείς θα διαπιστώνουμε ότι το πρόγραμμά μας συνεχίζει να αποτυγχάνει, θα φτάσουμε στο σημείο χωρίς επιστροφή και η Ευρωζώνη θα αρχίσει να ξηλώνεται σαν ξεχειλωμένο πουλόβερ.

Από την άλλη, αν η επόμενη ελληνική κυβέρνηση πάει στις Βρυξέλλες και πείσει τους εταίρους ότι, πρώτον, αν χρειαστεί δεν θα διστάσει να προχωρήσει και σε μονομερείς ενέργειες, και δεύτερον, διαθέτει ένα πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης το οποίο κινείται σε άλλη κατεύθυνση από το υπάρχον, αλλά όχι στη λογική "δώστε μας εσείς λεφτά, να την περνάμε εμείς πίνοντας τα ουζάκια μας στις παραλίες", τότε ίσως, ίσως λέω, υπάρχει μία ελάχιστη πιθανότητα να τα καταφέρει. Όχι γιατί τα επιχειρήματα του Τσίπρα ή του Δραγασάκη θα πείσουν τη Μάνταμ Μέρκελ, προς θεού. Τα ίδια επιχειρήματα τα επαναλαμβάνουν ακαδημαϊκοι, πολιτικοί, αναλυτές της αγοράς, ακόμη και σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον, και δεν εισακούγονται. Δεν είναι πια θέμα επιχειρημάτων, το ξαναλέω, είναι ζήτημα συγκυρίας και τακτικής. Μια τέτοια κίνηση αφήνει στους εταίρους μόνο δύο δυνατότητες: ή να συμφωνήσουν, ή να μας στείλουν στο διάολο, να προχωρήσουν σε ρήξη, και να αναλάβουν το ρίσκο να οδηγήσουν ολόκληρη την Ευρώπη στην επόμενη πίστα της κρίσης, εκεί όπου κανείς δεν θα μπορεί πια να νιώθει ασφαλής, εκεί που το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι η επίσπευση της διαδικασίας ξηλώματος της Ευρωζώνης. Θα θελήσει ο Ολάντ να πάρει αυτό το ρίσκο πριν καλά-καλά συμπληρώσει δίμηνο στην προεδρία; Θα θελήσει η Ισπανία που χαροπαλεύει; Η Ιταλία που περιμένει στην ουρά; Η Ολλανδία που βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο;

Μην περιμένεις να σου δώσω σίγουρες απαντήσεις, η κρυστάλλινη σφαίρα έχει χαλάσει. Στο κάτω-κάτω της γραφής εγώ απλώς εξηγώ το σκεπτικό με το οποίο θα ψηφίσω. Κι αν θες να είμαι απολύτως ειλικρινής, θα σου πω ότι πιστεύω πως το σημείο χωρίς επιστροφή το έχουμε ήδη περάσει και πως αυτό που φαινόταν αδιανόητο μέχρι πριν από τρία ή πέντε χρόνια θα συμβεί και θα το ζήσουμε: ένα Κραχ του 1929 σε ρημέικ, με ειδικά εφέ του 21ου αιώνα, που θα ξεκινήσει από την Ευρώπη και θ' απλωθεί σε όλο τον κόσμο. Κι επειδή πιστεύω ότι θα το ζήσουμε, προτιμώ χίλιες φορές όταν θά 'ρθει εκείνη η ώρα να έχουμε μια κυβέρνηση που θα βάζει σαν ύψιστη προτεραιότητα την -ελάχιστη δυνατή έστω- κοινωνική συνοχή, την ελάχιστη κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, παρά να μας κυβερνά η πλήρης συλλογή αποτυχημένων που περιστοιχίζει τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο. Αν πάλι κάνω λάθος, αν το σημείο αυτό είναι ακόμα μπροστά μας, και πάλι προτιμώ την μία πιθανότητα να κωλώσουν οι εταίροι μας μπροστά στο κοκοράκι του Τσίπρα από την καμία πιθανότητα να τους τουμπάρει η ανύπαρκτη αξιοπιστία και η κάτω του μηδενός διαπραγματευτική δύναμη του Σαμαρά και του Βενιζέλου, και να περιμένουμε πια να μας βρει το κακό από τη Μαδρίτη, τη Ρώμη ή δεν ξέρω πού αλλού.

Να σου πω την αμαρτία μου, θα προτιμούσα κι εγώ στη θέση της Ελλάδας να βρισκόταν σε αυτήν τη συγκυρία κάποιος άλλος. Θα προτιμούσα μια τέτοια κίνηση να την κάνει η ισπανική, η ιταλική ή η γαλλική αριστερά, θα προτιμούσα να φορτωθεί κάποιος άλλος το ρίσκο και, αν τα καταφέρει, εμείς να ποτιστούμε όπως η γλάστρα κοντά στο βασιλικό. Τι να κάνουμε όμως, τις ιστορικές συγκυρίες δεν τις διαλέγει κανείς, τις παίρνει όπως έρθουν, κι εδώ το δίλημμα είναι κατά τη γνώμη μου σαφές: ή καθόμαστε και περιμένουμε μήπως έρθει η επιφοίτηση στα ευρωπαϊκά ιερατεία, την ίδια ώρα που μας τραβάει στην καταστροφή η δύναμη της αδράνειας, ή παίρνουμε το ρίσκο να κάνουμε έστω μια προσπάθεια.

Είπε κανείς ότι το να ζήσουμε σε ενδιαφέροντες καιρούς θα ήταν εύκολη υπόθεση;